Πρώτο και πιο αυθεντικό το "Ten Bells", με το απαραίτητο στριμωξίδι να το κάνει ζεστό και φιλικό και τους δύο μεγάλους πίνακες να γράφουν μόνο για "φυσικά" κρασιά. Από τονLaureano Serres μέχρι τον Bruno Duchene φιάλες όλων των τρελών και παλαβών "εναλλακτικών" φιγουράριζαν στις λίστες και τα ράφια του μπαρ!
To "Ten Bells"
Για ξεκίνημα δοκιμάσαμε ένα Cheverney του Domaine Tessier που ήταν ευχάριστο και με αρκετά δροσιστική οξύτητα. Αν είχαμε φτάσει και δέκα λεπτά νωρίτερα θα προλαβαίναμε και την "Oyster's Happy Hour" και θα απολαμβάναμε το κρασί μας με ωμά όστρακα από δύο διαφορετικές περιοχές με ένα δολάριο το κομμάτι. Δεν περίμενα ποτέ πως θα συναντούσα happy hour για στρείδια αλλά απ'ότι φαίνεται στην Νέα Υόρκη μπορείς να συναντήσεις τα πάντα!
Το μοναδικό μειονέκτημα είναι πως λόγω της πολυκοσμίας δεν προλαβαίνει κανείς να μιλήσει με τους bar-tenders οι οποίοι είναι μόνιμα απασχολημένοι με το να σερβίρουν το ένα ποτήρι πίσω από το άλλο και έτσι είναι δύσκολο να πάρει κανείς πληροφορίες για τα κρασιά της λίστας που του είναι άγνωστα.
Cheers Josh!
Επόμενος σταθμός μας το Blue Ribbon που αποτελεί μέρος της ομώνυμης αλυσίδας εστιατορίων. Ένα μικρό μπαρ που χωράει το πολύ είκοσι άτομα αλλά έχει εκπληκτική λίστα κρασιών -μεταξύ αυτών και Παλιοκαλιά- και εξειδικευμένο προσωπικό. Επίσης διαθέτει καταπληκτική κουζίνα με μεζέδες που συνδυάζονται καταπληκτικά με τα κρασιά της λίστας.
Εκεί, μεταξύ άλλων, ήπιαμε ένα εξαιρετικό Nebbiolo Langhe του '08 από την Cascina Ca'Rossa, τανικό και νευρώδες με ζωικές νότες, όσο ακριβώς χρειάζονταν για να του δώσουν την απαιτούμενη πολυπλοκότητα. Σε συνδυασμό με τα "καναπεδάκια" με μοσχαρίσια γλώσσα ήταν το κάτι άλλο!
Πάρα πολύ καλό και το λευκό Savennieres "Roches aux moines" του '92 από το Domaine aux Moines με φοβερά αρώματα τσαγιού και άλλων βοτάνων και νότες από κερί μέλισσας. Το στόμα ήταν γεμάτο και σαρκώδες αλλά παράλληλα είχε και μία υπέροχη δροσιστική οξύτητα. Ένα μεγάλο Chenin Blanc από μία σπάνια ονομασία προέλευσης και ένα ξακουστό Domaine που δεν απογοήτευσε τις προσδοκίες μας και ήταν πολύ καλός συνδυασμός με το μεζέ με βάση την καβουρόψυχα που μας προσέφεραν τα παιδιά του μπαρ.
Η έκπληξη της βραδιάς ήταν όμως μία "Αμερικανίδα" Roussane από τον αμπελώνα "Tablas Creek" ο οποίος συνεργάζεται με το φημισμένο Domaine de Beaucastel και εξειδικεύεται σε ποικιλίες του Ροδανού. Υπέροχη φρεσκάδα, νότες αχλαδιού πλεγμένες όμορφα με μελένια αρώματα, πολύ ισορροπημένο στόμα και ατέλειωτη διάρκεια. Να λοιπόν που και το Paso Robles έχει terroir για Roussane που μπορεί να μεγαλουργήσει!
Τρίτο και καλύτερο το μπαρ "terroir" στην περιοχή Tribeca. Το τέρουαρ είναι ένα μεγάλο "σχολείο" του κρασιού σε μία πολύ όμορφη περιοχή του Μανχάταν. Ο κατάλογος του είναι 66 σελίδες και ανανεώνεται κάθε μήνα. Το φετινό καλοκαίρι είναι Summer of Riesling και μπορεί κανείς να μάθει τα πάντα για την ποικιλία αυτήν ενώ απολαμβάνει το κρασάκι του στο μπαρ, να συμμετάσχει σε μίνι κρουαζιέρες και άλλες εκδηλώσεις με συνοδεία κρασιών της Γερμανικής ποικιλίας και να παρακολουθήσει σεμινάρια σχετικά με την ιστορία της, τις περιοχές καλλιέργειάς της, τους μάστερς του Riesling και πολλά άλλα θέματα.
Επίσης, κατά το διάστημα αυτό οι ετικέτες από Riesling καταλαμβάνουν πάνω από τον μισό κατάλογο ενώ υπάρχουν σπάνιες σοδειές και παραγωγοί τους οποίους βρίσκει κανείς κατά αποκλειστικότητα. Ενδιάμεσα, στον κατάλογο βρίσκει κανείς πάρα πολλές πληροφορίες για την ποικιλία ενώ ο Χάρυ Πότερ και οι υπόλοιποι ήρωες της ταινίας για την οποία γίνεται πανζουρλισμός αυτή την στιγμή στις Η.Π.Α., φιγουράρουν που και που με μπλουζάκια "summer of riesling" και από κάτω εξηγούνται οι λόγοι για τους οποίους ο κάθε ένας από τους ήρωες χρειάζεται να πιει riesling φέτος το καλοκαίρι.
Κορυφαίο είναι το σχόλιο στον κακό της ταινίας "Lord Voldemort" ο οποίος χρειάζεται να πιει λίγο Riesling για να ξεπεράσει τον καημό που δεν θα καταφέρει να κερδίσει την αθανασία και συνεχίζει:
"...Και όμως υπάρχουν χειρότερο πράγματα από τον θάνατο
-Να πίνεις Chardonnay (μάλλον εννοεί εκτός Βουργουνδίας!)
Καινούργιο κοσκινάκι μου και πού να σε κρεμάσω. Η βρετανική εφημερίδα «Guardian» έχει εδώ και μήνες δημιουργήσει μια μόνιμη στήλη υπό τον γενικό τίτλο «Greece in Crisis» (Η Ελλάδα σε κρίση).
Την επιμελείται η ανταποκρίτρια της εφημερίδας στην Ελλάδα Ελένα Σμιθ, ενώ κατά καιρούς συνδράμουν και άλλοι Βρετανοί δημοσιογράφοι που επισκέπτονται τη χώρα.
Η γενική εικόνα που δίνεται είναι μια χώρα σε διάλυση, βουτηγμένη στην ανεργία, με στρατιές νεόπτωχων, με διαλυμένα νοσοκομεία και με απεργίες και ταραχές που κάνουν δύσκολη τη ζωή του τουρίστα – ενώ την ίδια ώρα το κόστος των υπηρεσιών παραμένει υψηλό.
Πρέπει να ψάξεις πολύ – και κυρίως στη γνώμη ξένων που αγαπούν την Ελλάδα – για να ανακαλύψεις κάτι από τον χαμένο δυναμισμό της χώρας, κάτι από την αίγλη του παρελθόντος.
Οι καθημερινοί άνθρωποι, διηγούνται εμπειρίες δραματικές από τους χώρους της δουλειάς τους – από τα νοσοκομεία ως τα ναυπηγεία – προφανώς μη λαμβάνοντας υπόψη ότι αυτά αναμεταδίδονται και δημιουργούν κακές εντυπώσεις για όποιον θα θελήσει να επισκεφθεί την Ελλάδα.
Έχουν τον πόνο τους και θέλουν να τον πουν. Δεν είναι εκπαιδευμένοι να σκέπτονται, να φέρονται εθνικά, να βάζουν πάνω απ’ όλα το Κοινό Καλό.
Δυστυχώς, όμως, το ίδιο κάνουν και κάποια δημόσια πρόσωπα.
(...)
Εκεί, όμως, που τρελαίνεται κανείς είναι με την συνέντευξη που έδωσε ο Δήμαρχος Αθηναίων! Εμφανίζεται να λέει στην Σμιθ, που μάλιστα το χρησιμοποιεί για lead (πρόλογο), πως η εικόνα της ελληνικής πρωτεύουσας είναι παρακμιακή και πόρρω απέχει από την εικόνα της πόλης που φιλοξένησε τους Ολυμπιακούς του 2004!
Η συνέντευξη του δημάρχου συνοδεύεται από το ανάλογο (της συνέντευξης) φωτογραφικό υλικό: Εικόνες από τις ταραχές και τις άγριες συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία. Και με την ανάλογη λεζάντα: Βία στην Αθήνα!
Η δημοσιογράφος γράφει πως κοντά στο Δημαρχείο υπάρχει ένα πανό με την επιγραφή «Όχι στα ναρκωτικά και στην πορνεία. Όχι άλλη ανοχή». Και σημειώνει ότι οι καταστηματάρχες της περιοχής της είπαν πως το πανό τοποθετήθηκε πριν ο κ. Καμίνης αναλάβει τα καθήκοντά του, τον περασμένο Ιανουάριο.
Τα πράγματα, γράφει στο ρεπορτάζ της η Σμιθ, έχουν έκτοτε χειροτερέψει: Πόρνες από τη Σομαλία κάνουν πεζοδρόμιο ολημερίς και ολονυχτίς. Επαίτες φωνάζουν συνεχώς «Πεινάω!». Νέοι κυκλοφορούν με τις σύριγγες στο χέρι.
