(Στρατός και Λαός ενωμένος, στό Κάϊρο...άλλες φωτό εδώ)

Al Fikr alaalam (η μεταγλώττιση της αραβικής πρότασης από Μ. Βαρδή), posted by mauro-provato.blogspot.com, 30/1/2011.

"Η σημερινή κρίση βρίσκει αυτά τα καθεστώτα σε δεινή θέση: έχοντας δημιουργήσει το "νεκροθάφτη" τους, τις στρατιές νέων κυρίως ανθρώπων, χωρίς αύριο, με ασύγκριτα μεγαλύτερη μόρφωση από τις προηγούμενες γενιές και πολύ μεγαλύτερες απαιτήσεις, αδυνατούν να καλύψουν τις στοιχειώδες προσδοκίες τους για ευημερία, δικαιοσύνη και δημοκρατία. Είναι αυτοί οι άνθρωποι που πρωτοστατούν στον αναβρασμό, στην εξέγερση που ξήλωσε το Μπεν Αλί και σε αυτή που έστειλε το σόι του Μουμπάρακ στο Λονδίνο.
Το τι θα επακολουθήσει, προφανώς δεν έχει διόλου κριθεί.
Να σημειώσουμε όμως ορισμένα πρώτα συμπεράσματα:
-αρκούν λίγες μέρες για να κονιορτοποιηθούν τα στερεότυπα περί "φανατισμένων", "εκ φύσεως ανεπίδεκτων στη δημοκρατία", "καθυστερημένων" αράβων.
-η πολιτική "καμμένης γης" που εφάρμοσαν για 40 χρόνια τα καθεστώτα αυτά, εξοντώνοντας κάθε πολιτική έκφραση του εργαζόμενου λαού, καταδικάζει και τα ίδια τα καθεστώτα και τις προοπικές προοδευτικών εξελίξεων.
-οι δυτικοί αν και τρέχουν με αμηχανία πίσω από τις εξελίξεις, κατανοούν οτι το παιχνίδι που παίζεται είναι τεράστιο και θα διαθέσουν τα αναγκαία μέσα, στο βαθμό που τους το επιτρέπει η εξασθένισή τους βέβαια, για να ελέγξουν την κατάσταση.
-οι ίδιοι φαίνεται πόσο πιο ανακουφισμένοι είναι με τα αρχαϊκά μοναρχικά καθεστώτα. Το τι δυναμική μπορεί να αναπτυχθεί εκεί, παραμένει άγνωστο. Οψόμεθα..."

Μήνυμα Αλληλεγγύης: Mubarak,........, posted by Omadeon, 29/1/2011.

Ο πολυδαίδαλος αραβικός κόσμος. Οι αόρατες διαφορές, posted by Left Liberal Synthesis, 11/3/2009.

The Cairo Conundrum, by Shadi Hamid, Democracy Journal, Winter 2010 Issue

Greater Expectations

In understanding what works and what doesn’t, there is an unfortunately thin history to draw on. With only one real exception–a brief period in 2004 and 2005–the United States has never made a serious effort to support democracy in the Middle East. In reality, beyond rhetoric, symbolic gestures, and relatively small increases in democracy funding, the Bush administration did not do much. Yet, even a relatively small amount of pressure can go a long way. 2005, after all, saw Egypt’s first ever mass-mobilization in support of democracy, with more than 150,000 participating in protests, demonstrations, and campaign rallies. This is a lesson worth taking to heart as the Obama Administration considers its future relationship with the Egyptian regime and the Egyptian people.

Assuming the political will is present, the policy changes outlined above can be implemented immediately. If the Administration takes the initiative on conditionality and Islamist engagement, Egypt’s leaders are likely to express dissatisfaction but little more. When the Bush Administration put pressure on Cairo to reform, Mubarak did not withhold cooperation on key strategic concerns. Michele Dunne of the Carnegie Endowment notes that “if anything, Cairo tried harder to please Washington…in the hope of relieving pressure for political reform.” Counterintuitively, then, democracy promotion, if done carefully and gradually, may actually spur increased Egyptian cooperation on Arab-Israeli peace, counterterrorism, and other interests than would otherwise be the case.

Egypt is an intuitive candidate for a strategic reorientation in U.S. policy–both risky and necessary–that emphasizes engagement not only with Arab regimes, but Arab publics as well. Unlike other countries in the region, Egypt can claim an educated urban population, a degree of political institutionalization, a legacy of parliamentary politics, and an active, occasionally assertive, civil society. As important as the government is, it is not the only constituency worth courting. Dependent on external moral and military support, the state itself, while strong, is vulnerable and sensitive to outside pressure. Considering the regional role it plays–and the potential role it still could play–a thriving and successful Egypt is critical to a thriving, successful Middle East. In this, the neoconservatives were not incorrect, although their country of choice to demonstrate a “ripple effect” was an odd one.

Just as neoconservatives got a lot wrong, progressives, in reaction, have learned some of the wrong lessons for the wrong reasons. Strong democracy rhetoric is not necessarily counterproductive, and there is little reason to think the Middle East is immune to democratic interventions. Pragmatism, the new and rather hollow progressive catch-all term, is not a substitute for well-considered policy. Nor should it obscure deeply held principles and ideals, principles that, sadly, we have so often failed to uphold in the Middle East.

In Egypt, an otherwise promising polity threatens to come apart. Egyptians, along with Arabs and Muslims throughout the region, have demonstrated their desire for substantive political change. It is time we did the same.

Inside the State Department's Arab Twitter diplomacy, by Josh Rogin, Foreign Policy, 28/1/2011.

From the young to the old, the voices of the Egyptian rebellion rise'The youth are motivated to keep going, and the old political leaders have been left behind', Peter Beaumont and Jack Shenker, The Guardian, 30/1/2011.

Eine verlorene Generation. In der arabischen Welt erhebt sich eine verlorene Generation. Nirgendwo in der Welt ist unter den Jugendlichen die Arbeitslosigkeit höher. Und auch wer Arbeit hat, wird schlecht bezahlt, lebt meist ohne soziale Absicherung und ohne Perspektive, FAZ, 30/1/2011.

Aufstand in Ägypten. Bürgerwehren rüsten sich gegen Plünderer, Der Spiegel, 29/1/2011.

Aufstand in Ägypten. Das Militär, der Freund und Helfer, aus Kairo berichtet Yassin Musharbash, Der Spiegel, 30/1/2011.

Unruhen in Ägypten. Das letzte Aufbäumen eines Diktators. Lange galt Ägypten als stabiler Vorbild-Staat im Nahen Osten. Der Preis dafür war eine harte Diktatur. Jetzt ist der Wandel möglich. Ein Kurzkommentar von Martin Gehlen, Kairo, Die Zeit, 30/1/2011.

Khaled Saïd, icône de la révolte égyptienne sur le Web, par Basile Lemaire, L' Express, 30/1/2011.

Égypte et Tunisie : «Facebook ne crée pas la flamme», par Thomas Vampouille, Le Figaro, 30/1/2011.

La alternativa militar, Florentino Portero, ABC, 30/1/2011.

Entra in scena «l'aggiustatore» Omar Suleiman, spietato repressore di estremisti islamici e del dissenso, è una figura leggendaria in Medio Oriente, Corriere della Sera, 29/1/2011.

Εθνική σχιζοφρένεια, μια κριτική για το νέο ντοκιμαντέρ του Σκάι, του Δημήτρη Μαυρίδη, www.ardin.gr

(Youssef Chahine, Le Caire, 2/3)

Aνεπάρκεια υγειονομικών παροχών ή ανεπάρκεια αρχών και αξιών ;, από antinews.gr 04/02/2011

Aς δούμε τι έγινε από τότε και τι δεν έγινε: 

Δεν έγινε- η πολλά υποσχόμενη προεκλογικά – λίστα φαρμάκων που θα εξοικονομούσε πολλά εκατομμύρια ευρώ από τη φαρμακευτική δαπάνη.

Γρήγορα ξεχάστηκε ότι η Κυβέρνηση που θεωρητικά την επανέφερε και πάλι νομοθετικά ήταν η ίδια που στην πράξη την είχε καταργήσει , με το εφεύρημα του “αναντικατάστατου” φαρμάκου του κ .Γείτονα ,  με το οποίο τελικά η συνταγογράφηση έσπασε ρεκόρ ανόδου.

Αυτός ήταν και ο λόγος που την κατήργησε η επόμενη κυβέρνηση της Ν.Δ

Δεν άλλαξε ,τουλάχιστον μέχρι το τέλος του 2010 ,το σύστημα προμηθειών των νοσοκομείων (3 δις ευρώ  ) ,με αποτέλεσμα δια στόματος Υπουργού Υγείας κ. Λοβέρδου να ανακοινωθεί ότι αν δεν βρεθεί λύση ,το όλο σύστημα προμηθειών θα δοθεί σε ιδιώτες !

Δεν έγιναν αξιοκρατικές επιλογές  Διοικητών Οργανισμών ,παρά την πρωθυπουργική εξαγγελία και την πολύμηνη αναμονή ,για επιλογές βάσει προσόντων ,μέσω διαδικτύου.

Δεν πληρώθηκαν συσσωρευμένα χρέη προμηθευτών και φαρμακοποιών ,με τα γνωστά αποτελέσματα.

Δεν επιλύθηκαν χρόνια προβλήματα των νοσοκομειακών γιατρών και του Ι.Κ.Α με αποτέλεσμα επαναλαμβανόμενες απεργίες( δείτε τελευταίες εικόνες αγανακτισμένων γιατρών , έξω από το Υπ. Υγείας και τον , δια των τηλεοπτικών παραθύρων , διαμαρτυρόμενο Υπουργό Υγείας).

Δεν υλοποιήθηκε η εξαγγελθείσα δια στόματος Πρωθυπουργού και μάλιστα σε επίσημη τηλεοπτική  παρουσίαση , ηλεκτρονική συνταγογράφηση  φαρμάκων, παρά μόνο σε πιλοτικό επίπεδο .

Παραπέμπεται για το 2012 και με κόστος περίπου 10 εκ. ευρώ , από τα οποία ήδη η Εθνική Τράπεζα δωρίζει περίπου 1,5 εκ. ευρώ.

Το Κάιρο καίγεται....του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου, Lifo Editorial, 3/2/2011.

"Αλλά, ειδικά την Αίγυπτο, την καταλαβαίνω καλύτερα. Ξέρω αυτούς τους δρόμους κι αυτούς τους ανθρώπους. Πιθανόν τους βλέπω θολά (πίσω από τα φίλτρα της «ένδοξης» παροικίας μας, τον Καβάφη, τις αλεξανδρινές ηδονές του Ντάρελ και τις τόσες στρεβλώσεις του οριενταλισμού). Αλλά έχω κι ένα μερίδιο πραγματικότητας. Στα τελευταία μου ταξίδια είδα την ασφυξία των νέων ανθρώπων, το αίτημα της ελευθερίας αργά τη νύχτα στα μποέμικα «αντικαθεστωτικά» καφενεία, όπως το Ελ Χορέιγια, την προσπάθειά τους να συγχρονιστούν με τον βηματισμό της νέας εποχής στο φέισμπουκ, το τουίτερ και τα χιλιάδες φόρα του ίντερνετ. Και, βεβαίως, είδα την κόρη της παλιάς, χαλαρής γειτόνισσάς μου σε μια γειτονιά του κέντρου (δίπλα στην Ταλαάτ Χαρμπ), που ξαφνικά φόρεσε μαντήλα, μιλά για εθνική περηφάνια και υποστηρίζει τους φανατικούς μουσουλμάνους.Το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι μισούν τον Μουμπάρακ (παλιά τον φώναζαν «la vache qui rit»), αισθάνονται τριτοκοσμικοί παρίες, θέλουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια και να κυβερνηθούν από ανθρώπους που εκλέγουν - όχι μια διεφθαρμένη ολιγαρχία επιχειρηματιών και στρατιωτικών.

Η ανάγκη της αλλαγής ήρθε από δύο αντίθετα ρεύματα: αφενός τη θρησκευτική πίστη και αφετέρου το ίντερνετ. Και από δυο μάλλον ξένα μεταξύ τους κομμάτια της κοινωνίας: τον κουρασμένο λαό που τιμά τη θρησκεία του και θέλει δουλειά, κάποια λεφτά να ζήσει και δημοκρατία - και τους νέους που μεγάλωσαν στη γαλαζωπή δημοκρατία του ίντερνετ και θέλουν ελευθερία άνευ ορίων και άνευ όρων".

Naguib Mahfouz: from Cairo to the world, by Roger Allen, OpenDemocracy, 30/8/2006.

Ξεχνώντας το άλλοθι του "σιωνισμού" / του Ρότζερ Κοέν, New York Times (via ppol.gr)

"Τώρα όμως, οι 'Αραβες αναλογίζονται τα δικά τους προβλήματα. Και βρίσκουν το θάρρος να αναφωνήσουν: «αρκετά!». Η μεγάλη στροφή συμβαίνει στη φαντασιακή συγκρότηση των Αράβων: πραγματοποιούν την πελώρια μετακίνηση από μια νοοτροπία θυματοποίησης σε μια νοοτροπία ενδυνάμωσης και αυτοπεποίθησης· από μια αντίληψη συνωμοσίας σε μια αντίληψη οικοδόμησης. Πρόκειται για τη μακρά διαδρομή από την οργή στην ευθύνη· από την ταπείνωση στη δράση. Η τυπική μουσουλμανική επίθεση αυτοκτονίας στοχεύει σε κάποιον (θεωρούμενο ως) εξωτερικό εχθρό. Η αυτοπυρπόληση όμως, η σπίθα που ανέφλεξε την μεγάλη παναραβική εξέγερση, αν και εκδηλώνει παρόμοια απόγνωση, τη στρέφει προς το εσωτερικό. Ο ξένος αποδιοπομπαίος τράγος αντικαταστάθηκε από τον οικείο 'Αραβα δυνάστη".

Το τελευταίο χαρτί παίζει ο Μουμπάρακ. Aιματηρές συγκρούσεις μεταξύ οπαδών του καθεστώτος και της αντιπολίτευσης μετά τον ελιγμό του για αποχώρηση τον… Σεπτέμβριο, του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, Η Καθημερινή, 3/2/2011.

Egypt rises up. The West should celebrate, not fear, the upheaval in Egypt, The Economist, 3/2/2011. 

"The Rosetta revolution

That would be wrong. The popular rejection of Mr Mubarak offers the Middle East’s best chance for reform in decades. If the West cannot back Egypt’s people in their quest to determine their own destiny, then its arguments for democracy and human rights elsewhere in the world stand for nothing. Change brings risks—how could it not after so long?—but fewer than the grim stagnation that is the alternative.

Revolutions do not have to be like those in France in 1789, Russia in 1917 or Iran in 1979. The protests sweeping the Middle East have more in common with the popular colour revolutions that changed the world map in the late 20th century: peaceful (until the government’s thugs turned up), popular (no Robespierre or Trotsky running things behind the scenes), and secular (Islam has hardly reared its head). Driven by the power of its citizens, Egypt’s upheaval could lead to a transformation as benign as those in eastern Europe.

Pessimists point out that Egypt has neither the institutions nor the political leadership to ensure a smooth transition. But if it did, the people would not have taken to the streets. No perfectly formed democracy is about to emerge from the detritus of Mr Mubarak’s regime. Disorder seems likely to reign for some time. But Egypt, though poor, has a sophisticated elite, a well-educated middle class and strong sense of national pride. These are good grounds for believing that Egyptians can pull order out of this chaos.

Fear of the Muslim Brotherhood is anyway overdone. It is true that the Brothers produced Ayman al-Zawahiri, now Osama bin Laden’s number two and chief ideologue; the writings of Sayyid Qutb, the Brothers’ leading thinker in the 1950s and 1960s, are certainly intolerant and hostile to the West. Any new Egyptian government, especially if it included the Brothers, would probably be harder on Israel and easier on Hamas, the Islamist offshoot that runs the Gaza Strip between Egypt and Israel, the very existence of which it in theory rejects.

Yet the Brothers are a varied bunch, and more flexible than they were. Though some argue for rescinding Egypt’s peace treaty of 1979 with Israel, they probably would not risk another war. Nor would they obviously win elections. They are respected for their piety, discipline and resilience, but estimates of their popularity hover around 20% and have been falling. If they did better than that, perhaps even winning power at the ballot box, some fear they might never let go. But Islamists participate in elections in countries such as Turkey, Malaysia and Indonesia where democracy has taken hold.

If democracy is to flourish in Egypt, the Brothers must be allowed to compete for power; and the lesson of the past few weeks is that the alternative to democracy is a dead end. For several years now, unable to renew its institutions or find jobs for its youth, Egypt has been becoming more repressive. To leave 85m people to live under dictatorship—burdened by a corrupt and brutal police force, the suppression of the opposition, and the torture of political prisoners—would not just be morally wrong; it would also light the fuse for the next uprising. Some would wish to install a new strongman and wait for him to create the conditions for a secular democracy. But autocrats rarely plan for their own removal, as the sad state of the Middle East shows".

A History of modern Yemen, by Paul Dresch, Cambridge University Press, 2000 (pdf)

Unhappy Yemen, by Tariq Ali, London Review of Books, March 2010.

Risque d’implosion de l’Etat.Les guerres cachées du Yémen,par Pierre Bernin, Le Monde Diplomatique, Octobre 2009.

Jemen. 25 Dollar für eine Kalaschnikow. Im Jemen hat eine junge Elite ihren Herrscher satt. Sie protestiert ohne Gewalt — aber wie lange noch?, von Franziska Augstein, Die Zeit, 3/2/2011.

(Εξυπηρέτηση και το απόγευμα στο Δημόσιο. Στόχος της κυβέρνησης είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι να εργάζονται επί 40 ώρες την εβδομάδα από 37,5 ώρες σήμερα,Το Βήμα, 4/2/2011, από εκεί και η φωτό)

Θεομηνία...χτύπησε τη χώρα

"Πλημμύρισε και το κτίριο της οδού Πατησίων

Κατά της διάρκεια της σφοδρής νεροποντής, πλημμύρισε και η αυλή του κτιρίου της οδού Πατησίων, όπου φιλοξενούνται οι 237 μετανάστες. Σύμφωνα με την «Ελευθεροτυπία», απεργοί πείνας και μέλη της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης προσπαθούσαν να βγάλουν με κουβάδες το νερό από την αυλή του σπιτιού. Μάζεψαν επίσης ξύλινες παλέτες και τις τοποθέτησαν κάτω από τις σκηνές, τις οποίες τύλιξαν με μουσαμάδες. Οι μετανάστες παρέμειναν στον εξωτερικό χώρο ολόκληρη τη νύχτα κάτω από τη βροχή, παρά το γεγονός ότι πολλοί υποφέρουν ήδη από λοιμώξεις του αναπνευστικού και είναι εκτεθειμένοι στο κρύο αρκετές ημέρες"  (από in.gr)

(από το site του συγκροτήματος Orphaned Land)

Heavy metal e Terra promessa: l'integrazione passa dall musica. Testi del Talmud su lirica hard e strumenti mediorientali. Palestinesi e giordani in una band con solista israeliano, Corriere della Sera, 15/2/2011.

Δάνεια και εκποίηση: οι δύο όψεις της μη-λύσης, του Γιάννη Βαρουφάκη, protagon.gr 16/02/2011

Ένα πράγμα με εκπλήσσει, εδώ στους αντίποδες απ´ όπου παρακολουθώ τα τεκταινόμενα στα πάτρια: Η έκπληξη που ένιωσαν πολλοί για τις προτροπές της τρόικα. Καλά, τι περίμεναν δηλαδή; Η τρόικα κάνει την δουλειά της. Ποια δουλειά; Του συλλέκτη των χρωστικών εκ μέρους των δανειστών μας. Με δεδομένη αυτή την μία και μοναδική τους προτεραιότητα, η πρόταση τους να πουλήσουμε και καμία παραλία για να επιστρέψουμε στα αφεντικά τους κάτι τις αποτελεί, για αυτούς, δεύτερη φύση. Όπως λοιπόν αθωώνω ένα κουνούπι που με τσιμπάει στα άγρια μεσάνυκτα, έτσι αθωώνω και τους κυρίους της τρόικας.

