|
Νέες αυξήσεις, από 5 έως και 40 λεπτά, ανάλογα με την κατηγορία του οχήματος, στις τιμές των ήδη πανάκριβων διοδίων ανακοίνωσαν εν χορώ οι εταιρείες που εκμεταλλεύονται τους οδικούς άξονες, παρ' ότι τα έργα σε πολλά τμήματα έχουν σταματήσει πάνω από ένα χρόνο. Έτσι, εν μέσω αλλεπάλληλων επιδρομών στα εισοδήματα, οι αυξημένες τιμές θα ισχύουν από σήμερα τα μεσάνυχτα, με τον ερχομό του Φεβρουαρίου.
Τα διόδια είχαν "αναπροσαρμοστεί" στις αρχές του 2011, όταν και προεκλογικά αλλά και στην κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ έταζε μειώσεις στις τιμές των "πυκνών και ακριβών διοδίων". Ενδεικτικά στο τμήμα Μαλιακός - Κλειδί για τα Ι.Χ. το αντίτιμο του διοδίου στον σταθμό Μοσχοχωρίου από 2,90 ανεβαίνει στα 3 ευρώ, ενώ στον σταθμό της Πελασγίας τα φορτηγά πάνω από 4 άξονες από 8,90 θα πληρώνουν 9,20 ευρώ.
Στην εθνική οδό Αθηνών - Λαμίας, στους μετωπικούς σταθμούς Αφιδνών, Θήβας και Τραγάνας οι τιμές διαμορφώνονται ως εξής για τα Ι.Χ.: στα 2,10 από 2,05, στα 2,55 από 2,50 και 2,45 από 2,40 ευρώ αντιστοίχως. Στον ίδιο αυτοκινητόδρομο στον σταθμό της Αγίας Τριάδας στις Θερμοπύλες το αντίτιμο του διοδίου για τα Ι.Χ. αυξάνεται από 1,55 στα 1,65 ευρώ. Διόδια που εισπράττονται για την κατασκευή ενός δρόμου στα χαρτιά, τον αυτοκινητόδρομο Κεντρικής Ελλάδας, του Ε65.
Στο κομμάτι Ελευσίνα - Κόρινθος τα διόδια αυξάνονται από 10 έως 40 λεπτά ανάλογα με το είδος του οχήματος και στο τμήμα Κόρινθος - Πάτρα, όπου τα έργα έχουν σταματήσει προ πολλού, οι τιμές παραμένουν ίδιες. Στον άξονα "Κόρινθος - Τρίπολη - Καλαμάτα" στους σταθμούς Σπαθοβουνίου, Νεστάνης, γέφυρας Μάναρη αυξάνονται από δέκα έως τριάντα λεπτά.
Αυξήσεις στις τιμές των διοδίων για τα Ι.Χ. ανακοίνωσε και η "Γέφυρα Α.Ε" για τη γέφυρα Ρίου - Αντιρρίου, που και αυτή έχει κατασκευαστεί με σύμβαση παραχώρησης το 2004. Το πανάκριβο αντίτιμο των 12,90 ευρώ ανεβαίνει στα 13,20 ευρώ. Και οι πέντε κοινοπραξίες στις ανακοινώσεις τους ως δικαιολογία για τις νέες αυξήσεις επικαλούνται "τα προβλεπόμενα" από τις συμβάσεις παραχώρησης, ενώ δύο (Νέα οδός και Κεντρική οδός) αναφέρουν ότι προχώρησαν στις αυξήσεις "έπειτα από σχετική επικοινωνία με το Ελληνικό Δημόσιο"...
Αναρμόδιος δηλώνει ο Ι. Μαγκριώτης για τις αυξήσεις των διοδίων, tovima.gr 31/01/2012
Ο κ. Μαγκριώτης επισημαίνει ότι η αύξηση των διοδίων, που ανακοινώθηκαν από τους παραχωρησιούχους, προβλέπονται από τις συμβάσεις που υπέγραψαν με το δημόσιο και αφορούν την «ετήσια τιμαριθμική αναπροσαρμογή» ( !@x)
«Τα διόδια δεν τα αυξάνω και δεν τα μειώνω εγώ, γιατί δεν είχα και δεν έχω καμία αρμοδιότητα επί των διοδίων και επί των αυτοκινητοδρόμων» σημειώνει ο κ. Μαγκριώτης, ο οποίος υπενθυμίζει ότι «εχω προτείνει εγώ και το ΠΑΣΟΚ από το 2008 ότι τα διόδια πρέπει να μειωθούν για τους λόγους που ξέρετε».
«Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να συμφωνήσουν οι κατασκευαστές και οι τράπεζες. Γιατί αυτό ορίζει η σύμβαση που ψηφίστηκε το 2007 στη Βουλή» επισημαίνει.
«Ως κυβέρνηση», συνεχίζει, «ζητήσαμε από τους ιδιώτες να μην αυξήσουν, όπως όριζαν οι συμβάσεις το 2007, τα διόδια από 1-1-2011 κατά 33% στους Αυτοκινητόδρομους Αιγαίου και από το Καλοκαίρι του 2011 περίπου κατά 50% από τα Σκάρφια του Μαλιακού μέχρι τη Αθήνα και από την Αθήνα μέχρι την Ελευσίνα, κάτι το οποίο δέχτηκαν και γι' αυτό και οι αυξήσεις δεν έγιναν».