«Από πού να ξεκινήσω;», εμφανίζεται να ρωτάει ο δήμαρχος. «Είναι διάχυτη η έλλειψη σεβασμού προς τους νόμους, είτε πρόκειται για την πορνεία, είτε για το τράφικινγκ, είτε για το εμπόριο ναρκωτικών και το οργανωμένο έγκλημα. Περίπου 7.000 ναρκομανείς βρίσκονται στις λίστες αναμονής για περίθαλψη. Γύρω από την οδό Πατησίων, υπάρχουν περιοχές που τελούν σε τέτοια ανομία, που δεν μπορείς να περπατήσεις μετά τις έξι το απόγευμα»!
Ο ίδιος εμφανίζεται στο ρεπορτάζ περίπου ως οσιομάρτυρας, που από το γραφείο του δεν βλέπει καν την Ακρόπολη, αλλά ένα δάσος από κεραίες, εγκατεστημένος σε ένα οργουελικό περιβάλλον!
Αποδίδει τα δεινά της Αθήνας στις αναποτελεσματικές πολιτικές πολλών χρόνων, αλλά πάντως την παρουσιάζει σε εντελώς παρακμιακή κατάσταση.
«Η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή», εμφανίζεται να λέει. «Ο Δήμος είναι στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, αν και η οικονομική του κατάσταση είναι ελαφρώς καλύτερη από του κράτους».
Η Σμιθ γράφει ότι δεν βοηθιέται στο έργο του, διότι η ελληνική πρωτεύουσα είναι ο καθρέφτης της ταραγμένης σύγχρονης ιστορίας της χώρας.
«Η Αθήνα γίνεται πόλη ηλικιωμένων», λέει ο κ. Καμίνης, περιγράφοντας την μετανάστευση των νέων στο εξωτερικό για να βρουν δουλειά. «Η χώρα χάνει τα καλύτερα μυαλά της».
Ακολουθεί μια περιγραφή της έκρυθμης κατάστασης που έχει προκληθεί από τα στίφη των μεταναστών, με αποτέλεσμα να βουλιάξει η Αθήνα στην ανομία.
Γίνεται αναφορά στο μαχαίρωμα του άτυχου Αθηναίου από δύο ξένους και στην αντίδραση των νεοναζί, που «τραβούσαν τους μετανάστες έξω από τα λεωφορεία και τους ξυλοκοπούσαν», γεγονός που, όπως αναφέρεται στο ρεπορτάζ, οδήγησε πολλούς υπουργούς να μιλούν για την εμφάνιση ενός είδους Κου Κλουξ Κλαν!
Και σα να μην έφθαναν οι περιγραφές της Σμιθ, η δημοσιογράφος γράφει πως ο δήμαρχος παραδέχεται ότι ούτε ο ίδιος «αισθάνεται πάντα ασφαλής» (!).
«Εννέα ξενοδοχεία στην περιοχή της Ομόνοιας έκλεισαν», λέει, αν και προσθέτει ότι βλέπει την κρίση ως «μεγάλη ευκαιρία» - ενώ η Σμιθ τον παρουσιάζει ως μεγάλο τιμωρό που πέταξε έξω από το Δημαρχείο τους διεφθαρμένους αξιωματούχους.
«Όλα είναι στο κόκκινο», της λέει ο κ. Καμίνης. «Δεν μπορούμε πια να δώσουμε κινητά τηλέφωνα στους υπαλλήλους, ούτε αυτοκίνητα στους αντιδημάρχους»! (Νατα και τα προβλήματα πολυτελείας!)
Μα δεν μου λέτε; Πάτε καλά; Όταν ο ίδιος ο δήμαρχος παρουσιάζει την Αθήνα ως την πόλη της ανομίας, της πορνείας, των ναρκωτικών και του εγκλήματος, υπάρχει περίπτωση να πατήσει τουρίστας;
Τίποτε το καλό δεν βρήκε να της πει αυτής της Σμιθ; (Διότι αν της το είπε, πάντως δεν δημοσιεύθηκε).
Τρέλα παθαίνετε όλοι μόλις έρχεται ένας ξένος και βάλει το κασετοφωνάκι μπροστά σας;
Τόσο μεγάλη μανία αυτοπροβολής σας έχει πιάσει;
Ξέρετε καμιά μεγαλούπολη που να μην έχει τις κακόφημες γειτονιές της από καταβολής κόσμου;
Έχετε δοκιμάσει να περπατήσετε στις κακόφημες περιοχές του Λονδίνου;
Δεν υπάρχουν περιοχές στην Αθήνα όπου μπορείς να περπατήσεις με άνεση και να απολαύσεις την πόλη;
Τι διάβολο, μόνο η Πατησίων υπάρχει; Δεν υπάρχει η Ακρόπολη, η Πλάκα, το Σύνταγμα, οι αρχαιολογικοί χώροι, τα μουσεία;
Δεν υπάρχει η παραλία, μέχρι το Σούνιο και το Ναό του Ποσειδώνα – η ωραιότερη ριβιέρα του κόσμου;
Δεν υπάρχουν τα νησιά του Αργοσαρωνικού, το Μικρολίμανο, ένα σωρό περιοχές που μπορεί να επισκεφθεί κάποιος, ζώντας μοναδικές εμπειρίες;
Τι διάβολο, την μισείτε αυτή τη χώρα; Συναγωνίζεστε ο ένας τον άλλο σε μια σκυταλοδρομία δυσφήμησης, θέλοντας να παρουσιάσετε εαυτούς ως οσιομάρτυρες και ήρωες;
Με το ζόρι σας έβαλαν στα αξιώματά σας;
Επιτέλους, έλεος!
Υ.Γ. Και μήπως ο Guardian θα έπρεπε να ξεκινήσει καινούργιες στήλες; Για παράδειγμα «Italy in Crisis». Ή ακόμη – ακόμη «USA in Crisis»;
In 2011, it's shameful that any of England's citizens feel that violence is the best way in which to express frustration. Watching live online footage of yesterday's rioting in Tottenham from America, I was thrown back to yesteryear.
This is what happened in Tottenham in 1985. Then, it was the Broadwater Farm riots which came about as a result of the death of a black woman, Cynthia Jarrett, who suffered a stroke while police conducted a search of her home. It was also what happened in Brixton that same year, shortly before the Broadwater Farm riot, when Jamaican Dorothy Groce was also shot (and subsequently paralysed) by police. I was five years old, but I remember watching the riots on TV at the time.
One would have expected that, over 25 years on, there would be more effective ways of dealing with such tensions and frustrations. The trouble is, there aren't. And while it is shameful that some of Tottenham's residents responded to the shooting of Mark Duggan by rioting, it's also disappointingly unsurprising.
Although I am a black Britain who is based in the US, I continue to be concerned about the future of the black population in my home country. In 2011, as in 1985, the underlying issues - in particular a sense that black Britons are routinely ill treated by the establishment, the police especially - still have not been resolved. Tensions between black youth and the police in the inner cities have not dissipated. On the contrary, suspicions are endemic. Black leadership is desperately lacking, and the country refuses to tackle these major challenges in any substantive way.
Black people - youth especially - around the country are being left high and dry. The result? Growing violent crime (with black men being overrepresented as both perpetrators and victims) and increasing social and political disaffection. If you re-read reports from the riots of the late 70s and 80s, the very same factors are still at work. The bottom line is that the UK still does not take its issues related to its black British citizens seriously and it is paying the price.
An example of the unwillingness to confront what's really going on here is evident in the commentary that has been provided about last night's Tottenham riots. Many have talked about social disadvantage, disenfranchisement and dissatisfied youth. While that's important, they have however, missed a vital element. These riots were about more than that. These riots were about the social disadvantage, disenfranchisement and disaffection of black people in particular.
Mark Duggan was not just another man - he was yet another black man who was shot and killed by the police. The commentators keep on talking about "the community" without specifying which community they are talking about. And while I understand that "community" is a broad term, let's be straight - this riot relates mostly to Tottenham's black community, a disproportionate minority of which is, as we saw last night, enough to cause significant trouble for the rest.
When Nick Clegg warned of "Greek-style unrest" if a government with only a slim mandate brought in fierce spending cuts, he was widely derided. Not in conservative Britain, they said. But after last night's events, his words now look like an understatement.
In truth, however, it is spurious to draw any connection between the cuts (most of which have not been made) and the nihilistic destruction (as Ken Livingstone rather unwisely did last night) witnessed in London and other cities. In Croydon, a 144-year-old furniture shop was destroyed by fire, with nearby homes also engulfed. Marc Reeves, the owner of the store, later tweeted: "That shop in Croydon is on a street that bears its name: Reeves Corner. Established by my gt gt grandfather in 1867. Now gone." In Enfield, a Sony distribution centre was set on fire, triggering a huge blaze that, six hours on, is still raging.
But amid the destruction there were some heartening scenes. In Hackney, the location of much of the worst rioting, Kurds (some of them former Peshmergafighters) and Turks bravely defended their shops and restaurants with bats and sticks. A true English Defence League, as one friend put it to me. In a clip that has already gone viral, a West Indian matriarch from the same borough confronted the rioters and ordered them to stop.
By the early evening, however, the rioting had spread to Birmingham, with widespread looting around the Bull Ring shopping centre, and an empty police station set on fire. In Liverpool, cars were set alight as police officers were pelted with weapons, with similar acts later witnessed in Bristol and Nottingham.
