Για μια Νέα Κοινωνική Συμφωνία

Συντακτική Συνέλευση Τώρα

Η διακήρυξη του Μίκη Θεοδωράκη

Who's Online

We have 13 guests online

DemocracyCrisis Social Media

SocialTwist Tell-a-Friend

Statistics

Members : 31
Content : 146
Web Links : 22
Content View Hits : 44839
marcel gauchet

Amanda Seyfried en 'Caperucita Roja'

(Amanda Seyfried....κοκκινοσκουφίτσα)

Η Απομάγευση του κόσμου, του Marcel Gauchet (αποσπάσματα). ΙΙΙ. Διασκευή: Μ. Βαρδης, εκδόσεις Πατάκη 2011 (1985).

(σελ. 288-296)

Ό,τι και αν γίνει εφεξής, ένας χριστιανός ηγεμόνας δεν θα είναι ποτέ πια ξανά αυτό που, προ Ιησού, θεωρούνταν ότι ήταν ένας ιδανικός ηγεμόνας. Γιατί η θέση του τέλειου μεσολαβητή είναι τώρα κατειλλημένη και κανείς μετά την έλευση του θεανθρώπου δεν θα μπορέσει να ισχυριστεί ότι κατέχει στ’ αλήθεια το σημείο ένωσης όπου φύση και υπερφύση συναντιούνται σ’ ένα σώμα...Πλέον για να υπάρξει η ηγεμονική αρχή πρέπει απαραιτήτως να συναινέσει στην εγκαθίδρυσή της ο Παντοδύναμος. Απλώς, (η ηγεμονική αρχή) δεν δικαιούται πια να λέγεται ενσάρκωση του επουράνιου νόμου....Ο βασιλέας θα είναι ωσάν τον Χριστό, με τη διαφορά ότι δεν μπορεί να είναι ο,τι ήταν ο Χριστός. Και ενώ δεν θα μπορέσει ποτέ να είναι με την ίδια πληρότητα ιερέας και μονάρχης ταυτόχρονα, όπως το ύψιστο πρότυπό του, παρ’ όλα αυτά, θα είναι στο μέτρο που θα προσωποποιεί την απουσία και θα απεικονίζει την αλήθεια.....Κάτω από αυτήν την επιφανειακή συγγένεια, μέσα στην ίδια τη νομιμοποίηση του χριστιανού ηγεμόνα, υπάρχει ένας αποσταθεροποιητικός παράγοντας, ένας εν δυνάμει καταναγκασμός μετατόπισης....η ιερή του νομιμότητα απορρέει από την άμεση ή έμμεση εξομοίωσή του με έναν διαμεσολαβητή, όχι μόνο ασύγκριτα νομιμότερο από αυτόν, αλλά, κυρίως, με έναν διαμεσολαβητή που είναι φορέας μίας αμείλικτης, αν και βουβής, καταγγελίας του έκνομου των χριστομορφικών του αξιώσεων (του ηγεμόνα).

...Η διαφορά ανάμεσα στις αναγκαιότητες του ενθάδε και τις επιταγές του επέκεινα που δικαιολογεί την κληρική (δηλ. του Κλήρου) αποκλειστικότητα στη σωτηρία, δικαιολογεί ταυτόχρονα ολοκληρωτικά και την αυτονόμηση της επίγειας αρχής ως άμεσης συνέπειας της βούλησης που την εγκατέστησε....Αφ’ης στιγμής όμως η βασιλεία οδηγείται κατ’ αυτόν τον τρόπο να διεκδικήσει την ανεξαρτησία της λόγω της θεϊκής της εγκαθίδρυσης (ο Χριστός ήταν και βασιλέας), αλλάζει σιωπηρά κατά την ουσία της. Παύει να συνδέεται με μία ιερότητα αμιγώς χριστομορφική και διαμεσολαβητική. Στην πραγματικότητα, επωμιζόμενη αυτή τη νέα πολιτική ιερότητα παύει να είναι μία ιερή βασιλεία με την παραδοσιακή «εθνογραφική» έννοια του όρου....(μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία) θα αναδυθεί τελικά ο γόνιμος νεωτερισμός: η αντιπροσωπευτική εξουσία. Απόγονος μακρινός αλλά άμεσος αυτής της πρώτης μεταμόρφωσης, της ιεροποίησης του βασιλέα, που κατέστη δυνατή από τη χριστιανική δυαδικότητα, και πυροδοτήθηκε από το γεγονός ότι οι ηγεμόνες έπρεπε να απαντήσουν στις αυτοκρατορικές βλέψεις της εκκλησίας....Μέσω αυτής της μακράς διαδικασίας αυτονόμησης μίας επίγειας τάξης ιερότητας..ανέκυψε μία ριζική αναστροφή της σχέσης ανάμεσα σε εξουσία και κοινωνία. Από ενσάρκωση της ιερής ετερογένειας του θεμελίου, σιγά σιγά μετατράπηκε ανεπαισθήτως σε υλοποίηση της εσωτερικής συμφωνίας του ίδιου του συλλογικού σώματος με τον εαυτό του. Από μορφή εξάρτησης από το έτερο, τον ρυθμιστή, μετασχηματίστηκε σιγά σιγά σε νόμιμο εκπρόσωπο και απαραίτητο παράγοντα της συμφωνίας της πολιτικής κοινότητας (του έθνους) με τον αυτόνομο λόγο της ύπαρξης της...

Νέο άλμα της ανεργίας, ξεπέρασε το 15%!, από Ελευθεροτυπία 14/04/2011

Σύμφωνα με τα αναλυτικά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, σχεδόν μια στις πέντε γυναίκες ήταν χωρίς δουλειά τον περασμένο Ιανουάριου (18,8%) ενώ το ποσοστό ανεργίας των ανδρών σκαρφάλωσε στο 12,4% από το 8,7% που ήταν ένα χρόνο πριν. 

Ανεξέλεγκτες διαστάσεις παίρνει η ανεργία των νέων καθώς πάνω από ένας στους τρεις (37%) αναζητούσε μάταια απασχόληση από το 30,4% που ήταν τον Ιανουάριο του 2010.

Από την ανεργία «υποφέρουν» περισσότερο οι κάτοικοι της Δυτικής Μακεδονίας (22,7% από 17,7% ένα χρόνο πριν), των νησιών του Νότιου Αιγαίου (20,2% από 15,3%) και της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης (19,3% από 10,9% το 2010) 

Τα ποσοστά αυτά ξεπερνούν κατά πολύ τις προβλέψεις του κρατικού προϋπολογισμού που εκτιμούσαν ότι η ανεργία θα φτάσει στο 14,6% το 2011. 

Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη και «αισιόδοξη» πρόβλεψη της Τράπεζας της Ελλάδος η ανεργία θα προσεγγίσει φέτος το 16,5%. Το Ινστιτούτο Εργασίας (ΙΝΕ) της ΓΣΕΕ, υποστηρίζει το ποσοστό των ανέργων αναμένεται να φτάσει το 22% κάτι που αντιστοιχεί σε περίπου 1,2 εκατ. ανέργους.