«Φυσικά την απώλεια των εσόδων οι παραχωρησιούχοι, με βάση τις συμβάσεις του 2007, θα την διεκδικήσουν από το δημόσιο», λέει ο υφυπουργός.
Σύμφωνα με τον κ. Μαγκριώτη, οι αυξήσεις που ανακοινώθηκαν τις τελευταίες ημέρες «περιλαμβάνονται επίσης στις συμβάσεις του 2007, γίνονται κάθε πρώτο μήνα του χρόνου, είναι οι προσαρμογές στον τιμάριθμο και δεν είναι θέμα του Υπουργείου».
«Θα συνεχίσουμε, να είστε βέβαιοι, την προσπάθεια να αρχίσουν και πάλι την χρηματοδότηση των έργων οι Τράπεζες όπως οφείλουν για να ξεκινήσει η κατασκευή τους, όπως και την προσπάθεια για την μείωση των διοδίων. Οι Τράπεζες, Ελληνικές και Ξένες, είναι οι ίδιες σχεδόν που είναι και στα ομόλογα, και γι' αυτό πιστεύω πως αν ολοκληρωθεί το PSI, θα μπορεί τότε το Ελληνικό Δημόσιο από πιο ισχυρή θέση να απαιτήσει τα παραπάνω» καταλήγει.
Η ζωή στην κοσμοπολίτικη Σμύρνη και η τραγωδία στο «Και», με το βλέμμα της Μαρίας Ηλιού, της Ελένης Μπίστικα, Η Καθημερινή 31/01/2012
Κυριακή βράδυ στην ΕΤ1, ώρα 10, όσοι Σμυρνιοί και Μικρασιάτες, γενικά, προσήλθαν! Πήραν θέση μπροστά στους δέκτες τους, στην ηρεμία του σπιτιού τους για να δουν το ντοκιμαντέρ της Μαρίας Ηλιού «Σμύρνη, η καταστροφή της κοσμοπολίτικης πόλης, 1900-1922» που η «πρώτη» προβολή του στο Μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς προκάλεσε κοσμοσυρροή και, όταν άναψαν τα φώτα, όλοι σηκώθηκαν, μετά το χειροκρότημα, όρθιοι και κράτησαν ενός λεπτού σιγή «για όλα όσα είδαμε στην έντιμη αυτή ταινία»... Με το ίδιο ενδιαφέρον συνεχίζονται οι προβολές στο αμφιθέατρο του Κεντρικού Κτιρίου του Μουσείου Μπενάκη στην Αθήνα και η Φωτογραφική Εκθεση με το υλικό του ντοκιμαντέρ, ανέκδοτο κατά το πλείστον, στην Αίθουσα Κωστοπούλου της Μπενάκη. Οπως είπε η Μαρία Ηλιού: «Και τα δύο –ταινία και έκθεση– βασίζονται στην ιδέα πως η Σμύρνη παρ’ όλο που καταστράφηκε με τραγικό τρόπο εξακολουθεί να υπάρχει. Να είναι μια ιδέα, ένας τρόπος ζωής που έχει να κάνει με τον κοσμοπολιτισμό, τη Σμύρνη της χαράς, της ζωής αλλά και των θρήνων. Τη Σμύρνη μπορεί να την έχει κανείς πάντα μαζί του, είναι η ταυτότητά του, η αναγνώρισή μας». Χαρακτηριστικά, είπαν, οι ομιλητές, η Ελένη Μπαστέα, New Mexico University, τρίτη γενιά Σμυρναία: «Η θεία μου η Φωφώ διηγόταν πως, όπως κάθε απόγευμα, όλη η οικογένεια πήρε το τσάι της στην τραπεζαρία. Η μητέρα μάζεψε τα φλιτζάνια, τα ’πλυνε με προσοχή (ήταν από πορσελάνη), τα σκούπισε και τα ’βαλε στη θέση τους στον μπουφέ. Μετά, σηκώθηκαν κι έφυγαν για την προκυμαία, ενώ η φωτιά κατέβαινε...» Και η Βάνα Σολομωνίδου, Fellow, King’s College, δεύτερη γενιά, έδωσε τον κοσμοπολίτικο τόνο των εορτών με τις επισκέψεις, τα τραπέζια, τις προετοιμασίες «οι νοικοκυρές έπρεπε να γυαλίσουν τα ασημικά, να κανονίσουν τις μουσικές...» Και μετά, άρχισαν να καταλαβαίνουν πως όλα αυτά που είχαν ως δεδομένα ήταν στόχος για τους οπαδούς του Κεμάλ που ήρθε στη Σμύρνη να εποπτεύσει την ολική καταστροφή. Για τις καταγραφές της Ιστορίας μίλησαν ο ιστορικός σύμβουλος της ταινίας Αλέξανδρος Κιτροέφ, ο καθηγητής Θάνος Βερέμης, την τουρκική πλευρά κράτησε, προσεκτική, η Leyla Neyzi, Sabanzi University, και την αρμενική άποψη ο, γεννημένος στη Σμύρνη, τώρα στη Νέα Υόρκη, Jack Nalbantian, που, με δακρυσμένα μάτια, μίλησε για τη μοναδικότητα της Σμύρνης.