As he will know, David Cameron now faces the biggest test of his leadership to date. Like Boris Johnson and Theresa May, he wisely cut short his holiday and returned to London this morning. For Labour, Ed Miliband and Harriet Harman did the same as several MPs called for Parliament to be recalled. In the short-term, we can expect the debate to focus on the police, who, by their own admission were overwhelmed last night. As the destruction mounted, there were calls, including from liberals, for the police to use water cannon (which would have to be imported from Northern Ireland) and rubber bullets, even for the army to be called in. But speaking this morning, May has already ruled out the use of cannon: "The way we police in Britain is not with water cannon. The way we police in Britain is on the streets and with the communities."
For now, an odd sort of calm reigns as the great clean up begins. But whether or not the rioting continues tonight, the country demands leadership. Will our politicians provide it?
If this is a war, the enemy, on the face of it, are the "lawless", the defenders are the law-abiding. An absence of morality can easily be found in the rioters and looters. How, we ask, could they attack their own community with such disregard? But the young people would reply "easily", because they feel they don't actually belong to the community. Community, they would say, has nothing to offer them. Instead, for years they have experienced themselves cut adrift from civil society's legitimate structures. Society relies on collaborative behaviour; individuals are held accountable because belonging brings personal benefit. Fear or shame of being alienated keeps most of us pro-social.
Working at street level in London, over a number of years, many of us have been concerned about large groups of young adults creating their own parallel antisocial communities with different rules. The individual is responsible for their own survival because the established community is perceived to provide nothing. Acquisition of goods through violence is justified in neighbourhoods where the notion of dog eat dog pervades and the top dog survives the best. The drug economy facilitates a parallel subculture with the drug dealer producing more fiscally efficient solutions than the social care agencies who are too under-resourced to compete.
The insidious flourishing of anti-establishment attitudes is paradoxically helped by the establishment. It grows when a child is dragged by their mother to social services screaming for help and security guards remove both; or in the shiny academies which, quietly, rid themselves of the most disturbed kids. Walk into the mental hospitals and there is nothing for the patients to do except peel the wallpaper. Go to the youth centre and you will find the staff have locked themselves up in the office because disturbed young men are dominating the space with their violent dogs. Walk on the estate stairwells with your baby in a buggy manoeuvring past the condoms, the needles, into the lift where the best outcome is that you will survive the urine stench and the worst is that you will be raped. The border police arrive at the neighbour's door to grab an "over-stayer" and his kids are screaming. British children with no legal papers have mothers surviving through prostitution and still there's not enough food on the table.
It's not one occasional attack on dignity, it's a repeated humiliation, being continuously dispossessed in a society rich with possession. Young, intelligent citizens of the ghetto seek an explanation for why they are at the receiving end of bleak Britain, condemned to a darkness where their humanity is not even valued enough to be helped. Savagery is a possibility within us all. Some of us have been lucky enough not to have to call upon it for survival; others, exhausted from failure, can justify resorting to it.
Our leaders still speak about how protecting the community is vital. The trouble is, the deal has gone sour. The community has selected who is worthy of help and who is not. In this false moral economy where the poor are described as dysfunctional, the community fails. One dimension of this failure is being acted out in the riots; the lawlessness is, suddenly, there for all to see. Less visible is the perverse insidious violence delivered through legitimate societal structures. Check out the price of failing to care.
I got a call yesterday morning. The kids gave me a run-down of what had happened in Brixton. A street party had been invaded by a group of young men out to grab. A few years ago, the kids who called me would have joined in, because they had nothing to lose. One had been permanently excluded from six schools. When he first arrived at Kids Company he cared so little that he would smash his head into a pane of glass and bite his own flesh off with rage. He'd think nothing of hurting others. After intensive social care and support he walked away when the riots began because he held more value in his membership of a community that has embraced him than a community that demanded his dark side.
It costs money to care. But it also costs money to clear up riots, savagery and antisocial behaviour. I leave it to you to do the financial and moral sums.
Shoot the Moon, by Norah Jones
The summer days are gone too soon / You shoot the moon
And miss completely / And now you're left to face the gloom
The empty room that once smelled sweetly / Of all the flowers you plucked if only
You knew the reason / Why you had to each be lonely
Was it just the season? / Now the fall is here again
You can't begin to give in / It's all over
When the snows come rolling through / You're rolling too with some new lover
Will you think of times you've told me / That you knew the reason
Why we had to each be lonely / It was just the season
Όμως, οι ηγέτες της Ευρώπης, την ώρα όπου υπόσχονταν πως έρχεται βοήθεια, σκλήρυναν ακόμα περισσότερο τη στάση τους σε ό,τι αφορά την περικοπή δαπανών σε χώρες που δεν περνάνε κρίση.Η συνεπαγόμενη λιτότητα θα υπονομεύσει την ανάπτυξη της Ευρώπης και ως εκ τούτου και των περισσότερων οικονομιών που βρίσκονται σε δυσπραγία.Σε τελική ανάλυση, τίποτα δεν θα βοηθούσε περισσότερο την Ελλάδα από μια ισχυρή ανάπτυξη των εμπορικών εταίρων της. Και η ισχνή ανάπτυξη θα πλήξει τα φορολογικά έσοδα, υπονομεύοντας τον αναγγελθέντα στόχο της δημοσιονομικής προσαρμογής".
Επίσης, σημειώνει: "Οι συζητήσεις που γίνονταν πριν από την κρίση έδειξαν πόσο λίγα είχαν γίνει για να διορθωθούν τα οικονομικά θεμελιώδη. Η σφοδρή αντίθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας σε αυτό που είναι ζωτικής σημασίας για όλες τις καπιταλιστικές οικονομίες -δηλαδή στην αναδιάρθρωση του χρέους των αφερέγγυων χωρών- αποτελεί απόδειξη ότι το δυτικό τραπεζικό σύστημα παραμένει εύθραυστο.
Η ΕΚΤ ισχυριζόταν πως οι φορολογούμενοι θα πρέπει να πληρώσουν ολόκληρο τον λογαριασμό για το ελληνικό χρέος, φοβούμενη πως οποιαδήποτε εμπλοκή του ιδιωτικού τομέα (PSI) θα πυροδοτούσε ένα πιστωτικό γεγονός, που θα εξανάγκαζε να γίνουν τεράστιες πληρωμές σε CDSs, πυροδοτώντας ενδεχομένως μεγαλύτερες οικονομικές αναταραχές.
Όμως, αν αυτός είναι ένας υπαρκτός φόβος για την ΕΚΤ -αν δηλαδή δεν είναι απλώς μια αντίδραση εκ μέρους των ιδιωτών πιστωτών-, σίγουρα θα έπρεπε να απαιτήσει από τις τράπεζες να έχουν περισσότερα κεφάλαια. Παρομοίως, η ΕΚΤ θα έπρεπε να έχει αποκλείσει τις τράπεζες από την αγορά των CDSs, όπου στην ουσία έγιναν όμηροι των αποφάσεων των οίκων αξιολόγησης για το τι είναι πιστωτικό γεγονός. Πράγματι, ένα θετικό επίτευγμα των Ευρωπαίων ηγετών στην πρόσφατη σύνοδο στις Βρυξέλλες ήταν ότι ξεκίνησε η διαδικασία για χαλιναγώγηση τόσο της ΕΚΤ όσο και της δύναμης των αμερικανικών οίκων αξιολόγησης.
Η πιο περίεργη πτυχή της θέσης της ΕΚΤ ήταν η απειλή της να μη δεχτεί ως εχέγγυα αναδιαρθρωμένα κρατικά ομόλογα εάν οι οίκοι αξιολόγησης αποφάσισαν πως η αναδιάρθρωση αυτή θα πρέπει να κατηγοριοποιηθεί ως πιστωτικό γεγονός. Το νόημα της αναδιάρθρωσης ήταν να απαλλαγεί η χώρα από ένα μέρος του χρέους και το υπόλοιπο να γίνει διαχειρίσιμο. Αν τα ομόλογα γίνονταν αποδεκτά ως εχέγγυα πριν από την αναδιάρθρωση, σίγουρα θα ήταν πιο ασφαλή ύστερα από αυτήν και ως εκ τούτου το ίδιο αποδεκτά.
Αυτό το επεισόδιο μας υπενθυμίζει ότι οι κεντρικές τράπεζες είναι πολιτικοί θεσμοί, με πολιτική ατζέντα, και οι ανεξάρτητες κεντρικές τράπεζες τείνουν να αλώνονται από τις τράπεζες που υποτίθεται ότι ρυθμίζουν - ελέγχουν".
Ο κ. Stiglitz υποστηρίζει: "Τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Εκεί, η άκρα Δεξιά απείλησε να κλείσει την αμερικανική κυβέρνηση, επιβεβαιώνοντας αυτό που λέει η θεωρία των παιγνίων: όταν αυτοί που είναι παράλογα προσηλωμένοι στην καταστροφή δεν πάρουν αυτό που θέλουν και έρθουν αντιμέτωποι με τα λογικά άτομα οι πρώτοι θα υπερισχύσουν.
Ως αποτέλεσμα, ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα συναίνεσε σε μια μη ισορροπημένη στρατηγική μείωσης του χρέους, χωρίς αυξήσεις στους φόρους -ούτε για τους εκατομμυριούχους, που τα έχουν πάει τόσο καλά τις τελευταίες δύο δεκαετίες-, και χωρίς εξάλειψη των φοροαπαλλαγών των πετρελαϊκών εταιριών, οι οποίες υπονομεύουν την οικονομική αποδοτικότητα και συνεισφέρουν στην υποβάθμιση του περιβάλλοντος.
