Optimus Template

(Johnny Depp, born in 9th June, 1963, από την ταινία Sleeping Hollow)

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ (Τα προπολεμικά Μουντιάλ)

At the World Cup, controversy reigns, by Roger Bennett, 24/3.

Μουντιάλ: Γαλλία (1938)-video.

1938: Ιταλικό repeat

"Το τέλος της «Βούντερτιμ». Οι Ισπανοί δεν μετέχουν λόγω του εμφυλίου, ενώ η Αυστρία με την περίφημη «Βούντερτιμ» που έχει πάρει μέρος με επιτυχία στα προκριματικά του 1937, είναι και αυτή απούσα καθώς μετά την «επανένωση» της με την Γερμανία, έχει μετατραπεί σε μια επαρχία του Γ’ Ράιχ.. Μοιραία, το Π.Κ της Γαλλίας δεν είχε την εισπρακτική επιτυχία των δύο προηγούμενων. Το φορμάτ παραμένει το ίδιο, δηλαδή 15 ομάδες (λόγω της ακύρωσης συμμετοχής της Αυστρίας που δεν αντικαταστάθηκε) που ξεκινούν απευθείας σε νοκ άουτ αγώνες".

Political Football: Matthias Sindelar, by Channel 4 News, 16/11/2007.

"Matthias Sindelar, an Austrian who refused to play for Germany under the Nazis, joins Simon Kuper's Political Football First XI.. One January morning in Vienna in 1939, Austria's greatest ever footballer was found dead in bed with his girlfriend, the former prostitute Camilla Castagnola. She died in hospital the next day. "Death by carbon monoxide," said the police report".

The striker who snubbed Hitler, by Robin Stummer, 12/6/2008, New Statesman.

Forza Italia!. Simon Martin tells how Mussolini's appropriation of Italian football left its mark in Football and Fascism, by John Foot, The Guardian, 19/2/2005.

"Back in Italy, defeat was translated into victory. Roghi's report claimed that Italy had "played like a platoon of gladiators" and that the defeat was "worth twice as much as victory". The Italian team were nicknamed the "lions of Highbury" - and the myth went unchallenged. Carosio often said that his greatest wish was to witness Italy defeat England. He would have to wait another 39 years (until 1973) for his dream to come true".

Giuseppe Meazza, από Wikipedia.

1938 FIFA WORLD CUP, από Wikipedia, 

"Some argued that Hungary - or at least its goalkeeper - allowed Italy to win, as a measure to save the lives of the Italian Team, which had received telegrams by Benito Mussolini with "Vincere o morire!" (mistranslated as "Win or die") written on them. Hungarian goalkeeper Antal Szabó expressed his relief following his side's defeat against Italy despite letting in four goals in the loss. Referring to Mussolini's pre-match threats, Szabó quipped "I may have let in four goals, but at least I saved their lives". Actually, this is not the case. "Win or die" was a typical slogan of encouragement from fascist era, meaning "Victory or bust!" or "do your best to get victory". The fascist regime held sporting heroes and champions in high regard, greatly using them in their propaganda machine, so an act like the one suggested by Szabó was not realistic. Szabó's words may have been perhaps an honest misunderstanding".

Coppa del Mondo di Calcio, 1938: La seconda stella, 3/10/2009.

1934 World Cup: Italy wins for Il Duce. Mussolini made the 1934 World Cup his Berlin Olympics, 25/11/2009, CBC Sports.

Our gadgets, ourselves, by Ruth Marcus, The Washington Post, 09/06/2010

As Carr writes, "I can feel it too. Over the last few years I've had an uncomfortable sense that someone, or something, has been tinkering with my brain, remapping the neural circuitry, reprogramming the memory. My mind isn't going -- so far as I can tell -- but it's changing. I'm not thinking the way I used to think." Trying to read a book, he says, "my concentration starts to drift after a page or two. . . . I feel like I'm always dragging my wayward brain back to the test."

(...)

Once upon a time, which is to say before the advent of the Internet, my work as a journalist involved reading documents, making phone calls, attending events. Turning to the keyboard, or the screen, was the end of the assembly line.

Now, it seems, it is the totality: I spend hours skittering across the virtual surface of the Web, flitting from place to place, never resting for very long. I read a few sentences -- or write a few -- and my hand twitches, like an alcoholic reaching for the bottle, toward the BlackBerry.

(...)

The implications of this are most worrisome for children. Like Carr, I had an "analog youth" before a "digital adulthood." A modern child's existence is all digital, all the time. They have constant access to stimulation -- on their laptops, on their iPods, on their cellphones. It is no surprise that their capacity to submerge themselves for hours in the world of a book has been diminished. Their brains are wired to expect more stimulation.

My current household technological battle involves making the kids turn off Facebook and cellphones when studying. They believe this to be not only unnecessary but rude: In an age when no one is ever really out of contact, how could they possibly be inaccessible to their friends?

(Έλληνες συνταξιούχοι του 2060 ανακαλύφθηκαν από τη νέα τεχνολογική μέθοδο FLR -Find Loverdos Results- η οποία αναπτύχθηκε στις αρχές του 22ου αιώνα για να μελετηθεί το αποτέλεσμα της εφαρμογής του ασφαλιστικού Λοβέρδου -Τρόικας στον Ελληνικό Λαό. Περισσότερα εδώ)

του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή 09/06/2010

Αβάσιμη φήμη η αναδιάρθρωση χρέους, του Γιάννη Παπαδόγιαννη, Η Καθημερινή 09/06/2010

Στελέχη τραπεζών υπογραμμίζουν ότι οι καταθέσεις δεν κινδυνεύουν και υπενθυμίζουν ότι η χώρα και το τραπεζικό σύστημα βρίσκονται υπό την προστατευτική ομπρέλα της Ε. Ε. και της ΕΚΤ. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι αυτός της αυτοεκπληρούμενης προφητείας: αν όλοι σπεύσουμε να αποσύρουμε τις καταθέσεις πιστεύοντας ότι το τραπεζικό σύστημα θα καταστραφεί, τότε αυτό θα συμβεί. Αναλυτές σημειώνουν ότι στις περιπτώσεις που ορισμένες τράπεζες χρεοκόπησαν σε Αμερική και Ευρώπη δεν χάθηκαν καταθέσεις. «Αν μια τράπεζα είναι σε δύσκολη θέση, σε κίνδυνο δεν βρίσκονται οι καταθέσεις αλλά οι περιουσίες των μετόχων» σημειώνουν. Υπενθυμίζεται ότι στο πλαίσιο του σχεδίου στήριξης της ελληνικής οικονομίας δημιουργήθηκε το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, το οποίο μπορεί να συνεισφέρει έως 10 δισ. ευρώ για την κεφαλαιακή ενίσχυση τραπεζών στην περίπτωση που οι μέτοχοι δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν.

Δεν υπήρχαν κι αντισώματα..., του Κώστα Λεονταρίδη, Η Καθημερινή 09/06/2010

Εχω την αίσθηση ότι οι καταιγιστικές εξελίξεις μάς ζάλισαν κι αθροίζουμε πορτοκάλια με λεμόνια. Πρώτο ζητούμενο είναι η οικτρή δημοσιονομική εικόνα. Το πώς φθάσαμε έως εδώ πρέπει να διερευνηθεί για ιστορικούς και παιδευτικούς λόγους, αλλά αυτό που προέχει είναι να αποκτήσει το ταχύτερο δυνατόν το κράτος στοιχειώδη διεθνή αξιοπιστία. Αλλο ζητούμενο είναι τα σκάνδαλα. Το αυτονόητο είναι πως πρέπει να τιμωρηθούν οι ένοχοι και να γίνουν γνωστές οι παραφυάδες τους, το δύσκολο είναι να απενεργοποιηθούν οι δίαυλοι που επιτρέπουν σε δημόσιο προσωπικό να λυμαίνεται δημόσιο χρήμα. Τα σκάνδαλα (Siemens, Βατοπέδι, ομόλογα κ.λπ.) ήταν κλασικά συμπτώματα μιας διάτρητης κρατικής μηχανής, όχι η ασθένεια που έριξε στην κλίνη του ΔΝΤ την Ελλάδα. Και τελικά χρειάστηκε μια εθνική οικονομική τραγωδία για να επικυρωθεί το τέλος της μεταπολίτευσης, περιόδου ανθηρής σε συνθήματα αλλά και με έργα που άλλαξαν την Ελλάδα, περιόδου λιτότητας και Ολυμπιάδας, παχυλών υποσχέσεων και διαψεύσεων. Η μεταπολίτευση αφήνει έκθετους και τους πολλούς που οχυρώθηκαν στο αξίωμα «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό».

