Η σιωπή των ταγών, του Χρήστου Γιανναρά, Η Καθημερινή 14/03/2010

Στα υπόγεια είναι η θέα, του Στάθη Ν. Καλύβα, Η Καθημερινή 14/03/2010

Τα μέτρα για την έξοδο από την κρίση, του Παναγή Bουρλούμη, Η Καθημερινή 14/03/2010

Κοινωνικό ΚΡΑΧ, Κύριο Άρθρο, Η Αυγή 14/03/2010

Εφιαλτικές μέρες έρχονται στην οικονομία, του Θάνου Παναγόπουλου, Η Αυγή 14/03/2010

Λάθος κατεύθυνση, του Θανάση Τεγόπουλου, Ελευθεροτυπία 14/03/2010

ΤΑ ΜΕΤΡΑ είναι σε λάθος κατεύθυνση διότι η εφαρμογή του Συμφώνου Σταθερότητας, σε περίοδο ύφεσης, υπό την κυριαρχία του γερμανικού εγωισμού (βλ. άρθρο του γερμανού υπουργού Οικονομικών στους «Financial Times» - FT.com 12 Μαρτίου 2010), είναι αντιοικονομική και αντιδημοκρατική. «Αντιλαμβάνομαι -λέει ο κ. Σόιμπλε- ότι μεγάλη πολιτική αντίσταση πρέπει να καμφθεί». Αυτή η αντίσταση, όμως, είναι δημοκρατική αντίσταση. Και δεν κάμπτεται ούτε με ασφυξιογόνα ούτε με τις ποινές που προτείνει ο κ. Σόιμπλε, ξεχνώντας ότι στις δημοκρατίες οι λαοί τιμωρούν, δεν τιμωρούνται. Η έξωθεν τιμωρία τους είναι πάντα σε λάθος κατεύθυνση.

«Παραμύθι με δράκους ο κίνδυνος χρεοκοπίας», συνένντευξη του Αλέξη Τσίπρα στο Φώτη Παπούλια, Ελευθεροτυπία 14/03/2010

Αμφισβητείτε ότι υπάρχει κίνδυνος χρεοκοπίας;

- Ωραίο το παραμύθι με τον δράκο της χρεοκοπίας. Κράτησε τόσο όσο χρειαζόταν για να καταπιεί ο δράκος τον 14ο μισθό. Το επόμενο διάστημα θα εμφανιστεί κι άλλος δράκος, της ανταγωνιστικότητας, που θα καταπιεί 14ο και 13ο μισθό, εργασιακές σχέσεις στον ιδιωτικό τομέα και ασφαλιστικό. Αυτό που παίζεται, στην πραγματικότητα, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια σχεδιασμένη κερδοσκοπική επίθεση των περίφημων δανειστών μας. Και αυτή την επίθεση η κυβέρνηση έσπευσε να τη διευκολύνει με τις κραυγές της περί χρεοκοπίας. Ηταν σαν να φώναζε στους κερδοσκόπους: «Εδώ είμαστε, ελάτε να μας κατασπαράξετε». Εστησαν μια παγίδα όπου τελικά έπεσαν οι ίδιοι. Ο πρωθυπουργός, πρέπει να πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό. Η πολιτική του θα φέρει ύφεση, νέα ελλείμματα, νέα μέτρα. Φέτος κόψανε το 1/3 του δώρου, του χρόνου θα κόψουν το άλλο 1/3 και του παραχρόνου θα το αποτελειώσουν.

Το κόστος του ασφαλιστικού, Editorial, Ελεύθερος Τύπος, 14/03/2010

Οι ρυθμίσεις που προωθούνται, και οι οποίες αναμένεται να επισημοποιηθούν περί τα τέλη του μήνα, θα φέρουν σταδιακή μείωση έως και 26% στα ποσά των συντάξεων, δημιουργώντας καινούργια δεδομένα για όσους θα βγαίνουν στη σύνταξη με το νέο νόμο. Το «μυστικό» βρίσκεται στην αλλαγή του τρόπου υπολογισμού των συντάξεων που θα δικαιούνται όσοι συνταξιοδοτηθούν ένα έως δύο χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου.

Η κοινωνία μυρίζει μπαρούτι, του Μπάμπη Αγρολάμπου, Ελευθεροτυπία 14/03/2010

 Μύθοι και πραγματικότητα για την Ιθαγένεια, του Γιώργου Χ. Σωτηρέλη, Το Βήμα της Κυριακής, 14/3/2010.

Όλοι στο ΙΚΑ, του Γιάννη Κρητικού, Έθνος 14/03/2010

Η αποπληθωριστική «τραγωδία» της Ιαπωνίας και ο κίνδυνος της Αμερικής, της Ζέζας Ζήκου, Η Καθημερινή 14/03/2010

---

Μεγάλη ύφεση για την Ελλάδα προβλέπει φέτος η Κομισιόν, του Σωτήρη Νίκα, Η Καθημερινή 13/03/2010.

---

Γερμανική βοήθεια πριν από τη διάλυση, του Simon Tilford, Η Καθημερινή 13/03/2010.

Πραγματικότητα οι εφιαλτικές προβλέψεις,Κύριο Άρθρο, Η Αυγή 13/03/2010

Ο Ιδιωτικός Τομέας… ,του Χρήστου Θεοχαράτου, Αδέσμευτος Τύπος, 13/03/2010

Σκληρό παζάρι για την ευρω-βοήθεια,Τα Νέα (Web Edition) 13/03/2010

Ο Γιώργος και ο Ουμπέρτο, του Παύλου Τσίμα, Τα Νέα 13/03/2010

Ευρωπαϊκή Ενωση: και τώρα τι;,του Παναγιώτη Μιχαηλίδη, Το Βήμα 13/03/2010

Καταληκτικά, ένα ιδιαιτέρως σημαντικό ερώτημα που φαίνεται να προκύπτει στην τρέχουσα οικονομική και κοινωνική συγκυρία και συνδέεται με την αστάθεια που αντιμετωπίζει το διεθνές σύστημα (βλέπε, π.χ., ΗΠΑ, ΕΕ, Κίνα) είναι αν και κατά πόσο η πολυπόθητη ευρωπαϊκή ενοποίηση θα επέλθει μέσω της συστηματικής υποβάθμισης του οικείου «κράτους-έθνους» και της σταδιακής μετάθεσης βασικών εξουσιών σε κεντρικούς, υπερεθνικούς ευρωπαϊκούς θεσμούς, όπου οι διάφοροι εθνικοί φορείς θα ανατρέχουν απευθείας στο πλαίσιο ενός ιδεατού ενιαίου ευρωπαϊκού κράτους, ή αν θα επέλθει μέσω μιας («χαλαρής» ή μη) «συνένωσης» κρατών-μελών που, διατηρώντας την εθνική κυριαρχία τους, θα αναζητούν τρόπους δημιουργικής συνεργασίας, συνύπαρξης και αλληλοϋποστήριξης και που οι κεντρικοί ευρωπαϊκοί υπερεθνικοί θεσμοί θα μπορούν είτε να υπερισχύουν (δηλαδή, ομοσπονδία) είτε να μην υπερισχύουν των αντίστοιχων εθνικών (δηλαδή, συνομοσπονδία).

 

 

---

An Irish Mirror, by Paul Krugman, The New York Times 07/03/2010

But the most striking similarity between Ireland and America was “regulatory imprudence”: the people charged with keeping banks safe didn’t do their jobs. In Ireland, regulators looked the other way in part because the country was trying to attract foreign business, in part because of cronyism: bankers and property developers had close ties to the ruling party.

(...)

What really mattered was free-market fundamentalism. This is what led Ronald Reagan to declare that deregulation would solve the problems of thrift institutions — the actual result was huge losses, followed by a gigantic taxpayer bailout — and Alan Greenspan to insist that the proliferation of derivatives had actually strengthened the financial system. It was largely thanks to this ideology that regulators ignored the mounting risks.

Euro Unity? It's Germany That Matters, by Celestine Bohlen, The New York Times 09/03/2010

The danger is that the Greek crisis could stoke German disenchantment with any plan to more closely bind the European Union or the euro area. In his February outlook, Willem Buiter, chief economist at Citigroup, said this crisis could make the “umbilical attachment” of Germany’s political elite to the European Union “a thing of the past.”

 

Greece will be saved, but what about other debtors?by Adrian Michaels, Telegraph, 12/03/2010

That won't be the end of the matter. For ordinary Greeks, out on strike and rioting again yesterday, the aggressive austerity measures are likely to mean years of soul-sapping recession. The country's leaders hugely misled their partners and the markets about the state of its finances; the correction is particularly brutal as a result. As Warren Buffett says, it is only when the tide goes out that you see who has been swimming naked. Greece is chief nudist at a naturists' convention, and a very cold wind is blowing.

 

German Exports and that Looming Double Dip, by Edward Hugh, 11/03/2010

Of course the implications of all this rather technical argumentation are fairly profound. In the first place, as I noted in this post, any talk of the ECB raising interest rates either this year, or in the first half of 2011, would seem to be way, way too premature. And secondly, it is becoming increasingly obvious that Europe's (theoretically) stronger economies are inexorably yoked together with all those supposedly weaker ones, via the Eurozone (and EU27) current account imbalances.
So solving one problem also implies solving the other. Never has the case for a "united we stand, divided we fall" approach been clearer. So gentlemen, please, let's get a note of reality back into all those deliberations about what to do with the problems being faced in countries like Latvia, Hungary, Greece and Spain. We need common solutions to common problems, and we need solutions that work.

In praise of the rotation of power,by Charles Krauthammer, The Washington Post, 12/03/2010

Two Cheers for American Exceptionalism, by Joseph Loconte, The American 05/03/2010

Slide Show: Women's History, Across the Globe, in: The Nation

Les cinq enjeux nationaux du premier tour des régionales, par Guillaume Perrault, Anne Rovan, Judith Waintraub, Nicolas Barotte, Le Figaro, 13/03/2010.

14-21 Mars 2010: Les Cles du scrutin region par region, Le Figaro, 14/03/2010

Electiones regionales 2010, Liberation 14/03/2010

Le pouvoir de nuisance, par Christophe Forcari, Liberation 13/03/2010

 

(Σαλάμι αέρος...To νέο μας εξαγώγιμο προϊόν, μετά το Σύνταγμα)

Επίσης και η ανοησία είναι ένα πολλά υποσχόμενο προϊόν του τόπου μας:

(Πηγή: Το Βήμα, 29/5/2011, εδώ)

...ανοησία που αν δεν είναι φαιά προπαγάνδα, δείχνει απόψεις ενός κόσμου, λίγο ως πολύ "βολεμένου", με άλλα λόγια, ποιός έχει δουλέψει στον ιδιωτικό τομέα και έχει τέτοια αντίληψη γι' αυτόν (είναι για γέλια!). Α ρε μικρο-ιδιοκτητούληδες και εμποράκοι όλοι σας! (Μ.Β.)

 

 

 

 

 

 

(Ψήφισμα λαϊκής συνέλευσης Πλατείας Συντάγματος)

Ευρώ, αναδιάρθρωση και Δημοκρατία,

του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Γράφω αυτό το μικρό σημείωμα γιατί θέλω να είμαι ξεκάθαρος σε όσα δημόσια υποστηρίζω. Αφορμή πήρα από την όλη προσπάθεια να εισαχθεί δια του αντιστρόφου , δια της μεθόδου του απεταξάμην, συζήτηση για την επιστροφή σε Εθνικό Νόμισμα (οπότε μετά, όσοι ήδη επεξεργάζονται το σενάριο να το φέρουν ως αποτέλεσμα της έλλειψης συναίνεσης ή ως περίπου αναγκαίο κακό...). Είναι τουλάχιστον χαρακτηριστική η προσπάθεια πολλών εντεταλμένων γραφίδων και πρακτόρων επικοινωνίας όλο το σαββατοκύριακο να σηκώσουν τη σχετική συζήτηση ανακαλύπτοντας συνωμοσίες κύκλων της αντιπολίτευσης αλλά και μέσα από την προσπάθεια τρομοκράτησης που στέλνει τον κόσμο στα ATM: έτσι, αν δημιουργηθεί πανικός, κόβεις πιο εύκολα δραχμές ...

Μια αποχώρηση από το Ευρώ στο δικό μου μυαλό συνιστά το τέλος της Ελλάδας ως Εθνικού Χώρου όπως τον ξέραμε ως σήμερα. Η συμμετοχή της χώρας στο Ευρωπαϊκό Πείραμα, επιδίωξη που ξεκίνησε από τη δεκαετία του 1950, όταν υπογράφτηκε και η συνθήκη σύνδεσης με την τότε ΕΟΚ, έχει κυρίως γεωπολιτικά χαρακτηριστικά. Η Ελλάδα επιδιώκει να μετάσχει, τη στιγμή που κορυφώνεται ο ψυχρός πόλεμος και διαμορφώνεται το μεταπολεμικό γεωπολιτικό πεδίο, στο σχηματισμό που φυσιολογικά ανήκει: από πολιτική, οικονομική αλλά και από άποψη κουλτούρας. Πολύ αργότερα δυο ιστορικές φράσεις θα περιγράψουν τα παραπάνω. Τότε αυτές οι φράσεις θα σηματοδοτήσουν μια δήθεν αντιπαλότητα. «Ανήκωμεν εις την Δύσην» όμως δεν είναι παρά η φυσιολογική συνέπεια του «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», αλλοιώς η Ελλάδα θα πάψει να ανήκει στους Έλληνες. Η ένταξη στο Ευρώ, με τη συνακόλουθη απεμπόληση τμήματος της οικονομικής Εθνικής Κυριαρχίας (κάτι που συμβαίνει και όταν η Γερμανία εγκαταλείπει το μάρκο επίσης) στην πραγματικότητα εντάσσεται ομοίως σε αυτή τη γεωπολιτική στρατηγική.

Φυσικά και έχει –αυτή η ένταξη- οικονομική σημασία: σήμερα το ΑΕΠ της χώρας ως μέγεθος δεν είναι παρά μιας μέρας διακίνηση κεφαλαίων στις χρηματαγορές του κόσμου. Η αυτονόμηση του χρηματιστικού κεφαλαίου από το φυσικό κεφάλαιο, μέσω άυλων δικαιωμάτων, δημιούργησε πανίσχυρα «κράτη από χρήμα» που επιβάλλονται στα ιστορικά Κράτη και που μπορούν να τα διαλύσουν αν είναι αυτή η επιθυμία τους. Ο Ευρωπαϊκός Μετασχηματισμός έχει επίσης και αυτή τη σημασία: της διάσωσης του ιστορικού Κράτους ως μήτρας του πολιτισμού και της κοινωνικής οργάνωσης, απέναντι και σε πόλεμο, με τα «κράτη του χρήματος» και την επιδίωξη της επιβίωσης του οικονομικά ισχυρότερου σε μια διαδικασία δαρβινικής επιλογής. Αυτή είναι μια μάχη πυκνή, χωρίς φανερό μέτωπο και σε πλήρη εξέλιξη σήμερα. Είχα την ευκαιρία να εξηγήσω στο «Οι νεοταξίτες ιππότες» γιατί θεωρώ την περίπτωση του Ευρωπαϊκού Νότου ως μείζον επεισόδιο ακριβώς της προσπάθειας για την απόκτηση σφαίρας επιρροής από τα «κράτη του χρήματος» και τους συμμάχους τους, ενόψει του νέου Ασιατικού Κόσμου που προβάλλει.

Ανακεφαλαιώνω: πειραματισμοί με την επιστροφή στη μοναξιά δεν έχουν νόημα. Αντίθετα έχει νόημα να συζητήσουμε στο Ευρωπαϊκό επίπεδο είτε τη λύση που προτείνει ο Γ.Βαρουφάκης (Modest Proposal) είτε να δεχτούμε μια αναδιάρθρωση (όπως κι αν την ονομάσουμε ή σχεδιάσουμε) αλλάζοντας ταυτόχρονα τους όρους της ακολουθούμενης οικονομικής συνταγής και στοχεύοντας στην αλλαγή του ψυχολογικού κλίματος και στην ανάπτυξη της οικονομίας.

Τίποτα ωστόσο δεν πρόκειται να αλλάξει αν η θέσμιση της πολιτείας παραμείνει η ίδια: το κύριο πρόβλημά μας σήμερα είναι ζήτημα πολιτικό, ζήτημα μιας Δημοκρατίας σε Κρίση: κρίση αξιών στο κοινωνικό, κρίση θεσμών στο πολιτικό και ιδιαίτερα στην αντιστοιχία ανάμεσα σε αυτό που ψηφίζουμε ως πρόγραμμα και σε αυτό που καταλήγει να εφαρμόζεται, και τέλος Έλλειμμα Ηγεσίας. Και το πρώτο βήμα για την έξοδο από την Κρίση είναι: εκλογές για την ανάδειξη Συντακτικής Συνέλευσης.

Ο Εχθρός εντός των Τειχών, του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου, konstantakopoulos.blogspot.com 28/05/2011

(...)

Το 2009-10, η Γερμανία συμμάχησε με το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο για να πειθαρχήσει την ευρωζώνη. Επρόκειτο για βαρύ στρατηγικό σφάλμα του Βερολίνου, από τα τόσο συνήθη στη γερμανική ιστορία. Τώρα, οι Γερμανοί αρχίζουν να ψυχανεμίζονται ότι, ενώ αυτοί νόμιζαν ότι έσπρωχναν στην παγίδα τους τους απείθαρχους εταίρους τους στην Ευρώπη, στην πραγματικότητα έπεφταν οι ίδιοι στην παγίδα του Λόιντ Μπλακφέιν και της τράπεζάς του, του Σόρος, του Πόλσον και των άλλων μεγάλων εγκληματιών του «καπιταλισμού της καταστροφής». Βλέπουν ότι, αντί να κάνουν την περιφέρεια αποικία της Γερμανίας, κινδυνεύουν να κάνουν την Ευρώπη αποικία της Γκόλντμαν. Βλέπουν, ένα χρόνο μετά το ελληνικό μνημόνιο-μνημόσυνο, την κρίση να βαθαίνει, το χρέος να αυξάνεται, την Ελλάδα πιο κοντά στη χρεωκοπία, την ¨Ενωση πιο κοντά στη διάλυση. 

Επιπλέον οι Γερμανοί τρομοκρατούνται από τη δύναμη που απέκτησε στο κέντρο της παγκόσμιας εξουσίας το τέρας του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Εμείς σκεφτόμαστε ακόμα με τα εργαλεία του παρελθόντος, νομίζουμε ότι έχουμε να κάνουμε με κράτη και μεγάλες δυνάμεις, με τις αυτοκρατορίες και τους ανταγωνισμούς τους. Δύσκολα καταλαβαίνουμε ότι όλα αυτά είναι σε μεγάλο βαθμό εικονικά, ότι πίσω τους διαγράφεται η σκιά ενός παγκόσμιου υπερκράτους, μιας Αριστοκρατίας του Χρήματος, απέναντι στις βλέψεις της οποίας προσπαθούν να προβάλλουν κάποια αντίσταση ότι απέμεινε από ανεξάρτητα κράτη στις ΗΠΑ, τη Γερμανία, τη Ρωσία, την Κίνα.

Δέσμιοι των αγορών, του νεοφιλελευθερισμού και του Μάαστριχτ, οι Γερμανοί δεν μπορούν και δεν θέλουν να αναπτύξουν, ακόμα τουλάχιστο, τη ριζικά διαφορετική στρατηγική που απαιτεί η αντιμετώπιση της οικονομικής και της ευρωπαϊκής κρίσης, της κρίσης χρέους και του έρποντος ολοκληρωτισμού των αγορών. Αρχίζει όμως μια μερίδα τους να κάνει τα πρώτα δειλά, αλλά σημαντικά διορθωτικά βήματα, και τα βήματα είναι υπέρ της Αθήνας. Ποιόν βρίσκουν απέναντι; Την ελληνική κυβέρνηση (και οι δύο λέξεις σε εισαγωγικά), που δεν θέλει να δυσαρεστήσει το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο και ιδίως την πιο ριζοσπαστική, αμερικανοεβραϊκή του “φράξια”! Σε αυτό το εξωφρενικό σημείο βρισκόμαστε, ο εχθρός εντός να είναι πολύ φοβερότερος από τον εχθρό εκτός των πυλών!

Η Ελλάδα στο πλευρό των τραπεζών

Oι Γερμανοί διαπιστώνουν το προφανές, αυτό δηλαδή που καταλαβαίνει και ένας πρωτοετής φοιτητής οικονομικών. Αν ήταν δύσκολο να πληρωθεί το ελληνικό χρέος πριν από το Μνημόνιο, είναι αδύνατο να πληρωθεί ένα χρόνο μετά. Το χρέος αυξήθηκε, η οικονομία βυθίστηκε σε πρωτοφανή ύφεση. Τα μόνο που κατάφερε το Μνημόνιο είναι, πρώτον, να αυξήσει το χρέος, δεύτερον να εξασφαλίσει με το δάνειο την τροφοδοσία από τα κράτη, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, όχι της ελληνικής οικονομίας αλλά των διεθνών τραπεζών, με λίαν επικερδή μάλιστα τοκογλυφικά επιτόκια, τρίτον να επιτείνει την ελληνική αδυναμία και άρα, την πιθανότητα να δεχθεί η Αθήνα νέα μέτρα εθνικού αυτοχειριασμού, σαν αυτά που προτείνει τώρα η κυβέρνηση. Το ελληνικό χρέος αυξάνεται, η Ελλάδα είναι πιο κοντά στη χρεωκοπία, η Ευρώπη πιο κοντά στη διάλυση, οι αγορές κάνουν πάρτυ και ετοιμάζονται να κατασπαράξουν την ελληνική δημόσια περιουσία, δηλαδή την περιουσία του ελληνικού λαού, όπως κάποτε οι τσιφλικάδες έπνιγαν στα δάνεια τους κολλήγους και τους έκαναν δουλοπάροικους. Μια κατεστραμμένη, ημιθανής Ελλάδα θα μείνει εσαεί στο έλεος των αγορών και μαζί της η Ευρώπη, που οι αγορές μπορούν να την κρατάνε κι αυτή όμηρο της απειλής να “χρεωκοπήσουν” ένα μέλος της.

Ενώπιον αυτής της πραγματικότητας, ο Σόιμπλε έριξε την ιδέα της αναδιάρθρωσης, της διαγραφής μέρους του χρέους, πιο υπαινικτικά στις δημόσιες τοποθετήσεις του, πιο ανοιχτά στο παρασκήνιο. Να απαλλάξουμε τους ¨Ελληνες από ένα σημαντικό μέρος του χρέους, το μισό π.χ.. Να βάλουμε τις τράπεζες, που με τις απάτες τους άλλωστε ξεκίνησαν την οικονομική κρίση, να πληρώσουν κι αυτές, να συμμετάσχουν στα ρίσκα των επενδυτικών τους επιλογών. Δεν μπορεί να κινητοποιούνται οι προϋπολογισμοί για να σώζονται οι τράπεζες και να αφήνουμε τα κράτη να χρεωκοπούν. Αυτή ήταν η λογική του Σόιμπλε και μιας σημαντικής μερίδας του γερμανικού πολιτικο-οικονομικού κατεστημένου.

(...)

Αθήνα: πορεία προς καταστροφή

Η παρούσα κυβέρνηση είναι έξοχη στο σερβίρισμα του φαγητού που μαγειρεύουν οι μάγειροι των αγορών και που έρχεται ως πακέτο, μαζί με την ΅επικοινωνία΅κλπ., μέσω της Διεθνούς των Συμβούλων του Πρωθυπουργού. Δεν πρόκειται όμως περί φαγητού, αλλά περί δηλητηρίου. Το χρηματιστικό κεφάλαιο έχει επιλέξει όχι την αντιμετώπιση της κρίσης, αλλά τη χρήση της για να επιτύχει τις πολιτικο-οικονομικές του επιδιώξεις. Θέλει να κάνει τη Βουλγαρία Κίνα, την Ελλάδα και τη Νότια Ευρώπη Βουλγαρία και θέλει να το κάνει χωρίς κραδασμούς. 

Αμφιβάλλουμε πολύ ότι θα πετύχει αυτό το τελευταίο. Αν ο ελληνικός λαός δεν ανατρέψει αυτές τις πολιτικές, η παρούσα κυβέρνηση θα έχει προσφέρει, πριν από την αναπόφευκτη πτώση της, μια τελευταία, σπουδαία υπηρεσία στους διεθνείς τραπεζίτες, με τα μέτρα που παίρνει, βάζοντας όμως τα θεμέλια για έναν εμφύλιο πόλεμο ή μια εθνική καταστροφή στην Ελλάδα. ¨Όπως και το μνημόνιο, έτσι και τα μέτρα που προτείνει αυτές τις μέρες η κυβέρνηση, κατ¨εντολήν των ξένων, δεν έχουν φτιαχτεί για να πετύχουν. ¨Εχουν φτιαχτεί για να αποτύχουν, φέροντας σε χειρότερη θέση τη χώρα, αφού προηγουμένως της αρπάξουν ότι έχει και δεν έχει. 

Privatisation Without Representation: European democracy’s last gasp, by Yanis Varoufakis, yanisvaroufakis.eu 24/05/2011

Once upon a time, the crying call for parliamentary democracy was: No taxation without representation.

Centuries passed and the democratic right to representation in all debates prior to taxation decisions was won.

Then came the idea that Europe’ peoples should join together, forming a European Union in order to demonstrate to the rest of the world the power of democracy; lighting the beacon that would shine in perpetuity from the top of some imaginary hill carrying to the four corners of the world the message that democracy works; that different people, speaking different tongues, believing in different creeds, can be brought together in a commonwealth of the free that is founded on the simple, yet ever so powerful, principle of democratic representation.

Lastly came the euro crisis. All of a sudden, the beacon faded into a flickering glimmer. Greece became the first country in which Europe itself imposed the harshest form of taxation: privatisation; i.e. the forced expropriation of our common property.

Naturally, a people, just like any family or business, have every right to sell part of their property. On occasion, it may indeed be sensible to do so. But what is happening today in Greece is of a different, malignant, ilk: Our European leaders have taken it upon themselves not only to decide that the Greeks will sell the family silver but, astonishingly, to effect the sale themselves.

There are of course arguments that the Greeks owe that money and what we are now witnessing is a form of confiscation, of foreclosure. But this would be to identify a people with their state and to assume perfect equivalence between the rights a state’s vocal creditors with the rights of voiceless citizens.

This is a poignant moment in Europe’s history. A moment when democratically minded Irish, Scots, French, English, Italians, Germans, Welsh, Portuguese ought to observe with a minute’s silence. For this is the moment when Europe’s democratic soul is being buried. In Athens where it was born.

Η Γερμανία οφείλει περισσότερα στην σπάταλη ευρωπαϊκή περιφέρεια, από sofokleous10.gr 27/05/2011

Ένας εύκολος τρόπος για την ενίσχυση της υποστήριξης προς την Ελλάδα είναι η υιοθέτηση της ιδέας του λεγόμενου ‘μπλε ομολόγου’, κατά τις πρόσφατες προτάσεις των Ζακ Ντελπλά και Τζέικομπ φον Βάιζακερ του Ινστιτούτου Μπρύγκελ. Όπως υποστήριξαν, οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή της Ευρωζώνης μπορούν κάλλιστα να συγκεντρώσουν και να χρηματοδοτήσουν από κοινού ένα μέρος του εθνικού χρέους τους – ίσως το 60%, αν και μπορεί και πιο λίγο – με ένα ενιαίο ευρωπαϊκό ομόλογο ανώτατης εξασφάλισης που θα διαθέτει κοινές και ποικίλες εγγυήσεις. Αυτή η επιλογή θα μας δώσει ένα χρεόγραφο που θα αποτιμάται σε ευρώ και που οι άλλες χώρες θα θέλουν να κρατήσουν – κι έτσι το ευρώ θα γίνει πραγματικό αποθεματικό νόμισμα και θα οδηγηθούμε στη μείωση του συλλογικού κόστους δανεισμού της Ευρώπης. Ο περιορισμός της εξυπηρέτησης του κόστους ενός σημαντικού μέρους του ελληνικού χρέους θα βοηθήσει πραγματικά την Ελλάδα.

Ο Πολ ντε Γκράου κατέθεσε πιο πρόσφατα μια τροποποιητική πρόταση για τα μπλε ομόλογα, κατά τρόπο που θα διασφαλίσει οικονομικά οφέλη και για τη Γερμανία. Η πρόταση αυτή  περιλαμβάνει διαφοροποιήσεις στις συμβολές των χωρών στο κόστος εξυπηρέτησης των μπλε ομολόγων, έτσι ώστε χώρες με χαμηλότερη αναλογία χρέους προς ΑΕΠ να συμβάλουν λιγότερο. Η πρόταση ανταποκρίνεται σε μια απολύτως κατανοητή γερμανική αντίρρηση στην πρόταση των απλών μπλε ομολόγων. Αν η Γερμανία καταφέρει να δει ευρύτερα το συμφέρον της και τη σημασία της διατήρησης του σχεδίου του ευρώ μπορεί να υιοθετήσει την πρόταση του μπλε ομολόγου. Αλλά απαιτείται και η ενίσχυση της γερμανικής συμβολής – πιο επιθετική επέκταση της εγχώριας ζήτησης και αποδοχή ενός εθνικού πληθωρισμού υψηλότερου από τον πληθωρισμό στόχο της Ευρωζώνης – προκειμένου να αποζημιώσει την Ελλάδα για τη συμβολή της στην γερμανική ανταγωνιστικότητα, τις γερμανικές εξαγωγές και την γερμανική ανάπτυξη.

Ο Ψυχάρης ψάχνει για… λοχία, από parallhlografos.wordpress.com 30/05/2011

 

1. Οι ερευνητές της Κάπα Research κάτω από την εύπεπτη λέξη “διακυβέρνηση” επιχείρησαν να κρύψουν το γεγονός ότι το ερώτημα αφορά ξεκάθαρα στο πολίτευμα.

2. Οι τρεις επιλογές που δίδονται στους ερωτώμενους περιλαμβάνουν το παρόν πολίτευμα και δύο εκδοχές εκτροπής προς την ολιγαρχία και την απολυταρχία. Κανένα ενδεχόμενο αμεσότερης δημοκρατίας, παρά μόνο εκτροπής ή ολικής κατάργησης της δημοκρατίας.

3. Τόσο η δεύτερη επιλογή (επιτροπή τεχνοκρατών) όσο και η τρίτη (πρωθυπουργική μοναρχία) προβάλλονται συστηματικά τους τελευταίους μήνες, ως λύσεις για το “πρόβλημα” του πολιτικού κόστους.

Τι μας λέει λοιπόν ο κυρ Σταύρος και αφέντης Τσουτσουλομύτης (πάντα με την επιστημονική βοήθεια της Κάπα Research); Ότι το 53% του πληθυσμού μπούχτισε από την πολλή δημοκρατία και πως απάντηση στην οικονομική κρίση θα δώσει ένας πρωθυπουργός αυτοκράτορας ή μία ομάδα τεχνοκρατών που θα καταργήσει την κυβέρνηση. Και δεν θα ήμουν εντελώς διστακτικός να πιστέψω ότι ο τρομοκρατημένος -από τους τυφλούς πολυβολητές Παπακωνσταντίνου, Λοβέρδο, Πάγκαλο, Δαμανάκη- λαός θα μπορούσε πράγματι να φτάσει στο σημείο να θέλει αφέντη στο σβέρκο του. Αλλά αυτή η ύποπτη έλλειψη επιλογής για άμεση δημοκρατία ή έστω για εκλογή σώματος εκτάκτου ανάγκης, όπως και να το κάνουμε, κάτι λέει.

Οι γεροντοέρωτες των αστών με κάθε μορφή ολιγαρχίας δεν έχουν καταντήσει απλώς κλισέ, αλλά έχουν ξεπεράσει και κάθε όριο κακής αισθητικής. Και η χιλοειπωμένη ρετσέτα περί σταλινισμού από τους τιμητές της “αστικής δημοκρατίας” συνεχίζει να πλασάρεται ως αποστομωτική απάντηση… δια πάσα νόσο και πάσα μαλακία.

Ζαphod

Υ.Γ. Στην ίδια έρευνα το 62% των ερωτώμενων διαφωνούν με τις εφαρμοζόμενες πολιτικές της τρόικας και ταυτόχρονα το 53% θεωρούν θετικό το γεγονός ότι βρισκόμαστε κάτω από τον οικονομικό έλεγχο της τρόικας! Αν κάτι μαθαίνουμε από την Κάπα Research με σιγουριά είναι ότι η σχιζοειδής διαταραχή είναι πολύ συνηθισμένη στον ελληνικό πληθυσμό.

 

Βομβαρδισμοί και εκτελέσεις αμάχων, του Sadek Hadjeres, Η Καθημερινή, 29/5/2011.

"Ο σημερινός αναγνώστης μπορεί να βρει στο σχετικό λήμμα της διαδικτυακής εγκυκλοπαίδειας Wikipedia (Αλγερία, 8 Μαΐου 1945) αντικειμενικά, ακριβή και αξιόπιστα στοιχεία. Οι μουσουλμάνοι, θύματα της σφαγής έφθαναν τις 40.000 σύμφωνα με ορισμένες πηγές (με χαμηλότερη εκτίμηση τους 8.000), ενώ οι Ευρωπαίοι νεκροί των ταραχών δεν ξεπέρασαν τους εκατό. Οταν μνημόνευσα τα στοιχεία αυτά σε διεθνές συνέδριο του 1950, ορισμένοι με ρώτησαν μήπως έσφαλα, προσθέτοντας ένα επιπλέον μηδενικό στο έντυπο κείμενό μου. «Γιατί τότε δεν πήρατε τα όπλα;», με ρώτησε κάποιος άλλος. Πιο αποτρόπαιες, όμως, κι από τους αριθμούς των νεκρών είναι οι μέθοδοι. Στις πόλεις και τα χωριά, άνδρες κάθε ηλικίας μεταφέρθηκαν με φορτηγά στις χαράδρες της Χεράτα, όπου εκτελέσθηκαν. Μερόνυχτα ολόκληρα, στρατιώτες και Γάλλοι πολιτοφύλακες πυροβολούσαν αδιακρίτως εναντίον περαστικών σε δρόμους ή αγροτικές οδούς. Το πυροβολικό, η αεροπορία και τα πολεμικά πλοία της Γαλλίας βομβάρδιζαν ακόμη και τα πιο απομονωμένα χωριά. Η οσμή της σήψης γέμιζε τον αέρα".

Ο Μισέλ δολοφονεί τον Ουελµπέκ. Το νέο µυθιστόρηµα του γάλλου συγγραφέα αναφέρεται στην πολιτισµική αποσύνθεση των σύγχρονων κοινωνιών, Το Βήμα, 22/5/2011.

"«Κι εµείς είµαστε προϊόντα» λέει ο συγγραφέας Μισέλ Ουελµπέκ ξεφυλλίζοντας το εγχειρίδιο χρήσης της καινούργιας φωτογραφικής µηχανής του νεαρού καλλιτέχνη Ζεντ Μαρτέν. «Είµαστε πολιτισµικά προϊόντα. Κι εµάς θα µας χτυπήσει η αχρηστία. Η λειτουργία του µηχανισµού είναι πανοµοιότυπη –µε τη διαφορά ότι συνήθως δεν γίνεται κάποια εµφανής τεχνική ή λειτουργική βελτίωση. Αποµένει µόνο το αίτηµα για καινοτοµία στην αγνή του µορφή» καταλήγει ο ήρωας του πολυσυζητηµένου γάλλου συγγραφέα Μισέλ Ουελµπέκ που δεν είναι άλλος απ’ τον ίδιο του τον εαυτό σε µυθοποιηµένη περσόνα".

(Ο γύρος του θριάμβου, και εδώ)

 (H ΑΠΡΟΝΟΗΣΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΜΗΘΕΑ, ΝΕΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΩΣΤΑ ΤΣΟΚΛΗ)

 

Ο αριθμός των Δημοσίων Υπαλλήλων στην Ελλάδα- Ένα από τα μεγαλύτερα κρατικά μυστικά αποκαλύπτεται…

του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

 

Το σημερινό σημείωμα είναι αποτέλεσμα μιας βαθιάς έρευνας σε απόρρητα κρατικά αρχεία στα οποία ως επτασφράγιστο μυστικό κρατιόταν μέχρι σήμερα ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα. Ένα μυστήριο σήμερα έρχεται στο φως. Χιλιάδες δημοσιογράφοι και δημοσιολόγοι παντός είδους αναζητούσαν από ραδιοφώνου, τηλεοράσεως και διαδικτύου το μαγικό αριθμό. Οι φήμες ότι ο αριθμός αυτός είχε φτάσει ή και ξεπεράσει το 1,000,000 ή κατά άλλους και το 1,500,000 εκατομμύρια μετατρέποντας έτσι τη χώρα σε Σοβιετία είχαν από καιρό φουντώσει στην Αθήνα. Αν αυτά τα νούμερα είχαν σχέση με την πραγματικότητα το αποτέλεσμα για την παγκόσμια οικονομία θα ήταν τεράστιο: θα σήμαινε ότι υπήρχε χώρα στον καπιταλιστικό κόσμο όπου το 33% του εργατικού δυναμικού θα εργαζόταν στο Δημόσιο Τομέα. Φήμες ήθελαν τον αριθμό να κρατιέται ακόμα και σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο κάτω από την αίθουσα πολέμου στο Πεντάγωνο για να μην πέσει στα χέρια ελεγκτών της Eurostat ή του Ρόμπερτ Λάνγκντον (του παγκοσμίου φήμης μελετητή αρχαίων συμβόλων του Πανεπιστημίου του Harvard) ο οποίος ερευνούσε το θέμα κατ’εντολή της λέσχης Βilderberg. Μετά από αυτά, όταν έπεσε στα χέρια μας ο αριθμός, δημοσιευμένος στη σελίδα 74 της εισηγητικής έκθεσης για τον προϋπολογισμό του 2010 του Ελληνικού Κράτους, νιώσαμε βαριά την ευθύνη: έπρεπε να δημοσιεύσουμε ξανά το … δημοσιευμένο νούμερο ή να αφήσουμε αλώβητη την αχλή του μυστηρίου;  Θα μπορούσαμε άραγε να πουλήσουμε το μυστικό στους κερδοσκόπους για να κάνουν δυσχερέστερη τη ζωή μας ή να πετάξουμε το έγγραφο στον Καιάδα; Πήραμε τελικά μια γενναία απόφαση…

Πηγή: Εισηγητική Έκθεση του Κρατικού Προϋπολογισμού 2010 σελίδα 74

---

Greece Paralyzed by New Strike, by THE ASSOCIATED PRESS and The New York Times, 11/03/2010

Greece is the word, by Michael Tomasky, The Guardian 10/03/2010

 

"When that's your starting point, you've got a job ahead of you. He seemed like a decent man. And though he's the head of the Socialist International, he did not strike me as a Kucinich-esque purist and would thus surely in my eyes be the type to accept two-thirds of a loaf on healthcare reform. So I wish him luck".

