Τετάρτη 13/04/2011

User Rating: / 0
PoorBest 

H Απομάγευση του κόσμου, του Marcel Gauchet, αποσπάσματα, εκδόσεις Πατάκη, 2011(1985), διασκευή: Μ. Βαρδής
 [....]
Η σύγκριση των προφητών του Ισραήλ με το κήρυγμα των karai των tupi-guarani, που τόσο καλά έχει αναλύσει η Helene Clastres, είναι σε αυτό το σημείο απολύτως διαφωτιστική. Αποκοπή από την κοινότητα, ριζική καταγγελία της: και στις δύο περιπτώσεις, στο τυπικό επίπεδο, η ομολογία είναι αντυπωσιακή. Επιδεικτικά και συστηματικά ο guaranikaraiπαραμένει στο εξωτερικό των συνηθισμένων κοινωνικών δεσμών: κατοικεί μόνος μακριά από τα χωριά, διεκδικεί την εξωεδαφικότητα (σε μία κοινωνία πολεμική αγνοεί τη διάκριση ανάμεσα σε φίλους και εχθρούς), σε μία κοινωνία αρθρωμένη από δεσμούς αίματος τοποθετείται εκτός συγγενικών δεσμών (αφού δεν έχει πατέρα). Και η καταδίκη αυτού του κόσμου δυστυχίας είναι τελεσίδικη. Όμως τί προτείνει; Εδώ αναδύεται η διαφορά από τούς προφήτες του Ισραήλ. Προτείνει να εγκαταλείψουμε τα πάντα, να εγκαταλείψουμε ανεπιστρεπτί αυτόν τον αθεράπευτα κακό τόπο για να φύγουμε σε αναζήτηση του αντιθέτου του, ενός τόπου δίχως καταναγκασμούς, όρια ή θάνατο, «μία γη δίχως κακό». Ενώ προβαίνει σε μία διατύπωση απόλυτα αρνητική για την υπάρχουσα πραγματικότητα, με άλλα λόγια, ενώ την αρνείται, δεν την κρίνει. Δε στρέφεται εναντίον της. Αντίθετα, καλεί να αποστρέψουμε το βλέμμα, να δραπετεύσουμε.......Ενώ, τόσο στη μια όσο και στην άλλη περίπτωση, η καρδιά, ο πυρήνας του φαινομένου συνίσταται στη σχέση αντίθεσης με την υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων, στην περίπτωση των guaraniπρόκειται για μία αντίθεση που στρέφεται προς τα έξω, ενώ στην περίπτωση του Ισραήλ πρόκειται για μια αντίθεση που στρέφεται προς τα μέσα...Απόκλιση που παραπέμπει φυσικά στην τεράστια απόσταση των λανθανουσών θεολογιών. Η έμπνευση του προφήτη των guaraniεξακολουθεί να διέπεται από το μοντέλο μίας κοινότητας που είναι ένα με το νόμο της, που δεν διανοείται απόσταση ανάμεσα στο είναι και το δέον-γενέσθαι...Τούτος εδώ είναι ο κόσμος που πρέπει να είναι˙ δεν υπάρχει ελπίδα παρά στη μετατόπιση αλλού, σε μία γη αφθονίας, ελευθερίας και αθανασίας. Ενώ ο προφήτης του Ισραήλ παρεμβαίνει αξιοποιώντας την εσωτερική απόσταση ανάμεσα στην πρακτική και το καταστατικό πρότυπο, ανάμεσα στα γεγονότα και τις συμπεριφορές των ατόμων...[Ποιά είναι εν τέλει η διαφορά;] O καινοτόμος ανανεωτικός παράγοντας βρίσκεται λιγότερο στον ίδιο τον προφητισμό και περισσότερο στον τρόπο με τον οποίο η μονοθεϊστική αναφορά καθοδηγεί το πως εφαρμόζεται ο προφητισμός στη δεδομένη κοινωνία. Παρ’ όλη τη σφοδρότητά της, δεν είναι η απόσχιση του θεόπνευστου αυτή που θα αλλάξει τη φύση και το περιεχόμενο της θρησκευτικής εμπειρίας, είναι το είδος της μεταστροφής της κοινότητας ενάντια στον ίδιο της τον εαυτό που επιτελείται μέσω αυτής της απόσχισης, η εσωτερική ένταση που προκαλεί...Σε έναν κόσμο όπου ο κανόνας εννοούνταν ως κάτι που έπρεπε να γίνει αποδεκτό και να επαναληφθεί, αφού η αρτιότητα και η υπεροχή του μαρτυρείται δια της εφαρμογής του, η αδιαλλαξία, η ακραία άρνηση προσαρμογής και συμμόρφωσης του προφήτη εισάγει ένα ερώτημα, τόσο ως προς την έσχατη διέπουσα αρχή ενόψει της οποίας πρέπει κανείς να δράσει, όσο και ως προς το εσωτερικό νόημα της δράσης....
Τίποτα δεν δείχνει καλύτερα τα όρια του προφητικού κηρύγματος από το ότι, από τη στιγμή που η Διαθήκη ανανεώθηκε και η σταθεροποίηση του ιουδαϊσμού επιτελέστηκε δια της οριστικής κωδικοποίησης του στο Κείμενο του θεϊκού Νόμου, ο προφητισμός εξαφανίστηκε. Ο σκοπός που έκανε τους προφήτες να εξεγερθούν και να μιλήσουν επιτεύχθηκε όταν βρέθηκαν οι όροι μιας πλήρους και τέλειας συμφωνίας ανάμεσα στη συμπεριφορά του Ισραήλ και το σχέδιο του ενός και μοναδικού Θεού. Από τη στιγμή που η υπόσχεση που εμπεριείχε η μωσαϊκή θεμελίωση πραγματοποιήθηκε, δεν υπήρχε πια λόγος για διαμαρτυρία....Εδώ τελικά βρίσκεται ό,τι κατά βάθος διαφοροποιεί τον εκπρόσωπο του Γιαχβέ από τον πρωτόγονο ομόλογό του στην υποδειγματικότητά του. Ο guarani karai ανταποκρίνεται σε μία εξέλιξη ή σε μία τάση της κοινωνίας του˙ ο προφήτης του Ισραήλ επίσης, με τη διαφορά ότι, κάνοντας αυτό, ενεργοποιεί και, κατά συνέπεια, αποκαλύπτει μία διαρκή δυνατότητα της σχέσης με το υπερφυσικό θεμέλιο. Ο βάρδος μιας Γης δίχως Κακό προστάζει να τον ακολουθήσουμε, το ίδιο κάνει και ο αδιάλλακτος αποτιμητής των έναντι του Γιαχβέ παραλείψεων- με μια διαφορά: αυτός, μέσω του κηρύγματος του, υποδεικνύει μία στάση του που, ιδεωδώς, μπορεί να καταλάβει ο οποιοσδήποτε....Εντελώς ανεξάρτητα αν το ότι υπήρξε στην α ή β συγκυρία ή στο α ή β πλαίσιο, ο Ηλίας, ο Ησαϊας και ο Ιερεμίας ενσαρκώνουν εσαεί το ανεξάντλητο και ανυπέρβλητο σημείο αναφοράς όσον αφορά τις προσπάθειες εμβάθυνσης της εσωτερικής θρησκείας παρά και ενάντια στη θρησκεία της παράδοσης,  εγκαινιάζουν και νομιμοποιούν την ατομική στάση στα πράγματα παρά και ενάντια στις προδιαθέσεις της κοινότητας, παρά και ενάντια στο ρεύμα, στην κοινή δόξα.(σελ. 229-233)