Ομόνοια σαν Κάμντεν, της Λώρης Κέζα, Το Βήμα 09/06/2010

Oι σύμβουλοι που καταθέτουν τις προτάσεις ανήκουν στο δυναμικό των υπουργείων Προστασίας του Πολίτη, Εσωτερικών, Εργασίας, Υγείας, Οικονομίας, Οικονομικών, Περιβάλλοντος, Πολιτισμού. Προσπαθούν να διαχειριστούν συνολικά το πρόβλημα που αναπτύχθηκε την τελευταία πενταετία στο γκέτο που περικλείεται από τις οδούς Ασωμάτων, Ερμού, Αθηνάς και Πειραιώς. Προτείνουν να γίνει μια διαχείριση ανθρώπων ώστε από τη σημερινή κατάσταση, με τις χιλιάδες πρεζάκια, τροτέζες, λαθρεμπόρους να γίνει μια μετάβαση στην ονειροχώρα. Οι αλλοδαποί θα καταγγέλλουν τους δυνάστες εργοδότες και θα καταδιώκουν τους ιδιοκτήτες που φοροδιαφεύγουν ενοικιάζοντας ντορμιτόρια με το κεφάλι. Το πνεύμα του κειμένου διάκειται θετικά και φιλικά απέναντι στον ξένο και με κάθε επιφύλαξη απέναντι στον ντόπιο. Μία από τις προτάσεις αφορά το ανταλλακτικό όφελος του μετανάστη αν ρουφιανέψει εκείνον που παίρνει 10 ευρώ την ημέρα για να παραχωρήσει ένα βρώμικο κρεβάτι. Ο καταδότης θα βρίσκει κατάλυμα από το κράτος. Το ερώτημα είναι γιατί σε μια περίοδο κρίσης, όπου όλο και περισσότερος κόσμος κοιμάται στα παγκάκια, πρέπει να υπάρξει ειδική μέριμνα για τον αλλοδαπό άστεγο και όχι για τον άστεγο γενικώς. Η φτώχεια πρέπει να αντιμετωπιστεί συνολικά, ανεξαρτήτως χρώματος και καταγωγής. 

(...)

O κ. Βούγιας έχει μια πολιτική κουλτούρα που εφάπτεται σε εκείνη των ανθρωπιστικών οργανώσεων, που εστιάζουν στη μία πλευρά του νομίσματος. Μια πιο σφαιρική αντιμετώπιση των αλλοδαπών στο κέντρο της Αθήνας θα έβαζε και άλλες παραμέτρους στη συζήτηση. Ο ξένος που έρχεται από τα ασιατικά βάθη με μισό κιλό άσπρη σκόνη είναι έμπορος πρέζας, δεν είναι κακομοίρης. Ο ξένος που φέρνει κοριτσόπουλα από τα βάθη της Αφρικής είναι μαστροπός, δεν είναι αδικημένος. Ο εγκληματίας δεν είναι λιγότερο εγκληματίας είτε έχει άδεια παραμονής είτε όχι. 

Τα γκρίζα σενάρια, του Τάσου Μαντικίδη, Το Βήμα 09/06/2010

Στο πρώτο, «το σενάριο της λακκούβας» (πιθανότητες 60%), η χώρα με τη βοήθεια του πακέτου των 110 δισ. ευρώ προχωρεί σε μια σκληρή δημοσιονομική προσαρμογή και αποφεύγει την αναδιάρθρωση του χρέους της. 

Στο δεύτερο, «το σενάριο της βαθιάς τρύπας» (πιθανότητες 30%), παρά τις φιλότιμες προσπάθειες η χώρα δεν μπορεί να εκπληρώσει τους στόχους του μνημονίου και οδηγείται σε διάρθρωση του χρέους της επιστρέφοντας το 75%-80% στους ομολογιούχους. 

Στο τρίτο, «το σενάριο της μαύρης τρύπας» (πιθανότητες 10%), η χώρα εμφανίζεται ανίκανη να προσπαθήσει πραγματικά να προσαρμοστεί, κάτι που οδηγεί σε μια βίαιη αναδιάρθρωση του χρέους επιστρέφοντας το 40% στους ομολογιούχους. 

Μια αναδιάρθρωση του χρέους συντεταγμένα και σε συνεννόηση με τους ομολογιούχους- η λεγόμενη «εθελοντική αναδιάρθρωση»- απομακρύνει πάντως την πρόσβαση της Ελλάδας για δανεισμό από τις αγορές κατά 2-3 χρόνια, ενώ εάν γίνει σε «μη εθελοντική» βάση τότε η απομόνωση θα ξεπεράσει τη δεκαετία. 

Μέσα στον Ιούνιο "κλειδώνει" και το εργασιακό, της Ρούλας Σαλούρου, capital.gr 09/06/2010

Το όριο των απολύσεων, το ύψος των αποζημιώσεων, το πάγωμα των μισθών και η περικοπή του κατώτατου μισθού είναι τα σημεία αιχμής που αναμένεται να προκαλέσουν μεγάλες τριβές μεταξύ κυβέρνησης και συνδικάτων αλλά και μεταξύ συνδικάτων κι εργοδοτών. Άλλωστε, ακόμη και ανάμεσα στους εργοδότες δεν υπάρχει κοινή γραμμή για τα εργασιακά. Στο υπουργείο Εργασίας πάντως, μετά και την άρνηση της ΓΣΕΕ να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε διαδικασία διαλόγου που υποκαθιστά τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, βιάζονται να κλείσουν μέσα στον Ιούνιο ή στις αρχές Ιουλίου το αργότερο και το εργασιακό. 

Βάσει του μνημονίου, οι αλλαγές θα συμπεριληφθούν σε Προεδρικά Διατάγματα που πρέπει να έχουν υπογραφεί και τεθεί σε εφαρμογή, έως το τέλος του χρόνου. Καθώς όμως, η έκδοση Προεδρικών Διαταγμάτων είναι χρονοβόρα, κρατά ακόμη και πάνω από 4 μήνες, ο χρόνος πιέζει. 

Εκτός από τις έντονες αντιδράσεις στους κόλπους των εργαζόμενων, που οδηγούν σε μεγαλύτερη όξυνση και τις σχέσεις συνδικάτων – κυβέρνησης, διαφοροποιήσεις καταγράφονται και μεταξύ των διαφορετικών εργοδοτικών οργανώσεων. Ο ΣΕΒ, μέσω του προέδρου του Δ. Δασκαλόπουλου, αμέσως μετά από τη συνάντηση με τον κ. Λοβέρδο, την προηγούμενη εβδομάδα, ζήτησε να εφαρμοστούν οι υποχρεώσεις που προκύπτουν από το μνημόνιο. «Η επιχειρηματική κοινότητα ούτε ζήτησε ούτε αποφάσισε τα μέτρα για τα εργασιακά, αυτά όμως αποτελούν, ήδη, νόμο του κράτους και αποτυπώνουν τη ρητή δέσμευση της Ελλάδος προς τους δανειστές μας», δήλωσε χαρακτηριστικά ο κ. Δασκαλόπουλος. Μάλιστα, σύμφωνα με τον πρόεδρο του Συνδέσμου, η μόνη διαβούλευση νόημα έχει στο πλαίσιο της άμεσης κι αποτελεσματικής εφαρμογής των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η Ελλάδα. 