Swedish newspapers unite to defend freedom of speech over Muhammad cartoons, by David Charter, The Times 11/03/2010

Congress is running out of time to save the Postal Service, Editorial, The Washington Post, 10/03/2010

 

---

Aνάλυση: Αντί να κλαίνε στον ώμο μας για όσα όλοι (οι υπόλοιποι) θα πάθουμε… , του Κώστα Kαλλίτση, Η Καθημερινή 11/03/2010

Φλυαρίες για το ΕΣΠΑ, το οποίο καθυστερεί, χωρίς σχέδιο τι θα γίνει σε λίγες εβδομάδες, όταν θα εγκριθούν οι 6 και θα απορριφθούν οι 39 από τις 45 χιλιάδες αιτήσεις που έχουν υποβληθεί. Τα κλειστά επαγγέλματα μένουν θεόκλειστα, οι τιμές καλπάζουν με ρυθμό τριπλάσιο από τον μέσο όρο της Ευρώπης και διαβρώνουν περαιτέρω την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας, ουδείς ποσοτικός στόχος έχει τεθεί για την αναπλήρωση των 30 θέσεων που χάσαμε στη διεθνή κατάταξη ανταγωνιστικότητας τα τελευταία χρόνια. Γίνονται μετρήσεις στον πόντο της «ιδεολογίας» του ΠΑΣΟΚ, αλλά ουδείς εξηγεί από πότε έγινε «προοδευτικό» το καθεστώς συνδιοίκησης του ΕΣΥ με «πράσινους» συνδικαλιστές. Περιγράφεται η διάλυση των εφοριών, αλλά ουδείς αποφασίζει να πάρει μέτρα έστω τώρα - χθες έπρεπε.

Διεθνής πρωτοτυπία η ανοχή της κατάληψης υπουργείου, του Στέφανου Κασιμάτη, Η Καθημερινή 11/03/2010

Επικοινωνιακή επιτυχία, του Αθανάσιου Έλλις, Η Καθημερινή 11/03/2010

Ανώμαλη προσγείωση στις απεργίες, της Δήμητρας Κρουστάλλη, Το Βήμα 11/03/2010

Οι κρίσιμες λεπτομέρειες, του Παύλου Παπαδόπουλου, Το Βήμα 11/03/2010

Ο ενωμοτάρχης και οι Βρυξέλλες, του Γιάννη Πολίτη, Τα Νέα 10/03/2010

Γερμανική νάρκη στο ΕΝΤ, Κύριο Άρθρο, Ελευθεροτυπία 10/03/2010

Φόβοι για έξαρση ύφεσης και πληθωρισμού, του Θ.Παναγόπουλου, Η Αυγή 10/03/2010

Εισαγόμενη ψήφος εμπιστοσύνης, Κύριο Άρθρο, Η Αυγή 10/03/2010

Η Ευρώπη κάνει δικαστή τον... Αττίλα!, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 10/03/2010

"Το εξαιρετικά «ευαίσθητο» -αλλά μονομερώς, αποκλειστικά προς τους Τούρκους κατακτητές- Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν επιθυμεί «να επιβάλει μια άνευ όρων υποχρέωση σε μια κυβέρνηση να ξεκινήσει τη βίαιη εκδίωξη και τη μετεγκατάσταση ενός μεγάλου αριθμού ανδρών, γυναικών και παιδιών, έστω κι αν ο σκοπός είναι να αποκαταστήσει τα δικαιώματα θυμάτων παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων», όπως αναφέρει στην απόφασή του. «Η κατοχή του περιουσιακού τίτλου, έπειτα από τόσα χρόνια, έχει απολέσει την ισχύ της από άποψη πρακτικού αποτελέσματος» προσθέτει.

Ωραία λογική, πραγματικό... απαύγασμα του ευρωπαϊκού πολιτικού πολιτισμού: παράνομη μεν η τουρκική εισβολή, νόμιμο όμως το... πλιάτσικο της τουρκικής κατοχής! Εκτακτα! Να το εφαρμόζουν, λοιπόν, όλες οι χώρες αυτό το υπέροχο νομικό πλαίσιο του ΕΔΑΔ: να εισβάλλουν παράνομα στα γειτονικά τους κράτη και να αρπάζουν... νόμιμα τα εδάφη των γειτόνων τους! Σαν δεν ντρέπονται οι ευρωδικαστές που έβγαλαν αυτή την απόφαση..."

  

Ο Ελληνισμός υπό πίεση, του Άνθου Λυκαύγη, Έθνος 27/02/2010

 

"Δεν υπάρχει άλλη οδός. Αλλά η Ελλάδα βρίσκεται αυτήν τη στιγμή κάτω από ασφυκτική πίεση. Που υπό το φάσμα καταρρεύσεων, αυτή κατευνοεί εκβιασμούς τρίτων, για ρυθμίσεις που ενδεχομένως δεν θα είναι συμβατές με αποδεκτούς συμβιβασμούς. Θα βολεύει στρατηγικές επιδιώξεις άλλων. Οχι δικές μας λογικές. Με ό,τι αυτό σημαίνει.

Και σημαίνει κυρίως, ότι: Η σημερινή κρίση βρίσκει τον Ελληνισμό (και στην προκειμένη περίπτωση το μητροπολιτικό του κέντρο) σε κατιούσα φορά ολισθήσεων, ενώ τις εξωτερικές επιβουλές σε ανιούσα".

---

 

Ο κίνδυνος της φτώχειας στην Ελλάδα, από την Έρευνα Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης Νοικοκυριών της ΕΣΥΕ του 2008

Βασικές διαπιστώσεις

• To 20% του πληθυσμού της Χώρας απειλείται από τη φτώχεια. Ο παραπάνω δείκτης, υπολογιζόμενος με την ίδια μεθοδολογία, παρουσιάζει σχετική σταθερότητα κατά τα τελευταία 14 έτη (1994-2007) για τα οποία υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία, κυμαινόμενος μεταξύ 20% και 23%. Στις 15 χώρες της Ευρωζώνης, ο κίνδυνος φτώχειας μετά τις κοινωνικές μεταβιβάσεις ανέρχεται στο 16%, κυμαινόμενος μεταξύ 11% στην Ολλανδία, 12% στην Αυστρία και Σλοβενία, 19% στην Ιταλία και 20% στην Ελλάδα και Ισπανία. Στις άλλες χώρες της Ευρώπης ο κίνδυνος φτώχειας ποικίλλει, με ποσοστά που κυμαίνονται από 9% στην Τσεχία, μέχρι και 26% στη Λετονία (πίνακας 14, πηγή: Eurostat).
• Ο κίνδυνος φτώχειας για παιδιά ηλικίας 0-17 ετών (παιδική φτώχεια) ανέρχεται σε 23% και είναι υψηλότερος κατά τρεις ποσοστιαίες μονάδες από το αντίστοιχο ποσοστό του συνολικού πληθυσμού.
• Ο κίνδυνος φτώχειας για άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών υπολογίζεται σε ποσοστό 22% και είναι μειωμένος κατά μία (1) ποσοστιαία μονάδα σε σχέση με το προηγούμενο έτος.
• Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας των ανέργων ανέχεται σε 37%, με σημαντική αύξηση κατά δυο ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το προηγούμενο έτος.
• Τα κοινωνικά επιδόματα μειώνουν το ποσοστό του κινδύνου της φτώχειας κατά 3,3 ποσοστιαίες μονάδες.
• Οι συντάξεις μειώνουν το ποσοστό του κινδύνου της φτώχειας κατά 18,3 ποσοστιαίες μονάδες.
• Ο κίνδυνος φτώχειας, αφού συμπεριληφθούν στο διαθέσιμο εισόδημα εισοδηματικές ροές, όπως ιδιοκατοίκηση, παροχές σε είδος προς μισθωτούς και ιδιοκατανάλωση, μειώνεται κατά, περίπου, 3,3 ποσοστιαίες μονάδες.

---

Socialists braced for disastrous election verdict, El Pais.es 23/05/2011

(Émile Lévy, Título:La muerte de Orfeo, 1866, Museo Thyssen)

Μονόδρομοι και δημόσιο χρέος, των Σπύρου Λαπατσιώρα και Γιάννη Μηλιού, Η Αυγή 22/05/2011 

Το δημόσιο χρέος, λόγω των υψηλών ρυθμών μεγέθυνσης, θα έπρεπε να έχει μειωθεί κατά πολύ την περίοδο από το 1994, όταν ακολουθήθηκε η πορεία ένταξης στο ευρώ, μέχρι το 2008, το έτος που η κρίση «άγγιξε» την ελληνική οικονομία. Αυτό δεν συνέβη. Η ανάλυση των στοιχείων που καθορίζουν τη συσσώρευση δημόσιου χρέους (δαπάνες, έσοδα, τόκοι - επιτόκια, ρυθμοί μεγέθυνσης του ΑΕΠ) είναι αποκαλυπτική για το τι καθόρισε τη συσσώρευσή του.

Τα επιτόκια δανεισμού μειώθηκαν λόγω ευρωζώνης (το μέσο επιτόκιο μειώθηκε από 14,3% το 1994 σε 4,9% το 2007) και το ίδιο έγινε με τους τόκους ως ποσοστό του ΑΕΠ- επομένως η κύρια ευθύνη δεν αφορά τους «κερδοσκόπους» (δεν θέτουμε το ζήτημα αν τα κράτη πρέπει να δανείζονται από τις αγορές:  συζητάμε μόνο πόσο το διεθνές και εγχώριο χρηματιστικό κεφάλαιο αποτέλεσε τον κύριο παράγοντα που συνέβαλε ώστε να συσσωρευτεί χρέος).

Οι δημόσιες δαπάνες (μαζί με τους τόκους) ήταν σχετικά σταθερές και ελαφρά χαμηλότερες ως ποσοστό του ΑΕΠ από τον μέσο όρο της Ε.Ε (ενδεικτικά το 2006, πριν από την κρίση, ήταν 44,9% έναντι 46,3% του ΑΕΠ για την Ε.Ε των 27 - δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στο μύθο του μεγάλου πλήθους δημοσίων υπαλλήλων, που κατέρρευσε με την απογραφή δείχνοντας ότι ως ποσοστό επί των εργαζομένων είναι αντίστοιχο και ελαφρά χαμηλότερο με τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης και δεν μπορεί να θεωρηθούν ως η κύρια αιτία που το δημόσιο χρέος δεν μειώθηκε.

Το κύριο στοιχείο που καθόρισε τη συσσώρευση δημόσιου χρέους είναι τα δημόσια έσοδα και πιο ειδικά τα έσοδα από τη φορολογία των επιχειρήσεων, του κεφαλαίου και του πλούτου. Είναι εντυπωσιακά χαμηλότερο σε σύγκριση με άλλες χώρες της ευρωζώνης. Αναφέρουμε ενδεικτικά: α) Τα έσοδα από την άμεση φορολογία, 8% του ΑΕΠ για το 2007, έναντι 13,4% για την Ε.Ε των 27. β) Η πραγματική φορολογική επιβάρυνση του κεφαλαίου επί των κερδών 15,8% για την Ελλάδα έναντι 25,4% για την Ε.Ε των 27 το 2006.

Για την υστέρηση των εσόδων δεν φταίνε οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι: οι φόροι που εισπράττει το κράτος από αυτούς αυξήθηκαν κατά 97% μεταξύ 2002-2008, ενώ των νομικών προσώπων μειώθηκαν. Για να κατανοήσουμε τη σημασία αυτού του παράγοντα, αν υποθέσουμε ότι από το 2001 -δεν χρειάζεται πιο πριν- δεν μειώνονταν οι φορολογικοί συντελεστές των κερδών των επιχειρήσεων και τα έσοδα από την άμεση φορολογία ανέρχονταν στον μέσο όρο της Ε.Ε. των 27, με σταθερούς τους άλλους παράγοντες, το Δημόσιο θα συναντούσε την κρίση με χρέος μόλις 75% του ΑΕΠ αντί για 111% και φυσικά με πρωτογενή πλεονάσματα, επομένως δεν θα υπήρχε βάση για να εκκινήσει η διαδικασία η οποία οδήγησε στο Μνημόνιο.

Η αιτία συσσώρευσης δημόσιου χρέους δεν είναι επομένως οι υπερβολικές δαπάνες του δημοσίου αλλά η μείωση της φορολόγησης των επιχειρήσεων, η υστέρηση εσόδων. Καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι παράξενο που απουσιάζει από τη συζήτηση η κύρια αιτία για τη συσσώρευση του χρέους. Αποτελεί ένα από τα κυριότερα ταξικά διακυβεύματα της τρέχουσας περιόδου, όπως φαίνεται και από τη συναίνεση μεταξύ Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ στην περαιτέρω μείωση των φορολογικών συντελεστών των κερδών ή, με άλλα λόγια, η μεταφορά πλούτου από τους εργαζόμενους στις επιχειρήσεις.

Ο τρόπος λειτουργίας αυτής της πολιτικής είναι με τη μείωση των εσόδων να ωθεί προς αντίστοιχη μείωση των δαπανών για να εξυπηρετείται ομαλά όποιο ποσοστό χρέους και να υπάρχει. Με άλλα λόγια το «όπλο» των ελλειμμάτων θα είναι διαρκώς πάνω στο τραπέζι το επόμενο διάστημα έτσι ώστε να εκβιάζεται η συναίνεση στις απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, στη διάλυση και παράδοση στον ιδιωτικό τομέα δημοσίων υπηρεσιών (ασφάλιση, υγεία, παιδεία κ.λπ.) και συλλογικών αγαθών.

Η ταξική μονομέρεια και ο στόχος αυτών των πολιτικών αποτυπώνεται με εξαιρετικό τρόπο μέσω ενός αριθμού και μόνο στην 3η έκθεση που συνέταξε το ΔΝΤ για την πορεία του Μνημονίου (Μάρτιος 2011). Η απαίτηση του 6% του ΑΕΠ διαφοράς εσόδων και δαπανών εκτός των τόκων ώστε να μειωθεί το χρέος σύμφωνα με τις ασκούμενες πολιτικές μπορεί να επιτευχθεί με πολλούς συνδυασμούς (π.χ. 50%-44%).

Επομένως δεν υπάρχει αναγκαιότητα για τη διαφορά που έχει επιλεχθεί ως στόχος που θα έχει επιτευχθεί μέχρι το 2020: 36,5% συνολικά έσοδα και 30,5% του ΑΕΠ δημόσιες δαπάνες εκτός των τόκων.

Αν σκεφτούμε ότι το 2007, πριν από την κρίση ανέρχονταν σε 41,8% και στην Ε.Ε κατά μέσο όρο στο 43%, ενώ με ύψος 30% το 2010 οι χώρες που συναντάμε περιλαμβάνουν την Αίγυπτο, την ΠΓΔ της Μακεδονίας, την Μποτσουάνα, το Βιετνάμ και τη Νικαράγουα, τότε, χωρίς να χρειαστεί να υποθέσουμε ότι η Ελλάδα θα μοιάζει με κάποια από αυτές τις χώρες, εφόσον υπάρχουν και άλλα στοιχεία που καθορίζουν μία κοινωνία πλην των πρωτογενών δαπανών του Δημοσίου, το μέγεθος των κοινωνικών περικοπών σε όλους τους τομείς που πρέπει να γίνουν για να φτάσουμε αυτό το νούμερο (και μάλιστα 32,2% το 2016) φαίνεται σχεδόν εξωπραγματικό και το μόνο που δηλώνει είναι την πρωτοφανώς ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική που έχει επιλέξει το μπλοκ εξουσίας στη χώρα μας.

What is Mr Trichet on about? Denial versus a centrally planned debt conversion, by Yanis Varoufakis, yanisvaroufakis.eu 23/05/2011

If my assumptions so far are correct, there is only one conclusion to be reached: That Mr Trichet is resisting a Greek debt restructure as part of a subterranean campaign in favour of outcome (c): a centrally planned European remedy. If so, what might that plan entail? The simple answer is: An elaborate debt conversion. A centrally planned mechanism, in simple words, by which existing (unsustainable) debts can be converted into new, longer term, sustainable debts. Why centrally planned? Because such a conversion, if carried out at a decentralised level, would not go far enough to reduce the debt burdens sufficiently. To put it plainly, private investors are unwilling to offer new repayment schedules that cut into Greece’s debt burden sufficiently. Debt relief requires a bigger player that will bang heads together in order to bring about a new, plausible, non-explosive situation. Who  might this big player be? I can think of no one other than the ECB itself. Having established that a debt conversion mechanism  is the name of the game, let us look at the two forms it might take.

One type is that Stuart Holland and I have been proposing for some time now – see the Modest Proposal for the Overcoming of the Euro Crisis. Its gist is that existing debt is split in two parts: the Maastricht-compliant debt and the remaining  debt. The former is then transferred, on a member-state by member-state basis (for member-states that request such a transfer) tout court to the ECB. The ECB then (a) issues its own eurobonds whenever part of that debt matures (and sells them at competitive rates in the global money markets), and (b) opens a debit account for each participating member-state (in which the latter repays this debt at a rate that is consistent with the eurobond rates and over a time period that reflects the eurobonds’ longer term maturity periods). In short, overall debt of up to 60% of a member-state’s GDP (the Maastricht-compliant debt) is taken off the member-state’s books and is financed, effectively, by non-EU investors. Immediately, the interest rate sovereign debt spreads fall across the eurozone and even member-states whose debt is well above the Maastricht limit find it much easier to roll over their (remaining) debt. In addition, having freed up the EFSF’s (and later the ESM’s) capital (from the arduous task of lending to insolvent states), the EFSF’s (ESM’s) financial might may be used to re-capitalise the private banks, thus ending the parallel sovereign and banking crises in one go.

The second type of debt conversion one can imagine would feature the following: Swapping of new member-state bonds for the old bonds that entail substantial haircuts for banks but which are, crucially for Mr Trichet, accompanied by accounting and tax regulatory changes that will soften the blow to the banks. For instance, new rules could be introduced that allowed the banks to accept haircuts without having to write down their assets on their balance sheets for an extended period of time (that is, until their other assets have recovered sufficiently).[2] Additionally, the magnitude of the haircuts could be made inversely proportional to the member-state’s growth performance, thus giving the creditors a stake in the country’s capacity to defeat recession.

If my assumptions are correct, Mr Trichet is resisting a Greek debt restructure not because he is emulating the proverbial ostrich but because he has his sights on a pan-European debt conversion plan of one of the two types described above. If so, which one?

Μουζάκ της εσωστρέφειας, μουζάκ της ζωής μας, του Nικου Γ. Ξυδακη, Η Καθημερινή, 22/5/2011.

"Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί, εξαιρουμένων ελαχίστων ειδησεογραφικών, εκπέμπουν σε άλλο σύμπαν, παράλληλο. Ποδόσφαιρα, ματς, αποδόσεις στοιχήματος, ατέλειωτες μπαλοφλυαρίες με τηλεφωνήματα, μπιτάκια. Πίσω από τα μικρόφωνα φαντάζομαι τύπους με μαλλί καρφάκι τζελαρισμένο, κατρ ζουρ αξούριστους, με τούμπανο smartphone, τεχνοφρίκ. Ζούμε σε παράλληλους κόσμους, μαν. Στα κομμωτήρια και στα μανικιούρ-πεντικιούρ παίζουν σταθμούς με διαρκή μπιτάκια και εκφωνητές χαρούμενους διαρκώς, ασταμάτητα χάι. Δεν διακρίνεις τι λένε, το σπικάζ είναι συντονισμένο με τα μπιτάκια, ακούγονται το ίδιο, σαν χαλί. Μουζάκ όλα: φωνές, λόγια, λογισμοί, μπιτάκια. Μια ηλικιωμένη κυρία παραπονιέται για το κέντρο, «μας το πήραν οι ξένοι», από τη σύνταξή της, τέσσερις χιλιάδες μαζί με του συζύγου, πληρώνει κάτι γραμμάτια του παιδιού, γκρινιάζει για λάφκα και εκάς, κι ύστερα ξανά για τους ξένους. Στην ψαροταβέρνα ακούμε τα μισά άπαντα του Μάλαμα, ύστερα μερικά του Μπακιρτζή, συμπαθητικά όλα so far, αν και το βόλιουμ παραείναι υψηλό, κατόπιν μας πλακώνει σε Γλυκερίες λάιβ και άλλα λάιβ με κορώνες και σόλο βιολιά σμυρναίικα, ζαΐρες, τσιφτετέλια σέικ, νεολαϊκά, τον χώρο και τον νου κατακλύζουν τα χρόνια του ’80 και του ’90 των πανηγύρεων και των αυτοδιοικητικών πολιτιστικών ιβέντς, καλοπληρωμένα μπουλούκια τραγουδιάρηδων, παγωμένες μπίρες σε βαρέλια, chivas, μεταμεσονύκτιες ανασκοπήσεις του έργου με ψαρούκλες και τσίπουρα. Νοσταλγία όσο να ’ναι: ήταν χρόνια αμεριμνησίας και σχόλης, ευωχίας, επικουρείων ενατενίσεων. Προ Μνημονίου..".

Η άλλη πλευρά της οικογένειας. Το Φεστιβάλ των Καννών ξαφνιάζει παρουσιάζοντας γονείς που καταπιέζουν, αντιπαθούν ή ζηλεύουν τα παιδιά τους, Του απεσταλμένου μας στις Kάννες Παναγιωτη Παναγοπουλου, Η Καθημερινή, 22/5/2011.

"Μητέρες που εύχονται να μην είχαν γεννήσει τα παιδιά τους, αυστηροί θρησκόληπτοι πατέρες, πατρικές φιγούρες που μυούν στη βία... Oι κινηματογραφικοί χαρακτήρες αυτής της χρονιάς έχουν σοβαρά προβλήματα για την πολυθρόνα της ψυχανάλυσης. Ακόμη και στους πέρα από το mainstream «Πειρατές της Καραϊβικής», που έκαναν πρεμιέρα στις Κάννες δημιουργώντας ένα γεγονός χολιγουντιανού μεγέθους, οι οικογενειακές σχέσεις είναι προβληματικές. Ο πειρατής Μαυρογένης προσπαθεί να παραμείνει στη ζωή πάση θυσία, ακόμη κι αν πρέπει να πάρει και την τελευταία αναπνοή από την κόρη του, την οποία υποδύεται η Πενέλοπε Κρουζ".

 

Ο διαχρονικός δάσκαλος Ν. Σβορώνος. Αναμνήσεις και σημειώματα για το έργο, την κριτική σκέψη και τη μεθοδολογία του σημαντικότερου ιστορικού της νεότερης Ελλάδας , του Σπ. Ι. Ασδραχα, Η Καθημερινή, 22/5/2011.

"Δύο λόγια για τον μαρξισμό του Νίκου Σβορώνου και μια διασάφηση: η αριστεροσύνη δεν είναι συνώνυμη του μαρξισμού· επιπρόσθετα, οι εφαρμογές του μαρξισμού στην ιστοριογραφία δεν είναι απαραίτητα μαρξικές, καθώς υπακούουν στην αρχή της κομματικότητας στην ιστορική ερμηνεία. Ο Σβορώνος δεν υποτάχθηκε στην αρχή αυτή. Είχε έναν πρόγονο, τον Γιάννη Κορδάτο, αλλά το επάγγελμα του ιστορικού, όπως ο Σβορώνος το εννοούσε, το βίωνε και το διακονούσε, δεν του επέτρεπε να τιμήσει τον πρωτοπόρο, μαζί με τον Σκληρό, μεταγράφοντας τις σκληρότητες του ενός και του άλλου στο δικό του εκλεπτυσμένο και τεκμηριωμένο σκεπτικό. Το ίδιο ισχύει και για τον Σεραφείμ Μάξιμο, δηλαδή για όλους τους μαρξιστές συγκλίνοντες. Αυτή η εκλέπτυνση τον έφερε αργότερα να κάνει λόγο για θολά και χωρίς περιχαράκωση σχήματα των συνιστωσών της ελληνικής κοινωνίας. Για πολλοστή φορά θα ήθελα να υπενθυμίσω μια θεμελιώδη αρχή της μεθοδολογίας του Νίκου Σβορώνου: η θεωρία δεν ερμηνεύει τις πηγές, αλλά ανακύπτει απ’ αυτές, δηλαδή από την αντικειμενική πραγματικότητα, στο μέτρο όπου αυτή υποδεικνύεται από τις πηγές. Εκείνο που ήθελε να πει, και το είπε, είναι ότι η θεωρία υπαγορεύει τα ερωτήματα που θέτουμε στις πηγές δοκιμάζοντας και δοκιμαζόμενη. Δεν θεωρούσε ότι ο βυζαντινός κοινωνικός σχηματισμός (με μαρξιστικούς όρους βάση συν εποικοδόμημα, αλλιώς δομή και υπερδομή), ήταν φεουδαρχικός: έλεγε απλώς ότι πρέπει να τον κατανοήσουμε και κατόπιν ας τον ονομάσουμε. Ας τον πούμε «Μιρτζιφιό», μου είπε σε μια μας κουβέντα αναδύοντας από τα έγκατά του μια λευκαδίτικη λέξη, μάλλον παρατσούκλι.".

«Το Ιντερνετ έφερε την επανάσταση στις αραβικές χώρες». Ο Λευκορώσος συγγραφέας Εβγκένι Μορόζοφ ισχυρίζεται ότι μπλογκ και κοινωνικά δίκτυα έπαιξαν ουσιαστικό ρόλο στις εξεγέρσεις, Συνέντευξη στη Σελανα Bροντη, Η Καθημερινή, 22/5/2011.

"– Μετά την «επανάσταση του Τwitter» στο Ιράν, είχαν σειρά η Τυνησία και η Αίγυπτος. Δεν έπαιξαν τα social media έναν ουσιαστικό ρόλο στις εξεγέρσεις στις δύο αυτές αραβικές χώρες;

– Ακόμη κι αν αναγνωρίζω τον ρόλο τους στην Αίγυπτο και την Τυνησία, αυτό που με ενδιαφέρει κυρίως είναι τι είδους αντιδράσεις προκλήθηκαν πάλι στη Δύση και πώς μπορεί κανείς να εξηγήσει αυτές τις αντιδράσεις. Γιατί συνεχίζουμε να μυθοποιούμε κάτι που δεν συνέβη ποτέ; Μήπως προβάλλουμε τη δική μας εμπειρία από το Ιντερνετ στους άλλους; Δεν λέω ότι τα social media δεν ενδυναμώνουν τον ακτιβισμό, αλλά αν κοιτάξουμε προσεκτικά τα γεγονότα, πιστεύω ότι πάλι υπάρχει η τάση να υπεραπλουστεύουμε τα πράγματα, τοποθετώντας την τεχνολογία των πληροφοριών στο επίκεντρο της πλοκής. Στην περίπτωση της Τυνησίας ο ακτιβισμός έχει μακρά ιστορία – διαμορφώθηκε πολύ πριν έρθει το Facebook ή το Twitter..".

«Η ΕΔΑ κατέστρεψε το ΚΚΕ». Η σημερινή ηγεσία αποτιμά αρνητικά το ενωτικό εγχείρημα της μετεμφυλιακής Αριστεράς που έφτασε να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση, του Λ. Σταυρόπουλου, Το Βήμα, 22/5/2011.

Situations Vacant, από SituationsVacant.wordpress.com

What society?

I tell my students that society is what you make of it. First you have to understand it before you can critique it and change it. Take you pick, there are market liberals who want society to disappear; common liberals who see society as a harmonious unity of responsible citizens; radicals who want to overcome the deep social divisions of race class and gender, and Marxists who are dead. Or are they?

Sociology began as an antidote to Marxism and attempted from the first to present Marx as the immature precursor of Durkheim and Weber. Marx after a perfunctory museum tour is usually dropped off the end of the list of founding fathers. But Marxism hasn’t died and remains a constant provocation to the rest who ignore it like universities, patronise it like the New York Times or try reverse takeovers like Derrida and Zizek.

So social criticism can come from all directions; to end society like Thatcher; to sex-up the market like Giddens; to mobilise the masses like Chomsky; or to replace capitalist society like the latter-day Lenin. Are of these critiques of ‘society’ equally valid?

One dead end approach is to follow the lead of the sociology of knowledge and identify sociologists as ‘intellectuals’ capable of standing above classes and taking a relatively objective view of society. But this view of sociology never was a starter. It didn’t survive the debates over ‘functionalism’ in the 1960’s, or more important, the Vietnam War. Sociologists are partisans with the truth. They have their prized ‘publics’ like Talcott Parsons or C.Wright Mills.

This doesn’t make each intellectual’s truth as good as another. That would be relativism and postmodernism where there are as many truths as there are critics. So how do we decide? Facts? Evidence? Social reality? Science overcoming ideology?

I prefer to look back to see what role intellectuals played in the history of sociology, the legacies of the clashes between its ‘founding fathers’, and the more recent contretemps between post Paris 1968 generation of left and right intellectuals. Here we can trace the spiraling decline and fall of the intellect from consciousness into unconsciousness.

(...)

Unconscious rules

In May ’68 the students failed to get their revolt against the archaic public education system taken up by workers. This was because workers were trapped in unions dominated by Stalinists and socialists, but also because there was no party or program that could link the two forces. Instead of drawing these conclusions (how could they?) French left intellectuals took this to be a confirmation of the collapse of consciousness into unconsciousness (Starr, Logics of Failed Revolt).

The downward spiral took another twist. Freud who had been adapted by the Frankfurt school to explain the failure of revolution in the 1920’s was now re-mastered by Lacan to explain the failure of all revolutions. Every revolution resulted in new ‘masters’ replacing old ones. ‘ The logic of recuperation’ was a kind of totalitarian treadmill. Evidence Althusser’s attempt to break free of psychodetermination out of the gulag into the bureaucratic PCF (French Communist Party) and the French road to socialism. This was psychic pre-determination which Brennan (History after Lacan) calls the ‘ego’s era’ i.e. the era of the ‘social psychosis’. However we interpret this, it is an argument for a pre-social ego that is not open to social determination. The fate of social revolutionaries is always to be pulled back into this psychosis and to the will of the father. The only way to break out is to become a new father through an Act of personal sacrifice.

Thus we come all the way down the spiral from class consciousness to individual unconsciousness. But can the new social psychotic common sense prevail against collective radical upsurges from below? First it has to be dressed up as radical or even revolutionary. Lets look at some recent paternalist attempts to do this?

Take Derrida’s reclaiming of Marx from the grave. Marx is reborn as a social democrat trying to complete the bourgeois revolution (Menshevism) for universal citizenship, human rights etc by eschewing his ‘totalitarian’ theory of communism. Derrida’s model for the new Marx is Max Stirner a narcissistic egomaniac that Marx and Engels deride mercilessly in The German Ideology. Derrida’s ‘new international’ is any approximation of individualistic struggles for bourgeois rights. There is no recognition that Marx posited a contradiction between use-values and exchange values that means that the drive for profits must exclude the masses from democracy (e.g. in Iraq or Florida). So that today, bourgeois rights can only be universalised in a socialist society. (see my Saint Jacques and the Ghost of Marx).

Second case: Hardt and Negri’s use of Marx to theorise Empire reconstitutes the proletariat as the ‘multitude’ composed of all individuals who are in any way oppressed or exploited by capitalism. At the authors’ exchange level of analysis this definition includes anyone not paid the full price for their commodities, and so unites the unemployed with the middle class. But the Argentinazo of 2001 disconfirms a shift to social movements away from class. (see my Lost in the Crowd: Hardt and Negri’s Multitude in Argentina)

Last and not least: Zizek’s reappropriation of Lenin in Lenin’s Choice. He wants to repeat Lenin, but not the historical Lenin. By seizing on the name of Lenin (which for Z signifies a great man like St Paul or the Pope) as a man capable of standing above the historical situation and in an act of genuine free will, break with the unconsciously determined cycle of domination, Zizek finds a new master that we can all follow.

But Zizek ignores the real history of 1917 that shows Lenin (and Trotsky) to be a man of the class and the party and not a ‘great man’. Why did the Bolsheviks try to stop the July uprising if after April Lenin was engaged in his supreme ‘Act’? Surely he could have brought the revolution forward by a sheer act of will? Why would Lenin go into hiding after the July Days dressed as a woman if he was the new father? Why does Trotsky in his sublime book The History of the Russian Revolution, refer to himself so few times and always in the third person, when he actually played a leading role in the revolution? This is hardly the symptomatology of the ‘new man’ leaping into the abyss. Zizek’s repo of Lenin vindicates all the right wing rubbish about Lenin as a great man who not only substituted the party for the working class but then usurped the party and installed himself as dictator. (see my Rebels without a cause: post-Marxism from Althusser to Zizek).

The ‘post’ intellectuals of the ’68 generation would rather see a bewildered old Marx and a manic Lenin roaming loose than a fully fledged and armed soviet of the people on their doorstep – especially one led by women workers (long live 1917)! The retreat of intellectual life into the unconscious is but a symptom of the failure to understand the social reproduction of patriarchy in the heart of advanced imperialist capitalism. It is a retreat to the ideology produced by the class struggle over the first form of private property, women’s unpaid labour-time (on this see my ‘Abort, Ignore, Retry: On the Domestic Mode of Production’).

More importantly, the unconscious serves as an index of the extreme degeneracy of very late bourgeois ideology. As Lukacs pointed out in the Destruction of Reason reliance on pre-bourgeois fascist ideology to legitimate capitalism is a sign of desperation. The bourgeoisie enlists the petty bourgeois patriarchs of theory to dredge the historic shit of ages to paste over the masses consciousness. Today when bourgeois class hegemony has to rely on a deeply entrenched patriarchal unconscious in digitalised multimedia displays to keep the lid on the proletariat, bourgeois society has truly exhausted its historic potential. Time to lift the lid on all the old shit!

 

 

Διαβάστε τι γράφτηκε την εβδομάδα αυτή στο www.democracycrisis.com κάνοντας κλικ στην αντίστοιχη ημέρα της εβδομάδας στο μενού των ημερών.

Με αφορμή την γενοκτονία των Αρμενίων (Μέρος Α΄) του Μανώλη Βαρδή,  τη Δευτέρα
Με αφορμή την Γενοκτονία των Αρμενίων (Μέρος Β΄) του Μανώλη Βαρδή, την Τρίτη

Με αφορμή την Γενοκτονία των Αρμενίων (Μέρος Γ’ ) του Μανώλη Βαρδή, την Τετάρτη
Η Γερμανική πολιτική μέσα από τα επίκαιρα μιας άλλης εποχής: (και τα δύο αποτελούν τεκμήρια του Εθνικού Οπτικοακουστικού Αρχείου) την Πέμπτη

Ένας διάλογος που δε έγινε ποτέ έτσι (αν και θα μπορούσε) και μια νέα εθνική προοπτική , του Σεραφείμ Μακρή , την Παρασκευή
Ο πρώτος δράκος, του Σεραφείμ Μακρή , το Σάββατο

Διάβάστε επίσης τι γράφτηκε σε Ελληνικά και ξένα μέσα για την Ελληνική Κρίση κάθε ημέρα

---

"Oι επίορκοι θα αποβάλλονται από το Δημόσιο". Ι. Ραγκούσης, (συνέντευξη στον Β. Χιώτη), Το Βήμα της Κυριακής, 21/3/2010.

Τοπίο στην Ομίχλη, του Νάσου Βαγενά, Το Βήμα της Κυριακής, 21/3/2010:

"Ελάχιστοι είναι οι σημερινοί έλληνες διανοούμενοι που συνδιαλέγονται δημιουργικά με τις ιδέες των διανοουμένων των κέντρων, δηλαδή που παράγουν δική τους σκέψη και που θα μπορούσαν ως εκ τούτου να χαρακτηριστούν διανοούμενοι με την ουσιαστική έννοια του όρου. Οι περισσότεροι- οι συντριπτικά περισσότεροι- αναπαράγουν άκριτα τις «κεντρικές» ιδέες, ακόμη και όταν οι ιδέες αυτές είναι φανερό ότι δεν μπορούν να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε καλύτερα την ελληνική πραγματικότητα. Από την άποψη αυτή, η ελληνική διανόηση παραμένει αφόρητα επαρχιωτική!".