Αυτούς που δεν αθωώνω είναι τους δικούς μας, τους σχεδιαστές της δικής μας στρατηγικής στην Πλατεία Συντάγματος, που με τέτοια θλιβερή ελαφρότητα αγκάλιασαν τις προηγούμενες εβδομάδες την "λύση" της επαναφοράς του χρέους μέσα από νέο δανεισμό από το EFSF (Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, ή, σωστότερα,... Αστάθειας). Σκεφτείτε το: αν το να δανειστούμε κι άλλα δις για να επαναγοράσουμε τα ομόλογα μας ήταν όντως λύση, τότε γιατί δεν δικαιούται ο εκπρόσωπος της τρόικα να προτείνει (αντί να δανειστούμε κι άλλα για να αγοράσουμε ομόλογα μας) να το κάνουμε πουλώντας δημόσια περιουσία; Δεν είναι παράλογο.

(...)

Συμπερασματικά, όταν (πριν περίπου ένα χρόνο) φάνηκε ότι το ελληνικό δημόσιο δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στις δανειακές του υποχρεώσεις, είχα πει πως λύση δεν είναι νέα, υψηλότοκα δάνεια. Ότι μια τέτοια επιλογή θα έφερνε το Πρώτο Ταγκό στην Ευρώπη. Ότι τα νέα δάνεια απλά θα προστίθεντο στα παλιά, κάποιοι τραπεζίτες θα έπαιρναν τα χρήματά τους (από τα νέα δάνεια), αλλά η χώρα θα βούλιαζε πιο πολύ στην Κρίση Χρέους-Ύφεσης καθώς οι όροι για τα νέα δάνεια ήταν επιθετικά υφεσιακοί. Ποια ήταν η λογική αυτής της  Μνημονιακής πολιτικής, την οποία η κυβέρνηση, ούτε λίγο ούτε πολύ, παρουσίασε ως την μοναδική πατριωτική λύση (και εμάς τους διαφωνούντες ως, ουσιαστικά, εθνοπροδότες); Η λογική ήταν η ίδια: Τα δανεικά που χρωστούν τα κράτη στις τράπεζες είναι ιερά ενώ οι ζημίες των τραπεζών πρέπει να βαραίνουν το δημόσιο ταμείο.

(...)

Ε, λοιπόν, φίλες και φίλοι, καιρός να σταματήσουν τα ψέματα: Η Κρίση θα βαθύνει όσο αφήνουμε τους πολιτικούς μας να βασίζουν τις πολιτικές τους αποκλειστικά στο δόγμα: Τα δανεικά που χρωστούν τα κράτη στις τράπεζες είναι ιερά ενώ οι ζημίες των τραπεζών πρέπει να βαραίνουν το δημόσιο ταμείο.

Πως θα τους σταματήσουμε; Νομίζω ότι πρέπει να επικαλεστούμε την βοήθεια της κας Μέρκελ. Δεν λέει εδώ και καιρό ότι πρέπει να συμμετέχουν οι ιδιώτες-δανειστές στο κόστος υπέρβασης μιας μελλοντικής Κρίσης Χρέους, από το 2013 και μετά; Λοιπόν, ας συμμετέχουν από τώρα. Ποιοί; Όλοι; Και τα κακόμοιρα, τα αποψιλωμένα ασφαλιστικά ταμεία που οι κυβερνήσεις έβαλαν με το ζόρι να αγοράσουν τα ομόλογά τους; Και ο Ιάπων επενδυτής που δεν φταίει σε τίποτα; Όχι, κανείς από αυτούς του ομολογιούχους. Αυτοί που πρέπει να συμμετέχουν, με το ζόρι, είναι οι ευρωπαίοι τραπεζίτες που έριξαν τις τράπεζές τους έξω με αποτέλεσμα να τις κρατά εν ζωή (και χωρίς κανένα Μνημόνιο) η ΕΚΤ. Αυτοί οι κύριοι να εξαναγκαστούν σε κούρεμα της τάξης του 50% από την ΕΚΤ που τους διατηρεί ζωντανούς.

Πως ακριβώς θα γίνει αυτό; Ας αφήσουμε τα περί της Τελικής Λύσης για τα μέσα Μαρτίου. Τότε θα επιστρέψω με την Πρόταση 2.0 (την νέα, επικαιροποιημένη πρόταση που επεξεργαζόμαστε με τον Stuart Holland, μετά από συζητήσεις με τον Υπουργό Οικονομικών της Ιταλίας, και την οποία έχουν ασπαστεί δύο τέως Ιταλοί Πρωθυπουργοί, ένας τέως Πρόεδρος της Πορτογαλίας, ένας τέως πρωθυπουργός του Βελγίου και τα Ευρωπαϊκά Συνδικάτα).

Έως τότε, κλείνω με το απλό συμπέρασμα με το οποίο ξεκίνησα: Για την αμετροέπεια της τρόικα ευθύνονται αποκλειστικά οι φωστήρες εντός της κυβέρνησης που έδωσαν 'γραμμή' να διατυμπανιστεί η λύση της επαναγοράς χρέους. Ο πρωθυπουργός, αν θέλει πράγματι να καταργήσει την λογική της εκποίησης δημόσιας περιουσίας ως λύση στην Κρίση Χρέους, ας καταργήσει τους εν λόγω φωστήρες που ζουν και δοξάζονται στους κόλπους της κυβέρνησής του.

Στην πολυπολιτισμική Selânik, αποσπάσματα από το βιβλίο του Απόστολου Βακαλόπουλου Ιστορία της Θεσσαλονίκης 316 π.Χ.-1983, (εκδόσεις Κυριακίδη), Ξέφωτο 20/01/2011

Οι αρπαγές δεκάδων χριστιανικών ναών αρκετά χρόνια μετά την Άλωση του 1430, δηλαδή όχι ως «δίκαια αντίποινα» για την αντίσταση των πολιορκουμένων κατοίκων, πρέπει να ήταν ένα δείγμα της αστείρευτης έφεσης των Τούρκων Οθωμανών προς την θρησκευτική ανεκτικότητα. Επί Βαγιαζίτ Β’ στα 1492 καταλαμβάνεται ο ναός του Αγ. Δημητρίου από τον Κασίμ Πασά, διοικητή της πόλης (σ. 211-212). «Ακολουθεί γύρω στα 1500 η κατάσχεση του ναού του Αγίου Παντελεήμονος από τον καδή της Θεσσαλονίκης Ishak Çelebi ibn Hasan (γι’ αυτό και ο ναός ονομάζεται Ishkiye τζαμί)…Επίσης στα 1510, μετατρέπει σε τζαμί τον ναό της Αγ. Αικατερίνης ο Yakub πασάς, Βόσνιος ως προς την καταγωγή….Ακόμη μεταξύ 1520-1530 μετατρέπεται και η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων σε τζαμί από τον Cezeri Kaşim Paşa, βεζίρη των σουλτάνων Βαγιαζίτ Β’ και Σελίμ Α’. Και στα 1524 αρπάζει τον μεγάλο ναό των Ελλήνων, την Αγία Σοφία, και τον μετατρέπει σε τζαμί ο μεγάλος βεζίρης και μπεηλέρμπεης της Ρούμελης Maktul Ibrahim Paşa. Ότι βίαια κατέλαβαν την Αγία Σοφία οι Τούρκοι μαρτυρεί και το γεγονός ότι οι Έλληνες δεν μπόρεσαν να παραλάβουν ακόμη και τα χειρόγραφα ιερά βιβλία» (σσ. 213-4). Οι ανεκτικοί Οσμανοί κατάσχουν «την εκκλησία των Αγίων Αγγέλων, δηλαδή τη σημερινή Rotonda, ύστερα από αίτηση του τότε μεγάλου βεζίρη Σινάν πασά» (σ. 229) στα 1590, «με πρωτοβουλία του δερβίση σεΐχη Χορτάτζ» (ό.π., σ. 229). Τα ωραία εκείνα χρόνια δεν έλειπαν και οι σεΐχηδες από την Θεσσαλονίκη, όπως φαίνεται. «Έξω από τα δυτικά τείχη, ψηλά, ο τεκές των Μεβλεβήδων δερβισών υποκατέστησε τη μονή της Αγίας Ματρώνας…Τη μονή Χορταΐτου ή καλύτερα το μετόχι της έξω από την ακρόπολη της Θεσσαλονίκης, την διαδέχθηκε ο τεκές και ο τάφος (turbe) του Γκιουλ Μπαμπά….Την ίδια τύχη είχε ασφαλώς και η μονή του Αγ. Δημητρίου του Αρμογένη. Στη θέση του υψώθηκε αντίστοιχο θρησκευτικό ίδρυμα των Τούρκων» (σ. 250).

Από την μεγάλη ένταση της ειρηνικής συνύπαρξης μεταξύ των λαών και των πολιτισμών στην προσαρτημένη από τους Οθωμανούς Θεσσαλονίκη σύμφωνα με μια τουρκική απογραφή του 1525, δηλαδή 95 χρόνια μετά την Άλωση «υπήρχαν τότε έναντι 38 Μουσουλμανικών συνοικιών, 10 μόνο χριστιανικές με 5 άλλες χωριστές ολιγάριθμες ομάδες» (σ. 219). Η ελληνική συνοικία της Αγίας Πελαγίας «παύει να μνημονεύεται μετά τα μέσα του 16ου αιώνα εγκαταλείπεται, φαίνεται, στην πλημμυρίδα της εισροής αλλά και της γεννητικότητας των Εβραίων. Οι Έλληνες ακόμη των συνοικιών του Αγ. Δημητρίου και της Καταφυγής θ’ αραιώσουν και θα εξαφανιστούν αργότερα και θα παραδώσουν τη θέση τους οι πρώτοι στους Τούρκους και οι δεύτεροι στους Τούρκους και στους Εβραίους. Στη θέση της συνοικίας της Καταφυγής θα σχηματιστούν οι τουρκικές Balat και Kâtip Musliheaddin και η εβραϊκή Roğos. Επίσης εξαφανίζεται και η συνοικία του Ομφαλού και στη θέση της αναπτύσσονται οι τουρκικές Ya‘kub Paşa, Hacı Iskender, Yılan Mermer και Sehabeddin» (σ. 220). Η συνοικία ΝΑ. της Αγίας Σοφίας ονομάζεται πλέον Timurtaş. Τον 17ο αιώνα «η πόλη έχει 48 συνοικίες Τούρκων, 56 Εβραίων και 16 Ελλήνων, Αρμενίων κ.λπ.» (σ. 232), δηλαδή το χριστιανικό ποσοστό, λόγω των καλών συνθηκών πέφτει στο 13% από 19% στις αρχές του 16ου αιώνα.

Τα πλινθία RFID και η απειλή του προσωπικού απορρήτου, από id-ont.blogspot.com 11/02/2011

Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, η χρήση της τεχνολογίας RFID φαίνεται ότι έχει ευεργετικές επιπτώσεις τόσο για τον κόσμο των επιχειρήσεων, αφού θα τους επιτρέψει να μειώσουν το κόστος και να αυξήσουν την παραγωγικότητά τους, όσο και για τους απλούς καταναλωτές, οι οποίοι θα διευκολυνθούν στις συναλλαγές τους και θα ωφεληθούν από την αυξημένη ασφάλεια των προϊόντων που αγοράζουν. Δυστυχώς, αν και ορισμένες χρήσεις των RFID chips δεν θέτουν σε κίνδυνο την προσωπική ζωή των πολιτών, σε πολλές περιπτώσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ασφυκτική και αδιάλειπτη παρακολούθηση τόσο των οικονομικών συναλλαγών όσο και της φυσικής μετακίνησης των ανθρώπων - και μάλιστα σε παγκόσμιο επίπεδο.

Για παράδειγμα, η Michelin, που κατασκευάζει πάνω από 800 χιλιάδες ελαστικά κάθε ημέρα, σχεδιάζει την ενσωμάτωση RFID chips στα προϊόντα της, στα οποία θα έχει αποθηκευθεί ένας μοναδικός αριθμός για κάθε ελαστικό που θα σχετίζεται με το μοναδικό αριθμό αναγνώρισης του αυτοκινήτου (VΙΝ - Vehicle Identification Number). Ούτε λίγο ούτε πολύ, οι μετακινήσεις των καταναλωτών μέσα σε μία χώρα, αλλά ακόμη και έξω από αυτήν, θα μπορούν να καταγραφούν ηλεκτρονικά με την απλή εγκατάσταση RFID readers σε συγκεκριμένα σημεία ελέγχου, όπως στους σταθμούς διοδίων και στους συνοριακούς σταθμούς. Περιορίζοντας τη δυνατότητα ηλεκτρονικής παρακολούθησης σε μία μικρότερη κλίμακα, ο εξοπλισμός των ρούχων με RFID chips θα επιτρέψει την αναγνώριση κάθε πελάτη μέσα σε ένα κατάστημα, αποτελώντας το έναυσμα για την ανάπτυξη ηλεκτρονικών διαφημιστικών πινακίδων με μηνύματα που θα απευθύνονται ειδικά σε αυτόν, κατά τα πρότυπα της ταινίας "Minority Report".

Ακόμη μεγαλύτερες και πιο σοβαρές επιπτώσεις θα έχει η τεχνολογία στις οικονομικές συναλλαγές των πολιτών. Η Visa σχεδιάζει να ενσωματώσει RFID chips σε νέες "έξυπνες" κάρτες που παράγει, έτσι ώστε οι καταναλωτές να μπορούν να διεξάγουν οικονομικές συναλλαγές χωρίς να χρειάζονται μετρητά. Οι κάρτες αυτές θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε καθημερινές συναλλαγές, όπως για την αγορά εφημερίδων, αναψυκτικών και τσιγάρων ή για την πληρωμή χώρων στάθμευσης, όμως δημιουργούν ταυτόχρονα έναν ακούραστο ηλεκτρονικό κατάσκοπο. Με δεδομένο ότι η πληρωμή σε μετρητά αποτελεί σήμερα το μοναδικό τρόπο πληρωμής που δεν μπορεί να παρακολουθηθεί, η αντικατάστασή του από "έξυπνες" κάρτες θα γκρεμίσει και το τελευταίο οχυρό των καταναλωτών που προτιμούν να διατηρούν την ανωνυμία τους κατά την αγοραπωλησία αγαθών.

Μεγαλύτερο ακόμη προβληματισμό και αντιδράσεις προκαλεί η σκέψη που διατυπώνεται εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης για την ενσωμάτωση της τεχνολογίας στα χαρτονομίσματα. Στην περίπτωση αυτή, οποιοσδήποτε διαθέτει τον κατάλληλο RFID reader θα μπορεί να γνωρίζει πόσα χρήματα έχετε επάνω σας, πόσα πληρώσατε για την αγορά οποιουδήποτε υλικού ή υπηρεσίας, πότε έγινε η συναλλαγή, πόσα χρήματα μεταφέρετε μαζί σας στο εξωτερικό και με πόσα επιστρέψατε, δημιουργώντας ένα εφιαλτικό σενάριο απόλυτης καταγραφής όλων των συναλλαγών, των μετακινήσεων και, τελικά, της ζωής των πολιτών. Ακόμη και οι κλέφτες θα μπορούσαν να επωφεληθούν από την τεχνολογία, επιλέγοντας μόνο τους στόχους που τους προσφέρουν τις μεγαλύτερες απολαβές.

«Εντολές όχι μόνο από τον λαό!», του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 15/02/2011

Περιφρονητικά αντιμετώπισε ο γερμανικός Τύπος τις αντιδράσεις της ελληνικής κυβέρνησης στην απαράδεκτα υπεροπτική, αποικιοκρατική νοοτροπία των εκπροσώπων της τρόικας ΕΕ, ΔΝΤ και ΕΚΤ στη διαβόητη πλέον συνέντευξη που έδωσαν στην Αθήνα την Παρασκευή. Οι τρεις οργανισμοί των δανειστών-δυναστών προσπάθησαν τουλάχιστον να σώσουν τα προσχήματα, αναφέροντας μεταξύ άλλων σε ανακοίνωσή τους ότι «ο ρόλος μας συνίσταται στην παροχή συμβουλών» και ότι «είναι λυπηρό εάν κάποια στιγμή σχηματίστηκε διαφορετική εντύπωση».

Οι γερμανικές εφημερίδες όμως δεν καταλαβαίνουν τίποτα από διπλωματικές ευγένειες και αβροφροσύνες - ιδίως την εποχή αυτή που η γερμανική αυτοπεποίθηση και αλαζονεία βρίσκεται στο απόγειο. «Βραχυπρόθεσμα, δεν είναι να παίρνει κανείς και τόσο σοβαρά τις φραστικές βολές που κατευθύνει εναντίον του ΔΝΤ ο Ελληνας πρωθυπουργός» γράφει ευθύς εξαρχής σε σχόλιό της η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» και συνεχίζει ειρωνικά:

«Το πάθος του Παπανδρέου απευθύνεται στους συμπατριώτες του. Ο πρωθυπουργός γνωρίζει και ο ίδιος ότι δεν ισχύει ο ισχυρισμός του πως ''παίρνει εντολές μόνο από τον ελληνικό λαό''» τονίζει ωμά η γερμανική συντηρητική εφημερίδα, το κατεξοχήν πολιτικό έντυπο του γερμανικού επιχειρηματικού κόσμου. Ψυχρά, κυνικά, η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» επιθυμεί να καταστήσει εκ νέου σαφές σε όλους ότι τώρα πλέον ο Ελληνας πρωθυπουργός παίρνει εντολές και από αλλού - από την ΕΕ και το ΔΝΤ, αφού η Ελλάδα είναι πλέον χώρα περιορισμένης οικονομικής εθνικής κυριαρχίας.

Επικριτική απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση ήταν και η «Χάντελσμπλατ», η μεγαλύτερη ημερήσια οικονομική εφημερίδα της Γερμανίας. Οι ιδιωτικοποιήσεις δημόσιας περιουσίας ύψους 50 δισεκατομμυρίων ευρώ ως το 2015 δεν προέκυψαν από προτάσεις και υπολογισμούς της τρόικας, υποστηρίζει. «Σε αυτό το ποσό έχει υπάρξει πολλές φορές συμφωνία με την ελληνική κυβέρνηση, η οποία θεωρεί μάλιστα ρεαλιστικό αυτό τον στόχο, προφανώς όμως δεν ήθελε να τον δημοσιοποιήσει ακόμη» γράφει η εφημερίδα, επικαλούμενη πηγές που έχουν πλήρη γνώση διαρκώς των συζητήσεων της τρόικας με την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Εθελο-δουλεία, του Γιάννη Τριάντη, Ελευθεροτυπία 15/02/2011

Τον Απρίλιο του 2010, μια παλιά αλεπού της Γουόλ Στριτ και των αγορών, ο οικονομολόγος Μαξ Κάιζερ, μίλησε στον Νίκο Κατζηλάκη της «Ε».

Τα λόγια του, χρησμοί της Κασσάνδρας: «Ο ελληνικός λαός θα έχει τον έλεγχο της υποδομής της χώρας του, των λιμανιών και της βιομηχανίας που συνδέεται με αυτά. Θα χαθούν... Αυτό ονομάζεται δουλεία. Οπότε -εκτός και αν οι Ελληνες αντισταθούν- θα χάσουν την οικονομική τους κυριαρχία. Και η ελληνική κυβέρνηση δεν κάνει αρκετά για να σταματήσει τα γεράκια»... Λίγους μήνες αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 2010, και αφού το ΔΝΤ και η τρόικα είχαν εγκατασταθεί ως επικυρίαρχοι στην Ελλάδα, ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου πήρε σβάρνα τα οικονομικά «στέκια» της Αμερικής για να προβάλει την εικόνα της νέας Ελλάδος. Μιλώντας σε εκδήλωση του Economic Club της Νέας Υόρκης, στις 23 Σεπτεμβρίου, είπε μεταξύ άλλων: «Το Δημόσιο διαθέτει ακίνητη περιουσία, η αξία της οποίας υπερβαίνει τα 270 δισ., ποσό, που περίπου ισούται με το δημόσιο χρέος της χώρας. Τα ακίνητα αυτά παραμένουν, ως επί το πλείστον, ανεκμετάλλευτα. Για το λόγο αυτό, ξεκινούμε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα που εφαρμόζεται σε ένα ευρύτατο φάσμα τομέων, όπως μεταφορές, ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, ακίνητα, ΔΕΚΟ και τράπεζες, μέσω απ' ευθείας πώλησης, υπογραφής σύμβασης παραχώρησης, δημόσιου διαγωνισμού, ιδιωτικοποιήσεων, στρατηγικών συνεργασιών ή χρηματοοικονομικών εταιρειών συμμετοχικού κεφαλαίου - εταιρειών holding».