Κλειδώνουν οι συντάξεις, της Κατερίνας Κοκκαλιάρη, Έθνος 09/06/2010

Η βασική σύνταξη θα χορηγείται σε όλους τους ασφαλισμένους ανεξαρτήτως εισοδηματικών κριτηρίων στα 65 έτη. Σχετικές δηλώσεις έκανε χθες στην τηλεόραση του ANT1 ο Ροβέρτος Σπυρόπουλος, ο οποίος ξεκαθάρισε πως τα εισοδηματικά κριτήρια θα αφορούν τους ανασφάλιστους. Σημειώνεται πως η τρόικα είχε θέσει θέμα επιβολής εισοδηματικών κριτηρίων για τη χορήγηση της βασικής σύνταξης. Εντονη είναι η αντίδραση του υπουργείου, καθώς σε αυτήν την περίπτωση όσοι δεν δικαιούνται τη βασική σύνταξη θα έχουν ποσοστό αναπλήρωσης 48%. 

Η βασική σύνταξη θα χορηγείται και πριν από το 65ο έτος, εφόσον συμπληρώνονται οι προϋποθέσεις. Ωστόσο, στην περίπτωση πρόωρης εξόδου θα είναι μειωμένη κατά 6% ετησίως.

Χαμηλή πτήση και «επιδρομή» στη φρεγάτα Σαλαμίς, από enkripto.com 08/06/2010

Τέσσερα τουρκικά μαχητικά τύπου F-16 και τρία τύπου F-4 εισέβαλλαν στο FIR Αθηνών περίπου στις 16.15. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, δύο από τα τουρκικά Φάντομ έκαναν εικονική επιδρομή στη φρεγάτα Σαλαμίς. Με την κάλυψη των υπολοίπων πέντε τουρκικών μαχητικών το ζεύγος των τουρκικών F-4 πέταξε μόλις 500 πόδια (δηλαδή μόλις 166 μέτρα πάνω από το κατάστρωμα της φρεγάτας) πάνω από το «Σαλαμίς», ενώ το ελληνικό πολεμικό έπλεε 14 μίλια νότια της Χίου.

Άκρως επιθετική θεωρείται η σημερινή κίνηση της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας.

Η ελληνική απάντηση θα είναι ένα διάβημα διαμαρτυρίας στο τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών.

Greek Default Seen by Almost 75% in Poll, Doubtful About Trichet, by Rich Miller, Bloomberg 08/06/2010

Investors in all three regions agree that Greece is the most likely country to default on its debt.

“The Greek government will not have the long-term fortitude to control spending,” says Robert Knox, a poll participant and chief executive officer of Park City, Utah- based broker-dealer RG Knox Co.

Thirty-five percent of those surveyed say a default by Portugal was likely, while more than a quarter say the same about Spain. Outside of Europe, the country seen as most likely to miss a debt payment was Argentina, with 31 percent.

“I see a lot of similarities between Spain’s situation now and emerging markets in the past 20 years,” says Alvaro Teixeira, the head of Latin American equities at Prebon Canada Ltd. in Toronto. They include “high debt, high unemployment, growing social distress,” and a currency that’s too strong for the Spanish economy.

The Limits of Public Opinion: Arabs, Israelis and the Strategic Balance, by George Friedman , Stratfor 08/06/2010

To begin to understand how deeply the Arabs are split, simply consider the split among the Palestinians themselves. They are currently divided between two very different and hostile factions. On one side is Fatah, which dominates the West Bank. On the other side is Hamas, which dominates the Gaza Strip. Aside from the geographic division of the Palestinian territories — which causes the Palestinians to behave almost as if they comprised two separate and hostile countries — the two groups have profoundly different ideologies.

Fatah arose from the secular, socialist, Arab-nationalist and militarist movement of Egyptian President Gamal Abdul Nasser in the 1950s. Created in the 1960s, Fatah was closely aligned with the Soviet Union. It was the dominant, though far from the only, faction in the Palestine Liberation Organization (PLO). The PLO was an umbrella group that brought together the highly fragmented elements of the Palestinian movement. Yasser Arafat long dominated Fatah; his death left Fatah without a charismatic leader, but with a strong bureaucracy increasingly devoid of a coherent ideology or strategy.

click on image

Raymond Aron, by answers.com

Raymond Aron, Peace and War: A Theory of International Relations (Garden City, NY: Doubleday & Company, 1966), pp. 591-600

It would have been easy, choosing other texts, to lay more emphasis on Treitschke's nationalism or cynicism.

For example, the idea of various peoples all illuminated by a ray of the divine light might have laid the foundations of a philosophy of modesty or tolerance. But, in fact, the German historian draws a lesson of pride from it. "Every people has the right to believe that in itself certain forces of the divine reason find their highest expression. A people does not achieve self-awareness without overestimating itself." Treitschke adds that the Germans lack this massive pride. Elsewhere he evokes the case of conquerors who, in spite of their cultural superiority, are not numerous enough to convert the conquered peasantry. Such, for example, is the case of the Germans in Lithuania and Latvia. He does not hesitate to conclude: "No other solution remained than to keep the subjects in a state of the greatest possible Unkultur so that they would not become a threat to the less numerous masters."

The German historian does not doubt that the European nations will always be the leading actors of history, those who have and will have the right to draw the sword in order to fulfill their vocation and create the superior values of culture. He does not conceive that a type of superior state could appear tomorrow, or that on other continents a culture could flourish equal to that of Europe. "Europe is always the heart of the world and, since we are now familiar with the entire planet, we can predict that it will be so in the future."

Today it is no longer necessary to dispel the illusions of European and Germanic vanity. The quasi-cynicism to which power politics of idealist inspiration sometimes led seems almost naive in the light of the experience of our century. What still interests us in Treitschke's thought is the joint justification and almost the exaltation of the sovereignty of the state, of the rivalry of powers, or war. In other chapters we will take up certain problems raised by this defense and illustration of power politics: the indivisibility of sovereignty, the impossibility of a superior state (Oberstaat). It was important for us to look back at the German philosophy of the last century in order to understand at what point it differs from the American philosophy of today.

Raymond Aron and the End of Europe, by Christopher Caldwell, American Enterprise Institute for Public Policy Research

The European Project Today

In my view, the entire point of the European Union is to bring Europe’s fate back into its own hands. Certain of Aron’s preoccupations can tell us something about Europe’s potential to recapture some control of its fate.

Aron felt what you might call awe at the binding power of nationalism. He would probably consider the European project to be in big trouble if it could not harness that power. He wrote tellingly that “the war of 1914 was a rude shock for the socialist religion. Because it showed that in spite of words and appearances, at the inevitable moment of choice, the country won out over the party--effortlessly.”

A very similar leakage of Europeanist passions back into nation states is clearly visible today. Harmonization of immigration policies is imperative. And yet it is political suicide for most nationally elected politicians to propose ceding that authority to Brussels.

For Aron, the Eastern European nations in the aftermath of the war were only “fictively restored.” The national economies of Western Europe have today become similarly “fictive.” You go to an Italian wine town and think, “Wow! Now I’m in the real Italy!” But then you realize the winery is owned by Germans, the town is inhabited by English vacationers, and the people who clean the dishes in the French-owned restaurant are all Romanians.

This is just life in the global economy, but it matters more to Europeans than it does to Americans. The ability to control a national economic space is central to creating a welfare state, and the welfare state is central to European identity. You see the paradox. The question is whether, as Europe becomes demographically more like America, it will lower its welfare benefits. The answer is, yes, it will.