Χρηματοπιστωτικό Ιράκ η Ελλάδα, του Πάνου Παναγιώτου, από sofokleous.gr 14/04/2011 

Η Πέμπτη ήταν η χειρότερη χρηματοπιστωτικά ημέρα για την Ελλάδα από τον περασμένο Ιούνιο αλλά η πιο σημαντική ημέρα από την αρχή της κρίσης. Οι μάσκες στην υπόθεση ελληνική κρίση έχουν πέσει και για όσους αντέχουν να κοιτάξουν τί υπάρχει από πίσω τα βλέπουν πρόσωπα εξαιρετικά σκληρά και ‘αιμοβόρα’.

Ένα από αυτά, το πρόσωπο των αγορών, φρόντισε να δείξει την άποψη του για την ικανότητα ή μη της Ελλάδας να επιστρέψει στις αγορές χρήματος για την άντληση κεφαλαίων το 2012 με τον πιο εμφαντικό τρόπο: οδηγώντας τα επιτόκια δανεισμού και τα ασφάλιστρα των ελληνικών ομολόγων σε ευρωπαϊκά ιστορικά υψηλά επίπεδα τιμών.

Από σήμερα, αν η Ελλάδα επιθυμεί να δανειστεί σε ορίζοντα τριετίας θα πρέπει να πληρώσει επιτόκιο της τάξης του 19,23% και σε ορίζοντα 10ετίας 13,27%. Το να ασφαλίσει κανείς ελληνικά ομόλογα σε οποιοδήποτε ορίζοντα είναι πλέον απαγορευτικό.

Ένα άλλο πρόσωπο που αποκαλύφθηκε είναι αυτό του ΔΝΤ: διαστρέβλωσε από την αρχή την αλήθεια και δημιούργησε ένα πρόγραμμα που το ‘πούλησε’ ως μεσοπρόθεσμο όταν στην ουσία είναι πολυετές, με ορίζοντα δεκαετιών. Τώρα αυτοί που αντέχουν να δουν την αλήθεια γνωρίζουν πως στην Ελλάδα θα τιτλοποιηθούν περισσότερα απ’ όσα φαντάστηκε ποτέ κανείς και θα πουληθούν τόσα όσα δεν τολμά κανείς ούτε να σκεφτεί.

Ένα ακόμη πρόσωπο που έβγαλε τη μάσκα του είναι αυτό της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας η οποία έχει μείνει να κοιτά το χρηματοπιστωτικό βομβαρδισμό της Ελλάδας αδιάφορη χωρίς να παρεμβαίνει για να σταματήσει την ‘αιματοχυσία’. Αν η Τρόικα είναι το ΝΑΤΟ τότε οι Έλληνες είναι οι αντικαθεστωτικοί που είναι φανερό πως χάνουν τον πόλεμο απέναντι στις δυνάμεις των δανειστών τους.

Η ΕΚΤ αγόρασε ελληνικά ομόλογα ύψους 40-50 δις και ‘πούλησε’ αυτήν της την κίνηση ως ευεργετική πράξη προς την Ελλάδα. Όμως, απέκρυψε από τους πολίτες ότι τώρα τόκοι και κεφάλαιο πρέπει να πληρωθούν σε αυτήν στο ακέραιο και ξέχασε να πει ότι ενώ οι δανειστές δεν είχαν κανένα δικαίωμα στην ελληνική περιουσία η ΕΚΤ είναι καλυμμένη με εμπράγματες ασφάλειες.

Οι μάσκες πέφτουν η μία μετά την άλλη και μέσα σε αυτό το παιχνίδι της εξαπάτησης η Γερμανία αρχίζει να μοιάζει η πιο έντιμη από όλους, καθώς φρόντισε από την αρχή να δείξει το πραγματικό της, σκληρό, πρόσωπο. Πριν προλάβει, όμως, κανείς να σκεφτεί ότι μπορεί έστω και ένα παίκτης να παίζει με ανοιχτά χαρτιά οι εξελίξεις αποδεικνύουν ότι έκανε και πάλι λάθος εκτίμηση. Τίποτε δεν είναι όπως φαίνεται.

Και το μόνο που φαίνεται πια σίγουρο είναι πως ο οικονομικός πόλεμος έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε ένα χρηματοπιστωτικό Ιράκ. Η πτώση του ΧΑ κατά 2,83% δεν είναι παρά μία σταγόνα στον χρηματιστηριακό ωκεανό των απωλειών το οποίο έχει χάσει περίπου 200 δις δολάρια σε κεφαλαιοποίηση από την αρχή της διεθνούς κρίσης το 2008, με τα 70 από αυτά από το ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης και μετά.

“Την Ελλάδα που γνωρίζαμε μετά τη μεταπολίτευση πρέπει να τη ξεχάσουμε από τις 15 Απριλίου του 2011” είπε ανώτατος κυβερνητικός αξιωματούχος σε δημοσιογραφική συζήτηση την Πέμπτη. Είναι η πρώτη φορά που θα συμφωνήσω απόλυτα με έναν πολιτικό.

Η ώρα των μέτρων για τα 23 δισ. ευρώ, tovima.gr 14/04/2011

Εφτασε η ώρα ανακοινώσεων. Το πρωί της Παρασκευής η κυβέρνηση θα αποκαλύψει το περίγραμμα των μέτρων, ύψους 23 δισ. ευρώ, που αφορούν την πορεία της χώρας ως το 2015. 

Το αναλυτικό σχέδιο θα κατατεθεί στη Βουλή στις 15 Μαΐου με στόχο να ψηφισθεί ως τις 15 Ιουνίου. 

Το Υπουργικό Συμβούλιο θα συνεδριάσει την Παρασκευή (15 Απριλίου) στις 10.00 υπό την προεδρία του Πρωθυπουργού κ. Γ. Παπανδρέου. 

Τα πρόσθετα μέτρα αφορούν τον περιορισμό των δαπανών του κράτους κατά 14 δισ. ευρώ και την αύξηση των φορολογικών εσόδων κατά 9 δισ. ευρώ. 

Ο υπουργός Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου ανέβαλε για μερικές ώρες την προγραμματισμένη για την Παρασκευή το πρωί αναχώρησή του για την Ουάσινγκτον, όπου θα συμμετάσχει στην εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ. Θα είναι παρών στις ανακοινώσεις οι οποίες θα γίνουν από τον Πρωθυπουργό ο οποίος και θα εξηγήσει το πολιτικό σκεπτικό των μέτρων. 

(...)

Σύμφωνα με πληροφορίες, στις περικοπές θα περιλαμβάνονται μέτρα όπως τα εξής:

- Μείωση του μισθολογικού κόστους στο Δημόσιο, με εκτιμώμενο δημοσιονομικό όφελος 4,6 δισ. ευρώ. 