Το σχέδιο του ΔΝΤ, του Μιχάλη Ιγνατίου, Το Έθνος της Κυριακής, 21/3/2010.

---

Το Χόλιγουντ φορά ξανά χλαμύδα. Το έπος "Τιτανομαχία" που έρχεται τρισδιάστατο στη μεγάλη οθόνη δείχνει ότι η αμερικανική κινηματογραφική...., του Γιάννη Ζουμπουλάκη, Το Βήμα της Κυριακής, 21/3/2010.

Πατριαρχείο. Πατριάρχες και Βεζίρηδες, του Γιώργου Καλόφωνου, Το Βήμα της Κυριακής, 21/3/2010.

 Η αναγέννηση των Γάλλων σοσιαλιστών, της Τάνιας Μποζανίνου, Το Βήμα της Κυριακής, 21/3/2010: "

 Πού πήγαν τα λεφτά;, του Αλέξη Παπαχελά, Η Καθημερινή 21/03/2010

Γερμανία δεσμώτις, του Νίκου Κωνσταντάρα, Η Καθημερινή 21/03/2010

Η «σφήνα» της κυρίας Κατσέλη εκνευρίζει την κυβέρνηση, της Δήμητρας Κρουστάλλη, Το Βήμα 20/03/2010

Γιώργο βουλιάζουμε … (μικρή αναδρομή στην κρίση), του Γιώργου Ροδινού, από το www.antinews.gr 20/03/2010

Υπάρχει δίλλημα;

Κατά τη γνώμη μου ελάχιστη σημασία έχει αν θα μας διασώσει το ΔΝΤ ή η Ε.Ε. Η συζήτηση που διεξάγεται,  με ευθύνη της κυβέρνησης, έχει να κάνει περισσότερο με την πολιτική διαχείριση παρά με την ουσία των μέτρων που πρέπει να ληφθούν. Όποιοι και να μας τα υποδείξουν, τα μέτρα θα επώδυνα. Επίσης, τα περισσότερα εξ αυτών  έπρεπε να τα πάρουμε από μόνοι μας, ούτως ή άλλως!

Άλλο είναι το ζητούμενο: Τα μέτρα αυτά, είναι ικανά να βγάλουν την χώρα από τη κρίση;  Πολύ φοβούμαι ότι η απάντηση είναι αρνητική.  Η χώρα δεν έχει σχέδιο εξόδου από την κρίση.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου με απόλυτα δική της ευθύνη, οδήγησε τη χώρα σε ένα πρωτοφανή διασυρμό. Τώρα, με μαθηματική βεβαιότητα, την οδηγεί  προς την πτώχευση. Δεν είχαν σχέδιο, δεν έχουν επεξεργαστεί λύσεις και το χειρότερο όλων ιδέα δεν έχουν τι πρέπει να κάνουν. Είναι πιο  έντιμο να βγουν και να ομολογήσουν ότι δεν αντέχουν το φορτίο. Δεν μπορούν να διαχειριστούν την κατάσταση.
Δυστυχώς,  «Γιώργο βουλιάζουμε!»

 

Άδικο και ανήθικο, του Γιάννη Πρετεντέρη, Το Βήμα 21/03/2010

Είναι άδικη η κατανομή των νέων φορολογικών βαρών, αφού η σαφής επιβάρυνση των μισθωτών μόνο υποθετικά θα αντισταθμιστεί (και όσο αντισταθμιστεί...) από την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής. Ούτως ή άλλως, η επιβάρυνση ενός μισθού είναι πάντα απτή και συγκεκριμένη. Η αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής είναι «ζήσε Μάη μου, να φας τριφύλλι...».

Είναι άδικη η ανεπαρκής πίεση σε ολόκληρες κοινωνικές ομάδες για τις οποίες γνωρίζουμε ότι αποτελούν τους στυλοβάτες της φοροδιαφυγής. Αδικη και ταυτοχρόνως υποκριτική: πιστεύει κανείς ότι τα περίπτερα και τα ταξί θα βάλουν ταμειακές μηχανές;

 

Οι προνομιούχοι εκβιάζουν, του Γιάννη Μαρίνου, Το Βήμα 21/03/2010 

Παρά την καλλιεργηθείσα αισιοδοξία ότι μας στηρίζει η Ευρωπαϊκή Ενωση και ότι θα υπάρξει η κοινωνική ανοχή και στήριξη, εμείς έχουμε ήδη διαπιστώσει ρήγματα που υπονομεύουν την κυβερνητική αξιοπιστία. Οι προκλητικές εξαιρέσεις υπέρ των λιμενεργατών και των υπαλλήλων της Βουλής και οι αθρόες νέες μονιμοποιήσεις σε αυτήν, η διατήρηση του ειδικού ευνοϊκού καθεστώτος υπέρ του προσωπικού της ΔΕΗ και η αποκατάσταση του ειδικού επιδόματος υπέρ των υπαλλήλων του Εθνικού Τυπογραφείου, τις οποίες είχαμε ήδη επισημάνει, απέδειξαν ότι ο κ. Παπανδρέου και το κόμμα του ή δεν έχουν καταλάβει τι φταίει ή χρωστάνε σε κάποιους ήδη προνομιούχους και εύκολα υποκύπτουν στις πιέσεις τους.

ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ "Αυτό το βιολί με τη συκοφαντία δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο", συνέντευξη στο Λάμπρο Σταυρόπουλο, Το Βήμα 21/03/2010

- Χαρακτηρίσατε την κυβέρνηση «κατώτερη των περιστάσεων».Δηλαδή τι θα έπρεπε να κάνει, κύριε Τσίπρα, για να διαχειριστεί την κρίση; Μήπως «να φύγει», όπως έχει ζητήσει ο κ. Αλ. Αλαβάνος;

«Θα έπρεπε κατ΄ αρχάς να μη συκοφαντεί τον ελληνικό λαό μιλώντας διεθνώς για διεφθαρμένους και λαμόγια. Λαμόγια δεν είναι οι χαμηλότερα αμειβόμενοι μισθωτοί στην Ευρώπη αλλά όσοι μας κυβερνούν. Θα έπρεπε επίσης να μην παραδίδει τη χώρα στα νύχια των κερδοσκόπων, κραυγάζοντας ότι καταρρέουμε λίγο προτού βγει στην αγορά να δανειστεί. Θα έπρεπε να οικοδομήσει συμμαχίες στην ΕΕ για μακρόπνοο και όχι τριετές Πρόγραμμα Σταθεροποίησης. Να ζητήσει απευθείας δανεισμό από την ΕΚΤ, ευρωομόλογο και κοινοτική αλληλεγγύη. Οχι να λέει ότι δεν θέλουμε οικονομική βοήθεια. Θέλουμε και τη δικαιούμαστε. Ούτε βέβαια να αυτογελοιοποιείται λέγοντας στις 12 το μεσημέρι στο Ευρωκοινοβούλιο ότι θα πάμε στο ΔΝΤ και στις 16.00 ότι θα τα καταφέρουμε μόνοι μας».

Άλλο κράτος, άλλο επιχείρηση, του Θανάση Τεγόπουλου, Ελευθεροτυπία 21/03/2010

Η ΤΑΥΤΙΣΗ του κράτους με επιχείρηση είναι παραλογισμός. Απορρέει από το δημοκρατικό έλλειμμα (ή, καλύτερα, κενό κατά τον Ερικ Χόμπσμπαουμ) που βρίσκεται στη θεμελίωση της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Στην ευρωομάδα, όμως, τα κράτη δεν μπορούν να κάνουν και στάση πληρωμών. Δεν μπορούν να τυπώσουν νόμισμα και περιέρχονται σε αδυναμία να καλύψουν ακόμη και τις άμεσες στοιχειώδεις ανάγκες του πληθυσμού τους. Υποχρεώνονται να πληρώσουν μεγαλύτερα επιτόκια, αυξάνοντας έλλειμμα και χρέος - που δεν είναι προς θάνατον. Αλλά κινδυνεύουν να μην μπορούν να δανειστούν καν. Και αυτός είναι ο εμπορικός εκβιασμός των εκτιμητών, των παικτών (σε ομόλογα, spreads, νομίσματα), των τραπεζών, των λεγόμενων κερδοσκόπων...

Επιμένει ο Γ. Παπαθανασίου ότι το έλλειμμα ήταν μονοψήφιο, Ελευθεροτυπία 21/03/2010

ΔΝΤ: Θηλιά για την Ελλάδα!, Κύριο Άρθρο, Η Αυγή 21/03/2010

Αν επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες και οι εκτιμήσεις, σύμφωνα με τις οποίες η Γερμανία επιβάλλει στην Ε.Ε. τη γραμμή να σπρωχτεί η Ελλάδα στο ΔΝΤ, τότε βρισκόμαστε μπροστά σε εξελίξεις που σηματοδοτούν πολιτική αβεβαιότητα για την πορεία της χώρας, απροσδιόριστης βιαιότητας επίθεση στο επίπεδο ζωής των πολιτών και ανακύκλωση της οικονομικής κρίσης.

ΔΝΤ και Ε.Ε. δεν είναι το ίδιο. Δεν είναι η Σκύλλα και η Χάρυβδη, όπως αμήχανα δογματίζει το ΚΚΕ, συντασσόμενο εξ αντικειμένου με τους πιο επιθετικούς κύκλους του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, που θέλουν να βάλουν το ΔΝΤ σφήνα στην Ευρωζώνη.

Ακόμη και σήμερα, στην Ε.Ε. υπάρχει η διαδικασία της διαπραγμάτευσης. Μια χώρα μπορεί να αναζητήσει συμμαχίες και να πετύχει επικαλούμενη όχι μόνο την αρχή της αλληλεγγύης, αλλά και τα κοινά συμφέροντα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, παρά τα τεράστια δημοκρατικά της ελλείμματα, είναι και μια πολιτική ένωση κρατών. Αντιθέτως, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) είναι όργανο επιβολής σκληρών πολιτικών. Δεν ενδιαφέρεται για τον κοινωνικό αντίκτυπο και λειτουργεί ως βραχίονας τής υπό αμερικανική κηδεμονία παγκοσμιοποίησης.

Οι Κασσάνδρες... και η δραχμή, του Χρήστου Λάσκου, Η Αυγή 21/03/2010

---

 

The EU Debt Crisis and How to Profit From It, by Cliff Wachtel, Seeking Alpha 19/03/2010

With the above facts in mind, the recent events become clear. They explain:

1. The comic repetitious cycle of EU support pledges for Greece, followed by refusals to offer any actual cash, or even loan guarantees. Illogical on the surface, but makes perfect sense if the goal is just to pretend to rescue Greece without actually doing so.
2. After months of prideful declarations that the EU could solve its own problems, the sudden admission this past week by Germany that the IMF should help save Greece (and by implication, the other PIIGS). The IMF is funded internationally, the US being the biggest contributor by far. While EU leaders may not be able to get away with short term painless money printing, the US sure can.

David Cameron announces bank tax plan, by Simon Alford, Times Online, 20/03/2010

La cacophonie fait baisser l'euro, par Marie de Vergès, Le Monde 20/03/2010

---

 

False flags
Του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Σε ένα σημείωμα, εδώ, την Πέμπτη 4/2/2010 διατύπωσα για πρώτη φορά την πιθανότητα ανόδου του Ευρωσκεπτικισμού στην Ελλάδα για πρώτη φορά από την είσοδο της χώρας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες το 1981. Η άνοδος αυτού του ρεύματος προετοιμαζόταν αργά για αρκετά χρόνια, η εμφάνισή του αναβαλλόταν εξαιτίας ευνοϊκών οικονομικών συγκυριών αλλά και εφαρμοζόμενων πολιτικών. Αναβαλλόταν επίσης από την ακραία και αντιευρωπαϊκή εκπροσώπησή του από τμήματα της άκρας δεξιάς και της αριστεράς τα οποία ούτε το ρεύμα μπορούσαν να εκφράσουν αλλά και απωθούσαν με τις τοποθετήσεις τους τμήματα της κοινής γνώμης που δεν επιθυμούσαν την πλήρη έξοδο από την Ένωση, διέβλεπαν όμως προβληματικές καταστάσεις στη δημιουργία του Ενωσιακού εγχειρήματος. Η σημερινή οικονομική και αυριανή κοινωνική συγκυρία αλλάζει άρδην αυτά τα δεδομένα. Η πορεία της χώρας στην Ένωση, η συμμετοχή της σε αυτήν δε μπορεί να συνεχίζεται όπως μέχρι σήμερα και αυτό αφορά και την Ελλάδα και την Ένωση.

Η Ελληνική πορεία μέχρι τώρα ως χώρα μέλος της Ένωσης αλλά και της Ευρωζώνης οδηγεί σε μια νέα αντίληψη για το τι επιδιώκουμε και πως μέσα στην Ένωση. Επί μακρόν για τους Έλληνες η Ένωση ήταν αφενός η παχιά αγελάδα που αρμέγαμε (και αρμέγουμε) και αφετέρου ένας οργανισμός που επιβάλλει τις εκσυγχρονιστικές θελήσεις του σε ένα κατά τα λοιπά κορπορατιστικό και αδύναμο κράτος. Αυτή υπήρξε η εργαλειακή προσέγγιση της ελληνικής κυβερνώσας ελίτ (πολιτικοί, επιχειρηματίες, τύπος, πνευματικοί ταγοί) μέχρι σήμερα όπου εμφανώς έχει φτάσει στα όρια της.

Από τη μια οι εισροές χρήματος και τεχνογνωσίας από την Ένωση –με ευθύνη αυτής της κυβερνώσας ελίτ-, ουδέποτε οδήγησε σε σύγκλιση με τους Ευρωπαϊκούς μέσους όρους: και αυτό δεν αφορά μόνο στο εισόδημα αλλά και σε μια σειρά από δείκτες που αφορούν την καθημερινότητα του πολίτη. Ενώ την ίδια στιγμή ήταν ολοένα και πιο φανερό ότι στο παζάρι που γινόταν (με συγχωρείτε: στη διαπραγμάτευση) στους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς η Ελλάδα υποχωρούσε συνεχώς: η συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης της χώρας δεν είναι αποτέλεσμα της συνήθους Ελληνικής κεφαλαιακής καχεξίας μέσα από διαδικασίες αποεπένδυσης και κρατικού αρτηριοσκληρωτισμού όσο μιας μη διαφανούς κατανομής αυτής της παραγωγικής βάσης σε Ευρωπαϊκό Επίπεδο. Εξηγούμαι: δεν πρόκειται για κανένα μυστικό σχέδιο συνωμοσίας εναντίον της Ελλάδας, είναι απλώς η συστηματική εξυπηρέτηση των συμφερόντων του σκληρού πυρήνα των εξαγωγικών Ευρωπαϊκών Κρατών χωρίς απάντηση από τη δική μας κυβερνώσα ελίτ. Αδυναμία και βόλεμα…

Δεν πήγαμε στην Ένωση ποτέ για να διαπραγματευτούμε τον οποιοδήποτε μετασχηματισμό της παραγωγικής βάσης, ενδιέφερε μόνο η εξαγορά του κλεισίματος ολόκληρων κλάδων να γίνει με έναν τρόπο που δε θα είχε συνέπειες για την πολιτική ηγεμονία αυτής της κυβερνώσας ελίτ. Δεχτήκαμε τη μετατροπή της πρωτογενούς παραγωγής σε επιδοτούμενο μηχανισμό απόσυρσης προϊόντων αφού εν τέλει εξασφαλιζόταν η πολιτική της στήριξη στις εκλογές. Η πληροφορική στην Ελλάδα μετά από 1 και 2 και 3 και 4 προγράμματα στήριξης μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι είναι υγιής κλάδος; Ή μήπως μπορεί να αποτολμήσει κανείς να εξηγήσει ποιο είναι το ενεργειακό σχέδιο αυτής της χώρας –πως θα αξιοποιήσει παλιές και νέες τεχνολογίες για το σκοπό αυτό; Αλλά αυτά είναι οι δικές μας αδυναμίες.
Η αδυναμία της Ένωσης είναι ότι οι θεσμοί της ευνοούν αυτούς που έχουν την ισχύ να τους χρησιμοποιούν και ξέρουν τι θέλουν…Η αδυναμία της Ένωσης είναι ότι τη στιγμή που ο παράνομος μετανάστης ξαναγυρίζει από εκεί που ήρθε, στα σύνορα της χώρας μας δηλαδή. Καμιά (πολιτική έστω…) στήριξη σε αυτή τη μετατροπή ενός Ευρωπαϊκού προβλήματος σε Ελληνικό. Έτσι ο Γερμανός πολίτης, που δε θέλει να επιβαρυνθεί ούτε ένα cent για τη διάσωση της Ελλάδας, επιβαρύνει τον Έλληνα φορολογούμενο με πολλά δις Ευρώ το χρόνο για τη φύλαξη των Ευρωπαϊκών συνόρων και τη υποδοχή –σπάσιμο μεταναστευτικών ροών για να μην ενοχληθούν οι θαμώνες στις μπυραρίες της Νυρεμβέργης…Α, και με την ευκαιρία, η Γερμανική κυβέρνηση εφαρμόζει το δίκαιο της θάλασσας ( ζώνη των 12 μιλίων) στη Βόρεια θάλασσα καλώντας την Ελλάδα να μην κάνει το ίδιο στο Αιγαίο, ούτε καν νότια της Κρήτης. Όλα αυτά είναι , αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσες όψεις κοινής Ευρωπαϊκής πορείας.

Εν κατακλείδι: η ήττα της Ελληνικής κυβερνώσας ελίτ είναι κάτι παραπάνω από εμφανής στον τρόπο που διαχειρίστηκε τη συμμετοχή της χώρας στο Ενωσιακό project. Είναι ώρα , αφού δεν ξέρουν τι τους γίνεται να αρχίσουν να μας ρωτάνε: αντί κανείς να σπαταλά φαιά ουσία σε νόμους παροχής ιθαγένειας (και άλλοι να σπαταλούν την ίδια ουσία σε αναζήτηση δημοψηφισματικών τεχνασμάτων επί τεχνικών θεμάτων) μήπως θα έπρεπε στις προσεχείς Δημοτικές και Νομαρχιακές εκλογές να τεθεί ναι να συζητηθεί και να ψηφιστεί από τον Ελληνικό Λαό ένα σχέδιο για την πορεία της χώρας σε Ενωσιακό Επίπεδο; Αν η ώρα των δημοψηφισμάτων έχει έρθει ας γίνει μια αρχή με κάτι που να έχει αξία. Εφεξής ό,τι προέρχεται από την Ένωση και αφορά αλλαγές όπως αυτές που προγραμματίζονται για το 2020 οφείλει να έχει την έγκριση του Λαού.

---

False Flags, by Massive Attack 

Η οργή είναι πάντα σε slow motion 

In city shoes
Of clueless blues
Pays the views
And no-mans news
Blades will fade from blood to sport
The heroin's cut these fuses short
Smokers rode a colonial pig
Drink and frame this pain i think
I'm melting silver poles my dear
You bleed your wings and then disappear
The moving scenes and pilot lights
Smithereens have got 'em scaling heights
Modern times come talk me down
And battle lines are drawn across this town
Parisian boys without your names
Ghetto stones instead of chains
Talk 'em down cause it's up in flames
And nothing's changed
Parisian boys without your names
Riot like 1968 again
The days of rage yeah nothing's changed
more pretty flames
In school i would just bite my tongue
And now your words they strike me dumb
The flags are false and they contradict
They point and click which wounds to lick
On avenues this christian breeze
Turns its heart to more needles please
Our eyes roll back and we beg for more
It frays this skin and then underscore
The case for war you spin and bleed
The cells you fill screensavers feed
The girls you breed the soaps that you write
The graceless charm of your gutter snipes
The moving scenes and suburbanites
And smithereens got 'em scaling heights
Modern times come talk me down
The battle lines are drawn across this town
English boys without your names
Ghetto stones instead of chains
Hearts and minds and u.s. Planes
Nothing's changed
And english boys without your names
Riot like the 1980's again
The days of rage yeah nothing's changed
More pretty flames

---

Έκκληση 40 Ελλήνων στο Spiegel,

με πληροφορίες από TheInsider 08/03/2010

---

Θυσίες μετά την ολιγωρία, του Γιάννη Ευαγγελίδη, Ελεύθερος Τύπος 08/03/2010

Ο διαχρονικός Άμλετ, Edirorial, Ελεύθερος Τύπος 08/03/2010

Το ΠαΣοΚ και η χώρα, του Γιάννη Πρετεντέρη , Τα Νέα 08/03/2010

ΔΝΤ: μπλόφα ή συμφέρουσα διέξοδος;, του Γιώργου Λακόπουλου, Τα Νέα 08/03/2010

Γαλλική αλληλεγγύη και ...σταυροφορία κατά κερδοσκόπων,της Κύρας Αδάμ, Ελευθεροτυπία 08/03/2010

Μεγάλες χαμένες οι γυναίκες, της Κατερίνας Κοκκαλιάρη, Ελευθεροτυπία 08/03/2010

Αποκάλυψη: Η αλήθεια για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, από www.antinews.gr, 07/03/2010

Χρυσοπληρωμένες συμβάσεις του ΙΚΑ με την Ιντρακόμ,

του Σπύρου Φρεμεντίτη, Ελευθεροτυπία 07/03/2010

Ο πολίτης Γλέζος, του Θανάση Tεγόπουλου, Ελευθεροτυπία 07/03/2010

«ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ» ΤΩΝ ΕΛΕΓΚΤΩΝ ΤΟΥ ΔΝΤ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ:«Διώξτε 230.000 υπαλλήλους», του Δημήτρη Νικολακόπουλου, Το Βήμα 07/03/2010

 

---

Nicolas Sarkozy pledges French support for beleaguered Greek economy, by Helena Smith and Elena Moya, The Guardian 07/03/2010

The Euro, Dollar and Gold: Which Would Benefit More From Yuan Revaluation?, by Hao Jin, Seeking Alpha,  08/03/2010

Government Can and Should Create Jobs, by Mark Thoma, Seeking Alpha, 08/03/2010

Fiscal policy can create jobs and provide other types of help just like a wealthy, benevolent neighbor. Yes, if you are able, if you are one of the fortunate ones, the presence of social insurance requires you to pay to help those who are in need. But even if the money isn't used to finance something you want, or if it is essentially given away through make-work to people you don't think deserve it, people that you care nothing about and that aren't your responsibility in any case, you will still benefit. Because even though you are certain it could never happen to you, in fact it can happen to you, and if it ever does, social insurance, including job creation, will be there for you too. Only then will you truly understand the real value that this insurance provides.

Iraqis Defy Blasts in Strong Turnout for Pivotal Election, by Steven Lee Myers, The New York Times 06/03/2010

Sunnis Go to Polls, This Time, to Retain a Voice, by Anthony Shadid The New York Times 06/03/2010

Sarkozy promet une riposte antispéculation, par Marc Landre, Le Figaro 07/03/2010

Leçon de démocratie irakienne, Par Pierre Rousselin, Le Figaro, 07/03/2010

 

Ένας διάλογος που δε έγινε ποτέ έτσι (αν και θα μπορούσε) και μια νέα εθνική προοπτική.

Σενάριο: Σεραφείμ Μακρής || www.democracycrisis.com

 

Εξηγούμαι: Ο παρακάτω διάλογος δεν έγινε ποτέ έτσι. Για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκαν οι ομιλίες των Κωνσταντίνου Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου σε δύο διαφορετικές χρονικές στιγμές στη Βουλή (την 16 Ιανουαρίου 1979 και την 16 Ιανουαρίου 1978 αντίστοιχα). Συνοπτικά θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για δύο διαφορετικές σχολές σκέψης: από τη μια ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αντιλαμβάνεται την Ελλάδα σε μια Ενωμένη Ευρώπη: η εθνική κυριαρχία αντικαθίσταται (εκχωρούμενη) από την Ευρωπαϊκή Κυριαρχία, ένα μοντέλο φεντεραλισμού. Μιλάει οραματιστικά αναγνωρίζοντας όμως τις δυσκολίες και τις προκλήσεις. Από την άλλη ο Ανδρέας Παπανδρέου αντιλαμβάνεται ότι η χώρα εισέρχεται σε ένα ισχυρό club μάλλον –όχι σε μια πολιτική ένωση- και το club αυτό έχει δοσμένους κανόνες και δε βουλεύεται ενιαία. Η σκέψη του, στρατηγική και βαθιά αναλυτική δείχνει κατανόηση των πραγμάτων as is αλλά (στα επιλεγμένα αποσπάσματα) χωρίς οραματικό περιεχόμενο.
Πάνω από 30 χρόνια μετά, ούτε εμπνευστήκαμε από το όραμα ούτε δώσαμε σημασία στην ανάλυση του τι είναι η Ένωση. Αυτός ο διάλογος-σενάριο που υπό τις τότε συνθήκες φαινόταν ανταγωνιστικός σήμερα ίσως μπορεί να αποτελέσει κοινή αφετηρία, ενιαίο κείμενο μιας καινούριας αντίληψης για το μέλλον μας είτε εντός είτε εκτός Ένωσης ή Ευρωζώνης.

 

(Πηγή: Αρχείο Κωνσταντίνου Καραμανλή- Γεγονότα και Κείμενα στην έκδοση της Καθημερινής και Ψηφιακό Αρχείο Ιδρύματος Καραμανλή στην ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.idkaramanlis.gr/_html/arxeio/gr/780116.html).

 

Κων. Καραμανλής

«Κύριοι βουλευταί, η ένταξις της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα θα αποτελέση τον μεγαλύτερο σταθμό στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδος, γιατί θα επηρεάση βαθύτατα το μέλλον του έθνους. Από τη μοναξιά αιώνων, και χωρίς να χάσουμε τα εθνικά μας χαρακτηριστικά, θα μεταφερθούμε σε μια μεγάλη οικογένεια, με την οποία μας συνδέουν  κοινά συμφέροντα και, πέραν των συμφερόντων, μακρά πολιτιστική παράδοση. Και η πολιτική αυτή, κύριοι συνάδελφοι, έχει για τη χώρα μας βαθύτερη σημασία, λόγω του κρισίμου της γεωπολιτικής μας θέσεως. Θέσεως, η οποία υποχρεώνει τη χώρα μας όχι μόνο να δέχεται, αλλά και πολλές φορές να επιζητή την προστασία της μιας ή της άλλης μεγάλης δυνάμεως. Κύριοι συνάδελφοι δεν πρέπει να λησμονούμε ότι επί έναν περίπου αιώνα εζήσαμε υπό το καθεστώς των προστάτιδων δυνάμεων. Δεν υπήρξε τυχαίο το γεγονός –είναι γεγονός- το οποίο οφείλεται στην κρίσιμη γεωπολιτική θέση που βρίσκεται η Ελλάδα. Εντασσόμενη η χώρα μας οργανικά και ισότιμα στην πανίσχυρη αυτή ευρωπαϊκή οικογένεια, απαλάσσεται από το αυτό το άγχος διότι και μόνη η συμμετοχή της στην Κοινότητα θα επενεργή αποτρεπτικά κατά των κινδύνων που θα μπορούσαν να την απειλήσουν. Αυτή κατά τη δική μου γνώμη, είναι η βαθύτερη, η ουσιαστικότερη πλευρά της εντάξεως μας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα».

 

Ανδ.Παπανδρέου

Το σενάριο αφορά το χρονοδιάγραμμα της ένταξης. Γνωρίζουμε τις προτάσεις της Eλληνικής Kυβέρνησης. Δεν γνωρίζουμε ακριβώς τη στάση της Kοινότητας. Aλλά είναι σαφές ότι με βάση αυτή την επίμονη αίτηση της Kυβέρνησης για αποδοχή ενός ανεκτού χρονοδιαγράμματος κινείται η Kοινή Aγορά, αλλά με όρους οι οποίοι, επαναλαμβάνω, είναι: Πρώτο, η επάνοδος στο στρατιωτικό σκέλος του NATO χωρίς ειδική σχέση. Το ταξίδι του στρατηγού Nτάβου με μια μεγάλη στρατιωτική αντιπροσωπεία είναι σαφές ότι ανήκει σ' αυτή τη μεθόδευση. Δεύτερο, στο θέμα της Kύπρου, αποδοχή της διζωνικής και διακοινοτικής λύσης. Προσέξτε, είναι δύο ξεχωριστά πράγματα. Kαι τρίτο, στο θέμα του Aιγαίου ουσιαστικές υποχωρήσεις.
Σε περίπτωση που στεφθεί με επιτυχία το ταξίδι του κ. Πρωθυπουργού θα επιβληθούν, σύμφωνα με τις πληροφορίες μας - αναμένουμε τον κ. Πρωθυπουργό - στην Eλλάδα, εφ' όσον επιμένουμε με τόση σπουδή, με τόση φούρια να ενταχτούμε στην Kοινή Aγορά, υποχωρήσεις τόσο στον πολιτικό, όσο και στον οικονομικό τομέα.

Κων. Καραμανλής

 

«Ο Ελληνικός λαός θα έχει την ευκαιρία να αναπτύξη στον μεγάλο και ευρύ ευρωπαϊκό χώρο τις αρετές και τις ικανότητες του, οι οποίες συνθλίβονται στα στενά Ελληνικά πλαίσια. Εάν πράγματι, όπως πιστεύουμε, έχουμε ως λαός αρετές και ικανότητες, θα μας δοθή ένα ευρύτερο πεδίο δράσεως για να τις αξιοποιήσουμε. Γιατί η ένταξη θα επιτρέψη την ελευθέρα διακίνηση της βιομηχανικής και της γεωργικής μας παραγωγής, στη μεγάλη αυτή αγορά των 250 εκατομμυρίων ανθρώπων. Τέλος θα προωθήση αποφασιστικά την ανάπτυξη της γεωργίας μας, διότι, πέραν της απορροφήσεως των προϊόντων μας, θα έχουμε και ποικίλες οικονομικές ενισχύσεις από τα Κοινοτικά Ταμεία. Ενισχύσεις, οι οποίες θα αποβλέπουν ακριβώς στην ανάπτυξη της γεωργίας».

 

Ανδ.Παπανδρέου

H θέση του ΠAΣOK, για να μη γίνει λάθος από καμμιά πτέρυγα σ' αυτή την Αίθουσα, είναι σαφής. Όχι στην ένταξη, ναι σε ειδική συμφωνία.
H γραμμή της Κοινής Αγοράς είναι "και ο σκύλος χορτάτος και η πίττα σωστή". Πολιτικά μας θέλουν στην Κοινή Αγορά, για να κατοχυρώσουν την επικυριαρχία τους στη Xώρα μας, για να επιβεβαιώσουν και σφυρηλατήσουν τον περιφερειακό δορυφοριακό χαρακτήρα της οικονομίας μας. Όμως οικονομικά αυτή την ώρα περνάμε τεράστιες δυσκολίες. Aνεργία, πληθωρισμός, υπάρχει ένα κλίμα προστατευτισμού, υπάρχει σύγκρουση Bορρά και Nότου, πλούσιων και φτωχών, υπάρχει κρίση στο θέμα της αγροτικής μεσογειακής πολιτικής, η οποία βρίσκεται σε αναθεώρηση. Δεν είναι η στιγμή κατάλληλη να γίνει δεκτή η Eλλάδα, επί ίσοις όροις, στην Kοινή Aγορά. Kαι επομένως, θα μας προσφέρουν -αυτά θα προσφέρουν στον κ. Πρωθυπουργό- ένταξη με κάποιο χρονοδιάγραμμα, όχι το χρονοδιάγραμμα που προτείνει η Eλληνική Kυβέρνηση, αλλά ένταξη, που θα διαφέρει από την ένταξη -ας πούμε- της Aγγλίας σε δύο βασικά σημεία:
Πρώτο, κατά τη μεταβατική περίοδο μετά την ένταξη, η Eλλάδα δεν θα συμμετέχει ισότιμα στα θεσμικά όργανα της Kοινότητας. Ίσως της επιτρέψουν να παρίσταται στα όργανα χωρίς φωνή. Kαι έτσι τη μεταβατική αυτή περίοδο η Eλλάδα θα βρίσκεται στη δύσκολη θέση να παρακολουθεί νομοθεσία της EOK, που θα αφορά μάλιστα και στα γεωργικά προϊόντα και στην αγροτική μεσογειακή πολιτική, χωρίς φωνή. Θα είναι δε υποχρεωμένη η Eλλάδα να αποδεχθεί το κατεστημένο το κοινοτικό, όχι μόνο μέχρι τη στιγμή της ένταξης, αλλά ερήμην της μέχρι της στιγμή που θα ολοκληρωθεί η ένταξή της.
Kαι έρχομαι τώρα στο δεύτερο σημείο. Kαι αυτό είναι ότι η ένταξη θα γίνει, αν γίνει, σταδιακά και κατά τομέα. O αγροτικός τομέας ξεχωριστά από άλλους τομείς. Oι διάφοροι φάκελοι θα τεθούν σε ισχύ σταδιακά και ίσως να καλύψουν μία περίοδο 10 χρόνων. Ίσως, ο κ. Yπουργός μας διαβεβαιώσει για το αντίθετο.
Tο εκπληκτικό εδώ είναι ότι η μεταβατική περίοδος μέχρι τώρα είχε μία άλλη έννοια, την προστασία του νέου μέλους από την EOK, ώστε να μπορέσει σιγά-σιγά να προσαρμοσθεί. Tούτο εδώ είναι ανήκουστο. Mεταβατική περίοδος για την Eλλάδα, για να προστατευθούν οι οικονομίες της Δύσης! Tο ανέχεται αυτό η Kυβέρνηση, το αποδέχεται αυτό η Kυβέρνηση; Γινόμαστε δηλαδή τώρα το πειραματόζωο για μια Eυρώπη τριών και όχι δύο ταχυτήτων. H πρώτη ταχύτητα είναι ο Δυτικός Bορράς, η δεύτερη ταχύτητα ο Nότος, Nότια Γαλλία και Nότια Iταλία και η τρίτη ταχύτητα είναι οι νέες Xώρες, όπως η Eλλάδα, της Nότιας Eυρώπης που θα ενταχθούν.

 

Κων. Καραμανλής

 

«Συνεπώς, εάν πρόκειται να εξυγιάνουμε την οικονομία μας, και μάλιστα την στιγμή που πρόκειται να ενταχθούμε στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, θα χρειαστή ένταση των προσπαθειών μας και αυτοσυγκράτηση. Με άλλα λόγια θα χρειαστή να παράγουμε περισσότερα και να δαπανούμε λιγότερα. Όχι μόνο για να επενδύσουμε το περίσσευμα μας παραγωγικά, αλλά και για να περιορίζουμε την υπερκατανάλωση που τροφοδοτεί τον πληθωρισμό. Είναι αλήθεια, βέβαια, ότι κατά το στάδιο της αναπτύξεως μιας χώρας, όπως είναι η δική μας, παρατηρείται ένα περίεργο ψυχολογικό φαινόμενο, να αυξάνουν οι άνθρωποι τις ανάγκες τους ταχύτερα από ότι αυξάνεται το εισόδημά τους. (…) Πρέπει, λοιπόν, να συνεκτιμήσουμε, μαζί με όλα τα άλλα, και αυτό το ψυχολογικό φαινόμενο, για να καθορίσουμε κατά τον πρέποντα τρόπον τη συμπεριφορά μας, Πολιτεία και πολίτες».

 

 

 

 

 

---

66 χρόνια και αμέτρητα παρατράγουδα... Όλα τα Βατερλώ του Οργανισμού, της Κορίνας Σαμάρκου, Ισοτιμία 27/02/2010

Η αναγκαιότητα για ένα νέο κοινωνικό πρόταγμα, του Αντώνη Ανδρουλιδάκη, Αντίβαρο 16/03/2010

Αρνούμαστε επίσης να διαπιστώσουμε το ως εκ τούτου αυτονήτο, ότι δηλαδή, πραγματική έξοδο από την κρίση συνιστά όχι απλά η διεκόλυνση εξυπηρέτησης των δανειακών και άλλων υποχρεώσεων της χώρας με την πτώση των spreads   κ.λπ. -που βεβαίως είναι κρίσιμο- αλλά η ουσιαστική απεξάρτηση της οικονομίας από τις "ουσίες" που κυριολεκτικά "ναρκώνουν" την παραγωγική και δημιουργική ορμή της κοινωνίας μας. Δηλαδή, αρνούμαστε να διαπιστώσουμε την αναγκαιότητα άμεσης αλλαγής κοινωνικοοικονομικού υποδείγματος.

 

Εδώ ακριβώς έγκειται και το κεφαλαιώδες πολιτικό ζητούμενο της χώρας σήμερα. Γιατί, αυτό είναι θεμελιώδες ζήτημα πολιτικής. Η διαμόρφωση, η

συγκρότηση και ο ενστερνισμός από πλατιά κοινωνικά στρώματα, ενός νέου προτάγματος για την κοινωνία και την πατρίδα. Απαιτείται προς τούτο η

εσπευσμένη ενηλικίωση του κοινωνικού μας υποκειμένου. Και αυτό επίσης είναι ζήτημα πολιτικής με π κεφαλαίο. Απαιτείται, δηλαδή, ο δημιουργικός συγκερασμός των δύο παλαιότερων υποδειγμάτων. Ναι, ζητούμενο μπορεί να είναι ακόμη το "ψωμί, παιδεία, ελευθερία" δίχως όμως να θυσιάζουμε τα συστατικά στοιχεία της ταυτότητας μας. Την "πατρίδα, τη θρησκεία και την οικογένεια". Ναι, είναι αναγκαίο να "πλύνουμε ξανά το μωρό>> αλλά αυτή τη φορά "να μην πετάξουμε το παιδί μαζί με την μπουγάδα".