The fact that Europeans have a more serious immigration-and-assimilation problem than Americans is largely an accident. But it has been made worse by a failure to assert European culture and values and by an inability to define what European identity is. Aron wrote, “Europeans would like to exit from history, from la grande histoire, from the history that is written in letters of blood.” The big question may be whether, in coming to Europe, the immigrants believe they are migrating toward or away from la grande histoire. It’s an open question.

Europe's Sovereign Debt Crisis: No Place to Hide? by John H. Makin, American Enterprise Institute for Public Policy Research , June 2010

While it is indeed true that no man--or nation--is an island, especially not in a world of highly integrated financial markets, it is important to be clear that the southern European crisis was not inevitable. It sprang mainly from the failure to implement the fiscal discipline required of nations that participate in a single currency area, especially nations with widely divergent rates of productivity growth and limited labor mobility among them.

The crisis was exacerbated by the ECB's initial refusal on May 6 to purchase the questionable southern European sovereign debt directly while decisions were made about whether to restructure some southern European sovereign debt and, over a longer period of time, to reimpose fiscal discipline on all EMU members. The crisis makes clear that countries that cannot demonstrate a credible return to fiscal discipline should not be part of the EMU, since a lack of fiscal discipline in some countries compromises the credibility of the euro as a viable store of value.

Given the prominent dissents on the ECB governing board with respect to the initiation of purchases of southern European government debt, it may take some time for the ECB to reach the conclusion, as the Fed did in March 2009, that a substantial expansion of its balance sheet to include some low-quality assets will be required to exit the crisis environment. Recall that the Fed's substantial balance-sheet expansion came about six months after the Lehman Brothers crisis and a little over five months after the Troubled Assets Relief Program was announced, a period that witnessed substantial market volatility and a continued sell-off of risk assets.

The EMU and the ECB do not have five months to articulate a coherent approach to the sovereign debt crisis in southern Europe. If they take that long, it will become more clear every day that indeed "no man is an island" as the global financial system is put increasingly at risk by the severe erosion of capital in European banks. 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ (Το Μουντιάλ του 1978)

Εν όψει του επερχόμενου Μουντιάλ, και σε πείσμα των συνθηκών, αρχίζω ένα μικρό αφιέρωμα....Καλή Διασκέδαση!

Copa Mundial de Fútbol de 1978, από Wikipedia (η ισπανική έκδοση είναι περισσότερο πλήρης),

1978 Αργεντινή, posted by red-dna,

Το Μουντιάλ στη σφαίρα της πολιτικής. Από το δεύτερο κιόλας Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιταλίας, φάνηκε πως το ποδόσφαιρο μπορεί να γίνει αντικείμενο «εκμετάλλευσης», του Γιώργου Γεωργακόπουλου, Η Καθημερινή, 22/5/2010.

"Και αν στην ιστορία έχουν μείνει οι εντυπωσιακές εικόνες των γηπέδων με τα εκατομμύρια χαρτάκια που έφτιαχναν εκπληκτική ατμόσφαιρα στις εξέδρες, κηλίδα για τη διοργάνωση αποτελεί ο τρόπος με τον οποίον έφτασε στον τελικό η «αλμπισελέστε»: Στον τελευταίο της αγώνα στην ημιτελική φάση των ομίλων, η Αργεντινή είχε να αντιμετωπίσει την ομάδα-έκπληξη, το Περού, και χρειαζόταν νίκη με διαφορά τεσσάρων τερμάτων, αλλιώς στον τελικό θα πήγαινε η μισητή Βραζιλία. Στο βιβλίο του «Ημασταν πρωταθλητές», ο Αργεντινός δημοσιογράφος Ρικάρδο Γότα εξιστορεί πώς το Περού πιέστηκε να υποκύψει στους γηπεδούχους.

Αναφέρει συγκεκριμένα ότι ο Βιδέλα επικοινώνησε με τον ομόλογό του του Περού, στρατηγό Φρανσίσκο Μπερμούδες, ύστερα από τη νίκη του Περού επί της Σκωτίας στην πρώτη φάση με σκορ 3-1, λέγοντάς του: «Στρατηγέ, σας συγχαίρω για τον θρίαμβο που κατήγαγε η ομάδα σας, τον οποίο θεωρώ θρίαμβο της Λατινικής Αμερικής», για να λάβει την εξής απάντηση από τον Μπερμούδες: «Σας ευχαριστώ για τη γενναιοδωρία σας και όλα τα δείγματα αφοσίωσης που δέχονται οι συμπατριώτες μου κατά την παραμονή τους εκεί στην Αργεντινή. Σας είμαστε υπόχρεοι γι’ αυτά».

Η συνομιλία αυτή, που μεταδόθηκε επισήμως στην Αργεντινή ηχογραφημένη, αρκούσε για να συνεννοηθούν οι δύο ηγέτες για συνεργασία όταν θα έπρεπε.

Επιπλέον, λίγο πριν από την έναρξη του αγώνα αυτού, στα αποδυτήρια του Περού βρέθηκαν όχι μόνο ο Βιδέλα αλλά και ο φίλος και σύμμαχος υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Χένρι Κίσινγκερ".

Μουντιάλ 2010: Το προφίλ της Αργεντινής, Ελευθεροτυπία, 4/12/2009.

Argentina’s 1978 World Cup: The Ugly Truth, Sabotage Times, 12/5/2010.

Histoire de la Coupe du Monde 1978. (με πλούσιο οπτικό υλικό).

WM-Serie: 1978. Die Schmach von Cordoba oder „I wer' narrisch!“, FAZ, 3/6/2010.

Argentina-Perú en el Mundial 78: un libro reflota sospechas de soborno, Ezequiel Fernández Moores, Buenos Aires, Argentina, 9/6/2008.

Presidencia de Videla (1976-1981).

Animals suffer after oil spill, yahoo.com slide show

H κρίση Ισραήλ-Τουρκίας και το πρόβλημα του ΡΚΚ, του Günay Aslan, enkripto.com 03/06/2010

Νταβούτογλου και Τουρκική Εξωτερική πολιτική, του Ελ.Καραγιάννη, Ανιχνεύσεις 02/06/2010

Οι βασικές γραμμές στις οποίες στηρίζει το γεωστρατηγικό του οικοδόμημα είναι τρείς. Α) χρήση ειρηνικών μέσων ή ήπιας πολιτικής ή άλλως προληπτικής διπλωματίας Β) επίλυση όλων των διμερών διαφορών με τους γείτονες ( μηδενικά προβλήματα ) Γ) επίτευξη λύσεων που να εξασφαλίζουν ισομερή αποτελέσματα για τους εμπλεκόμενους  ,τουτέστιν την win-win επίλυση των διαφορών. Για να μπορέσουν όμως να επιτευχθούν οι στόχοι αυτοί θα πρέπει πρώτα η Τουρκία να απαλλαγεί από την μιλιταριστική εικόνα που έχουν οι τρίτοι γι΄ αυτήν, δεύτερον να αναπτύξει φιλικές σχέσεις με τις γειτονικές της χώρες και τρίτον να βρεί μία αποδεκτή γι’ αυτήν λύση στο Κουρδικό πρόβλημα που όμως να μην την απομακρύνει από τους Κόυρδους του Ιράκ λόγω των βλέψεων της στην Μοσούλι και στην ευρύτερη περιοχή του Περσικού Κόλπου.

Υποστηρίζει ότι λόγω της ιστορίας της και της γεωγραφικής της θέσης ,η Τουρκία κατέχει «στρατηγικό βάθος» και ως εκ τούτου δύναται να διαδραματίσει ρόλο «κεντρικής δύναμης» και όχι μόνον « περιφερειακής δύναμης» στα Βαλκάνια.