David Jay, founder of the Asexual Visibility and Education Network (AVEN), tells me the show’s treatment was “disturbing but not unexpected.” Not only does the episode assert “that asexuality is problematic and pathological,” he says, but it also tells people who actually accept asexuality as a valid sexual orientation — an acceptance Jay has long fought for — that “they’re wrong.”
OK, so it’s a popular network TV show, and a medical-mystery drama at that — the bar for nuance and sensitivity is set pretty low. It’s also medically possible for a pituitary tumor to cause a lack of sexual desire — but it certainly isn’t the norm among the 1 percent of the population estimated to be asexual. (Although, asexuality as a whole is under-researched and poorly understood.)
The petition, which urges Fox execs to reconsider future portrayals of asexuals, argues, “The episode encourages viewers to meet asexuality with skepticism rather than acceptance, to probe asexual people for causes of our ‘condition’ rather than to accept us as a part of the natural spectrum of human sexual diversity.”
Asexuals hardly need to be investigated by “sexuals,” says Jay. “If someone identifies as asexual, chances are they’ve already done a lot of deep self-reflection and analysis to come to that” — and that can include the possibility of a pituitary tumor, a hormonal imbalance or past sexual trauma. “There’s such a strong message that there’s something wrong with you if you don’t like sex, it’s very hard for people to accept this about themselves,” he says. “It’s hard to be on that journey in an honest way and to be avoiding something. [Asexuality’s] not an easy out.” It’s not like “you identify as asexual and then you’re done trying to understand yourself,” Jay explains.
As for the wife on “House” who faked her asexuality to please her husband? Jay’s not buying that either. He has several asexual friends who have been in relationships with sexual people for years; and each couple finds a way to make it work, whether it’s non-monogamy or negotiating sexual interaction within the relationship — kinda like in relationships between sexuals! Believe it or not, he says, such arrangements are not uncommon in the asexual community, and he says they work “because of really good, honest communication,” not because one partner is lying to the other — but that does make for better TV.
Generation Sell, by William Deresiewicz , The New York Times 12/11/2011
So what’s the affect of today’s youth culture? Not just the hipsters, but the Millennial Generation as a whole, people born between the late ’70s and the mid-’90s, more or less — of whom the hipsters are a lot more representative than most of them care to admit. The thing that strikes me most about them is how nice they are: polite, pleasant, moderate, earnest, friendly. Rock ’n’ rollers once were snarling rebels or chest-beating egomaniacs. Now the presentation is low-key, self-deprecating, post-ironic, eco-friendly. When Vampire Weekend appeared on “The Colbert Report” last year to plug their album “Contra,” the host asked them, in view of the title, what they were against. “Closed-mindedness,” they said.
According to one of my students at Yale, where I taught English in the last decade, a colleague of mine would tell his students that they belonged to a “post-emotional” generation. No anger, no edge, no ego.
What is this about? A rejection of culture-war strife? A principled desire to live more lightly on the planet? A matter of how they were raised — everybody’s special and everybody’s point of view is valid and everybody’s feelings should be taken care of?
Perhaps a bit of each, but mainly, I think, something else. The millennial affect is the affect of the salesman. Consider the other side of the equation, the Millennials’ characteristic social form. Here’s what I see around me, in the city and the culture: food carts, 20-somethings selling wallets made from recycled plastic bags, boutique pickle companies, techie start-ups, Kickstarter, urban-farming supply stores and bottled water that wants to save the planet.
Today’s ideal social form is not the commune or the movement or even the individual creator as such; it’s the small business. Every artistic or moral aspiration — music, food, good works, what have you — is expressed in those terms.
Call it Generation Sell.
(...)
Because this isn’t only them. The small business is the idealized social form of our time. Our culture hero is not the artist or reformer, not the saint or scientist, but the entrepreneur. (Think of Steve Jobs, our new deity.) Autonomy, adventure, imagination: entrepreneurship comprehends all this and more for us. The characteristic art form of our age may be the business plan.
AND that, I think, is the real meaning of the Millennial affect — which is, like the entrepreneurial ideal, essentially everyone’s now. Today’s polite, pleasant personality is, above all, a commercial personality. It is the salesman’s smile and hearty handshake, because the customer is always right and you should always keep the customer happy. If you want to get ahead, said Benjamin Franklin, the original business guru, make yourself pleasing to others.
I was contacted recently by a young man who plans to start a Web site to promote the need for reading and reflection to people of his generation. Not just promote it, though, of course, but market it. When he asked me for advice, I suggested he begin by pointing out the superficiality of so much social media. Well, he said, I agree with that idea, that’s a big premise of what I’m trying to do, but I wouldn’t want to come across as negative, because that turns people off. If they think you’re criticizing them, they won’t want to buy what you’re selling.
|