- Νέο Μαχαίρι στις ΔΕΚΟ με την εφαρμογή σχεδίων αναδιάρθρωσης και περικοπής δαπανών για την εξοικονόμηση 3,5 δισ. ευρώ.

- Περικοπή αμυντικών δαπανών κατά 2,3 δισ. ευρώ. 

- Εξοικονόμηση 2,3 δισ. ευρώ από τη μεταρρύθμιση στο σύστημα υγείας.

- «Ψαλίδι» στα κοινωνικά επιδόματα και κυρίως στον αριθμό των δικαιούχων με εκτιμώμενο όφελος ως 4,5 δισ. ευρώ. 

- Περικοπή των φοροαπαλλαγών για την είσπραξη 9,2 δισ. ευρώ μέσω φορολογίας.

Παράλληλα, το μνημόνιο προβλέπει την εφαρμογή των παρακάτω μέτρων:

- Εξίσωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο πετρέλαιο κίνησης και θέρμανσης, προκειμένου να εισπραχθούν περισσότερα από 700 εκατ. ευρώ. Ενδεχέται να αντικατασταθεί από άλλη παρέμβαση, ισοδύναμου δημοσιονομικού αποτελέσματος, καθώς εκτιμάται ότι η επιβάρυνση για τα φτωχά κυρίως νοικοκυριά θα είναι πολύ μεγάλη.

Αυξήσεις στις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων κατά μέσο όρο 30% σε δύο δόσεις, φέτος και το 2012, με στόχο την είσπραξη 600 εκατ. ευρώ.

- Επιβολή φόρου στα αναψυκτικά, για να εισπραχθούν 300 εκατ. ευρώ.

- Επιβολή «πράσινου» φόρου στις βιομηχανίες και τις βιοτεχνίες που ρυπαίνουν.

- Επιβολή ειδικού τέλους στα αυθαίρετα κτίσματα, με στόχο την είσπραξη 100 εκατ. ευρώ.

Καλώς τους!, του Γιάννη Τριάντη, Ελευθεροτυπία 14/04/2011

Τα «φρουτάκια» που θέλει να σπείρει σε όλη την επικράτεια ο Παπακωνσταντίνου είναι η δεύτερη μεγάλης κλίμακος οξειδωτική επιχείρηση που εξαπολύει η κεντρική εξουσία εναντίον της κοινωνίας.

Προηγήθηκε το Χρηματιστήριο. Τότε, αποθεώθηκε το εύκολο κέρδος και, εξ αντικειμένου, υπονομεύτηκε η αξία της εργασίας. Μια ολόκληρη χώρα είχε παρατήσει τα πάντα και κρεμόταν από την μπάντα της Σοφοκλέους έχοντας καταπιεί το παραμύθι του εύκολου πλουτισμού. Ηταν κεντρική κυβερνητική επιλογή, στηριγμένη στο ασύστολο ψεύδος περί υγιούς οικονομίας που καλπάζει. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Και η υπόθεση θα μείνει στην ιστορία ως «έγκλημα του Χρηματιστηρίου». Με πρωταγωνιστή τον ολίγιστο Σημίτη και την κακόφημη, ανίκανη κυβέρνησή του... Κατά σύμπτωση, πρωταγωνιστής στην καινούργια απόπειρα (με τα φρουτάκια) είναι ένα χαμηλόβαθμο στέλεχος του σημιτικού περίγυρου και νυν κορυφαίος υπουργός, ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου. Αλλά τώρα, η επιχειρούμενη, ελαφρά τη καρδία, κυνική και οξειδωτική καταβύθιση της κοινωνίας στην άβυσσο του τζόγου, έχει διαφορετικό πρόσημο. Δήθεν σωτήριο για την οικονομία και για τη χώρα. Ενα απροκάλυπτο και χυδαίο εμπόριο ελπίδας, που βρίσκει πρόσφορο έδαφος σε περιόδους κρίσης και απελπισίας. Καλά το είπαν ορισμένοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ: Και γιατί δεν «επενδύουμε» στα ναρκωτικά και στην πορνεία που είναι και πιο προσοδοφόρες επιχειρήσεις; (...Μιας και ο λόγος περί σημιτισμού: με την υπογραφή του ΔΝΤ -Εκθεση του Ταμείου, όπως παρουσιάστηκε προχθές από τον Μάρκο Κονταρέλι- θεωρείται δεδομένο ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις, από το 2001 μέχρι το 2007, πλαστογραφούσαν τα στοιχεία αξιοποιώντας τα swaps για να εμφανίζουν μειωμένο το χρέος της χώρας. Πρωτοπόρος ο θλιβερός Σημίτης, που έχει ακόμη το θράσος να εμφανίζεται δημόσια και να αρθρογραφεί για την... οικονομία και την κατάσταση της χώρας) ***Καλώς τους! Επιφανείς αρθρογράφοι και τηλεσχολιαστές που προπαγάνδιζαν το παγιδευτικό δίλημμα «Μνημόνιο ή χρεωκοπία», πολιτικοί της κεντρικής σκηνής που δεν είχαν πει λέξη όταν η σιωπηρή, ευένδοτη ελληνική κυβέρνηση παρουσίαζε το Μνημόνιο ως μεγάλη επιτυχία, καθώς και κάποια κόμματα και οικονομολόγοι που θεωρούσαν σωτήριο το Μνημόνιο, όλοι ξιφουλκούν τώρα εναντίον της ολέθριας αυτής συνταγής. Τώρα ανακάλυψαν το «λάθος»... Αλλά τα γραπτά τους -εξυπνακίστικα και χολερικά, ορισμένα εξ αυτών- στάζουν ακόμη χολή και δηλητήριο εναντίον των ολίγων (δημοσιογράφων, οικονομολόγων και κομματικών σχηματισμών) που αντιστρατεύτηκαν το Μνημόνιο από την πρώτη στιγμή. Και είχαν επισημάνει -από τις αρχές του 2010- όσα παραδέχονται σήμερα αισχυντηλώς οι ίδιοι...

Αργός θάνατος με άγριες περικοπές, Η Αυγή 14/04/2011

* Σε ακρωτηριασμό του κοινωνικού κράτους με δραστικές περικοπές κονδυλίων οδηγεί το νέο πακέτο των 23 δισ. ευρώ. Αντιδρούν ακόμη και υπουργοί του σκληρού κυβερνητικού πηρήνα

* Αύριο ημέρα κρίσεως στο ΠΑΣΟΚ, καθώς τα επίμαχα μέτρα εγκρίνουν διαδοχικά η Κ.Ο., το Π.Σ. και το υπουργικό συμβούλιο

* Θέμα εμπιστοσύνης θέτει ο πρωθυπουργός, πλατφόρμα για αναδιάρθρωση χρέους τώρα από τη Βάσω Παπανδρέου

* Αναδιάρθρωση, αλλά σε "εθελοντική βάση" πριν από το 2013 βλέπει ο Γερμανός υπ. Οικονομικών

Σε ακραίες περικοπές κοινωνικών δαπανών, που ανάγκασαν ακόμη και την υπουργό Εργασίας Λ. Κατσέλη να προειδοποιήσει ότι μπορεί να μην πληρωθούν οι συντάξεις, καταφεύγει ο πρωθυπουργός προκειμένου να καλύψει το πακέτο των 23 δισ. ευρώ που έχει συνομολογήσει με την τρόικα.

