Τετάρτη 09/11/2011

User Rating: / 0
PoorBest 

Ο νέος πρωθυπουργός της χώρας...

Βαρύτατοι υπαινιγμοί Κομισιόν για κερδοσκοπία στην Ελλάδα, από capital.gr 09/11/2011

Κύκλοι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με τους οποίους επικοινώνησε το Capital.gr δήλωσαν ότι «αυτά τα οποία συμβαίνουν στην Ελλάδα σε συνάρτηση με το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας συνιστούν βαρύτατα ποινικά αδικήματα. Είναι σε βάρος της οικονομίας της χώρας και σε βάρος του κοινοτικού προϋπολογισμού. Ως εκ τούτου θα υπάρξει συνέχεια. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν πρόκειται να τα αντιπαρέλθει...».

Λόγω της συγκυρίας αλλά και του σημείου που βρίσκονται οι σχετικές διαδικασίες οι παράγοντες με τους οποίους επικοινώνησε το Capital.gr επέλεξαν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους.

Στην ερώτηση του Capital.gr σε τι αναφέρονται όταν μιλούν για «ποινικά αδικήματα εις βάρος της οικονομίας της χώρας και του κοινοτικού προϋπολογισμού» αρνήθηκαν περαιτέρω διευκρινίσεις.

Το Capital.gr απευθύνθηκε σε διπλωματικές πηγές στο Βερολίνο και το Παρίσι για να διευκρινίσει το περιεχόμενο της προειδοποίησης από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Η απάντηση που πήρε είναι ότι «το τελευταίο χρονικό διάστημα έχουν διαπιστωθεί αξιοσημείωτες κερδοσκοπικές κινήσεις τόσο στις αγορές ομολόγων όσο και στις χρηματιστηριακές αγορές και την αγορά συναλλάγματος».

Κατά συνέπεια είναι «απολύτως αναμενόμενο να κινηθούν οι αρμόδιες εποπτικές αρχές για να διερευνήσουν» τους συσχετισμούς των πολιτικών γεγονότων με τις κινήσεις στις αγορές.

Το προαναγγελθέν τέλος του πολιτικού συστήματος, του Χρήστου Ζέρβα, Ελευθεροτυπία 09/11/2011

Οπως καλά αντιλαμβάνονται τα στελέχη και των δύο μεγάλων κομμάτων, αυτό που διακυβεύεται κυρίως με την κυβέρνηση συνεργασίας είναι το μέλλον του σημερινού δικομματικού πολιτικού συστήματος εξουσίας.

Ο Αντώνης Σαμαράς προσπάθησε με νύχια και με δόντια να μείνει έξω από το παιχνίδι της συγκυβέρνησης, αφού γνωρίζει καλά ότι δεν θα μπορέσει να αποφύγει τον καταλογισμό ευθυνών για τα όσα συμβούν και στο κόμμα του.

Αυτός είναι ένας από τους λόγους που πολλές φορές, θορυβώντας τους συμμάχους του στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, διαφοροποιείται από την ιδέα της μνημονιακής πολιτικής, όχι όμως και από τους στόχους της.

Ετσι, ενώ παίρνει αποστάσεις από τις καταστροφικές συνέπειες του Μνημονίου, δεν δηλώνει ευθέως αντίθετος με την ουσία των ασκούμενων πολιτικών. Η διαφοροποίησή του, όσον αφορά την επιβολή υπερβολικών φόρων, την επιλογή της ανάπτυξης έναντι της ύφεσης και την επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων-αποκρατικοποιήσεων, δεν θέτει εν αμφιβόλω το Μνημόνιο ως πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής.

Οι επιμέρους αυτές αποστάσεις και η φαινομενικά έντονη αντιμνημονιακή ρητορεία της Ν.Δ. (ιδίως του λαϊκιστικού κομματιού της) αποτέλεσαν όρο της πολιτικής της επιβίωσης. Με τον τρόπο αυτό ο Α. Σαμαράς θεωρεί ότι διασώζει το πνεύμα του δικομματισμού, καθώς οικειοποιείται μεγάλο μέρος της λαϊκής δυσαρέσκειας αντί να την αφήνει να κινείται ανεξέλεγκτα αριστερά και δεξιά.

(...)