Κατά τον κ.Νταβούτογλου η Τουρκία δεν πρέπει να περιοριστεί στο ρόλο της γέφυρας μεταξύ Ανατολής –Δύσης ή του συνδέμου μεταξύ Ισλάμ και Χριστιανικών Κρατών-Δύσης  ,που εξαγγέλουν οι Δυτικοί (Ε.Ε και ΗΠΑ) αλλά μπορεί να διαδραματίσει ρόλον  πέραν των Βαλκανίων ,όπως στη Μ.Ανατολή, Κεντρική Ασία, Καύκασο, Αφρική ,Λατινική Αμερική , κλπ.

Flotillas and the Wars of Public Opinion, by George Friedman, Stratfor (εδώ από Ανιχνεύσεις), 02/06/2010

The Geopolitical Fallout for Israel

It is vital that the Israelis succeed in portraying the flotilla as an extremist plot. Whether extremist or not, the plot has generated an image of Israel quite damaging to Israeli political interests. Israel is increasingly isolated internationally, with heavy pressure on its relationship with Europe and the United States.

In all of these countries, politicians are extremely sensitive to public opinion. It is difficult to imagine circumstances under which public opinion will see Israel as the victim. The general response in the Western public is likely to be that the Israelis probably should have allowed the ships to go to Gaza and offload rather than to precipitate bloodshed. Israel’s enemies will fan these flames by arguing that the Israelis prefer bloodshed to reasonable accommodation. And as Western public opinion shifts against Israel, Western political leaders will track with this shift.

The incident also wrecks Israeli relations with Turkey, historically an Israeli ally in the Muslim world with longstanding military cooperation with Israel. The Turkish government undoubtedly has wanted to move away from this relationship, but it faced resistance within the Turkish military and among secularists. The new Israeli action makes a break with Israel easy, and indeed almost necessary for Ankara.

New Israeli Tack Needed on Gaza, U.S. Officials Say, by Ethan Bronner, The New York Times 02/06/2010

The Obama administration considers Israel’s blockade of Gaza to be untenable and plans to press for another approach to ensure Israel’s security while allowing more supplies into the impoverished Palestinian area, senior American officials said Wednesday.

The officials say that Israel’s deadly attack on a flotilla trying to break the siege and the resulting international condemnation create a new opportunity to push for increased engagement with the Palestinian Authority and a less harsh policy toward Gaza.

“There is no question that we need a new approach to Gaza,” said one official, who spoke on the condition of anonymity because the policy shift is still in the early stages. He was reflecting a broadly held view in the upper reaches of the administration.

Israel Agonistes, by Eric Alterman, The Nation 02/06/2010

Shortly before the attack, Peter Beinart's stinging critique of the failure of the American Jewish establishment either to defend democracy in Israel or engage liberal young Jews in the Zionist project, published in The New York Review of Books, somehow pierced the wall of denial that had enveloped all such discussions in America for the past forty years. Beinart, ex–liberal hawk editor of The New Republic and a member of an Orthodox synagogue, described an "American Zionist movement that does not even feign concern for Palestinian dignity and a broader American Jewish population that does not even feign concern for Israel." He placed the blame directly on the leaders of organizations like AIPAC, where "the Holocaust analogies never stop, and their message is always the same: Jews are licensed by their victimhood to worry only about themselves." And yet as Ron Kampeas of the Jewish Telegraphic Agency has reported, Beinart's piece "is being examined as well in the uppermost precincts of organized U.S. Jewry." He notes that "even some of Beinart's named targets—speaking off the record—agreed that a crisis was imminent and that he raised worthwhile issues."

Europe's Democracy Deficit, by Gary Younge, The Nation 02/06/2010

Welcome to the eurozone and the European Union, struggling to maintain its credibility in the face of market speculation, popular protests and government ambivalence. The euro has lost about 14 percent of its value against the dollar this year alone. The weakest members of the eurozone—Greece, Portugal, Ireland and Spain—are threatened with ejection. Italy may soon find itself among them. Meanwhile, the strongest, France and Germany, are questioning the currency's survival.

The curious thing about this crisis is that on paper Europe's economies are not in terrible shape compared with the rest of the Western world. EU unemployment is marginally lower than in the United States (9.7 percent as opposed to 9.9 percent) as is the inflation rate (1.8 percent versus 2.2 percent). True, growth and productivity are lower too, so there's little reason for anyone to dance a jig down the Champs-Élysées. But fiscally it is far from an unmitigated disaster. According to the OECD, the US deficit, as a percentage of GDP, is higher than that in Greece, Spain, Portugal and Italy—all in the cross hairs of the markets—and its public debt as a percentage of GDP is higher than that in Portugal, Ireland and Spain.

But Europe's primary problem—the reason it has been lurching from crisis to crisis as the markets tank, the Greeks and Spaniards protest, and the Germans and French bicker—is not its fiscal deficit but its democratic deficit.

DIEGO FORLAN, Ο ΑΡΧΗΓΟΣ

Diego Forlan keeps his promises, SoccerAmerica Daily, 6/7/2010.

"When his older sister, Alejandra, suffered injuries in a car accident that left her paralyzed at age 17, the 13-year-old Diego promised her he would become a soccer star. “I told her while she was in her hospital bed that I would become a star so that I could ensure that she still has a good life,” Diego said. He left Uruguay at age 17 for Argentina’s Independiente and at age 19 debuted for the team coached by Cesar Luis Menotti, who had guided Argentina to the 1978 World Cup title. Forlan's 40 goals in 91 games for Independiente caught the attention of Manchester United, which bought him for more than $10 million in 2002 at age 23".

Leader and Scorer, Yet Not a Finalist, by Rob Hughes, The New York Times, 6/7/2010.

"The Manchester period, from 2002 to 2004, was both the most difficult and the most revealing of his career. He played his heart out. His team won three consecutive Premier League titles, yet his scoring ratio was by far his lowest in professional soccer. Everywhere else he has gone, he has scored at least a goal every two games, but at United he managed just 17 in 98 matches. Just why, nobody ever figured out. He tried, maybe too hard, to be a team player. He worked, maybe too unselfishly, and he cared too obviously for the team on which he played. For character, his coach, Alex Ferguson, would select Forlán every time, but in the end both men realized a move might help Forlán".

When Diego Forlan's blonde sister was crippled in a car crash, he vowed to become a soccer star to support her. The millions he earns from Manchester United help to pay her medical bills. Who says all footballers are greedy?, by Caroline Graham, www.findarticles.com, 24/2/2002.

Torjägerkarriere mit Unterbrechung. Vor sechs Jahren wurde Diego Forlan auf dem Spielfeld noch verhöhnt. Nun ist er die wichtigste Stütze Uruguays und spielt das Spiel seines Lebens, von Oliver Fritsch, Die Zeit, 6/7/2010.

Diego Forlán se convierte en el ícono de la unión en UruguayEl delantero fue el más aplaudido por la gente en Montevideo. ´Cachabacha´ derrochó humildad y dijo que ´Uruguay es grande en todos los niveles, no solo en fútbol´, 100GOLES.com, 13/7/2010

Δες και το παρατσούκλι του στην Λατινική Αμερική, το Cachabacha

 ENTREVISTA: LUIS UBIÑA Defensa uruguayo en los Mundiales de 1966 y 1970. "Hay más alegría ahora que en 1950", Diego Torres, El Pais, 1/7/2010.

Forlán nunca se cansa. El delantero uruguayo fue nombrado Balón de Oro del Mundial gracias a su juego omnipresente: fue el ariete que más corrió y tiró 21 veces desde fuera del área, Jose Marcos, El Pais, 14/7/2010.

 Krise in Griechenland. Schuld sind immer die anderen, Aus Athen berichtet Manfred Ertel, Der Spiegel, 12/5/2010.