Οι αισιόδοξοι ισχυρίζονται ότι η βραχυπρόθεσμη μακροοικονομική επίπτωση της συμφωνίας για αύξηση του ορίου χρέους των ΗΠΑ και αποτροπής της χρεοκοπίας θα είναι περιορισμένη - χοντρικά, στα 25 δισ. δολάρια σε περικοπές δαπανών τα επόμενα χρόνια. Όμως, η περικοπή στον μισθολογικό φόρο (που είχε βάλει πάνω από 100 δισ. δολάρια στις τσέπες των απλών Αμερικανών) δεν ανανεώθηκε και σίγουρα οι επιχειρήσεις, περιμένοντας ότι μελλοντικά θα υπάρξουν υφεσιακές επιπτώσεις, θα είναι ακόμα πιο απρόθυμες να δανείσουν.
Το τέλος των κινήτρων είναι από μόνο του υφεσιακό. Και με τις τιμές των κατοικιών να συνεχίζουν να υποχωρούν, τον ρυθμό ανάπτυξης του ΑΕΠ να επιβραδύνεται και την ανεργία να παραμένει πεισματικά σε υψηλά επίπεδα (ένας στους έξι Αμερικανούς που θα ήθελε να έχει μία δουλειά με πλήρες ωράριο εξακολουθεί να μην τη βρίσκει), αυτό που απαιτείται είναι περισσότερα κίνητρα και όχι λιτότητα - και για χάρη του εξορθολογισμού του προϋπολογισμού.
Ο μοναδικός σημαντικότερος παράγοντας για την αύξηση των ελλειμμάτων είναι τα ισχνά φορολογικά έσοδα, εξαιτίας των φτωχών οικονομικών επιδόσεων. Ο μοναδικός καλύτερος τρόπος για να λυθεί αυτό θα ήταν να ξαναρχίσουν να δουλεύουν οι Αμερικανοί. Η πρόσφατη συμφωνία για το χρέος είναι κίνηση προς τη λάθος κατεύθυνση".
Σύμφωνα με τον κ. Joseph Stiglitz, "υπάρχουν πολλές ανησυχίες για μετάδοση της οικονομικής κρίσης μεταξύ της Ευρώπης και της Αμερικής. Σε τελική ανάλυση, η οικονομική κακοδιαχείριση των ΗΠΑ έπαιξε σημαντικό ρόλο στα προβλήματα της Ευρώπης και η οικονομική αναταραχή στην Ευρώπη δεν θα ήταν και τόσο καλή για τις ΗΠΑ - ιδιαίτερα, δεδομένων του εύθραυστου αμερικανικού τραπεζικού συστήματος και του ρόλου που συνεχίζει να παίζει στην αδιαφανή αγορά των CDSs.
Το πραγματικό πρόβλημα, όμως, προέρχεται από μία άλλου είδους μετάδοση: οι κακές ιδέες διακινούνται εύκολα διασυνοριακά και οι οικονομικές αντιλήψεις που κινούνται σε λάθος κατεύθυνση και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού απλώς ενισχύουν η μία την άλλη. Το ίδιο θα ισχύσει και για το τέλμα που θα φέρουν αυτές οι πολιτικές".
Εκτός ελέγχου κινδυνεύει να οδηγηθεί η παγκόσμια οικονομία, με τον πλανήτη να βρίσκεται ουσιαστικά σε κατάσταση κραχ και την ΕΕ να επιμένει στις ιδεοληψίες της, είτε αποφασίζοντας δειλές και καθυστερημένες κινήσεις, είτε επιμένοντας σε δηλώσεις που επιτείνουν την αναστάτωση στις αγορές.
Οι τελευταίες, παρέμειναν σε κατάσταση νευρικού κλονισμού, παρά την απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να προχωρήσει στην αγορά ομολόγων, προκειμένου να ανασχεθεί η διεύρυνση της κρίσης χρέους στην ευρωζώνη.
Το ελληνικό χρηματιστήριο βρέθηκε κάτω από τις χίλιες μονάδες, μέσα σε ένα γενικά αρνητικό κλίμα, ενώ η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς αποφάσισε την απαγόρευση των ανοικτών πωλήσεων (short selling) για τους δύο προσεχείς μήνες.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες φταρνίστηκαν και ο ήδη καταπονημένος οργανισμός της ΕΕ έπαθε πνευμονία, ενώ τα πράγματα δείχνουν ότι θα επιδεινωθούν, λόγω της αναμενόμενης νέας υποβάθμισης της αμερικανικής οικονομίας, στα τέλη Αυγούστου, αυτή τη φορά από τον οίκο Fitch.
Η κατάσταση κρίνεται δραματική, παρά τις επανειλημμένες δεσμεύσεις τόσο των υπουργών Οικονομικών και των κεντρικών τραπεζιτών του G7 να λάβουν όλα τα αναγκαία μέτρα, αλλά και παρά το έκτακτο ανακοινωθέν με ανάλογο περιεχόμενο που εξέδωσαν οι υπουργοί των Οικονομικών του G20.
Κάθε άλλο παρά τυχαία, ο Αμερικανός Πρόεδρος Ομπάμα απηύθυνε διάγγελμα σε χρόνο κατά τον οποίο τα χρηματιστήρια ήσαν χθες ανοιχτά, αλλά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, το Βερολίνο εμφανιζόταν και πάλι απρόθυμο να συμβάλει σε αποφάσεις που θα μπορούσαν να ηρεμήσουν τις αγορές.
Εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης δήλωνε πως η Γερμανία δεν θεωρεί ότι χρειάζεται ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) και πως θα πρέπει να «παραμείνει ως έχει» - παρά το γεγονός ότι σε περίπτωση που θα χρειαστεί βοήθεια και η Ιταλία, δεν θα φτάσει ούτε για ζήτω!
Παρ’ όλα αυτά – και παρά τις εκκλήσεις των Ευρωπαίων αξιωματούχων – ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Φίλιπ Ρέσλερ περιορίστηκε να πει πως οι αποφάσεις της 21ης Ιουλίου είναι αρκετές – τη στιγμή που θεωρούνται ξεπερασμένες από όλους!
Ο κ. Ρέσλερ, την ώρα που ο κόσμος καιγόταν, μίλησε πάλι για ανάγκη ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας – δηλαδή για το μέλλον και όχι για το καυτό παρόν.
Σε συνέντευξή του στο περιοδικό Focus, ο Ρέσλερ μίλησε για την βοήθεια που προσφέρεται στην Ελλάδα με σκοπό τη «συρρίκνωση της γραφειοκρατίας και την βελτίωση των φορολογικών ελέγχων. Γερμανικές εταιρείες, που δραστηριοποιούνται στον τομέα ηλιακής ενέργειας, είναι, επίσης, πρόθυμες να πραγματοποιήσουν επενδύσεις στην Ελλάδα».
Κατόπιν τούτου, οι καθημερινές τηλεφωνικές επικοινωνίες του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου με τους Ευρωπαίους αξιωματούχους, όπως ο Πρόεδρος της Κομισιόν και ο Πρόεδρος του Eurogroup, Μπαρόζο και Γιουνκέρ, σίγουρα δεν είναι δυνατόν να φέρουν οποιοδήποτε αποτέλεσμα.
Μέσα στον γενικό πανικό, η Ελλάδα δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί «παράπλευρη απώλεια»…
«Από στοιχεία που δημοσιεύθηκαν το 2008 σχετικά με τον παγκόσμιο πλούτο και την κατανομή του, φαίνεται ότι μόνο 95.000 άτομα κατέχουν περιουσία 13.000 δις δολαρίων (13.1 τετραδολαρίων!). Περισσότερο, δηλαδή, από το 1/4ο όλου του πλούτου που παράχθηκε στον κόσμο το 2008! … Βρισκόμαστε, λοιπόν, μπροστά σε μια κάστα προνομιούχων που οικειοποιείται το μεγαλύτερο μέρος των πόρων της ανθρωπότητας, η οποία αριθμεί 6.7 δις άτομα. Την κάστα αυτή θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε «νέα αριστοκρατία», που λίγο τη νοιάζει η δικαιότερη κατανομή του πλούτου… … Διότι στην άλλη άκρη της κλίμακας, στις χώρες του Νότου, εκατοντάδες εκατομμύρια άντρες και γυναίκες αντιμετωπίζουν τις χειρότερες συνθήκες διαβίωσης. Στις χώρες του Βορρά εγκαθίσταται η φτώχεια και όλο και διευρύνεται η προσωρινότητα στην εργασία». Κοινωνική Και συνεχίζει: «… Η σημερινή κρίση, λοιπόν, είναι αποκαλυπτική της μεγάλης ανισορροπίας, η οποία θέτει σε αμφισβήτηση τις ίδιες τις βάσεις του οικονομικού συστήματος που έχουμε σήμερα. … Οταν 1.4 δις άνθρωποι ζούνε κάτω από το όριο της φτώχειας και ο αριθμός τους όλο και αυξάνεται, όταν κάθε 24 ώρες δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν από την πείνα, όταν εξαφανίζονται μέρα με τη μέρα εθνότητες, μοντέλα ζωής, κουλτούρες και κινδυνεύει η παγκόσμια κληρονομιά, όταν το κλίμα χειροτερεύει κι όταν αναρωτιέται κανείς αν αξίζει να ζει στη Νέα Ορλεάνη ή, στην παραλία των ωκεανών, η κρίση δεν είναι μόνο χρηματοπιστωτική, είναι μια βαθύτατα κοινωνική κρίση». Ο κατάλογος των θυμάτων «… Οι επιπτώσεις της τελευταίας κρίσης είναι αισθητές πέρα από τα σύνορα όπου γεννιέται: Ανεργία, ακρίβεια, αποκλεισμός των φτωχών, ευπάθεια των μεσαίων τάξεων, ενώ ο κατάλογος με τα θύματα όλο και μακραίνει. Τέλος, τι λόγο έχουν τα ιδιωτικά κεφάλαια, που επιδιώκουν τη χρηματοοικονομική αποδοτικότητα, να ανταποκριθούν στις ανάγκες εκείνων των οποίων η αγοραστική δύναμη είναι περιορισμένη ή, μηδενική;». Ανάγκες
«… Καθώς πολλοί δεν είναι σε θέση να παράγουν προστιθέμενη αξία κι έχουν μόνο περιορισμένη δυνατότητα κατανάλωσης, δεν αποτελούν πλέον παρά ένα άχρηστο πλήθος, με το οποίο ας ασχοληθεί η κοινωνική πρόνοια. Για άλλη μια φορά μπορούμε να πούμε ότι η συσσώρευση πλούτου αφήνει σε δεύτερη μοίρα τις ανάγκες των ανθρώπων».