Γιατί η "αναδιάρθρωση" του δημοσίου χρέους δεν συνιστά διέξοδο, του Παναγιώτη Λαφαζάνη, Η Αυγή 14/04/2011

Η αναδιάρθρωση αυτή μπορεί, σύμφωνα και με κύκλους της τρόικας, να συμπεριλαμβάνει την επιμήκυνση εξόφλησης του συνολικού χρέους, τη μείωση των επιτοκίων κι ενδεχομένως το "κούρεμα" (μείωση) του χρέους σε ένα ποσοστό που, ίσως, κυμανθεί ανάμεσα στο 15%-30% (το πολύ). Μια τέτοια αναδιάρθρωση, επειδή το μνημονιακό πρόγραμμα έχει περιέλθει σε αδιέξοδο, μπορεί να την προωθήσει τάχιστα η τρόικα το επόμενο διάστημα, ως αναγκαστική επιλογή και ως ύστατη λύση για τη διάσωση των συμφερόντων των πιστωτών από την αδυναμία της χώρας να αποπληρώσει το χρέος της. Είναι αυτονόητο, φυσικά, ότι μια τέτοια ελεγχόμενη αναδιάρθρωση θα συνοδευτεί με νέους μακροχρόνιους, σκληρούς, έως αδυσώπητους όρους και οπωσδήποτε με την εκποίηση των πάντων σε αυτή τη χώρα! Πρόσφατα, εγχώριοι κύκλοι, στο πλαίσιο της Ε.Ε., μιλούν για την ανάγκη από κοινού αναδιάρθρωσης των χρεών Ελλάδας, Ιρλανδίας, Πορτογαλίας και συνδέουν την αναδιάρθρωση των χρεών τους με την πλήρη, σχεδόν, εκχώρηση από μέρους των τελευταίων της δημοσιονομικής πολιτικής τους στην τρόικα!

(...)

Η ριζοσπαστική αριστερά οφείλει να αγωνίζεται για κάτι πολύ διαφορετικό! Να αγωνίζεται για τη συνολική διαγραφή του χρέους, ή τουλάχιστον, στη χειρότερη περίπτωση, για τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του! Κι αυτό, ως μια θέση δίκαιη, ρεαλιστική, υπεύθυνη και αφετηριακή για να ξεκινήσει αυτή η χώρα μια νέα προοδευτική και σοσιαλιστική πορεία ανασυγκρότησης και αναγέννησης!

Συγκεκριμένα, η ριζοσπαστική αριστερά οφείλει:

- Να αμφισβητεί και να μην αναγνωρίζει το κρατικό χρέος ως χρέος του ελληνικού λαού (αυτό το χρέος το συσσώρευσε μια πολιτική και οικονομική ελίτ, ερήμην του ελληνικού λαού, χωρίς να εξυπηρετεί αναπτυξιακές, παραγωγικές και κοινωνικές ανάγκες του τόπου).

-Να διεκδικεί τη διαγραφή του χρέους, θέτοντας ως ελάχιστη υποχώρηση την επαναδιαπραγμάτευσή του, με στόχο τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του και ευνοϊκές ρυθμίσεις για το υπόλοιπο.

Στην περίπτωση που ο στόχος της διαγραφής, κατ' ελάχιστον, του μεγαλύτερου μέρους του χρέους δεν επιτευχθεί, τότε η χώρα θα πρέπει να προχωρήσει στην προσωρινή αναστολή αποπληρωμής του χρέους. Αν και τότε δεν υπάρξει θετική εξέλιξη, τότε η προσωρινή θα πρέπει να γίνει μόνιμη και οριστική διακοπή αποπληρωμής του χρέους.

Immigration Divides U.K. Ruling Coalition, by Ainley Thomson and Alistair Macdonald, The Wall Street Journal 15/04/2011

Business Secretary Vince Cable said Mr. Cameron's speech, in which he talked of an influx of immigrants sometimes leading to "discomfort and disjointedness," risked inflaming extremism.

Speaking to Conservative Party activists in Hampshire on Thursday, Mr. Cameron said that the U.K. has benefited immeasurably from immigration but that the last ten years of record immigration has meant that integration hasn't caught up and that immigrants are filling gaps left by people who being paid by the welfare system to not work.

"Real communities are bound by common experiences," he said. "When there have been significant numbers of new people arriving in neighborhoods ... on occasions not really wanting or even willing to integrate that has created a kind of discomfort and disjointedness in some neighborhoods," he said.

The speech hit on themes Conservative Party leader Mr. Cameron has expressed many times in recent years. But this May the country will vote in local elections which are expected to punish Mr. Cable's Liberal Democrats, the coalition's junior partners, leading to talk that Britain's politicians are positioning themselves ahead of the vote. 

Immigration: Living with diversity, Editorial, The Guardian 15/04/2011

It was the first speech of the local election campaign, so perhaps it is not surprising that David Cameron's claim yesterday that immigration has damaged social cohesion so comprehensively captured the front pages. In its content and its timing it had all the hallmarks of the kind of smooth strategic planning that the Conservative party has often done so effectively but which Downing Street has struggled to reproduce in the past year. The party machine has wrested back control of the political message with predictable results and some collateral damage to the coalition.

Conservatives complain that their critics never allow them a right time to talk about migration. But that is because there is a long history of deploying it as an issue just at the point when the party needs to restore the confidence of its core supporters. And there is no doubt that Mr Cameron has vociferous critics on his own backbenches. The more outspoken ponder openly whether the party leader is really a Conservative at all. And while tracking polls never suggest much support for alternative parties of the right such as the UK Independence party, at last month's Barnsley byelection Ukip beat both of the coalition parties. The start of a local election campaign which will be difficult for the Conservatives and possibly disastrous for the Lib Dems seems too needy a moment for a speech on immigration to be treated as anything more serious than a piece of politicking.

Of course, Mr Cameron is anxious to signal that he understands voters' concerns, that there is something that can be done about them, and that he is doing it. His tone was generally moderate, and it is true that immigration worries people in a way that the last government was slow to appreciate. It is also the case, however, that migration from other EU countries is not something the UK government can directly affect, although making sure that British people have the right skills for whatever jobs are locally available would be one way of reducing the appeal of the UK as a destination. Most migrants last year – two-thirds, according to the Office for National Statistics – came from outside the EU, and they came to work or to study. Many of those who came to work will have taken seasonal jobs, although they have in places (some of which, like North Lincolnshire, have local elections in three weeks' time) put very heavy burdens on community infrastructure. That makes it even more curious that the government has cut the cash for the migration impacts fund that Labour introduced and abandoned the citizenship survey which sought to monitor the impact of new migrants. And the axe – curiously, since in his speech Mr Cameron also complained that not enough migrants speak English – has fallen too on the budget for English language teaching. But most importantly, neither immigration nor ethnicity is the primary predictor of a lack of social cohesion. Instead, as the most recent research has shown, it is the level of economic deprivation. Neighbourliness and extreme poverty tend not to go together.