*οι υπογραμμίσεις και τα bold ανήκουν στον διασκευαστή.
Sin miedo a la riqueza, por Olando Marquez, Palabra Nueva, 203, 1/2011.
Irresistible Libyan Crude, by Jean-Pierre Séréni, Middle East Online, 10/4/2011.
"When Gaddafi took power in the coup of 1969, he was determined to get a higher price for his crude. On the advice of Saudi Arabia’s first oil minister Abdullah al-Tariki (the “red sheikh,” sacked by King Faisal for his outspokenness), he played one oil company against another, pitting the biggest, Esso, against a small independent, Occidental. He cut their daily production by half to try to force them to pay his government a higher price. Esso was able to replace its losses with production in other countries, but Occidental had no wells outside Libya. It was in a weak position, especially since the world’s seven biggest oil companies refused to let it have a single barrel. “It has put all its eggs in one basket,” the Libyan negotiators sniggered. The company accepted the price increase. With the Suez Canal closed, the Achnacarry cartel followed suit in September 1970, and at a stroke, prices and taxes rose by 20%.".
How Revolution Became the Only Possibility in Libya, by Rachid Khechana, Middle East Online, 7/4/2011.
"When the Free Officers Movement took power on 1 September 1969, Libya was mostly a tribal society (75% Bedouin), with a population of 2.5million, and rich in oil and gas. It had only three main cities: Tripoli, Benghazi and Misrata. The new leaders abolished the monarchy, established an Arab republic, and proclaimed the “power of the people” in March 1973. In 1972, law number 17 had already banned political parties, in line with Gaddafi’s slogan that “every member of a political party is a traitor.” The Arab Socialist Union, which later became the movement of people’s committees, was the backbone of the system and the anchor of its socialist orientation, even while Gaddafi was claiming to explore a third way between capitalism and communism. According to the Tunisian researcher Tawfik Mestiri, Gaddafi was influenced by the French philosopher Jean-Jacques Rousseau, who may have inspired his wish to establish Libya as a “Bedouinocracy.”  His system was characterized by the absence of state, president or parties, replaced by a Guide of the revolution, and people’s and revolutionary committees, as well as control committees to regulate disagreements. These structures operated opaquely, and no one knew how their members were nominated. Gaddafi was always protected by his tribe, the Gadadfa. When he bizarrely insisted on taking the tent (kheima) that is his home with him on foreign trips, it was to show his tribe that he never left them -- a clear message to the Bedouin, who chose him not as president but as leader. Gaddafi refers to this every time he explains that he cannot be dismissed from his post.  During his leadership, Gaddafi has moved from Arabism to nationalism and tribalism, questioning urban civilization and expelling urban ministers. In 1977 he abolished the collective decision-making system established by the Revolutionary Command Council (RCC), which took power in 1969, put down progressive, Islamist and nationalist opponents, and even expelled his former comrades, the Free Officers. Major Abdessalam Jalloud, second in command in the 1969 coup, has taken refuge since 1993 with his tribe, the Magariha. Major Muhammad Nejib and Major Mukhtar al-Gherwi were the first to resign from the RCC in 1972 in protest at the refusal to return to civilian rule, and that year, Colonel Muhammad Megariaf was tried under dubious circumstances. Bashir Hawwadi and Awad Hamza were killed in 1975, Omar Mhaishi in 1984. Abdelmonem al-Houni joined the dissidents before being reconciled recently with Gaddafi, only to resign after the uprising".