Mistresses through the ages. Prostitute, concubine, mistress, wife: the boundaries are blurred in this study, by Lisa Hilton, TLS, 9/2/2011.

Why Tunis, Why Cairo?, by Issandr el Amrani, The London Review of Books, 4/2/2011.

Channeling Egypt's energy of the crowd into positive change, by Anne Applebaum, The Washington Post 15/02/2011

Coming down from the high of a crowd experience and returning to the humdrum ordinariness of an individual life can never be easy, especially if one has been part of a crowd for almost three weeks. It's not remotely surprising that demonstrators keep returning to Tahrir Square after Mubarak's resignation, not just to celebrate but to demand more: "We won't leave because we have to make sure this country is set on the right path," declared one protester, described as unemployed. On Sunday and Monday, soldiers clashed with demonstrators who were reluctant to go home, and the army even threatened to arrest those who refused to leave.

A letdown is inevitable. Disappointment in the slow pace of post-revolutionary change cannot be avoided. Historically, the months following a revolution can therefore be more dangerous than the revolution itself. The dissatisfaction with the February Russian revolution of 1917 led to the Bolshevik coup d'etat in October. In France, the mob kept resurrecting itself in the years following 1789 (a tradition which continues into the present).

Disaster and dictatorship are not inevitable, but if Egypt is to avoid either a coup d'etat or a return to mob rule, the soldiers now ruling the country will have to do more than send everyone home. As Le Bon understood, the essence of crowd euphoria is the feeling that one is part of something greater than oneself. Now the country's leaders must help channel all of that enthusiasm into institutional change, not next month or next year but right now.

By whatever means possible, the army should encourage the formation of political parties, the creation of citizens' committees, the building of neighborhood watch groups and cleanup brigades: Anything to prevent those unemployed men in Tahrir Square from going home, staring at the wall, and then slumping down again in front of Facebook or Al-Jazeera. Online activism is not a substitute for real activism. The satisfaction one receives from Twitter is not the same satisfaction one receives from spending hours in a room with a group of people, planning an election campaign.

Few Focus on Religion in One Cairo Neighborhood, by Anthony Shadid, The New York Times 15/02/2011

“Bread, social justice and freedom,” the 21-year-old college graduate said. “What’s religious about that?”

Egypt’s revolution is far from decided, and the Muslim Brotherhood remains the most popular and best-organized opposition forces in the country, poised to play a crucial role in the transition and its aftermath. But in a neighborhood once ceded to militant Islamists, who declared their own state within a state in the early 1990s, sentiments here are most remarkable for how little religion inflects them. Be it complaints about a police force that long resembled an army of occupation, smoldering class resentment or even youthful demands for frivolity, a growing consciousness has taken hold in a sign of what awaits the rest of the Arab world after President Hosni Mubarak’s fall on Friday.

Three times more crowded than Manhattan, Imbaba offers a window on the shift away from religious fervor. A fiery preacher, derided as a drummer-turned-cleric, imposed his rule on Imbaba’s streets for years until the government drove him and his followers out after a long siege in 1992. With American largess, the government tried to wrangle a city still not recognized on its maps back on the grid. By the accounts of residents, it failed, eventually withdrawing from a sea of resentment that neither the Muslim Brotherhood nor anyone else has managed to channel.

“The last thing youth are thinking about is religion,” said Mr. Mitwalli, who hides his cigarettes from a family where all the women wear the most conservative veil. “It’s the last thing that comes up. They need money, they need to get married, a car, and they don’t have anything to do with anything else. They’ll elect whoever can deliver that.”

After Mubarak, by Adam Shatz, The London Review of Books, 17/2/2011.

"The crisis in Egypt has also been a crisis for the Obama administration. Unlike the ‘colour’ revolutions in Eastern Europe, the Lebanese protests against Syrian troops or the Green Movement in Iran, the uprising in Egypt targeted an old and trusted ally, not an enemy. Coming out in support of the Tunisian protesters made the Obama administration feel good, but it required no sacrifice. Egypt, a pillar of US strategy in the greater Middle East, particularly in the ‘peace process’, was a harder case. Until late January, the US did not hesitate to call Mubarak a friend, or to extend all courtesies to visiting members of the Egyptian military. But when Egyptians went into open revolt, the US was suddenly very tight-lipped about its old friend in Cairo. A new discourse was rapidly invented. Some Western officials failed to catch on to the shift: Joe Biden was widely ridiculed for saying that Mubarak couldn’t be a dictator because he was friendly with Israel; Tony Blair praised him as ‘immensely courageous and a force for good’ – yesterday’s message. But when Blair said that Egypt’s transition had to be ‘managed’ – presumably by the West – so as not to jeopardise the ‘peace process’, he was only saying openly what Washington believed".

Die italienische Hysterie ist fehl am Platz. Die Ankunft tunesischer Flüchtlinge auf Lampedusa setzt eine Debatte über die europäische Asylpolitik in Gang. Sie führt am Thema vorbei. Ein Kommentar von Karsten Polke-Majewski, Die Zeit, 15/2/2011.

Maroni: "Rischiamo 80mila arrivi. Chiesti alla Ue 100 milioni", La Reppublica, 14/2/2011.

Pj Harvey - «Let England Shake», του Σάκη Δημητρακόπουλου, Το Βήμα, 15/2/2011.

(Οι διαδηλωτές στην πλατεία Tahrir, πηγή: El Pais)

Η Δημοκρατία made in Egypt, του Μανώλη Βαρδή.

ΠΗΓΗ: Joshua Stacher, Parties over: The demise of Egypt's opposition parties, British Journal of Middle Eastern Studies, 31/2 (2004), 215-233.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης στην Αίγυπτο είναι ασθενείς οργανισμοί. Διευθύνονται αυταρχικά, διασπώνται εύκολα και «ενσωματώνονται» στα πελατειακά δίκτυα της κυβέρνησης Mubarak. Η διαδικασία της κρατικής επέμβασης στα κόμματα εντάθηκε κυρίως στη δεκαετία του 1990 μετά την επιτυχή αντιμετώπιση των ισλαμιστών. Εδώ να θυμήσουμε ότι ο πολυκομματισμός στην Αίγυπτο ουσιαστικά εισήχθη «από τα πάνω» το 1976 από τον τότε Πρόεδρο Sadat με τη δημιουργία του «αριστερού», «κεντρώου» και «δεξιού» κόμματος και την τελική επικράτηση (στις εκλογές του 1977) του προεδρικού κόμματος Misr (=κεντρώο). Με το Νόμο 40/1977 απαγορεύεται η δημιουργία κόμματος που απευθύνεται σε εκτεταμένο περιφερειακό, θρησκευτικό ή εργατικό εκλογικό σώμα. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Επιτροπή των Πολιτικών Κομμάτων, διορισμένη από την εξουσία, επιβλέπει και αδειοδοτεί τη δημιουργία οποιουδήποτε πολιτικού κόμματος.

Σαν αποτέλεσμα όλων αυτών τα ποσοστά του κυβερνώντος κόμματος NPD κυμαίνονται από 78% και πάνω. Οι μέθοδοι της αδρανοποίησης της αντιπολίτευσης είναι ποικίλοι: περιλαμβάνουν την μετριασμένη παρέμβαση και την εκμετάλλευση των εσωτερικών διενέξεων (περίπτωση του «δεξιού» κόμματος Al Ahrar), τον οικονομικό εκβιασμό με την απόσυρση των κρατικών διαφημίσεων (περίπτωση του κόμματος και της εφημερίδας των οπαδών του Nasser), μέχρι τη συκοφάντηση και τη διείσδυση «κυβερνητικών πρακτόρων» (όπως στην περίπτωση του «αριστερού», με ισλαμιστικές όμως τάσεις, Al Amal). Aλλά και οι μεμονωμένοι υποψήφιοι της αντιπολίτευσης δεν περνάν καλύτερα: ο γενικός Γραμματέας της αιγυπτιακής οργάνωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα Hafiz Abu Sa’da και ο αμερικανο- αιγύπτιος διανοούμενος Saad Ibrahim τίθενται σε κατ’ οίκον περιορισμό ή φυλακίζονται, ο πρώην ΥΠΕΞ Amr Musa τοποθετείται στην Αραβική Λίγκα για να χάσει την εσωτερική του δυναμική και ο εκ Ρωσίας δικηγόρος και πετυχημένος πολιτευτής Ayman Nur δέχεται προσωπικές δυσφημήσεις για διαφθορά, με χαλκευμένα έγγραφα.

Πίσω απ’ όλα αυτά τα «μαγικά»: όταν ρωτάται ο αμερικανός πρεσβευτής D. Welch για τις μηχανορραφίες της αιγυπτιακής κυβέρνησης, τονίζει ότι οι ΗΠΑ θεωρούν την Αίγυπτο φίλο και σύμμαχο και δεν σκοπεύουν να πιέσουν τους φίλους τους στην περιοχή.

A proud moment in Egypt's history, by Scott MacLeod, The Los Angeles Times 30/01/2011

On June 4, 2009, I was at Cairo University when Obama told Egyptians that he sought a new beginning between the United States and Muslims around the world: "I do have an unyielding belief," he said, "that all people yearn for certain things: the ability to speak your mind and have a say in how you are governed." He now has a chance to stand with people who are speaking their mind and demanding a say in their governance.

Change is seldom orderly. But Obama needn't worry that what is happening in Egypt will bring lasting instability. Nor is it likely to usher in an Iranian-style Islamist regime.

This push to transform Egypt is coming from a broad nationalist movement. I know officials in the Mubarak regime whose sons are in the protests. My students have taken to the streets, as have the children of my friends. These are ordinary people, inspired by a simple desire for freedom. The best insurance of stability in relations between Egypt and the United States is a good relationship between our government and a democratic Egyptian government supported by the people.

The popular revolt we are witnessing is largely the work of the young. More than half of Egypt's population is under 25, and they long for a government that represents them and allows them basic freedoms of speech and movement. The Muslim Brotherhood joined the protest late in the game. Though it is the largest opposition group, it by no means enjoys overwhelming support, and its leaders are for the most part moderate and responsible. The favorite slogan of the protesters is "Game Over," not "Allahu akbar," Arabic for "God is great." And though most Egyptians resent U.S. policies in the Middle East, there has been no notable anti-American sentiment in the protests.

No Democratic Dominoes in the Middle East, by Benjamin R.Barber, The Huffington Post 01/02/2011

The differences in context are crucial: for some autocracies have oil, others don't; some have a small, some a large population, some are secular, others religious; and when religious, some are Shiite, some Sunni and some Sufi -- this matters! Some have massive unemployment, others have manageable unemployment. Some are ruled by self-appointed dynasties, some by military rulers, and some by monopoly parties. The bottom line is Arab dictatorships with Muslim populations are radically dissimilar and there will be no common democratic destiny -- or autocratic destiny -- for Morocco, Tunisia, Algeria, Libya, Sudan, Yemen, Saudi Arabia, Kuwait, Iraq, Lebanon, Jordan, and Syria -- let alone, say Iran or Turkey which aren't even Arab.

I am not so foolish as to predict anything, even for the countries I know well, but let me say a few things about why neither Libya nor Syria are likely to follow Egypt into a chaotic uprising, and neither Qadaffi nor Bashar Assad are likely to be forced into exile any time soon. The only generalization that can be drawn from these examples is don't generalize! Especially if you are President Obama or Secretary Clinton.

Take Libya: Libya has a small population of around five million, ample supplies of natural gas and oil, a history of being anything but a proxy of the West; it also has a tradition of participatory local governance (if in non-essential matters) because of Muammar Qadaffi's long interest in participatory democracy and peoples' committees (see his Green Book from the 1970s!). Moreover, Qadaffi himself is not detested in the way that Mubarak has been detested and rules by means other than fear. His son Saif, with a Ph.D. in political philosophy from the London School of Economics and two forthcoming books focused on liberalism in the developing world , has pioneered a gradualist approach to civil society in Libya, insisting along the way that he would accept no office that wasn't subject to popular elections. No dynasty likely there.

'We believe America is against us', by Marc A.Thiessen, The Washington Post 01/02/2011

For years Mubarak has cracked down on the moderate, secular opposition and presented us with a false choice between his authoritarian rule and rule by the Islamists. But the protests taking place today are not being led by Islamists. The de facto leader of the uprising is Mohamed ElBaradei, a Nobel Peace Prize winner and former head of the International Atomic Energy Agency. Nor is the sentiment on the streets predominantly Islamist. The crowds in Cairo's Tahrir Square resemble those that pulled down the Berlin Wall and chanted "we want freedom" in the streets of Warsaw and Prague two decades ago. These ordinary Egyptians are demanding not an Islamic state but a democratic one - and they are asking our help to achieve it. How can we ignore their pleas and be true to our ideals?

-6,6% μείωση ΑΕΠ, προσωρινό αποτέλεσμα τελευταίου τριμήνου 2010 σε σχέση με το αντίστοιχο του 2009, Ελληνική Στατιστική Αρχή 15/02/2011

Από την Ελληνική Στατιστική Αρχή ανακοινώνεται το μέγεθος και ο ρυθμός μεταβολής του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος κατά το 4ο τρίμηνο του 2010.  

Με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία, το ΑΕΠ (σε σταθερές τιμές 2000) κατά το 4o τρίμηνο του 2010 παρουσίασε μείωση κατά 6,6% σε σχέση με το 4ο τρίμηνο του 2009 και μείωση κατά 1,4% σε σχέση με το 3ο τρίμηνο του 2010.   

Η σημαντική μείωση που καταγράφεται στην τελική καταναλωτική δαπάνη συνέβαλε στη μείωση του ΑΕΠ,  ενώ η βελτίωση που παρατηρήθηκε και κατά το  4ο τρίμηνο στο εμπορικό ισοζύγιο, αντιστάθμισε εν μέρει το αρνητικό αποτέλεσμα. 

Η εξέγερση στην Αίγυπτο ανάγκη της εποχής

του Θεοχάρη Τζιοβάρα || www.democracycrisis.com

Η εξέγερση στην Αίγυπτο, πολύπλοκο και δυσνόητο φαινόμενο, έχει τόσες πολλές προεκτάσεις ώστε δύσκολα μπορεί μία μοναδική ανάλυση να τη συλλάβει, να την εξηγήσει και να αντλήσει συμπεράσματα για τις επιπτώσεις της, τόσο στην ίδια την Αίγυπτο όσο και στο ευρύτερο διεθνές πολιτικό σκηνικό. Υπάρχει όμως ένας σημαντικός παράγοντας που δείχνει να αποβαίνει καθοριστικός όσο και καταλυτικός για την εξέλιξη της πολιτικής στη χώρα, ενδεχομένως και διεθνώς: η διαφαινόμενη ρήξη με την προσωπολατρία και η απαρχή μιας νέας πολιτικής συνείδησης που βασίζεται στην αδιαμεσολάβητη έκφραση των πολιτών. 

Η Αίγυπτος είναι η χώρα όπου γεννήθηκε η προσωπολατρία, μέσα από τη θεοποίηση και λατρεία στον απόλυτο μονάρχη, τον Φαραώ. Η χώρα όπου η κοινωνική δομή της αρχαίας εποχής σχηματοποιήθηκε και απ’ όπου διαχύθηκε στον υπόλοιπο κόσμο, δημιουργώντας τις ιεραρχικές δομές που χαρακτήρισαν το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας μας, μέσω του Καίσαρα, του Πάπα ή του Μεγάλου Τιμονιέρη, μέσω του σύγχρονου δικτάτορα, προέδρου ή επαγγελματία πολιτικού μιας χώρας που συγκεντρώνει την ίδια τη βούληση του λαού και την εκπροσωπεί. Και είναι η χώρα που πρώτη καταρρίπτει σθεναρά αυτό το προσωποκεντρικό μοντέλο διακυβέρνησης και δείχνει να ανοίγει μια νέα εποχή πολιτικής, απρόβλεπτη και καινούρια για τα ιστορικά δεδομένα. 

Στην Αίγυπτο συνέβη στις μέρες μας η πρώτη ιστορικά εξέγερση που έφερε καρπούς χωρίς να αποτελεί προϊόν ποδηγέτησης ή χειραγώγησης από οργανωμένες πολιτικές ομάδες, ιντελιγκέντσια, κομματικά συμφέροντα ή εξωτερικές δυνάμεις, αλλά καθαρά και αποκλειστικά μέσω της λαϊκής βούλησης. Η αυτοοργάνωση των εξεγερμένων ήδη αναγνωρίστηκε και χαιρετίστηκε ως εξαίσια και ικανή να καλύψει πλήρως τις ανάγκες των μελών της, χωρίς μια «απ’ τα πάνω» καθοδήγηση. Ενώ η ουσιαστική απουσία τόσο των Αδελφών Μουσουλμάνων όσο και του Ελ Μπαραντάι από τις εξελίξεις δείχνει πως ακόμη και ριζωμένοι πολιτικοί σχηματισμοί, με έρεισμα στον κόσμο, έμειναν ανίκανοι να προβλέψουν – πόσο μάλλον να ελέγξουν – τις εξελίξεις. 

Αυτή η πραγματικότητα υποδεικνύει μια μεγαλύτερη αλήθεια της εποχής μας: ότι ο σύγχρονος άνθρωπος αγωνίζεται να ξεπεράσει τη μαζική συνείδηση που μέχρι τώρα καθόριζε το πολιτικό του μοντέλο, και αναζητεί νέους τρόπους διακυβέρνησης, που χαρακτηρίζονται από την ανάγκη αλλά και την ταυτόχρονη ικανότητα άσκησης μιας πιο συμμετοχικής δημοκρατίας, χωρίς μεσάζοντες ή figureheads που αντλούν από τον λαό το δυναμικό τους ώστε να τον εκπροσωπούν. 

Αυτό δεν σημαίνει ότι το κατεστημένο του παρελθόντος δεν υπεραμύνεται των κεκτημένων του και ότι δεν θα υπάρξουν συμφέροντα – εγχώρια ή διεθνή – που θα προσπαθήσουν να οικειοποιηθούν το κενό εξουσίας. Αλλά η νέα συλλογικότητα που δημιουργήθηκε ξέρει πλέον ξεκάθαρα «τον δρόμο για την Πλατεία της Ελευθερίας», όπως οι ίδιοι το έθεσαν. Και τα ξένα συμφέροντα μέχρι στιγμής έχουν φανεί ανήμπορα να προβλέψουν και να αντιδράσουν σε αυτή τη νέα ανάγκη μιας αναγεννημένης συλλογικής συνείδησης που έχει λάβει μέχρι σημείο κορεσμού την εμπειρία της μετάθεσης ευθυνών στους ηγέτες και διψάει για την αυτοδιάθεσή της. Η αδυναμία των μυστικών υπηρεσιών – ακόμη κι αυτής της Μοσάντ – να προβλέψουν αυτή τη σπίθα δείχνει ότι ο παλιός κόσμος έχει ήδη χάσει τα ηνία, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που τα έχουν χάσει οι Ηνωμένες Πολιτείες, επιμένοντας αρχικά ότι «το καθεστώς παραμένει σταθερό» και αδυνατώντας ύστερα να διώξουν τον Μουμπάρακ με τα μαστίγια και τα καρότα τους. Πώς θα μπορούσαν άλλωστε να το καταφέρουν αυτό όταν η ανάγκη της εποχής καλεί τον ίδιο τον λαό να είναι ο νικητής αυτής της διαδικασίας, χωρίς εξωτερική βοήθεια που θα υποδείκνυε ότι το παλιό κατεστημένο έχει ρόλο να παίξει στη νέα πολιτική; 

Βέβαια, όλα βρίσκονται στον αέρα αυτή τη στιγμή και κάθε πρόβλεψη είναι παρακινδυνευμένη. Πόσο μάλλον που, όπως διαφαίνεται, η όλη φύση της πολιτικής αλλάζει στη χώρα και το τι θα επακολουθήσει δεν μπορεί να προβλεφθεί βάσει των συμβατικών πολιτικών κατευθύνσεων, καθώς ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης βρίσκεται στα σπάργανα και προσπαθεί να ευδοκιμήσει. Ας σημειώσουμε όμως πως όλες οι μέχρι στιγμής εξελίξεις δομούν τη βάσιμη ελπίδα ότι το δυτικό «δημοκρατικό» μοντέλο, με τις «ελεύθερες εκλογές» και την ίδια μεταμφιεσμένη προσωπολατρία του ηγέτη, κάθε μορφής, δεν θα ευδοκιμήσει στην Αίγυπτο, καθώς η συλλογικότητά της έχει απορρίψει τη ρίζα του και θέτει στη θέση του Φαραώ τον ίδιο της τον εαυτό. Το στοίχημα είναι κατά πόσον θα καταφέρει αυτή η νέα λαϊκή συνείδηση να αποκτήσει διάρκεια στον χρόνο και να γεννήσει, ενδεχομένως, νέους πολιτικούς σχηματισμούς, μακριά από κόμματα και λοιπές διασπαστικές διαδικασίες. Και η μεγάλη ελπίδα, ότι εφόσον αυτή η ιστορική τομή συμβαίνει στη χώρα που γέννησε την προσωπολατρία, σημειολογικά μπορούμε να προσμένουμε ότι τούτο το μοντέλο φτάνει στο τέλος του διεθνώς και πλέον ο καιρός έχει ωριμάσει για νέα, άγνωστα μοντέλα, πιο ταιριαστά στην ενηλικιούμενη ανθρωπότητα, που θα δημιουργηθούν και διαχυθούν στον υπόλοιπο κόσμο, εν ευθέτω κοινωνιολογικώ χρόνω.

