Απαιτείται σοβαρότης…..
Του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com
Το καραβάνι της ανθρωπιστικής βοήθειας προς την αποκλεισμένη Γάζα δέχθηκε βάρβαρη επίθεση. Είναι πλέον γνωστό και κατακριτέο (ακόμα και από αρκετούς ισραηλινούς).
Όμως χρειάζεται σπουδή. Καταρχήν όλοι θα συμφωνήσουν ότι αυτή η αποστολή είχε κυρίως συμβολικό χαρακτήρα (άρσης του παράνομου αποκλεισμού). Ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο δέχθηκε την απροκάλυπτη βίαιη απάντηση. Το ισραηλινό κράτος δεν δέχεται εύκολα «συμβολικές αμφισβητήσεις».
Δεύτερον, δεν μας παραξενεύει η κινητοποίηση των τούρκων ακτιβιστών, το κλίμα συμπαράστασης του επίσημου τουρκικού κράτους και οι «αυθόρμητες» λαϊκές αντιδράσεις στην Κων/πολη; Πού ήταν, αλήθεια, οι τούρκοι ευαισθητοποιημένοι ακτιβιστές στο θέμα της Κύπρου ή όταν καίγονται κουρδικά χωριά; Εκτός αν έχει ωριμάσει ξαφνικά η civil society στην γείτονα, και δεν το ξέρουμε ακόμη!
Τρίτον, εμπιστευόμαστε πλήρως τα κίνητρα των «ανθρωπιστικών επεμβάσεων»; Γιατί αν τα εμπιστευόμαστε, και όχι α λα κάρτ, τότε οι ταλαιπωρημένοι Αλβανοί του Κοσσόβου δεν είχαν δίκαιο αίτημα ανθρωπιστικής βοήθειας για την άρση του σερβικού αποκλεισμού, και αν αργότερα δρομολογηθεί ένα ανάλογο καραβάνι για τους μουσουλμάνους της Θράκης, τι θα πούμε; Και μη μου πει κανείς ότι αυτοί (οι τελευταίοι) δεν είναι στην κατάσταση των Παλαιστινίων, διότι η διεθνής κοινότητα και ευαισθησία είναι «απρόβλεπτη» (sic).
Τέταρτον, δεν αναρωτιέται κανείς για τα γεω-πολιτικά παιχνίδια στην περιοχή της Μέσης Ανατολής; Σ’ αυτόν τον ιστότοπο έχουν φιλοξενηθεί αναλύσεις (πολύ περισσότερες θα είναι αδημοσίευτες) που υποδηλώνουν αλλαγή οπτικής της Αμερικής, που ενδεχομένως θα ήθελε την Τουρκία σαν γεφυροποιό μέγεθος ειρήνευσης του μουσουλμανικού κόσμου ενώπιον της αναδυόμενης Ασίας και ενόψει της αδιέξοδης, «παλαιομοδίτικης» πολιτικής του Ισραήλ στην περιοχή.
Πέμπτον, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι κάποιοι παίρνουν σοβαρά την κατάστασή τους και δεν αρκούνται σε εύκολα, ηθικολογικά επιχειρήματα. Το Ισραήλ έχει raison d’être την με κάθε τρόπο αποφυγή της τραγικής μοίρας του Ολοκαυτώματος. Και επειδή είναι μειοψηφικός και περικυκλωμένος ο πληθυσμός του, δεν αρκείται σε λόγους, επετείους και μουσειακά αφιερώματα. Το τραγικό του βίωμα το έχει μετατρέψει σε λόγο κρατικής υπόστασης, με ακραίες συνέπειες. Ως εκ τούτου το να το θεωρεί η διεθνής κοινή γνώμη σαν «ναζιστική ρεπλίκα», του είναι το έλασσον.
Σε όλα αυτά δεν παραθεωρώ τον ανά δεκαετίες αμερικανικό παράγοντα υποστήριξης και τις διεθνείς αβάντες. Όμως είμαι βαθιά υποψιασμένος σε διεθνείς πρωτοβουλίες τέτοιου χαρακτήρα. Εάν η διεθνής κοινότητα θέλει να επιλύσει το μεσανατολικό, ας το κάνει σεβόμενη τις αποφάσεις των δικών της διεθνών οργάνων, ή πιέζοντας το Ισραήλ ουσιαστικά να διαπραγματευτεί. Αν δεν μπορεί, ας μην στέλνει ανθρωπιστές «σταυροφόρους», διότι ανοίγει ασκούς του Αιόλου. Και επιτέλους, η αριστερά, ας σταματήσει να ρίχνει νερό-σε κάθε ευκαιρία- στο μύλο της διεθνούς «ευαισθησίας», η οποία και προκατειλημμένη είναι και ελεγχόμενη.
Το Ισραήλ πρέπει να γίνει φυσιολογικό κράτος. Οι παλαιστίνιοι πρέπει να υπερασπιστούν (οι ίδιοι, μαζί με τους Άραβες) τον αγώνα τους. Τα άλλα όλα είναι και εκτονωτικά και επικίνδυνα…
** Έχουμε αρχίσει να δουλευόμαστε κανονικά...Η επίθεση, εντάξει, έλαβε χώρα στα διεθνή ύδατα, αυτό την κάνει περισσότερο παράνομη και βίαιη; (ένα ερώτημα). Το καραβάνι ειρήνης δεν είχε σκοπό να αποβιβάσει ανθρώπους και υλικό στη Γάζα, δεν θα εισερχόταν στα εθνικά ύδατα του Ισραήλ; Θα έκανε μόνο βόλτες γύρω γύρω στα διεθνή; Κατά συνέπεια, αν δεχόταν την επίθεση στα εθνικά χωρικά ύδατα, αυτή θα ήταν περισσότερο Ο.Κ.; (δεύτερο ερώτημα).