---

 

 

 

Ερώτηση αφελούς:

Πόσα ηλεκτρονικά συστήματα συνταγογράφησης χρειάζεται η χώρα;

Διότι όπως δημοσιεύεται στο press-gr.blogspot.com η Γενική Γραμματεία Εμπορίου οργανώνει "Β’ Φάση της Δημόσιας Διαβούλευσης για το Ηλεκτρονικό Σύστημα Συνταγογράφησης, με την on-line κατάθεση προτάσεων από «σχήματα» εταιριών για την τελική διαμόρφωση του κειμένου διαγωνισμού" ενώ ακριβώς πριν από μερικές ημέρες ο Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης παρουσίασε το Σύστημα Ηλεκτρονικού Ελέγχου Συνταγογράφησης (εδώ από το in.gr)

---

 

Προτιμότερο να ξέρουμε πού πάμε, του Γιάννη Σμαραγδή, Το Βήμα 19/03/2010

«Μέχρι να αποκτηθεί μια ευρωπαϊκή ή οικουμενική νέα συνείδηση, που θα μπορούν να ενταχθούν απρόσκοπτα τα όποια εθνικά χαρακτηριστικά, πρέπει να έχουμε μια αίσθηση συνέχειας σε ό,τι αφορά το εθνικό μας ιδίωμα. Αν είναι να φύγουμε από μια κατάσταση, προτιμότερο είναι να ξέρουμε πού πάμε. Στο κενό δεν πρέπει να μένει τίποτε». 

 

Πέρα από τα μέτρα, του Σταύρου Λυγερού, Η Καθημερινή 19/03/2010

Η διαπαιδαγώγηση της κοινωνίας, της Έλλης Τριανταφύλλου, Η Καθημερινή 19/03/2010

 

Τριάντα χρόνια τώρα, οι πολιτικές ελίτ στο όνομα του λαού, στο όνομα του δημόσιου συμφέροντος, στο όνομα του σοσιαλισμού, στο όνομα οποιουδήποτε ιδεολογήματος, κατακρεούργησαν το δημόσιο συμφέρον... Τριάντα χρόνια οι πολιτικές ηγεσίες έπαιρναν μέτρα και πρόσφεραν παροχές που χάιδευαν και εξευμένιζαν τα δημόσια αισθήματα, αλλά ουδέποτε μπήκαν στον πραγματικό κόπο να δημιουργήσουν συνθήκες αναδιανομής του εισοδήματος επί το δικαιότερον.

Αδιαφορώντας για το φαινόμενο των επιχειρηματιών «μανιτάρια» που ξεφύτρωναν σε μία νύχτα στον δημόσιο βίο και στη συνέχεια μονοπωλούσαν την αγορά και όχι μόνο, αγοράζοντας πολιτικούς, δημόσιους παράγοντες, δικαστές, δημοσιογράφους και όσους μπορούσαν να επηρεάσουν την κοινή γνώμη υπέρ των συμφερόντων τους, περιλαμβανομένων και των συνδικαλιστών, που έχουν το δικό τους μεγάλο μερίδιο στη σημερινή κατάντια, εργαζόμενοι επί χρόνια για να μετατρέψουν τους κοινωνικούς αγώνες σε μοχλό αναρρίχησής τους στα σκαλοπάτια της πολιτικής εξουσίας και τις μάχες για τα κεκτημένα σε υλικά δημιουργίας των κομματικών τους μαγαζιών. Με τη στήριξη των συνδικαλιστικών ηγεσιών και την ανοχή, αν όχι την υποβοήθηση, της καθεστωτικής Αριστεράς, η οποία με τα χρόνια μετατράπηκε σε βασικό κομμάτι του ευρύτερου συστήματος, αδιαφορώντας και αυτή για τις συνέπειες από τη δική της πλήρη ενσωμάτωση.

"Ναι σε όλα" από το ΚΥΣΕΑ για υποβρύχια, ΕΝΑΕ, Άραβες και Γερμανούς..., από το DefenceNet, 19/03/2010

Το «Βόρεια Μακεδονία» σκέτο, δεν είναι γεωγραφικός προσδιορισμός…, του Πέτρου Χασάπη, από www.enkripto.com 19/03/2010

 

---

 

ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Vatican told bishops to cover up sex abuse, Anthony Barnett, The Guardian, 17/8/2003.

Theologian maps 12-step recovery for church, by Patsy McGarry, The Irish Times, 12/3/2010.

Church in Ireland sinking as rot goes right to the top, by Patsy MacGarry, The Irish Times, 16/3/2010.

Paedophilia and the Catholic Church. Evil Orders. The growing scandal about child abuse reaches the top of the Vatican, The Economist, 18/3/2010.

The Catholic Church and Paedofilia. Crimes and Sins, The Economist, 18/3/2010.

Clerical sexual predators: impact and aftermath, by Emilio C. Viano,

In den Blick genommen. Vorwürfe gegen Benedikt XVI, von Claudia Keller, Die Zeit, 14/3/2010.

Vatikan sieht Papst als Opfer einer Kampagne, SpiegelOnline, 13/3/2010.

"Der Zölibat ist eine Fiktion". Katholische Kirche, von Annette Langer, Der Spiegel, 16/3/2010.

Noi vittime dei preti pedofili, di Paolo Tessadri, L'espresso, 22/1/2009.

"La pedofilia? Non c'è solo nella Chiesa". Padre Lombardi..., Corriere della Sera, 9/3/2010.

Pedofilia, la Santa Sede: "Rimuoveremo i termini della prescrizione", Corriere della Sera, 13/3/2010.

La Chiesa resiste sulla pedofilia e s' interroga sul celibato, di Paolo Rodari, Il Foglio, 12/3/2010.

---

Armenians and Turks. Facing up to History. Both Turkey and  the Armenian diaspora should look for ways of rewriting a familiar script, The Economist, 11/3/2010.

Germany. Europe's engine. Why Germany needs to change, both for its own sake and for others, The Economist, 11/3/2010.

---

 

 

 

Η Έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος για τη Νομισματική Πολιτική 2009-2010, 22/03/2010
 

Η Τράπεζα της Ελλάδος είχε προειδοποιήσει  εγκαίρως για τη σοβαρότητα της κατάστασης:

• Πριν από ενάμιση χρόνο, στις αρχές Οκτωβρίου του 2008, η Ενδιάμεση Έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος τόνιζε ότι η οικονομία βρίσκεται σ’ ένα κρίσιμο σταυροδρόμι και ότι, όσο χειροτέρευε η διεθνής συγκυρία, οι μακροοικονομικές ανισορροπίες και τα διαρθρωτικά προβλήματα θα διογκώνονται και η αντιμετώπισή τους θα γίνεται δυσχερέστερη.

• Το Φεβρουάριο του 2009, στην Έκθεση που ακολούθησε, η Τράπεζα της Ελλάδος προειδοποιούσε για όλα όσα τελικώς συμβαίνουν σήμερα, τονίζοντας ιδίως το ενδεχόμενο της διόγκωσης του κόστους δανεισμού. “Η διεύρυνση της διαφοράς αποδόσεων”, αναφερόταν στην Έκθεση, “συνεπάγεται υψηλότερη μελλοντική επιβάρυνση των φορολογουμένων”.

• Τέλος, τον Οκτώβριο του 2009 η Ενδιάμεση Έκθεση προέτρεπε να μεταδοθεί με σαφήνεια στις αγορές το μήνυμα ότι η Ελλάδα είναι αποφασισμένη να εφαρμόσει ένα πολυετές σχέδιο δημοσιονομικής εξυγίανσης και διαρθρωτικών αλλαγών.

και στις βασικές παρατηρήσεις:

Στην Έκθεση εκτιμάται ότι είναι ιδιαίτερα αυξημένες οι πιθανότητες  μείωσης του ΑΕΠ της τάξεως του 2%, αν ληφθούν υπόψη τα εξής: (α) Η προς τα κάτω αναθεώρηση του ρυθμού μεταβολής του ΑΕΠ το 2009 σε -2,0% και ιδίως το γεγονός ότι ο ετήσιος ρυθμός ήταν -2,5% το τελευταίο τρίμηνο. (β) Η συνεχιζόμενη – τους τελευταίους μήνες του 2009 και τους πρώτους μήνες του 2010 -- δυσμενής εξέλιξη ορισμένων βασικών βραχυχρόνιων δεικτών δραστηριότητας και εμπιστοσύνης. (γ) Η λήψη των πρόσθετων περιοριστικών δημοσιονομικών μέτρων που ανακοινώθηκαν στις  2-9 Φεβρουαρίου και στις 3 Μαρτίου και κατ' αρχάς συνεπάγονται μείωση των εισοδημάτων, μείωση της δημόσιας επενδυτικής δαπάνης και επιβάρυνση του πληθωρισμού (επομένως και μεγαλύτερη μείωση των πραγματικών εισοδημάτων).

 

Γιατί μας στηρίζει η Γαλλία, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 23/03/2010

Η ουσία είναι ότι την τελευταία 15ετία η Γερμανία διατήρησε μεν το τμήμα της αγοράς της ζώνης του ευρώ (από 25% το 1995 ανέβηκε στο 27% το 2009), αλλά η σχετική της θέση ενισχύθηκε πολύ, καθώς το μερίδιο της Γαλλίας μειώθηκε πολύ (από 18,5% σε μόλις 12,9%), όπως και της Ιταλίας που έπεσε από το 17% στο 10%.

Αξιοποιώντας την ενιαία αγορά της ΕΕ, την οποία διαμόρφωσε κατά τα συμφέροντά της, η Γερμανία πλουτίζει με τα λεφτά των εταίρων της: το ποσοστό των εξαγωγών στο συνολικό γερμανικό ΑΕΠ ήταν 23,1% το 1994, αλλά το 2008 είχε εκτιναχθεί στο 47,3%! Υπερδιπλασιάστηκε, αν και υποχώρησε στο 40,8% το 2009 λόγω της κρίσης στις υπόλοιπες χώρες.

Επιδιώκοντας τώρα το Βερολίνο, το οποίο βγήκε συγκριτικά κερδισμένο από την κρίση, να επιβάλει όρους αυστηρότατης δημοσιονομικής πειθαρχίας σε όλες τις χώρες της ΕΕ σε βαθμό μάλιστα που ούτε καν προβλέπεται από τις συνθήκες του Μάαστριχτ και της Λισαβόνας, αποσκοπεί στην πραγματικότητα να παγιώσει την ενισχυμένη ηγεμονική θέση του μέσα στην ΕΕ. Αλλάζει δηλαδή τους συσχετισμούς τους ενδοευρωπαϊκούς υπέρ του, γι’ αυτό και διαμαρτύρεται πρώτη από όλες τις άλλες χώρες σε αυτό το επίπεδο η Γαλλία, η οποία θα είναι η μεγάλη χαμένη αν περάσει η γερμανική γραμμή.

Αισιόδοξος ο Μπαρόζο για την Ελλάδα, Η Καθημερινή 23/03/2010

Γιουνκέρ: «Η ευρωζώνη δεν θα εγκαταλείψει την Ελλάδα», Η Καθημερινή 22/03/2010

Χωρίς αποτελέσματα, σιωπή, του Μπάμπη Παπαδημητρίου, Η Καθημερινή 23/03/2010

 

Φαίνεται όμως ότι ο Γιώργος Παπανδρέου δεν είχε αντιληφθεί τη ζημιά που προκαλούσε η εμμονή του σε μια πολιτική ήπιας προσαρμογής. Ακόμη χειρότερα, ο νέος Ελληνας πρωθυπουργός χρησιμοποίησε ένα μείγμα απειλής, απαιτώντας από τους εταίρους της Ευρωζώνης να δανείσουν εκτός αγοράς την Ελλάδα. Χωρίς μάλιστα να προσδιορίσει το μέγεθος της «βοήθειας», το κόστος και τη διάρκειά της. Το τελικό χτύπημα, για όσους παρακολουθούσαν το «πρόβλημα Ελλάδα» να μεγαλώνει κάθε μέρα, να διαχέεται σε ολόκληρη την Ευρωζώνη, να προξενεί πρόσθετη ζημιά σε φιλικές οικονομίες, ήρθε όταν ο πρωθυπουργός πρόσθεσε και τον εκβιασμό του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είχε ξεχάσει πως στο Ταμείο πάει κανείς είτε γιατί δεν μπορεί να πληρώσει το κεφάλαιο ομολόγων που λήγουν, είτε γιατί δεν μπορεί να διαχειριστεί μόνος του το βάρος των χρεών του, είτε γιατί δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του εισαγωγικού του εμπορίου. Ανεξαρτήτως όμως του λόγου, αν είναι να πας το κάνεις αμέσως και χωρίς πολλές συζητήσεις. Αφού ο Γ. Παπανδρέου δεν ανακοίνωσε την προσφυγή μας στο Ταμείο στο αίθριο του Ζαππείου Μεγάρου, όταν μάζεψε τους κοινωνικούς εταίρους, θα μπορούσε να το έχει κάνει τη 2α Φεβρουαρίου. Ο μήνας που πέρασε μέχρι την ανακοίνωση του μόνου ώς σήμερα πειστικού πακέτου ρυθμίσεων, την 3η Μαρτίο, υ ήταν πολύ μακρύς για να ξοδευτεί σε ατέρμονες συζητήσεις, πιέσεις και συναντήσεις υψηλής μιντιακής έκθεσης.

Γερμανικό «όχι»,Η Μέρκελ εκβιάζει Ελλάδα και Ευρώπη, του Μ.Σπινθουράκη, Το Βήμα 23/03/2010

ΔΝΤ και κοινωνική έκρηξη, του Γιώργου Παπαϊωάννου, Το Βήμα 23/03/2010

Τι να περιμένουμε από τη Σύνοδο Κορυφής, του Νίκου Χριστοδουλάκη, Το Βήμα 23/03/2010

 

 

---

 

Health Care Reform in America

 

Some say Health Care Reform, at Last, Editorial, The New York Times, 21/03/2010

Yes, they made history, by E.J. Dionne Jr., The Washington Post 22/03/2010

'What Change Looks Like': Health Care Bill Passes House, by Dayo Olopade, The Root, 22/03/2010

For Consumers, Clarity on Health Care Changes, by Tara Siegel Bernard, The New York Times, 21/03/2010

Democrats Discover Their Base, by John B. Judis, The New Republic, 21/03/2010

Proposed Changes in the Final Health Care Bill, The New York Times, 22/03/2010

but others Democrats to America: Drop dead, Editorial, The Washington Examiner, 22/03/2010

Congress health care vote: a dark day for freedom in America, by Nile Gardiner, Telegraph 22/03/2010

Repeal:A one-word agenda for Republicans, by William Kristol, The Weekly Standard, 22/03/2010

Obamacare Isn’t Inevitable, The Editors, National Review Online, 22/03/2010

The Money fighting Health Care Reform, by Michael Tomasky, The New York Review of Books, 8/4/2010.

The Health Care Crisis and what to do about it, by Paul Krugman and Robin Wells, The New York Review of Books, 23/3/2006.

Is there Life in Health Care Reform?, by Elizabeth Drew, The New York Review of Books, 11/3/2010.

Health Care Reform. Barack Obama's health reforms cross the most important threshold, The Economist On line, 22/3/2010.

American health-care reform. Pass the bill. Hugely expensive and full of flaws though it is, Barack Obama's health-care plan is still worth having-just, The Economist, 18/3/2010.

Health Care Reform: What Now?, by James Surowiecki, The New Yorker, 22/3/2010.

---

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ.

Going Bust in Greece's Sunshine May Not Be So Bad: Matthew Lynn, Bloomberg.com, 23/03/2010

Επείγει μία δυναμική αντίδραση στο σοκ της οικονομικής κρίσης. Συμπυκνωμένη βιαιότητα από τράπεζες και ειδικούς γεννά νέες κρίσεις, του Frederic Lordon, Ελευθεροτυπία-Le Monde Diplomatique, 21/3/2010.

Η Ελλάδα, η Goldman Sachs και η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Serge Halimi, Ελευθεροτυπία-Le Monde Diplomatique, 7/3/2010.

Mπορεί ένα κράτος να χρεωκοπήσει;, par Cordonnier Laurent, Le Monde Diplomatique, 7/3/2010 (μετάφραση του Βασίλη Παπακριβόπουλου).

Come l'inguistizia fiscale ha segnato il debito greco, di Niels Kadritzke (traduzione di francese di Jose F. Padova), Le Monde Diplomatique, Marzo 2010 (για την αναδημοσίευση www.idialogo.org).

 

Η εξάντληση του "συστήματος ΠΑΣΟΚ",του Γιώργου Καραμπελιά, από τη νέα Ρήξη.

Το ΠΑΣΟΚ πέτυχε μια νέα κοινωνική ρύθμιση, στηριγμένη στην απάτη! Στήριξε τον «σοσιαλισμό» στον δανεισμό και την παρασιτοποίηση των Ελλήνων. Στην πρώτη δεκαετία της ηγεμονίας του, τη δεκαετία του 1980, η παραγωγή της χώρας κατάρρευσε, αλλά τα εισοδήματα ανέβηκαν! Το «θαύμα» το πέτυχε ο «μάγος» της απάτης και της οφθαλμαπάτης με τον δανεισμό και τις εισαγωγές. Το χρέος ανέβηκε σε μια δεκαετία από το 20% του ΑΕΠ στο 100% με 110%, ενώ οι εισαγωγές από το 20% της εσωτερικής κατανάλωσης στη δεκαετία του 1970 έφτασαν στο 35% το 1988.
Το σύστημα άρχισε να καταρρέει από το 1988. Και όμως, μετά το 1993 και την παρένθεση Μητσοτάκη, θα διαιωνιστεί για άλλα δεκαπέντε χρόνια, με τον Σημίτη και τον… Καραμανλή. Η παραγωγή, στη βιομηχανία και τη γεωργία έμενε στάσιμη ή μειωνόταν, ενώ το εισόδημα και η κατανάλωση αυξάνονταν! Νέο θαύμα. Και βέβαια, πλέον, δεν αρκούσε ο δανεισμός που συνεχιζόταν.

---

Η πρόσκληση του κ. Παπανδρέου στην Ουάσιγκτον, του πρώην προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλου, Το Βήμα 07/03/2010

Συγκεκριμένως, στην περιοχή του Αιγαίου, όπου υπάρχουν διαφορετικές αντιλήψεις μεταξύ ημών και της γειτονικής μας χώρας, δεν υπάρχει διεθνής συνθήκη η οποία εφαρμοζομένη να μην καταλήγει στη δικαίωση της χώρας μας. Δεν υφίσταται καμία δικαιολογία για την αναγνώριση του ονόματος της Μακεδονίας στο γειτονικό μας κράτος, χωρίς κάποιο προσδιορισμό που να επιτρέπει τον γεωγραφικό διαχωρισμό Μακεδονίας, ώστε η άλλη χώρα να μη σφετερίζεται ένα από τα ενδοξότερα ονόματα της ελληνικής ιστορίας, ούτε βεβαίως η ανοήτως προβαλλόμενη από τους διεκδικούντες φυλετική συγγένεια με τον κατακτητή του τότε γνωστού κόσμου τούς προσφέρει τίτλους επί του ονόματος. Η λύση του Κυπριακού προβλήματος, που ταλανίζει την Κύπρο και τον Λαό της και ενδιαφέρει απολύτως και συγκινεί τον δικό μας Λαό, δεν μπορεί να δοθεί με κριτήριο τη στρατιωτική ισχύ των κατακτητών μεγάλου τμήματος της νήσου.

Παζάρι για Αιγαίο - Κύπρο - Σκόπια, από το Παρόν της 28/02/2010

Ζητείται ομάδα, του Αλέξη Παπαχελά, Η Καθημερινή 07/03/2010

Γιατί τριακόσιοι και όχι διακόσιοι;, του Στέφανου Kασιμάτη, Η Καθημερινή 07/03/2010

Η Ελλάδα, η Ευρώπη και ο Αλεξάντερ Χάμιλτον, The New York Times και Η Καθημερινή 07/03/2010

"Τιμωρία" για το φλερτ Τουρκίας-Ιράν. Το παρασκήνιο που οδήγησε στο ψήφισμα του αμερικανικού Κογκρέσου σχετικά με την γενοκτονία των Αρμενίων, Το Βήμα, 6/3/2010.

Η "Ανύψωση της Χιλής" μετά την καταστροφή. Στον ιδιωτικό τομέα θα πέσει το μεγαλύτερο βάρος για την ανοικοδόμηση της χώρας, Η Καθημερινή της Κυριακής, 7/3/2010.

Κομφούκιος και ερυθροί μάνατζερ. Αρχισε η ετήσια σύνοδος 5.000 στελεχών του ΚΚ: Τα τρία μεγάλα στοιχήματα του Πεκίνου, των Τάνιας Μποζανίνου και Ελισάβετ Παστρικού, Το Βήμα της Κυριακής, 7/3/2010.

Το μεταφυσικό δίλημμα: Ανάπτυξη ή δανεισμός, των Λάμπρου Σταυρόπουλου και Γρηγόρη Τζιοβάρα, Το Βήμα 06/03/2010.

Τα μέτρα, του Στέφανου Μάνου, Η Καθημερινή της Κυριακής, 7/3/2010.

"Βολές " Χρ. Ζώη κατά Γ. Ραγκούση. Σχετικά με το νομοσχέδιο για το σύστημα επιλογής προϊσταμένων οργανικών μονάδων, Ελευθεροτυπία, 6/3/2010.

Σχέδιο - ανάσα στα χέρια του Τρισέ, του Κώστα Τσαχάκη, Έθνος 06/03/2010

Όχι στα νέα μέτρα λέει η πλειοψηφία των πολιτών, Έρευνα της Pulse για τον Ελεύθερο Τύπο 07/03/2010

Ν. Σαρκοζί: «Ή θα στηρίξουμε την Ελλάδα ή θα πάψει να υπάρχει το ευρώ», Ελευθεροτυπία 07/03/2010.

Έρωτας και καυτές επιδόσεις. Το φαινόμενο "Sex and the city". Το μυστικό της τηλεοπτικής σειράς που κάνει υψηλά νούμερα στην πολλοστή επανάληψή της, του Δημήτρη Γαλάνη, Το Βήμα της Κυριακής, 7/3/2010.

Ο χωλός θεός, του Δημήτρη Μαρωνίτη, Το Βήμα της Κυριακής, 7/3/2010.

Παιδιά χαμένα στο....Διαδίκτυο.Εβδομήντα παιδιά εθισμένα στο Ιnternet παρακολουθούνται από επιστήμονες της Β Δ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστήμιου Αθηνών, της Έλενας Φυντανίδου, Το Βήμα, 6/3/2010.

Η υπονόμευση του κοινοβουλευτισμού, της Μαρίνας Πετράκη, Η Καθημερινή της Κυριακής, 7/3/2010.

---

Labour hid ugly truth about National Health Service (NHS), by Lois Rogers, The Sunday Times, 07/03/2010

Unwanted men, we need you to curb the welfare Amazons, by Minette Marrin, The Sunday Times 07/03/2010

Are men surplus to requirements? The answer, after more than half a century of feminism and the welfare state, depends largely on class. Men from the employable and educated classes are still in strong demand among women. But much lower down the socioeconomic scale, among the least privileged, men have become — or have come to seem — entirely optional.

Already we have what the tabloid newspapers call an epidemic of single motherhood — young women who have chosen to have babies on welfare, without husbands or boyfriends. One in four mothers is single and more than half of these lone mothers have never lived with a man and survive on welfare.

Keith Macdonald has fathered eight children by eight different women. And who’s paying for them? You are..., by Kevin Dowling The Sunday Times 07/03/2010

Macdonald, who lives in Sunderland, denies her claims but almost revels in his notoriety. In response to questions about his behaviour, he portrayed himself as the victim, claiming “they want a child for company”. He also alleged that some of the women no longer allowed him to see his children.

The trail of fragmented families makes Macdonald and his former girlfriends prime examples of the social problems that David Cameron hopes to address if he becomes prime minister. Last week Cameron said he would make measures to support the institution of marriage a key part of his election campaign.

Pushing Greece into recession, by Adrian Pabst, The Guardian, 06/03/2010

By refusing to provide financial guarantees to state-owned banks buying Greek bonds which would help reduce the interest rate on Greek debt, Berlin is forcing Athens to devote more money to servicing debt and make even deeper cuts to public spending. This lethal mix is pushing Greece back into economic recession, reducing tax revenues, increasing the real value of its debt and requiring yet more savage cuts – a vicious spiral of debt-deflation that could plunge the country into an unprecedented social recession.

How food and water are driving a 21st-century African land grab, by John Vidal, The Guardian, 07/03/2010

How Big Waves Go Rogue, by Brian X. Chen, Wired 05/03/2010

 

Με αφορμή την Γενοκτονία των Αρμενίων (Μέρος Β΄)
Του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Οι σφαγές των Αρμενίων πρέπει να τοποθετηθούν στο ευρύτερο πλαίσιο του «εκμοντερνισμού» της παραπαίουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Και αυτό το πλαίσιο είναι πολύπλευρο και αντιφατικό. Αρκεί να σημειώσουμε ότι τόσο οι Νεότουρκοι όσο και τα αρμενικά εθνικά κόμματα (όπως το Dashnak) συνεργάζονταν αρχικά στην προσπάθειά τους να ανατρέψουν το σουλτανάτο- χαλιφάτο και να εγκαθιδρύσουν συνταγματικό καθεστώς.
Αργότερα, η «εγκληματική» τριανδρία των Talat, Enver και Cemal Pasha, που θα διοικήσει ουσιαστικά την Τουρκία στο διάστημα 1913-1918 θα προσπαθήσει στη δίνη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου να αποκαταστήσει το τρωθέν κύρος της Αυτοκρατορίας (αμέτρητος ο αριθμός των μουσουλμάνων προσφύγων που εγκατέλειπαν τα Βαλκάνια και στοιβάζονταν στην Κων/πολη, σαν αποτέλεσμα των βαλκανικών πολέμων) μέσω μίας διαδικασίας συγκεντροποίησης του κράτους και ομογενοποίησης αυτού, δηλαδή «τουρκοποίησης» του.
Οι απομονωμένοι αρμενικοί πληθυσμοί είχαν «ένα χαρτί» να παίξουν μετά τις πρώτες σφαγές στα Άδανα (1909). Και αυτό το χαρτί ήταν ήδη από τα τέλη του 1912 η (προσ)κλήση τους στην ευρωπαϊκή διπλωματία, που κατέληξε στο σχέδιο μεταρρύθμισης των ανατολικών επαρχιών του 1914, υπό την γενική επίβλεψη Επιθεωρητών από ουδέτερες χώρες. Αυτή η επίκληση της διεθνούς εποπτείας θα σημάνει και τον ιδεολογικό εξοστρακισμό των Αρμενίων από το «τουρκικό σώμα».
Πολύ περισσότερο, καθώς στέκονταν εμπόδιο στο δρόμο επέκτασης των Νεότουρκων προς τους αδελφούς τουρκόφωνους πληθυσμούς της Κεντρικής Ασίας. Θεωρήθηκαν δηλαδή μία «χριστιανική σφήνα» (δυτικής-ρωμαιοκαθολικής ή ανατολικής-ρωσικής επιρροής), η οποία απέκοβε τα «παν-τουρκιστικά» οράματα των ιδεολόγων της τουρκικής εθνικής αναγέννησης. Αυτοί στην προσπάθεια τους να αντικαταστήσουν την ιδεολογία (βασικά θρησκευτική και αυτοκρατορική) του παραπαίοντος Οθωμανισμού, «ανακάλυψαν» την μεγάλη τουρκική πατρίδα-κοιτίδα, που εκτείνεται από την Μογγολία μέχρι τις ακτές του Αιγαίου. Όπως θα πει και κάποιο στέλεχος του κόμματος των Νεότουρκων: «Αν δεν είχαμε εκκαθαρίσει το ανατολική τμήμα της Ανατολίας από τις παραστρατιωτικές ομάδες των Αρμενίων που συνεργάζονταν με τους Ρώσους, η δημιουργία της εθνικής μας δημοκρατίας δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί» (βλέπε Taner Akcam, La Turquie hantée par le genocide armémien, Maniėre de Voir, 76, Aout-Septembre 2004, p. 69).
Αυτή ήταν η κοινή πρακτική και απ’ αυτήν δεν θα γλυτώσουν και άλλοι «συνοριακοί» και «αποκεντρωμένοι» πληθυσμοί όπως οι Νεστοριανοί Χριστιανοί στα σύνορα με το Ιράν και, αργότερα, οι Κούρδοι. Οι τελευταίοι, μαζί με τους Τσετσένους και Κιρκάσιους, θα συνεργαστούν στην «βρώμικη δουλειά», ενώ θα ακολουθήσουν οι πρόσφυγες μουσουλμάνοι, οι οποίοι θα εγκατασταθούν και θα διανείμουν τη λεία των αρμένικων περιουσιών.
Η νέα τάση των σπουδών γύρω από τα θέματα της Γενοκτονίας στρέφεται σήμερα ολοένα και περισσότερο στο μοτίβο του social engineering ή σ’ αυτό του demographic warfare (περισσότερα στο Γ’ Μέρος). Και είναι η μόνη επιστημονική προσπάθεια, η οποία μπορεί να παρουσιασθεί στην Τουρκία, χωρίς να «διεγείρει» ζητήματα εθνικής-πατριωτικής αμφισβήτησης.
Άποψη του συγγραφέα είναι ότι αυτό το ερμηνευτικό μοντέλο δεν απέχει από την αλήθεια. Απαλύνει σχετικά την «δαιμονοποίηση» του τουρκικού λαού και βοηθά στην προαγωγή της έρευνας. Όμως η διαπίστωση ότι οι σφαγές των Αρμενίων ήταν το παρεπόμενο αποτέλεσμα της (αναγκαστικής) τάσης ομογενοποίησης ενός μοντέρνου κοσμικού κράτους μπορεί να βοηθά τους Τούρκους διανοούμενους, αλλά μόνο εν μέρει. Διότι όταν στο τέλος του Πολέμου οι Βρετανοί αναζήτησαν τους ενόχους των σφαγών, αυτοί είχαν ήδη πάρει τα όπλα και πολεμούσαν τον «απελευθερωτικό πόλεμο» ενάντια στους εισβολείς Έλληνες. Η συνέχεια είναι αδιαμφισβήτητη.
Αυτοί που έδρασαν (είτε κατόπιν κεντρικής καθοδήγησης είτε στα πλαίσια της ιδεολογίας του κόμματος τους) μετατράπηκαν σε αγωνιστές της εθνικής Ανεξαρτησίας (στα χρόνια του Κεμάλ) και μαζί με αυτούς που πλουτήσαν από τις αρμένικες περιουσίες ή που απλά βρήκαν ένα κομμάτι γης να εγκατασταθούν αποτέλεσαν τον πυρήνα του επίσημου τουρκικού αρνητισμού όσον αφορά στα εν λόγω γεγονότα.
Η άρνηση της Γενοκτονίας έχει στην Τουρκία βαθιές κοινωνικές και πολιτειακές ρίζες.
(συνεχίζεται με το  τρίτο μέρος).

Ingénierie démographique, génocide, nettoyage ethnique. Les paradigmes dominants pour l’étude de la violence sur les populations minoritaires en Turquie et dans les Balkans, par Nikos Sigalas and Alexandre Toumarkine, European Journal of Turkish Studies, 7/2008.

Le tabou du génocide arménien hante la société turque, par Taner Akcam, Le Monde Diplomatique, Juillet 2001.

Geographies of Nationalism and Violence: Rethinking Young Turk 'Social Engineering', by Uğur Ümit Üngör, European Journal of Turkish Studies, 7/2008.

Genocide Denial and Freedom of Speech, by Pablo Salvador Coderch Antoni Rubi Puig, InDret, Barcelona, October 2008.

Was there an Armenian Genocide?, Geoffrey Robertson's Opinion, 9 October 2009.

The Great Game of Genocide. Imperialism, Nationalism and the Destruction of the Ottoman Armenians, by Donald Bloxham, Oxford University Press, 2005 (βιβλίο από Google Books)
 

---

Πάγκαλος : "Δεξιοί", "ηλίθιοι" και "για το τρελαδικο" όσοι διαφωνούν με το λαθρονομοσχέδιο, πηγή: www.enkripto.com, 15/03/2010

Η άγρια αναδιανομή του πλούτου συνεχίζεται, από www.antinews.gr 15/03/2010

 

---

Μια άλλη Γαλλία, της Λώρης Κέζα, Το Βήμα 16/03/2010

Συμπληγάδες, του Αντώνη Καρακούση, Το Βήμα 16/03/2010

«Μαχαίρι» στις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, του Κώστα Παπαδή, Το Βήμα

16/03/2010

Ο δραστικός περιορισμός των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων, αλλά και η δραματική μείωση των συντάξεων, με την- εκ βάθρων- αλλαγή και τον επανασχεδιασμό του τρόπου υπολογισμού τους, περιέχονται στο πόρισμα της επιτροπής εμπειρογνωμόνων που αναμένεται να δοθεί σήμερα στη δημοσιότητα κατά την τελευταία συνεδρίαση της επιτροπής. 

 

Υπάρχουν περιθώρια αντίστασης, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 15/03/2010

Προτεραιότητες, από τις Ριπές, Τα Νέα 16/03/2010

Ο σύγχρονος Χουγκενάου, της Χριστίνας Κοψίνη, Η Καθημερινή 16/03/2010

 

Πολλές επιχειρήσεις, εσχάτως και η «Μετρόπολις» καθώς και το «Ράδιο Κορασίδης», προχωρούν σε υποχρεωτική μείωση των ημερομισθίων και εφαρμόζουν τριήμερα ή τετραήμερα. Κάποιες επιχειρήσεις απλώς «δεν βγαίνουν» και δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Αλλες, απλώς αξιοποιούν την κρίση.

Η θεωρία «της ίσης ευθύνης όλων» την οποία ασπάζονται και επικοινωνούν πολλοί αναλυτές, για να καταδείξουν την επικινδυνότητα της οικονομικής και δημοσιονομικής συγκυρίας, όταν γίνεται καθ’ υπερβολή, ενέχει ένα σοβαρό κίνδυνο: να απενενοχοποιήσουν αυτήν τη δεύτερη κατηγορία επιχειρήσεων. Να δικαιολογήσουν για μία ακόμη φορά εκείνους που σταθερά αδιαφορούσαν για όλα τα δημόσια αγαθά, που δεν πλήρωναν τους φόρους τους, που έσπευδαν να κάνουν χρήση των ευνοϊκών ρυθμίσεων για τις μεγάλες οφειλές στα δημόσια Ταμεία, διατηρώντας επί χρόνια ένα δεύτερο λογιστήριο για το μαύρο χρήμα που εισέπρατταν από σκοτεινές πηγές ή κατέβαλλαν σε γκρίζες ζώνες.

 

Αντιμέτωπη με τις αντιφάσεις της, του Σταύρου Λυγερού, Η Καθημερινή 16/03/2010

 

Η έκρηξη της ελληνικής δημοσιονομικής βόμβας επιβεβαίωσε όσους εξ αρχής υποστήριζαν ότι νομισματική χωρίς δημοσιονομική ένωση, δηλαδή χωρίς πολιτική ένωση, είναι αντίφαση. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ δεν έλυσε αυτήν την αντίφαση. Αντιθέτως, εγκλώβισε την Ευρωζώνη σε έναν ασφυκτικό κορσέ, στερώντας την από την πολύτιμη ευελιξία. Τώρα, διχάζεται όχι μόνο από διαφορετικές αντιλήψεις, αλλά και από τις εθνικές ιδιοτέλειες. Χωρίς αλληλεγγύη, όμως, δεν μπορεί να επιβιώσει.

Η ειρωνεία είναι ότι την πιο αρνητική στάση τηρεί η Γερμανία, ο μεγάλος κερδισμένος από το κοινό νόμισμα. Τα δημοσιονομικά προβλήματα των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου οφείλονται σε σημαντικό βαθμό στο γεγονός ότι η παραγωγική τους βάση περισσότερο ή λιγότερο συρρικνώνεται λόγω της ανταγωνιστικότερης γερμανικής βιομηχανίας.

Στο Βερολίνο, όμως, δεν αρέσει να μιλάει γι’ αυτά. Ούτε για το άυλο αλλά καθόλου δευτερεύον κεφάλαιο της πολιτικής επιρροής που ασκεί στους κόλπους της Ε. Ε. και το οποίο προσεγγίζει τα όρια της ηγεμονίας. Του αρέσει να υπενθυμίζει ότι εισφέρει τα περισσότερα στον κοινοτικό προϋπολογισμό. Με το ίδιο πνεύμα, κραυγάζει ότι δεν μπορούν οι Γερμανοί εργαζόμενοι να πληρώνουν τους επιπόλαιους Ελληνες.

 

Τα μυστήρια των ελληνικών εξοπλισμών, του Στέφανου Κασιμάτη, Η Καθημερινή 16/03/2010

Θυμάστε εκείνο το υποβρύχιο που έγερνε και για τον λόγο αυτόν αρνηθήκαμε να το παραλάβουμε από τους Γερμανούς κατασκευαστές; Τελικώς, όχι μόνον το παραλαμβάνουμε (κοψοχρονιά, μόνον για 300 εκατομμύρια...), αλλά σε καιρό λιτότητος συμφωνήσαμε να παραγγείλουμε άλλα δύο ακόμη, του ιδίου τύπου, ελπίζοντας –φαντάζομαι– ότι αυτά τουλάχιστον δεν θα γέρνουν.