LITERATUR & INTERNET. Hyperlinks sind out. Wie verändert das Internet die Literatur? Eine Handvoll Autoren aus New York geben darauf mit ihren Gedichten und Romanen eine hoffnungsvolle Antwort, von Johannes Thumfart, Die Zeit, 22/4/2010.

ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ (ΜΕ ΝΕΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ, ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ!)

«Πρόταση γάμου» της Τράπεζας Πειραιώς σε Αγροτική και Τ.Τ.Αφορά στην εξαγορά του 77,31% της ATEBank και του 33,04% του Ταχ. Ταμιευτηρίου έναντι 701 εκατ. ευρώ σε μετρητά, Eλευθεροτυπία, 15/7/2010.

Οι λεπτομέρειες της πρότασης που κατέθεσε η Τράπεζα Πειραιώς. Την εξαγορά του 77,31% των μετοχών της Αγροτικής Τράπεζας αλλά και του 33,04% των μετοχών του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, με μετρητά προτείνει η Τράπεζα Πειραιώς στο Ελληνικό Δημόσιο, Ελευθεροτυπία, 15/7/2010.

Η μετοχική σύνθεση, το ενεργητικό και οι αξίες των τριών τραπεζών στο ΧΑ, Ελευθεροτυπία, 15/7/2010.

Η ιστορία και το προφίλ των τριών τραπεζών. Πειραιώς, Αγροτική και Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο με μια ματιά, Ελευθεροτυπία, 15/7/2010.

Διαξιφισμοί Τσίπρα με Σαχινίδη στη Βουλή για την πρόταση της Τράπεζας Πειραιώς, Ελευθεροτυπία, 15/7/2010.

Αντιδρούν οι εργαζόμενοι σε ΑΤΕ και ΤΤ για την πρόταση εξαγοράς από την Πειραιώς, Το Βήμα, 15/7/2010.

"«Επίθεση κατά της Αγροτικής Τράπεζας και κατ' επέκταση ενάντια στον αγροτικό τομέα, εκδηλώθηκε από το μεταπρατικό ιδιωτικό κεφάλαιο, σήμερα το πρωί! Η Τράπεζα Πειραιώς, διά του κ. Σάλλα, υπέβαλλε πρόταση για την εξαγορά της ΑΤΕ και του Τ.Τ., έναντι ευτελούς τιμήματος και ζητάει από την ελληνική κυβέρνηση να πει το ΝΑΙ.Σε μια συγκυρία οικονομικής κρίσης, με τις αποτιμήσεις στο ναδίρ, μόνο ένας άφρων θα έφτανε να ξεπουλήσει κρατική περιουσία, αντί "πινακίου φακής". Προειδοποιούμε τις επίδοξους εκποιητές να μην το τολμήσουν!». Αν το επιχειρήσουν, να γνωρίζουν, πως το δρομολόγιό τους θα έχει κατεύθυνση απευθείας τον Κορυδαλλό, χωρίς να περνάει, καν, από την Ευελπίδων!»".

Wenn Spanien spielt, steht das Land still. Spaniens EM-Sieg 2008 war mehr als ein sportlicher Erfolg. Seit dem Titelgewinn feiern Spanier, Katalanen und Basken ein neues Wir-Gefühl, von Christoph Heymann, Die Zeit, 7/7/2010.

SPANIEN. Das ballsicherste Mittelfeld der Welt. Spanien spielt nicht mehr den glänzenden Fußball wie vor Jahren. Doch der Halbfinalgegner Deutschlands imponiert noch immer mit Dominanz, von Matthias Bossaller, Die Zeit, 7/7/2010.

Deutsch-spanische Duelle. Olé, oje, o weh!, von Michael Baltes und Frieder Schilling, Der Spiegel, 7/7/2010.

Επιτέλους θα σταματήσουν οι Ισπανοί να κατηγορούν την 25χρονη Sara Carbonero, φίλη του Iker Casillas, εδώ.

ALEMANIA 0 - ESPAÑA 1. Nace una nueva España. El triunfo ante Alemania mete a la Roja en la final del Mundial gracias a un gol de Puyol, EDUARDO RODRIGÁLVAREZ, Εl Pais, 07/07/2010.

'Yo soy español, español, español', Roberto Bécares | Madrid, El Mundo, 7/7/2010.

La Reina presenció, de rojo y amarillo, la histórica victoria. Doña Sofía destacó que "todo el país está muy ilusionado con la selección" y confió en que Sudáfrica "va a traer suerte", La Vanguardia, 7/7/2010.

Un espectador saltó al césped en el minuto cuatro. Entró en el cesped con una vuvuzela de color rojo y una camiseta de color azul con el logo de Superman en el pecho, donde se podía leer 'Peace in the world' (Paz en el mundo), As.com, 7/7/2010.

159 υπέρ, έναντι 137 κατά. Χωρίς εκπλήξεις υπερψηφίστηκε επί της αρχής το νέο ασφαλιστικό σύστημα, Το Βήμα, 8/7/2010.

Nouvelle grève générale ce jeudi en Grèce, Liberation, 8/7/2010

«Υφαρπαγή διευθύνσεων». Για παραβίαση της ιδιωτικής ζωής κατηγορείται το Facebook στη Γερμανία, Το Βήμα, 7/7/2010.

Με την πλάτη στον τοίχο ο Σαρκοζί. Εισαγγελέας ερευνά τις καταγγελίες της λογίστριας της L΄ Οreal για τα φακελάκια με το μαύρο χρήμα, Το Βήμα, 8/7/2010.

David Cameron to announce greater citizen control of public services, by Patrick Wintour, The Guardian, 8/7/2010

Le pluralisme politique : une certaine idée de la démocratie, par Nicolas About, Le Monde, 7/7/2010

 ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ (Το Μουντιάλ της Ελβετίας-1954)

1954 FIFA WORLD CUP, από Wikipedia.

1954-Το πρόσωπο: Φέρεντς Πούσκας, o καλπάζων συνταγματάρχης.

1954-«Η μάχη της Βέρνης», η σκληρή τιμωρία της Σκωτίας και τα αδέρφια που έφτασαν στην κορυφή, του Κώστα Μακρίδη.

"Ξεχωριστή θέση στα χαϊλάιτ του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1954, είχε ο προημιτελικός ανάμεσα στην Βραζιλία και την Ουγγαρία, γνωστότερος ως «η μάχη της Βέρνης». Αντίθετα από ότι θα περίμενε κανείς από μία αναμέτρηση ανάμεσα σε δύο υπερδυνάμεις της εποχής για το άθλημα, το ματς έμεινε στην ιστορία για όλους τους λάθους λόγους αφού εξελίχθηκε σε… κλωτσοπατινάδα από τις λίγες. Οι παίκτες της «σελεσάο» είχαν κατηγορηθεί για δειλία στον τελικό του 1950 και οι συνεχιστές τους (αφού πολλοί δεν ξανακλήθηκαν από τότε) το μόνο που δεν ήθελαν στην διοργάνωση της Ελβετίας ήταν να επιβεβαιώσουν τους επικριτές. Νίλτον Σάντος και Ουμπέρτο από την Βραζιλία και ο αρχηγός Μπόζικ της «αράντσιπατ» αποβλήθηκαν για αντιαθλητική συμπεριφορά. Μετά το τέλος του αγώνα, που έληξε με 4-2 υπέρ των Ούγγρων, το «ξύλο» συνεχίστηκε μέσα στα αποδυτήρια τους".

1954-Το γεγονός: "Το Θαύμα της Βέρνης".

"Ο Άντι Ντάσλερ, ιδρυτής της Adidas, είχε τροφοδοτήσει τους συμπατριώτες του με παπούτσια τελευταίας τεχνολογίας, ελαφριά με ελαστική σόλα και βιδωτές τάπες, κάτι πρωτοποριακό για την εποχή. Η νίκη των «πάντσερ» «χρεώθηκε» ωστόσο και σε μια πρώιμη μορφή ντοπαρίσματος αφού υπήρξαν ντοκουμέντα πως οι διεθνείς έκαναν ενέσεις βιταμίνης C στο ημίχρονο για να αντέξουν στον ρυθμό της «αράντσιπατ»".