 

Mr. Cable told the British Broadcasting Corp. that Mr. Cameron's stance on immigration was "Tory party policy only" and suggested that Mr. Cameron was electioneering ahead of local government elections.

A 24-year-old program scheduler at a broadcasting company, who would allow only her last name, Al-Shaikh, to be used, wears a full-face Muslim veil known as the niqab while riding the tube in London on June 4, 2007.

Almost one in eight in UK are foreign born, by Tom Whitehead, The Telegraph 14/04/2011

The proportion of the population born overseas almost doubled in two decades to more than 11 per cent, according to data seen by The Daily Telegraph.

It meant that just under seven million people living in Britain were immigrants – enough to fill a city the size of London.

The rise was largely down to Labour's "open door" immigration policy, under which three million foreigners were added to the population during the party's 13 years in power.

The figures, which were compiled by the Office for National Statistics, were disclosed amid a renewed debate on immigration.

David Cameron warned yesterday that uncontrolled immigration had undermined some British communities and led to "discomfort and disjointedness" in neighbourhoods.

 

 

 

H Απομάγευση του κόσμου, του Marcel Gauchet, αποσπάσματα, εκδόσεις Πατάκη, 2011(1985), διασκευή: Μ. Βαρδής
 [....]
Η σύγκριση των προφητών του Ισραήλ με το κήρυγμα των karai των tupi-guarani, που τόσο καλά έχει αναλύσει η Helene Clastres, είναι σε αυτό το σημείο απολύτως διαφωτιστική. Αποκοπή από την κοινότητα, ριζική καταγγελία της: και στις δύο περιπτώσεις, στο τυπικό επίπεδο, η ομολογία είναι αντυπωσιακή. Επιδεικτικά και συστηματικά ο guaranikaraiπαραμένει στο εξωτερικό των συνηθισμένων κοινωνικών δεσμών: κατοικεί μόνος μακριά από τα χωριά, διεκδικεί την εξωεδαφικότητα (σε μία κοινωνία πολεμική αγνοεί τη διάκριση ανάμεσα σε φίλους και εχθρούς), σε μία κοινωνία αρθρωμένη από δεσμούς αίματος τοποθετείται εκτός συγγενικών δεσμών (αφού δεν έχει πατέρα). Και η καταδίκη αυτού του κόσμου δυστυχίας είναι τελεσίδικη. Όμως τί προτείνει; Εδώ αναδύεται η διαφορά από τούς προφήτες του Ισραήλ. Προτείνει να εγκαταλείψουμε τα πάντα, να εγκαταλείψουμε ανεπιστρεπτί αυτόν τον αθεράπευτα κακό τόπο για να φύγουμε σε αναζήτηση του αντιθέτου του, ενός τόπου δίχως καταναγκασμούς, όρια ή θάνατο, «μία γη δίχως κακό». Ενώ προβαίνει σε μία διατύπωση απόλυτα αρνητική για την υπάρχουσα πραγματικότητα, με άλλα λόγια, ενώ την αρνείται, δεν την κρίνει. Δε στρέφεται εναντίον της. Αντίθετα, καλεί να αποστρέψουμε το βλέμμα, να δραπετεύσουμε.......Ενώ, τόσο στη μια όσο και στην άλλη περίπτωση, η καρδιά, ο πυρήνας του φαινομένου συνίσταται στη σχέση αντίθεσης με την υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων, στην περίπτωση των guaraniπρόκειται για μία αντίθεση που στρέφεται προς τα έξω, ενώ στην περίπτωση του Ισραήλ πρόκειται για μια αντίθεση που στρέφεται προς τα μέσα...Απόκλιση που παραπέμπει φυσικά στην τεράστια απόσταση των λανθανουσών θεολογιών. Η έμπνευση του προφήτη των guaraniεξακολουθεί να διέπεται από το μοντέλο μίας κοινότητας που είναι ένα με το νόμο της, που δεν διανοείται απόσταση ανάμεσα στο είναι και το δέον-γενέσθαι...Τούτος εδώ είναι ο κόσμος που πρέπει να είναι˙ δεν υπάρχει ελπίδα παρά στη μετατόπιση αλλού, σε μία γη αφθονίας, ελευθερίας και αθανασίας. Ενώ ο προφήτης του Ισραήλ παρεμβαίνει αξιοποιώντας την εσωτερική απόσταση ανάμεσα στην πρακτική και το καταστατικό πρότυπο, ανάμεσα στα γεγονότα και τις συμπεριφορές των ατόμων...[Ποιά είναι εν τέλει η διαφορά;] O καινοτόμος ανανεωτικός παράγοντας βρίσκεται λιγότερο στον ίδιο τον προφητισμό και περισσότερο στον τρόπο με τον οποίο η μονοθεϊστική αναφορά καθοδηγεί το πως εφαρμόζεται ο προφητισμός στη δεδομένη κοινωνία. Παρ’ όλη τη σφοδρότητά της, δεν είναι η απόσχιση του θεόπνευστου αυτή που θα αλλάξει τη φύση και το περιεχόμενο της θρησκευτικής εμπειρίας, είναι το είδος της μεταστροφής της κοινότητας ενάντια στον ίδιο της τον εαυτό που επιτελείται μέσω αυτής της απόσχισης, η εσωτερική ένταση που προκαλεί...Σε έναν κόσμο όπου ο κανόνας εννοούνταν ως κάτι που έπρεπε να γίνει αποδεκτό και να επαναληφθεί, αφού η αρτιότητα και η υπεροχή του μαρτυρείται δια της εφαρμογής του, η αδιαλλαξία, η ακραία άρνηση προσαρμογής και συμμόρφωσης του προφήτη εισάγει ένα ερώτημα, τόσο ως προς την έσχατη διέπουσα αρχή ενόψει της οποίας πρέπει κανείς να δράσει, όσο και ως προς το εσωτερικό νόημα της δράσης....
Τίποτα δεν δείχνει καλύτερα τα όρια του προφητικού κηρύγματος από το ότι, από τη στιγμή που η Διαθήκη ανανεώθηκε και η σταθεροποίηση του ιουδαϊσμού επιτελέστηκε δια της οριστικής κωδικοποίησης του στο Κείμενο του θεϊκού Νόμου, ο προφητισμός εξαφανίστηκε. Ο σκοπός που έκανε τους προφήτες να εξεγερθούν και να μιλήσουν επιτεύχθηκε όταν βρέθηκαν οι όροι μιας πλήρους και τέλειας συμφωνίας ανάμεσα στη συμπεριφορά του Ισραήλ και το σχέδιο του ενός και μοναδικού Θεού. Από τη στιγμή που η υπόσχεση που εμπεριείχε η μωσαϊκή θεμελίωση πραγματοποιήθηκε, δεν υπήρχε πια λόγος για διαμαρτυρία....Εδώ τελικά βρίσκεται ό,τι κατά βάθος διαφοροποιεί τον εκπρόσωπο του Γιαχβέ από τον πρωτόγονο ομόλογό του στην υποδειγματικότητά του. Ο guarani karai ανταποκρίνεται σε μία εξέλιξη ή σε μία τάση της κοινωνίας του˙ ο προφήτης του Ισραήλ επίσης, με τη διαφορά ότι, κάνοντας αυτό, ενεργοποιεί και, κατά συνέπεια, αποκαλύπτει μία διαρκή δυνατότητα της σχέσης με το υπερφυσικό θεμέλιο. Ο βάρδος μιας Γης δίχως Κακό προστάζει να τον ακολουθήσουμε, το ίδιο κάνει και ο αδιάλλακτος αποτιμητής των έναντι του Γιαχβέ παραλείψεων- με μια διαφορά: αυτός, μέσω του κηρύγματος του, υποδεικνύει μία στάση του που, ιδεωδώς, μπορεί να καταλάβει ο οποιοσδήποτε....Εντελώς ανεξάρτητα αν το ότι υπήρξε στην α ή β συγκυρία ή στο α ή β πλαίσιο, ο Ηλίας, ο Ησαϊας και ο Ιερεμίας ενσαρκώνουν εσαεί το ανεξάντλητο και ανυπέρβλητο σημείο αναφοράς όσον αφορά τις προσπάθειες εμβάθυνσης της εσωτερικής θρησκείας παρά και ενάντια στη θρησκεία της παράδοσης,  εγκαινιάζουν και νομιμοποιούν την ατομική στάση στα πράγματα παρά και ενάντια στις προδιαθέσεις της κοινότητας, παρά και ενάντια στο ρεύμα, στην κοινή δόξα.(σελ. 229-233)