"Αν για παράδειγμα θέλουμε μια χώρα γεωπολιτικά ισχυρή  με επεκτατικές διαθέσεις που να επιβάλλεται στους εχθρούς της τότε θα πρέπει να υπάρχει ένας ισχυρός στρατός, πολίτες με υψηλό πατριωτισμό, σχετικά συντηρητικοί πολιτικοί σχηματισμοί, πολύ παραμύθι στη σχολική ιστορία, μάζες φτωχών που να μπορούν να στρατικοποιηθούν  εύκολα και να σταλθούν για σφαγή κτλ. Αν θέλουμε ισχυρή οικονομία σε ένα παγκόσμιο τοπίο σαν αυτό που έχει διαμορφωθεί σήμερα μετά την άνοδο της Κίνας, Ινδίας, Ανατολικής Ασίας, Βραζιλίας, Τουρκίας κτλ, τότε θα πρέπει ή να έχουμε προιόντα πολύ υψηλής πατέντας, εξειδίκευσης και ποιότητας ή θα πρέπει να έχουμε μισθούς πείνας (για τα σημερινά δεδομένα). Αν θέλουμε διαφάνεια στην πολιτική ζωή και πολιτικό πολιτισμό τότε θα πρέπει από πίσω να υπάρχει και ένας λαός με συγκεκριμένη παιδεία και συγκρότηση. Αν θέλουμε δημοκρατία θα πρέπει να υπάρχει αυτοέλεγχος. Αν θέλουμε πλούτη και συνεχή οικονομική ανάπτυξη (μέχρι θανάτου) θα πρέπει να αποδεχτούμε τους καπιταλιστικούς όρους αδιαμαρτύρητα. Αν από την άλλη μεριά θέλουμε πραγματικό σοσιαλισμό θα πρέπει να αποδεχτούμε ότι θα ζήσουμε σχετικά μετρημένα και φτωχά, ενώ θα πρέπει να σκεφτούμε πώς θα υπερασπίσουμε την Ελλάδα από τους εχθρούς της".