 

Τείχος Βερολίνου στο σχέδιο για στήριξη Αθήνας, του Κώστα Μοσχονά, Ελευθεροτυπία 16/03/2010

Ανοιχτή διάσταση Γαλλίας - Γερμανίας για το Ευρωπαϊκό Ταμείο και το πρόβλημα της Ελλάδας, του Κώστα Μοσχονά, Ελευθεροτυπία 16/03/2010

 

---

Serious Problems Emerge For The F-UK-De Group Of Countries, by Edward Hugh, Eurowatch 15/03/2010

The core of Daniel's argument is, I feel, the extraordinarly obvious point that the kind of fiscal adjustment currently being proposed for some of the peripheral countries is going to have one, and only one immediate consequence: these countries are going to be sent off to the outer darkness of very, very (see his numbers) sharp GDP contractions, and these contractions run the risk of preciptating pre-Argentina 2000 type situations in one after another of the countries involved, since the contractions in nominal GDP are so large that they effectively take away with the one hand what was given (in the form of sacrfice) with the other, and will lead to a seemingly endless spiral of increases in the debt-to-GDP ratios, which will in turn lead to ever deeper short-term fiscal cuts, and ever stronger contractions, etc, etc.

(...)

Gideon Rachman admitted that this one felt like a significant moment to him, and I am inclined to agree. We have two proposals on the table, and neither of them will work. In the first place simply treating the problem on Europe's perifery as an essentially fiscal one will not return these countries to competitiveness, and will simply precipitate GDP contractions, and deflationary spirals, that will lead inexorably towards failure, defualt, and possibly exit from the Eurozone (which, in fact, Herr Schläuble seems to feel would be an acceptable outcome to all this). 

 

---

A lesson, son, in crisis and paradox, by John Lichfield, The Independent, 15/02/2010

Shrink the eurozone, or create a fiscal union, by Wolfgang Münchau, Financial Times, 15/03/2010

Europe Creates an Apparatus to Provide Loans to Greece, by Stephen Castle, The New York Times, 15/03/2010

 

The finance minister of Germany, Wolfgang Schäuble, traveled to Monday’s meeting in Brussels despite having undergone surgery recently. Also attending were the president of the European Central Bank, Jean-Claude Trichet, and Herman Van Rompuy, the new president of the European Council.

The Greek finance minister, George Papaconstantinou, was there, too, but was excluded from some of the discussions.

 

Sterling plunges on EU warning over UK debt, by Robert Lindsay, timesonline, 16/03/2010

Why All the Angst Now on What Caused the Great Recession?, by Kimball Corson, Seeking Alpha 16/03/2010

 

Well, when the housing bubble burst, a major portion of the economy quickly collapsed and Wall Street’s house of cards came tumbling down, which impacted and damaged other portions of the economy and the negative and adverse effects of falling aggregate demand and rising unemployment spiraled throughout the economic system to give us the Great Recession. First subprime, then prime and finally other mortgage loans categories tanked and the financial Houses could not made good on their CDSs, MBSs and CDOs as housing went underwater, credit markets froze and the house of cards collapsed in panic.

Is this all too hard to figure out, or is the latest feigned ignorance or "confusion" about what caused the Great Recession simply a part of the grand cover-up, so the public does not learn the names of those at fault and what they did? I leave that one to the readers.

 

Two Muslim men charged over alleged plot to kill Swedish cartoonist Lars Vilks, by Aidan Jones, The Guardian 16/03/2010

Les partisans d'Aubry banalisent le score de Royal, par François-Xavier Bourmaud, Le Figaro 16/03/2010

Volcan, par LAURENT JOFFRIN, Liberation 16/03/2010

 

 

 

Γιατί είναι δύσκολο να είσαι «εκσυγχρονιστής» στην Ελλάδα ή μία ανάγνωση του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου.

(2o από τα κείμενα με αφορμή την 25η Μαρτίου)

του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Ο φαναριώτης Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος (1791-1865) αποτελεί μορφή σταθμό για τη νέα ελληνική ιστορία. Κατακριτέος για πολλά χρόνια από την μαρξιστική και την φιλορθόδοξη (αρχηγός γαρ του αγγλόφιλου κόμματος) παράδοση, κέρδισε «πόντους» καθυστερημένης υστεροφημίας από το κίνημα(;) των «εκσυγχρονιστών» του τέλους της δεκαετίας του 1990.
Βέβαια, οι τελευταίοι ξεχνούν ότι ο επιφανής άνδρας ήταν πλούσιος σε γνώσεις και γλώσσες, όμως φτωχός σε χρήματα και περιουσία. Επίσης ξεχνούν το έστω αμφιλεγόμενο πολιτικό του όραμα για μία Ελλάδα δούρειο ίππο της Αγγλίας στην επαπειλούμενη ρωσική διείσδυση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Είχε γεωπολιτικό όραμα, και όχι μόνο. Είχε επίσης και συνταγματικό ουτοπισμό, κάνοντας λόγο για «πεφωτισμένη δεσποτεία», συνταγματικές ελευθερίες και κατάργηση των συμβόλων της Φιλικής Εταιρείας. Αυτή του την πολιτειακή συνεισφορά την υπερεκτιμούν οι «εκσυγχρονιστές» και την μέμφονται οι «αντίπαλοι» τους.
Και οι δύο είναι λάθος. Το Act of Submission του 1825 ήταν κυρίως δική του πρωτοβουλία (αν και υπογράφηκε από πολλούς), δηλαδή το ψήφισμα με το οποίο ο ελληνικός λαός, μπροστά στον επελαύνοντα Ιμπραήμ, ανέθετε την εθνική του ανεξαρτησία και την πολιτική του ύπαρξη αποκλειστικά στην προστασία της Μεγάλης Βρετανίας. Εδώ το γεωπολιτικό όραμα «βάζει νερά». Όταν μάλιστα, εισερχόμενος στον ελλαδικό χώρο, δημιουργεί δίκτυα συνεργασίας πρώτα στα καπετανάτα της Δυτικής Ελλάδας και έπειτα στους προκρίτους και καπεταναίους της Ύδρας, καταλαβαίνουμε ότι «εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε».
Οι προσπάθειες του για την ίδρυση εθνικής Τράπεζας και για τη μεταφορά κεφαλαίων των ελλήνων της διασποράς στην φτωχή πατρίδα είναι από μόνες τους αξιέπαινες. Μόνο που αυτός ο πολιτικός άνδρας θα διαπιστώσει αυτό που αποτελεί κοινό τόπο σ’ αυτό τον δύσμοιρο τόπο: ότι η οικονομική και συνταγματική ανεξαρτησία δεν βαίνει παράλληλα με την εθνική κατοχύρωση και το λαϊκό αίσθημα. Και χωρίς αυτά τα δύο τελευταία δεν μπορείς να κυβερνήσεις, κατά συνέπεια οδηγείσαι σε τακτικές που εφαρμόζουν αυτοί που θεωρητικά πολεμάς.
Είχε λοιπόν δίκιο όταν τόνιζε στον Όθωνα ότι αυτό που είχε ανάγκη ο τόπος δεν ήταν αλυτρωτικές επιδιώξεις, αλλά πρόγραμμα εσωτερικής ανάπτυξης, εμπορίου, επικοινωνίας και παιδείας, και είχε άλλο τόσο δίκιο ο Όθωνας που γι’ αυτό τον είχε σε διαρκή δυσμένεια, οδηγώντας τον σε «περίεργες» συμφωνίες με τους Άγγλους πάτρωνες.
Βλέπε:
Xρ. Λούκου, Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, από τη σειρά Ιστορική Βιβλιοθήκη. Οι Ιδρυτές της Νεότερης Ελλάδας, Αθήνα 2010 (όπου και σχετική περαιτέρω βιβλιογραφία).

---

0+0=0% για τους συνταξιούχους!, του Χρήστου Μέγα, Ελευθεροτυπία, 01/03/2010

Λόγια, λόγια, λόγια, Editorial, Ελευθεροτυπία 01/03/2010

Μια διεθνής απάτη, του Γ.Παπαδόπουλου-Τετράδη, Ελευθεροτυπία 01/03/2010

 

Η νομισματική ένωση ως προαναγγελθέν έγκλημα, του Ηλία Ιωακείμογλου, Η Εποχή 28/02/2010

Ο φαύλος κύκλος, Editorial, Ελεύθερος Τύπος, 01/03/2010

«Έπεσαν» όλα μαζί..., του Παναγιώτη Παναγιώτου, Έθνος 28/02/2010

Για τα μάτια του Γιώργου!, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 28/02/2010

Δημοκρατία υπό επιτροπεία, του Θανάση τεγόπουλου, Ελευθεροτυπία 28/02/2010

Κρίσιμες διαπραγματεύσεις για το νέο πακέτο μέτρων, Η Ναυτεμπορική, 01/03/2010

Keynes και White: τότε και τώρα, του Ευκλείδη Τσακαλώτου, Η Αυγή 28/02/2010

Ντανιέλ Κοέν: "Μέγα λάθος η δημοσιονομική ισορροπία σε περίοδο κρίσης", του Ε.Τσερεζόλε Η Αυγή 28/02/2010

Γ. Δραγασάκης: Η ώρα της κοινωνίας και των εργαζομένων, Συνέντευξη στον Αν. Σεβαστό, Η Αυγή 28/02/2010

---

European Union Moves Toward a Bailout of Greece, by Landon Thomas Jr. and Stephen Castle, The New York Times, 28/02/2010

Financial Reform Endgame, by Paul Krugman, The New York Times 28/02/2010

Maybe Milton Was Right About the Euro, by Desmond Lachman, The American, 23/02/2010

"At the time of the euro’s launch in January 1999, Milton Friedman famously observed that the euro would not survive the first major European economic recession. The sovereign debt crisis presently engulfing Greece, Spain, and Portugal in the wake of the “Great Recession” would suggest that, in the end, Friedman will prove to have been right. It does not seem too early for U.S. policy makers to start pondering the serious international economic and geopolitical ramifications that would flow from any eventual breakup of the euro".

The Attack on Climate-Change Science: Why It's the O.J. Moment of the Twenty-First Century, by Bill Mckibben, The Nation, 25/02/2010

"The climate deniers come with a few built-in advantages. Thanks to Exxon Mobil and others with a vested interest in debunking climate-change research, their "think tanks" have plenty of money, none of which gets wasted doing actual research to disprove climate change. It's also useful for a movement to have its own TV network, Fox, though even more crucial to the denial movement are a few right-wing British tabloids that validate each new "scandal" and put it into media play".

High Noon in Turkey:The confrontation between Ankara and the army could prove catastrophic, The Times 01/03/2010

Germany and France dispute Lady Ashton's 'excessive' EU powers, by Ian Traynor, The Guardian 28/02/2010

No Lie! Your Facebook Profile Is the Real You,

by Bruce Bower, Science News and Wired, 26/02/2010

Το επίμαχο άρθρο του Focus, εδώ (στα γερμανικά).

Der Zorn des Petsalnikos, von Michael Martens, FAZ, 27/2/2010.

Die Deutschen werden gepiesackt, von Rainer Hank und Winand von Petersdorff, FAZ, 28/2/2010.

Ντίλερ πρώτης κατηγορίας, του Μιχάλη Μητσού, Τα Νέα 01/03/2010

"Η Γερμανία συμπεριφέρεται σαν τον έμπορο ναρκωτικών που πουλά τα προϊόντα του σε πελάτες από την Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία ή την Ιρλανδία, όλους τζάνκι της κατανάλωσης". 

 

Γιατί «γουστάρω» τον Γεώργιο Καραϊσκάκη!

του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

 

(3o κείμενο με αφορμή την 25η Μαρτίου)

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης (1780περ.-1827) έχει εισχωρήσει βαθιά μέσα στην ελληνική λαϊκή ψυχή ως πρότυπο περηφάνιας, ανδρείας και εξέγερσης. Πολλές φορές θεωρείται το αρχέτυπο, πάνω στο οποίο διαμορφώνονται θρυλικές μορφές όπως ο Βελουχιώτης και ο Τσέ.
Εγώ δεν φθάνω ως τα εκεί.
Απλά, «γουστάρω» τον Καραϊσκάκη γιατί δεν ντρεπόταν να πει ότι είναι νόθος, «μούλος» (έλεγεν ότι η μάνα του έφαγε σαράντα χιλιάδες…έως να τον γεννήση..).
«Γουστάρω» τον Καραϊσκάκη γιατί δεν μάσαγε τα λόγια του και καταλαβαίνοντας τον ύποπτο ρόλο του Αλ. Μαυροκορδάτου, δεν δίσταζε να τον ξεμπροστιάζει. Όπως δεν δίστασε να τα βάλει με τον άγγλο ναύαρχο Κόχραν, ο οποίος ανυπομονούσε για την απελευθέρωση της Αθήνας, καθώς είχε αγοράσει στο Λονδίνο μεγάλο αριθμό ομολογιών του δημοσίου που είχαν υποτιμηθεί, και προσδοκούσε ανατίμηση κατόπιν μιας πολεμικής επιτυχίας (κατά Σιμόπουλο). Και όταν τον προκαλεί ο Καραϊσκάκης να βγει στην επίθεση, αυτός μπροστά σαν αρχηγός, λαμβάνει την χαρακτηριστική απάντηση: «Δεν ήλθα να χαθώ εις την Ελλάδα με τα σχέδια σας. Θα αποθάνω εις την Αγγλίαν» (κατά Κασομούλη).
«Γουστάρω» τον Καραϊσκάκη γιατί λόγω της μαγκιάς και του θάρρους του μπόρεσε, μόνος αυτός, να δρασκελίσει δύο αντίπαλες πολιτειακές αντιλήψεις: αυτήν του τοπικιστικού καπετανάτου και αυτήν του αρχιστράτηγου της επαναστατημένης Ελλάδας. Και αυτή την μετάλλαξη την πέτυχε πέρα από κάθε ηθική ή εθνική νομοτέλεια. Χρειάστηκε να υποστεί «δίκη» στα τέλη Μαρτίου 1824 από επιτροπή στρατιωτικού δικαστηρίου και να καταδικαστεί σε «έξωση» από κάθε αξίωμα ή λειτούργημα. Χρειάστηκε να παρακούσει τις εντολές της διοίκησης και να εκστρατεύσει και αυτός στην Πελοπόννησο για να καταστείλει την «ανταρσία» στα πλαίσια του εμφύλιου σπαραγμού. Η νομιμοποίηση του δεν έγινε για λόγους ηθικής ή ανδρείας, αλλά μέσα από αίμα, διαρπαγή και εθνικό όνειδος. Αυτός ο κυνηγημένος τώρα κυνηγούσε άλλους. Η απομυθοποίηση του ήρωα έφτασε σε τέτοια εσχατιά που έγινε νέα μυθοποίηση.
«Γουστάρω» τον Καραϊσκάκη γιατί ήταν φιλόδοξος εξ ανάγκης και εθίμου. Τα «καπάκια» του με τους Τουρκαλβανούς (οι συμφωνίες με μπέσα) πολλές φορές τον έστρεψαν να πολεμά Έλληνες (και δη Σουλιώτες) ή να υπόσχεται στους απεσταλμένους του Σουλτάνου ειρήνη και ασφάλεια στο καπετανάτο του. Δεν ήταν πονηρία. Δεν ήταν αντιπερισπασμός. Ήταν η ζώσα του σχέση με μία παράδοση που τον υπερέβαινε και έτρεφε την φιλοδοξία του (μόνος αυτός δεν είχε καπετανάτο από κούνια, καθότι νόθος). Αυτή η ορμή αργότερα θα γίνει εθνικός ηρωϊσμός.
«Γουστάρω» τον Καραϊσκάκη γιατί κυνηγούσε και κυνηγιόταν πάνω στα χιόνια των Αγράφων πάνω στο κρεβάτι λόγω της βαριάς αρρώστιας του (είχε φυματίωση). Γιατί είχε στρατηγικό μυαλό (που δεν είχαν νεώτεροι του…) και κατάλαβε ότι ο μόνος τρόπος να σώσει την Αθήνα δεν ήταν τόσο οι μάχες σ’ αυτήν όσο η επανάκτηση της ανατολικής Στερεάς Ελλάδας και η σταδιακή κάθοδος-περικύκλωση της Αθήνας. Και όταν πρωτύτερα ο Στορνάρης τον καλεί να μοιράσει δυνάμεις και να εκστρατεύσει  στη Λάρισα, αυτός απαντα: «Έχει και τουμπλέκια ο πούτζος μου (τουρκικά όργανα του ιππικού) έχει και τρουμπέταις (ελληνικά όργανα). Όποια θέλω θα μεταχειρισθώ!»
«Γουστάρω» τον Καραϊσκάκη για όλα αυτά που ποθώ να είμαι και δεν…δύναμαι!

Βλέπε:
1. K. Παπαγιώργη, Τα καπάκια, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2003.
2. Διον. Τζάκη, Γεώργιος Καραϊσκάκης, Τα Νέα. Ιστορική Βιβλιοθήκη, Οι Ιδρυτές της Νεότερης Ελλάδας, 3 (όπου και εκτενέστερη βιβλιογραφία).

 

---

Εθνική έρευνα για τη διαφθορά στην Ελλάδα 2007-2009, από την Public Issue για τη Διεθνή Διαφάνεια - Ελλάς με πηγή την Καθημερινή 02/03/2010

---

Οικονομικός γολγοθάς, editorial, Ελεύθερος Τύπος, 03/03/2010

Παπανδρέου: «Σε κατάσταση πολέμου απέναντι στα σενάρια», Η Καθημερινή 03/03/2010

Στο τραπέζι η περικοπή του 14ου μισθού, Το Βήμα 03/03/2010

«Θυσίες, για εθνική επιβίωση», του Πάνου Σώκου, Ελευθεροτυπία 03/03/2010

Διαφωνεί η Ν.Δ. με το «πάγωμα» συντάξεων σε χαμηλοσυνταξιούχους, Η Ναυτεμπορική, 03/03/2010

Ρεσιτάλ κινδυνολογίας και εκβιασμών, Ο Ριζοσπάστης, 03/03/2010

"Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ με Όλι Ρεν πρωθυπουργό", του Κ.Ζαγάρα, Η Αυγή 02/03/2010

Η Ελλάδα, η Ευρώπη και οι άλλοι, του Αλέξη Παπαχελά, Η Καθημερινή 03/03/2010

Φυγή στην ανάπτυξη, του Mπάμπη Παπαδημητρίου, Η Καθημερινή 03/03/2010

Τα μάθατε τα νέα?, του Κοσμά Βίδου, Το Βήμα 03/03/2010

Τα απερίγραπτα χάλια της Δημόσιας Διοίκησης, του Στέλιου Σταυρίδη, Η Καθημερινή 03/03/2010

Έχουμε, λοιπόν, σήμερα έναν απίθανο, στυγνό και κοινωνικά άδικο εργοδότη -το κράτος- που επιπλέον πληρώνει με τα δικά μας λεφτά, εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, εγκαταλελειμμένους στη μοίρα τους, χωρίς εκπαίδευση, χωρίς καθοδήγηση, χωρίς ηθικό, χωρίς αποστολή και επομένως, χωρίς κανένα λόγο ύπαρξης.

Ο ανεκδιήγητος αυτός εργοδότης πληρώνει σε μισθούς 30 δισ. ευρώ τον χρόνο και δεν γνωρίζει, ποιοι τέλος πάντων είναι αυτοί που έχει στη δούλεψή του, αν προσέρχονται να εργαστούν, τι ακριβώς αντικείμενο έχουν και πόσα εισπράττουν. Με το τρικ των επιδομάτων, ο μισθός (εν κρυπτώ) τριπλασιάζεται ή και τετραπλασιάζεται. Το κράτος έχει γεμίσει με τεμπέληδες και αργόσχολους, για τους οποίους κανείς δεν διαμαρτύρεται. Ενώ η Ελλάδα βουλιάζει, ενώ θα έπρεπε όλοι να προτρέπουν όλους να εργαστούν σκληρά για την παραγωγή πλούτου, όλοι προτρέπουν όλους να απεργήσουν, να εκβιάσουν, να διαλύσουν. Των οικιών υμών εμπιπραμένων…

 

---

 

 

Thoughts on Greece's Fiscal Crisis: Aren't We Throwing Stones at Glass Houses?, Seeking Alpha, 03/03/2010

When I look at the Greece fiscal crisis I have to ask myself: Are any of us in any better fiscal shape? My conclusion is we are nothing but a bunch of hypocrites!

Britain Grapples With Debt of Greek Proportions, by Landon Thomas Jr, The New York Times 03/03/2010

---

 

Chile and Haiti: A look at earthquakes and politics, by Anne Applebaum, The Washington Post, 02/03/2010

To call Chile a "democracy" is another way of saying that Chile is a country whose political leaders have to take voters' concerns into account. Chile's earthquake response will have to reflect the same values as Chile's famed pension system (designed by the president-elect's brother, José Piñera), which is intended to ensure ordinary workers a decent retirement income. In the coming months, the state may not be able to help all of the poor who have suffered, but it cannot ignore all of them indefinitely, either.

Handbook suggests that deviations from 'normality' are disorders, by George Will, The Washington Post, 28/02/2010

Army Ebbs, and Power Realigns in Turkey, by SABRINA TAVERNISE, The New York Times, 01/03/2010

Human Culture, an Evolutionary Force,

by Nicholas Wade, The New York Times, 01/03/2010

La Grèce joue au yo-yo avec l'euro, par Jean-Pierre Robin, Le Figaro 02/03/2010

Grèce : l'hypothèse du sauvetage sans drame, Le Monde 02/03/2010

 

Γιατί η Άκρα Δεξιά στηρίζει τα νέα μέτρα
Του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Κάποτε ο Le Pen είχε δηλώσει ότι ανήκει οικονομικά στη δεξιά, κοινωνικά στην αριστερά και πάνω απ’ όλα στη Γαλλία. Τα λόγια του συνοδεύτηκαν από την (αρχική) νεοφιλελεύθερη ατζέντα της μείωσης της φορολογίας επί του εισοδήματος και της πολιτικής του κατά του 35ώρου. Το Vlaams Blok, στο Βέλγιο, εκθειάζει την συντριπτική νίκη της Θάτσερ κατά των συνδικάτων, ενώ στη Νορβηγία το αντίστοιχο «Κόμμα της Προόδου» συνηγορεί υπέρ μίας ολοκληρωτικής απορρύθμισης της αγοράς και κατάργησης του βασικού μεροκάματου.
Τα ακροδεξιά πολιτικά κόμματα συνήθως (δεν είναι απόλυτο) εισέρχονται στην πολιτική αρένα με μία νεοφιλελεύθερη οικονομική πρόταση και αυτό το γεγονός από μόνο του τα διακρίνει από τα φασιστικά κόμματα του Μεσοπολέμου, τα οποία ήταν κρατικιστικά, διότι διέθεταν μία συνολική πρόταση αναδιαμόρφωσης του κοινωνικού πεδίου (βλέπε Michael Mann, Fascists, Cambridge, 2004, pp. 369εξ. και JEAN-YVES Camus, Métamorphoses de l’extrême droite en Europe, Le Monde Diplomatique, Mai 2002.)
Ο κ. Καρατζαφέρης και το κόμμα του δεν αποτελούν καινοτομία, περισσότερο θα έλεγα είναι χρονικά καθυστερημένοι (αν αναλογιστεί κανείς ότι τα παραπάνω συνέβαιναν τις δεκαετίες του 80, 90 και τα πρώτα χρόνια της τελευταίας). Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Είναι απλά ένα είδος καιροσκοπικής πολιτικής; Είναι προς άγραν ψήφων, αφού ο κόσμος δείχνει ότι απεχθάνεται τους δημοσίους υπαλλήλους και τα συνδικάτα;
Σε επίπεδο κοινωνιολογικής ανάλυσης όλα αυτά τα κόμματα συγκεντρώνουν δυνάμει υποστηρικτές από μικρο-ιδιοκτήτες, άνεργους ή άεργους, υπαλλήλους και αγρότες. Έχουν δηλαδή ένα πολυσυλλεκτικό ακροατήριο, στο οποίο αντιστοιχεί μία ποικιλόμορφη ατζέντα με στοιχεία αντιφατικά: οικονομικό φιλελευθερισμό, κοινωνικό- πολιτισμικό αυταρχισμό, ξενοφοβία και αντίθεση στην πολυπολιτισμικότητα. Σε χώρες με ισχυρή κρατική, πελατειακού τύπου, παρέμβαση αυτή η ατζέντα συναντά ιδιαίτερη επιτυχία, ιδίως στη μεσαία τάξη.
Το βασικό όμως-και εδώ «παίζεται» η επιτυχία του όλου εγχειρήματος- είναι ότι με επιδέξιους χειρισμούς μπορούν να υπερτονίζονται ή να μειώνονται στοιχεία της πολιτικής ατζέντας. Έτσι, όταν τα κόμματα είναι στην αντιπολίτευση μπορούν να «συνενώνουν» ανόμοια ακροατήρια (μικρο-ιδιοκτήτες που είναι υπέρ των νεοφιλελεύθερων μέτρων και εργαζόμενους ή άνεργους που είναι υπέρ της κρατικής παρέμβασης) δια μέσου μίας «σιωπηρής» αναφοράς στο οικονομικό τους πρόγραμμα και μίας μετακύλισης της προβληματικής προς περισσότερο διαταξικά σημεία ανησυχίας όπως είναι η μετανάστευση και η εγκληματικότητα.
Παρόλα αυτά, πρέπει να συγκρατήσουμε ότι το οικονομικό τους πρόγραμμα δεν είναι το κυρίαρχο στοιχείο της εκλογικής τους επιτυχίας. Είναι μόνο το «μέσον» για την έκφραση και διοχέτευση της διαμαρτυρίας των πολιτών της Ευρώπης απέναντι στη «μεγάλη κυβέρνηση» και στις επεκτάσεις ενός προνοιακού κράτους (συνδικάτα, γραφειοκρατία κ.α.). Αυτό ταιριάζει απόλυτα σε μία μεταμόρφωση του κοινωνικού- εκλογικού τοπίου, καθώς η νέα εποχή έχει προκαλέσει διαβρώσεις στις ταξικές ομάδες, απογοήτευση από τις κυβερνήσεις των παραδοσιακών (και αριστερών) κομμάτων, ανασφάλεια (λόγω της μετανάστευσης και της εγκληματικότητας) και-πάνω απ’ όλα- έχει αλλάξει την ιεραρχία σημασίας των διαφόρων θεμάτων: έτσι, ένας μικρο-ιδιοκτήτης ή άνεργος μπορεί να ψηφίζει ένα τέτοιο κόμμα με νεοφιλελεύθερη ατζέντα, ακόμα και αν το κόμμα αυτό την αλλάζει ανάλογα με τις συγκυρίες ή τοποθετείται ενάντια στην αγορά της Ε.Ε. (άλλη μία ακόμα αντίφαση!), αρκούμενος στην αίσθηση ασφάλειας που του παρέχει και στην έκφραση της δυσαρέσκειας του. Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί η επιτυχία τέτοιων κομμάτων στις Σκανδιναβικές χώρες και τις Ελβετία και Αυστρία, όταν πολλοί από τους ψηφοφόρους τους ανήκουν σε κατηγορίες πληθυσμού βαθιά εδραιωμένες στο «μεγάλο κράτος» (θα προσθέταμε και την Ελλάδα;).
H πολιτική τους μυθολογία (anti-Big man) που παρουσιάζει το κράτος σαν βαμπίρ, συνενώνοντας στοιχεία ρουσσωϊκής άμεσης δημοκρατίας (οπότε τι να το κάνουμε το κράτος σαν ενδιάμεσο μηχανισμό;) γοητευτικά για την (άκρα) αριστερά με στοιχεία ενός φιλελευθερισμού της ιδιοκτησίας και της ευθύνης του 18ου αιώνα. Αυτά συνενώνονται σε ένα κράτος «λαϊκίστικου καπιταλισμού», το οποίο αποτελείται από συνεπείς μικρο-ιδιοκτήτες και το οποίο δεν επιθυμεί τις παγκόσμιες ελεύθερες αγορές. Γι’ αυτή τη μυθολογία το κράτος πρόνοιας, όπως αυτό υπηρετείται από κεντροαριστερές και κεντροδεξιές κυβερνήσεις, είναι ένα κράτος φορολόγησης, αδικίας, διαφθοράς και πολυπολιτισμικής παρακμής. Αυτό το «περίεργο» μόρφωμα ανιχνεύεται έντονα τόσο στο Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας όσο και στη διαδρομή του νεοφιλελεύθερου κόμματος των Φιλελευθέρων της Γερμανίας. Στην περίπτωση της Λίγκας στην Ιταλία το αντιφατικό μόρφωμα τελικά διαλύθηκε προς ένα αμιγώς καθεστωτικό κόμμα νεοφιλελεύθερης οικονομικής απόκλισης. Στην Γαλλία αντίθετα ο Le Pen αναγκάστηκε να συμπεριλάβει στο πρόγραμμά του στοιχεία κοινωνικής πρόνοιας για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των εργατικών στρωμάτων.
Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε ότι η οικονομική ρητορεία αυτών των κομμάτων είναι τόσο αντιφατική και απροσδιόριστη όσο αυτά τα κόμματα είναι «θύματα» της παγκοσμιοποίησης που καταπολεμούν. Το μεταμοντέρνο κιτς του life style των ηγετών τους (όχι όλων, βέβαια), ο νεοφιλελευθερισμός τους και η αντιφατικότητά τους είναι στοιχεία δηλωτικά μίας «αγωνίας» να «συμμετέχουμε και εμείς» στο νεώτερο «παζάρι», χωρίς την ιδεολογική συνέπεια και κοσμοθεωρία των μεσοπολεμικών φασιστικών ρευμάτων. Σ’ αυτό το σημείο δίκαια κατηγορούνται από την κατεστημένη αριστερά σαν «νεροκουβαλητές» του μοντέρνου καπιταλισμού, άδικα όμως δεν μελετώνται όπως θα έπρεπε απ’ αυτή την ίδια αριστερά.

Βλέπε:
1. Pierre- André Taguieff, The doctrine of the National Front in France (1972-1989): A “revolutionary” programme? Ideological aspects of a national-populist mobilization, New Political Science, 8, 1:29-70.
2. Herbert Kitschelt, Growth and Persistence of the Radical Right in Postindustrial Democracies: Advances and Challenges in Comparative Research, West European Politics, 30:5, 1176-1206.
3. Jens Rydgren, Explaining the Emergence of Radical Right-Wing Populist Parties: The Case of Denmark, West European Politics, 27:3, 474-502.
4. Anthony J. McGann- Herbert Kitschelt, The Radical Right in the ALPS, Party Politics, vol. 11, 2, 147-171.
5. Kai Arzheimer, Protest, Neo-Liberalism or Anti-Immigrant Sentiment: What motivates the voters of the extreme right in western Europe?, ZFVP2 (2008). 2:173-197.
6. Elisabeth Ivarsflaten, What unites Right-Wing Populists in Western Europe?: Reexamining Grievance Mobilization Models in Seven Successful Cases, Comparative Political Studies, 2008, 41, 3.

---

Απλά Κ-Α-Τ-Α-Π-Λ-Η-Κ-Τ-Ι-Κ-Ο: Η Αθήνα με μισεί, του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου, Editorial Lifo.

Στρατηγική επιδίωξη του γερμανικού κεφαλαίου είναι η εξασθένιση της εθνικής κυριαρχίας των εταίρων του, από www.antinews.gr 11/03/2010

Είναι ξεκάθαρο πως οι γερμανικές πιέσεις με αυτή την κίνηση προσπαθούν να πετύχουν μ ένα σμπάρο …πολλά τρυγόνια.

1. Να κρατήσουν στο υπάρχον ύψος την κερδοφορία των τραπεζών τους (βλέπε του ηγετικού πυρήνα της «Μεσευρώπης» αφήνοντας περιθώρια και τις  Περιφερειακές Ευρωπαϊκές Τράπεζες****) , βασικά ο κερδισμένος τομέας στην παρούσα κρίση.  Κρίση  η οποία δεν είναι μόνο Ελλαδική ή του «Νότου» ,  αλλά εκτός από Παγκόσμια είναι και Ευρωπαϊκή και μάλιστα του Ευρώ (τρισεκ. τοξικών κεφαλαίων έχουν συσσωρευτεί στις γερμανικές, γαλλικές, ελβετικές τράπεζες). Θέλουν δηλαδή να περιορίσουν την κρίση  και ουσιαστικά να οδηγήσουν όσο το δυνατόν πιο μακριά : α. από το ευρώ και β. από τον Κέντρο-Ευρωπαϊκό-Γερμανικό Πυρήνα της Ε.Ε.

2. Να επεκτείνουν όσο μπορούν περισσότερο το γερμανικό έλεγχο πάνω στις εθνικές οικονομίες των ευρωπαϊκών χωρών, ξεκινώντας από τα κράτη-μέλη της λεγόμενης Ευρωζώνης. Πάγια στρατηγική του γερμανικού κεφαλαίου, η οποία χρησιμοποιεί όλα τα υπάρχοντα «εργαλεία» προκειμένου να την προωθήσει. Κι αυτά, σ’ αυτή την φάση, είναι η οικονομική υποταγή και ο δημοσιονομικός έλεγχος.

---

The Cyprus talks. A fillip for Talat? An international court ruling injects new life into fast-fading peace talks, The Economist, 11/3/2010.

Patchwork Pension Plan Adds to Greek Debt Woes, by Landon Thomas Jr, The New York Times, 11/03/2010

(αν νομίζετε ότι τους αρκεί ο 14ος μισθός και οι στρατιές των μελλοντικών ανέργων διαβάστε το άρθρο με τη δέουσα προσοχή...)

Greek protesters clash with police, by Matthew Weaver, The Guardian, 11/03/2010

A European Monetary Fallacy?, by Stephanie Flanders, 09/03/2010.

Comment la Grèce en est arrivée là, Le Monde, 11/3/2010.

 Sozialisten retten das Vaterland. Viele Griechen gehen gegen den radikalen Sparkurs auf die Straße. Doch die große Mehrheit stützt die Regierung, von Michael Thumann, Die Zeit, 11/3/2010.