Ανδρες γαρ πόλις, του Νίκου Γ. Ξυδάκη, Η Καθημερινή 15/02/2011

Το πρόβλημα άρα στην παρούσα φάση είναι, και πάλι, η ανειλικρίνεια. Ανειλικρίνεια διαρκής της εξουσίας προς τον λαό - είτε με απροκάλυπτα ψεύδη («λεφτά υπάρχουν») είτε με κρίσιμες αποσιωπήσεις και συγκαλύψεις είτε με ωμά διλήμματα και πατριδοπλειοδοτικό εκβιασμό. Και πάντως ποτέ, σε καμία περίπτωση, η εξουσία δεν έχει εκθέσει στον λαό όλα τα δεδομένα και όλες τις δυνατές λύσεις για συνέγερση όλων των εθνικών δυνάμεων και αποφυγή της συντριβής.

Η χώρα καλά τα πάει, οι πολίτες υποφέρουν - έτσι περιέγραψε την κατάσταση γνωστός λαϊκιστής πολιτικός. Ο στρογγυλός λόγος του καταφερτζή πολιτικού δεν μπορεί να κρύψει τη θεμελιώδη αντίφαση της σκέψης του: τι είναι η χώρα αν δεν είναι οι άνθρωποί της, ο λαός της, οι πολίτες; Αυτή η αντίφαση διατρέχει σήμερα τον λόγο των πολιτικών, που οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή, και τώρα πασχίζουν να πείσουν τους πολίτες ότι είναι άλλοι από την αφηρημένη χώρα τους και ότι αυτοί φταίνε για όλα τα δεινά τη ς αφηρημένης χώρας.

Αυτός ο ισχυρισμός είναι πράγματι ιταμός, περισσότερο και από την αλαζονεία των υπαλλήλων της τρόικας. Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά, ας σταθούμε σ’ ένα κείμενο ιδρυτικό της Ιστορίας, της πολιτικής σκέψης και της δημοκρατίας: «Ανδρες γαρ πόλις, και ου τείχη ουδέ νήες ανδρών κεναί». Μιλάει ο στρατηγός Νικίας προς τους αποκαρδιωμένους Αθηναίους, στην ολέθρια εκστρατεία της Σικελίας (Θουκυδίδης Η-77). Οι άνθρωποι είναι η χώρα, το κράτος, η δημοκρατία, δεν είναι τα κτίρια, τα πράγματα, τα πλοία, όταν αυτοί υποφέρουν, υποφέρει η χώρα.

Κάτι ανάλογο είπε ο Σωκράτης στον πλατωνικό διάλογο Φαίδρο, φωτίζοντας με τόλμη το πέρασμα από τον μύθο στη σκέψη: «τα μεν ουν χωρία και τα δένδρα ουδέν μ’ εθέλει διδάσκειν, οι δ’ εν τω άστει άνθρωποι» (Φαίδρος, 230d). H εκποίηση των πραγμάτων ταράζει, διότι κατά βάθος πρόκειται για εκποίηση ανθρώπων, ψυχών, του genius loci, όχι για εκποίηση νηών και τειχών, χωρίων και δένδρων.

Εθνική κυριαρχία και ελεύθερο λογισμικό, του Θανάση Μπούνταλη, ardin.gr 

Το ζήτημα της εθνικής κυριαρχίας ενέσκηψε στον ελληνικό δημόσιο λόγο με ανανεωμένη ορμή, εν πολλοίς λόγω της σοβούσας κρίσης και της υπαγωγής της Ελλάδας στο "μνημόνιο". Η εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στους δανειστές μας από την ελλαδική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αποτέλεσε ένα σοκ για την ελληνική κοινωνία, που είδε αυτήν την εκχώρηση να συνοδεύεται και από πρωτοφανή επίθεση στο εισόδημά της. Αυτή η ψυχρολουσία προκάλεσε μια αφύπνιση που δεν είχαν προκαλέσει προηγούμενες εκχωρήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων (ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, υιοθέτηση του ευρώ, κ.λπ.) και απειλές (π.χ. νεο-οθωμανική στροφή της Τουρκίας κ.λπ.).

Η εθνική κυριαρχία λοιπόν επέστρεψε στην ημερήσια διάταξη ως ένα ιδανικό, και όχι ως ένα ιδεολογικό απολίθωμα όπως το ήθελε η λογική της παγκοσμιοποίησης. Ως ένα προαπαιτούμενο ελευθερίας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Άλλωστε ποιος υπόδουλος λαός γνώρισε κοινωνική δικαιοσύνη; Αυτά σε ιδεολογικό επίπεδο. Σε πρακτικό επίπεδο όμως, η περιφρούρηση της εθνικής κυριαρχίας απαιτεί και την ύπαρξη των μέσων που θα επιτρέψουν την έμπρακτη έκφραση μιας τέτοιας διάθεσης. Παραγωγική οικονομία, ενεργειακή αυτονομία, διατροφική αυτάρκεια, λειτουργικό κράτος, αποτελεσματικός στρατός, επαρκής επιστημονική τεχνογνωσία, είναι κομμάτια που δίνουν υλική έκφραση στο προϋπάρχον ανεξάρτητο πνεύμα και την θέληση αυτοπροσδιορισμού ενός λαού (ή και δημιουργούνται από αυτό θα έλεγε κάποιος).

Στον σημερινό κόσμο, οι παραπάνω πυλώνες της εθνικής κυριαρχίας δεν περιορίζονται σε εκείνους που θα ορίζαμε πριν κάποιες δεκαετίες. Η εισαγωγή της πληροφορικής και των υπολογιστών στις τηλεπικοινωνίες, στην παραγωγή, στην εκπαίδευση και σε καίριους τομείς της κρατικής μηχανής (υγεία, εθνική άμυνα, εφορίες, ασφάλιση, κλπ) καθιστούν την τεχνογνωσία σε θέματα πληροφορικών συστημάτων έναν νέο πυλώνα που έρχεται να προστεθεί στους παραπάνω. Η σχετική τεχνογνωσία μπορεί να ξεκινά από το επίπεδο του μηχανολογικού κομματιού. Π.χ., η Κίνα ανακοίνωσε την μείωση των εξαγωγών σπανίων γαιών για το 2011, μετάλλων που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή ηλεκτρονικών εξαρτημάτων. Με άνω του 90% της παγκόσμιας παραγωγής σπανίων γαιών, η Κίνα είναι σε θέση να κυριαρχήσει στον τομέα των ηλεκτρονικών.

Human Planet - Web exclusive series trailer - BBC One

Να σοβαρευτούν, Κύριο Άρθρο, Ελευθεροτυπία 14/02/2011

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ (υποτίθεται ότι) ενοχλήθηκε από το γεγονός ότι η τρόικα ανακοίνωσε, με επιτακτικό τρόπο, πως πρέπει να γίνουν αποκρατικοποιήσεις ύψους 50 δισεκατομμυρίων ευρώ μέχρι το 2015. Παραβλέπουμε το γεγονός ότι η κυβέρνηση «κατάλαβε» πως το αίτημα και ο τρόπος διατύπωσής του ήταν «απαράδεκτα», έπειτα από τουλάχιστον οκτώ ώρες (η ανακοίνωση του κυβερνητικού εκπροσώπου εκδόθηκε στη μία τη νύχτα!), κι ερχόμαστε στην ουσία.

ΑΠ' ΟΛΑ τα στοιχεία του ρεπορτάζ προκύπτει ότι η ανακοίνωση που έκαναν οι ελεγκτές εντάσσεται στο σχέδιο που είχαν συμφωνήσει με τον υπουργό Οικονομικών για εκτεταμένες αποκρατικοποιήσεις σε όλα τα πεδία του κράτους και των επιχειρήσεών του. Κι ένα τέτοιο σχέδιο αποκλείεται να μην ήταν σε γνώση του πρωθυπουργού.

ΑΛΛΩΣΤΕ, αναφορές σε αποκρατικοποιήσεις και αξιοποίηση περιουσίας του Δημοσίου έχουν γίνει επανειλημμένα και μέρος αυτών έχει ενταχθεί στο φετινό σχέδιο είσπραξης εσόδων. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε αναγγείλει από τον Σεπτέμβριο του 2010 -και μάλιστα επισκεπτόμενος τη Γουόλ Στριτ- την πρόθεση της κυβέρνησης να αξιοποιήσει την κρατική περιουσία, την οποία μάλιστα είχε προσδιορίσει στο ύψος των 270 δισεκατομμυρίων ευρώ.

ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ είναι εύλογο: η κυβέρνηση ανέβασε τους τόνους κατά των ελεγκτών της τρόικας για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους και αφού είχαν προηγηθεί τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. Τα έβαλε με τους υπαλλήλους των δανειστών, αφού προηγουμένως είχε συμφωνήσει επί της ουσίας μαζί τους για τα 50 δισεκατομμύρια, που πρέπει να εισπραχθούν είτε από εκποίηση είτε από άλλου είδους αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας.

Ο "νεοκομουνιστής Μίκης" και άλλες ιστορίες, posted by Herr K, 14/2/2011.

"Θα τρελαθούμε τελείως με τα συγκροτήματα του τύπου και τα “ντόμπερμαν της ενημέρωσης”: ενώ τα νταούλια βαράνε εν χορώ κατά του «νεοκομμουνιστή» Μίκη, η Καθημερινή, φαινομενικά άνετα, μοιράζει σε σιντί τη Ρωμιοσύνη, που δεν την κλαίνε και πολύ στο Σκάι τελευταία. [...]

Προσωπικά ποτέ δε συμπάθησα τα κομματικά και πολιτικά σουρταφέρτα του κ. Θεοδωράκη, στη μεταπολίτευση εξάλλου φορούσα κοντά παντελόνια και δεν «έζησα» ούτε τη δεξιά του χωροφύλακα και του χαφιέ, ούτε τα Μακρονήσια και τους παρακρατικούς, ώστε να είμαι «συναισθηματικά» δεμένος με την εποχή και τα τραγούδια.[...]

Στο “νεοκομουνιστή” Μίκη την πέφτει λοιπόν, εκτός από την Καθημερινή,  και ο Παντελής Καψής με ενισχύσεις ένα δισέλιδο σαλόνι στο Βήμα, με αναφορές στο  Λάος και τη Λιάνα Κανέλλη  ώστε να πιάσει το «πατριωτικό τόξο» και λίγο Περισσό και να δέσει το γλυκό περί κολλημένων και δογματικών, αντιευρωπαϊστών και τα γνωστά ρέστα.[...]".

Η Νέα Δημοκρατία θα σεβαστεί το μνημόνιο;;;, από olympia.gr 14/02/2011

Μόνιμη επωδός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και σταθερός πολιτικός της λόγος είναι ότι, η ίδια ήταν και είναι κατά του μνημονίου, αλλά «το κράτος έχει συνέχεια» και ότι από τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ ψήφισε και υπέγραψε το μνημόνιο, δεν μπορεί παρά να το σεβαστεί και να το τηρήσει και ότι απλά θα κάνει τα αδύνατα δυνατά να βγούμε μια ώρα πιο γρήγορα από το μνημόνιο, με άλλο μίγμα οικονομικής πολιτικής. Ταυτόχρονα όμως, δεν καλεί το ΠΑΣΟΚ να παραιτηθεί και να πάει σε εκλογές, ώστε να έρθει στην εξουσία η ίδια και να εφαρμόσει μια ώρα πιο γρήγορα το μίγμα οικονομικής πολιτικής που επαγγέλλεται, αν και προκαλείται συνεχώς από το ΠΑΣΟΚ.

Το ΠΑΣΟΚ από την πλευρά του μας λέει ότι, το μνημόνιο δεν ταιριάζει με την ιδεολογία του και τη φιλοσοφία του, αλλά δεν είχε άλλη επιλογή, εκεί που μας έφτασε ο κ. Καραμανλής και η Νέα Δημοκρατία, από το δίλημμα «μνημόνιο ή πτώχευση». Θεωρεί δε ότι θυσιάζεται για χάρη του κοινωνικού συμφέροντος και παριστάνει ότι δεν….. το ενδιαφέρει καθόλου το πολιτικό κόστος, αν και στην πραγματικότητα καίγεται για το πολιτικό κόστος και ότι κάνει το κάνει πάντα, όχι με ειλικρίνεια, αλλά με όρους επικοινωνίας. Καλεί δε τη Νέα Δημοκρατία να παρουσιάσει στον ελληνικό λαό τη μαγική οικονομική συνταγή της.

Μπορείτε εσείς να εξηγήσετε ποιος έχει δίκιο από τους δύο;  Μήπως μοιάζει με γνώριμο καυγά κομματικών φατριών του ίδιου πολιτικού συστήματος;

Και σε ότι αφορά το ΠΑΣΟΚ, όλα λίγο έως πολύ έχουν γίνει αντιληπτά από τον κόσμο και τα έχουμε γράψει κατ’ επανάληψη. Όμως σε ότι αφορά τη Νέα Δημοκρατία, αναρωτιόμαστε:

1) Όλοι αυτοί οι τομεάρχες και τα άλλα στελέχη, του κομματικού μηχανισμού, δεν ήταν μήπως μέχρι πρότινος οι ίδιοι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, σε υπεύθυνες θέσεις στον εξουσιαστικό μηχανισμό της Νέας Δημοκρατίας, όταν ήταν κυβέρνηση; Τι καινούργιο κομίζουν τώρα; Εμφορούνται  δηλαδή ξαφνικά από άλλες ιδέες, έπειτα από επιφοίτηση, τις οποίες δεν γνωρίζουμε; Τι νέο σηματοδοτούν αυτά τα πρόσωπα; Τα οποία, αντί να ζητήσουν συγνώμη και πάνε στην άκρη, εννοούν να πιέζουν για να μείνουν στο πολιτικό προσκήνιο;

2) Τι θα σεβαστεί η Νέα Δημοκρατία από το μνημόνιο;;

- Θα σεβαστεί το ότι το ΠΑΣΟΚ παραιτήθηκε από την ασυλία της περιουσίας της Ελλάδας;

- Θα σεβαστεί ότι απεμπόλησε το ελληνικό δίκαιο και όρισε ως εφαρμοστέο δίκαιο το Αγγλικό;

- Θα σεβαστεί ότι αφαίρεσε την αρμοδιότητα των ελληνικών δικαστηρίων για τις διαφορές γύρω από το μνημόνιο και όρισε ως αρμόδια τα ευρωπαϊκά δικαστήρια;

- Θα σεβαστεί το δεύτερο μνημόνιο που πάει τώρα να υπογράψει το ΠΑΣΟΚ για να δεσμεύσει τη χώρα σε βάθος χρόνου, αν και γνωρίζουμε ότι το πρώτο απέτυχε οικτρά;

- Θα σεβαστεί μήπως το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας που επιχειρεί τώρα το ΠΑΣΟΚ, στα πλαίσια του μνημονίου;

- Θα σεβαστεί την απεμπόληση κυριαρχικών δικαιωμάτων μας και τη συνεχή παραβίαση του Συντάγματος;

Και αν τελικά τα σεβαστεί όλα αυτά, γιατί να επιλέξουμε τη Νέα Δημοκρατία και να μην αφήσουμε το ΠΑΣΟΚ; το οποίο εξάλλου μπορεί και ελέγχει την κοινωνία; Ε;;;

"Ελεύθερη αγορά": Το επόμενο στάδιο, από Βαθύ Κόκκινο 14/02/2011

Σύμφωνα με στοιχεία της Dealogic, που δημοσιεύονται στη Wall Street Journal, από τις αρχές του έτους έχουν ανακοινωθεί συμφωνίες αξίας 338 δισ. δολαρίων παγκοσμίως.

Το ποσό είναι αυξημένο κατά 25% σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2010, με την κινητικότητα να είναι ιδιαίτερα αυξημένη στις ΗΠΑ. Η αξία των συμφωνιών στις οποίες εμπλέκονται αμερικανικές εταιρείες είναι υπερδιπλάσια σε σχέση με πέρυσι. 

Το μέγεθος των συμφωνιών είναι επίσης πολύ μεγαλύτερο. Από τις αρχές της χρονιάς έχουν ανακοινωθεί συνολικά 12 εξαγορές ή συγχωνεύσεις αξίας άνω των 5 δισ. δολαρίων. Εξ αυτών οι οχτώ είναι, σύμφωνα με τη Dealogic, σε αμερικανικό έδαφος.

Την αντίστοιχη περσινή περίοδο είχαν πραγματοποιηθεί μόνο δύο συμφωνίες τέτοιου μεγέθους στις ΗΠΑ. Σε επίπεδο κλάδων, εντονότερες τάσεις συγκέντρωσης καταγράφονται σε αυτούς της ενέργειας, εξόρυξης μεταλλευμάτων, αλλά και διαχείρισης χρηματιστηρίων.

Δύο από τις μεγαλύτερες συμφωνίες είναι η συγχώνευση των Duke Energy και Progress Energy ύψους 13,7 δισ. δολαρίων και η εξαγορά της Massey Energy από την Alpha Natural Resources ύψους 7,1 δισ. δολαρίων.

Αξιοσημείωτη είναι η υποδοχή που συναντούν οι συμφωνίες στις αγορές μετοχών.

Τα μεγάλα εταιρικά deals ανέκαθεν συνέβαλαν στη βελτίωση του επενδυτικού κλίματος. Συνήθως, όμως, ήταν οι εταιρείες, που εξαγοράζονταν, εκείνες που έβλεπαν τη μετοχή τους να επιδίδεται σε ράλι. Αντιθέτως οι αγοραστές έτειναν να δέχονται πιέσεις. Το τελευταίο διάστημα το μοτίβο αυτό έχει αλλάξει

Οι μετοχές των επιχειρήσεων, που εξαγοράζουν ανταγωνίστριες, καταγράφουν επίσης μεγάλα κέρδη, σε μία ένδειξη ότι οι επενδυτές πιστεύουν πως τα οφέλη από την κίνησή τους αυτή θα είναι πολύ μεγαλύτερα από το κόστος της. Αυτό συμβαίνει ακόμη και στις περιπτώσεις, που οι επιχειρήσεις καταβάλλουν υψηλό πρίμιουμ για την εξαγορά.