Μουντιάλ 1954-Ελβετία, από e-soccer.gr.

"Το ερώτημα που ταλαιπωρούσε πριν από τον τελικό τους δημοσιογράφους που κάλυπταν το Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν αν ο Πούσκας θα ήταν σε θέση να αγωνιστεί. Ο «καλπάζων συνταγματάρχης» είχε τραυματιστεί στον αστράγαλο στο πρώτο ματς με τη Δυτική Γερμανία στην πρώτη φάση και έκτοτε δεν είχε ξαναπαίξει. Ο αστράγαλός του είχε παρουσιάσει κάποια βελτίωση, εξακολουθούσε όμως να είναι πρησμένος. Οι Γερμανοί προσφέρθηκαν με το ιατρικό τους επιτελείο να τον βοηθήσουν να ξεπεράσει τον τραυματισμό του ώστε να παίξει στον τελικό, οι Μαγυάροι όμως αρνήθηκαν. Ο Σέμπες σε συνεργασία με τον προπονητή Μάντι, αποφάσισαν να δώσουν τη φανέλα με το δέκα στον Λάζλο Μπούνταϊ που τα είχε πάει περίφημα εναντίον της Ουρουγουάης. Ο Πούσκας όμως που δεν είχε τις καλύτερες σχέσεις με τον Μπούνταϊ, μόλις το έμαθε, άρχισε να ουρλιάζει. «Εγώ θα παίξω. Έστω και με ένα πόδι θα κερδίσω τους Γερμανούς»".

Κάθε Μουντιάλ έχει και τη δική του.... ιστορία σεξ, του Άλκη Φιτσόπουλου, Επίκαιρα, 25/1/2010.

Hungary: Magyars Magical Again?, by Jack Bell, The New York Times, 3/4/2009.

"Markovits is currently a visiting fellow at Stanford University’s Center for Advanced Study in the Behaviorial Sciences in Palo Alto, Calif., and the author of the forthcoming book “Global Players, Local Cultures,” which will be published by Princeton University Press next year. He said Hungary’s loss to West Germany brought the curtain down on a long period of exciting soccer emanating from Central Europe, which began with the Mitropa Cup in the 1920s. He included the great Austrian teams coached by Hugo Meisel. “Then it just ends,” Markovits said. “The players go West, Puskas to Real Madrid, Kocsis to Barcelona, this after having played for Honved, the team of the Hungarian Army. After ‘56, everyone that can left.”

Hungary's 50 years of hurt: the decline and fall of a once all-powerful football nation, by David Powell, TimesOnLine, 24/11/2003.

Hungary Lose to West Germany in 1954. Cruel Fate Strikes the Magyars in Switzerland, by Steven Pink, 25/11/2009.

"Despite their stumble at the last, posterity has remembered the Hungary side of the 1950’s fondly. They remain the record scorers (with 27) in a single World Cup competition and their four year unbeaten run of 32 international games stood unmatched until finally surpassed by Spain in 2009. Their Elo rating of 2166 (awarded in June 1954) remains the highest ever awarded to an international side, only the France side that won the World Cup and European Championship double (1998-2000) has ever approached this particular footballing benchmark. They were a team of stars who ushered in a new and more daringly innovative era of football. For this and so much more they deserve to be remembered as one of the greatest, if not they greatest, international teams to have ever taken the field".

Das Trauma von Bern: Die unbekannte Seite des legendären Endspiels

"Diese Niederlage war der Auslöser für Ausschreitungen in Budapest, sagt Peter Kasza. "Die Leute haben die Straßenbahn umgeschmissen und sind durch die Straßen gezogen, haben die Bilder der Spieler aus den Auslagen gerissen, aus den Schaufenstern gerissen und auf die Straße geschmissen." Für den damaligen Torwart Grosics hatte die Niederlage schwerwiegende Konsequenzen: "Im November 1954 hat mir die damalige politische Polizei, die Staatssicherheit, Spielverbot erteilt", erzählt er. "Ich wurde wegen Landesverrats angeklagt und es gab 13 Monate lang einen Prozess gegen mich. Ich wurde in die Provinz verbannt. Das hat in mir - das brauche ich wohl nicht zu betonen - als Sportler und als Mensch tiefe Spuren hinterlassen." Das verlorene Endspiel wurde zum Wendepunkt für Ungarn. Der Volksaufstand von 1956 hatte sein Vorbild in den Unruhen nach der Weltmeisterschaft".

Fußball ist niemals nur ein Spiel. Der frühere F.A.Z.-Herausgeber Joachim Fest über einen Nachmittag in Schwarz-Rot-Gold - am 4. Juli vor fünfzig Jahren, als das „Wunder von Bern“ seinen Lauf nahm, FAZ, 3/7/2004.

(Alcune attiviste della Peta sfilano a Sandton, in Sudafrica. Dipinti, sui loro corpi nudi, hanno i colori delle squadre ospiti al Mondiale e protestano contro l'uso delle pellicce-Ansa/Epa-,πηγή: Corriere della Sera)

(In Silenzio oggi per parlare domani, πηγή: Espresso)

Σκόρπιες σκέψεις από το Παγκόσμιο Κύπελλο, του Μανώλη Βαρδή

Τώρα που το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου φθάνει στο τέλος του, ας μου επιτραπούν κάποιες διαπιστώσεις. Δηλώνω βέβαια εκ των προτέρων καθ’ ύλη αναρμόδιος και ερασιτέχνης.

Η επιτυχία της Ισπανίας να φθάσει στον τελικό έχει σωστά αποδοθεί στην αντιγραφή του μοντέλου της Μπαρτσελόνα. Αδιάκοπες-και με μικρό διάνυσμα- πάσες για να κερδηθούν μέτρα ποδοσφαιρικής γης,  ξαφνική επιτάχυνση αφού έχει ζαλιστεί ο αμυνόμενος από την υπερβολική προσφορά κινήσεων και μαντεψιών, απουσία ηγετικών φυσιογνωμιών αφού όλοι «εξισώνονται» στο passing game, εκμετάλλευση και της παραμικρής ίντσας χώρου κ.α. Αυτό το μοντέλο είναι σύγχρονο, διότι υπακούει στο πιο πρόσφατο προϊόν της διακυβέρνησης (governance): το δίκτυο αλληλοδρά συνεχώς και επεκτείνεται, φορτώνει πληροφορίες (οι περισσότερες άσχετες και επουσιώδεις) και δρα μόνο όταν αποφασίσει εκ των συνθηκών να δράσει. Παίζει με τον «αντίπαλο» και αναδιαμορφώνει κάθε λεπτό την τεχνουργία του. Δεν υπάρχει ένας παραδοσιακός ιεραρχικός κεντρικός σχεδιασμός (με τη στενή έννοια του όρου). Τα όρια μεταξύ συλλογικότητας και εξατομίκευσης θολώνουν και αποκτούν νέο περιεχόμενο.