---

Διεξαγωγή έρευνας για το ρόλο των κερδοσκόπων στα CDS ζητούν Ευρωπαίοι ηγέτες, Το Βήμα 12/03/2010

«Βόμβες» για το ασφαλιστικό σύστημα το δημογραφικό πρόβλημα και η ανεργία, Το Βήμα 12/03/2010

Ήταν μπλόφα το «ισπανικό θαύμα»;, του Μιχάλη Μητσού, Τα Νέα 12/03/2010

Συμμετοχή ρεκόρ και σοβαρά επεισόδια, Τα Νέα 12/03/2010

Ο λαός λέει «Οχι» στα μέτρα, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 12/03/2010

Τάχιστα τα μέτρα για φρένο στην ύφεση, του Θανάση Λυρτσογιάννη Έθνος 12/03/2010

 

 

Με αφορμή την γενοκτονία των Αρμενίων (Μέρος Α΄).
Του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Το 2007 είναι η χρονιά που ο αμερικανός Πρόεδρος Bush αποτρέπει την τελευταία στιγμή απόφαση στη Βουλή των Αντιπροσώπων για τον χαρακτηρισμό των σφαγών των Αρμενίων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία στις αρχές του 20ου αιώνα σαν «γενοκτονία». Τελικά, σήμερα η απόφαση «πέρασε», προσθέτοντας έναν ακόμη κρίκο στην αλυσίδα αυτού του χαρακτηρισμού (είχε προηγηθεί η απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 2005 και της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης το 2001).
Έχουν περάσει πάνω από εξήντα χρόνια από τότε που η Διεθνής Σύμβαση κατά της Γενοκτονίας (1948) ερχόταν να σφραγίσει εξορκιστικά τον μεταπολεμικό κόσμο. Η αμφιταλάντευση των κρατών μελών των Η.Ε. να επικυρώσουν για πολλά χρόνια αυτό το κείμενο έδειχνε το φόβο τους απέναντι σε πιθανή παραβίαση της κρατικής τους κυριαρχίας (αυτοί οι δισταγμοί φαίνεται ότι «σπάνε» με το Γιουγκοσλαβικό δράμα, όταν τελικά το Συμβούλιο Ασφαλείας βασίζει την ίδρυση των δύο διεθνών ποινικών δικαστηρίων, για την Ρουάντα και την πρώην Γιουγκοσλαβία, σε όρους της παλιάς αυτής Σύμβασης). Μάλιστα το 2006 με απόφαση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου η απαγόρευση της Γενοκτονίας θεωρείται αναγκαστικός νόμος του Διεθνούς Δικαίου (Jus Cogens).
O «νεολογισμός» Γενοκτονία παρουσιάζει από τη γέννησή του ενδιαφέρον, καθώς στο πρόσωπο του νομικού του εισηγητή, του εβραϊκής καταγωγής Πωλονο-αμερικανού Raphael Lemkin, συνδυάζει τις πληροφορίες για τον εξολοθρεμό των Αρμενίων (που τις είχε υπόψη του ο Lemkin) και την άμεση εμπειρία του για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων. Ήδη δηλαδή ο όρος φέρει «αρμενικό χρώμα και χροιά».
Σύμφωνα με τα άρθρα 1 και 2 της Σύμβασης, γενοκτονία που γίνεται σε συνθήκες ειρήνης ή πολέμου θεωρείται έγκλημα του Διεθνούς Δικαίου. Αυτή συνίσταται σε πράξεις που τελούνται με σκοπό την ολική ή εν μέρει καταστροφή εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας, και συγκεκριμενοποιείται όχι μόνο με τη θανάτωση μελών της ομάδας, αλλά και με τη συνειδητή έκθεση σε συνθήκες που προκαλούν φυσική ή πνευματική βλάβη, καθώς και με μέτρα για την αποτροπή των γεννήσεων ή βίαιη μεταφορά των παιδιών αυτής της ομάδας. Η τοπικού χαρακτήρα εστίαση της Γενοκτονίας (όπως στην περίπτωση των Αρμενίων) και ο ενδεχόμενος μερικός της χαρακτήρας δεν ακυρώνουν τον χαρακτηρισμό των πράξεων αυτών ως Γενοκτονία.
Βέβαια, οι Συμβάσεις και οι κανόνες δικαίου που εγκαθιδρύουν δεν έχουν αναδρομική ισχύ. Παρά ταύτα από τη νομική και δικανική μελέτη προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία (και ο διάδοχός της το Τουρκικό Κράτος) είναι υπεύθυνοι για το έγκλημα της Γενοκτονίας (πολύ περισσότερο, καθώς η επίσημη τουρκική θέση δεν μετακυλύει την ευθύνη των βιαιοτήτων στο προηγούμενο καθεστώς).
Από την άλλη μεριά μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και για σύντομο χρονικό διάστημα (1919-1921) έγιναν δίκες από το οθωμανικό στρατοδικείο κατά των υπευθύνων της τραγωδίας, με αποτέλεσμα ελάχιστοι να απαγχονιστούν και οι κύριοι υπεύθυνοι να καταδικασθούν εν απουσία (αφού είχαν διαφύγει από τις οθωμανικές φυλακές). Η έκφραση λύπης του Κεμάλ, η προσπάθεια των Άγγλων να δικάσουν κάποιους στην Μάλτα (αποτυχημένη εξολοκλήρου λόγω πολιτικών και νομικών εμποδίων, αλλά και επειδή στο τέλος οι Άγγλοι θα ανταλλάξουν αυτούς με Βρετανούς αιχμαλώτους των εθνικιστών του Κεμάλ), και τέλος η θεσμική ενσωμάτωση της ευθύνης των Οθωμανών στη Συνθήκη των Σεβρών (που ποτέ δεν επικυρώθηκε) δεν είναι τίποτε άλλο από ασθενείς και διστακτικές απόπειρες ηθικής διευθέτησης του «Αρμενικού προβλήματος».
Το πρόβλημα όμως δεν είναι νομικό ή θεσμικό. Είναι βαθύτατα πολιτικό. Γι’ αυτό η ύστερη ανακάλυψη των γενοκτονικών προθέσεων του Τουρκικού Κράτους δεν πείθει κανέναν. Η διεθνής κοινότητα δεν «καθαρίζει» με αθωωτικές ή καταδικαστικές ετυμηγορίες (χρονικά καθυστερημένες και συμφεροντολογικά ύποπτες). Η αλήθεια αποκαθίσταται με βαθιά ανάλυση της φύσης του λαϊκού Τουρκικού Κράτους. Φοβάμαι ότι κάτι τέτοιο δεν θα γίνει ποτέ σε ευρεία έκταση, διότι δεν θα ζημιώσει απλά έναν «δυτικό σύμμαχο» στην Μέση Ανατολή απλά και μόνο, αλλά διότι θα αμφισβητήσει ουσιωδώς τα ηθικά θεμέλια του μοντέλου της λαϊκής Δημοκρατίας (όπως αυτή εισήχθη και ερμηνεύτηκε στην ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια)
(συνεχίζεται  με το δεύτερο μέρος)

Revisiting the Armenian Genocide, by Guenter Lewy, The Middle East Quaterly, 2005.

Genocide in International Law. The Crimes of Crimes, William A. Schabas, Cambridge University Press, 2000.

When and Why to use the term Democide for 'Genocide', by R.J.Rummel, Idea, 15/1/2001.
L’implication du Comité Union et Progès dans les massacres de Cilicie, par Raymond H. Kévorkian, REVUE D'HISTOIRE ARMÉNIENNE CONTEMPORAINE, TOME III - 1999.

 

---

Μηνύματα απ' τον Πύργο, του Χρήστου Θεοχαράτου, Αδέσμευτος Τύπος 15/03/2010

"Το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι ούτε τα ελλείμματα, ούτε το χρέος. Είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα. Το πρόβλημα της δημόσιας διοίκησης δεν είναι ούτε η γραφειοκρατία, ούτε η διαφθορά, ούτε η αναποτελεσματικότητα. Είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα, το οποίο χρησιμοποιεί το κράτος ως εκκολαπτική μηχανή για την αναπαραγωγή του. Το πρόβλημα της δημόσιας υγείας δεν είναι οι σπατάλες, η κακοδιαχείριση, η κακοδιοίκηση ή το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα, το οποίο ποτέ δεν είχε την πολιτική βούληση να εξυγιάνει το χώρο της υγείας..."

Κατ-άρα;, του Γιάννη Πανούση, Ελευθεροτυπία 15/03/2010

 

"ΚΑΝΕΙΣ δεν μας εγγυάται την εθνική ύπαρξη και τη γεωπολιτική σταθερότητα της περιοχής, όλοι όμως είναι έτοιμοι ν' αγοράσουν φτηνά και να πουλήσουν ακριβά. Η ανεξαρτησία, η αξιοπρέπεια, η ιστορία, η παιδεία, το μέλλον μας παίζονται στα ζάρια ενός καπιταλισμού-καζίνο (ο οποίος ουδέποτε θ' αποκτήσει «ανθρώπινο πρόσωπο»).

ΚΙ ΕΜΕΙΣ τι κάνουμε; Αναζητούμε νέους εσωτερικούς εχθρούς, αυξάνουμε τα δημοκρατικά μας ελλείμματα, διαμορφώνουμε και διακινούμε μιντιακά καινούργιους μύθους μιας euro-αυτοπεποίθησης".

 

 

ΕΥ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ:Δεν υπάρχουν περιθώρια για νέα μέτρα εισοδηματικού χαρακτήρα, Το Βήμα 14/03/2010

Ο κίνδυνος των εξαιρέσεων, του Γιάννη Πρετεντέρη, Τα Νέα 15/03/2010

 

ΓΙ΄ ΑΥΤΟ, λοιπόν, τα μάτια μας δεκατέσσερα και προσοχή στον Πετσάλνικο. 

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ να σας θυμίσω ότι ο πρόεδρος της Βουλής ζήτησε προκαταβολικά να εξαιρεθούν οι υπάλληλοι της Βουλής (με τους δεκαέξι μισθούς και αφορολόγητους...) από τον νόμο για τα μέτρα. ΜΕ ΤΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ; Ότι δεν είναι «θεσμικά ορθό» να υπόκεινται οι υπάλληλοι της Βουλής στους ίδιους νόμους με τους άλλους Έλληνες πολίτες. Και ότι τα μισθολογικά τους δεν γίνεται να ρυθμίζονται μαζί με τον όχλο, αλλά μόνο με ειδική απόφαση του προέδρου της Βουλής, δηλαδή του ίδιου του Πετσάλνικου! 

ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ σημαίνει ότι η Βουλή ανακηρύσσεται σε ένα είδος αυτόνομης επικράτειας. Δεν ξέρω αν αυτό είναι «θεσμικά ορθότερο», αλλά έτσι απεφάνθησαν οι βουλευτές εξαιρώντας τους υπαλλήλους της από τη νομοθεσία της Ελληνικής Δημοκρατίας για τα πρόσθετα μέτρα. 

 

Οι πρόθυμοι, οι διστακτικοί και οι αδιάφοροι, του Κώστα Μοσχονά, Ελευθεροτυπία 15/03/2010

Ευρωπαϊκός «άξονας» κατά κερδοσκόπων, Η Καθημερινή 15/03/2010

Χιλιάδες τα αργόμισθα «παπαγαλάκια»!, του Δημήτρη Ρίζου, Αδέσμευτος Τύπος, 15/03/2010

Νίκη Σοσιαλιστών στις γαλλικές περιφερειακές εκλογές, Η Καθημερινή 15/03/2010

Where did the counter-culture go?, by Robert Irwin, TLS, 10/3/2010.

Terms of Act, by Conor Gearty, London Review of Books, 11/3/2010:

"In January 1999, Colin Middleton hanged himself in prison. He’d been in custody since 1982, when he was convicted – aged 14 – of murdering his 18-month-old niece. While in prison, he had harmed himself seriously, written to the governor about his mental illness, and spoken about suicide to other inmates. On the day before his death he didn’t leave his cell, even for meals, and placed a rug over the inspection port. At his inquest the jury tried to add to its verdict the opinion that the prison service had failed in its duty to Middleton, detailing why it had come to this conclusion. When the coroner refused to include the jury’s note in his final ruling, Middleton’s mother began a campaign to secure a formal public determination that the prison service was responsible for her son’s death. The obstacle she faced was the clear wording of the Coroners Act 1988.."

 How dictators watch us on the web, by Evgeny Morozov, Prospect, 18/11/2009.

Why the Internet is failing Iran's activists, by Evgeny Morozov, Prospect, 5/1/2010.

Pour en finir avec le cyberoptimisme, Books.fr, Mars-Avril 2010.

Hilflose Justiz. Wenn Kinder zu Tätern werden, von Carsten Volkery, Spiegel Online, 14/3/2010.

---

François Fillon : «Rien n'est joué pour le second tour», Le Figaro , 14/03/2010

Delanoë: «A Paris, la gauche devrait faire un score historique», Liberation, 14/03/2010

Régionales : la droite recule sur tous les fronts, Le Monde 14/03/2010

Socialists triumph over Sarkozy's party in regional elections, exit polls say, France 24, 14/03/2010

Euro Woes, Part II: Have We Entered the Devalue or Die Era?, by Sol Palha, Seeking Alpha 14/03/2010

 

 

Η Ελλάς ευγνωμονούσα, του Θεόδωρου Βρυζάκη,(1858) Λάδι σε μουσαμά 215x157 εκ. από τον ιστότοπο www.eikastikon.gr

---

Τα σύννεφα μαζεύονται: καιρός να βγει η Ν.Δ. από τη σκιά, του Βασίλειου Μαρκεζίνη, Η Καθημερινή 25/04/2010

Συνταγματικά πλαίσια οικονομικής πολιτικής, της Ντόρας Μπακογιάννη, Η Καθημερινή 25/04/2010

Φυγή προς τα εμπρός, εν κοινωνία, του Nίκου Γ. Ξυδάκη, Η Καθημερινή 25/04/2010

«Βράζουν» κοινωνία και ΠΑΣΟΚ, Κύριο Άρθρο, Ελεύθερος Τύπος 25/04/2010

Η "νέα μεταπολίτευση" είναι κιόλας εδώ, του Β.Πάικου, Η Αυγή 25/04/2010

Ο πρωθυπουργός τότε έλεγε την αλήθεια. Όχι όμως όλη την αλήθεια. Δεν επρόκειτο μονάχα για ενδεχόμενες αρνητικές παρενέργειες σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Ούτε μονάχα για περιορισμό της εθνικής ανεξαρτησίας. Πολύ περισσότερο αφού οποιαδήποτε χώρα μετέχει σε υπερεθνικούς οργανισμούς εκχωρεί έτσι κι αλλιώς μέρος της εθνικής της ανεξαρτησίας. Το επιλέγει απλώς εκτιμώντας ότι είναι πολύ περισσότερα και μεγαλύτερα και σοβαρότερα τα ωφελήματα που εισπράττει.

Εδώ, σήμερα, με τις δεδομένες αλλά και τις βασίμως προβλεπόμενες εξελίξεις, τίθενται κυριολεκτικά ζητήματα εθνικής κυριαρχίας. Τα οποία, με τον τρόπο και στον βαθμό που εισβάλλουν στην πολιτική μας πραγματικότητα δημιουργούν ζητήματα λειτουργίας του πολιτεύματος. Μ' αυτή την έννοια έχει δίκιο ο ΣΥΡΙΖΑ όταν ισχυρίζεται πως ο Παπανδρέου δεν έχει την πολιτική νομιμοποίηση για τέτοιες επιλογές. Φυσικά και υπάρχει θέμα πολιτικής νομιμοποίησης, μονάχα που στις ώρες που ζούμε μοιάζει με τον φερετζέ της Μαριορής.

Nέα παρτίδα τρομοκρατών, ή πως ο δαίμων του τυπογραφείου παίζει..., Η Καθημερινή 25/04/2010

---

Επιφυλάξεις στις αγορές για τα αποτελέσματα της ενεργοποίησης του μηχανισμού στήριξης, Το Βήμα 24/04/2010.

Dr.Στρος και Μr. Καν - Το διπλό πρόσωπο του κυρίου ΔΝΤ, από τη Ρούλα Γεωργακοπούλου, Τα Νέα- Ταχυδρόμος, 24/4/2010.

Μια μπαλάντα για δύο ήρωες της εργατικής τάξης, του Δημήτρη Δανίκα, Τα Νέα, 24/4/2010.

"Ετσι, το ξεφύλλισμα της Ιστορίας σταμάτησε στη σελίδα που έγραφε «Ferdinando Νicola Sacco e Βartolomeo Vanzetti». Ο πρώτος, ο Φερντινάντο- περιφερόμενος πωλητής ψαριών στην Ιταλία- μισό λεπτό πριν από την εκτέλεσή του στις 23 Αυγούστου του 1927 αναφώνησε «Viva l΄ anarchia» και «Farewell mia madre». Ο δεύτερος, ο Βαντσέτι - παπουτσής στην Ιταλία- είπε: «Εύχομαι κάποτε να συγχωρήσω αυτούς που μου έκαναν κακό». Και οι δύο αρνήθηκαν παπά και άφεση αμαρτιών. Και οι δύο ήταν- δεν ήταν σαράντα χρονών. Και οι δύο μετανάστες από το 1919 στις ΗΠΑ. Και οι δύο μέλη ενός αναρχικού κινήματος υπό την ηγεσία του Λουίτζι Γκαλεάνι".

«ΕΛΛΗΝΟΦΡΕΝΕΙΑ» . "Ο Πάγκαλος είναι ο καλύτερος πελάτης μας" . Ο Θύμιος Καλαμούκης και ο Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης, οι δημιουργοί της σατιρικής εκπομπής του Σκάι, μιλούν για το συμβόλαιό τους με τον σταθμό και τα αλληλοκαρφώματα των πολιτικών, Το Βήμα, 25/4/2010.

Η «μητέρα του Ράιχ» με το κοστούμι του... Κιμ. Μητέρα δέκα παιδιών είναι η υποψήφια των ακροδεξιών στις αυριανές προεδρικές εκλογές της Αυστρίας, του Γιάννη Γαλιάνου, Το Βήμα, 24/4/2010.

Οταν το Κάτλα θα αρχίσει να βρυχάται. Βέβαιοι οι επιστήμονες ότι τα επόμενα χρόνια θα ζήσουμε πολύ ισχυρότερες εκρήξεις, The Economist- Η Καθημερινή, 25/4/2010.

Το σινικό αίνιγμα: εμπλοκή του κράτους στην ελεύθερη αγορά, Η Καθημερινή, 25/4/2010

"Η εμπλοκή του κράτους στην ελεύθερη αγορά είναι ένας γρίφος για κάθε Δυτικό παρατηρητή. Το γεγονός ότι δίπλα στον CEO κάθε επιχείρησης που ελέγχεται από το κράτος υπάρχει κι ένας γραμματέας του ΚΚΚ προκαλεί ερωτήματα για τον ακριβή ρόλο του. Οι Κινέζοι συνομιλητές μας, όμως, πιστεύουν ακράδαντα ότι είναι εντελώς φυσιολογικό. Απορούν με την εύλογη απορία μας. «Μα, αφού είναι κρατικές…», μονολογούν".

Cosco, η επιτυχημένη αμφίδρομη σχέση κράτους και επιχείρησης, της Κατερίνας Σώκου, Η Καθημερινή, 25/4/2010.

---

 

 Περί ΔΝΤ:

Στο δόκανο του ΔΝΤ η Σερβία, Ριζοσπάστης, 28/2/2010.

IMF sponsored "Democracy" in Ukraine, by prof. Michel Chossudovsky.

"In 1993, Viktor Yushchenko was appointed head of the newly-formed National Bank of Ukraine. He was hailed as a "daring reformer" and he was among the main architects of the IMF’s deadly economic medicine, which served to impoverish Ukraine and destroyed its economy".

Globalization: Stiglitz's Case, by Benjamin M. Friedman, The New York Review of Books, 15/8/2002.

"A top priority of IMF policy, from the very beginning, has been to maintain wherever possible the fiction that countries do not default on their debts. As a formal matter, the IMF always gets repaid. And when banks can’t collect what they’re owed, they typically accept a “voluntary” restructuring of the country’s debt. The problem with all this, Stiglitz argues, is that the new credit that the IMF extends, in order to avoid the appearance of default, often serves only to take off the hook the banks and other private lenders that have accepted high risk in exchange for a high return for lending to these countries in the first place. They want, he writes, to be rescued from the consequences of their own reckless credit policies. Stiglitz also argues that the end result is to saddle a developing country’s taxpayers with the permanent burden of paying interest and principal on the new debts that pay off yesterday’s mistakes"

Νέες αφίξεις: το ΔΝΤ στην Ευρώπη, του Κέννεθ Ρογκόφ, Η Αυγή, 25/4/2010.

Οι επιπτώσεις σε άλλες χώρες, της Ρουμπίνας Σπάθη, Η Καθημερινή, 25/4/2010.

ΔΝΤ: "Καμπανάκι" η Ελλάδα για το δημόσιο χρέος στον ανεπτυγμένο κόσμο, της Ναταλίας Δαφνή, Ημερησία, 21/4/2010.

IMF Financial Crisis Loans: No change in Conditionalities, third world network, by Norman, 17/3/2010.

Edward Heath planned to go to IMF in 1974 economic crisis, by Tom Baldwin, The Times, 1/1/2010.

Nouvelle façade, vieilles pratiques. La troisième vie du FMI, par Arnaud Zacharie, Le Monde Diplomatique, Mai 2009.

Entretien avec M. Valdis Dombrovskis, premier ministre letton. « Le FMI ne cesse de nous dire que l’absolue priorité est la réduction du déficit », par Philippe Rekacewicz, Le Monde Diplomatique, Septembre 2009.

---

Greek meltdown in danger of spreading, by David Smith and Iain Dey, The Sunday Times, 25/04/2010

The Greek Tragedy Continues, by Edward Hugh, eurowatch.blogspot.com 23/04/2010

The future of the Eurozone is decidedly hanging in the balance at the moment. As I said earlier in the week, the problem isn’t a simple question economics anymore: everything now is all about credibility, about who does what, and when, and how everyone else reacts. As the crisis trundles on and on, news that Greek bond spreads have hit ever higher post European Monetary Union records has become such a regular event that the process now seems almost a monotonous one. However, what happened on what we could now call this week’s Greek “Black Thursday” certainly marked a new, and more worrying milestone in the ever evolving crisis. The news this morning that Greece has demanded the activation of the EU-IMF loan - news which apparently took even the EU Commission itself by surprise it seems - only adds to the general sense of confusion that abounds.
(...)
At the same time, some sort of Greek default is now no longer simply a theoretical possibility among many others, indeed talk of the inevitability of some form of debt restructuring (albeit voluntary) grows with every passing day. Erik Nielsen European Economist with Goldman Sachs said this week he is expecting Greece to offer some sort of “voluntary debt-restructuring” to creditors over coming months, while JP Morgan issued a research note saying that while such restructuring may not be imminent, the move would make sense given that Greece could be seen as “the sovereign analogue of a ‘bad’ company with a bad capital structure”.

Restructuring is simply a polite word for default, with the difference that it is normally carried out by agreement. The most likely form of restructuring in the present context would be debt rescheduling, whereby short and medium-term debt is converted into a long-term version, as happened with the so-called “Brady bonds” devised by the US Treasury to resolve the debt difficulties of a number of Latin American countries in the late 1980s.

One indication that the ground may be being prepared for some kind of restructuring can be found in the decision reported by German Deputy Finance Minister Joerg that any aid to Greece would come in the form of pooled loans from the euro-zone countries and not through the purchase of Greek bonds. Plans to purchase bonds are “off the table,” he said. This procedure implies that government loans would be strongly guaranteed, while private bond holders would really pay the price for the Greek “rescue”.

 

 

 Ζωντανή συζήτηση στο Al Jazeera με δύο Έλληνες, τον Κώστα Υφαντή (πρόεδρος του Ελληνικού κέντρου Ευρωπαικών μελετών), τον Τζων Σφακιανάκη – οικονομολόγο και επικεφαλή της τράπεζας Saudi Franzi, και ο οικονομικός αναλυτής Max Keiser ζωντανά απο το Παρίσι. Πηγή: olympia.gr (Αξίζει τον κόπο...)

 You're not funny anymore. Του Θανάση Χειμωνά, από το MediaSoup.gr (o λόγος για τον Λάκη Λαζόπουλο, εις υγείαν μας...)

---

 

 Σε ασφαλιστικό ταμείο οι πελάτες ασφαλιστικών που βάρεσαν κανόνι, της Ρούλας Σαλούρου, Capital.gr 16/03/2010

Στον ΟΠΑΔ, ένα ταμείο υγείας που έχει έλλειμμα περί το 1 δισ. ευρώ, μεταφέρονται οι πελάτες ασφαλιστικών εταιρειών που κλείνουν, όπως η ΑΣΠΙΣ και η Commercial Value. Συγκεκριμένα, στο σχέδιο νόμου για την εποπτεία της ιδιωτικής ασφάλισης και τη σύσταση εγγυητικού κεφαλαίου ιδιωτικής ασφάλισης ζωής, αρμοδιότητας του υπουργείου οικονομικών, δίνεται η δυνατότητα σε όσους διαθέτουν νοσοκομειακά συμβόλαια και δεν είναι ασφαλισμένοι σε άλλο φορέα κοινωνικής ασφάλισης, με αίτησή τους, να υπαχθούν στην υγειονομική περίθαλψη του ΟΠΑΔ.

Η συγκεκριμένη διάταξη, που έχει προκαλέσει τη μήνιν των ασφαλισμένων, αναφέρει αναλυτικά πως όσοι ασφαλισμένοι διαθέτουν νοσοκομειακό συμβόλαιο ή νοσοκομειακό προσάρτημα συμβολαίου Ασφάλισης Ζωής δύνανται με αίτησή τους να υπαχθούν στη νοσοκομειακή ασφάλιση του ΟΠΑΔ, χωρίς οποιαδήποτε επιβάρυνση.

Αναμόρφωση του Ασφαλιστικού Συστήματος:Τι αναφέρει το πόρισμα της Επιτροπής Ειδικών, Το Βήμα 16/03/2010

Έρχεται το νέο Ασφαλιστικό, του Κώστα Κατίκου, Αδέσμευτος Τύπος 17/03/2010

Στην αλλαγή του τρόπου υπολογισμού της σύνταξης, με βάση τα ένσημα της 10ετίας (2010-2018) και σταδιακά (μετά το 2018) όλου του εργασιακού βίου. Οι συντάξεις θα μειωθούν σε αυτές τις περιπτώσεις κατά 20%, ενώ η βασική -προνοιακή- σύνταξη θα χορηγείται στο 65ο έτος και όχι νωρίτερα.

Θέμα ημερών είναι και το νομοσχέδιο για την εξίσωση των ορίων ηλικίας αντρών - γυναικών στο Δημόσιο, με αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης για τις γυναίκες από 5 έως 10 χρόνια, σταδιακά μετά το 2013, αν και η Κομισιόν αναμένεται να ζητήσει την εφαρμογή της "εξίσωσης" από το 2011 ή το 2012. 

Αλλαγές-εξπρές στο Ασφαλιστικό, της Κατερίνας Κοκκαλιάρη, Έθνος 17/03/2010

Τεκμήρια παντού και για πρώτη κατοικία, του Κώστα Σιωμόπουλου, Το Βήμα 17/03/2010

Η ΕΕ δεν μας δίνει λεφτά ακόμη, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 17/03/2010

Αναποτελεσματική είναι πλέον η διαρκής επανάληψη από τον πρωθυπουργό της θέσης ότι η Ελλάδα δεν ζητάει οικονομική βοήθεια παρά μόνο πολιτική, ώστε να μπορεί να δανείζεται με λογικά ή ανεκτά επιτόκια. Θεωρητικά έχει δίκιο ο Γ. Παπανδρέου. Πρακτικά όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση η πολιτική στήριξη που ζητείται ισοδυναμεί με την οικονομική για τον εξής απλούστατο λόγο: μόνο αν η ΕΕ αναλάβει ρητή δέσμευση να βοηθήσει οικονομικά την Ελλάδα, αν συγκροτήσει τον μηχανισμό βοήθειας και αν ενδεχομένως αυτός ο μηχανισμός τεθεί σε κίνηση έστω και προς επίδειξη, τότε και μόνο τότε θα αποθαρρυνθούν οι κερδοσκόποι και ίσως η στήριξη περιοριστεί σχεδόν αποκλειστικά στον πολιτικό τομέα.

 

Μέρκελ: «Το ‘ελληνικό’ πρόβλημα πρέπει να χτυπηθεί στη ρίζα του», Η Καθημερινή 17/03/2010

Αποβολή από την ευρωζώνη ζητεί η Μέρκελ για τις χώρες με υψηλά ελλείμματα, Το Βήμα 17/03/2010

Φουντώνει η βεντέτα Πάγκαλου - Τσίπρα, του Παναγιώτη Μπιτσικα, Το Βήμα 17/03/2010

Ο κ. Τσίπρας από το βήμα της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΝ το Σαββατοκύριακο ζήτησε να τοποθετηθεί δημόσια ο Πρωθυπουργός «για όσα συκοφαντικά και προβοκατόρικα διατυπώνονται» και χαρακτήρισε τον κ. Πάγκαλο μαζί με τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ κ. Γ.Καρατζαφέρη «συγκυβερνήτες της χώρας». 

Η κρίση έδειξε το χάσμα, Κύριο Άρθρο, Ελευθεροτυπία 16/03/2010

Ψηλές μπαλιές στις Βρυξέλλες, Κύριο Άρθρο, Η Αυγή 16/03/2010

 

Τώρα η Γερμανία εμφανίζεται να αντιδρά στον χαμηλότοκο δανεισμό για την Ελλάδα. Και επινοεί το ενδεχόμενο αποπομπής της. Πρόκειται για τις πιο ακραίες αντιλήψεις παραγόντων της Ε.Ε., που οδηγούν στη διάσπαση της Ε.Ε. Το πιθανότερο είναι να πρόκειται για άσκηση πίεσης προς την ελληνική πλευρά να αποδεχθεί το σύνολο των αξιώσεων και να τις υλοποιήσει τάχιστα, ώστε το δάνειο να δοθεί πριν από το τέλος Μαΐου, όταν θα ολοκληρωθεί το μεγαλύτερο μέρος του προγράμματος δανεισμού του ελληνικού Δημοσίου. Άλλωστε η Ελλάδα είναι ο δεύτερος καλύτερος πελάτης της γερμανικής πολεμικής βιομηχανίας, ενώ οι γερμανικές εισαγωγές ξεπέρασαν πέρυσι τα 5 δισ. ευρώ.

Η κυβέρνηση αναθερμαίνει τη συζήτηση για προσφυγή στο ΔΝΤ, παρά τις περί του αντιθέτου φωνές που ακούγονται, ακόμη και από υπουργούς. Οι τακτικισμοί δεν βοηθούν στην αντιμετώπιση τόσο σημαντικών προβλημάτων, όπως είναι ο δημόσιος δανεισμός, που εντάσσονται σε ορίζοντα στρατηγικών επιλογών για το μέλλον της χώρας. Ποιος ξεχνά ότι το ΔΝΤ επιβάλλει και δεν διαπραγματεύεται σκληρούς όρους και εντάσσει τις χώρες στην αμερικανική επιρροή;

Πνευματικά δικαιώματα ή πνευματική ελευθερία; Gama ta!, του Σ.Κακουριώτη, Η Αυγή, 16/03/2010

Τα αποκαλούμενα «πνευματικά δικαιώματα» και η διαμάχη που έχει ξεσπάσει γύρω από αυτά αποκτά σταδιακά μια κεντρική θέση στη διεθνή ατζέντα, με τις ΗΠΑ να προωθούν, εν κρυπτώ και παραβύστω, όπως διαβάζουμε στα Νέα του Σαββάτου, μια διεθνή συνθήκη «κατά της πλαστογραφίας», ουσιαστικά για τον έλεγχο της διακίνησης ψηφιακού υλικού. Είναι η ίδια χώρα που πρωτοστατεί στην επιμήκυνση του χρόνου ισχύος των «πνευματικών δικαιωμάτων» (που φτάνει τα... 95 χρόνια!) με συρρίκνωση, παράλληλα, του ποσοστού των δικαιωμάτων των δημιουργών.

 

 

 

---

Pop Star Julia Alexandratou's sex tape gives Greece a welcome break from debt crisis blues, by Iason Athanasiadis (in Athens), The Independent, 16/3/2010. 

Greek pop star's sex tape welcome relief from financial crisis, by Chris Irvine, Telegraph, 16/3/2010.

 

---

 

Με αφορμή την Γενοκτονία των Αρμενίων (Μέρος Γ’ ).
Του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Κάναμε λόγο (στο δεύτερο μέρος) για τις διώξεις και σφαγές σαν μέρος του social engineering των Νεότουρκων. Ας σταθούμε λίγο σ’ αυτό. Δεν είναι μόνο ο Z. Bauman που συνδέει το Ολοκαύτωμα με την μοντερνιστική ιδεολογία (στο Modernity and the Holocaust). Η αντίληψη του μοντερνισμού (τέλη 19ου- αρχές 20ου αιώνα) ότι οι ανθρώπινες κοινότητες αποτελούν «υλικό» για ταξινόμηση, διάπλαση και αναδιαμόρφωση αποτελούσε «κοινό τόπο» στις κοινωνικές επιστήμες. Οι Νεότουρκοι πήραν αυτή την επιστημονική άποψη και την έθεσαν σαν εργαλείο πραγματοποίησης του συγκεντρωτικού-εθνικού τους κράτους.
Οι «εκτοπίσεις», που μας ξενίζουν σήμερα, ήταν μία πραγματικότητα της εποχής, με διαβαθμίσεις βέβαια σκληρότητας και επιείκειας (ως τμήμα του social engineering τις είχαν εφαρμόσει οι Βρετανοί στις Αποικίες τους, οι Ρώσοι στον Καύκασο, και επρόκειτο αργότερα να δοκιμαστούν τραγικά και ολοκληρωτικά με τους Ναζί). Αυτήν την πραγματικότητα σπούδασαν οι Νεότουρκοι. Και είναι αυτή η (δυσάρεστη) αλήθεια της Ευρώπης που θα κάνει τον Χίτλερ να δηλώσει το 1939 «ποιος θυμάται σήμερα τον αφανισμό των Αρμενίων;», όπως ο ίδιος είχε κατηγορήσει τους Αμερικάνους για ανάλογες πρακτικές κατά των Ινδιάνων.
Από τον εχθρό πάντα μαθαίνεις καλύτερα την αλήθεια σου. Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Δεν πρόκειται απλά και μόνο για μία «φάση» στην ιστορική εξέλιξη του δυτικού πολιτισμού, η οποία θα παρέλθει και θα απωθηθεί με την βοήθεια διεθνών συμφωνιών και συμβάσεων. Πρόκειται για κάτι περισσότερο.
Η ιδιαιτερότητα της περίπτωσης αναδεικνύεται (όπως και στην μελέτη της κάθε ανάλογης περιπέτειας) από την ύπαρξη «σταδίων», πλάνων διαδοχικών, που διαμόρφωναν και διαμορφωνόντουσαν από τις ελίτ των Νεότουρκων. Μετά το Plan A που προέβλεπε συνεργασία με τους αρμένιους εθνικιστές (μέχρι το 1915, περίπου) ακολούθησε το Plan B με τις βίαιες εκτοπίσεις και το Plan C με την ολοκληρωτική εκκένωση περιοχών της Ανατολίας και την συγκέντρωση του αρμένικου πληθυσμού σε «ειδικούς χώρους», για να φθάσουμε στο Plan D της εξόντωσης. Αυτά τα πλάνα δεν είναι ασκήσεις επί χάρτου. Η ριζοσπαστικότητα και η όξυνση της μετάβασης από το ένα στο άλλο εξαρτιόταν από τις διεθνείς συγκυρίες (ήττα από τους Ρώσους, απόβαση των Βρετανών, συνεργασία των Γερμανών), την εσωτερική κατάσταση (μεταναστευτικό πρόβλημα, απειλή επανάστασης των Αρμενίων, παραστρατιωτικά σώματα) και τις διενέξεις ανάμεσα στα μέλη του νεοτουρκικού κυβερνώντος κόμματος. Ούτε πάλι ήταν η εφαρμογή των σχεδίων απόλυτα ιεραρχημένη και με συγκεντρωτικό τρόπο αποτελεσματική. Πολύ περισσότερο δύσκολα μπορεί να συμπεράνει κανείς τάσεις ρατσιστικής εξολόθρευσης και ρατσιστικού τοπικού βανδαλισμού (ήταν διαφορετική η τύχη των Ορθόδοξων από τους Προτεστάντες Αρμένιους, ευνοείτο η αφομοίωση των Αρμένιων και οι γυναίκες, έστω και βιασμένες ή κακοποιημένες, επιζούσαν-πολύ διαφορετικά ήταν τα πράγματα στο Ολοκαύτωμα των Εβραίων).
Όμως η γενική αρχή-και εδώ επιστρέφουμε στο social engineering- ήταν ότι η νεοτουρκική ελίτ έπρεπε να «τουρκοποιήσει» το διαλυμένο κράτος, ως φορέας της μοντέρνας ιδεολογίας του οργανικού εθνικισμού, μίας έννοιας που ήταν βαθιά διαποτισμένη από την μείξη του «λαού» (ως μαζικής δύναμης της δημοκρατίας) και του «κράτους» (συγκεντρωτικό όργανο της λαϊκής βούλησης). Αυτό το ιδεολογικό μόρφωμα δεν μπορούσε να υπάρχει έξω από την λαϊκή δημοκρατία και το συνταγματικό κράτος (εξού και μοντερνιστκή ιδεολογία).  Αυτή η καθαρά ευρωπαϊκή ιδεολογία πρέπει να μας κάνει να μην ξαφνιαζόμαστε όταν βλέπουμε τους Νεότουρκους να είναι ταυτόχρονα λαϊκοί, συνταγματικοί, «αριστεροί» (με την έννοια του κοινωνικά και πολιτισμικά προοδευτικού) και βίαιοι εθνικιστές, συγκεντρωτικοί και γενοκτόνοι. Η κατάργηση του σουλτανικού χαλιφάτου, η κατάργηση της αραβικής γραφής (αργότερα), ο εργαλειακός χειρισμός της θρησκευτικότητας, η εκκοσμίκευση των θεσμών, το συνειδητό «σπάσιμο» των πατριαρχικών- οικογενειοκρατικών δομών λαών αποκεντρωμένων όπως οι Κούρδοι, όλα αυτά είναι η «φωτεινή» πλευρά της Δημοκρατίας, η οποία υποκρύπτει την «σκοτεινή» πλευρά των εκτοπισμών και των γενοκτονιών.
Τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα από μία απλή νομική καταδίκη.

 

Michael Mann, The Dark Side of Democracy, Cambridge, 2005.
The International Legal Prohibition of Genocide comes of Age, by William Schabas, Human Rights Review, 5/4, July 2004.
The Turkish Military Tribunal’s Prosecution of the Authors of the Armenian Genocide: Four Major Court-Martial Series, by V.N.Dadrian, Holocaust and Genocide Studies, 11/1, 1997.
Genesis of the concept of Genocide according to its Author from the original sources, by Steven Leonard Jacobs, Human Rights Review, 3/2, June 2002.
Demographic Engineering in the late Ottoman Empire and the Armenians, by Nesim Seker, Middle Eastern Studies, 43/3, 2007.
The Armenians and Ottoman Military Policy, by Edward J. Erickson, War in History, 2008,15,141.

---

 

Greece Gets Boost From S&P, but Awaits Word From E.U., by Stephen Castle, The New York Times 16/03/2010

Weaker Euro Complicates Life for Firms in Europe, by Jack Ewing, The New York Times 16/03/2010

Greek Downgrade Threat Lowered by S&P; EU Plans Aid, by James G. Neuger and Matthew Brown, Bloomberg 16/03/2010

Greece Takes Steps to Solve Its Problems, While Germany Gropes to Define Its Future, by Irwin Stelzer, The Wall Street Journal 15/03/2010

Compounding the problem created for Greece and similarly situated countries is the reluctance of German consumers to spend. In the absence of a surge in domestic demand, Germany's recovery from last year's 5% decline in gross domestic product depends heavily on its ability to increase its exports even more, driving even higher its almost €140 billion trade surplus, the largest in Europe and three times that of second-placed Netherlands. That's bad news for countries that have been running trade deficits, which is all the countries now in trouble.

Here's a guess at how Germany will finally confront the dilemma created by its need to export its way out of recession while enabling troubled economies to remain in euroland: Conceal any bailout by giving guarantees to German banks that buy Greek and other debt if markets set impossibly high interest rates; arrange a mechanism for tighter supervision of debt-ridden countries; and avoid any policy that either requires a reopening of the Lisbon Treaty, such as a European version of the International Monetary Fund, or threatens the German export machine.