«Δεν μπορούν να δώσουν λύσεις οι κυβερνήσεις» «… Ωστόσο, η παντοδυναμία του παγκοσμιοποιημένου σήμερα χρηματοοικονομικού κλάδου δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο την κατάσταση, καθώς πρέπει το κέρδος να είναι μεγαλύτερο και ταχύτερο. … Υπό την πίεση του χρηματοοικονομικού κλάδου, οι πολυεθνικές εταιρείες γνωρίζουν ότι για να πετύχουν την αποδοτικότητα που περιμένουν από εκείνες, χρειάζονται ένα πεδίο δράσης ελεύθερο από κάθε εμπόδιο. … Ο δρόμος του υπερκέρδους περνά υποχρεωτικά από τις ελεύθερες συναλλαγές σε όλες τις μορφές τους. Με άλλα λόγια, ελεύθερες συναλλαγές για τις επιχειρήσεις αυτές σημαίνει να έχουν τη δυνατότητα να εγκαθίστανται οπουδήποτε στον πλανήτη, να παράγουν ό,τι θέλουν, ορισμένες φορές κάτω από πολύ κακές συνθήκες, και να πουλούν αυτή την παραγωγή χωρίς περιορισμούς.
… Μπροστά στα παγκόσμια διακυβεύματα της κρίσης, οι κυβερνήσεις δεν φαίνεται να μπορούν να ανταποκριθούν, καθώς δεν είναι σε θέση να δώσουν τις λύσεις που αρμόζουν». Ο αγώνας … «Η αντιμετώπιση σε εθνικό μόνο επίπεδο των παγκόσμιων αυτών προβλημάτων μοιάζει φαιδρή. Επιπλέον, κατά τον αγώνα ισχύος που ξεκίνησε ανάμεσα στις διεθνείς αγορές από τη μια, και στα κράτη από την άλλη, η πλάστιγγα γέρνει προς το τραπεζικό ολιγοπώλιο, η ισχύς του οποίου, όπως είδαμε, αυξήθηκε σημαντικά τα τελευταία χρόνια». Καταστροφική «Κατά τη διάρκεια της τωρινής κρίσης, το σημαντικό κατόρθωμα που πέτυχε το τραπεζικό ολιγοπώλιο δείχνει και την υπεροχή των διεθνών αγορών απέναντι στις κυβερνήσεις: Το ιδιωτικό χρέος των τραπεζών, που συνδέεται με την κρίση των subprimes, μετατράπηκε σε δημόσιο χρέος, περιορίζοντας στο ελάχιστο τα περιθώρια των κινήσεων των κυβερνήσεων. … Το ωστικό κύμα που δημιουργήθηκε από την κρίση αποκτά εδώ μια επιπλέον διάσταση: Η πολιτική κονιορτοποιείται, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στο τραπεζικό ολιγοπώλιο να διατηρήσει – ακόμα και να ενισχύσει – τις θέσεις του στην καρδιά ενός παγκοσμιοποιημένου χρηματοοικονομικού συστήματος. … Η πιο καταστροφική, όμως, συνέπεια για τα κράτη είναι, φυσικά, το σημαντικό ύψος εξυπηρέτησης του χρέους, πραγματικός φόρος υποτέλειας που πρέπει να πληρώνουν στον χρηματοοικονομικό κλάδο και στις μεγάλες τράπεζες ειδικότερα! Ο φόρος αυτός είναι η αιτία των προϋπολογισμών λιτότητας που τέθηκαν σε εφαρμογή παντού στον κόσμο».
According to classical theory, asset prices properly reflect their fundamentals since arbitrageurs quickly counter mispricings. Keynes (1936) doubted this hypothesis and provided a quite contrasting view of financial markets. He argued, for instance, that many persons lack the capability to compute fundamentals correctly. Instead, they are subject to waves of optimistic and pessimistic sentiment. Prices may thus change violently as the result of a sudden shift of opinion. In addition, day-to-day changes in fundamentals may have an excessive impact on prices. Incentives to correct the vagaries of “ignorant” investors are limited. On the contrary, most “expert” investors are concerned with outwitting the crowd. What matters is not what an investment is really worth but what the crowd thinks how the crowd will evaluate it. Such behavior may not be unreasonable: Investment funds are often managed by committees who desire quick profits. Furthermore, investors who ignore shortterm fluctuations also need greater resources for safety.
Keynes concluded that pure laissez-faire capitalism does not fulfill its social purpose. The influence of speculation is so enormous that new investments are not directed into the most profitable channels in terms of future yields. The introduction of a transaction tax might prove the most serviceable reform available, mitigating the predominance of destabilizing short-term speculation over stabilizing long-term investment. Keynes’ suggestion obtained new momentum when Tobin (1978) proposed the imposition of a uniform tax of around 1 percent on all currency transactions in order to placate foreign exchange dynamics.Nowadays, a levy of between 0.05 and 0.5 percent is discussed (for surveys see, e.g.Eichengreen et al. 1995, Haq et al. 1996, Frankel 1996, Spahn 2002). Even such small tax rates still have a strong impact on high-frequency trading. For example, if the tax rate is 0.05 percent, then a person who goes in and out of the market once a day accumulates an annual tax burden of about 43 percent. Long-term investors are, of course, less strongly penalized.
Από τον Ιούνιο του 2010 μέχρι τον Ιούνιο του 2011, το κόστος δανεισμού στην διατρεπεζική αγορά (Libor/Euribor) ανέβηκε στο 1,43 %, από 0,7 %, δηλαδή διπλασιάστηκε σε έναν χρόνο. Εάν φθάσει το 1,95 %, αυτό σημαίνει ότι μεγάλες επενδυτικές τράπεζες και hedge funds στις ΗΠΑ που έχουν σήμερα «ανοιχτό» δανεισμό στην διατραπεζική αγορά, σχεδόν 10πλασιο του ενεργητικού τους (στοιχεία από Business Bloomberg Wire Newsletter, 07/2011), απειλούνται με άμεση κατάρρευση (βλ. J.Schoen / K. Amadeo , MSNBC, 17/07/2011).
Είναι χαρακτηριστικό ότι η μόχλευση στα περίφημα CDS ομολόγων (ασφάλιστρα κινδύνου) είναι σήμερα πολύ μικρή (3 με 4 φορές τα ενεργητικά θέσεων) σε σχέση με την υπερδανεισμένη κατάσταση που επικρατεί στην διατραπεζική αγορά.
Κοινώς, το cash που σήκωσαν τα τελευταία χρόνια οι μεγάλες επενδυτικές και τα ισχυρά hedge funds, είναι δυσανάλογο του ενεργητικού τους, το οποίο ενεργητικό, φρόντισαν να ενισχύσουν με δυσθεώρητα κέρδη από παράγωγα, αξίας το 2010, 20 φορές μεγαλύτερη από το ΑΕΠ της Γερμανίας και 4 φορές από το ΑΕΠ των ΗΠΑ (βλ. Financial Times, 4/12/2010).
Αυτό εξηγεί και το ενδιαφέρον των εκδοτών παραγώγων για την αποφυγή χρεοκοπιών, όχι μόνο κρατών, στην αγορά CDS: Θέλουν να αποφύγουν την μεγάλη ζημιά της υπερέκθεσής τους σε ανοιχτό βραχυχρόνιο δανεισμό στην διατραπεζική αγορά.
Να μην ξεχνάμε ότι η μηχανική των αγορών και κυρίως των δανειακών αγορών, διαφέρει πολύ όταν το παιχνίδι παίζεται μεταξύ των τραπεζών.
Εδώ ακριβώς φαίνεται ότι επικρατεί ο νόμος του ισχυρού: Τα επενδυτικά μεγαθήρια μάζεψαν την ρευστότητα από μεσαίες και μικρές τράπεζες, ώστε να καλύψουν θέσεις από τις υπερμοχλεύσεις που είχαν κάνει σε αγορές παραγώγων, κυρίως στην αμερικανική αγορά στεγαστικών δανείων - αιτία της κρίσης του 2008 – αλλά και σε άλλα προιόντα που είχαν τρελαθεί στις αποδόσεις την τελευταία τριετία (όπως χρυσός, εμπορεύματα).
Αν ανατρέξει κανείς στην αρχιτεκτονική της διαχείρισης κινδύνου, όπως αυτή πήρε σάρκα και οστά τα τελευταία 10-15 χρόνια, θα ανακαλύψει μια σειρά από «αλγόριθμους» απόκρυψης μελλοντικών στοιχημάτων και πιθανών ζημιών.
Αυτοί οι αλγόριθμοι, δεν βγάζουν πλέον αληθινά νούμερα στους ισολογισμούς των μεγάλων χρηματοπιστωτικών οργανισμών και η κατάσταση περνάει τώρα στο περίφημο στάδιο της κοινωνικοποίησης των ζημιών, επιβαρύνοντας κοινωνίες -κυρίως τις δημοσιονομικά χρεωμένες όπως οι νοτιοευρωπαικές και γενικότερα σε μια Ευρώπη οικονομικά και πολιτικά ανοχύρωτη .