*οι υπογραμμίσεις και τα bold ανήκουν στον διασκευαστή.
Sin miedo a la riqueza, por Olando Marquez, Palabra Nueva, 203, 1/2011.
Irresistible Libyan Crude, by Jean-Pierre Séréni, Middle East Online, 10/4/2011.
"When Gaddafi took power in the coup of 1969, he was determined to get a higher price for his crude. On the advice of Saudi Arabia’s first oil minister Abdullah al-Tariki (the “red sheikh,” sacked by King Faisal for his outspokenness), he played one oil company against another, pitting the biggest, Esso, against a small independent, Occidental. He cut their daily production by half to try to force them to pay his government a higher price. Esso was able to replace its losses with production in other countries, but Occidental had no wells outside Libya. It was in a weak position, especially since the world’s seven biggest oil companies refused to let it have a single barrel. “It has put all its eggs in one basket,” the Libyan negotiators sniggered. The company accepted the price increase. With the Suez Canal closed, the Achnacarry cartel followed suit in September 1970, and at a stroke, prices and taxes rose by 20%.".
How Revolution Became the Only Possibility in Libya, by Rachid Khechana, Middle East Online, 7/4/2011.
"When the Free Officers Movement took power on 1 September 1969, Libya was mostly a tribal society (75% Bedouin), with a population of 2.5million, and rich in oil and gas. It had only three main cities: Tripoli, Benghazi and Misrata. The new leaders abolished the monarchy, established an Arab republic, and proclaimed the “power of the people” in March 1973. In 1972, law number 17 had already banned political parties, in line with Gaddafi’s slogan that “every member of a political party is a traitor.” The Arab Socialist Union, which later became the movement of people’s committees, was the backbone of the system and the anchor of its socialist orientation, even while Gaddafi was claiming to explore a third way between capitalism and communism. According to the Tunisian researcher Tawfik Mestiri, Gaddafi was influenced by the French philosopher Jean-Jacques Rousseau, who may have inspired his wish to establish Libya as a “Bedouinocracy.”  His system was characterized by the absence of state, president or parties, replaced by a Guide of the revolution, and people’s and revolutionary committees, as well as control committees to regulate disagreements. These structures operated opaquely, and no one knew how their members were nominated. Gaddafi was always protected by his tribe, the Gadadfa. When he bizarrely insisted on taking the tent (kheima) that is his home with him on foreign trips, it was to show his tribe that he never left them -- a clear message to the Bedouin, who chose him not as president but as leader. Gaddafi refers to this every time he explains that he cannot be dismissed from his post.  During his leadership, Gaddafi has moved from Arabism to nationalism and tribalism, questioning urban civilization and expelling urban ministers. In 1977 he abolished the collective decision-making system established by the Revolutionary Command Council (RCC), which took power in 1969, put down progressive, Islamist and nationalist opponents, and even expelled his former comrades, the Free Officers. Major Abdessalam Jalloud, second in command in the 1969 coup, has taken refuge since 1993 with his tribe, the Magariha. Major Muhammad Nejib and Major Mukhtar al-Gherwi were the first to resign from the RCC in 1972 in protest at the refusal to return to civilian rule, and that year, Colonel Muhammad Megariaf was tried under dubious circumstances. Bashir Hawwadi and Awad Hamza were killed in 1975, Omar Mhaishi in 1984. Abdelmonem al-Houni joined the dissidents before being reconciled recently with Gaddafi, only to resign after the uprising".

"Αν για παράδειγμα θέλουμε μια χώρα γεωπολιτικά ισχυρή  με επεκτατικές διαθέσεις που να επιβάλλεται στους εχθρούς της τότε θα πρέπει να υπάρχει ένας ισχυρός στρατός, πολίτες με υψηλό πατριωτισμό, σχετικά συντηρητικοί πολιτικοί σχηματισμοί, πολύ παραμύθι στη σχολική ιστορία, μάζες φτωχών που να μπορούν να στρατικοποιηθούν  εύκολα και να σταλθούν για σφαγή κτλ. Αν θέλουμε ισχυρή οικονομία σε ένα παγκόσμιο τοπίο σαν αυτό που έχει διαμορφωθεί σήμερα μετά την άνοδο της Κίνας, Ινδίας, Ανατολικής Ασίας, Βραζιλίας, Τουρκίας κτλ, τότε θα πρέπει ή να έχουμε προιόντα πολύ υψηλής πατέντας, εξειδίκευσης και ποιότητας ή θα πρέπει να έχουμε μισθούς πείνας (για τα σημερινά δεδομένα). Αν θέλουμε διαφάνεια στην πολιτική ζωή και πολιτικό πολιτισμό τότε θα πρέπει από πίσω να υπάρχει και ένας λαός με συγκεκριμένη παιδεία και συγκρότηση. Αν θέλουμε δημοκρατία θα πρέπει να υπάρχει αυτοέλεγχος. Αν θέλουμε πλούτη και συνεχή οικονομική ανάπτυξη (μέχρι θανάτου) θα πρέπει να αποδεχτούμε τους καπιταλιστικούς όρους αδιαμαρτύρητα. Αν από την άλλη μεριά θέλουμε πραγματικό σοσιαλισμό θα πρέπει να αποδεχτούμε ότι θα ζήσουμε σχετικά μετρημένα και φτωχά, ενώ θα πρέπει να σκεφτούμε πώς θα υπερασπίσουμε την Ελλάδα από τους εχθρούς της".