Οι γερμανικές επιλογές και η Ελλάδα, του Νίκου Κοτζιά, Ελευθεροτυπία 13/02/2011

Όλα δείχνουν, πλέον, ότι η Γερμανία επέλεξε να συμβάλει στη σταθεροποίηση του ευρώ και της ευρωζώνης. Να αποδεχτεί επιμηκύνσεις αποπληρωμής χρεών και διάφορα έμμεσα ή άμεσα κουρέματα. Πράγμα εν γένει θετικό. Μόνο που αυτό θέλει να το κάνει υπό δύο όρους: Πρώτον, οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου δεν θα πρέπει μόνο να παραδώσουν μέρος του πλούτου τους σε τρίτους, αλλά και να προσδεθούν στο άρμα της Γερμανίας και των γερμανικών αντιλήψεων για την Ευρώπη. Δεύτερον, οι βοηθούμενες χώρες οφείλουν να υιοθετήσουν βασικά στοιχεία του γερμανικού μοντέλου. Και αυτό ανεξάρτητα από το ότι αυτές οι χώρες δεν έχουν ούτε την πολιτική και επιχειρηματική κουλτούρα της Γερμανίας ούτε τα ίδια ιστορικά τραύματα όπως εκείνη. Τραύματα εξαιτίας των οποίων έχει επιβληθεί στην Ευρώπη η προτεραιότητα των νομισματικών μεγεθών σε βάρος της πραγματικής οικονομίας.

Η επιβολή των προαναφερθέντων όρων θα περιορίσει στο έπακρο τις εσωτερικές δυνατότητες ανάκαμψης των «προβληματικών» χωρών. Τους αφαιρεί συγκεκριμένες δυνατότητες ουσιαστικού ανταγωνισμού, όπως στη φορολογική πολιτική επενδύσεων, στην εκπαίδευση και στην έρευνα, ενώ δείχνει να τείνει στον περιορισμό του ανταγωνισμού στο πεδίο της απαξίωσης του εθνικού πλούτου και της εθνικής αγοράς εργασίας.

Το πρόβλημα ασφαλώς δεν είναι η Γερμανία, που όλα δείχνουν ότι μετά τις πιέσεις που δέχτηκε αποφάσισε να γίνει πιο ρεαλιστική. Το πρόβλημα είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση εγκλωβισμένη στα λογιστικά της άγχη δεν μπορεί να καταλάβει τις μακρόχρονες αρνητικές επιπτώσεις αυτών των νέων επιλογών της Γερμανίας αν αυτή δεν αναγκαστεί να συμβιβαστεί ακόμα περισσότερο με τις πραγματικές ανάγκες των λαών της Ε.Ε. Σε αντίθεση με την ιρλανδική κυβέρνηση που αντιστέκεται -παρά τη βαθιά κρίση της- στα γερμανικά σχέδια, η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο τα αποδέχεται αλλά βάζει τον προπαγανδιστικό μηχανισμό της να πανηγυρίζει. Δείχνει να την ενδιαφέρει περισσότερο η μάχη των εντυπώσεων στο εσωτερικό, παρά η ισχυρότερη ώθηση της Γερμανίας προς έναν δημοκρατικότερο ευρωπαϊσμό.

Κοιτάσματα πετρελαίου ίσα με το 75% των αποθεμάτων της Σ.Αραβίας εντόπισαν οι ΗΠΑ στην ελληνική ΑΟΖ!, από defencenet.gr 13/02/2011

Αυτή την στιγμή στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου έχει διαμορφωθεί μία συμμαχία που ένα μόλις χρόνο πριν, θα μπορούσε να αποτελέσει σενάριο πολιτικού θρίλερ και μάλιστα ευφάνταστου σεναριογράφου και όχι πραγματικότητα. Αλλά ο εντοπισμός των μεγαλύτερων ενεργειακών αποθεμάτων που έχουν εντοπιστεί στην περιοχή αυτή το έκανε πραγματικότητα: Ένας πολύ ισχυρός πολιτικο-στρατιωτικός άξονας Ελλάδος-Ισραήλ-Κύπρου με τις ευλογίες και την "ομπρέλα" ασφαλείας των ΗΠΑ. Τι συνέβη (πέρα από το γεγονός ότι η Τουρκία πλέον δείχνει να τραβάει τον "δικό της δρόμο", απέναντι από τις ΗΠΑ για πρώτη φορά εδώ και μισό αιώνα);

Τα αποτελέσματα δύο επίσημων μελετών του USGS που στηρίζονται σε μελέτη στοιχείων από 1000 γεωτρήσεις που έχουν διενεργηθεί στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς επίσης και από σεισμικές καταγραφές σε έκταση 30 χιλιάδων χιλιομέτρων είναι συγκλονιστικά σε ότι αφορά τα ενεργειακά αποθέματα. Και δεν μιλάμε μόνο για φυσικό αέριο. Μιλάμε για πετρέλαιο, όπου πραγματικά οι αριθμοί που οι ίδιοι οι Αμερικανοί δίνουν στην δημοσιότητα, "ζαλίζουν":

Οι Αμερικανοί θεωρούν ότι στις συγκεκριμένες περιοχές υπάρχουν στοιχεία και ενδείξεις για την ύπαρξη από 54 έως 170 δισ. βαρελιών! Για να υπάρχει μέτρο σύγκρισης αρκεί να αναφερθεί ότι αυτή τη στιγμή τα εναπομείναντα απολήψιμα αποθέματα της Σαουδικής Αραβίας υπολογίζονται σε 250 δισ. βαρέλια, ενώ η χώρα με τα μεγαλύτερα αποθέματα στον κόσμο η Βενεζουέλα μετράει 275 δισ. βαρέλια! Δηλαδή στην Ανατολική Μεσόγειο μέχρι στιγμής (προσέξτε το "μεχρι στιγμής") έχουν εντοπιστεί σε πετρέλαιο το 75% των κοιτασμάτων της Σαουδικής Αραβίας! 

Οι δύο μελέτες του USGS (Κέντρο Γεωλογικών Μελετών των ΗΠΑ) αφορούν στις λεκάνες του Λεβαντινίου στην περιοχή στα ανοιχτά του Ισραήλ , ανατολικά και νοτίως της Κύπρου και του ευρέως Δέλτα του Νείλου που εκτείνεται από την Αίγυπτο μέχρι την Κρήτη και νοτιοδυτικά της Κύπρου. Για όσους απορούν γιατί οι ΗΠΑ έστειλαν ολόκληρο στόλο στα ανοιχτά του Σουέζ μέχρι να υπάρξει "soft landing" του Χ.Μουμπάρακ και του καθεστώτος του.

Οι δυσκολίες της δημοκρατίας στην Αίγυπτο, από antinews.gr 14/02/2011

Η δημοκρατία δεν είναι σκοπός, αλλά μέσο προς επίτευξη κάποιου σκοπού. Στη Δύση, ο σκοπός αυτός εκφράζεται μέσα από το τρίπτυχο «ζωή, ελευθερία, και ευτυχία», μια φράση που υπάρχει και στην αμερικανική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Κάτι ανάλογο επιθυμούν όλες σχεδόν οι Δυτικές κοινωνίες. Το γαλλικό liberté, égalité, fraternité, είναι ενδεικτικό. Το σύστημα δημοκρατικής διακυβέρνησης που λειτουργεί στη Δύση, είναι έτσι σχεδιασμένο ώστε να επιτυγχάνεται ο παραπάνω σκοπός.

Στην Αίγυπτο, ο σκοπός που θα επιτευχθεί μέσω της δημοκρατίας, είναι μάλλον ο θάνατος, η υποταγή, και η τζιχάντ, έτσι όπως επιθυμεί η Μουσουλμανική Αδελφότητα. Όπως λένε: «Το Κοράνι είναι το δικό μας Σύνταγμα, η τζιχάντ είναι ο τρόπος μας, και ο θάνατος για χάρη του Αλλάχ, η κορυφαία μας επιθυμία». Άλλωστε, ο όρος Ισλάμ σημαίνει υποταγή.

Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, τα ¾   του μουσουλμανικού πληθυσμού της Αιγύπτου, επιζητούν την αυστηρή επιβολή του νόμου της Σαρίας. Ένα ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό επιθυμεί την επιβολή πολιτικών, που στη Δύση θεωρούνται παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το 82% θέλει το λιθοβολισμό των μοιχών, και το 84% υποστηρίζει τη θανατική ποινή για όσους μουσουλμάνους αλλαξοπιστήσουν.

Ενώ οι περισσότεροι νεαροί αστοί που πλημμύρισαν τη πλατεία Tahrir όλες αυτές τις ημέρες, επιθυμούν μια σύγχρονη κοινωνία, η πλειοψηφία των Αιγυπτίων διαφωνεί. Το 91% των μουσουλμάνων της χώρας δεν θέλει την εισαγωγή των «δυτικών αξιών στα ισλαμικά κράτη». Για τους περισσότερους κατοίκους πέρα από τα αστικά κέντρα, η οργή τους εναντίον του Μουμπάρακ εστιάζεται στη καταστολή εκ μέρους του των ισλαμικών φονταμενταλιστικών αξιών. Διαφωνούν με την απαγόρευση της κλειτοριδεκτομής, της πολυγαμίας, και του γάμου ανηλίκων. Οι περισσότεροι μουσουλμάνοι Αιγύπτιοι, όχι μόνο διαφωνούν με την εγκαθίδρυση μιας σύγχρονης κοινωνίας, αλλά επιδιώκουν να δημιουργηθεί μια «ενοποιημένη μοναδική ισλαμική κοινωνία,  κρατική οντότητα,  ή χαλιφάτο».

Egypt: The Distance Between Enthusiasm and Reality, by George Friedman, STRATFOR 14/02/2011

What we see is that while Mubarak is gone, the military regime in which he served has dramatically increased its power. This isn’t incompatible with democratic reform. Organizing elections, political parties and candidates is not something that can be done quickly. If the military is sincere in its intentions, it will have to do these things. The problem is that if the military is insincere it will do exactly the same things. Six months is a long time, passions can subside and promises can be forgotten.

At this point, we simply don’t know what will happen. We do know what has happened. Mubarak is out of office, the military regime remains intact and it is stronger than ever. This is not surprising, given what STRATFOR has said about recent events in Egypt, but the reality of what has happened in the last 72 hours and the interpretation that much of the world has placed on it are startlingly different. Power rests with the regime, not with the crowds. In our view, the crowds never had nearly as much power as many have claimed.

Certainly, there was a large crowd concentrated in a square in Cairo, and there were demonstrations in other cities. But the crowd was limited. It never got to be more than 300,000 people or so in Tahrir Square, and while that’s a lot of people, it is nothing like the crowds that turned out during the 1989 risings in Eastern Europe or the 1979 revolution in Iran. Those were massive social convulsions in which millions came out onto the streets. The crowd in Cairo never swelled to the point that it involved a substantial portion of the city.

In a genuine revolution, the police and military cannot contain the crowds. In Egypt, the military chose not to confront the demonstrators, not because the military itself was split, but because it agreed with the demonstrators’ core demand: getting rid of Mubarak. And since the military was the essence of the Egyptian regime, it is odd to consider this a revolution.

Όχι, δεν είναι ο Φάρος της Αλεξάνδρειας, από http://owall.net 

The Breakdown: Why Is Egypt in Revolt?, A Podcast by Christopher Hayes, The Nation 02/02/2011

Μια απροκάλυπτα ρατσιστική απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, από e-lawyer.blogspot.com 02/02/2011

Το Τμήμα, προκειμένου να υποστηρίξει ότι το "jus sanguinis" αποτελεί κανόνα συνταγματικής περιωπής, άρα ότι αποτελεί αρχή που ανατρέπεται μόνον με αναθεώρηση του Συντάγματος, επικαλείται ορισμένες διατάξεις του Συντάγματος, όπως το άρθρο 1 παρ. 3, κατά το οποίο "όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα". Από αυτή τη φράση, το Τμήμα ξεχωρίζει την λέξη "Έθνος", στην οποία δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα από τον "Λαό" και από το "ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα". Κατά το Τμήμα, "το έθνος αναφέρεται τόσο στις παρελθούσες, όσο και στις μέλλουσες γενεές, τα συμφέροντα των οποίων πρέπει να υπηρετεί η κρατική πολιτική". Με βάση λοιπόν αυτή την προσέγγιση του άρθρου 1 παρ. 3 του Συντάγματος, το Τμήμα έρχεται να ελέγξει κατά πόσον η συγκεκριμένη κρατική πολιτική του Ν.3838/2010 υπηρετεί τα συμφέροντα των "παρελθουσών και μελλοντικών γενεών", τα οποία τόσο καλά γνωρίζει το Δικαστήριο.

Αρχικά, το Τμήμα αναγνωρίζει την αρμοδιότητα του Κράτους να ορίζει κυριαρχικά (δηλαδή χωρίς να του το επιβάλλει το διακρατικό δίκαιο) το δίκαιο της ιθαγένειας. Στην αρμοδιότητα όμως του κοινού νομοθέτη που θεσπίζει το δίκαιο της ιθαγένειας, το Τμήμα "βρίσκει" έναν άνωθεν περιορισμό: "το δίκαιο αυτό, εξ επόψεως εσωτερικών ορίων, πρέπει να μην προσβάλλει τις ως άνω συνταγματικές αρχές, δηλαδή ούτε να επιτρέπει την είσοδο στη λαϊκή κοινότητα (λαός) αλλοδαπών προσώπων χωρίς ουσιαστικό πραγματικό δεσμό με αυτή - ιδίως με την πρόβλεψη αθρόων πολιτογραφήσεων - εις τρόπον ώστε να συγκροτείται αυθαιρέτως το συνθετικό στοιχείο του Κράτους (λαός) και το ανώτατο αυτού όργανο (λαός - εκλογικό σώμα και, εν τέλει, να αποσυντίθεται η έννοια του έθνους, ούτε και να θέτει διατάξεις που να επιτρέπουν ευχερή αφαίρεση της ελληνικής ιθαγένειας".

(...)

Παρ' όλ' αυτά, το Τμήμα έκρινε ότι αυτές οι διατάξεις ("υπέρ αυτού και του Έθνους", "ανάπτυξη εθνικής συνείδησης" και "θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους") αποτελούν τη συνταγματική βάση για την υποδοχή της αρχής του jus sanguinis και της αναγνώρισης περιορισμένων εξαιρέσεων για τους αλλογενείς. Το γεγονός όμως ότι η αρχή του jus sanguinis δεν είναι αντίθετη σε δυο - τρεις αόριστες, μη συστηματοποιημένες συνταγματικές φράσεις που βρίσκονται διασκορπισμένες εδώ κι εκεί στον καταστατικό χάρτη, δεν σημαίνει και ότι είναι ένας συνταγματικός κανόνας από τον οποίο δεν μπορεί να αποκλείνει ο κοινός νομοθέτης. Το Σύνταγμα αναφέρει στο άρθρο 4 παρ. 3 αναφέρει μόνο ότι "Έλληνες πολίτες είναι όσοι έχουν τα προσόντα που αναφέρει ο νόμος", άρα η προσθήκη που θέτει σε αυτήν την φράση, το Τμήμα είναι "αρκεί ο νόμος να μην παραβιάζει την αρχή του jus sanguinis". Ένα Δικαστήριο όμως δεν έχει αρμοδιότητα να αναθεωρεί το Σύνταγμα, αλλά μόνο να το εφαρμόζει, ακολουθώντας τις γνωστές επιστημονικές μεθόδους ερμηνείας, οι οποίες απουσιάζουν από το κείμενο αυτής της απόφασης.

To παρακάτω (via dexiextrem.blogspot.com) φωτίζει από μια άλλη πλευρά το πως οδηγήθηκε και με ευθύνη ποίων, η χώρα, στο δίλημμα του Καστελόριζου: ή χρεωκοπούμε (εμείς οι πιστωτές)  ή χρεωκοπείτε (εσείς ως χώρα)

"The economy of Greece has been relatively resilient compared to other countries, but could not avoid the repercussions from the global financial crisis. The global crisis has hit the Greek economy with a lag and the authorities anticipate negative growth in 2009 (-0.5 percent to -1 percent). Targeted government measures in support of SMEs and key economic sectors - combined with implementation of an employment package emphasizing active labor market policies - have helped cushion the impact of the crisis. The banking system has remained sound throughout the crisis and credit has continued to expand, albeit at a much slower pace. Faced with a deteriorating economy and wider  spreads on government debt, fiscal policy in 2009 aimed to contain mounting  fiscal pressures, while protecting the most vulnerable and avoiding a recession. With economic activity falling more than anticipated, the authorities announced a package of revenue-enhancing measures in June. Following the October 4 elections, the new government will face the difficult challenge of correcting the fiscal and external imbalances while supporting the economic recovery". ( Πηγή)

Ιστορίες καθημερινής τρέλας, της Έλλης Τριανταφύλλου, Η Καθημερινή 05/02/2011

(διαβάστε με προσοχή το κείμενο: την κα Τριανταφύλλου δεν πείραξε η αύξηση του εισιτηρίου μεσοσταθμικά πάνω από 40% γιατί καταργήθηκαν και οι κάρτες "μόνο ΗΣΑΠ" των 25 και η επόμενη φθηνότερη είναι των 45, άρα αύξηση 80%, δεν την πείραξε που ένας φτωχός εργαζόμενος πληρώνει το 10% του μεροκάματου που βγάζει σε κόστος μετακίνησης, δεν την πείραξε το γεγονός ότι από φιλελεύθερη σκοπιά μιλώντας κάθε τέτοια επονείδιστη αύξηση είτε είναι διόδιο σε εθνική οδό είτε εισιτήριο σε μέσα μαζικής μεταφοράς απο-διαπλέκει τους ανθρώπους και ξέρετε η διαπλοκή των ανθρώπων κάνει καλό στην οικονομία για να μην πούμε τίποτα για το δικαίωμα στην επιλογή που περιορίζεται με τον τρόπο αυτό. Όσο για την προπαγανδιστικού περιεχομένου φράση: " Εσείς, μήπως έχετε καταλάβει γιατί απεργούν οι γιατροί του ΙΚΑ;» Στο ερώτημα βάλθηκε να απαντήσει κύριος από τη διπλανή ουρά. «Γιατί δεν θέλουν τον νόμο που προβλέπει τη δημιουργία ενιαίου μηχανισμού Πρωτοβάθμιας Υγείας, για να δημιουργήσει έναν υποτυπώδη, έστω, μηχανισμό ελέγχου των δαπανών». «Ναι, αλλά αυτό ήταν πάγιο αίτημα των ιατρικών συλλόγων. Τώρα, γιατί ακριβώς αντιδρούν;" τι να πει κανείς...Ένα μόνο: από πότε αυτός που μαζεύει τα λεφτά (αυτά που υπάρχουν ...) δηλαδή η Κοινωνική Ασφάλιση θα δέχεται να πληρώνει αυτά που ορίζει αυτός που ξοδεύει τα λεφτά, δηλαδή η Υγεία (κι αυτό μόνο είναι μία από τις απίστευτες ιστορίες αυτού του νομοσχεδίου). Κατά τα λοιπά , εκεί στην Καθημερινή, μαθαίνω ότι ο Χατζηδάκης τελείωσε σας ευχόμαστε καλές πωλήσεις σε μια δύσκολη συγκυρία όπου τα 0,8 Ευρώ επιπλέον του Καθημερινού εισιτηρίου είναι περίπου η αξία στο περίπτερο της Καθημερινής...).

Ελλάδα, ο παράδεισος του εργολάβου, της Χαράς Τζαναβάρα, Ελευθεροτυπία 05/02/2011

Δρόμοι στρωμένοι με ευρώ, βεβαίως για τους εργολάβους, αποδεικνύονται οι αυτοκινητόδρομοι, είτε κατασκευάζονται με συμβάσεις παραχώρησης είτε ως κλασικά δημόσια έργα.

Διόδια για την πρώτη κατηγορία, υπερβάσεις και συμπληρωματικές συμβάσεις για τη δεύτερη, αποδεικνύουν απλώς ότι «μονά-ζυγά» είναι οι κερδισμένοι, αλλά και... διαμαρτυρόμενοι. Την Τρίτη οι ανάδοχοι και των πέντε αυτοκινητόδρομων έχουν προαναγγείλει συνέντευξη Τύπου για να πουν και επίσημα ότι τα έργα δεν βγαίνουν!

Avec les manifestants de la place Tahrir, par Adrien Jaulmes, Le Figaro, 4/2/2011.