Ένας θρίαμβος των μεγάλων τραπεζών απέναντι στις κυβερνήσεις - νάνους.
Δύσκολα οι κοινωνίες θα βγούν ωφελημένες από την άνιση αυτή μάχη…
My own proposal, harking back to Keynes’ clearing-union plan, is for a progressive tax on the reserves of current-account surplus countries that would increase with the size and persistence of those surpluses. (The revenues might be turned over to the World Bank, UNDP or another development agency or used to mitigate the effects of global climate change.) I actually wrote the paper in question, “Out-of-the-Box Thoughts on the International Financial Architecture” – there’s that phrase again – on commission for the Fund.A variant of this idea then appeared in a January 2011 paper prepared by IMF staff for the institution’s executive board. The idea there is that future SDR allocations could be contingent on a country’s adherence to norms regarding reserve accumulation – chronic surplus countries could be denied their allocation, in other words.But a staff report to the board, phrased in noncommittal terms, is still very far from policy.
It is easy to see why the Germans did not simply immediately write a check. Doing that for the Greeks (and others) would have merely sent more money into the same system that generated the crisis in the first place. That said, the Germans couldn’t simply let the Greeks sink. Despite its flaws, the system that currently manages Europe has granted Germany economic wealth of global reach without costing a single German life. Given the horrors of World War II, this was not something to be breezily discarded. No country in Europe has benefited more from the eurozone than Germany. For the German elite, the eurozone was an easy means of making Germany matter on a global stage without the sort of military revitalization that would have spawned panic across Europe and the former Soviet Union. And it also made the Germans rich.
But this was not obvious to the average German voter. From this voter’s point of view, Germany had already picked up the tab for Europe three times: first in paying for European institutions throughout the history of the union, second in paying for all of the costs of German reunification and third in accepting a mismatched deutschemark-euro conversion rate when the euro was launched while most other EU states hardwired in a currency advantage. To compensate for those sacrifices, the Germans have been forced to partially dismantle their much-loved welfare state while the Greeks (and others) have taken advantage of German credit to expand theirs.
Germany’s choice was not a pleasant one: Either let the structures of the past two generations fall apart and write off the possibility of Europe becoming a great power or salvage the eurozone by underwriting 2 trillion euros of debt issued by eurozone governments every year.
Beset with such a weighty decision, the Germans dealt with the immediate Greek problem of early 2010 by dithering. Even the bailout fund known as the European Financial Security Facility (EFSF) was at best a temporary patch. The German leadership had to balance messages and plans while they decided what they really wanted. That meant reassuring the other eurozone states that Berlin still cared while assuaging investor fears and pandering to a large and angry anti-bailout constituency at home. With so many audiences to speak to, it is not at all surprising that Berlin chose a solution that was sub-optimal throughout the crisis.
That sub-optimal solution is the EFSF, a bailout mechanism whose bonds enjoyed full government guarantees from the healthy eurozone states, most notably Germany. Because of those guarantees, the EFSF was able to raise funds on the bond market and then funnel that capital to the distressed states in exchange for austerity programs. Unlike previous EU institutions (which the Germans strongly influence), the EFSF takes its orders from the Germans. The mechanism is not enshrined in EU treaties; it is instead a private bank, the director of which is German. The EFSF worked as a patch but eventually proved insufficient. All the EFSF bailouts did was buy a little time until investors could do the math and realize that even with bailouts the distressed states would never be able to grow out of their mountains of debt. These states had engorged themselves on cheap credit so much during the euro’s first decade that even 273 billion euros of bailouts was insufficient. This issue came to a boil over the past few weeks in Greece. Faced with the futility of yet another stopgap solution to the eurozone’s financial woes, the Germans finally made a tough decision.
Από την Αθήνα ως την Ουάσιγκτον δια μέσω Ρώμης και Μαδρίτης ο πόλεμος της ισχυρής παγκόσμιας κερδοσκοπίας εναντίον των αδιανόητα άβουλων κρατών απειλεί πλέον να τινάξει τα πάντα στον αέρα. Κι από το Λονδίνο μέχρι το Σαντιάγο, η κοινωνική έκρηξη βάζει φωτιά που κανείς δεν ξέρει πώς να τη σβήσει. Κι όλα αυτά, την ώρα που εξελίσσονται το αιματοκύλισμα από τα φασιστικά καθεστώτα της Λιβύης και της Συρίας, τα θερμά επεισόδια μεταξύ της Βόρειας και της Νότιας Κορέας και οι ωμές πολεμικές απειλές της Αγκυρας προς την Ελλάδα και τη Λευκωσία, που καθένα μόνο του κι όλα μαζί απειλούν ν’ ανάψουν μια τεράστια πυρκαγιά...
Αμέτρητες και πάσης φύσεως και επιστημονικού κλάδου διατριβές θα γραφτούν διεθνώς στα επόμενα χρόνια προσπαθώντας να συμβάλλουν στην κατανόηση και τη διασύνδεση όλων αυτών που συμβαίνουν φέτος τον Αύγουστο στον κόσμο τον μικρό, τον μέγα, όπως τον αποκάλεσε ο Οδυσσέας Ελύτης. Πιθανότατα για να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι η «πεταλούδα» που πετά στη Νέα Υόρκη και βρέχει στο Τόκιο, ή όπως αλλιώς ήταν αυτή η άλλη μεγάλη εξυπνάδα, μεταλλάχθηκε από τη ραδιενέργεια της Φουκοσίμα και τά ‘κανε μαντάρα…
(...)
Αλλά δεν υπάρχει μεγαλύτερη, βαθύτερη και πιο απαράδεκτη υποκρισία από το να θέτει η κυβέρνηση του ΠαΣοΚ αυτούς τους στόχους και το ίδιο το βαθύ ΠαΣοΚ να τους πολεμάει με τον πιο αυταρχικό μάλιστα τρόπο της ωμής αυτοδικίας εις βάρος και της νομιμότητας και του δημοσίου συμφέροντος.
Είναι πραγματικά εξοργιστικό να διαλύονται τα πάντα εν ονόματι μιας διάσωσης και μιας αιματηρής διαδικασίας αλλαγών που ευαγγελίζεται το ΠαΣοΚ και, την ίδια ώρα, να έρχεται το ίδιο από την άλλη πόρτα και με το άλλο του καπέλο να την υπονομεύει με τέτοιο πρωτοφανή τρόπο.
Ο κοινός τόπος; Ερήμην της κοινωνίας αυταρχισμός από τη μία, αυταρχισμός από την άλλη και όλα μαζί από το όλον ΠαΣοΚ … Τι να πει κανείς: όλα τα έχει δει αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας, αλλά αυτό, είναι βέβαιο ότι αυτό που κάνει το ΠαΣοΚ το Μέγιστο, δεν το έχουν ματαδεί πουθενά ως τώρα… Και, δυστυχώς, έτυχε σε μας… Ας προσέχαμε…
Σε νέα βάση τίθεται πλέον το ζήτημα των απολύσεων στο Δημόσιο, καθώς η κυβέρνηση διαμηνύει ότι προτίθεται να προχωρήσει σε λήψη πειθαρχικών μέτρων ή ακόμη και απολύσεις για πειθαρχικά παραπτώματα ή υπονόμευση του δημοσίου συμφέροντος και να τροποποιήσει τους κανονισμούς λειτουργίας των πειθαρχικών συμβουλίων.
Με τον τρόπο αυτό και βάσει δηλώσεων του υπουργού Επικρατείας και κυβερνητικού εκπροσώπου, κ. Η. Μόσιαλου, φουντώνει εκ νέου το μέτωπο κυβέρνησης και ΑΔΕΔΥ, καθώς φαίνεται πως το ζήτημα των δημοσίων υπαλλήλων δεν τίθεται πλέον μόνο σε οικονομική βάση, αλλά και σε επίπεδο πιέσεων της κυβέρνησης προς μεγάλες ομάδες είτε για λόγους «ενίσχυσης της παραγωγικότητας» είτε στο πλαίσιο της γενικότερης διοικητικής αλλαγής που επιχειρείται (ενιαίο μισθολόγιο, ωράριο, κατάργηση επιδομάτων, κλπ.).
Χαρακτηριστικό δε σε αυτό το πλαίσιο είναι και το γεγονός ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, μιλώντας στον Σκάι, έβαλε στην ίδια ζυγαριά το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων και τους ανέργους, λέγοντας ότι οι μεν είναι όσοι και οι δε.
Αφορμή για το νέο αυτό επεισόδιο δόθηκε από την παρότρυνση της ΑΔΕΔΥ περί μη είσπραξης των εσόδων από τις εφορίες και εν όψει αυτών ο κ. Μόσιαλος δήλωσε ότι η υπονόμευση του δημοσίου συμφέροντος θα αντιμετωπιστεί με πειθαρχικά μέσα και τόνισε σχετικά: «Υπάρχουν πειθαρχικά. Τα πειθαρχικά θα πρέπει να λειτουργήσουν, θα πρέπει να αλλάξουν, κατά τη γνώμη μου, γιατί δεν μπορείς στα πειθαρχικά συμβούλια να έχεις εκπροσώπους των εργαζομένων που κρίνονται εκείνη την ώρα. Άρα, θα πρέπει να είναι ανεξάρτητα τα πειθαρχικά συμβούλια».
Στο ίδιο πνεύμα, ο υπουργός Επικρατείας επανέφερε μία από τις παλαιές και ξεχασμένες προεκλογικές δεσμεύσεις του ΠαΣοΚ, με βάση την οποία οι εκπρόσωποι των εργαζομένων στα πειθαρχικά συμβούλια θα πρέπει να αντικατασταθούν από εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτών, οι οποίοι, όπως είπε, «θα προασπίζουν το συμφέρον το δικό σας, το δικό μου, του κάθε άνεργου, του κάθε εργαζόμενου στον ιδιωτικό τομέα, του κάθε αξιοπρεπούς δημοσίου υπαλλήλου».