Δρόμοι, του Ρούσσου Βρανά, 7/4/2011.

" Σε µια παγίδα... ... µοιάζει να έχουν πιαστεί οι δυτικές δυνάµεις που επενέβησαν στρατιωτικά στη Λιβύη. Και το ερώτηµα που θα τις απασχολήσει τις προσεχείς εβδοµάδες πιθανότατα θα είναι αυτό: πώς θα βγούµε από αυτή την παγίδα; Οι αυταπάτες... ... που έτρεφαν οι στρατηλάτες Σαρκοζί και Κάµερον έχουν τελειώσει. Τα πράγµατα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Η βιαστική δυτική επέµβαση αρχίζει να γίνεται ένας δύσκολος πόλεµος. Η απόφαση του Οµπάµα να στείλει ειδικούς πράκτορες της CIA για να βοηθήσει τους «εξεγερµένους» ξυπνά δυσάρεστες µνήµες. Τα περισσότερα στρατιωτικά αδιέξοδα αρχίζουν µε τέτοιες αποστολές κοµάντος, που οι πολιτικοί προϊστάµενοί τους ελπίζουν ότιθα µπορέσουν να κάνουντη «δουλειά». Υστερα αρχίζει να αυξάνεται ο αριθµός τους κι όλοι µαζί βουλιάζουν ακόµη πιο βαθιά στην παγίδα. Ενα µέρος της δυτικής γνώµης ενέκρινε την επέµβαση στη Λιβύη, επειδή στην αρχή της είχε παρουσιαστεί ως «ανθρωπιστική». Το ψήφισµα 1973 του ΟΗΕ, παρατηρεί ο αρθρογράφος Ζαν - Κλοντ Γκιγιεµπό στη γαλλική εφηµερίδα «Σιντ - Ουέστ», αναφερόταν στην «προστασία των πολιτών» από τις φονικές απειλές του δικτάτορα της Τρίπολης και συγκεκριµένα των κατοίκων της Βεγγάζης, που ήταν περικυκλωµένη από τα άρµατα µάχης του Καντάφι. Οµως δεν επρόκειτο για πολίτες αλλά για αντικαθεστωτικούς που ήταν οπλισµένοι, έστω µε λιανοτούφεκα.Μπορεί κανείς να τους προτιµάει από τα τεθωρακισµένα και το πυροβολικό του Καντάφι. Οµως αυτό δεν είναι ανθρωπιστικό, αλλά στρατιωτικό ζήτηµα. Στην αρχή... ... αυτής της ιστορίας φαίνεται πως όλοι όσοι θέλησαν να δουν (και πράγµατι θελήσαµε να δούµε) την εξέγερση ενός λαού ενάντια στον δικτάτορά τους έκαναν ένα λάθος εκτίµησης, παραδέχεται ο Γκιγιεµπό. Αναµφίβολα υπάρχει και αυτή η διάσταση. Οµως, όπως συνήθως, η πραγµατικότητα είναι πιο περίπλοκη. Η «δηµοκρατική» εξέγερση είναι στηµένηπάνω σε µια παλιά αντιπαλότητα των λιβυκών φυλών που επικεντρώνεται γύρω από τις πόλεις της Κυρηναϊκής (ανατολικά) και της Τριπολίτιδας (δυτικά). Το παλιό βασίλειο της Λιβύης είχε τις ρίζες του στην Κυρηναϊκή. Και τα σπέρµατα της «εξέγερσης» ξεφύτρωσαν εκεί από τότε που πήρε στα χέρια του τα ηνία της χώρας ο Καντάφι, ένας που προερχόταν από την Τριπολίτιδα. Με τη «δηµοκρατική» εξέγερση του «λιβυκού λαού» ξαναβγαίνει στην επιφάνεια αυτός ο ανταγωνισµός. Και αυτό το πιστοποιούν οι στρατιωτικές κινήσεις των «εξεγερµένων» γύρω από τις πόλεις της Τριπολίτιδας. Το ψήφισµα... ... του ΟΗΕ διχοτοµεί τη χώραπου ήταν µέχρι τώρα γνωστή ως Λιβύη. Και στην ουσία την επαναφέρει στις γεωγραφικές και ιστορικές συνιστώσες της: την Κυρηναϊκή και την Τριπολίτιδα. Με δυο λόγια, όπως εξηγεί ένας άλλος αρθρογράφος, ο Αµερικανός Τζάστιν Ραϊµόντο, ο ΟΗΕ αποσυναρµολογεί σήµερα αυτό που δηµιούργησε το 1951: µια χώρα εντελώς κατασκευασµένη όσο ακόµη βρισκόταν υπό βρετανική στρατιωτική κατοχή, που την ονόµασε Λιβύη. Σαν άλλος Φράνκενσταϊν, επιχειρεί τώρα να εξουδετερώσει τις ανεπιθύµητες συνέπειες του αποτυχηµένου δηµιουργήµατός του, καθώς παλιές και νέες µεγάλες δυνάµεις ξαναµοιράζουν ανάµεσά τους τα «φιλέτα» της Αφρικής".

 

Η Απομάγευση του κόσμου, του Marcel Gauchet (αποσπάσματα). ΙΙ. Διασκευή: Μ. Βαρδής, εκδόσεις Πατάκη 2011 (1985),

(σελ. 243-253)

 Ένας Μεσσίας από την ανάποδη.

