|
Το λαϊφστάιλ θρηνεί στο Μεταγωγών, του Νικου Γ. Ξυδακη, Η Καθημερινή, 5/2/2012.
"Η εγχώρια βιοτεχνία του λαϊφστάιλ -εκδότες, μοντελίστ, δημοσιογράφοι, μοντέλες, γλάστρες, τηλεπερσόνες, πάρτι άνιμαλ, ντίλερ, κωθώνια, θύματα- γεννήθηκε στη δεκαετία του ’80 και άνθησε όσο κυκλοφορούσε ορμητική η δίψα της ανόδου, ο θαυμασμός για την αρπαχτή και άφθονο μαύρο χρήμα. Εξέπνευσε όταν μαράθηκαν όλα αυτά. Παρήγαγε αέρα. Ηταν μια φούσκα, Η φούσκα, που μέσα της όμως περιείχε τον τοξικό αέρα του θράσους, του κυνισμού, την υπόσχεση της επιτυχίας, κι εντέλει τον αέρα της ματαίωσης και της διάψευσης. Εξέφρασε το ήθος του μαύρου χρήματος, του χρήματος της αρπαχτής και του Χρηματιστηρίου, δηλαδή τα χρυσά χρόνια του πρώτου ΠΑΣΟΚ, αλλά και τα χρόνια του εκσυγχρονισμού και της ολυμπιακής ευφορίας. Εντούτοις η αναμφίλεκτη επιρροή του εφαρμοζόταν ενδοφλέβια στα λαϊκά πλήθη, στους πελάτες: σε αυτά το Κλικ και οι επίγονοι έκαναν ενέσεις μαγκιάς και σεξισμού. Τα λαϊκά παιδιά από τις δυτικές συνοικίες και τη διψαλέα επαρχία ρουφούσαν συνταγές ανόδου διατυπωμένες σε καλιαρντο-ποπ, τα λαϊκά παιδιά κατανάλωναν τα εγχειρίδια της καλής κατανάλωσης και πείθονταν ότι δεν ζούσαν στο Μπουρνάζι αλλά στη Σάντα Μόνικα ή στο Μανχάταν. Κι αυτά τα διαβουκολευμένα πλήθη προσγειώνονταν άτσαλα από τον κόσμο του Κλικ στον κόσμο του σκληρού μεροκάματου, κι από κει στον κόσμο της πικρής χρεοκοπίας."
Ανατολή ή Δύση; Βασανίζομαι... του Nικου Γ. Ξυδακη, Η Καθημερινή, 5/2/2012.
"Την Ελλάδα το πεπρωμένο της την έφερε συχνά στο πεδίο όπου πάλευαν οι μεγάλοι. Ποδοπατήθηκε, χωρίς πάντα να φταίει, και χωρίς να μπορεί να το αποφύγει. Η γεωστρατηγική θέση της συχνά απέβαινε κατάρα, αυτή η θέση στο μεταίχμιο Ανατολής και Δύσης, Νότου και Βορρά. Η ίδια η γένεση του νεολληνικού κράτους συντελείται πάνω σε έναν μείζονα μετασχηματισμό: ενόσω η Δύση προβάλλει αιχμηρή και επιθετική πάνω στην τηκόμενη, υποχωρούσα Ανατολή. Το υπερδανεισμένο Πρότυπον Βασίλειον καθρέφτιζε περισσότερο τις προσδοκίες των Προστάτιδων Δυνάμεων και λιγότερο τις αντικρουόμενες προσδοκίες του πολύμορφου ελευθερωμένου ελληνισμού. Η αμοιβαία καχυποψία ανάμεσα σε φραγκοφορεμένους και φουστανελάδες εγκαθιδρύεται από τις πρώτες στιγμές του αγώνα για ελευθερία και υπονομεύει την ίδια την ελευθερία. Ελλειψη αλληλοκατανόησης, σύγκρουση συμφερόντων, παραδόσεις που αφίστανται: από τη μια, η καταγωγή του μεσαιωνικού ελληνισμού, με γλωσσική και θρησκευτική ενότητα, από την άλλη, ο νεωτερικός εθνικισμός και ο διαφωτισμός, εντόπιοι διά μετακενώσεως. Αγροτοποιμένες, οργανωμένοι σε οικογένειες και κοινότητες· αστοί και έμποροι οργανωμένοι σε συντεχνίες και εταιρείες. Ολοι μαζί συγκρότησαν έθνος· δίγλωσσο, δίβουλο, διχασμένο, που εντούτοις ενώνεται και εκδιπλώνεται συντιθέμενο σε ώρες ανάγκης, και σταδιακά μιλάει την ίδια γλώσσα, αφομοιώνει παλαιότατους Ελληνες πρόσφυγες της Ανατολής, και πλουτίζει απ’ αυτούς, συνθέτει τολμηρά έναν μοντέρνο εαυτό μες στον αιματηρό 20ό αιώνα. Κινούμενοι πάντα αμφίπλευρα: πρόσφυγες εξ Ανατολών, μετανάστες προς Δυσμάς. Μόνο στην 50ετία 1960–2010 παύει η μετανάστευση – αλλά φουντώνει η μετακένωση. Τώρα; Ο Τζέιμς Τζόις, προικίζει τον ήρωά του Στίβεν Δαίδαλο με τρία όπλα: τη σιωπή, την εξορία και την πονηριά. Τα όπλα και οι κατάρες του Οδυσσέα".