Η αποεθνικοποίηση του κράτους και η μετατροπή του σε νυχτοφύλακα της υπερεθνικής αγοράς, αντίθετα από τα προπαγανδιστικά περιτυλίγματα, θα εγκαθιδρύσει μιαν ανεξέλεγκτη εξουσία που θα αναιρέσει τα όποια δικαιώματα έχει παραχωρήσει η καπιταλιστική ηγεμονία στα πλαίσια του συστήματος κράτους-έθνους. Είναι ήδη ορατό από την εμπειρία της ΕΕ, η οποία επιχειρεί ήδη την αναβίωση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ότι τα φληναφήματα περί ανθρώπινων και κοινωνικών δικαιωμάτων, όσο και περί «Ευρώπης των λαών», αποτελούν πρόσχημα για την περαιτέρω μείωση των κυριαρχικών, κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων. Το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, ενόσω τείνει προς μια συγκεντρωτική αναδιάρθρωση, έχει ως αποτέλεσμα τη συγκεντροποίηση της εξουσίας. Η νέα πολιτικο-οικονομική ελίτ για να αντιδράσει στη μείωση συσσώρευσης κεφαλαίου, αφενός θα ακυρώσει τα δικαιώματα που έχουν παραχωρηθεί και αφετέρου θα εντάξει στο σύστημα συσσώρευσης όλους τους τομείς που είχαν εξαιρεθεί από το εθνικό, κοινωνικό και δικαιϊκό κράτος.
Προς το παρών, κι εφόσον δεν υπάρχει κάποιο συλλογικό υποκείμενο εκτός από αυτό που ορίζεται εθνοτικά, είναι προφανές ότι οι συγκρούσεις που θα λάβουν χώρα έναντι της επερχόμενης νεο-καπιταλιστικής φεουδαρχίας, θα έχουν πάλι εθνικοαπελευθερωτικό περιεχόμενο.
Is that all we can do? As the philosopher and labor activist Simone Weil put it in the 1930s, "Our weakness may indeed prevent us from winning but not from comprehending the force by which we are crushed." At present that force is a financial industry that operates without impunity. Three years into a partial collapse of the global money system that has caused mass unemployment, no executives have been held publicly responsible. The banks that were too big to fail are larger than they were before the onset of the crisis. They do not lend to small businesses. And even the weak regulations that Congress managed to pass are being stymied and their implementation delayed by fierce lobbying and Republican defunding of regulatory bodies.
If the airline industry's recklessness and criminality led its planes to fall from the sky, putting a stop to air traffic for six months and causing a massive economic contraction, its executives would be imprisoned and the government would re-regulate it from top to bottom.
The only sane conclusion is to open our eyes to the fact that finance capital is now bigger than the state. Sovereigns are limited by territory. Capital is not. Thus it can engage in what is known as regulatory arbitrage, seeking out the markets with the fewest restrictions and playing governments off each other to compete for the most favorable -- defined as the most lax -- regulatory environment, much as sports franchises extort tax breaks from municipalities with threats of moving to another city. That Lending Tree TV ad that's been around for years promises "when banks compete, you win." Well, when governments compete for regulatory permissiveness, you lose. Behold the recent spectacle of the New York Democratic congressional caucus asking federal regulators not to enforce new controls over derivatives, the most speculative, destabilizing and profitable line in the business, because it could hurt Wall Street’s competiveness against foreign banks.
The eurozone’s institutional weaknesses have been laid bare. The attempt to run a common monetary policy without a common treasury has failed. Investors do not know what they are buying when they purchase an Italian bond – is it backstopped by Germany or not?
We now know that the best credit must stand behind the rest, or else bear runs, such as those that have derailed Greece, Ireland, and Portugal – and that now threaten to do the same to Italy and Spain – are inevitable. Debt mutualization alone will not save the euro, but, without it, the eurozone is unlikely to survive intact.
The eurozone’s July 21 summit was a small step forward. Leaders agreed to lower interest rates on loans made by the European Financial Stability Fund (EFSF) and they recognized that Greece’s debt burden is unsustainable. But this falls far short of what is needed to arrest the currency union’s deepening crisis. Borrowing costs remain unsustainably high for many eurozone economies – and not just those in the periphery. The economic growth potential of Spain and Italy, for example, now hovers around 1%, but their borrowing costs exceed 6%. By contrast, German sovereign yields have fallen sharply, lowering public and private-sector borrowing costs.
This is a recipe for further economic divergence and insolvency in the eurozone. To prevent this, the eurozone needs a “risk-free” interest rate. The struggling economies need lower borrowing costs, or they will suffocate economically (and political support for eurozone membership will evaporate).
Only mutualization of debt issuance can generate the low (risk-free) interest rate needed to enable these countries to put their public finances on a sound footing and lay the basis for a return to economic growth. All eurozone countries should, therefore, finance debt by issuing bonds that would be jointly guaranteed by all member states.
The obvious problem with eurobonds is moral hazard: how to prevent fiscally irresponsible countries from free-riding on the credit-worthiness of other member states. This is the understandable fear of countries such as Germany and the Netherlands.
One possible solution would be to permit member states to issue debt as eurobonds up to, say, 60% of GDP, and to require them to be individually responsible for any debt exceeding that level. This would give countries with high levels of public debt an incentive to consolidate their public finances.
Had the eurozone introduced such a system from the outset, it might well have worked. But it is too late for that now. For several eurozone economies, the additional borrowing would simply be too expensive.
A better solution would be to create a new, independent fiscal body to establish borrowing targets for individual member states, together with a European debt agency to issue eurobonds (up to a certain level) on their behalf.
How would the new fiscal rules be designed? A dogmatic target of budgetary balance four years hence, irrespective of a country’s position in the economic cycle, would achieve little: targets are meaningless if they are impossible to implement. So the rules would have to be set with reference to each member state’s cyclically adjusted fiscal position (for which the OECD already produces estimates).
Careful thought would need to be given to the composition of the new fiscal body. A board of 17 people, one from each eurozone economy, would be unwieldy, and unlikely to win the support of the eurozone’s principal creditor countries. At the same time, a board dominated by the creditor economies would be unlikely to win the backing of the debtor countries. A board of nine economists, from the big eurozone members, the European Commission, the European Central Bank, and the OECD might form a good basis.
The eurozone, of course, has a poor record of enforcing fiscal rules, implying the need for strong penalties for non-compliance. If a country deviated from its fiscal targets, it would be barred from borrowing additional funds at the risk-free interest rate. It would have to borrow under its own rating, which would be prohibitively expensive for fiscally weaker countries. To provide additional incentives to abide by the rules, the ECB could refuse to accept debt issued under national ratings as collateral. Alternatively, a new EU financial regulator could handicap own-country bonds by requiring banks holding them to set aside more capital.
Fiscal rules of the type envisaged (and a new body to enforce them) would not necessarily require a treaty change. And, while various creditor countries rightly fear that eurobonds would push up their borrowing costs and constitute a transfer union, opponents might eventually come around to seeing eurobonds as the least bad option. The risk is that, by then, it could be too late to save the euro from a partial break-up: what might work if adopted promptly could be ineffective if adopted in six months.
For core countries, eurobonds would certainly be a cheaper option than underwriting loans to struggling member-states, which essentially means throwing good money after bad. They will book large losses on EFSF loans, and those losses will be even larger if, as seems possible, some of the borrowers end up leaving the eurozone and defaulting on their debt.
'When will there be riots?" eager journalists ask thinktanks, sociologists and anyone else who monitors Britain's unravelling social fabric. "When are the British going to imitate the Greeks and the Spanish and snap?"
On the face of it, their questions are reasonable. Contrary to the predictions of nearly every expert, inflation roared ahead of wage increases after the crash of 2008, squeezing the living standards of all but the most fortunate harder than at any time since the 1920s. The asinine George Osborne tightened the vice further by raising VAT in the middle of an outbreak of stagflation. Meanwhile his coalition's austerity programme is ensuring that public services will begin a long slow decline into shabby inefficiency, as public-sector workers start to lose their jobs en masse. Working- and middle-class families have already lost tax credits. The poor have already lost benefits.
About the only reason to be cheerful is that low interest rates help those with debts, which would otherwise be unsustainable. But by holding rates down, the Bank of England is effectively taking money from savers on modest incomes to spare debtors from default. Whatever the interest rate it sets, the half-shattered banks are reluctant to lend to business and homebuyers. They will become more reluctant as the unravelling of the eurozone kills the faint hopes of a recovery in Britain, and leaves the banks to deal with the consequences of yet more of their disastrous decisions as they write off yet more bad debts.
(...)
What we used to call the skilled working and the lower middle classes are stopping saving and contributing to pension schemes. They are taking payday loans or taking up coupon cutting. They are cancelling holidays, shopping online to avoid the temptations of impulse buying a visit to the supermarket might bring and worrying about how to heat their homes this winter. The standard of living they once took for granted is drifting beyond their reach.
The most significant sign of the crushing of ordinary aspirations is the collapse of the British expectation that if you made enough to get by you could become a property owner. In 2007, a couple earning around £40,000 between them would buy a property, particularly if they planned to have children. Today, with banks asking for huge deposits and offering 90% mortgages only to the borrowers who need them the least, what was once normal has become impossible. Divorcees, the downwardly mobile, the young working class and much of the young middle class must settle for renting in a market where the housing shortage has pushed rents to extortionate levels.