Η στάση πολιτικής αυτοσυντήρησης της Ν.Δ. έχει δηλαδή τα όριά της. Δεν μπορεί να ξεπεράσει την αναγκαιότητα σταθεροποίησης του σημερινού οικονομικού-κοινωνικού συστήματος που απειλείται με ταχεία αποδόμηση. Μπροστά στον υπέρτατο αυτό σκοπό, όλα τα άλλα έπονται. Η «θυσία» της Ν.Δ., που ταυτίζεται και εδώ με το γενικό, δημόσιο, εθνικό συμφέρον, θα συμπαρασύρει πιθανότατα και το σύνολο του πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης. Η συνυπογραφή των πολιτικών διάσωσης του ευρώ και από την αξιωματική αντιπολίτευση, κάτω από την πίεση ξένων πολιτικών και οικονομικών κέντρων, κρίνεται πλέον απαραίτητη καθώς έχει εξαντληθεί το πολιτικό κεφάλαιο της κυβερνητικής πλειοψηφίας.

Ο κ. Σαμαράς σύρθηκε εκών-άκων σε μια συγκυβέρνηση που πριν από λίγο καιρό ξόρκιζε. Γι' αυτό αντιδρά, φέρνει προσκόμματα και προβάλλει συνεχώς αιτήματα. Τώρα βλέπει ότι θα απολογηθεί και ο ίδιος ενώπιον του ελληνικού λαού για τις πολιτικές που πριν υποκριτικά κατακεραύνωνε.

Αν όμως στραπατσαριστεί το σημερινό διπολικό σύστημα εξουσίας, ποιος άραγε θα το διαδεχτεί; Η μεταβατική συγκυβέρνηση, πέρα από την άμεση διεκπεραίωση όλων των εκκρεμών σκληρών μέτρων που απαιτεί η τρόικα, φαίνεται ότι θα λειτουργήσει τελικά ως η γέφυρα μετάβασης σε μια νέα εποχή του πολιτικού σκηνικού, που ακόμη σήμερα παραμένει θολή και αδιευκρίνιστη.

Το αστικό μπλοκ εξουσίας δεν έχει προφανώς ακόμη έτοιμη τη διάδοχη κατάσταση. Δεν μπορεί να προτείνει ως αξιόπιστο κάποιο «νέο» πολιτικό σχήμα. Αυτό μάλλον θα προκύψει με οριζόντιες διεργασίες μεταξύ και των δύο μεγάλων κομμάτων που θα οδηγήσουν και στον κατακερματισμό τους. Η κίνηση των τριών υπουργών στο ΠΑΣΟΚ σε συνδυασμό με τη μερίδα των «φιλελεύθερων» στη Ν.Δ., θα αποτελέσουν πιθανότατα την πρώτη ύλη του νέου μεγάλου αστικού κόμματος εξουσίας. Το Μνημόνιο και το ολοκληρωτικό νεοφιλελεύθερο πρόγραμμά του κατάφερε εκτός των άλλων να καταδείξει πόσο ασήμαντες είναι πλέον οι παλιές διαχωριστικές ιδεολογικές γραμμές...

Εναλλακτικά σχέδια σωτηρίας του ευρώ παρουσιάζει η Le Monde, www.tanea.gr, 9/11/2011

Ο ΓΑΠ και το τέλος των κούφιων ηγετών, του Στέφανου Αθανασιάδη, blemilo.blogspot.com 08/11/2011

Οι λόγοι της ανεπάρκειας του ΓΑΠ θα αναλυθούν σε βάθος από τον ερευνητή του μέλλοντος. Αλλά για εμάς σήμερα, νομίζω βγαίνουνε δύο σημαντικά μαθήματα από την θητεία του τραγικού αυτού πρωθυπουργού.

Το πρώτο είναι ότι οι ηγέτες πρέπει να έχουνε μια ξεκάθαρη ιδεολογική στάση και κατανόηση της κοινωνικής πραγματικότητας. Δεν μπορεί να είναι λίγο από όλα. «Πολιτικά» φιλελεύθεροι (για να μην μας πούνε και νεοφιλελεύθερους). Υπέρ του «σύγχρονου και αποτελεσματικού κράτους» (δηλαδή βλέπουμε τα χάλια του αλλά δεν θέλουμε να το μειώσουμε). Υπέρ της απασχόλησης με πράσινες δουλειές (προσπερνάμε ότι η ακριβότερη πράσινη ενέργεια καταστρέφει, δεν δημιουργεί δουλειές). Αυτό λοιπόν το μοντέλο, στο πρόσωπο του ΓΑΠ απέτυχε.

