|
Θραύσματα Μνήμης, του Μανώλη Βαρδή
«Ο Τούρκος στρατιώτης είπε στον Δημήτρη Καλούμενο, Εχθές μας είχανε με τα ρούχα και σπάζαμε, σήμερα μας έχουνε στρατιώτες και περιμένουμε στα σπασμένα»
Η Καθημερινή, Τα Σεπτεμβριανά. Ο διωγμός των Ελλήνων της Πόλης, Σεπτέμβριος 2010.
«Οι γνωστοί και φίλοι Τούρκοι προσπαθούσαν να μας κάνουν να υποπτευθούμε κάτι, αλλά φαίνεται ότι δεν μπορούσαν να μας μιλήσουν ανοικτά. Αργότερα ακούστηκε ότι στα διάφορα τεμένη ορκίστηκαν ότι δεν θα βγει το μυστικό προς τα έξω….
Και βλέπω τον θυρωρό να μας περιμένει έξω από την είσοδο της πολυκατοικίας. Μόλις με είδε, μου λέει: ‘Μιχάλη, έμπα μέσα γρήγορα’, και αφού μπήκε μέσα, κλείνει τη βαριά πόρτα της εισόδου…και παίρνει μία (τούρκικη) σημαία στο χέρι και περιμένει έξω. Και όταν έφτασαν οι ορδές, κοντά στις 6 το απόγευμα, ….ο θυρωρός λέει στους Τούρκους: ‘Εδώ δεν υπάρχουν Ρωμιοί, είναι όλοι Τούρκοι και μουσουλμάνοι’. Κουνούσε και τη σημαία και περνούν και φεύγουν, δεν πείραξαν το σπίτι, και συνέχισαν προς τα κάτω σπάζοντας και ρημάζοντας. Ο θυρωρός μας, που μας είχε γλυτώσει από την καταστροφή, ανοίγει την πόρτα, αφήνει μέσα τη σημαία, μπαίνει μέσα, παίρνει τον γκασμά του, κλείνει την πόρτα, τους ακολουθεί και αρχίζει να λεηλατεί και να ρημάζει τα σπίτια και τα καταστήματα τα ρωμαίικα που ήταν πιο πάνω. Ο ίδιος άνθρωπος» (Μαρτυρία Μιχ. Βασιλειάδη).
«Ήταν μιλημένοι, είχαν τον κατάλογο μπροστά τους, είχαν προετοιμαστεί, δεν ήταν δηλαδή, αυτό που είπαν μετά, ότι δήθεν ο όχλος το δημιούργησε. Ήταν προγραμματισμένο, γιατί εκείνη την ημέρα πήγα εγώ στον συνέταιρό μου, και τους είδα μαζεμένους αυτούς και μιλούσαν. Μόλις με είδαν εμένα σώπασαν, και με χαμόγελο τι κάνεις, πώς είσαι Σταύρο μου, δεν ξέρω τι….! Μόνο, μου λένε, σήμερα το βράδυ, αν θέλεις να φύγεις λίγο νωρίτερα, μη μένεις αργά…» (Μαρτυρία Στ. Μαυρομάτη).
«Την επόμενη ημέρα ξεκίνησαν αμέσως να κατηγορούν τους κομμουνιστές. Όποιος δεν τους άρεσε ήταν κομμουνιστής. Και φυσικά τους έστελναν φυλακή….Δύο ημέρες αργότερα με πήγαν στο στρατιωτικό διοικητήριο και με ανέκριναν σχετικά με τους φίλους μου που είχαν συλληφθεί…Εγώ φυσικά…..άρχισα να γελάω. Θυμάμαι πόσο ενοχλήθηκε τότε ο στρατηγός…Του εξήγησα ακόμη ότι τα γεγονότα της προηγούμενης βραδιάς θα πρέπει να είχαν γίνει από ανθρώπους που ήλθαν με λεωφορεία γι’ αυτό τον σκοπό….Τότε σηκώθηκε πάνω εκνευρισμένος και μου είπε να φύγω» (Μαρτυρία Ρεφίκ Ερντουράν, συγγραφέα).