If insecurity continues to grow, our old assumptions will have to change. Imagine that Margaret Thatcher had died before the crash. Even her toughest critics would have had to accept that many of her reforms had succeeded and she had allowed the private sector to flourish. Now the world she left us has fallen apart, and her deregulation of finance in particular seems like a ruinous blunder. Tony Blair and Gordon Brown could once plausibly claim to have kept the dynamism Thatcher unleashed but brought a tolerance and a respect for public service the Tories could never have countenanced. Now that the financial system Labour relied on to provide the tax revenues for social reform has crashed, the centre-left's old maps are useless as well.
Thatcher's Enterprise Society and Blair's Cool Britannia are lost worlds The promises both parties offered to those who "worked hard and played by the rules" of rising living standards, a secure retirement and a better life for their children sound empty. Millions are living thwarted lives of quiet desperation, and cannot see a way to escape them.
We have been told by a phalanx of left-wing pundits that these riots are a symptom of the ‘underclass’ lashing out against a society that excludes them by offering no opportunities to escape from their ’situations’.
The truth is much scarier than that and indicates how much the moral fabric of this country is torn and frayed. Included in the many in court today are, according to The Mirror, a primary school teacher and a someone who completed an ICT B-Tech at Hackney Community College and was due to have an interview for an apprenticeship on Tuesday. Another was due to start a college course in September. The Telegraphreports on other cases which include a university student, an army recruit, a forklift operator and – unbelievably – a youth social worker.
Just how were these people – a cross section of society if there ever was one – “socially excluded”? None were “unemployed”. All had opportunities there for the grabbing. But instead of grabbing opportunities offered them, they chose to smash-and-grab hi-tech gear and flashy clothing through shattered windows on the High Street.
The truth is that the spoilt youth of Britain – including the poorest and most ‘excluded’ – still have more care, comfort and opportunity than 90% of the planet. It’s time we stopped helping them to feel aggrieved and started emphasising the opportunities this society offers to those who are prepared to meet it half way, unlike the examples above who squandered what they had before them for a free PlayStation of pair of trainers.
Opportunity is there for the grabbing. And you don’t even have to smash anything – except your own sense of entitlement.
Why were immigrants defending their shops and homes against looters and rioters? Because those who haven’t grown up in this country still have the connection between work, sacrifice and initiative, and property and success. Those who weren’t born in this country know what it means to struggle to make a place for yourself in this world. They weren’t ready to stand idly by and watch people with nothing but nihilism take it away.
They are worth more to Britain than home-grown university students and social workers who thinks looting a shop is the way forward.
Given that the £8 billion spent by social services on children and young people is a significant increase on the amount they spent, say, five years ago, talk of cuts triggering the riots makes no sense. Even when Labour Governments increased spending on social security, the results were hardly encouraging: the population of young offenders didn’t shrink, it increased. So did drug and alcohol addiction among the young.
But let’s look at the second number. A large and increasing number of youngsters are brought up without dads. The majority of rioters are gang members whose only loyalty is to the group and whose only authority figure is the toughest of the bunch. Like the overwhelming majority of youth offenders behind bars, these gang members have one thing in common: no father at home.
When the journalist Harriet Sergeant spent a year talking with gang members in the inner city, she discovered youngsters without male role models. Their notion of family life was chaotic and conflicted. Mother lived alone or with a succession of men. Work was something losers did – much better and more immediate financial reward came from milking the benefits system. Schooling offered no escape: illiteracy was ride, with most children leaving primary school unable to read or write, let alone do simple sums.
The commentariat won’t like it, but rioters would not stop in their tracks if their local authority were to reinstate their library. They would, however, feel very differently about life and about themselves if their father were to spend time with them, cheer them on to do better, and warn them about bad friends and dangerous substances.
The rioting was sparked by the fatal shooting by police of a 29-year-old black man, Mark Duggan, in the London area of Tottenham on Saturday under disputed circumstances. A loaded handgun was recovered from the scene, but the Independent Police Complaints Commission said Tuesday there was no evidence that Duggan had fired on police before he was shot. An inquest into his death began Tuesday, but it is expected to take months to reach a conclusion.
Observers have come up with a myriad of explanations for the wave of violence. The initial rioting on Saturday appears to have been at least partially motivated by long-simmering resentment among the black community at heavy-handed policing. But the people involved in rioting since then have been white and Asian as well as black. Rising social exclusion, high youth unemployment and inequality has also been blamed, especially as the British government has recently announced far-reaching austerity measures.
But there also seems to be an element of recreational rioting and a desire to challenge the authorities. "Come join the fun!" shouted one youth in Hackney amid unrest there, the Associated Press reported. Garry Shewan of Greater Manchester police was also skeptical about the rioters' motives. "These people have nothing to protest against," he said. "There is no sense of injustice or any spark that has led to this."
On Wednesday, German commentators try to explain the wave of violence.
The center-left Süddeutsche Zeitung writes:
"Few other cities offer the kind of concentrated luxury for anyone who can afford it that London has. … The crisis isn't even palpable to people moving in wealthy circles. And it's not only the economic turbulence that has been largely unfelt by the super-rich, but also the effects of the brutal savings plan that Cameron's liberal-conservative government has prescribed. In other parts of the country, some can no longer afford the mortgages on their homes, but the prices of penthouse apartments in Knightsbridge or Kensington are rising sharply."
"This is the background against which one must view the riots that are taking place all across socio-economically depressed areas of London and the country. Anyone who says that they came as a surprise is denying reality. Behind the glittering facade that Britain presents, so much pent-up irritation, resentment and anger has built up that all it took was a spark to trigger an explosion."
"It is no coincidence that intelligent observers are drawing parallels between the popular uprisings taking place in the Arab spring and the street battles of this London summer. The British teens, with their hooded tops may be the citizens of a functioning democracy which is proud of being the world's oldest. But elections mean nothing to them and will not do anything to change their personal situation. The prospects of these youth in London are as dismal as those of young people in Cairo or Sana'a: They need unemployment benefits, odd jobs, state handouts and perhaps a bit of petty crime to stay afloat. The message to the British underclass couldn't be any clearer: Born poor, you will remain poor and that naturally also applies to your children and grandchildren. Your chances of winning the lottery are greater than breaking out of your class."
"In no other country in Europe is inequality as cemented in society as in the United Kingdom. Today, as in the past, a person's name, family and place of birth is decisive when it comes to establishing a career. Regardless whether a person is a politician, executive or journalist, they all went to the same schools, studied the same subjects and speak the same refined English they were taught by their parents."
"The riots are in no way a purely British problem. There is social distress all across Europe, as hard-up countries are forced to scrimp and save. And there are teenagers and 20-somethings all over who will be forced to assume a mountain of debt that has been carelessly accumulated by the postwar generation. They are already being referred to as the Lost Generation. The rioting youth in London are the ugly flip side of this generation. But they all feel lost, regardless of where they are in Europe."
How have the already-poor attempted to cope with their worsening economic situation? One obvious way is to cut back on health care. The New York Times reported in 2009 that one-third of Americans could no longer afford to comply with their prescriptions and that there had been a sizable drop in the use of medical care. Others, including members of my extended family, have given up their health insurance.
Food is another expenditure that has proved vulnerable to hard times, with the rural poor turning increasingly to "food auctions," which offer items that may be past their sell-by dates. And for those who like their meat fresh, there's the option of urban hunting. In Racine, Wisconsin, a 51-year-old laid-off mechanic told me he was supplementing his diet by "shooting squirrels and rabbits and eating them stewed, baked, and grilled." In Detroit, where the wildlife population has mounted as the human population ebbs, a retired truck driver was doing a brisk business in raccoon carcasses, which he recommends marinating with vinegar and spices.
The most common coping strategy, though, is simply to increase the number of paying people per square foot of dwelling space -- by doubling up or renting to couch-surfers.
It's hard to get firm numbers on overcrowding, because no one likes to acknowledge it to census-takers, journalists, or anyone else who might be remotely connected to the authorities.
In Los Angeles, housing expert Peter Dreier says that "people who've lost their jobs, or at least their second jobs, cope by doubling or tripling up in overcrowded apartments, or by paying 50 or 60 or even 70 percent of their incomes in rent." According to a community organizer in Alexandria, Virginia, the standard apartment in a complex occupied largely by day laborers has two bedrooms, each containing an entire family of up to five people, plus an additional person laying claim to the couch.
No one could call suicide a "coping strategy," but it is one way some people have responded to job loss and debt. There are no national statistics linking suicide to economic hard times, but the National Suicide Prevention Lifeline reported more than a four-fold increase in call volume between 2007 and 2009, and regions with particularly high unemployment, like Elkhart, Indiana, have seen troubling spikes in their suicide rates. Foreclosure is often the trigger for suicide -- or, worse, murder-suicides that destroy entire families.
Kevin Rudd, the Australian foreign minister, has resigned, his office said Wednesday, amid speculation that he may mount a leadership challenge to Prime Minister Julia...
Former IMF head Dominique Strauss-Kahn is released after two days of questioning over an alleged prostitution ring but will be quizzed again next month.
International funding cuts threaten to deepen an HIV crisis in Myanmar, where tens of thousands of people are denied lifesaving treatment, an aid agency said...
Former world champion Fernando Alonso admitted Ferrari have work to do if they are to compete for the Formula One title this season following testing...
A fresh scandal over climate change has erupted in the United States after leaked documents appeared to show a right-wing funded campaign to influence how...
Ομιλίες από το συνέδριο για τον Παπαδιαμάντη και τη μετάφραση (7-8.10.2011. Πηγή) : Ο Παπαδιαμάντης αυτό-μεταφραζόμενος Καραγεωργίου Τασούλα “Μετάφραση” και...
Germans dealt with the immediate Greek problem of early 2010 by dithering