Το δεύτερο μάθημα είναι ότι οι ηγέτες πρέπει να είναι έτοιμοι να συγκρουστούν για τις ιδέες τους. Οι πιο ξεκάθαρες ιδέες δεν αξίζουν τίποτα εάν δεν εφαρμοστούν. Σε κάποια στιγμή, ο ΓΑΠ ήξερε ακριβώς τι πρέπει να κάνει, του δώσανε τις λύσεις απέξω. Αντί όμως να τις εφαρμόσει, φοβήθηκε. Και ο φόβος της σύγκρουσης με τα κατεστημένα συμφέροντα λογικοποιήθηκε κυρίως με το επικάλυμμα της υποτιθέμενης ανάγκης για consensus από όλη την αντιπολίτευση! Έτσι, δύο χρόνια ο ΓΑΠ δημιουργούσε δικαιολογίες για να μην κάνει τα πρέποντα, μέχρι που παραιτήθηκε.

Βεβαίως μπορεί κανείς να αντιτείνει ότι στην χώρα είχαμε το παράδειγμα του Μητσοτάκη που συγκρούστηκε θεαματικά για να εφαρμόσει το φιλελεύθερο πρόγραμμα του αλλά έπεσε δραματικά μετά από τρία χρόνια. Πράγματι, ποτέ δεν υπάρχει εγγύηση επιτυχίας. Αλλά οι πραγματικοί ηγέτες παίρνουν ρίσκα για τα ιδανικά τους και ενίοτε πέφτουν με κρότο, εμπνέοντας τις νέες γενιές.

Αντίθετα, οι κούφιοι ηγέτες έχουνε το τέλος που τους αξίζει. Πέφτουν όχι με κρότο, αλλά με κλαψούρισμα.

(Όχι ότι έχει και καμιά σημασία...) Ποιος έριξε τον Παπανδρέου;, του Μπάμπη Παπαδημητρίου, Η Καθημερινή 08/11/2011

Είναι όμως αμφίβολο αν απηχεί την πραγματικότητα η εκτίμηση πως «ο Παπανδρέου έπεσε» όταν τα έβαλε με τις τράπεζες (υπονοούν την απώλεια μετοχικού ελέγχου μέσω του μεγάλου κουρέματος), τη διαπλοκή (λόγω της άρνησής του να διαγράψει, για παράδειγμα, τον σκανδαλώδη δανεισμό του τηλεοπτικού Αλτερ) και τους μεγαλοκαταθέτες (τους οποίους υποτίθεται ότι ενόχλησαν οι έρευνες του ΣΔΟΕ στις ελληνικές και ελβετικές τράπεζες).

Οσο σωστές είναι αυτές και άλλες παρατηρήσεις που μπορούν να γίνουν για τον τρόπο με τον οποίο υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους εκπρόσωποι του παλαιού κατεστημένου, πιστεύω ότι οι φίλοι του Γιώργου Παπανδρέου δεν θέλουν να κοιτάξουν απευθείας την πραγματικότητα. Για τον πολύ απλό λόγο ότι αυτή είναι που έριξε τον Παπανδρέου από την εξουσία. Αν ήσαν τα πράγματα για την Ελλάδα καλύτερα από όσο ήσαν όταν πήρε τις εκλογές, πριν ακριβώς από δύο χρόνια, την εξουσία ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, η δουλειά των διαπλεκομένων θα ήταν πολύ δύσκολη.

Η οικονομία έριξε τον Παπανδρέου. Επειδή, από την πρώτη του απόφαση οικονομικής πολιτικής μέχρις ότου λανσάρει την ιδέα του δημοψηφίσματος, δεν ιεράρχησε ορθολογικά τις οικονομικές προτεραιότητες, ο κ. Παπανδρέου ηττήθηκε στο πιο κρίσιμο μέτωπο για κάθε κυβέρνηση, παντού στον κόσμο. Ακόμη και όταν τα πράγματα μάς έφεραν στο Μνημόνιο, όταν προσπαθήσαμε να αποφύγουμε τις συνέπειες της ανοιχτής πτώχευσης, ο κ. Παπανδρέου παρέμεινε προσκολλημένος στο κατεστημένο του παλαιοπασοκισμού.