Ο Ιησούς εμφανίζεται ως μεσσίας....Ωστόσο, δεν είναι οποιοσδήποτε μεσσίας: στην πραγματικότητα, λειτουργεί ως μεσσίας από την ανάποδη. Γιατί τι είναι ένας μεσσίας τελικά; Ο βασιλέας της συντέλειας των καιρών, ο μεγάλος ηγεμόνας, ο απεσταλμένος του Γιαχβέ που θα οδηγήσει το λαό του σε θρίαμβο, ο οικουμενικός αυτοκράτορας που θα συμφιλιώσει μυστικιστικά τη γη ολόκληρη με το νόμο του ουρανού...ακριβώς έτσι συμβαίνει με τον Ιησού..μόνο που η θέση που καταλαμβάνει είναι ταυτόχρονα μία θέση απολύτως αντεστραμμένη. Γιατί ο μονάρχης του κόσμου είναι ψηλά, στην κορυφή της ανθρώπινης πυραμίδας, ενώ αυτός είναι χαμηλά, ένας οποιοσδήποτε συνηθισμένος άνθρωπος....Είναι η τέλεια ρέπλικα του αυτοκρατορικού μεσολαβητή στο αντίστροφό του.
...Με τη μεταρρύθμιση του Ακενατόν και την επισήμανση των ορίων μας, μας δόθηκε η ευκαιρία να δούμε πως το μονοθεϊστικό εγχείρημα που προωθήθηκε από τους φαραώ, υλοποιούμενο στο πρόσωπο του ηγεμόνα, ήταν αναπόφευκτο να σκοντάψει στη μέθεξη του ανθρώπινου και του θεϊκού...με τη μορφή του Χριστού, στον αντίποδα ακριβώς αυτού του συστήματος που απέτυχε, επιτυγχάνεται ο μηχανισμός που θα φέρει και θα τροφοδοτήσει στους επερχόμενους αιώνες την άνθηση της υπερβατικότητας...Πράγματι, η ζεύξη του ανθρώπινου και του θεϊκού επιτελούμενη μακριά από την εξουσία, σε έναν συνηθισμένο άνθρωπο, μόνο και μόνο εξαιτίας της αποσύνδεσης από τα επίγεια αξιώματα της επίγειας ιεραρχίας, αρχίζει να σημαίνει το αντίθετο αυτού που παραδοσιακά σήμαινε. Αντί να μαρτυρά την ουσιώδη εγγύτητα του ετέρου, αρχίζει να διαγράφει την απεριόριστη απόστασή του˙ αντί να ταυτίζει το συλλογικό σώμα με το επέκεινα θεμέλιο του, αναδεικνύει την αβυσσαλέα διαφορά που τα χωρίζει. Για να φτάσει η αλήθεια του Θεού ως εμάς, χρειάστηκε ο Θεός να προσλάβει μία μορφή ανάλογη της δικής μας-εκπληκτικός τρόπος για να μας πει ταυτόχρονα την αδιανόητη ξενότητα της δικής του φύσης. Η εγγύτητά του ως Χριστού συνιστά ανεξάντλητο ίχνος της μη αναπαραστάσιμης απόστασής του....Από μία λογική ανωτερότητας, κατά την οποία η γενική και μόνιμη επικοινωνία των όντων με την ιερή εστία περνά από το οικοδόμημα των δεσμών της εξάρτησης με ακρογωνιαίο λίθο τον ηγεμόνα, μεταπηδούμε σε μία λογική της ετερότητας, κατά την οποία η επικοινωνία που η θεϊκή σοφία καθιστά για μας εφικτή δεν μπορεί να επαναληφθεί όσον αφορά το μοναδικό παράδειγμα του ενσαρκωτή της παρά μόνο μέσα στα ίδια τα άτομα, κατά την εσωτερικότητα των ατόμων.....Γιατί ο Ιησούς άλλο δεν κάνει από το να τοποθετείται στην αντίθετη θέση από την κατ’ αρχάς προοριζόμενη για τον μεσσιανικό μονάρχη....Για να εκτιμήσουμε την τεράστια συνεισφορά της χριστιανικής αντιστροφής πρέπει να έχουμε κατά νου το διακύβευμα. Στην πραγματικότητα, η αγάπη είναι η εσωτερική απόσταση του ατόμου από τον κοινωνικό δεσμό, η εσωτερική του αποδέσμευση από την πρωταρχική δέσμευση του προς την κοινότητα. Όχι η απόρριψη ή η απροκάλυπτη αμφισβήτησή τους, αλλά η σιωπηλή ιδιωτική τους εγκατάλειψη....
Αντιστροφή του δόγματος λοιπόν, και τέλος, αντιστροφή του προορισμού. Ο Ιησούς δε βαδίζει προς τον θρίαμβο αλλά προς την ήττα.....Μόνο μέσω της αντιστροφής κάθε πιθανής διαμεσολάβησης ανάμεσα σε ουρανό και γη, αυτής της αντιστροφής που γίνεται με τον Ιησού, μπόρεσε να αποκρυσταλλωθεί ένα παρόμοιο σύστημα δυαδικής ετερότητας, όπου η απόσταση του Θεού και η απόσταση του ανθρώπου από τον κόσμο απαντώνται συμμετρικά, όπου η απενσωμάτωση του πιστού από τον κόσμο αντιστοιχεί πιστά στον χωρισμό από εκείνον, τον παντοδύναμο, που τον θέλησε....Κεχωρισμένος από τον κόσμο Θεός, και έξω-από-τον-κόσμο άνθρωπος.
αντιστροφή αυτή είναι που τελικά εγγράφει τον χριστιανισμό στην κατεξοχήν άρνηση της θρησκείας ή ο θάνατος του Θεού, πολύ πριν τον Νίτσε!]
"The latest company to be caught deceiving the public is Tokyo Electric Power (TEPCO), Japan's largest utility, which turns out to have filed at least 29 falsified reports to nuclear-safety regulators since the 1980s. The reports failed to list safety problems at eight different nuclear reactors, some of which have cracks in the steel shrouds that surround the reactor cores and ensure their safety".
20 Ways to Teach About the Disaster in Japan Across the Curriculum, by SARAH KAVANAGH and HOLLY EPSTEIN OJALVO, The New York Times Blog, 15/3/2011.

Le FMI tresse des lauriers à Kadhafi, par Yvan LE PAPE.

"Ce document, bourré, comme il se doit, de données chiffrées et de statistiques, est surréaliste. Le board du Fonds monétaire, dirigé par Dominique Strauss-Kahn, ne cesse de féliciter le colonel Kadhafi et son gouvernement pour la qualité de leur gestion budgétaire et pour les réformes déja entreprises. Grace a la hausse du pétrole, observent ces experts, les recettes fiscales se sont améliorées, le solde de la balance extérieure se porte mieux, atteignant 20 % du PIB, malgré la hausse de la demande intérieure, et la situation de la Banque centrale libyenne estmeilleure que jamais".

 
Powered by Tags for Joomla

france24

Hurriyet Dailynews

Βιβλιοθήκη Herrk

  • Βασικοί οικονομικοί όροι
    Ο οικονομολόγος Γ. Βαρουφάκης εξηγεί με διαύγεια και νηφαλιότητα τα βασικά οικονομικά διακυβεύματα σε σχέση με την “ελληνική κρίση”  σε βίντεο 11...
  • Πανστρατιά
    Αποσπάσματα από το “διάταγμα για την πανστρατιά” (1813), στο οποίο, σημειωτέον, οι παραλήπτες του δεν υπάκουσαν (Πηγή και ιστορικό): § 27....
  • Παπαδιαμάντης μεταφράζων και μεταφραζόμενος
    Ομιλίες από το συνέδριο για τον Παπαδιαμάντη και τη μετάφραση (7-8.10.2011. Πηγή) : Ο Παπαδιαμάντης αυτό-μεταφραζόμενος Καραγεωργίου Τασούλα “Μετάφραση” και...
Design by KM.