Δρόμοι, του Ρούσσου Βρανά, 7/4/2011.

" Σε µια παγίδα... ... µοιάζει να έχουν πιαστεί οι δυτικές δυνάµεις που επενέβησαν στρατιωτικά στη Λιβύη. Και το ερώτηµα που θα τις απασχολήσει τις προσεχείς εβδοµάδες πιθανότατα θα είναι αυτό: πώς θα βγούµε από αυτή την παγίδα; Οι αυταπάτες... ... που έτρεφαν οι στρατηλάτες Σαρκοζί και Κάµερον έχουν τελειώσει. Τα πράγµατα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Η βιαστική δυτική επέµβαση αρχίζει να γίνεται ένας δύσκολος πόλεµος. Η απόφαση του Οµπάµα να στείλει ειδικούς πράκτορες της CIA για να βοηθήσει τους «εξεγερµένους» ξυπνά δυσάρεστες µνήµες. Τα περισσότερα στρατιωτικά αδιέξοδα αρχίζουν µε τέτοιες αποστολές κοµάντος, που οι πολιτικοί προϊστάµενοί τους ελπίζουν ότιθα µπορέσουν να κάνουντη «δουλειά». Υστερα αρχίζει να αυξάνεται ο αριθµός τους κι όλοι µαζί βουλιάζουν ακόµη πιο βαθιά στην παγίδα. Ενα µέρος της δυτικής γνώµης ενέκρινε την επέµβαση στη Λιβύη, επειδή στην αρχή της είχε παρουσιαστεί ως «ανθρωπιστική». Το ψήφισµα 1973 του ΟΗΕ, παρατηρεί ο αρθρογράφος Ζαν - Κλοντ Γκιγιεµπό στη γαλλική εφηµερίδα «Σιντ - Ουέστ», αναφερόταν στην «προστασία των πολιτών» από τις φονικές απειλές του δικτάτορα της Τρίπολης και συγκεκριµένα των κατοίκων της Βεγγάζης, που ήταν περικυκλωµένη από τα άρµατα µάχης του Καντάφι. Οµως δεν επρόκειτο για πολίτες αλλά για αντικαθεστωτικούς που ήταν οπλισµένοι, έστω µε λιανοτούφεκα.Μπορεί κανείς να τους προτιµάει από τα τεθωρακισµένα και το πυροβολικό του Καντάφι. Οµως αυτό δεν είναι ανθρωπιστικό, αλλά στρατιωτικό ζήτηµα. Στην αρχή... ... αυτής της ιστορίας φαίνεται πως όλοι όσοι θέλησαν να δουν (και πράγµατι θελήσαµε να δούµε) την εξέγερση ενός λαού ενάντια στον δικτάτορά τους έκαναν ένα λάθος εκτίµησης, παραδέχεται ο Γκιγιεµπό. Αναµφίβολα υπάρχει και αυτή η διάσταση. Οµως, όπως συνήθως, η πραγµατικότητα είναι πιο περίπλοκη. Η «δηµοκρατική» εξέγερση είναι στηµένηπάνω σε µια παλιά αντιπαλότητα των λιβυκών φυλών που επικεντρώνεται γύρω από τις πόλεις της Κυρηναϊκής (ανατολικά) και της Τριπολίτιδας (δυτικά). Το παλιό βασίλειο της Λιβύης είχε τις ρίζες του στην Κυρηναϊκή. Και τα σπέρµατα της «εξέγερσης» ξεφύτρωσαν εκεί από τότε που πήρε στα χέρια του τα ηνία της χώρας ο Καντάφι, ένας που προερχόταν από την Τριπολίτιδα. Με τη «δηµοκρατική» εξέγερση του «λιβυκού λαού» ξαναβγαίνει στην επιφάνεια αυτός ο ανταγωνισµός. Και αυτό το πιστοποιούν οι στρατιωτικές κινήσεις των «εξεγερµένων» γύρω από τις πόλεις της Τριπολίτιδας. Το ψήφισµα... ... του ΟΗΕ διχοτοµεί τη χώραπου ήταν µέχρι τώρα γνωστή ως Λιβύη. Και στην ουσία την επαναφέρει στις γεωγραφικές και ιστορικές συνιστώσες της: την Κυρηναϊκή και την Τριπολίτιδα. Με δυο λόγια, όπως εξηγεί ένας άλλος αρθρογράφος, ο Αµερικανός Τζάστιν Ραϊµόντο, ο ΟΗΕ αποσυναρµολογεί σήµερα αυτό που δηµιούργησε το 1951: µια χώρα εντελώς κατασκευασµένη όσο ακόµη βρισκόταν υπό βρετανική στρατιωτική κατοχή, που την ονόµασε Λιβύη. Σαν άλλος Φράνκενσταϊν, επιχειρεί τώρα να εξουδετερώσει τις ανεπιθύµητες συνέπειες του αποτυχηµένου δηµιουργήµατός του, καθώς παλιές και νέες µεγάλες δυνάµεις ξαναµοιράζουν ανάµεσά τους τα «φιλέτα» της Αφρικής".