(όχι και τόσο )
Παίγνια ρεαλιστικής πολιτικής
Του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com
Το επεισόδιο στα διεθνή ύδατα ανοιχτά της Κύπρου, τραγικό στην ανθρώπινη διάστασή του, δημιουργεί εύλογα ερωτηματικά σχετικά με το σχεδιασμό και τις επιδιώξεις όσων οργάνωσαν αυτή τη νηοπομπή όσο και για την επόμενη μέρα, για το ποιος τελικά ευνοείται από το συμβάν αν ευνοείται κάποιος.
Δε νομίζω ότι η αποστολή είχε «συμβολικό χαρακτήρα». Μια τόσο μεγάλη αποστολή ξεφεύγει από τα όρια του συμβολικού. Η οργάνωση μιας τέτοιας κλίμακας αποστολής είχε στόχο: ήθελε να είναι ορατή από ολόκληρο τον κόσμο και φυσικά από το Ισραήλ. Επιδίωκε δια του μεγέθους την κινητοποίηση αντίστοιχου μεγέθους από τη μεριά του Ισραήλ –γιατί όσοι τη σχεδίασαν ήξεραν ότι στην πραγματικότητα το Ισραήλ είναι συνεπές στη μονομανία της αντίδρασής του. Αντιδρά σε οτιδήποτε θεωρήσει ως ζωτικό κίνδυνο για την εθνική του υπόσταση και αντιδρά με τον ίδιο δυσανάλογο τρόπο. Πολλές φορές και τα πρόσωπα παίζουν το ρόλο τους και σήμερα σε πολλές εφημερίδες στο Ισραήλ το θέμα της ικανότητας όσων απαρτίζουν τη σημερινή Κυβέρνηση να συμπεριφέρονται αποτελεσματικά τίθεται με ένταση. Επομένως δεν έχουμε μια ανθρωπιστική αποστολή: οι κούτες με το γάλα, πολύτιμες για τους αποκλεισμένους στη Γάζα, δεν ήταν το βασικό ζητούμενο. Η πρόκληση ενός κάποιου γεγονότος ήταν ζητούμενο, η πρόκληση ενός τόσο μεγάλου γεγονότος είναι σχεδόν ευλογία από τον Αλλάχ για τους ιθύνοντες της σχεδίασης.
Ποιοι ωφελούνται λοιπόν; Ποιος ήταν ο στόχος αυτής της ανθρωπιστικής νηοπομπής; Ας το πάμε ανάποδα: αυτοί που δεν ωφελούνται είναι οι αποκλεισμένοι στη Γάζα. Το συμβάν θα έχει ως συνέπεια τη χειροτέρευση της κατάστασής τους ανάμεσα σε ένα Ισραήλ που για κανένα λόγο δε θα θελήσει να αλλάξει τη μέχρι τώρα πολιτική του και σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα ιντιφάντας: νέοι ήρωες, νέο αίμα. Και η Γάζα θέατρο του παραλόγου ανάμεσα σε αντιτιθέμενες «ρεαλιστικές» πολιτικές που επιβεβαιώνουν την ισχύ των παικτών. Το Ισραήλ θα ξεπεράσει τον αντίκτυπο γιατί ο αντίκτυπος δεν το επηρεάζει όσον αφορά στην ισχύ του και η Χαμάς θα ρίξει κι άλλο νερό στο μύλο της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή ευνοώντας έτσι τουλάχιστον έμμεσα τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή. Οι δήθεν διαδικασίες ειρήνευσης, το όνειρο ενός Παλαιστινιακού Κράτους θα φαντάζουν χάρτινο σκηνικό μπροστά στην άσκηση ρεαλιστικών πολιτικών ισχύος χωρίς καμιά διαπραγμάτευση: η πιθανότητα κατασκευής ενός συνεργατικού παιγνίου, η ένταξη των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων σε ένα τέτοιο παίγνιο, με στόχο να επιλεγεί μια δεύτερη καλύτερη λύση και για τους μεν και για τους δε, εκτελέστηκε-δολοφονήθηκε ως προοπτική στα ανοιχτά της Κύπρου.
Η αλλαγή της αμερικανικής οπτικής στην περιοχή μένει να αποδειχτεί. Μολονότι φαίνεται σε πρώτη ανάγνωση ότι μια επαύξηση του ρόλου της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή όντως βελτιώνει τις δυνατότητες και της Αμερικής να συνομιλήσει με τον Αραβικό κόσμο ή τουλάχιστον να προσφέρει στον Αραβικό κόσμο έναν φιλικότερο προς αυτόν γκαουλάιτερ της περιοχής αυτό μένει να αποδειχτεί και πάντως θα προσκρούσει στο ισχυρότερο lobby της Αμερικής. Με αυτή την έννοια, αν η Αμερική έχει αλλάξει οπτική ενόψει ευρύτερων συμφερόντων της στην Ασία, μπορεί να δώσει το έναυσμα για μια αναδιάταξη της ισορροπίας στη Μέση Ανατολή σε βάρος του Ισραήλ αλλά αυτό το παιγνίδι μόλις ξεκίνησε και αναμένεται να έχει αρκετούς γύρους. Βλέπετε αυτή η ανθρωπιστική αποστολή ήταν μια καλή ιδέα για την άσκηση ρεαλιστικών πολιτικών…