Η Γερμανία έκανε ό,τι μπορούσε να κάνει. Σε πολλά σημεία μου θύμισε την υπερηχητική σοβιετική ομάδα της δεκαετίας του ’80. Τέλεια φυσική κατάσταση, πολύ τρέξιμο, επιμονή, πιτσιρικάδες. Όμως μέχρι εκεί. Το μοντέλο της είναι βελτιωμένο, αλλά εξακολουθεί να στέκεται σε παρωχημένα καλούπια. Η τέλεια φυσική κατάσταση και η ταχύτητα είναι καλές για ομάδες μικρότερου βεληνεκούς (Ουρουγουάη, Παραγουάη, Χιλή), όχι για να πάρεις το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Η Ιταλία, Γαλλία, Πορτογαλία και Αγγλία, ως κύριοι εκφραστές της παλιάς «γερασμένης» Ευρώπης, απέτυχαν, μαζί με την εικόνα της Ευρώπης που ανάδυε το παιχνίδι τους- ήταν πολύ κουρασμένοι. Δεν απέτυχαν λιγότερο και οι φιλόδοξοι Βραζιλιάνοι και Αργεντίνοι. Εδώ όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Με τους περισσότερους παίκτες τους εκτός εθνικού εδάφους, αυτές οι «λεγεώνες των ξένων» (με το απίστευτο ταλέντο) έδειξαν και τα όρια της παγκοσμιοποίησης. Globalization αυτοί, Glocalization οι Ισπανοί. Διάτρητοι στο παγκόσμιο οι πρώτοι, ανοιχτοί οι δεύτεροι, οι οποίοι όμως «φιλοξενούν» στη χώρα τους το «παγκόσμιο», παίρνουν και δίνουν σ’ αυτό. Έχουν ριζώματα. Και τώρα που ο περιφερειακός εγωισμός τους δείχνει να υποχωρεί, μπορούν να είναι και περισσότερο αποτελεσματικοί.

Μένουν και οι διάφορες ΗΠΑ, Αυστραλίες, Νότιες Κορέες, Νέες Ζηλανδίες. Μία ακόμη απόδειξη ότι η εισαγωγή ξένων προτύπων- όσο μεθοδευμένα και επαγγελματικά και αν γίνεται- δεν επαρκεί για την ώρα. Εύχομαι για πάντα, αλλιώς το ποδόσφαιρο θα γίνει εντελώς «υπερπόντια επιχείρηση» (τα περί χαρούμενου και ανέμελου παιχνιδιού των ερασιτεχνών Αυστραλών και άλλων, τα ακούω βερεσέ!).

Δεν ξέχασα τη δύσμοιρη Αφρική. Η «γενοκτονία» των ταλέντων της συνεχίζεται. Είναι απτή απόδειξη της καταστροφικής επήρειας του αθλητικού brain-stealing. Παιχτάρες στις ευρωπαϊκές ομάδες, «νάνοι» στις εθνικές τους ομάδες (βλέπε Ντρογκμπά..).

Εν κατακλείδι θα το πάρει η Ισπανία; Δεν το ξέρω. Θα εξαρτηθεί από τον άγνωστο Χ, που είναι η εθνική Ολλανδίας. Τυχερή και απροσδιόριστη ομάδα, ομάδα «εμπόρων». Ταλέντο σε μερικούς, νύστα από τους υπόλοιπους. Μοιάζουν λίγο με την Ισπανία, αλλά μόνο λίγο. Δεν έχουν σχεδιασμό δικτύου. Είναι έτοιμοι να πάρουν τα καράβια τους και να «ανασυστήσουν» τις εμπορικές τους αποικίες (για παράδειγμα στην Ινδονησία και στις Αντίλλες). Μόνο η τύχη μπορεί να τους βοηθήσει. Α, και κάτι ακόμη. Το δίκτυο είναι καλό, αλλά όχι άτρωτο. Είναι αποκεντρωμένο και ευάλωτο άμα σπάσει κάπου. Αυτή είναι η ευκαιρία των Οράνιε!

Η απλή συνταγή της επιτυχίας για την Εθνική Ολλανδίας. Ο τεχνικός των Οράνιε Φαν Μάρβαϊκ, ο μεγάλος Γιόχαν Κρόιφ και ο Αρσέν Βενγκέρ εξηγούν πώς η πορτοκαλί ομάδα έφτασε (επ)άξια στον τελικό, του Β. Αρναούτογλου, Το Βήμα, 8/7/2010.

Should you press your thumbs, or twist, for victory? Τhe Economist, 8/7/2010.

Ύβρις και τίσις, του Γιάννη Τριάντη, Ελευθεροτυπία, 8/7/2010.

"Ακου, λοιπόν, υποβολέα τι έγραψε ο Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος στο περιοδικό «Σημειώσεις», τεύχος Ιουνίου: «Εχουμε δύσκολα μπροστά μας. Θα φάμε γερές θάλασσες, και δεν είμαστε μαθημένοι. Θα μάθουμε ή δεν θα μάθουμε. Το ζήτημα είναι να μη βρεθούμε μετανάστες σ' ένα ξένο μέλλον - ας είναι φτωχό μα δικό μας. Η παγκόσμια χούντα του χρήματος "αναδιαμορφώνει" ισοπεδωτικά, μέσα σε άτεγκτα, αδιαπραγμάτευτα, προκρούστεια καλούπια τη ζωή και τα πρόσωπα των αιχμαλώτων της... Εχουμε δύσκολα μπροστά μας. Να αλλάξουμε αλλά χωρίς να αλλοιωθούμε - "να ξηλώσουμε οι ίδιοι την κουλτούρα της σπατάλης" που μπαζώνει τη ζωή μας με σκουπίδια πολυτελείας, να ξαναδώσουμε αξία σε ό,τι μας αξίζει. Να διεκδικήσουμε την άμμο από το τσιμέντο, να ξαναμπούμε κάποτε σεβαστικά στο κύμα, να ξύσουμε την ψώρα από τη φύση. Εχουμε δύσκολα. Να διεκδικήσουμε την καρτερία από τη μιζέρια: "να τραβήξουμε κουπί". Εντάξει. Μα μήπως πρέπει πρώτα να πετάξουμε κάποιους στη θάλασσα;»

Ακυρώθηκε η συναυλία της Τζένιφερ Λόπεζ στην κατεχόμενη Κύπρο. Η διάσημη Λατινοαμερικανίδα τραγουδίστρια Τζένιφερ Λόπεζ αναγκάστηκε, υπό την πίεση χιλιάδων ομογενών σε όλο τον κόσμο, καθώς και έπειτα από παρεμβάσεις στελεχών του αμερικανικού Κογκρέσου να ακυρώσει την προγραμματισμένη για τις 24 Ιουλίου συναυλία της στην κατεχόμενη Κύπρο, Ελευθεροτυπία, 9/7/2010.

Βρετανία. Οι πρώτοι άνθρωποι έφτασαν στο νησί πριν από 800.000 χρόνια, Το Βήμα, 9/7/2010.

Σαν σήμερα, ήταν 10 Ιουλίου του 1949, ο Γιόζ. Τίτο κλείνει τα σύνορα με την Ελλάδα....Οι συνέπειες για τον εμφύλιο πόλεμο ήταν καθοριστικές. 

Ο ρόλος του Τίτο στον Εμφύλιο* Το KKE απέφυγε για μεγάλο χρονικό διάστημα να καταγγείλει τη Γιουγκοσλαβία για τη στάση της. Προχώρησε δε σ'' αυτή την καταγγελία προς το τέλος του Εμφυλίου, με άρθρο του N. Ζαχαριάδη, που έφερε τον τίτλο: «Το στιλέτο του Τίτο χτυπά πισώπλατα τη Λαϊκοδημοκρατική Ελλάδα», του Σπύρου Κουζινόπουλου, Το Βήμα, 17/8/2003.

Central Europe and Stalin. The Tito-Stalin Split and its Consequences, by Christoffer Andersen, Spring 2004.

Τα Blogs και η δυναμική τους (ΦΑΚΕΛΟΣ)

Habermas, the Public Sphere, and Democracy: A Critical Intervention, by Douglas Kellner. (πολύ καλή και ουσιώδης κριτική στην έννοια του δημόσιου χώρου και στις μεταλλαγές της)

As we may think, by Vannevar Bush, The Atlantic Monthly, July 1945 (από έναν παππού των σημερινών bloggers)