Ο πραγματικός κόσμος, κυρίως των μισθωτών και, δευτερευόντως των συνταξιούχων, που πληρώνουν τους φόρους και την ανεργία, δεν μπορούσαν να ανεχθούν άλλο την αναποτελεσματικότητα της κυβέρνησης. Ο κίνδυνος ήταν υπέρογκος. Αντιθέτως με όσα λένε οι φίλοι του, ο Γιώργος Παπανδρέου προστάτευσε τους τοποτηρητές και τις προσόδους του κομματικού και κλεπτοκρατικού συστήματος. Αυτό ακριβώς που, εκ των υστέρων, κατηγορεί ο κ. Παπανδρέου ότι «τον έφαγε μπαμπέσικα!». Οι θεωρίες συνωμοσίας είναι θελκτικές, αλλά ολίγος ρεαλισμός, δεν βλάπτει καθόλου.

Σχεδιάζεται η διάσπαση της Ευρωζώνης με την ενεργοποίηση του Plan B, Πέτρος Λεωτσάκος, www.bankingnews.gr, 9/11/2011

The crises of democratic capitalism, by Wolfgang Streeck, New Left Review September-October 2011 Issue

In the three years since 2008, distributional conflict under democratic capitalism has turned into a complicated tug-of-war between global financial investors and sovereign nation-states. Where in the past workers struggled with employers, citizens with finance ministers, and private debtors with private banks, it is now financial institutions wrestling with the very states that they had only recently blackmailed into saving them. But the underlying configuration of power and interests is far more complex and still awaits systematic exploration. For example, since the crisis financial markets have returned to charging different states widely varying interest rates, thereby differentiating the pressure they apply on governments to make their citizens acquiesce in unprecedented spending cuts—in line, again, with a basically unmodified market logic of distribution. Given the amount of debt carried by most states today, even minor increases in the rate of interest on government bonds can cause fiscal disaster. [15] At the same time, markets must avoid pushing states into declaring sovereign bankruptcy, always an option for governments if market pressures become too strong. This is why other states have to be found that are willing to bail out those most at risk, in order to protect themselves from a general increase in interest rates on government bonds that the first default would cause. A similar type of ‘solidarity’ between states in the interest of investors is fostered where sovereign default would hit banks located outside the defaulting country, which might force the banks’ home countries once again to nationalize huge amounts of bad debt in order to stabilize their economies.

There are still more ways in which the tension in democratic capitalism between demands for social rights and the workings of free markets expresses itself today. Some governments, including the Obama administration, have attempted to generate renewed economic growth through even more debt—in the hope that future consolidation policies will be assisted by a growth dividend. Others may be secretly hoping for a return to inflation, melting down accumulated debt by softly expropriating creditors—which would, like economic growth, mitigate the political tensions to be expected from austerity. At the same time, financial markets may be looking forward to a promising fight against political interference, once and for all reinstating market discipline and putting an end to all political attempts to subvert it.

Further complications arise from the fact that financial markets need government debt for safe investment; pressing too hard for balanced budgets may deprive them of highly desirable investment opportunities. The middle classes of the advanced-capitalist countries have put a good part of their savings into government bonds, while many workers are now heavily invested in supplementary pensions. Balanced budgets would likely involve states having to take from their middle classes, in the form of higher taxes, what these classes now save and invest, among other things in public debt. Not only would citizens no longer collect interest, but they would also cease to be able to pass their savings on to their children. However, while this should make them interested in states being, if not debt-free, then reliably able to fulfil their obligations to their creditors, it may also mean that they have to pay for their government’s liquidity in the form of deep cuts in public benefits and services on which they also in part depend.

However complicated the cross-cutting cleavages in the emerging international politics of public debt, the price for financial stabilization is likely to be paid by those other than the owners of money, or at least of real money. For example, public-pension reform will be accelerated by fiscal pressures; and to the extent that governments default anywhere in the world, private pensions will be hit as well. The average citizen will pay—for the consolidation of public finances, the bankruptcy of foreign states, the rising rates of interest on the public debt and, if necessary, for another rescue of national and international banks—with his or her private savings, cuts in public entitlements, reduced public services and higher taxation.

Europe's democratic deficit grows wider by the day, by Janet Daley, The Telegraph 05/11/2011

It isn’t often that you are aware of the world order changing before your eyes. Last week, the European Union effectively undermined the democratically elected government of one member state and put another one on notice. The snuffing out of that little gasp of desperate rebellion in Greece, and the political chaos that followed, caused a moment’s embarrassment when the EU leadership had to face down questions about its commitment to democracy. But that blew over quickly enough: there could be no question of disregarding the will of the people, Angela Merkel insisted. The electorate of a country had every right to express its opinion in a referendum if its government saw fit to hold one.