"Une sorte de «république autonome» a vu le jour, retranchée derrière les barricades, au centre du Caire. Une petite entité autonome défie le gouvernement égyptien depuis le centre du Caire. Entourés par les chars de l'armée, assiégés par des contre-manifestants, les protestataires anti-Moubarak se sont installés sur la place de la Libération dans une atmosphère de camp retranché qui tourne parfois à la fête foraine. Cette minuscule république autonome n'a ni chefs reconnus ni réelle structure mais n'en est pas moins étonnamment bien organisée".

"Les matinées sont consacrées à la recherche de denrées de première nécessité", Le Monde, 3/2/2011.

"A Alexandrie, la vie quotidienne a changé de visage. Les matinées sont consacrées à la recherche de denrées de première nécessité, les magasins et supermarchés, où les clients sont filtrés, sont pris d'assaut. Un couvre-feu sonne à 17 heures, le rythme de la ville tombe d'un coup et là, c'est le cortège de barrières et de contrôles dirigés par les civils ; ces derniers dans les quartiers sont organisés en patrouille portant des brassards blancs et font siège toute la nuit dans les différents quartiers dans un climat bienveillant et permettent aux personnes de mieux se connaître ; ces brigades assurent le calme ainsi que la propreté. Effectivement, depuis le début des événements, les services de nettoyage ont cessé de maintenir un minimum de propreté et un ramassage des ordures ménagères qui ont été brûlées".

An end or a beginning? As Hosni Mubarak fights back, where Egypt’s revolt will go, and how far it will spread, are still unanswered questions, The Economist, 3/2/2011.

"The role of groups such as Egypt’s Muslim Brotherhood is important. But it is underlying social changes that affect all, rather than the ideological aspirations of some, that are jamming the mechanics of authoritarian control. Islamists in both Tunisia and Egypt may soon emerge as leading political actors. So far, however, they have taken a back seat. Egyptians of all classes and persuasions have joined today’s protests. But in their vanguard, except perhaps in the thickest combat, have been thousands of urban professionals, or university students who hope to be professionals one day. Such people have typically shunned politics, seeing Egypt’s stage-managed version as a waste of time. In private they have often complained that they do not feel they own their country, as if it is someone else’s private estate
In the past—for example, in the riots that erupted in 1977 when Sadat’s government doubled the price of subsidised bread—it was the poor who forced simple demands on Egypt’s government. To prevent another climbdown, Mr Mubarak’s regime built its riot squad into a daunting force of perhaps 150,000 well-trained and well-equipped men. It also kept the economy burdened with subsidies, with bread, cooking fuel and public transport priced at fractions of their real cost. Some 40% of Egyptians still live on less than $2 a day. In recent years, even as Egypt’s overall economy has grown apace and more consumer goods have filled even lower-income households, the poor have won little relief from relentlessly rising food prices and sharper competition for secure jobs. Such anxieties have found expression in a growing number of strikes and local protests across the country. Yet in a sense, persistent poverty has helped prop up the regime. “People survive on a day-to-day basis,” says a young Cairo lawyer. “They can’t go for long without a daily wage and daily bread, so they can’t afford to make trouble.”

Two new factors seem to have tipped the balance. One was the emergence of loosely related groups pressing for reform, run via the internet by youths of generally secular outlook but no particular ideology. Some coalesced around labour rights. Some promoted human rights or academic freedom......
That such overlapping concerns seemed unlikely ever to coalesce into political action testifies to the effectiveness of Egypt’s police state. This relies less on repression than on co-opting, dividing and, perhaps most important, demoralising potential challengers. Its other prop has been a political shell-game, whereby Mr Mubarak and his inner circle simply blame any shortcomings on his ministers, and explain repression as a needed defence against menacing Islamists. Despite rising calls for change, bitter quarrels—between Islamists and secularists, conservatives and leftists—have dissipated the energies of Egypt’s opposition".

What Democracy Could Bring, by Ray Takeyh, The New York Times 04/02/2011

From the outset it is important to dismiss the trite Orientalist assertion that democratic movements would only lead to the rise of radical Islamist regimes. The reality remains that in the past three decades the Arab populace have gradually grown weary of radical ideologies and their self-proclaimed truths. From pan-Arabism and its promise of Arab renaissance to Islamism and its quest for salvation, the beleaguered populace has come to appreciate that the primary effect of such ideologies is repression and stagnation.

What is unfolding in Arab streets is not an assertion of religious reaction but a yearning for democracy with all its burdens and rewards.

The first such reward would be joining the global movement toward economic reform. The preconditions for a successful market transition, such as rule of law, competing centers of power, transparency and cohesive administrative networks are also essential pillars of democratic polity. Only legitimate regimes resting on popular support can undertake painful structural reforms. A more liberal polity that cedes power to the private sector is well-suited to rekindling the confidence of diverse international investors and meeting the standards of the global economy. Both Eastern Europe and Latin America testify to the fact that an expanding entrepreneurial class has historically proven to be the most enduring nemesis of autocratic rule. In the end, free societies are the most effective way to create prosperous economies.

A conservative split aids Obama on Egypt, by E.J. Dionne Jr., The Washington Post 02/02/2011

Yet now, many in the neoconservative movement of which Kirkpatrick was a proud member come close to the view Kirkpatrick criticized - that "it is possible to democratize governments, anytime, anywhere, under any circumstances" - and have long been urging Obama to distance the United States from Mubarak's regime.

Robert Kagan, one of the leading neoconservative foreign voices, has been in the forefront of those arguing that the United States needed to be more prepared for a democratic rebellion in Egypt, and he was among the specialists brought to the White House this week for a discussion of the next steps on Egypt.

In an NPR interview on Wednesday, Kagan offered the classic view of human rights advocates: that the United States should avoid a repeat of its excessively long-lived loyalty to the shah, which had the effect of "alienating the Iranian people for decades." Kagan also warned against the "illusory search for stability."

There is a great irony here for those liberals who passionately took issue with the neoconservative crusade to impose democracy by force but nonetheless share the view that American foreign policy should be more animated by democratic values.

And note that conservatives who take the old realist view - Rep. Thaddeus McCotter (R-Mich.), for example, declared that the "Egyptian demonstrations are the reprise of Iran's 1979 radical revolution" and called on the United States to "stand with her ally Egypt to preserve an imperfect government capable of reform" - now seem isolated.

The resulting split on the conservative side has been helpful to Obama, and he has won support for his cautious dealings with Mubarak from Republican congressional leaders.

If there was ever any doubt, it is now clear that Obama is more a realist than a human rights crusader, even if he has tried to square this circle in recent days by repeatedly invoking "universal" rights and values.

The existence of a pro-democracy conservative camp has made it easier for Obama to move away from Mubarak, since there is less risk of a conservative backlash if things go wrong in Egypt than there would be if most on the right were taking McCotter's view. At the same time, many Republicans still quietly harbor realist instincts and thus sympathize with Obama's careful approach.

Wir sind das Volk! Erst wollten sie wenig, dann immer mehr: Wie eine Ärztin, ein verarmter Händler, ein Islamist und ein Dozent auf den Straßen von Kairo gegen ihren Diktator und für die Freiheit kämpfen, von Michael Thumann, Die Zeit, 4/2/2011.

"Dort eingetroffen, überredete sie ihre Schwester mitzugehen. Gemeinsam zogen die beiden zum Tahrir-Platz. Dina Mohammed war begeistert. »All diese Menschen, die aus allen Schichten kommen, gemeinsam. Das ist Ägypten!«, rief sie und winkte allen zu. Im bleiernen ägyptischen Alltag der letzten Jahre hatten sich diese Menschen nie getroffen. Da waren wütende Jugendliche aus den Armenvierteln, die ohne Job und ohne Geld und ohne Zukunft aufgewachsen waren. Da waren die Angestellten, Intellektuellen, Rechtsanwälte, Richter, die meisten von ihnen unter 30. Gemeinsam forderten sie ein besseres, freieres Ägypten".

Ägyptische Armee. Ein wohlgenährter Staat im Staate. Sie war immer eine „black box“. Nur wenige, die mit ihr zu tun haben, wissen viel über das Innenleben dieser Streitkraft. Die ägyptische Armee ist Großunternehmer - und den Offizieren geht es nun auch um die Rettung ihrer Pfründe, von Rainer Hermann, FAZ, 4/2/2011.

Piracy. No stopping them, The Economist, 3/2/2011.

Evangelical Christians in Central America. Going forth and multiplying, The Economist, 3/2/2011.

South Sudan's future. Now for the hard part, The Economist, 3/2/2011.

Η διαδοχή της εξουσίας στην Αίγυπτο. Κάποια διδάγματα,

του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

«Είναι μοντέρνοι, γνώστες της Αγγλικής και άλλων ξένων γλωσσών, σπουδαγμένοι στο εξωτερικό, ανήκουν στη νέα γενιά. Είναι περισσότερο ανοιχτοί στις νέες τεχνικές του management, ευνοϊκοί στη δυτική κουλτούρα, και εν τέλει φιλελεύθεροι στα οικονομικά» (συνέντευξη στο NBC το 2004 του πρών editor της εβδομαδιαίας Al Ahram, του Hani Shukrallah για τον ρόλο του πολιτικού κύκλου του γιού Mubarak, του Gamal)

Clashes rage in Tahrir Square, Al Jazeera (video), 2/2/2011.

(πηγή:Corriere della Sera)

The Story of the Egyptian Revolution, by Sam Tadros, American Thinker 02/02/2011

So where are we today? Well the answer is still not clear, yet a couple of conclusions are evident.

1.      The Gamal inheritance scenario is finished.

2.      Mubarak will not run for another Presidential term. His term ends in October and either he will serve the rest of his term or will resign once things cool down for health reasons, which are real. He is dying.

3.      The army is in control now. We are heading back to the "golden age" of army rule. The "kids" are no longer in charge. The "men' are.

4.      Until the economy fails again, the neo-liberal economic policies are over. Forget about an open economy for some time.

Immediately the task of the army is to stabilize the situation and enforce order. The security forces have been ordered to reappear in the streets starting tonight. The next task will be to deal with the political activists and the Muslim Brotherhood which now dominates the scene. It is anyone's guess how that will be done, but in a couple of days the Egyptians will probably be begging the army to shoot them. Third stage will be to return to normal life again with people going back to their jobs and somehow food being made available. Later on however will come the political questions.

The long term challenges are numerous. First you have a huge economic loss in terms of property destroyed. The minute the banks will be reopened, there will be a run on them and capital flight will be the key word in town. It is of course quite natural that for some time no one in his sensible mind will invest in Egypt.

Politically, the army will aim at returning to the pre-Gamal ruling formula. People will be appeased by raising salaries and increasing subsidies with the hope of silencing them. Will it be enough? That is doubtful. The Egyptians have realized for the first time that the regime is not as strong as it looked a week ago. If the army did not stop them, how will they ever be silenced? Moreover they are greatly empowered. Egyptians today feel pride in themselves. They have protected their neighborhoods and done what the army has failed to do. This empowerment will not be crushed easily.

(...)

Where Egypt will go from here is an enigma. In a sense everything will be the same. The army that has ruled Egypt since 1952 will continue to rule it and the country will still suffer from a huge vacuum of ideas and real political alternatives. On the other hand, it will never be the same again. Once empowered, the Egyptians will not accept the status quo for long.

On the long run the Egyptian question remains the same. Nothing has changed in that regard. It is quite remarkable for people to be talking about the prospect for a democratic transition at this moment. A population that was convinced just two months ago that sharks in the Red Sea were implanted by the Israeli Intelligence Services is hardly at a stage of creating a liberal democracy in Egypt. But the status quo cannot be maintained. A lack of any meaningful political discourse in the country has to be addressed. Until someone actually starts addressing the real issues and stop the chatterbox of clichés on democracy, things will not get better at all. It will only get worse.

B.E., Before Egypt. A.E., After Egypt, by Thomas L.Friedman, 01/02/2011

As such, it is virtually certain that the next Egyptian government will not have the patience or room that Mubarak did to maneuver with Israel. Same with the new Jordanian cabinet. Make no mistake: The Israeli-Palestinian conflict has nothing to do with sparking the demonstrations in Egypt and Jordan, but Israeli-Palestinian relations will be impacted by the events in both countries.

If Israel does not make a concerted effort to strike a deal with the Palestinians, the next Egyptian government will “have to distance itself from Israel because it will not have the stake in maintaining the close relationship that Mubarak had,” said Khalil Shikaki, a Palestinian pollster. With the big political changes in the region, “if Israel remains paranoid and messianic and greedy it will lose all its Arab friends.”

To put it bluntly, if Israelis tell themselves that Egypt’s unrest proves why Israel cannot make peace with the Palestinian Authority, then they will be talking themselves into becoming an apartheid state — they will be talking themselves into permanently absorbing the West Bank and thereby laying the seeds for an Arab majority ruled by a Jewish minority between the Mediterranean Sea and the Jordan River.

What the turmoil in Egypt also demonstrates is how much Israel is surrounded by a huge population of young Arabs and Muslims who have been living outside of history — insulated by oil and autocracy from the great global trends. But that’s over.

The Military Institution and the Solution, by Abdullah Iskandar, Al Hayat, 2/2/2011.

Consequently, when the popular demonstrations seemed to be heading toward the imposition of additional concessions on the authority, reports started circulating about the escape of businessmen which were still until only yesterday holding on to the authority. This reveals that this faction of businessmen was parasitical and living off the authority, without any organic connection with civil society.

In parallel, the official opposition parties with their different formations were unable to achieve a breakthrough at the level of this authority because their survival depends on the small margin offered to them by the latter. But it is also because they cannot express the wishes of this civil society which, although the Muslim Brotherhood was able to mobilize parts of it based on an ideological foundation in the past, seems to be lacking any efficient leadership that could represent an alternative.

As for the current political maneuvers, they convey the absence of a cohesive civilian power, thus maintaining everyone’s hopes in the military institution.

However, sooner or later, this hope will be obstructed by the same old reality, especially if it were to end with a settlement that would reassign this institution to exit the current predicament, as it can now be sensed on the horizon.

Egypt’s Upheaval Puts Militants in a Lurch, by John Leland, The New York Times, 2/2/2011.

Time for action. As protests continue, the regime is expected to take the opportunity to respond to demands of reform, writes Shaden Shehab, Al Ahram, Cairo. 

'Total mayhem': Mubarak supporters, protesters clash in Egypt. People on camels and horses charge crowds gathered in Cairo's Tahrir Square; hundreds injured, at least 1 dead, Egypt Daily News.

'chaos of fatwas'?. Over 400,000 religious rulings, or fatwas, are now issued each year in Egypt, but does this prove Egypt is a truly religious society, asks Omnia El-Desouki, Al Ahram, Cairo. 

Obama's Woodrow Wilson Moment, by Kate Seelye, The Huffington Post 02/02/2011

Contrary to what our Arab allies have long warned against, protestors on the streets of Cairo, Amman, Tunis and Sana'a are not calling for an Islamist state, an end to ties with Israel, or an immediate rupture with the U.S.. Rather, their demands are universal -- an end to oppression and corruption, better governance, access to jobs and the right to live with dignity.

The Arab world's first popular revolution is largely absent of ideology. That's no surprise, since Arab leaders and parties have long used ideology -- be it Arab nationalism, communism or radical Islamism -- to whip up and manipulate emotions, often to divert attention from their own failed leadership. But the people have seen through the ruse. As one Egyptian protestor was quoted as saying, "The days of ideology are over... People are simply looking for their personal freedom, for food, education, a good life."

We should recognize this new trend and harness its energies. Admittedly, it's risky for the U.S. to be seen as interfering in what unfolds. But given America's longstanding influence in the Middle East, it is well-placed to play a constructive role by encouraging its allies to start taking the first steps toward democracy, as the Obama administration did today.

Considering the likely spread of protests elsewhere in the Arab world, the U.S. does not want to be on the wrong side of history. We can no longer afford to waffle between endorsing protestors' legitimate demands and backing our long-time allies. Not only would that be profoundly hypocritical, given our support of democracy movements worldwide; worse, it would risk derailing a future generation of young, democratic Arabs who could well steer the Arab world into a period of unprecedented moderation, growth and stability, after more than a half century of war and violence.

Ahmed Moor: The people are undaunted, they have held Tahrir, anything less than Mubarak’s ouster means nighttime arrests by the secret police, by Ahmed Moor, Mondoweiss, 02/02/2011

There is anxiety on the part of people around the world who are on your side that these tough measures will break the democracy movement.

These are tough people. You have to remember that the regime started clamping down last Wednesday, and we overturned the police force even when they were using rubber bullets, sticks and live ammo. These people are not about to relinquish this space due to a gang of motley thugs. You have to remember Tahrir Square was taken by force to begin with.

Has the storyline changed? Is there doubt and demoralization? 

The story line is not at all changed. What I’ve said is that this is a zero sum game. The moment that people decide we are going to play ball with Mubarak, the muhabarat will come back, the secret police will come back and seize people in the night. 'We saw you January 25, 26, 27, 28.' There will be a day of reckoning. That is the risk in anything other than Mubarak's ouster. Anyone on tv who has expressed an opinion or carried a sign is vulnerable.

We’re not talking about forgive or forget. There is no reason to expect Mubarak to forgive and forget. Last night we saw him contrite and conciliatory on tv. Those are generous words. In fact today we see again his forceful measures. He started the violence.

You are saying that people are undaunted?

People are undaunted in Cairo. Utterly undaunted. They've put all their eggs in this basket. They've put everything they’ve got into this movement, and there is no going back at this stage.

What's next?

Ok so what's next for the protesters is-- Mubarak get out. After that people want elections. I don’t see this ending in any other way. Mubarak has to leave. It seems that he's very reluctant to leave in an undignified way. The protesters are aware of that and they don't want him to get a dignified exit. The time for forgiveness is past.

Et si Bush avait eu raison ? Les détracteurs de l’approche "pragmatique" d’Obama vis-à-vis des régimes arabes affirment que son prédécesseur avait raison de mettre la démocratie en avant, si besoin était par la force. D’autres soutiennent, au contraire, que la guerre en Irak n'a fait qu'en retarder l’avènement au Moyen-Orient, par Howard LaFranchi, Courrier International-Christian Science Monitor, 2/2/2011.

Die Konterrevolution formiert sich. Ein Präsident, der nicht verstehen will. Mubarak-Anhänger, die Straßenschlachten anzetteln: Die ägyptische Revolte ist an einem kritischen Punkt. Ein Kommentar, von Michael Thumann, Die Zeit, 2/2/2011.

Πεθαίνοντας στο Κάιρο, posted by Sleeping Village, 28/1/2011.

"Γιατί όμως ρίχνουμε το βάρος της ευθύνης αποκλειστικά στους ανάλγητους καναλάρχες και στα ενεργούμενά τους; Ας είμαστε ειλικρινείς. Αν υπήρχε ένας νεκρός διαδηλωτής στο Λονδίνο ή τη Νέα Υόρκη θα είχαμε συνεχείς ανταποκρίσεις, γιατί ο Έλληνας τηλεθεατής εκτιμά ιδιαίτερα τη ζωή ενός δυτικοευρωπαίου. Ο βίαιος θάνατος μερικών δεκάδων ανθρώπων στη Βόρεια Αφρική τις τελευταίες μέρες έχει περάσει στη γαλαρία των τηλεοπτικών δελτίων. Ποιοι είναι αυτοί που σκοτώνονται; Μαυριδεροι, φτωχοί, μουσουλμάνοι, πολλοί. Περίπου εξωγήινοι κατώτερης ράτσας για τον μέσο Έλληνα. Συνηθισμένο το φαινόμενο των μαζικών θανάτων σ' αυτές τις χώρες σου λέει και καθαρίζει".

'With the Islamists? Sometimes. With the State?-Never! Cooperation between the Left and Islamists in Egypt, by Maha Abdelrahman, British Journal of Middle Eastern Studies, 36/1 (2009), 37-54.