Greek Aid Options Narrowed, by Charles Forelle and Marcus Walker, The Wall Street Journal 15/03/2010

Brown delays EU hedge fund reforms, by George Parker and Nikki Tait, Financial Times, 16/03/2010

Tidal and wave technologies, by Christine Oliver, The Guardian 16/03/2010

Ten sites named in £4bn UK marine energy project, by Severin Carrell, The Guardian 16/03/2010.

Wo endet Toleranz? Islamdebatte, Josef Joffe, ZeitOnline, 12/3/2010.

Wie Staaten Schulden finanzieren. Der globale Kreditrausch, von Stefan Ruhkamp, FAZ, 17/3/2010.

 Die Heuchelei des Waffenhändlers. Griechenlands Rüstungsausgaben, Michael Thumann, Die Zeit, 16/3/2010. 

  

 

 

 

Οι εκλογές της 4^ης Οκτωβρίου, η νέα κυβέρνηση και η οικονομία

 

Του Σεραφείμ Μακρή

Η ακροβασία της προκήρυξης των εκλογών της 4^ης Οκτωβρίου εμφανίζεται να έχει επιφέρει σήμερα μερικά απροσδόκητα αποτελέσματα:

Από τις εκλογές προέκυψε ισχυρή κοινοβουλευτικά και πολιτικά κυβέρνηση, κόντρα σε έναν εκλογικό νόμο που δε φτιάχτηκε με αυτό κατά νου

 

Το αποτέλεσμα των εκλογών οδήγησε στο πολιτικό περιθώριο μια σειρά πολιτικών, κυρίως της σημερινής αντιπολίτευσης στο πλαίσιο μιας διάθεσης του εκλογικού σώματος να «σαρώσει» το μεταπολιτευτικό σκηνικό. Σε συνδυασμό με την εκλογή νέου προέδρου της Νέας Δημοκρατίας όσοι μίλησαν για τις απαρχές μιας νέας μεταπολίτευσης φαίνονται σήμερα δικαιωμένοι, αν και λείπει μια ακόμη πράξη για να ολοκληρωθεί το έργο.

Ωστόσο μερικά σημεία του μηνύματος της 4^ης Οκτωβρίου φαίνονται σήμερα λιγότερο τυχαία και αποκτούν μεγαλύτερη από την αρχική σημασία…

Στις εκλογές της 4^ης Οκτωβρίου η νέα πλειοψηφία στη Βουλή σχηματίστηκε με τις ίδιες ψήφους (περίπου 3 εκατομμύρια) της προηγούμενης πλειοψηφίας και τις ίδιες ψήφους της αξιωματικής αντιπολίτευσης του 2004. Οι πολίτες έλυσαν το μισό ζήτημα (αυτό ισχύει όποιος κι αν αναδεικνυόταν Κυβέρνηση…), αναγκάστηκαν να ελπίσουν αλλά ήταν μια μισή ελπίδα και αυτό φαίνεται σήμερα πιο καθαρά.

Η Κυβέρνηση, αυτή η πολιτικά και κοινοβουλευτικά ισχυρή Κυβέρνηση, μοιάζει σήμερα Κυβέρνηση περιορισμένης ελπίδας (μήπως και…). Το παιγνίδι με την οικονομία, παιγνίδι παγκόσμιο, παραφυάδα μιας μάχης νομισμάτων, αποκαλύπτει μόνο δύο εφικτές αναγνώσεις:

Είτε ότι η νέα κυβέρνηση στην Αθήνα είναι, απροσδόκητα, μια αδύναμη Κυβέρνηση

Είτε ότι η νέα κυβέρνηση στην Αθήνα συμμετέχει στο παιχνίδι «LOST, η οικονομία».

Ειλικρινά εύχομαι να συμβαίνει το δεύτερο.

Ό,τι και από τα δύο να συμβαίνει θα δείξει.

 

Αυτό που σίγουρα συμβαίνει είναι ότι η κοινωνία βιώνει μια καζαντζάκεια στιγμή: δε φοβάται τίποτα, δεν προσμένει τίποτα, είναι λεύτερη.

---

 

Repeating A 1930s Mistake?, By Sebastian Mallaby, The Washington Post, 17/5/2009

Exit closed?, by Stephanie Flanders, www.bbc.co.uk, 8/12/2009

Ο ανήθικος δανεισμός, του Θόδωρου Σκυλακάκη, Καθημερινή 9/12/2009

Exchange Rate Policies, by Menzie Chinn, Econbrowser 8/12/2009

FOREX-Yen and dlr supported by downgrades, euro skids, Reuters, 8/12/2009

---

 

O Πιερ-Αντρε Ταγκύεφ μας παρακινεί να προβληματιστούμε!

Μετά τα γεγονότα του περσυνού Δεκέμβρη και το φόβο της κοινωνίας όπως αυτός καταγράφηκε (άνοδος ΛΑΟΣ- Νόμος για τις κουκούλες, τώρα προσαγωγές κ.α.), υπήρξε και υπάρχει μία τάση της Αριστεράς που κάνει λόγο για άνοδο της Ακροδεξιάς. Ο Πιερ- Αντρε Ταγκύεφ στο άρθρο της Νέας Εστίας Νοεμβρίου 2009 με τίτλο "Ο ερευνητής, η άκρα Δεξιά και οι κοινωνικές επιστήμες" σε μετάφραση Α. Πανταζόπουλου (σσ. 751-780) διευκρινίζει από πολλές απόψεις το τοπίο. Καταρχήν "παραπονείται" για το γεγονός ότι αυτός προερχόμενος από την Αριστερά, βρέθηκε εντελώς ολομόναχος όταν αποφάσισε να ασχοληθεί επιστημονικά με τη γαλλική ακροδεξιά οργάνωση GRECE και τον Λε Πεν. Τον "κορόιδευαν" ότι ασχολείται τόσο πολύ με θέματα κοινότοπα και τελειωμένα. Διόλου τυχαίο. Όπως λέει ο ίδιος "Νομίζουν ότι η άκρα δεξιά υπάρχει ως πραγματικό είδος ή γεγονικό δεδομένο, ενώ πρόκειται για κοινωνική κατασκευή, για τύπο ταξινόμησης που επιβλήθηκε στο δημόσιο χώρο". Όταν ασχολήθηκε με την εμβληματική για τη Γαλλία φυσιογνωμία του ακροδεξιού Λαπούζ, διαπίστωσε προς μεγάλη του έκπληξη ότι αυτός ήταν μέλος του ΓΚΚ, έβγαζε λόγους σε πλήθη κόκκινων εργατών και συνδύαζε μαρξισμό και φυλετισμό/ευγονισμό. 'Οπως λέει " καταρχάς, ο όρος ρατσισμός στις πολεμικές του χρήσεις αποτελεί έναν όρο αποθήκη που αντιστέκεται στην ανάλυση όσο και οι όροι δεξιά ή εθνικισμός, καθώς χρησιμοποιούν ένα εντελώς εσφαλμένο οριστικό άρθρο (ο ρατσισμός, η άκρα δεξιά), φυλακίζοντας τη σκέψη σε μία ουσιοκρατική προσέγγιση".

Και το σπουδαιότερο: "είναι όμως γεγονός ότι στη μεταναζιστική περίοδο, η οποία σφραγίστηκε από τη διάδοση του πολιτισμικού σχετικισμού ακολουθώντας την αρχή της ανεκτικότητας ή το άνοιγμα στις άλλες κουλτούρες, ο ιστορικο- πολιτισμικός ντετερμινισμός προσκρούει σε ασύγκριτα μικρότερες διανοητικές και ηθικές αντιστάσεις από ό,τι ο βιολογικοφυλετικός ντετερμινισμός, ο οποίος ταυτίστηκε με την αποκρουστική εθνικοσοσιαλιστική του εκδοχή...ο διαφορικός και πολιτισμικός φυλετισμός...οδηγεί στην ουσιοποίηση της πολιτισμικής ή της εθνοτικής διαφοράς με τρομακτικά αποτελέσματα.."

Με άλλα λόγια, οι διάφοροι αποσχιστικοί μικροεθνικισμοί (Βάσκοι, Ιρλανδοί, Κεμπέκ) και- το σημαντικότερο- οι διάφοροι πολεμικοί εθνικισμοί που αιματοκυλούν τα Βαλκάνια ή τον Καύκασο, αλλά και οι διάφορες θεωρίες περί πολιτιστικής διαφοράς κοινωνικών υπο-ομάδων (βλέπε τον "λόγο" των γκέτο σε Αμερική και Γαλλία) αρδεύονται από έναν νέο φυλετισμό, ο οποίος αν και ακροαριστερός ή αντι-ιμπεριαλιστικός, δεν παύει να έχει μία κοινή βάση με τον πολιτισμικό σχετικισμό της άκρας δεξιάς, μέσα ακριβώς από την απόρριψη των μεγάλων αφηγήσεων ή των μεγάλων κοσμοαντιλήψεων. Πλέον δεν υπάρχουν γεγονότα, μόνο οι ερμηνείες τους, οι οποίες εξισώνονται. Κατά συνέπεια οι αρνητές του ολοκαυτώματος διεκδικούν ίση θέση με τούς υποστηριχτές της ιστορικής αλήθειας και οι θιασώτες των εξεγέρσεων στα γαλλικά προάστια σαν νέα, αστική intifada μπορούν ισόκυρα να συγκρίνουν τούς εξεγερμένους των προαστίων με τούς Παλαιστίνιους κατά των Ισραηλινών. Άνοιγμα σε άλλες κουλτούρες, πολυπολιτισμικότητα σαν άλλες μορφές διάδοσης του φυλετισμού (!)

Βλέπε και τα κάτωθι:

Sélectionnisme et socialisme dans une perspective aryaniste : théories, visions et prévisions de Georges Vacher de Lapouge (1854-1936), par Pierre- André Taguieff.

Prêcheurs de Haine : entretien avec Pierre-André Taguieff, Observatoire du communautarisme.

Réflexions sur la question antiraciste, par Pierre- André Taguieff, Mots, Vol 18/1989.

 

 

Ο πρώτος δράκος
Του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Ας τολμήσουμε μια πρόβλεψη: η προσφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ είναι μια καλά παιγμένη μπλόφα γύρω από την οποία διαφορετικοί παίκτες οργανώνουν το παιχνίσι τους ελπίζοντας σε μια λάθος κίνηση του αντιπάλου. Ας επιχειρήσουμε να σκιαγραφήσουμε λίγο καλύτερα το παιχνίδι, το είδος του, τους παίκτες και τα πιθανά outcomes (αποτελέσματα). Το όνομα του παιχνιδιού είναι «Αδυναμία της Ελλάδας να δανειστεί και ιδιαίτερα του χρόνου 2011». Επομένως, ως είναι φυσικό παίκτες του παιχνιδιού είναι η Ελλάδα και οι αγορές που τη δανείζουν. Ωστόσο επειδή τόσο η Ελλάδα όσο και οι δανειστές της (αν όχι όλοι οι περισσότεροι) ανήκουν στην Ευρωζώνη, η ίδια η Ευρωζώνη είναι μέρος αυτού του παιγνίου. Τα πράγματα δυσκολεύουν αν σκεφτεί κανείς ότι η Ευρωζώνη είναι μια συλλογική οντότητα και επομένως τόσο η δράση της όσο και τα αναμενόμενα γι αυτήν αποτελέσματα καθορίζονται από τις χώρες μέλη αυτής και εν προκειμένω από τη Γερμανία, τη Γαλλία και τη Βρετανία κυρίως. Σε αυτό το πρώτο σημείωμα θα αναφερθούμε στο παίγνιο όπως εκτιμούμε το έπαιξε μέχρι τώρα η Ελληνική Κυβέρνηση.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Και η αρχή είναι η 4η Οκτωβρίου οπότε η Ελλάδα αποκτά μια νέα κυβέρνηση. Η Κυβέρνηση αυτή έχει καταφέρει να ανέλθει στην εξουσία πιέζοντας κατάλληλα την Κυβέρνηση Καραμανλή η οποία, κοινοβουλευτικά αδύναμη και ηθικά καταρρακωμένη, υποχρεώνεται ουσιαστικά σε εξευτελιστική έξοδο. Η νέα Κυβέρνηση έχει έρθει στην εξουσία υποσχόμενη ότι μια άλλη πολιτική είναι εφικτή και έχοντας παρουσιάσει σχέδιο 100 ημερών. Η μεγάλη πλειοψηφία στο λαό και στη Βουλή οδηγεί τη νέα Κυβέρνηση σε πρώιμη αλαζονεία και εφησυχασμό. Αλαζονεία που επιδεικνύεται και από πράξεις αμέσως μετά τις εκλογές όπως η παραχώρηση του επιδόματος αλληλεγγύης, η κατάργηση μέτρων της προηγούμενης Κυβέρνησης όπως η απόσυρση και οι ημιυπαίθριοι αλλά και η μη είσπραξη του ΕΤΑΚ για το 2009. Περαιτέρω η νέα Κυβέρνηση προχωράει σε δημιουργική λογιστική: μεταφέρει έσοδα του 2009 στο 2010 και αυξάνει τα έξοδα του 2010 τη στιγμή μάλιστα που τα έσοδα από το ΦΠΑ στο τελευταίο τρίμηνο του έτους μειώνονται περαιτέρω. Ο στόχος είναι απλός: θα φουσκώσουμε το έλλειμμα τώρα και θα πιστωθούμε πολιτικά τη μείωσή του, του χρόνου. Μέχρις εδώ μια απλή επανάληψη της απογραφής Αλογοσκούφη. Βάλτε στο κάδρο και λίγο από Greek Statistics και η εικόνα ολοκληρώνεται.

Ωστόσο μερικά πράγματα είναι διαφορετικά τώρα από το 2004 και την απογραφή Αλογοσκούφη: η διεθνής οικονομία βρίσκεται εν μέσω της χειρότερης κρίσης της από το 1929 και τα περιθώρια να κρύψει κανείς χρέος με μεθόδους Goldman Sachs του 2000 ανύπαρκτα (ειδικά όταν ανακαλύπτει τερατουργήματα στα statistics…). Έτσι εκεί στις αρχές του Νοέμβρη η δήλωση του Πρωθυπουργού της χώρας περί κινδύνων της Εθνικής Κυριαρχίας και η ανακοίνωση σε εμβρόντητους φίλους και εχθρούς ότι το έλλειμμα θα φτάσει το 12,7% του ΑΕΠ για το 2009 σύμφωνα με την απόφαση της Κυβέρνησης (ναι , ήταν απόφαση να εμφανιστεί τόσο και όχι 15% πχ) έδωσε ένα σήμα στις αγορές και οδηγεί σήμερα τη σκέψη σε άλλες ατραπούς. Ένα από τα μέλη της Ευρωζώνης θα βρισκόταν σε δυσκολία να δανειστεί το 2010 αλλά και το 2011 αφού τα ποσά δανεισμού του ήταν περισσότερα από όσα εκτιμούσαν οι αγορές ότι θα μπορούσε να παράγει. Αυτού του είδους τα σήματα δίνονται στις αγορές με πολλούς τρόπους: ένας διατεταγμένος αναλυτής, μια ανεξάρτητη γραφίδα με καλές πληροφορίες, ένας δεύτερος. Το domino έχει μόλις ξεκινήσει. Ένα hedge fund ή μια αξιόπιστη τράπεζα είτε αρχίζει να στοιχηματίζει στη χρεωκοπία του κράτους-Ελλάδα είτε παίρνει αμυντικές θέσεις (αν έχει στην κατοχή του Ελληνικά ομόλογα…). Είναι πια θέμα χρόνου η κρίση εμπιστοσύνης να μεταδοθεί παντού και το αποτέλεσμα αυτής της ανασφάλειας αποτυπώνεται με δύο τρόπους: το νόμισμα της χώρας –που είναι νόμισμα και της Ευρωζώνης- πιέζεται και από αναλογία 1,5 έναντι του δολαρίου στις αρχές Νοεμβρίου κατρακυλάει κάτω από το 1,4 στα μέσα Δεκέμβρη. Την ίδια στιγμή όσοι έχουν Ελληνικά ομόλογα και θέλουν να τα πουλήσουν για οποιαδήποτε λόγο συναντούν δυσκολίες και γι αυτό πρέπει να ρίξουν την τιμή για να τα ξεφορτωθούν. Δηλαδή οι αγοραστές αυτών των ομολόγων ζητούν μεγαλύτερο επιτόκιο (ασφάλιστρο κινδύνου) προκειμένου να τα αγοράσουν. Κι αφήνουμε τρίτο το στοίχημα στη χρεωκοπία της χώρας μέσω CDS. Τα spreads συνεπώς αυξάνονται και όταν η χώρα βγαίνει να αντικαταστήσει τα παλιά ομόλογα με νέα –δηλαδή να πληρώσει το χρέος της βρίσκεται αντιμέτωπη με υψηλότερα επιτόκια δανεισμού και η ανησυχία είναι διαρκής και  ανατροφοδοτούμενη.

Κι ενώ συμβαίνουν αυτά, η νέα Κυβέρνηση μοιράζει επιδόματα αλληλεγγύης και ασχολείται με την απονομή ιθαγένειας. Οι πρώτες 100 ημέρες έχουν παρέλθει χωρίς φυσικά να ψηφιστούν τα νομοσχέδια του προγράμματος, το χρέος κλείνει στα 300 Δις Ευρώ και κάπου εδώ το παιχνίδι αλλάζει. Οι τόνοι αρχίζουν και σταδιακά γίνονται πιο δραματικοί, με έναν σχεδόν γραμμικό τρόπο: το Προγραμμα σταθερότητας τον Ιανουάριο καταργεί τον προϋπολογισμό του Δεκεμβρίου προβλέποντας μια νέα δέσμη μέτρων (ουσιαστικά την πρώτη). Γίνεται φανερό ότι η προεκλογική «άλλη» πολιτική ουδέποτε υπήρξε σοβαρά. Εκείνη η αποστροφή περί εθνικής κυριαρχίας τα πρόδωσε όλα: αναδείξαμε το πρόβλημα και τώρα χτίζουμε τη στρατηγική μας πάνω σε αυτό. Το θεατρικό έργο  έχει και δράκο και τον λένε χρεωκοπία. Οι διαρροές συνεχείς και οι επίσημες και ημιεπίσημες Πράβδες σπέρνουν το φόβο: η κορύφωση έρχεται στις 3 Μαρτίου με τη δεύτερη δέσμη μέτρων. Σαρώνεται ο Δημόσιος Υπάλληλος (ενώ από όλη τη σπατάλη σε Προμηθευτές και Εργολάβους δεν ακουμπιέται σέντσι) ο οποίος πρωτύτερα και για πάνω από δύο μήνες έχει σταυρωθεί από τα μέσα: αυτός φταίει. Η μέθοδος της προπαγάνδας απλή. 80% φόβος και 20% αποδιοπομπαίος τράγος.

Και ξαναβγαίνουμε να δανειστούμε. Φευ, αποτυχία, τα spreads παραμένουν υψηλά, οι αγορές δεν αγοράζουν λέξη. Αδιέξοδο; Όχι ακριβώς. Γνωρίζοντας ήδη από το Δεκέμβριο που οδηγείται η κατάσταση, Η Κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός προσωπικά εκτελούν μια στρατηγική κίνηση υψηλού (και εύχομαι σοφά οριοθετημένου) ρίσκου. Καθώς η συζήτηση δεν αφορά μόνο την Ελλάδα και ο φόβος της μετάδοσης της μόλυνσης είναι υψηλός, η Κυβέρνηση θυμάται τα μακριά μαλλιά του Σαμψών: αν εμείς συντριβούμε , λέει, θα συντριβεί μαζί μας το Ευρώ και η Ευρωζώνη. Μάλιστα προχωράει, καθώς περνάνε οι ημέρες και σε μια άλλη «απειλή»: αν δε με στηρίξετε θα πάω ΔΝΤ. Bingo! Είναι η εξυπνότερη κίνηση της βραδιάς, Για να πετύχει όμως χρειάζεται και έναν αντίπαλο, κάποιον που θα πιστέψει αυτό που λέει και θα την αφήσει να πάει στο ΔΝΤ. Τον βρίσκει στη Γερμανική αντίδραση (αυτή θα την εξηγήσουμε σε άλλο σημείωμα). Στην πραγματικότητα η Κυβέρνηση δε θέλει να πάει στο ΔΝΤ γιατί όσο κι αν τα οφέλη είναι απτά οι δυσκολίες μπορεί τελικά να είναι περισσότερες και μάλιστα δεν είναι μετρήσιμες στην κοινωνική τους διάσταση. Φυσικά αν το παιχνίδι δε βγει και αναγκαστεί να πάει ΔΝΤ, τότε…Η  Γερμανική αντίδραση λειτουργεί πάντως σαν από μηχανής Θεός: το πρόβλημα γίνεται Ευρωπαϊκό και η Κοινωνική του διάσταση αυξάνει. Η Ελλάδα δεν είναι Ισλανδία και όσοι φοβήθηκαν τη μεταφορά του Αθηναϊκού Δεκέμβρη του 2008 (crisis spreading) γνωρίζουν καλά το γιατί. Αυτό σημαίνει ότι, βοηθούσης της Γερμανικής στάσης, διαμορφώνεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση κλίμα υπέρ της βοήθειας και περισσότερο της πολιτικής εμβάθυνσης. Τα προβλήματα της Ευρωζώνης έρχονται στην επιφάνεια. Το ΔΝΤ είναι εργαλείο με έδρα την Washington και η χρήση του φέρνει ρίγη σε ορισμένες Ευρωπαϊκές Πρωτεύουσες. Όσο περισσότερο θα φτάνουμε στο μη περαιτέρω, τόσο περισσότερο η Ευρωπαϊκή Λύση θα έρχεται. Σε κάθε άλλη έκβαση, το τέλος της Ευρωζώνης θα μπορεί να αποφευχθεί μόνο με την έξοδο της …Γερμανίας από τη ζώνη του Ευρώ.

Ας ανακεφαλαιώσουμε: ο δράκος της χρεωκοπίας υπήρξε συνειδητή Κυβερνητική επιλογή για να προωθηθεί μια πολιτική επικυριαρχία τα χαρακτηριστικά της οποίας θα εξελιχτούν σύντομα μπροστά μας. Υπήρξε επιλογή και ταυτόχρονα κίνηση υψηλού ρίσκου πιθανό αποτέλεσμα της οποία θα είναι –όχι να χρεωκοπήσει η χώρα- αλλά να διαρραγεί αμετάκλητα ο κοινωνικός ιστός. Τα μόλις διακρινόμενα σημεία αυτής της επικυριαρχίας θυμίζουν το ρηθέν υπό της Βαρώνης «there is no such thing as society…»

Μέχρι στιγμής η κίνηση φαίνεται να αποδίδει –αλλά πάντα είμαστε υπό την αίρεση του απρόοπτου. Τα δύσκολα όμως για το Λαό (και τον Πρωθυπουργό) είναι μπροστά είτε έτσι είτε αλλιώς. Είτε στις 25 Μαρτίου δοθεί Ευρωπαϊκή Λύση  είτε όχι το παιχνίδι μεταφέρεται από την Υψηλή Στρατηγική και τις Διεθνείς Σχέσεις στη Μικροοικονομία 1 δηλαδή στους ανθρώπους και στις σχέσεις μεταξύ τους. Και το μοίρασμα της μιζέριας είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση.

---

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΩΡΓΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ (ΠΕΔΙΟΝ ΤΟΥ ΆΡΕΩΣ), Εκλογές 2009, από www.pasok.gr

Ψηφίζουμε πέντε νομοσχέδια τις πρώτες 100 μέρες, για να δώσουμε οξυγόνο στην οικονομία. Με την καταπολέμηση της ακρίβειας και των άθλιων πρακτικών εις βάρος του καταναλωτή, τραβώντας κόκκινη γραμμή στην ασυδοσία των καρτέλ. Με αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό, με ένα φορολογικό σύστημα που θα είναι επιτέλους δίκαιο, εργαλείο αναδιανομής εισοδήματος. Για να πληρώνουν επιτέλους όλοι, ανάλογα με τα πραγματικά τους εισοδήματα, με την πραγματική τους φοροδοτική ικανότητα.

Υγιείς επιχειρήσεις σημαίνει άνθρωποι με δουλειά. Γι' αυτό παγώνουμε για ένα χρόνο τις δανειακές υποχρεώσεις όσων επιχειρήσεων είναι σε κρίση. Γιατί κανείς δεν μπορεί να επιχειρεί με το μαχαίρι διαρκώς στο λαιμό. Δίνουμε και όλα τα κίνητρα που απαιτούνται για την ίδρυση νέων επιχειρήσεων.

Γνωρίζω επίσης καλά τι σημαίνει για τους ανθρώπους, όταν η ανεργία χτυπά την πόρτα τους. Η εργασία είναι πάνω από όλα δικαίωμα. Και αυτό το δικαίωμα, θα το  προστατεύσουμε. Θα το προστατεύσουμε, στηρίζοντας τις επιχειρήσεις που διατηρούν τις υφιστάμενες θέσεις εργασίας, αλλά και εκείνες που κάνουν νέες προσλήψεις.

Και βάζουμε τέλος στην εκτεταμένη ανομία στην αγορά εργασίας, στην ανασφάλιστη εργασία, στις εξοντωτικές αμοιβές και ωράρια, στις ομαδικές και ανεξέλεγκτες απολύσεις. Μέσα από το διάλογο των κοινωνικών εταίρων, θα επιβραβεύσουμε οικονομικά και θεσμικά τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που εξανθρωπίζουν τις συνθήκες εργασίας για τον ιδιωτικό υπάλληλο. Και παράλληλα, θα ενισχύσουμε την Επιθεώρηση Εργασίας, για να προστατεύσουμε τα δικαιώματά του.

Παπανδρέου: «Δεν υπάρχει κανένα θέμα χρεοκοπίας», Η Καθημερινή 19/03/2010

Ζοζέ Μπαρόζο:«Δεν μπορούμε να παρατείνουμε περισσότερο την παρούσα κατάσταση», Το Βήμα 19/03/2010.

Ένα προς ένα τα άρθρα του φορολογικού νομοσχεδίου, Ελευθεροτυπία, 19/3/2010.

Όλο το νομοσχέδιο για τη φορολογία (μαζί με την αιτιολογική έκθεση), Η Καθημερινή, 19/3/2010.

---

Το εθνικό μας trash, του Nίκου Γ. Ξυδάκη, Η Καθημερινή 20/03/2010

Το μυστήριο του θάρρους, του Ηλία Μαγκλίνη, Η Καθημερινή 20/03/2010

Το Βερολίνο σπρώχνει την Ελλάδα στο ΔΝΤ! Αλλά εμείς λέμε ΟΧΙ., της Ζέζας Ζήκου, Η Καθημερινή 20/03/2010

Πάντως, ο πρωθυπουργός εξακολουθεί να ελπίζει! Αφού χαρακτήρισε θετικό το μήνυμα που βγήκε από τις συνεδριάσεις του Eurogroup και του Eco/Fin, πρόσθεσε ότι η Ελλάδα περιμένει την επιβεβαίωση της στήριξης της Ευρωπαϊκής Ενωσης, με ένα σήμα που θα εκπέμψει η Σύνοδος Κορυφής στη συνεδρίασή της στις 25 και 26 Μαρτίου. Ο Γ. Παπανδρέου τόνισε ότι κατά την παρουσία του στις Βρυξέλλες μετέφερε τις ελληνικές θέσεις και προσπάθησε να δώσει μια θετική εικόνα της Ελλάδας, η οποία δεν κατοικείται από έναν ανεύθυνο λαό, αλλά παίρνει αποφάσεις τις οποίες τηρεί.

Δηλαδή, αφού ξέχασε τις καταγγελίες του περί ελλείμματος αξιοπιστίας, μίλησε για την Ελλάδα της ευθύνης και του φιλότιμου(!) και της κυβέρνησής του που κάνει ό,τι μπορεί για τη χώρα και το μέλλον της. Και η προσπάθεια αυτή, όπως είπε, αναγνωρίζεται διεθνώς αλλά και από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Ευτυχώς...

Παρέμβαση Μπαρόζο για τη βοήθεια, του Άγγελου Κωβαίου, Το Βήμα 20/03/2010

Διχάζει την Ευρώπη το ενδεχόμενο προσφυγής στο ΔΝΤ, Το Βήμα 20/03/2010

Η σύγκρουση των άκρων, του Αντώνη Καρακούση, Το Βήμα 20/03/2010

Η μεγάλη δοκιμασία, Κύριο Άρθρο, Ελευθεροτυπία 20/03/2010

ΕΠΑΝΕΛΑΒΕ ο πρωθυπουργός και στην ομιλία του προς την Επιτροπή Χρηματοπιστωτικής Κρίσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και στο υπουργικό συμβούλιο ότι η Ελλάδα θα τα βγάλει πέρα μόνη της, «αρκεί να μπορεί να δανείζεται με λογικούς όρους». Και υπογράμμισε: «Υπ' αυτούς τους όρους η χώρα μας δεν ζητάει και δεν θα ζητήσει οικονομική βοήθεια από κανέναν. Ούτε από τους Ευρωπαίους εταίρους, ούτε από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που θα ήταν η ύστατη επιλογή μας».

ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΗ η θέση της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στους εταίρους της, από τους οποίους δεν ζητάει ούτε οικονομική βοήθεια ούτε δανεικά, αλλά πολιτική στήριξη, για να μην καταλήξει στην «ύστατη επιλογή», που θα ήταν η προσφυγή στο ΔΝΤ. Αυτή η θέση εκτιμάται όχι μόνο από τη Γαλλία, αλλά και από άλλους συνετούς παράγοντες, που επισημαίνουν ότι πρέπει να διασωθεί η Ελλάδα για να μην επεκταθεί η «πυρκαγιά» και σε άλλες χώρες, όπως είπε ο επικεφαλής της Ντόιτσε Μπανκ. Θα ακούσει, επιτέλους, αυτές τις φωνές η Γερμανίδα καγκελάριος Αγγέλα Μέρκελ ή θα αφεθεί η Ελλάδα να τα βγάλει πέρα μόνη της;

 

Επιστροφή στη δραχμή, του Ανδρέα Ρουμελιώτη, Ελευθεροτυπία 20/03/2010

Το πρωί που θα πας στην τράπεζα θα δεις αστυνομικούς ή φαντάρους απέξω και κατεβασμένα τα ρολά.

ΜΟΝΟ για μια μέρα. Την επομένη θ' ανοίξουν. «Τι ήθελε ο κύριος; Εκατό χιλιάδες ευρώ; Την άλλη εβδομάδα πολύ ευχαρίστως! Θα σας δώσουμε το αντίστοιχο ποσό σε δραχμές. Κάτι εκατομμύρια!»...

ΤΗΝ επόμενη εβδομάδα τα... εκατομμύριά σου θα χάσουν το 50% της αξίας τους γιατί η δραχμή θα υποτιμηθεί στο μισό. Οι εξωτερικές εμπορικές συναλλαγές της χώρας θα γίνονται σε ευρώ, ενώ στη δουλειά σου θα σε πληρώνουν με δραχμές. Θα παίρνεις, δηλαδή, τον μισό μισθό...

Κυβερνητικός πανικός για δανεισμό, Η Αυγή 20/03/2010

Όλοι δεν είναι "ανθέλληνες". Εμείς;, από την Αυγή 20/03/2010

Κινδυνολογίας συνέχεια, Αδέσμευτος Τύπος, 20/03/2010

Μήνυμα από Ιρλανδία..., του Χρήστου Θεοχαράτου, Αδέσμευτος Τύπος 20/03/2010

Αποφάσεις - μπούμερανγκ, Κύριο Άρθρο, Ελεύθερος Τύπος 20/03/2010

«Νταχάου» θέλει η Μέρκελ την ΕΕ!, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 19/03/2010

Σε παροξυσμό αντιθέσεων οδηγείται σταδιακά η ΕΕ. Με καταλύτη τη βοήθεια ή όχι προς την Ελλάδα, αναδύονται τώρα οι βαθύτερες διαφορές θέσεων και συμφερόντων των ηγετικών χωρών της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης σε θεμελιώδη ζητήματα. Συγκρούονται πλέον ανοιχτά η Γερμανία με τη Γαλλία, τη στιγμή που η ίδια η γερμανική ελίτ διχάζεται και ταλαντεύεται ως προς τη στρατηγική που πρέπει να ακολουθήσει απέναντι στο ευρώ και στην ΕΕ.

---

Greek Magic, Greek Religion, by Robert L. Fowler, Illinois Classical Studies, Volume XX (1995). 

Magic, Witchkraft, and Ghosts in the Greek and Roman Worlds, by Daniel Ogden, Oxford University Press, 2002.

Fortune-telling, bad breath and stress in Roman society, by Mary Beard, TLS, 17/3/2010.

 

 

Καλλικράτης: Νέος χωροταξικός σχεδιασμός με τη σύσταση Δήμων, Περιφερειών και Αποκεντρωμένων Διοικήσεων.

---

Aπό εκπομπή του Εξάντα για την οικονομική κρίση της Αργεντινής, youtube εδώ.

---

---

Μεγάλες στιγμές, μικροί άνθρωποι, του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου, Lifo, 29/4/2010

"Η ίδια χαριτωμένη αίσθηση ανυπακοής σαβουροσέρνεται στο πλήθος, που ξύπνησε βιαίως από τον λήθαργο του lifestyle. Κανένας δεν είναι διατεθειμένος να υποστεί τη λιτότητα που απαιτείται. Διότι το θεωρεί ένδειξη προσωπικής (όχι κοινωνικής) αποτυχίας, αφού ποτέ δεν ένιωσε και δεν φέρθηκε ως μέλος μιας κοινωνίας αλλά ως καουμπόι του μεσονυκτίου - άτακτος κι ημιπαράνομος! Δεν έχει τη συλλογική συνείδηση να καταλάβει ότι, εδώ που φτάσαμε, μαζί σωζόμαστε ή μαζί χανόμαστε: πάλι θα προσπαθήσει να λουφάρει, να στρίψει διά του αρραβώνος, να πλουτίσει μέσα στον χαμό. Αφού πάντα οι άλλοι φταίνε, αυτός έχει οικογένεια, έχει παιδιά - αμάρτησε για το παιδί του! Πολιτικοί και ψηφοφόροι - φτιαγμένοι από το ίδιο ύφασμα"

*Δύο παρατηρήσεις: το lifestyle δεν το καλλιεργούσε (καλλιεργεί;) ο κ. Τσαγκαρουσιάνος από την εποχή του 01 και εξής;;- τη συλλογική συνείδηση πώς την εννοεί ακριβώς; με αφιερώματα στις "φυλές της Αθήνας", "φεστιβάλ πορνό" στο Γκαγκάριν και "μόδες της γεύσης";

---

 Max Keiser: "Έλληνες, αρνηθείτε να πληρώσετε το χρέος σας", Real Politics, 22/4/2010.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

H Ώρα της Γης γεννήθηκε το 2007 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, όταν δύο εκατομμύρια νοικοκυριά και επιχειρήσεις ύψωσαν τη φωνή τους ενάντια στην κλιματική αλλαγή, σβήνοντας τα φώτα για μία ώρα. Μόλις ένα χρόνο αργότερα, η Ώρα της Γης άγγιξε 50 εκατομμύρια πολίτες σε 35 χώρες ανά τον πλανήτη, δημιουργώντας ένα παγκόσμιο κίνημα υπέρ ενός βιώσιμου μέλλοντος. (περισσότερα)

---

Climate Change Overview, by Climate Ark

Greenpeace Releases 20-Year History of Climate Denial Industry, by Jim Hoggan, DesmogBlog 26/03/2010

Progress and Failure, by Justin Guay, Celsias 24/03/2010

Sealevelgate, in RealClimate 11/03/2010

Climate Change 2001:Working Group I: The Scientific Basis, IPCC Third Assessment Report - Climate Change 2001 - Complete online versions

---

 

Τιμή μας και καμάρι μας!, της Αλεξάνδρας Γρηγορίου, xanthionline.com 24/03/2010

Μπορεί να χρειάζεται εκσυγχρονισμό η παρέλαση για τον εορτασμό της Εθνικής Παλιγγενεσίας, μπορεί κάποια παιδιά να μπερδεύουν τον λόγο που παρελάυνουν επειδή δεν έχουμε μόνο έναν, μπορεί να έχουμε πλαδαρίνει τόσο πολύ που φαίνεται ότι δεχόμαστε τα πάντα αλλά κανείς μας δεν ξεχνάει ότι είμαστε Έλληνες και πρέπει να είμαστε υπερήφανοι γι' αυτό! Ακόμη κι εκείνοι που προσπαθούν να εναρμονιστούν με τα ξενόφερτα ήθη, μέσα τους γνωρίζουν πολύ καλά ότι απλώς καταπιέζουν την ελληνικότητά τους. Κι όσοι δεν την νιώθουν, κρίμα γι΄αυτούς!
Αυτή η ελληνικότητα όμως δεν είναι τροφή για κανέναν δεξιό, αριστερό, λίγο πιο δεξιό ή κεντρώο, ούτε επιτρέπεται να διαπραγματεύεται με κανέναν για λιγότερο ή περισσότερο! Κι όλα αυτά είναι στο χέρι μας! Στο χέρι καθενός από μας! Κάθε Έλληνα! Μόνο έτσι θα πάρουν το μήνυμα κι εκείνοι που υποτίθεται ότι μας οδηγούν γιατί τους επιλέξαμε! Και το μήνυμα είναι ότι πρέπει να διεκδικούν, να διοικούν και να διαπραγματεύονται ως Έλληνες!