Είχαμε μία σκοτούρα......:
Οι φιλελεύθεροι ψάχνουν... κοινή στέγη. Διεργασίες για τη δυνατότητα σύμπραξης σε έναν ενιαίο πολιτικό φορέα, του Άρη Ραβάνου, Το Βήμα, 5/2/2012.
"Στη νέα ΚΕ της Δράσης, εκτός από τον κ. Μάνο, είναι οι κυρίες Μιράντα Ξαφά και Ιωάννα Στεφανάκη, οι κκ. Αν. Αβραντίνης (αντιδήμαρχος Αθηναίων), οι κκ. Ι. Ληξουριώτης, Αντ. Καρίπογλου, Φ. Κιτσόπουλος, Αρ. Αϊβαλιώτης, Στρ. Μούγερ, Ολ. Ράπτης κ.ά. Παρόντες στο συνέδριο, εκτός από την κυρία Μπακογιάννη, μεταξύ άλλων ήταν ο πρόεδρος του ΣΕΒ κ. Δ. Δασκαλόπουλος (μίλησε με θέμα «Η ευκαιρία για ανάπτυξη και απασχόληση»), ο καθηγητής και αντιπρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ κ. Θ. Βερέμης (μίλησε με θέμα «Η στιγμή της συλλογικότητας»), ο οικονομολόγος κ. Αρ. Δοξιάδης κ.ά. Η παρουσία τους έδωσε λαβή για σχόλια και σενάρια".
Ο νέος Τσέ....:
Δημήτρης Δασκαλόπουλος: Οι πολίτες μπορούν να προκαλέσουν σεισμό στα κόμματα Η τρόικα «βάζει την άμαξα μπροστά από το άλογο» λέει ο πρόεδρος του ΣΕΒ θεωρώντας τις λύσεις που έδωσε «σπασμωδικές», του Ν. Χασαπόπουλου, Το Βήμα, 5/2/2012.
Εκεί που η "αριστερά" έχει χάσει τον μπούσουλα:
"Τελικά δεν έχει νόημα να προσπαθήσεις να κάνεις κάτι μέσα από το πολιτικό σύστημα" / του Αντώνη Καφετζόπουλου, Αναδημοσίευση από την «Athens Voice», posted by ppol.gr, 3/2/2012.
"«Το ελληνικό δημόσιο είναι τεράστιο, ένας μπελάς στο κεφάλι μας. Έγινε μεγάλο όχι γιατί κάλυπτε ανάγκες αλλά επειδή οι πολιτικοί ήθελαν να το χειρίζονται ως μέσο εξαγοράς συνειδήσεων των πολιτών... Όσοι περισσεύουν να απολυθούν!»...Δεν είχα πει κάτι θετικό για τον Καμίνη ως δήμαρχο, μου φαινόταν συμπαθής η περίπτωση ενός ανθρώπου που ήθελε να πολιτευτεί χωρίς να ανήκει στο πολιτικό σύστημα. Δεν τον ξέρω, αυτό που βλέπω στην κατάσταση στον δήμο της Αθήνας είναι πολύ κατώτερο των προσδοκιών. Νομίζω ότι ο Καμίνης είναι ιδιαίτερα συντηρητικός και η Αθήνα χρειάζεται ένα δήμαρχο που να συγκρουστεί με πράγματα, να κινητοποιήσει τους πολίτες -ειδικά στις πόλεις οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να κινητοποιηθούν αρκεί κάποιος να τους εμπνεύσει. Ο κ. Καμίνης δεν εμπνέει...".
Eκεί που η "δεξιά" ανακαλύπτει τον μπούσουλα:
"Μα πού είναι η εξέγερση της αριστεράς;" / του Φράνσις Φουκουγιάμα, posted by ppol.gr, 1/2/2012.