"The Left is a case in point. The Left in Egypt today is as divided as it has ever been throughout its history. The Left consists mainly of: the Tagammu parliamentary opposition party,2 the banned Communist party, the Revolutionary Socialists movement, El Sha’b (The People) group, the Democratic Left group, and a large number of individuals with different Leftist leanings who are not necessarily members of any of these groups..... Taken as a whole, while NSMs (New Social Movements) have been active in Western Europe since the late 1960s, the phenomenon has only recently emerged in Egypt in tandem with the revival of political activism. Like its European counterparts, this new movement in Egypt is an NSM in the sense that it is neither created nor dependent upon the resources of established political parties. Instead, it consists of loose, informal, decentralized groups whose members reject hierarchical structures and systems of authority characteristic of traditional political organizations. Membership of these groups is fluid and interchangeable.....

The current Egyptian movement is not concerned, for example, with one of the usual issues common to Western NSMs, such as the environment, women’s rights, student rights or peace. On the contrary, the movement has diverse and shifting focuses ranging from lifting the Emergency Law to institutionalizing concrete measures to promote democratization and from ending Mubarak’s rule to the resignation of the current Minister ofthe Interior.....

The first is the reaction of the Muslim Brotherhood and members of various other Islamic associations to mass demonstrations in January 1977 against the Sadat regime’s increase of basic commodity prices. The government accused the Left of instigating the riots, a position supported by the Muslim Brotherhood and representatives of other Islamist associations which referred to the demonstrations as a ‘communist conspiracy.....

It has become a common sight in Cairo’s main squares and universities to see banners of the banned Communist party condemning the war on Iraq next to Islamic banners and copies of the Quran held aloft. Nasser’s photograph and banners of unions and professional syndicates, which are mostly controlled by the Muslim Brotherhood, have also been evident. In these demonstrations, the organizers aim to unify slogans and avoid chants which represent a particular group’s position, for example Islamist or Nasserist slogans, while allowing each group the opportunity to distribute its pamphlets among the public and to hold banners which represented each group’s separate political identity. The organizers’ goal is to have ‘one voice’ but different programmesleading these demonstrations...

In an interesting development, however, the Muslim Brotherhood has, for the first time since the re-emergence of political activism and street politics, started to participate as a group in joint activities with the Left, the Nasserists, various unions and some civil society organizations. The first event was the Second Cairo Conference held in December 2003 under the three slogans: ‘No to Capitalist Globalization and US Hegemony’, ‘No to the Occupation of Iraq, and Zionism in Palestine’, and ‘No to Authoritarianism in the Arab Region’.

Themost effective forms of activism, which have reverberated in the Egyptian streets since the beginning of the intifada, are no longer organized within formal, bureaucratic and hierarchical political or civil society organizations, such as political parties or human rights NGOs. On the contrary, activism and political action is taking place within loosely-established horizontal networks with often fluid and interchangeable memberships and is characterized by the absence of hierarchical structures of leadership.Moreover, this activism is being organized by individuals belonging to disparate political camps, mostly from the Left, and not by organizations and political parties.......

This principle of independence has been underlined in the various demonstrations which have taken place in recent years: while slogans are the same, banners and pamphlets express different points of views and the programmes of the different participating groups. Onemotto of the activists has been ‘one voice and similar demands but diverse political programmes....

In their attempt to find a more nuanced approach to the Islamists, new elements within the Left in Egypt have adopted Harman’s The Prophet and the Proletariat, published in 1994, as the main source of their inspiration and the basis for revising their theoretical position and strategy in relation to the Islamists. Harman’s analysis of the Left’s failure to deal effectively with the Islamists in the Middle East in general, and Egypt in particular, identifies two opposing approaches. The first is the Left’s view of Islamism as a fascist movement and a necessarily reactionary force, a position endorsed by many Leftists in Egypt and Algeria, for example. . . .

In contrast, another strand within the Left in the Middle East has regarded the Islamist revival and the spectrum of organizations promoting an Islamic vision of society and politics as constituting ‘progressive’ and ‘anti-imperialist’ movements in favour of the oppressed. This was mainly the position of the Left in Iran during the eventsleading up to the Islamic revolution..... The conclusion which Harman and the new contemporary Left in Egypt reach is that the Left can neither uncritically support the Islamists nor ally itself with the repressive state against them. However, the Left cannot take a neutral stance towards these groups either.....Leftist activists in Egypt now believe that they have lost the ‘street’ to Islamists because they, the Left, were too distant from issues that mattered most to ordinary people. Now they are hoping that by actually working alongside the Islamists they will be more able to compete with them for thesupport of the masses...

Similarly, leaders of the Muslim Brotherhood have been downplaying the attainment of their goal of implementing sharia and adopting a more general discourse of democracy and political freedom that might appeal to a larger audience. The London-based newspaper Al-Hayat quoted a leading figure of the ‘guidance office’ of the group who stated that the main priority at this particular moment was not Sharia but the lack of democracy and that ‘the gravity of the situation has reduced rifts between different political trends to this old-new common ground’...

The absence of one clearly-defined political organization or an explicit leadership is probably the main difficulty the regime is facing in dealing with recent opposition political activism. To control the escalation of political activism organized along multiple political layers, the regime has to fight on different fronts and try to contain more than one enemy. It is no longer the Muslim Brothers and other Islamist groups that are the sole target of regime harassment, but alsoLeftist activists and other not-so-easily defined politically active individuals...".

Hosni Mubarak: How one man united a country – in hatred The Egyptian protesters are from many backgrounds but they all seek the same goal, the fall of a despotic regime, Peter Beaumont in Cairo, The Guardian, 28/1/2011.

Chasing the Egyptian Riot Police (video), Al Dostour

Mubarak’s Last Breath. Adam Shatz reports from Egypt, London Review of Books, 27 May 2010.

"The liberalisation of Egypt’s economy – launched by Sadat’s Infitah (Open Door) policy in 1974 – has earned Mubarak praise from the World Bank. The 2007 constitution, purged of references to socialism, says that ‘the economy of the Arab Republic of Egypt is founded on the development of the spirit of enterprise.’ Yet Egypt’s market is anything but free: businesses tend to have very close, and mutually profitable, relationships with the state, in which the Mubarak family often participates and takes its cut. Hussein Salem, a hotel magnate, arms dealer and co-owner of the Eastern Mediterranean Gas Company – an Egyptian-Israeli consortium that recently secured a $2.5 billion contract to sell Egypt’s natural gas to Israel – is thought to be one of Mubarak’s frontmen; the gas began flowing in early 2008, just as Israel was tightening the siege of Gaza. Despite the promises of the regime – and contrary to the expectations of Egypt’s sponsors in the West – economic liberalisation hasn’t led to much in the way of political liberalisation: in 1992, the year it adopted an IMF stabilisation and structural adjustment package, Egypt began sending civilians to be tried at military tribunals. The Emergency Law, in force since Sadat’s assassination and recently renewed despite Mubarak’s promise to lift it, grants the government extraordinary powers to arrest its opponents without charge and to detain them indefinitely; there are an estimated 17,000 political prisoners, most of them Islamists. The ideology of Mubarak’s National Democratic Party has undergone marked shifts in recent years, alternating between Milton Friedman and Muhammad, as the occasion demands. Arab unity, as the novelist Sonallah Ibrahim remarks, has been reduced to the ‘unity of foreign commodities consumed by everyone’. Not inappropriately, the most popular military officer on billboards in Egypt isn’t Mubarak but Colonel Sanders of Kentucky Fried Chicken. The increasing globalisation of the economy, along with its 7.5 per cent growth rates, is something the NDP likes to boast about, but it is seen rather differently by the population: inflation has soared since the currency was floated in 2003, and real unemployment is 26.3 per cent. Mubarak’s reforms haven’t turned Egypt into a ‘tiger on the Nile’, as promised; the economy remains precariously dependent on the price of oil, American aid (more than $62 billion since 1977) and tourism. Egypt still imports more than half the wheat it consumes".

What should the CIA do in Egypt?, By Jeff Stein, The Washington Post, 28/1/2011.

Uprisings: From Tunis to Cairo, by William Pfaff, The New York Review of Books, 24/2/2011.

"The meaning of this is that the old order has been challenged, at the least badly shaken, and possibly dealt a fatal blow. Typical of that American-endorsed order was the deposed Tunisian president Ben Ali, who spent the first part of his career as a promising young army officer. This led him into intelligence and security, always a highway to success in the contemporary Arab world. He attended courses at the French military academy of Saint-Cyr and the US Army Intelligence School at Fort Holabird in Maryland. His 1987 succession to the Tunisian presidency—in the “medical coup” that followed when Habib Bourguiba, the republic’s founder (in 1957) become president-for-life, was too enfeebled to carry on—was reportedly arranged collaboratively by Italian and Algerian intelligence. According to some experts, the French, former colonial rulers of the country, and the CIA were not directly involved, but they soon took a proprietary interest in the regime that followed. Even conventional reform backfires. Ben Ali’s economic and educational reforms produced the best-educated and most prosperous of the Maghreb states (which also include Algeria, Libya, Morocco, and Mauritania), but resulted in an overqualified and underemployed population of young people and a restless and frustrated middle class who contributed crucially to his downfall".

The Taking of Kasr Al Nil, Posted by Jenna Krajeski, The New Yorker, 28/1/2011.

L'Egypte coupée d'Internet, Le Monde, 28/1/2011.

(Protesters across Egypt defy curfew. Buildings and vehicles set alight across the country as anti-government protests continue, Al Jazeera, 28/1/2011)

The Muslim Brotherhood’s Success in the Legislative Elections in Egypt 2005: Reasons and Implications, by Noha Antar.

Die Gewalt in Ägypten nimmt zu. Die Parteizentrale brennt, Demonstranten wollten das Außenamt stürmen, Gewehrfeuer in Kairo: In Ägypten eskaliert die Gewalt. Staatschef Mubarak schickt mehr Militär, Zeit Online, 28/1/2011.

Guerriglia al Cairo: 5 morti , 870 feriti. Esercito in strada, quattrocento arresti Coprifuoco nella capitale, Alessandria e Suez. Fermato ElBaradei, oscurata la Rete. Intervengono i carrarmati, Corriere della Sera, 28/1/2011.

(Το κέντρο του Καϊρου στις φλόγες, φωτό)

Anger in Egypt- Amateur Video from the Streets, Al Jazeera

Ο Μουμπάρακ έχει λόγους να ανησυχεί / του Σέζαρ Σελάλα, The Globalist (via www.ppol.gr)

The Arab crisis: food, energy, water, justice, by Vicken Cheterian, OpenDemocracy, 26/1/2011.

"In 2009, Arab countries’ food imports cost $30 billion. The rising prices on global markets from mid-2008 already caused waves of rioting in dozens of countries around the globe, and also left the unemployed and impoverished millions in Arab countries even more exposed.  The demographics of the Arab world add to the problem. The population increased fivefold during the 20th century, and the growth continues at an annual average of 2.3%. Egypt had 20 million people a century ago; by 2007 it had 75 million; by 2050 (according to United Nations projections) it will have 121 million. The populations of Algeria will grow from 33 million in 2007 to 49 million in 2050, that of Yemen from 22 million to 58 million. This means that more jobs need to be created - and more food imported, or the domestic capacity to produce more increased. The Arab Human Development Report (2009) estimates that even by 2020, Arab countries will need to create 51 million new jobs for its young people. This demographic revolution of the past century was paralleled by a “green revolution” in agriculture, whereby technological innovations and the industrialisation of agriculture increased food production. The availability of oil was crucial to the green revolution’s success. A number of factors now suggest that this progress has reached its limits. Rising oil prices were a major cause of the global food-price spike in 2008. An International Energy Agency (IEA) report published in November 2010 says that “peak oil” could already have been reached. Yet while global supply seems to be approaching its ceiling, global demand is still on the rise. The IEA foresees global energy demand continuing to grow by a margin of 0.7%-1.4% per year until 2035 (according to different scenarios). In the same period, hydrocarbon energy (oil, gas, coal) will remain the dominant source of energy; demand for electricity will increase by 2.2% a year in the same period. It is projected that in the coming decade oil and gas production will be unable expand further, and there will be an increasing gap between available production and increasing demand. The dilemma of Arab economies is that they depend on oil prices (whether as oil producers or as countries dependent on petrodollar investments) while increased energy prices make their food more expensive. With regard to land and water resources, the two basic components of agriculture next to energy, the situation is little better. The result of industrialised agriculture, massive use of pesticides, and the loss of topsoil has been the degradation of land quality and lower yields. Global water resources are also heavily invested: most major rivers are already dammed for irrigation and hydropower, their number currently being 45,000 and with only limited further capacity for harnessing major rivers. Many Arab countries, such as Jordan in light of the fall of Dead Sea levels, are now in water-deficit; they are now using non-renewable water - as well as non-renewable energy - for their current agricultural production. Climate change is an additional source of uncertainty. It will have major negative impacts on agriculture in the Arab world. The International Panel on Climate Change forecasts that during this century, shifts in rain patterns could lead to decrease of up to 20% in rainfall in the middle east and north Africa. Moreover, a rise in temperature of 2-4 degrees means more evaporation and even less water available. Some climate models predict that several rivers might simply disappear with such changes. The combined impact of these trends will be increases in demand for energy, food and water, at the same time as hydrocarbon-based industry and agriculture will have difficulties in expanding".

L’islam branché de la bourgeoisie égyptienne, par Patrick Haenni et Husam Tammam, Le Monde Diplomatique, Septembre 2003

"Mme Magda Amer, jeune prédicatrice de la bourgeoisie cairote, se passionne pour les chakras, le yoga, la macrobiotique, la réflexologie. Ses cours sur islam et médecines alternatives passionnent les femmes de la bonne société fréquentant la mosquée Abu Bakr Al-Siddîq, où elle prêche, dans la banlieue cossue d’Héliopolis. « Ethique protestante » et « souci de soi » ... la prédication light de M. Amr Khâlid, jeune prêcheur de 36 ans, est l’incarnation la plus achevée de ce revirement. Il aura fallu à ce fils de bonne famille moins de quatre ans pour s’imposer comme le prédicateur le plus populaire dans le monde arabe et jusqu’aux banlieues de l’Hexagone. La recette de son succès : avoir su se positionner en dehors de la rivalité entre islam politique et islam officiel en proposant un produit religieux en phase avec les attentes modernes des bourgeoisies urbaines, à savoir une foi mondaine mettant l’accent sur la paix intérieure et les équilibres spirituels, un refus d’une pratique religieuse où le respect du rite se suffirait à lui-même, rejet de la vision d’un Dieu châtieur..."

(Πηγή, The Economist)

Obamas Probleme in der Ägypten-Politik. Ägypten wirft einmal mehr die Frage auf: Wie hält es Washington mit Diktatoren? In den USA wird heftig über den Kurs der Regierung gestritten. Von Christoph von Marschall, Washington, Die Zeit, 29/1/2011.

Mubarak se aferra al poder mientras la protesta sigue en las calles. El presidente, acorralado por las manifestaciones, anuncia el nombramiento del primer vicepresidente que tiene el país desde que asumió el poder en 1981.- Decenas de muertos y un millar de heridos en los choques entre manifestantes y fuerzas de seguridad.- Se registran saqueos en El Cairo, El Pais, 29/1/2011.

Διαβάζοντας τον θυμό στις ζωές των άλλων, του Νίκου Γ. Ξυδάκη, Η Καθημερινή, 30/1/2011.

"Ενας πατέρας διηγείται πώς το παιδί του τον βοηθούσε στην ψαλτική στην εκκλησία της Μυρτιδιώτισσας και πώς διάβαζε κλασικούς της αναρχικής φιλολογίας και συζητούσαν για τον Γκάντι. Αλλος γονιός περιγράφει τις σπουδές του παιδιού στο τσέλο, άλλος λέει ότι το παιδί, φοιτητής του ΕΜΠ, ήταν του βιβλίου· δύο νεαροί συνδέονταν φιλικά από το σχολείο τους, το συντηρητικό Αρσάκειο, όλοι οι νεαροί εργάζονταν για το χαρτζιλίκι τους. Αυτά τα παιδιά θα μπορούσαν να ήταν τα δικά μας παιδιά. Διαβάζοντας τις μαρτυρίες ένιωθα ότι διαπράττω τυμβωρυχία, ότι εισέρχομαι παρείσακτος στην οικογενειακή ζωή των διπλανών μου. Δεν μπορώ, δεν θέλω και δεν δικαιούμαι να κρίνω προθέσεις, ιδέες, σκέψεις, αισθήματα, σχέσεις. Ωστόσο διάβασα. Με λαιμαργία σχεδόν, και με οδύνη και με μια μυϊκή σύσπαση στο στομάχι, με αδιόρατα τικ στο πρόσωπο. Γιατί σε αυτούς τους γονείς και σε αυτά τα παιδιά αναγνώριζα κάτι από τις οικογένειες των φίλων μου, και από τη δική μου οικογένεια, οικογένειες, ας πούμε, κανονικές, συνηθισμένες, μικρομεσαίες οικονομικά, με δύο γονείς που δουλεύουν και λείπουν αρκετά απ’ το σπίτι, με παιδιά που παρακολουθούν βαριεστημένα το σχολείο, που ακούνε ροκ και χιπ-χοπ, παίζουν γκέιμς, σουλατσάρουν σε ίντερνετ καφέ, τυραννιούνται με φροντιστήρια, δίνουν πανελλήνιες, φλερτάρουν, κοιμούνται μέχρι αργά, ξενυχτάνε, ψιλοκαβγαδίζουν με τους γονείς τους, τρώνε μαζί τις Κυριακές, επισκέπτονται τους παππούδες και τους νονούς δις του έτους κ. ο. κ. Και ξάφνου, διαβάζω, η σχέση διακόπτεται, απότομα. Το παιδί αναχωρεί απ’ την εστία, μετακομίζει σε δικό του σπίτι, η επαφή αραιώνει ή χάνεται για μήνες, τα τηλεφωνήματα αραιώνουν, γίνονται με «απόκρυψη». Αυτή η διακοπή με πάγωσε πιο πολύ απ’ όλα. Γιατί; Πώς; Τι θέλει να πει αυτή η διακοπή, η απόκρυψη, η απόσταση, η ρήξη;¨.

ΑΛΕΝ ΜΠΑΝΤΙΟΥ «Η νεολαία θα εξεγερθεί ξανά όπως τη δεκαετία του ΄60». Ο διασημότερος εν ζωή γάλλος φιλόσοφος προτείνει «τοπικές δράσεις παντού», λέει τα χειρότερα για τον Νικολά Σαρκοζί και πιστεύει ότι η παγκόσμια εξέγερση είναι προ των πυλών, της Τάνιας Μποζανίνου, Το Βήμα, 30/1/2011.

Πώς, λίγα χρόνια μετά την αποκάλυψη της θηριωδίας των ναζιστών, η πρωτοβουλία εβραϊκών οργανώσεων να ζητήσουν από τις κυβερνήσεις όλων των χωρών να συνεισφέρουν οικονομικά στη συντήρηση του στρατοπέδου-μνημείου συνεθλίβη στους πάγους της διαμάχης ΗΠΑ - ΕΣΣΔ. Ψυχρός Πόλεμος για το Αουσβιτς, της Φωτεινής Τομαή, Το Βήμα, 30/1/2011.

Σχέσεις Θάτσι με Μαφία και οργανωμένο έγκλημα, Τhe Guardian- Η Καθημερινή, 30/11/2011.

Τι «κρύβεται» πίσω από το χτύπημα. Οι Αρχές της Ρωσίας υποπτεύονται ότι οι τρομοκράτες στρατολογούν πολίτες από τη φιλήσυχη κοινότητα των μουσουλμάνων, του Αχιλλέα Πατσούκα, Η Καθημερινή, 30/1/2011.

Wael Ghonim : nouvelle icône de la révolution égyptienne, Le Monde, 9/2/2011.