She was seconded in this acceptance of sacred democratic principle by Nicolas Sarkozy, although he was rather less successful in concealing his disgust at the insolence of one wretched little country’s defiance of the great European oligarchy. But the tact and facile diplomacy ran out fast. Pretty soon, the European Union was setting the terms for this impertinent plebiscite: it could not – repeat not – simply be on the bail-out deal. The question would have to be whether Greece was to remain in the euro at all. This pronouncement was then almost immediately ramped up (with questionable legality) to mean that departure from the euro would necessitate leaving the EU itself. And it was this nuclear threat that almost certainly saved George Papandreou.

So the Eurocracy that had been saying only days earlier that Greece could never, ever leave the euro, whatever its people or government said they wanted, was now threatening to expel Greece not just from the single currency, but from the European Union. And Italy got the message soon enough: the EU is out of patience with the bad boys. No more messing around. So having once been adamant that no external agency would be allowed to oversee its country’s accounts, the Italian government announced that it was ready to open its books to the EU and the IMF. Its fiscal policy will no longer be a matter for purely national decision-making, and will therefore be beyond the reach of its electorate.

So which is it? Is membership of the euro (or the EU) like being a Soviet satellite: a prisoner nation held in bondage to a superior power? Or is it more akin to being the client state of an imperial benefactor, which can call the shots on internal policy and replace elected governments with puppet regimes when it sees fit?

In the midst of all the earnest blather about respecting the democratic will of countries, there were some revealing slips. (Or were they slips? The proclamations were getting cruder and more unguarded by the minute.) At one point, Mr Sarkozy said: “In no way would I want to give the impression that I’m interfering in [the Greeks’] domestic politics, [but] Europe is our homeland…” Is it? Has Europe – the EU – become the nation state to which all citizens of its member countries are expected to give their allegiance?

Το αποκρουστικό πρόσωπο της ΕΕ, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 08/11/2011

Δικαίως επικρίνεται ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ότι με την άκρως ενδοτική στάση του μετέτρεψε σε "σκουπίδι" το διεθνές κύρος της Ελλάδας και τη διέσυρε ανά την υφήλιο.

Δεν βλέπουμε όμως κανέναν λαλίστατο Ελληνα πολιτικό να κατακεραυνώνει την επαίσχυντη συμπεριφορά των Ευρωπαίων ηγετών, οι οποίοι ποδοπατούν ανερυθρίαστα όλες τις συνθήκες της ΕΕ και της Ευρωζώνης για να πιέσουν τη χώρα μας να υποκύψει στις απαιτήσεις τους.

Εχει επικρατήσει ντε φάκτο η αρχή ότι "νόμος στην ΕΕ είναι ό,τι θέλει αυτός που μας δανείζει". Αυτό δεν ισχύει ούτε καν για τον απλό πολίτη που παίρνει δάνειο από κάποια τράπεζα, πόσω μάλλον για ένα κράτος που αποτελεί μέλος μιας υποτιθέμενα ευνομούμενης δημοκρατικής κοινότητας νομικά ισότιμων κρατών, όπως προβάλλεται ότι είναι η ΕΕ.

Ακόμη και ο απλός πολίτης προστατεύεται από τις αυθαιρεσίες των τραπεζών μέσω νόμων και δικαστηρίων.

Μόνο οι τοκογλύφοι δανείζουν με όσο αυθαίρετους όρους θέλουν, τους αλλάζουν ανά πάσα στιγμή και διεκδικούν δικαίωμα ζωής και θανάτου επί του ατόμου που δάνεισαν.

Από πού κι ως πού τολμούν να απειλούν την Ελλάδα με αποβολή από την Ευρωζώνη, από τη στιγμή που οι συνθήκες που καθορίζουν το πλαίσιο του κοινού νομίσματος δεν δίνουν απολύτως κανένα τέτοιο δικαίωμα σε κανέναν και δεν συμπεριλαμβάνουν απολύτως καμία διαδικασία αποβολής;

Ποιοι είναι αυτοί οι δικτάτορες ή οι δικτατορίσκοι που καταργούν πραξικοπηματικά τις συνθήκες της Ευρωζώνης επειδή έτσι τους γουστάρει; Γιατί κανείς δεν ανακαλεί στην τάξη όποιον κάνει τέτοιες πραξικοπηματικές διακηρύξεις για να εκβιάσει τους Ελληνες;