«Το να πιστέψει κάποιος ότι η βία εναντίον αυτών ήταν ένα τυχαίο γεγονός, σημαίνει ότι δεν ξέρει πόσο οργανωμένα δρουν οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες. Μπορούσαν ακόμη και να αναγνωρίσουν τις διαφορές ανάμεσα στους Μουσουλμάνους και τους Ντονμέδες (Εβραίους που ασπάστηκαν το Ισλάμ)» (Μαρτυρία του ιστορικού Ντιλέκ Γκιουβέν).
Δημήτριος Καλούμενος: Ο Φωτογράφος των Σεπτεμβριανών. ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΛΟΥΜΕΝΟΥ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ 6ης-7ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1955 - 2005, posted by Ιδιωτική Οδός, 7/7/2009.
Περί Ταινίας Güz Sancisi και Σεπτεμβριανών, posted by Ιδιωτική Οδός, 1/2/2009.
Σπύρος Βρυώνης. «Η ιστορική αλήθεια είναι σαν τη γριά· κανείς δεν θέλει να την αγκαλιάσει.» Mία συνάντηση με τον Eλληνοαμερικανό καθηγητή Iστορίας και συγγραφέα του βιβλίου «O μηχανισμός της καταστροφής» για τα Σεπτεμβριανά του1955. Tου Δημήτρη Π.Σωτηρόπουλου, 15/6/2007.
Πόλη 1955: η ανατομία ενός πογκρόμ. Ο επιφανής ιστορικός Σπύρος Βρυώνης συγκεντρώνει τα τεκμήρια της καταστροφής σε ένα μνημειώδες έργο 650 σελίδων, του Ηλία Κ. Μαγκλίνη, Η Καθημερινή, 5/6/2005.
ΤΟ ΠΟΓΚΡΟΜ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΗΣ 6-7ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1955 Υπό το φως του διεθνούς Δικαίου. Η ΜΑΥΡΗ ΣΕΛΙΔΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ, του Δρ. Alfred de Zayas, περ. Διπλωματία, τεύχος 58.
Ο μαύρος Σεπτέμβρης του '55, posted by Πόντος και Αριστερά.
Ο ρόλος της Βρετανίας στα Σεπτεμβριανά, posted by Πόντος και Αριστερά.
Το μεγαλομανές σχέδιο «Σκόπια 2014». Με την τεράστιου κόστους και κιτς αισθητικής ανάπλαση της πόλης, ο κ. Γκρούεφσκι προκαλεί πολιτική και εθνοτική κρίση, του Στ. Τζίμα, Η Καθημερινή, 5/9/2010.
Tο casus belli παραμένει. Ο κ. Νταβούτογλου και οι ελληνικές ψευδαισθήσεις, του Σταυρου Λυγερου, Η Καθημερινή, 5/9/2010.
Νίκος εναντίον "τσάρου" για τους φόρους, του Μανώλη Γαλάνη, ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, 5/9/2010
Με το «Μνημόνιο» να ανατραπεί η κομματοκρατία, του Χρ. Γιανναρά, Η Καθημερινή, 5/9/2010.
"Η «Τρόικα» και το «Μνημόνιο» δεν αποσκοπούν να υποκαταστήσουν την εγχώρια πολιτική ευθύνη – δεν μας στέρησαν την «εθνική κυριαρχία», όπως κουτοπόνηρα έσπευσε να «πιστοποιήσει» ο αθυρματικός, ολίγιστος πρωθυπουργός μας. Τουλάχιστον στην Ευρώπη η αυτονομημένη από τις κοινωνίες «αγορά» τηρεί ακόμα κάποια προσχήματα. Το «Μνημόνιο» και οι απαιτήσεις του στρέφονται ενάντια στο κατεστημένο φαυλεπίφαυλο κομματικό κράτος (των εναλλασσόμενων χρωματισμών), στην εξαχρειωμένη κομματοκρατία που το διαγουμίζει ανελέητα.