Οι Αιγύπτιοι, αν κάποτε κερδήσουν τον αγώνα τους για φιλελευθερισμό της κοινωνίας τους, ας προσέξουν να μην καταλήξουν στο τέλος έτσι:

Πρέπει να παραδεχθώ ότι ορισμένοι εξ ημών, που εκτιμούμε την ψυχαγωγική διάσταση του δημοσίου βίου με την ευρεία έννοια του και ανήκουμε στο «φαν κλαμπ» του Αγίου Θεσσαλονίκης, ανησυχήσαμε όταν στο κήρυγμα της Κυριακής 30 Ιανουαρίου (μεταδίδεται πάντα από την ΕΤ-3) δεν έκανε οιαδήποτε αναφορά στο ντοκιμαντέρ «1821» του ΣΚΑΪ, το πρώτο επεισόδιο του οποίου είχε προβληθεί μόλις την προηγουμένη Τρίτη και είχε ήδη προκαλέσει ζωηρές συζητήσεις. Ηταν δυνατόν ο Σεβασμιώτατος να αντιπαρέρχεται τέτοια πρώτης τάξεως ευκαιρία;

Προς στιγμήν, απέδωσα την παράλειψη στον γενικότερο αποσυντονισμό του Αγίου, εξαιτίας του κλονισμού που υπέστη με την εκλογή του Γιάννη Μπουτάρη. Φαίνεται όμως ότι, απλώς, δεν έτυχε να είχε παρακολουθήσει το επεισόδιο (δεν τον είχαν ενημερώσει, δεν είχε πάρει είδηση, ποιος να ξέρει...). Διότι την επομένη Κυριακή στις 6 Φεβρουαρίου άστραψε και βρόντηξε από άμβωνος, ταυτιζόμενος απολύτως με τη γραμμή Καρατζαφέρη στο επίμαχο θέμα. «Διαστροφή, ανατροπή, νόθευση της Ιστορίας», ήταν η ετυμηγορία του μητροπολίτη.

Ποια «Ιστορία» όμως έχει υπ’ όψιν του, όταν διαπιστώνει τη διαστροφή και τη νόθευση της; Ο Βρετανός ιστορικός Ε. Χ. Καρ, σε μια σειρά διαλέξεων με θέμα «Τι είναι η Ιστορία;», τις οποίες έδωσε στο Κέιμπριτζ και συγκέντρωσε σε ένα βιβλίο το 1961 (στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Γνώση», 1999), ξεκινάει το κεφάλαιο όπου πραγματεύεται την έννοια της προόδου στην Ιστορία παραθέτοντας τα λόγια με τα οποία ένας άλλος καθηγητής, στη δεκαετία του 1930, ο F. Powicke, συνήθιζε να ξεκινάει την πρώτη παράδοσή του κάθε χρόνο: «Η επιθυμία για ερμηνεία της Ιστορίας έχει τόσο βαθιές ρίζες, ώστε αν δεν διαθέτουμε συγκροτημένη άποψη για το παρελθόν ωθούμαστε είτε στον μυστικισμό είτε στον κυνισμό». Παρακάτω, ο Καρ ερμηνεύει την έννοια του μυστικισμού ως «την άποψη ότι το νόημα της Ιστορίας βρίσκεται έξω απ’ αυτήν, στο πεδίο της θεολογίας ή της εσχατολογίας», ενώ ως κυνισμό «την άποψη ότι η Ιστορία δεν έχει νόημα, ή έχει πολλά (εξίσου έγκυρα ή μη) νοήματα, ή έχει το νόημα που εμείς αυθαίρετα αποφασίζουμε να της δώσουμε».

Ο Μητροπολίτης Ανθιμος, ο πρόεδρος Καρατζαφέρης, ο «Μπουμπούκος» Γεωργιάδης και οι άλλοι εκφραστές της επίσημης «ελληνοχριστιανικής» εκδοχής της εθνικής Ιστορίας μας, οι οποίοι φρίττουν και ωρύονται με την προσέγγιση στην ιστορία του 1821 που επιχειρεί το ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ, έχουν το προνόμιο να ανήκουν συγχρόνως και στις δύο κατηγορίες τις οποίες εκθέτει ο Καρ: πιστεύουν σε μια ιστορική αλήθεια, η οποία μας προκύπτει δι’ αποκαλύψεως (δηλαδή, περίπου όπως αποκαλύπτει ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης τους νόμους του στον Μωυσή) και στην οποία, την ίδια στιγμή, καταλήγουμε αυθαίρετα επειδή μας βολεύει -ή, εν πάση περιπτώσει, επειδή κάποτε μας βόλεψε στις εθνικές επιδιώξεις μας και τώρα την έχουμε συνηθίσει. Κατά τούτο, λοιπόν, οι φρικιώντες κατορθώνουν με τη στάση τους να επιδεικνύουν τα όρια του ελληνοχριστιανικού ιδεολογήματος, η παραδοξότητα του οποίου δοκιμάζεται όλο και περισσότερο υπό το φως της σύγχρονης ιστορικής έρευνας.

Η συγκεκριμένη κατηγορία των επικριτών της σειράς, αυτοί οι οποίοι αρπάζονται απελπισμένα από γελοία προσχήματα για να τη δαιμονοποιήσουν (π. χ., από μια επιπόλαιη κουβέντα που πέταξε ο παρουσιαστής της σειράς Πέτρος Τατσόπουλος στο μέσο που κατ’ εξοχήν ευνοεί τη διασπορά της επιπολαιότητας, το Facebook) αρνούνται στους πολλούς το δικαίωμα να έχουν τα μέσα ώστε να διαμορφώσουν συγκροτημένη άποψη για το παρελθόν, κατά τη διατύπωση του Powicke. «Και πού ήσαν αυτοί τόσα χρόνια, πού κρύβονταν οι απόψεις αυτές τόσα χρόνια;» αναφωνούσε έμπλεος ιεράς αγανακτήσεως ο Αγιος Θεσσαλονίκης την περασμένη Κυριακή. Μα, στα πανεπιστήμια! Πού αλλού; Η προσέγγιση στα γεγονότα του 1821, την οποία έχουν σήμερα την ευκαιρία να δουν οι πολλοί χάρη στο ντοκιμαντέρ, είναι αυτή την οποία διδάσκονται σήμερα οι φοιτητές! Αυτή ακριβώς είναι η υπηρεσία που προσφέρει το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ: εκλαϊκεύει για τους πολλούς τη γνώση των λίγων.

Φαίνεται όμως ότι αυτό είναι που εξαγριώνει και τους ρέκτες του ελληνοχριστιανικού ιδεολογήματος. Θέλουν να προστατεύσουν τον απλό άνθρωπο (που, ενδεχομένως, δεν διαβάζει ούτε εφημερίδα) από την επικίνδυνη γνώση. Πρόκειται, με άλλα λόγια, για μια παραλλαγή του σκοταδισμού των ιμάμηδων της Τεχεράνης. Μια στάση, η οποία προϋποθέτει άκρως υποτιμητική γνώμη για τους πολίτες, γιατί τους αντιμετωπίζει σαν τετράχρονα που πρέπει να τα προστατεύσουν από το πορνό, δηλαδή από τη θέα μιας ανθρώπινης συμπεριφοράς την οποία τα νήπια δεν είναι βεβαίως σε θέση να κατανοήσουν.

Οι μουτζαχεντίν της στασιμότητας, όσοι δηλαδή ευαγγελίζονται να συντηρήσουν την αντίληψη μιας «αιωνίου Ελλάδος», που η ουσία της μένει αμετάβλητη ανά τους αιώνες, προσπαθούν να εξοστρακίσουν την έννοια της προόδου από την αντίληψη για την Ιστορία. «Πίστη στην πρόοδο σημαίνει πίστη στη βαθμιαία ανάπτυξη των ανθρωπίνων δυνατοτήτων και όχι σε αυτόματη ή αναπόδραστη εξελικτική πορεία», γράφει στο βιβλίο του ο Καρ· και οι ανθρώπινες δυνατότητες, στις οποίες αναφέρεται, αναπτύσσονται και με την ιστορική γνώση. Η «συγκροτημένη άποψη για το παρελθόν» ενδυναμώνει την εθνική συνείδηση, την κάνει ανθεκτικότερη στις προκλήσεις της πραγματικότητας. Ο σκοταδισμός της στασιμότητας απλώς καλλιεργεί ένα αίσθημα εθνικής μειονεξίας. (του Στέφανου Κασιμάτη, με τίτλο 1821 και σκοταδισμός, από την Καθημερινή, 10/2/2011. Το κείμενο παρατίθεται ολόκληρο διότι αποτελεί τεκμήριο αντι- επιστημονικότητας)

Διαβάστε επίσης το πιο κάτω κείμενο. Συνιστά στην ουσία μια κριτική στους εξεγερμένους της Αιγύπτου, της Τυνησίας, της Ιορδανίας...Ο δημοκρατικός κανόνας του αρθρογράφου ισχύει προφανώς και για τα ισχυρά συμφέροντα που μπορούν να απαιτούν και να λαμβάνουν τροπολογίες στη Βουλή με τις οποίες καθίσταται παραβάση του ΚΟΚ μια ιδιωτική διαφορά που ΔΕΝ έχει τελεσιδικήσει στα Δικαστήρια...Δηλαδή οι κάτοικοι της Κερατέας δεν έχουν δικαίωμα στην τροπολογία, αντίθετα οι εργολάβοι έχουν...Νομίζω ότι για πρώτη φορά αισθάνομαι ότι το όνομα του site εκφράζει πλήρως την κατάσταση: Η Δημοκρατία σε Κρίση...

Οι χειροκροτητές της ανομίας, του Πάσχου Μανδραβέλη, Η Καθημερινή 11/02/2011

Στην Ελλάδα, οι κάτοικοι της Κερατέας και των άλλων περιοχών εξήντλησαν τα δημοκρατικά μέσα και αρνούνται τον δημοκρατικό κανόνα. Προσέφυγαν πολλάκις στο Συμβούλιο της Επικρατείας και αυτό, παρ’ όλο που δεν φημίζεται για οικοκτονικές διαθέσεις, έδωσε το πράσινο φως να προχωρήσουν τα έργα. Οι κάτοικοι της Κερατέας μπορούν να διαφωνούν με την απόφαση. Εχουν κάθε δικαίωμα. Μπορούν ακόμη και να την υβρίζουν. Κι αυτό δικαίωμά τους, είναι. Δεν μπορούν, όμως, παρά να την εφαρμόσουν. Ο σεβασμός στον δημοκρατικό κανόνα λέει ότι μπορείς να διαφωνείς με τους νόμους, μπορείς να τούς χαρακτηρίζεις όπως θες, αλλά δεν μπορείς να τους καταλύεις με οδοφράγματα και εμπρησμούς.

Αφορμή για την τελευταία ανάφλεξη ήταν η έρευνα των αστυνομικών στα σπίτια κάποιων υπόπτων για εμπρησμούς, εμπρησμοί που είναι σύνηθες φαινόμενο στην περιοχή. Δεν γνωρίζουμε με ποια στοιχεία ο εισαγγελέας εξέδωσε το ένταλμα ερεύνης, αυτό που ξέρουμε είναι ότι η διαδικασία έγινε νομότυπα. Αν τα στοιχεία ήταν ψευδή ή ανακριβή υπάρχουν τα δικαστήρια να το κρίνουν. Το σίγουρο είναι ότι οι τακτικές φαρ-ουέστ, όπου οι κάτοικοι μαζεύονται έξω από τα αστυνομικά τμήματα για να απελευθερώσουν ή να λιντσάρουν κάποιους κρατούμενους πρέπει να παταχθούν με τον πιο άμεσο τρόπο. Τα εντάλματα έρευνας ή σύλληψης δεν βγαίνουν ύστερα από λαϊκές συνελεύσεις· υπάρχουν κανόνες δικαίου και μέρος αυτών των κανόνων είναι η προσβολή τους διά της δικαστικής οδού.

Ελεύθερος ο ήρωας της επανάστασης.Ο Σαουίρις έβγαλε από τη φυλακή τον Γουαέλ Γκονίµ, της Κ. Ξενάκη, Τα Νέα, 8/2/2011.

"«Μόνο επί Νάσερ η Αίγυπτος ήταν πραγµατικά ανεξάρτητη». Η Αίγυπτος λειτούργησε ως εργαστήρι δοκιµής των δυτικών τεχνικών έµµεσου ελέγχου από την εποχή που κατέλαβαν τη χώρα οι Βρετανοί το 1882 και αυτό αποτελεί µια από τις ατυχίες της χώρας. Αυτό υποστηρίζει ο βρετανός ιστορικός Μαρκ Μαζάουερ σε άρθρο του στους «Financial Times», διευκρινίζοντας ότι τότε οι Βρετανοί υποστήριξαν ότι απλά βοηθούσαν τον αντιβασιλέα στην αποκατάσταση της τάξης και τη συλλογή χρεών, ενώ στην πραγµατικότητα µετέτρεπαν τη χώρα σε µια νέου είδους ιµπεριαλιστική αποικία. Την ίδια ώρα ένας ύπατος επίτροπος ήλεγχε την κατάσταση ενώ διατηρούσε ανέπαφους τους µύθους της αιγυπτιακής µοναρχίας και της οθωµανικής εξουσίας. ΟΙ ΟΘΩΜΑΝΟΙ βγήκαν από την εικόνα το 1914, ο αντιβασιλέας έγινε σουλτάνος, το αιγυπτιακό Κοινοβούλιο ανέλαβε νέες αρµοδιότητες, αλλά οι Βρετανοί συνέχισαν να ελέγχουν τα πάντα. Μάλιστα, όταν έδωσαν στη χώρα την ελευθερία της το 1922, εκείνοι διατήρησαν τον έλεγχο της εξωτερικής πολιτικής, του στρατού, της διώρυγας του Σουέζ και του Σουδάν. Η αιγυπτιακή ανεξαρτησία ίσχυε µόνο στα χαρτιά, παρατηρεί ο Μαζάουερ. Μέσω ευεπηρέαστων µοναρχών (στην Ιορδανία, το Ιράκ και αργότερα τη Λιβύη) η Βρετανία πρωτοπόρησε στο είδος της έµµεσης εξουσίας, το οποίο αργότερα θα υιοθετούσε η Ουάσιγκτον σε µια πιο δηµοκρατική εποχή. Ολα αυτά βοηθούν να καταλάβουµε γιατί όλοι θυµούνται σήµερα στην Αίγυπτο τον Νάσερ τόσο θερµά: η περίοδος της εξουσίας του ήταν η µοναδική στιγµή µέσα σε δύο αιώνες κατά την οποία η χώρα ήταν κυρίαρχη της µοίρας της. Στη δεκαετία του‘50 ο Ψυχρός Πόλεµος στη Μέση Ανατολή ήταν ακόµα σε νηπιακή ηλικία και η πανέξυπνη χειραγώγηση των δύο υπερδυνάµεων επέτρεψε στη νέα κυβέρνηση της Αιγύπτου κάποια αυτονοµία. ∆εν κράτησε πολύ. Η ήττα σε δύο πολέµους από το Ισραήλ, η διάβρωση της σοβιετικής δύναµης και ηαυξανόµενη αµερικανική επιρροή σε όλη την περιοχή οδήγησε τον Ανουάρ Σαντάτ να χορεύει στους ρυθµούς της Ουάσιγκτον. Ηταν µια επιλογή που έφερε υλικά οφέλη στην κυβέρνηση και τον στρατό.

Μάθαµε κάτι τον τελευταίο αιώνα; αναρωτιέται ο καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήµιο Κολούµπια. Η κυβέρνηση Οµπάµα επαναλαµβάνει τα λάθη των προκατόχων της πιστεύοντας τους ίδιους µύθους που πίστευαν και οι ευρωπαϊκές δυνάµεις. Στο ερώτηµα δηµοκρατία ή αυτοκρατορία, ο Λευκός Οίκος ισορροπεί ανάµεσα στα δύο σε περίπτωση που η δηµοκρατία απελευθερώσει µια θρησκευτική φρενίτιδα. Συνήθως λένε ότι τα πράγµατα αλλάζουν αργά στη Μέση Ανατολή. Οµως τώρα αλλάζουν γρήγορα. Εκείνο που πρέπει να αλλάξει ακόµα πιο γρήγορα είναι ο τρόπος που σκέφτεται η Ουάσιγκτον".

Με ποια πλευρά είναι ο στρατός;Τα άρµατα που έχουν παραταχθεί προστατεύουν τους διαδηλωτές αλλά και το προεδρικό µέγαρο , ΤΟΥ THOMAS L. FRIEDMAN ΤΗΕ NEW YORK TIMES, Τα Νέα, 10/2/2011.

"ΜΙΑ ΑΠΟ τις καλύτερες εξηγήσεις των όσων συµβαίνουν σήµερα τη δίνει ένα βιβλίο του 2009 µε τίτλο «Γενιά σε αναµονή», των Ναβτέι Ντίλον και Ταρίκ Γιουσέφ, που εξετάζει την ωρίµανση των νέων σε οκτώ αραβικές χώρες. Το µεγάλο παιχνίδι που εξελίσσεται σήµερα στον αραβικό κόσµο, επισηµαίνει, δεν σχετίζεται µε το πολιτικό Ισλάµ· είναι ένα«παιχνίδι γενεών» στο οποίο περισσότεροι από 100 εκατοµµύρια νέοι Αραβες πιέζουν εναντίον αποπνικτικών οικονοµικών και πολιτικών δοµών που τους έχουν στερήσει όλες τις ελευθερίες τους, δίνοντάς τους σε αντάλλαγµα ένα από τα χειρότερα εκπαιδευτικά συστήµατα, ένα από τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας και από τις µεγαλύτερες εισοδηµατικές ανισότητες στον κόσµο. Και η Κίνα στερεί απότους πολίτες της τα πολιτικά τους δικαιώµατα, τουλάχιστον όµως τους δίνει ένα βιοτικό επίπεδο που ανεβαίνει. Η Αίγυπτος στέρησε από τους πολίτες της τα πολιτικά τους δικαιώµατα και τους έδωσε ένα βιοτικό επίπεδο που κατρακυλάει".

ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΧΤΥΠΑΕΙ Η ΚΑΜΠΑΝΑ; Η νέα αραβική επανάσταση (και οι εκτιμήσεις Λυσσαρίδη, Αμίν, Ραμονέ), του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου, konstantakopoulos.blogspot.com, 7/2/2011.

Robert Fisk: Hypocrisy is exposed by the wind of change. So when the Arabs cry out for the very future that Obama outlined, we show them disrespect, Τhe Independent, 10/2/2011.

Damas peut-elle se révolter ?Même si le peuple syrien se mobilise, le président Assad n'hésitera pas à noyer toute révolte dans le sang, estime le quotidien koweïtien Al-Raï, en se basant sur des analyses de hauts responsables américains, Hussein Abdelhussein, Al-Rai-Courrier International, 10/2/2011.

Révolution en Egypte.Entretien avec le sociologue Rachad Antonius."Une révolte à la fois sociale et contre une politique extérieure soumise à Washington", L' Humanite, 9/2/2011.

"Il y a trois facteurs. Le premier, c’est une énorme frustration par rapport à la politique intérieure, aux inégalités sociales, à la corruption, et aussi, on ne le relève pas assez, à la politique extérieure du pays, les liens avec Israël, l’attitude très soumise vis-à-vis des États-Unis. Deuxième élément : les réseaux militants sociaux qui se sont développés ces dix dernières années. Les syndicats ont commencé à être beaucoup plus actifs et à avoir des demandes pour des augmentations salariales et contre les licenciements. Un syndicat indépendant s’est même formé contre la volonté de la Confédération générale. Il y a le réseau dit du 6 avril, regroupant les jeunes, avec Internet, Facebook, etc. Il y a le réseau d’El Baradei, avec l’Association nationale du changement. Enfin, il y a le réseau de Kifaya, qui réclame des changements constitutionnels pour élargir l’accès à la présidence. Il ne manquait que l’étincelle, ce fut la révolte de Tunisie. Quand on a vu un million de personnes mobilisées dans toutes les villes, tous les quartiers, toutes les couches sociales, la preuve était faite que ce mouvement représentait la majorité de la population. Les gens sont convaincus que le moment est venu, et qu’ils doivent donc continuer. Ils savent que s’ils arrêtent maintenant, et rentrent chez eux alors que le président est toujours là, les services secrets vont aller les cueillir et cela en sera fini".

(Πηγή: Der Spiegel, εδώ)

Temple trouble. Warning: old stone temples can start wars, The Economist, 10/2/2011.

Welterbe zwischen den Welten. Viele Welterbestätten werden in die Unesco-Liste aufgenommen, weil die jeweilige Landesregierung deren Erhalt nicht finanzieren kann. Im Fall eines Khmer-Tempels sind es zwei Regierungen, die Anspruch auf die Stätte und deren Finanzierung erheben, von Claudia Ottilie, Die Zeit, 15/9/2009.