Από πού αντλούν το θράσος να απειλούν την Ελλάδα με αποβολή από την ΕΕ, δεδομένου ότι οι συνθήκες της ΕΕ δεν προβλέπουν απολύτως καμιά διαδικασία απομάκρυνσης ενός ανεπιθύμητου μέλους;

Πώς είναι δυνατόν να περνάει απαρατήρητη από το δουλόφρον ελληνικό πολιτικό σύστημα μια τόσο ωμή πραξικοπηματική στάση; Αυτή είναι η "δημοκρατική Ευρώπη", η οποία δεν σέβεται ούτε καν τις θεμελιώδεις συνθήκες της;

Η κρίση έχει επιτείνει στο έπακρο τα αντιδημοκρατικά χαρακτηριστικά της ΕΕ και έχει οδηγήσει τους ηγέτες και τους ηγετίσκους της σε παροξυσμό αυθαιρεσίας και σε ολοκληρωτικές συμπεριφορές.

The Appalling Greek Solution: A Military Coup, Forbes, 26/10/2011.

"What’s so sad, or bitter if you prefer, about the joke is that, if we ignore the little problem of it being a military dictatorship, this would in fact be a good solution to Greek woes. They simply cannot, under any circumstances, pay the current debts so they’re going to have to default. But default in itself doesn’t solve the major problem, which is that they’re caught in a monetary union at a price which makes Greek labour woefully uncompetitive. Which means in turn that Greek wages, Greek living standards, have to fall in order to make that labour competitive. Or, if you prefer, Greek labour productivity needs to rise very strngly and very quickly. Either path is extremely difficult and painful. The third alternative is for Greece to leave the currency union and then devalue the New Drachma. However, the way that the European Union and the eurozone are set up a country leaving the monetary union would be considered to be a shocking defeat for the whole European ideal".

Der griechische Weg. Demokratie ist Ramsch. Wer das Volk fragt, wird zur Bedrohung Europas. Das ist die Botschaft der Märkte und seit vierundzwanzig Stunden auch der Politik. Wir erleben den Kurssturz des Republikanischen, von Frank Schirrmacher, FAZ, 1/11/2011.

"Das Politische verliert an Boden
Es wird immer klarer, dass das, was Europa im Augenblick erlebt, keine Episode ist, sondern ein Machtkampf zwischen dem Primat des Ökonomischen und dem Primat des Politischen. Schon hat das Politische massiv an Boden verloren, was man daran erkennt, dass alle politischen Begriffe, die mit dem geeinten Europa verbunden waren, im Wind zerstoben sind, wie Asche. Aber der Prozess beschleunigt sich. Das absolute Unverständnis über Papandreous Schritt ist ein Unverständnis über demokratische Öffentlichkeit schlechthin - und auch darüber, dass man für sie bereit sein muss einen Preis zu bezahlen.... Dass man ganze Länder als faul und betrügerisch beschimpfen konnte, schien mit der Ära des Nationalismus untergegangen und vorbei. Jetzt ist dieses Gebaren wieder da, mit angeblichen „Vernunftgründen“ auf seiner Seite. Die Deformation des Parlamentarismus durch erzwungene Marktkonformität legitimiert das Volk nicht nur als „außerordentlichen Gesetzgeber“, es erzwingt im Fall Griechenlands diese Willensbekundung geradezu".

Euro-Krise. Rettet die Würde der Demokratie. Papandreou hält dem zerrissenen Europa den Spiegel vor. Ein Kommentar zu Frank Schirrmachers „Demokratie ist Ramsch“, Von Jürgen Habermas, FAZ, 4/11/2011.

"Natürlich liegen ideologische Beruhigungspillen, die die Vorstellung hervorrufen, das kurzfristige Wohl der Banken und der Shareholders sei eins mit den langfristigen Interessen der Bürger und der Stakeholders, immer griffbereit. Aber heute dürfte sich kein verantwortlicher Politiker mehr etwas vormachen. Die Politiker, die die Bankenkrise den überschuldeten Staaten in die Schuhe schieben und dem ganzen Europa ohne Rücksicht auf Verluste Sparprogramme aufnötigen, sehen nur auf einem Auge. Sie erkennen, dass der Mechanismus der öffentlichen Kreditaufnahme an seine Grenzen gestoßen ist, aber sie fragen nicht nach den Gründen für den Legitimationsbedarf, den der Gesetzgeber auf diese Weise befriedigt hat".