Ομως η πανουργία των πολύπειρων μηχανισμών του ΠΑΣΟΚ βρήκε τον τρόπο να αφήσει άθικτο το κομματικό κράτος μεταφράζοντας τις απαιτήσεις του «Μνημονίου» σε πολιτική που μακελεύει τους βιοπαλαιστές, τους χαμηλόμισθους, τους συνταξιούχους: Περικοπές σε μισθούς και συντάξεις (καταδίκη του τίμια εργαζόμενου σε στέρηση και φόβο), χαράτσι αδυσώπητο έμμεσων φόρων, αμείλικτη φορολόγηση της επιχειρηματικής τόλμης και δημιουργικότητας.
Αθικτο και αναιδέστατα προκλητικό πάντοτε το κομματικό χρήμα: οι επιχορηγήσεις των κομμάτων, τα χρυσοπληρωμένα στελέχη των χιλιάδων (ναι) εταιρειών και οργανισμών του Δημοσίου, οι μισθοί και οι συντάξεις των βουλευτών και των υπαλλήλων της Βουλής, ανεξέλεγκτο το «πόθεν έσχες» των αναρίθμητων «τζιπάτων» και «κοτερούχων» κάθε κομματικής κουζίνας. Αθικτοι και οι δίαυλοι άσκησης της κομματικής διαβουκόλησης των απερίσκεπτων μαζών: ιδιωτικά κανάλια και ραδιόφωνα, εταιρείες επαγγελματικού ποδοσφαίρου, κρατικός τζόγος, κομματικοί συνδικαλιστές, επιδοτούμενος Τύπος κ.ά.α".
Το δύσκολο συνοικέσιο του Ομπάμα. Η ισραηλινή αδιαλλαξία περιορίζει τα περιθώρια αισιοδοξίας για τις συνομιλίες Νετανιάχου - Αμπάς υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, του Πετρου Παπακωνσταντινου, Η Καθημερινή, 5/9/2010.
Μεταξύ κοινωνίας και πατρίδος, του Νίκου Γ. Ξυδάκη, Η Καθημερινή, 5/9/2010.
"Βασικό μοτίβο της σκέψης του, για να ερμηνεύσει τον ατομιστή που γίνεται ήρωας, είναι η αντιπαραβολή της κοινωνίας προς την πατρίδα. Η κοινωνία δεν συνεγείρει τον εγωιστή Ελληνα, τη βλέπει σαν εργαλείο, σαν μέσον, δεν της οφείλει τίποτε. Μόνο η πατρίδα, και μάλιστα η εν κινδύνω, η πάσχουσα, η διακονιάρα πατρίδα, μπορεί να συνεγείρει τον Ελληνα, να τον οδηγήσει πέρα από τον εαυτό του, πέρα από τα αποκτήματά του, να τον βάλει στην περιοχή του δότη, του γενναίου, ακόμη και του ήρωα. Το είδαμε το ’21, όταν οι κλέφτες, τροφοδότες μιας συνείδησης αντίστασης και ρεμπελιού, επινοούν την πατρίδα, γεννούν τη μητέρα· το είδαμε και το ’40, όταν οι διχασμένοι και απογοητευμένοι με την κραυγή «αέρα!» ξαναβρίσκουν τη ζωτική τους φαντασίωση, ότι οι Ελληνες υπερέχουν έναντι του ίδιου τους του εαυτού, και αντικρίζουν τον θάνατο χωρίς τρόμο".
Η τέχνη του προβοκάτορα. Αιρετικός, καταστροφολάγνος ή απλώς προκλητικός; Ο Κώστας Τσόκλης ξέρει να προκαλεί την κοινή γνώμη και να «κινεί» συστηματικά τη δημοσιότητα, ακόμη και την αρνητική, γύρω από το όνομά του, της Κατερίνας Λυμπεροπούλου, Το Βήμα, 5/9/2010.
|