Κεντρικό Μενού

Για μια Νέα Κοινωνική Συμφωνία

Συντακτική Συνέλευση Τώρα

Η διακήρυξη του Μίκη Θεοδωράκη

Βιβλιοκριτική

TheAthensID

Αρθρογράφοι

Αφιερώματα

Who's Online

We have 9 guests online

Latest Tags

Statistics

Members : 27
Content : 157
Web Links : 22
Content View Hits : 53944

Most Read Tags

DemocracyCrisis Social Media

SocialTwist Tell-a-Friend
Democracy In Crisis follow us in FB Follow me

  • Merkel 'suggests Greek euro vote'
    Greek officials say Germany's Chancellor Merkel has suggested a euro referendum, but Berlin denies the report, as world leaders gather in the US for a...
  • Olympic relay flame lands in UK
    David Beckham lights a cauldron in Cornwall after the flame touches down, ready for the start of the London 2012 torch relay.
  • World royals mark Diamond Jubilee
    More than 20 monarchs gather to celebrate the Queen's Diamond Jubilee, with protests over the inclusion of the controversial heads of Bahrain and Swaziland.

france24

  • Nude of Canadian PM gets mixed response

    A painting depicting Canada's Conservative Prime Minister Stephen Harper in the nude on display at a public library drew condemnation and snickers in the halls...

  • Rousseff compensated for torture under military rule

    President Dilma Rousseff will receive $10,000 in reparations from Rio state for the torture she was subjected to while jailed as a leftist guerrilla during...

  • Niemeyer, 104, leaves hospital

    Brazilian architect Oscar Niemeyer, 104, was discharged from hospital Friday after nearly three weeks of treatment for pneumonia, doctors said.

    His doctor Fernando Gjorup, who paid...

Hurriyet Dailynews

Βιβλιοθήκη Herrk

DemocracyCrisis© All Rights Reserved