"S: Γιατί χώρες όπως οι ΗΠΑ ή η Μεγάλη Βρετανία θέλουν να γίνουν οικονομίες παροχής υπηρεσιών; FF: Έχουμε αβασάνιστα αγκαλιάσει μια συγκεκριμένη εκδοχή του καπιταλισμού, σύμφωνα με την οποία θα πρέπει ταχύτατα να περάσουμε στον μεταβιομηχανικό, μετά-ποιητικό κόσμο. Κάνοντας όμως αυτό, ξεχνάμε πως ο λόγος που ο σοσιαλισμός ποτέ δεν κέρδισε έδαφος στις ΗΠΑ είναι το γεγονός πως η μοντέρνα οικονομία παρήγαγε κοινωνίες της μεσαίας τάξης, στις οποίες το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού μπορούσε να απολαμβάνει το επίπεδο ζωής της μεσαίας τάξης. Σε ερώτηση σχετικά με την αύξηση των οικονομικών ανισοτήτων, ο αναλυτής δηλώνει πως «δεν είναι κάτι καλό για τη δημοκρατία» και εξηγεί πως όταν κάποια μέλη της κοινότητας έχουν υπερβολική πρόσβαση στην εξουσία, τότε χρησιμοποιούν τη δύναμη τους για τα δικά τους συμφέροντα, κάτι που υπονομεύει τους δημοκρατικούς θεσμούς. «Σε μια δημοκρατία με αδύναμη μεσαία τάξη παρατηρείται αύξηση του λαϊκισμού και των εσωτερικών συγκρούσεων, καθώς και ανικανότητα επίλυσης του ζητήματος της αναδιανομής με μεθοδευμένο τρόπο. Στις ΗΠΑ τώρα παρατηρείται μια επιστροφή στον λαϊκισμό. Θα έπρεπε να είναι αριστερός λαϊκισμός αλλά είναι δεξιός λαϊκισμός. Αν ρωτήσεις τα μέλη του "tea party" για τα συναισθήματα τους απέναντι στη κυβέρνηση, θα σου απαντήσουν με πάθος. Μισούν την κυβέρνηση. Πιστεύουν πως έχουν προδοθεί από τις ελίτ. Οι Αμερικάνοι σιγά σιγά έχουν αρχίσει να αναγνωρίζουν (το πρόβλημα της ανισότητας). Προς αυτή την κατεύθυνση κινήθηκαν και οι κινητοποιήσεις στη Ουολ Στριτ. Το πρόβλημα είναι πως στις ΗΠΑ είναι πολύ δύσκολο να κινητοποιήσεις ανθρώπους για θέματα ταξικά. Ο πρόεδρος Ομπαμα (Obama) εξοστρακίστηκε όταν έφερε την ιδέα για υψηλότερη φορολόγηση των πλουσίων. Το ταξικό ζήτημα είναι ιστορικά αντιδημοφιλές -εκτός από την σύντομη περίοδο του 1930, κατά τη διάρκεια της "μεγάλης ύφεσης"». S: Η σημερινή οικονομική κρίση συγκρίνεται με τη «μεγάλη ύφεση». Γιατί δεν βλέπουμε μια αριστερή αντίδραση κατά των πλουσίων; FF: Κι εγώ δεν καταλαβαίνω. Πού είναι η εξέγερση της αριστεράς; Έχουμε μια κρίση που ξεκίνησε στη Ουολ Στριτ. Οι ρίζες της είναι στο αμερικανικό μοντέλο του οικονομικού φιλελευθερισμού. Χτύπησε τους απλούς ανθρώπους και ευνόησε το πιο πλούσιο τομέα της χώρας, τον οικονομικό τομέα, ο οποίος επιβίωσε της κρίσης χάρη στα κυβερνητικά πακέτα διάσωσης. Θα περίμενε κανείς την άνοδο ενός αριστερού λαϊκισμού όμοιου με αυτού του 1930. Ένα αριστερό tea party. S: Μπορεί το κίνημα της Ουολ Στριτ να καλύψει το κενό της αριστεράς; FF: Δεν παίρνω στα σοβαρά αυτό το κίνημα γιατί η κοινωνική του βάση είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Αποτελείται από τα ίδια παιδιά που διαδήλωναν το 1999 στο Σιάτλ κατά του «παγκόσμιου οργανισμού εμπορίου», και άλλους αντικαπιταλιστές. Το μεγαλύτερο κοινωνιολογικό πρόβλημα της αριστεράς στις ΗΠΑ είναι ότι η λευκή εργατική τάξη και η χαμηλή μεσαία τάξη, που στην Ευρώπη θα είχαν σοσιαλδημοκρατική πολιτική συμπεριφορά, τείνουν να ψηφίζουν Ρεπουμπλικάνους. Μέχρι να μπορέσει το κίνημα της Ουολ Στριτ να ενωθεί με αυτή τη δημογραφική ομάδα, δεν θα υπάρξει μεγάλη αριστερή βάση στις ΗΠΑ".
|