Γνώμες. Δρόμοι, του Ρούσσου Βρανά, Τα Νέα, 26/3/2010.

Όπως ο Χίτλερ έκλεισε πρώτα τους Γερμανούς αντιφρονούντες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης που αργότερα «φιλοξένησαν» εκατομμύρια αιχμαλώτους από τις κατακτημένες χώρες, έτσι και ο Σρέντερ και η Μέρκελ υπέβαλαν πρώτα τους Γερμανούς εργαζόμενους στη λιτότητα, στην οποία αργότερα υπέβαλαν τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς. Έτσι, πατώντας πρώτα πάνω στα δικά της πτώματα, η Γερμανία εξασφάλισε την οικονομική κυριαρχία της στην Ευρώπη. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί χωρίς το ευρώ. Αποδείχτηκε ένα σύγχρονο στρατόπεδο συγκέντρωσης, στο οποίο βασανίζονται καθημερινά όλοι οι λαοί της ευρωζώνης.

Ο εκβιασμός της κοινωνίας, του Θανάση Αλεξίου, Ελευθερία Λάρισας 24/03/2010

Γίνεται όλο και πιο σαφές πως τα μέτρα για τη μείωση των μισθών στο Δημόσιο και η αντίστοιχη που εκ των πραγμάτων θα ακολουθήσει στον ιδιωτικό τομέα (βλ. της δηλώσεις του αρμόδιου ευρωπαϊκού επιτρόπου), αποτελούν μέρος μιας στρατηγικής που αποσκοπεί στη μεγαλύτερη εμπορευματοποίηση της εργασίας. Ανεξάρτητα από τη ζημιά που προκλήθηκε στην εικόνα της χώρας στο εξωτερικό με τη φιλολογία της πτώχευσης (βλ. και σχετικό δημοσίευμα της Wall Street Journal), αυτή αποσκοπούσε στο εσωτερικό της στη διαμόρφωση μιας ψυχολογίας ανημποριάς και ηττοπάθειας ώστε η κοινωνία να αποδεχτεί στη συνέχεια, χωρίς, ή με τη μικρότερη αντίσταση τον εκβιασμό. Ο εκβιασμός είχε και έχει ως διακύβευμα το κοινωνικό και πολιτισμικό κεκτημένο που προέκυψε από κοινωνικούς αγώνες δεκαετιών, το οποίο προσδιόριζε τα όρια εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης, διασφαλίζοντας κατά κάποιο τρόπο τη βιολογική και κοινωνική αναπαραγωγή της. Στην κατεύθυνση αυτή η δημόσια συζήτηση εξομολογήθηκε από την αρχή, με πρωτοβουλία του ίδιου του πρωθυπουργού και άλλων κυβερνητικών στελεχών με όρους «χρεοκοπίας» και «κατάρρευσης», πράγμα που ευνόησε την κερδοσκοπία των αγορών. Στη διαμόρφωση αυτού του κλίματος σημαντικά συνέβαλαν οι σχολιαστές και οι δημοσιογράφοι του «Δελτίου των οκτώ» που εκφράζουν συγκεκριμένα εκδοτικά και επιχειρηματικά συμφέροντα.

 

ΕΔΕ και "αποκεφαλισμοί" στις Ειδικές Δυνάμεις για τα ρατσιστικά συνθήματα, Ελευθεροτυπία, 26/3/2010.

Ταυτότητες και Πολυπολιτισμικότητα, του Κώστα Καραϊσκου, από τον Αντιφωνητή, 16/03/2010.

Ο εκτοπισμός των Εβραιογιαννιωτών στα ναζιστικά στρατόπεδα, του Γ. Σιομπότη, Πρωϊνός Λόγος (Ιωαννίνων) 25/03/2010

Οι Κρήτες που διαμόρφωσαν την Ιστορία, αφιέρωμα από την εφημερίδα Πατρίς του Ηρακλείου

Όψεις «συνεργασίας» χριστιανών και μουσουλμάνων στην περίοδο της Επανάστασης, του Παναγιώτη Στάθη, Η Αυγή 25/03/2010

Τα ψέματα και οι αλήθειες για το χρέος, του Δημήτρη Καζάκη, Ποντίκι 25/03/2010

Δερβίσηδες. Από τον μυστικισμό στο φολκλόρ, του Γιώργου Σκίντσα, Το Βήμα, 21/3/2010.

---

"Even War is Good for Economic Growth". Globalization critic Noreena Hertz, Der Spiegel, 24/3/2010.

The Pinch: How the Baby Boomers Stole their children's future by David Willetts, Richard Reeves, The Guardian, 7/2/2010.

Astonishing Transatlantic Cultural Comparisons, by Peter Baldwin, The Globalist, 2/2/2010.

 Roosevelt et Churchill devant le tribunal de l'Histoire. Les Alliés ont-ils abandonné les juifs?, Claude Weill-Laurent Lemire, Le Nouvel Observateur, 4/3/2010.

Chine:le départ de Google inspire d'autres géants, par Guerric Poncet, Le Point, 26/3/2010.

Dossier: L' église catholique ébranlée par les scandales pédophiles, L' Express.

 

Los Legionarios reniegan de su fundador. El movimiento católico admite, tras negarlo durante más de una década, que Marcial Maciel fue un pederasta - La congregación, bajo inspección del Vaticano, Pablo Ordaz, El Pais, 27/3/2010.

 

 

Επειδή η πραγματικότητα δε μπορεί να κρυφτεί πίσω από Επικοινωνιακές Στιγμές Βίζας, δημοσιεύουμε εδώ συγκριτικό πίνακα με τις τιμές καυσίμων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Οι τιμές είναι του Φεβρουαρίου 2010 (σύντομα θα δώσουμε και του Μαρτίου) αλλά ήδη η χώρα με τους χειρότερους μισθούς έχει φτάσει να είναι στο club με τις ακριβότερες τιμές καυσίμων. Διαβάστε εδώ το σχετικό πίνακα.

 

---

Ερωτήματα που περιμένουν απαντήσεις…
του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Στη δίνη αυτού του παραλογισμού, κάποιες σκέψεις είναι αναπόφευκτες.
Δεν έχει δοθεί μέχρι σήμερα σοβαρή και εμπεριστατωμένη απάντηση σχετικά με το τι ακριβώς μας προσφέρει η Ε.Ε. (στη σημερινή της μορφή).
Σε επίπεδο λογιστικής αποτίμησης, δεν είμαι σίγουρος αν οι απαιτήσεις κάποιου άλλου εξω-ευρωπαϊκού θεσμού (το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα) θα ήταν περισσότερο «σκληρές» απ’ ό,τι αυτές της Ε.Ε., η οποία άλλωστε δεν προσφέρει άμεσα χρήματα.
Σε επίπεδο μακροοικονομίας, έχουν ήδη ακουστεί φωνές (και απ’ αυτό τον δικτυακό τόπο) για τη μη συμπόρευση, θα έλεγα την ανυπαρξία, κοινής ευρωπαϊκής νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής. Διόλου τυχαίο. Αφού εκεί παίζονται ισορροπίες ισχύος (κάτι ξέρει και ο Σαρκοζύ!).
Σε επίπεδο διαρθρωτικών αλλαγών και ανάπτυξης να δεχθώ τα εγκληματικά λάθη της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας και κοινωνίας. Ποιος μπορεί να μου απαντήσει όμως αν σε διαφορετικό πλαίσιο δράσης-και με δεδομένη την απουσία χρηματοδοτικών ενισχύσεων-δεν θα «αναγκαζόταν» η Ελλάδα θα αναδιαρθρώσει η ίδια το παραγωγικό της δυναμικό;
Σε πολιτικό επίπεδο μόνο γέλωτα προκαλεί η διαπίστωση ότι ένα κράτος για να μπορεί να στηρίξει τη δημοκρατία του (που υποτίθεται αυτό γέννησε), πρέπει να ενταχθεί σε ένα υπερεθνικό θεσμό, αμφίβολης δημοκρατικότητας.
Και φθάνουμε στα ουσιώδη. Αυτά έχουν όνομα, και λέγονται εθνική εξωτερική πολιτική και γεωπολιτική θέση. Είτε το θέλουν κάποιοι είτε όχι αυτό είναι το μοναδικό «κεφάλαιο» που διαθέτει η Ελλάδα, λόγω της στρατηγικής της θέσης. Όταν ο γερμανός δημοσιογράφος έκανε πλάκα για πώληση νησιών, είχε κάπου στο βάθος δίκαιο: έστω και χωρίς να το γνωρίζει ο ίδιος, έδειχνε ότι αυτό είναι που η Ελλάδα μπορεί να διαπραγματευτεί αποτελεσματικά. Τίνι τρόπω; Μα, υποσχόμενη, απειλώντας ή μπλοφάροντας ότι θα αναγκαστεί (κατόπιν θερμού επεισοδίου;) να στραφεί προς άλλες υπερατλαντικές ή ευρασιατικές συμμαχίες. Βέβαια θα χάσει τις περιπολίες των Ευρωπαίων στα σύνορα της Ευρώπης (sic) για τον έλεγχο των μεταναστευτικών εισροών…!
Η πολιτική πράξη θέλει επιδέξιους χειρισμούς και στο παρελθόν τέτοια τεχνάσματα, μεστά πολιτικής σοφίας, υπήρξαν. Αρκεί για όποιον δεν έχει ισχυρή εθνική μνήμη να δει για λίγο την Τουρκία.
Εκτός Ε.Ε., με χρόνια και δυσεπίλυτα προβλήματα, βρίσκει τον τρόπο να παράγει πολιτική, ιδεολογία και μικρομεσαίο καπιταλισμό. Θα μου αντιτείνει κανείς ότι πρόκειται για μεγάλη χώρα, με τεράστιο πληθυσμιακό όγκο και ανεξάντλητες πλουτοπαραγωγικές και ενεργειακές πηγές. Όλα αυτά δεν ακυρώνουν επιδέξιους χειρισμούς που μπορούν να γίνονται εκεί για δύο λόγους: πρώτον, διότι ακριβώς είναι εκτός Ε.Ε., και δεύτερον, διότι υπάρχει εθνική εξωτερική πολιτική. Σαν παράδειγμα να αναφέρω τη στάση της γειτονικής χώρας στους πολέμους στο Ιράκ και σ’ αυτόν στην Γιουγκοσλαβία. Αντιπαραβάλετε τώρα αυτή την «κερδοφόρα» της στάση με τη δικής μας επαμφοτερίζουσα, την στάση του «παντού και πουθενά».
Με αυτά δεν ακυρώνω την συνεισφορά της Ευρώπης στα ελληνικά πράγματα. Απλά είναι η ώρα να ασκηθεί κριτική και να γίνει και πάλι γνωστό αυτό που γνωρίζουν οι πρωτοετείς των διεθνών σπουδών, ότι δηλαδή και η Ε.Ε. είναι «απότοκο» γεωπολιτικών συσχετισμών, προσωρινό ιστορικά μόρφωμα, που αναζητεί ακόμα ταυτότητα και θεσμούς αποτελεσματικούς. Και που, όπως πηγαίνουν τα πράγματα, θα κατακερματιστεί σε ζώνες χωρών, επιστρέφοντας στην προ Μάαστριχτ εποχή. Όταν σημαίνουν οι καμπάνες του τέλους, είναι κωμικό εμείς να ζητάμε κοινοτική αλληλεγγύη και συνοχή!

Υ.Γ. Το ότι υπάρχουν ευθύνες και σε εμάς για ρεμούλες, απάτες και κακοδιοίκηση, είναι δεδομένο. Μόνο που το τανγκό θέλει δύο χορευτές. Όταν εμείς «εξαπατούσαμε», υπήρχαν άλλοι που «ήθελαν» ή τους βόλευε να «εξαπατώνται». Τα υπόλοιπα περί εθνικής μας μιζέριας σε άλλο σχόλιο.
 

---

Επίσκεψη Παπανδρέου στις ΗΠΑ

 

Ψήφο εμπιστοσύνης από τον Ομπάμα με κατάργηση της βίζας, Το Βήμα 09/03/2010

Παπανδρέου: Συνδρομή ΗΠΑ στην Ελλάδα κατά τη σύνοδο του G20, Η Καθημερινή 09/03/2010

Εξασφάλισε στήριξη και... κατάργηση βίζας, Ελευθεροτυπία 09/03/2010

"Δώρο" Μ.Ομπάμα στον Γ.Παπανδρέου: Υπέγραψε την κατάργηση της βίζας για τις ΗΠΑ!, από DefenceNet 09/03/2010

---

Μηχανισμό βοήθειας προανήγγειλε ο Μπαρόζο, Το Βήμα 10/03/2010

Κρας τεστ κυβέρνησης - κοινωνίας, του Χρήστου Μέγα, Ελευθεροτυπία 10/03/2010

του Στάθη, από την Ελευθεροτυπία 08/03/2010

---

  

Διοίκηση εκτάκτου ανάγκης, του Aλέξη Παπαχελά, Η Καθημερινή 10/03/2010

Aνάλυση: Πώς γράφεται η «κρίση» στα κινεζικά;, του Γιώργου Μαντέλα, Η Καθημερινή 10/03/2010 

Ξεφυλλίζοντας τα ΦΕΚ, του Πάσχου Μανδραβέλη, Η Καθημερινή 10/03/2010

Η Συμμορία των 1.111, της Λώρης Κέζα, Το Βήμα 10/03/2010

Κυβέρνηση με δομή «2004», του Αντώνη Καρακούση, Το Βήμα 10/03/2010

Μαθήματα πολιτικής από τον Σαρκοζί, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 09/03/2010

«Εσπασαν» τα ευρωπαϊκά ταμπού..., του Παναγιώτη Παναγιώτου, Έθνος 09/03/2010

Ομπρέλα για ευρωζώνη, Κύριο Άρθρο Ελευθεροτυπία 09/03/2010

Η κουλτούρα της κρίσης, της Φωτεινής Τσαλίκογλου, Τα Νέα 09/03/2010

Τι έχουν καταλάβει;, του Γιάννη Πρετεντέρη, Τα Νέα 10/03/2010

 

"● ΤΟ 48,4% πιστεύει ότι τα μέτρα δεν είναι σε σωστή κατεύθυνση. 

● ΚΑΙ ΠΩΣ να είναι σε σωστή κατεύθυνση, αφού το 44,8% θεωρεί ότι η κατάσταση δεν είναι «πραγματικά πολύ άσχημη» κι ούτε «είναι αναγκαίο να υπάρξουν επώδυνα μέτρα». 

● ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΩΣ, το 52,4% εκτιμά ότι υπάρχει και κάποια άλλη πολιτική με την οποία η κυβέρνηση μπορεί να καλύψει το έλλειμμα «χωρίς να επιβαρύνει τους μισθωτούς και τη μεσαία τάξη». 

● ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ λοιπόν; Το 60,6% πιστεύει ότι συντελείται ένας «εκφοβισμός» ώστε να γίνουν αποδεκτά μέτρα «που θίγουν το βιοτικό επίπεδο της μεσαίας και χαμηλότερης οικονομικής τάξης». 

● ΚΑΙ ΠΩΣ γίνεται αυτό; Το 64,8% θεωρεί ότι τα ΜΜΕ παρουσιάζουν την κρίση «σε υπερβολικό βαθμό»- ενώ θα μπορούσαν, λόγου χάρη, να ασχοληθούν περισσότερο με το DVD της Τζούλιας... 

ΣΑΣ ΔΙΝΟΥΝ αυτοί οι αριθμοί την εικόνα μιας κοινωνίας που έχει αντιληφθεί την κρισιμότητα της κατάστασης και θεωρεί ότι χρειάζονται θυσίες για να αντιμετωπιστεί; Εμένα, όχι! Αντιθέτως, μου δίνουν την εικόνα μιας κοινωνίας που υποψιάζεται ότι δεν τρέχει και κάτι πολύ σοβαρό, αλλά κάποιοι χρησιμοποιούν την κρίση για να τη φοβίσουν και να της πιουν το αίμα". 

Τουλάχιστον έχει κύρος, αποπνέει αξιοπρέπεια, εμπνέει σεβασμό, του Τάσου Γιαλίδη, NewsIt, 10/03/2010

---

European Leaders Call for Crackdown on Derivatives, by Lynnley Browning and Matthew Saltmarsh, The New York Times 09/03/2010 

Sarkozy to warn Cameron over defence co-operation in Europe, by Patrick Wintour and Allegra Stratton,The Guardian 10/03/2010

Greek Crisis Is ‘Over,’ Former EC Commission Chief Prodi Says, Bloomberg 10/03/2010

Why Our Present Economy Is Not Sustainable, by Kimball Corson, Seeking Alpha 10/03/2010

"With only 21% or 22% of all income going to 59% of households, and the rest to the top 41%, with the very top 1/10 of 1% getting 6% of all income, the prospect for aggregate demand, because of the income class differentials in the propensity to consume, is simply too low to generate full employment or use up our existing excess manufacturing capacity. Savvy economists who have thought about this and studied the numbers realize this is true but are not willing to raise or discuss it, given the sources of their or their institutions grant support. It is a secret that needs to be put on the table.

 As one economist, who will remain nameless, has put it: “Social and economic stability, therefore, depend upon redistribution for which there is no overt legal framework or political consensus.”

 

ΑΛΛΕΣ ΕΠΟΧΕΣ..ΑΛΛΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ (27 Απριλίου 1941)

Η περίπτωση του Κωνσταντίνου Κουκίδη, από Newstrap.

---

 

Σιωπή πριν από την εξέγερση, της Λώρης Κέζα, Το Βήμα 27/04/2010

Σαν να μην φτάνουν τα μέτρα, έχουμε και την ευρωατλαντική ειρωνεία. Από την πρώτη επίσκεψη στην Αθήνα διεπιστώθη ότι «με 720 ευρώ τον μήνα ο συνταξιούχος δεν περνάει και άσχημα στην Ελλάδα». Το διατύπωσε verbatim στέλεχος του κλιμακίου που ήλθε να βάλει τάξη. Μια μικρή φρασούλα, ενδεικτική για το τι θα ακολουθήσει. Μια φρασούλα αρθρωμένη από έναν υπερβολικά μορφωμένο αρχιλογιστή, που ξέρει απ΄ έξω κι ανακατωτά πόσο μπορεί να ωφεληθεί η οικονομία αν μειωθούν όλες οι συνταξούλες κατά 20 ή 50 ευρώ, όμως δεν μπορεί επ΄ ουδενί να συμμεριστεί τη στέρηση που θα σημάνει αυτό το ασήμαντο ποσό για τον γέροντα. Ξέρουν όμως αυτοί τι κάνουν: ...

(...)

Οι εκπρόσωποι των σωματείων έχουν μείνει άλαλοι- δεν ήταν και ποτέ ριζοσπαστική η παρουσία τους. Ο κόσμος όμως πού είναι; Πού είναι όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι που θα δουλεύουν ως τα βαθιά τους γεράματα με ανασφάλεια; Πού είναι όλοι αυτοί που χάσουν ποσοστό της σύνταξής τους από τον Σεπτέμβριο; Ο κόσμος είναι αποσβολωμένος. Προς το παρόν. Εχει ενδιαφέρον να δούμε αν η σιωπή θα εξελιχθεί σε απάθεια ή αν θα γίνει της Βαστίλλης.

 

Και ο Κύκλωπας; του Γιάννη Πρετεντέρη, Τα Νέα 26/04/2010

ΚΙ ΑΥΤΗ είναι η ουσιαστική διαφωνία µου µε τους οργανοπαίκτες και τους πανηγυρτζήδες. Ενας λαός µπορεί να αντέξει πολλές Οδύσσειες όταν έχει σαφή αντίληψη των πραγµάτων και απόλυτη επίγνωση της πραγµατικότητας, όταν ξέρει σαφώς τι θα του συµβεί και τι πρέπει να περιµένει. Κανένας λαός, όµως, δεν αντέχει την κοροϊδία.

ΓΙΑ ΠΟΛΛΟΥΣ λόγους αλλά και για έναν εξαιρετικά σηµαντικό. ΕΠΕΙΔΗ ΣΤΗΝ πολιτική η ωραιοποίηση των καταστάσεων έχει κοντά ποδάρια. Αργά ή γρήγορα, η πραγµατικότητα παίρνει πάντα το πάνω χέρι.

ΚΑΙ ΓΙ αυτό, το ταξίδι προς την Ιθάκη µπορεί να αποδειχτεί έτσι ή αλλιώς. Αλλά δεν µπορεί να κάνεις ότι δεν βλέπεις τον Κύκλωπα στο κατάστρωµα.

 

«Ταπείνωση για τον Παπανδρέου», του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 26/04/2010

Ισχυρίστηκε ο πρωθυπουργός στο δραματικό διάγγελμά του ότι με τα μέτρα λιτότητας που υιοθέτησε η κυβέρνησή του «ανακτήσαμε την αξιοπιστία μας». Δεν γνωρίζουμε φυσικά αν το πιστεύει αυτό ή το είπε για αυτοπαρηγοριά. Αυτό που σίγουρα γνωρίζουμε είναι ότι τίποτα τέτοιο δεν αντανακλάται κατά κανέναν τρόπο στις ξένες εφημερίδες ή στις χρηματοπιστωτικές αγορές των κερδοσκόπων, μετά την προσφυγή της χώρας στο ΔΝΤ.

Η επιθετικότητα του ξένου Τύπου και ιδίως του γερμανικού εναντίον της χώρας μας παραμένει απίστευτα εχθρική και μας βάζει σε σκέψεις ως προς τη στρατηγική που διαμορφώνει πλέον έναντι της Ευρώπης το Βερολίνο - αν, δηλαδή, ισχυρίζεται ακόμη ότι θέλει μια Γερμανία ενσωματωμένη σε μια ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ή αν κρίνει ότι ήρθε πλέον η ώρα μιας Ευρώπης υποταγμένης στο Τέταρτο Ράιχ.

Ο Γ. Παπανδρέου υποκύπτει ασυζητητί σε οποιονδήποτε όρο του θέσουν, οι Γερμανοί, όμως, δεν ικανοποιούνται με τίποτα. Λυσσομανά ο δεξιός γερμανικός Τύπος απαιτώντας να πετάξουν την Ελλάδα έξω από το ευρώ - κάτι που είναι εντελώς αδύνατο βάσει των συνθηκών της ΕΕ. 

 

 

Κατήφεια και καταχνιά, επιμέλεια: Γιάννης Tριάντης, Ελευθεροτυπία 26/04/2010

Πολυετής φτώχεια και μαρασμός. Δηλαδή, βίαιη ανατροπή των συνθηκών ζωής, είτε αυτές αφορούν στην επιδείνωση της καταστάσεως εκείνων που ήδη χειμάζονται είτε στο τέλος των ψευδαισθήσεων, και την απότομη υπαγωγή τους σε δυσμενέστερες συνθήκες διαβίωσης, εκείνων που συγκροτούν το μεσαίο στρώμα της κοινωνίας *** Κρίσιμο ερώτημα, με δύο σκέλη: οικονομικά, υπάρχει προοπτική για τη χώρα; Και, δεύτερον, το αναμενόμενο σοκ (αναμενόμενο, διότι τίποτε δεν είδαμε ακόμη) υπάρχει περίπτωση να έχει ευεργετικά αποτελέσματα στη νοοτροπία, τις συνήθειες και τη συμπεριφορά των Ελλήνων; Απάντηση στο πρώτο σκέλος δίνει ο Κώστας Βεργόπουλος, από το «Βήμα»: «Με τις περικοπές εισοδημάτων και συντάξεων, και την αύξηση της φορολογίας, διασφαλίζεται εξαθλίωση, δεν προωθείται η αποπληρωμή του χρέους, αλλά η τελική χρεοκοπία. Επιβάλλεται αναδιαπραγμάτευση του χρέους με περίοδο χάριτος, αλλαγή οικονομικής πολιτικής, με προτεραιότητα στην αύξηση του εισοδήματος. Χωρίς αύξηση εισοδήματος, το χρέος δεν θα αποπληρωθεί ποτέ»...

 

Κρίση και εθνικές ψευδαισθήσεις, του Τάσου Γιαννίτση, Το Βήμα 25/04/2010

Σημείο 3: Ωστόσο το μέγεθος της αναγκαίας δημοσιονομικής προσαρμογής της χώρας κάνει απόλυτα ζωτική την έμφαση στην αναπτυξιακή διαδικασία, αφού όμως ορίσουμε πώς δημιουργείται ανάπτυξη σήμερα. Ανάπτυξη με νέα ελλείμματα οδηγεί στο μηδέν με κεφαλαία. Οδηγεί στον απελπισμένο δρόμο των μεγαλύτερων ελλειμμάτων, της υπερχρέωσης, της εξοντωτικής πληρωμής τόκων, του αναπτυξιακού τέλματος. Αντίθετα, ανάπτυξη μπορεί να επιτευχθεί με ενίσχυση της παραγωγικότητας οριζόντια σε όλη την οικονομία και οικονομικό εξορθολογισμό των αναρίθμητων παραλογισμών που έχουν επιβάλει ισχυρά επί μέρους συμφέροντα. Ανάπτυξη σημαίνει εκτεταμένη και επίπονη προσπάθεια σε χιλιάδες μικροεπίπεδα (στις επιχειρήσεις, τους θεσμούς, το κράτος, τις αντιλήψεις). Σημαίνει και διαφορετική φύση επενδυτικών επιλογών. Είναι όλα αυτά μαζί που μας χωρίζουν από τις αναπτυγμένες κοινωνίες και όχι η ποσοστιαία διαφορά στο επίπεδο του ΑΕΠ. Είναι όλα αυτά μαζί, και μόνο αυτά, που σε φάση περιοριστικής δημοσιονομικής πολιτικής μπορεί να κάνουν αποτελεσματική τη μάχη με την κρίση. Πολλά από αυτά δεν απαιτούν πόρους, απαιτούν όμως καθαρούς στόχους και ανα-ιεράρχηση επιλογών. Πολλά από αυτά δεν είναι καν θέματα μιας κυβέρνησης. Είναι θέματα συλλογικά.

 

Επικίνδυνη φημολογία για τη διαχείριση του χρέους, του Βασιλη Zηρα, Η Καθημερινή, 27/04/2010

Ενα στέλεχος της κυβέρνησης μου είπε χθες ότι «μας σπρώχνουν σε αναδιάρθρωση χρέους». «Ποιοι», τον ρώτησα. «Το ΔΝΤ, οι Γερμανοί, όλοι, δεν βλέπεις τι γίνεται;». Αυτό που βλέπω είναι υπουργούς, αμήχανους μπροστά στις εξελίξεις, να αναπαράγουν σενάρια αναλυτών ή όσα ακούν από τους ίδιους εκείνους τύπους που λίγους μήνες νωρίτερα τους «πουλούσαν» ιδιωτικές τοποθετήσεις στην Κίνα ή τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτοί οι τύποι έχουν σοβαρό κίνητρο: η αναδιάρθρωση όπως και οι εκδόσεις ομολόγων με ιδιωτική τοποθέτηση έχουν υψηλές προμήθειες. Οι άλλοι όμως;

Η Πορτογαλία υποφέρει από την «ελληνική ασθένεια». Φόβοι πως η Πορτογαλία μπορεί να γίνει η νέα Ελλάδα, Eλευθεροτυπία, 27/4/2010.

"Με ένα αυξανόμενο χρέος και ένα βραδύτερο του ελληνικού ρυθμό ανάπτυξης, η φτωχότερη χώρα της Δυτικής Ευρώπης τιμωρείται από τους επενδυτές, καθώς η κρίση των κρατικών χρεών σταδιακά εξαπλώνεται"

«Δεν είμαστε υπάλληλοί τους» . Ουγγαρία: αντάρτικο στο ΔΝΤ και την Ε.Ε. κήρυξε ο νεοεκλεγείς πρωθυπουργός, επιμέλεια Περικλής Δημητρολόπουλος, Τα Νέα, 27/4/2010
"Στο ενθουσιώδες πλήθος που είχε συγκεντρωθεί στο κέντρο της Βουδαπέστης το βράδυ των εκλογών, ο Ορμπάν έκανε λόγο για «επανάσταση». Χθες έδωσε ένα δείγμα του τι ακριβώς εννοούσε. Ο νεοεκλεγείς πρωθυπουργός ξιφούλκησε κατά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, στις υπηρεσίες των οποίων είχε καταφύγει το 2008 η σχεδόν χρεοκοπημένη Ουγγαρία για τη σύναψη δανείου ύψους 20 δισ. ευρώ. Η συμφωνία για το δάνειο συνήφθη από τον Σοσιαλιστή Γκόρντον Μπαϊνάι και συνοδεύθηκε από ένα αυστηρότατο πρόγραμμα λιτότητας. Οπως αποδείχθηκε στις κάλπες, το κόστος ήταν τεράστιο για την κυβέρνηση και το κόμμα του: έπειτα από οκτώ χρόνια στη διακυβέρνηση της χώρας, οι Σοσιαλιστές περιορίστηκαν σε ένα ταπεινωτικό 19% και 59 έδρες.

«Δεν θα δεχθούμε εντολές», ήταν το μήνυμα που έστειλε χθες προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Ενωση ο Ορμπάν. Ο ούγγρος ηγέτης πρόσθεσε ότι θα επιδιώξει τη συνεργασία της κυβέρνησής του με τους δυο θεσμούς. «Κατά την άποψή μου, ούτε το ΔΝΤ ούτε οι οικονομικές υπηρεσίες της Ε.Ε. είναι αφεντικά μας. Κι εμείς δεν είμαστε υπάλληλοί τους», τόνισε σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε. «Εάν χρειαστεί να προσφύγουμε σε βοήθεια πρέπει να διαπραγματευτούμε. Πρέπει να δεχθούμε ότι θα διαπραγματευτούμε με αυτούς που δίνουν τα χρήματα. Αλλά ο σκοπός αυτών των διαπραγματεύσεων δεν είναι να υπακούσουμε σε διαταγές»

(Για την Ουγγαρία, θα ακολουθήσει ειδικό άρθρο στον παρακάτω φάκελο αύριο)

 

---

 

H NEA EΠΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΝΕΤΕΙΛΕ! (2)

(θα ακολουθήσει σειρά αφιερωμάτων στις χώρες που είχαν την "τιμή" να "κηδεμονεύονται" από το ΔΝΤ)

1. ΤΟΥΡΚΙΑ και ΔΝΤ:

 

---

Greece Will Have the Last Laugh, by Chris Damas, Seeking Alpha, 25/04/2010

I really don't see political leaders in Europe doing to Britain what they have allowed the Germans to demand of the Greeks if the U.K. credit situation falters after their own election in early May. The U.K. percentage of GDP deficit and total debt exceeded that of the Greeks up until recent revisions (see below).

It seems "too big to fail" extends beyond banks to countries. Perhaps after the May 6 U.K. election and the May 9 German state election, the pressure will be taken off Greece as political pressure to make Greece "an example to the others" dissipates. But it's too late for that now - bringing in the IMF for a country means "I'M Finished!"

(...)

You see, Greeks are anarchists at heart. They like to disrupt authority. And they may smile in an adversarial situation. But watch out if the adversary crosses a line and pride has been hurt.

I think Merkel really has crossed that line recently, repeating the comments that the loans would not be subsidies and would come with "strict conditions" - rather insulting to continue to frame the people who have swallowed their pride to ask for help as shifty and not to be trusted, even as their shortfalls have been aired to the world for several months now.

 

Greek Debt Crisis: Why Not Try Dollarization?, by Daryl Montgomery, Seeking Alpha 26/04/2010

There have been suggestions that Greece leave the euro currency union, at least temporarily, and start reusing the drachma. This would be more than disruptive to say the least. I have seen no one recommend the obvious solution of dollarization. This doesn't mean Greece would use U.S. dollars; it would still use the euro, but not as a member of the currency union. Dollarization is the generic term for when one country uses another country's currency. Panama and Ecuador for instance use American dollars as their official currency, although neither is part of a currency union with the United States. In early 2009, Zimbabwe dealt with its hyperinflation problem by allowing foreign currencies to be used in the country. One of those currencies was the euro.

 

Greek Crisis Enters New Phase, by Cynicus Economicus, Seeking Alpha 26/04/2010

The big questions, aside from the crisis in Greece is who is next, and where the bailout money might come from? Will the EU also be prepared to bailout the next country in line, or the next....? How about the IMF? Can it fund a series of EU country bailouts? As has been discussed in the case of Greece, this bailout is likely to just be the first tranche, Greece will need further finance later. Then there will be the steep fall in Greek GDP as the austerity bites, and the picture will be one of a GDP to debt ratio moving in the wrong direction, it will not be pretty. This will cause even more alarm, as the markets see what happens to an economy that is mired in debt and where GDP has been sustained/obscured with debt.

 

Moment of Truth Nears for Greece, by Richard Barley, The Wall Street Journal, 26/04/2010

The Greek debt crisis is approaching a moment of truth. With short-term Portuguese, Spanish and Irish bonds falling sharply Monday, euro-zone policy makers are running out of time to stop the crisis engulfing other member states and threatening the euro area as a whole. To avoid contagion, three things must happen: The Greek problem must be sealed off; countries need to flawlessly fulfill their deficit-reduction promises; and global growth needs to be buoyant. That's a tall order.
In the near term, policy makers need to squash all talk of a Greek debt restructuring because any suggestion a euro-zone country might default would be disastrous for other member states. But that requires European politicians to persuade an increasingly skeptical market that Greece's problem is one of liquidity, rather than solvency.

 

A Successful Restructuring in Greece May Leave a Weaker Europe Economy, by Irwin Stelzer, The Wall Street Journal, 26/04/2010

More important, it is not clear that the social fabrics of Greece and several other countries can survive the deflation that will come on the heels of the IMF clampdown on spending. Restructuring means Greece's creditors, most notably the European banks that hold billions of dicey Greek government paper, will take big write-downs. That will force them to cut back on their lending, stifling growth in all of euroland, even in countries that haven't let their budgets get out of control.

Besides, nothing now in sight addresses the fundamental problem: The Greek economy, burdened by high labor costs, low productivity, and burdensome regulation simply can't compete in a globalized world. This wouldn't matter much were it not true of other euro-zone economies. It is now fashionable to say that the southern euro zone consists of profligate, laggard economies such as Greece, Spain and Italy, while the northern euro zone is home to sound, efficient economies.

There is some truth to that, but only some. The northern tier is indeed efficient by comparison with the southern tier. But, the current recovery in France and Germany notwithstanding, no one expects euroland as a whole to grow at a long-term annual rate close to that of the U.S. and China. Europe's failure to reform its labor markets and welfare states will inevitably become an irresistible drag on growth.

 

Mohamed El-Erian: If Greece Isn't Solved In The Coming Days, The Problem Will Grow More General, by Joe Weisenthal , Business Isider, 26/04/2010 click here for the interview

 

 

H Πτώση του Βερολίνου (μία τέτοια εποχή, το 1945)- Μέρος B΄.
του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Σε ποιο βαθμό «βραχυκυκλώνεται» η ιστορική ματιά όταν το κλίμα της εποχής αλλάζει απότομα και δραματικά, όταν δηλαδή μία περιπέτεια «εφόδου στον ουρανό» γίνεται σε λίγες ημέρες εθνική επιβίωση, φαίνεται στα γερμανικά σχολικά εγχειρίδια μετά το 1945. Εκεί κυριαρχεί η άποψη του «χιτλερισμού», η άποψη δηλαδή ότι ήταν αδύνατο να αντιταχθεί κανείς στον Χίτλερ, αφού φυσικά δεν είναι εύκολο να αντιταχθεί κανείς στον Σατανά. Ο Ναζισμός ήταν ένα «ατύχημα» της γερμανικής ιστορίας, χωρίς προηγούμενο και χωρίς συνέχεια ή επανάληψη.
Ο φιλόσοφος Karl Jaspers, αυτός ο «παρίας» της ναζιστικής περιόδου, που όμως επιβίωσε, συγκεφαλαίωσε στο χρονικό διάστημα 1945-46 υπό την επίνευση των Αγγλοαμερικάνων το μοτίβο της μεταπολεμικής Γερμανίας (στις περίφημες διαλέξεις του στη Χαϊδελβέργη): οι αληθινοί εγκληματίες είναι μία μικρή ομάδα που πρέπει να δικαστεί και να καταδικαστεί, όμως η νέα Γερμανία πρέπει να οικοδομηθεί σε ένα «κοινό έδαφος» και με ένα «κοινό πνεύμα». Η ελεύθερη και ανοιχτή επικοινωνία (Miteinanderreden) με τις ηθικές- μεταφυσικές της συνδηλώσεις θα γίνει η βάση της ηθικής μεταπολεμικής Γερμανίας. Πέραν της επίδρασης στη θεωρία της επικοινωνίας του Habermas, και πέραν της κριτικής από τα «αριστερά» σ’ αυτές τις θέσεις (εν πολλοίς εύστοχες αφού αναρωτιούνται , πρώτον, που βρήκε ο Jaspers το «κοινό έδαφος» της ηθικής στα 1945, και, δεύτερον, γιατί παραθεωρεί τα δομικά ζητήματα του γερμανικού αυταρχισμού, θεωρώντας ότι αυτά ξαφνικά «τελείωσαν» και έτσι αθωώνει την εθνική ενοχή), να προσθέσω- χωρίς κριτική διάθεση- ότι ο κατεστραμμένος «διεθνισμός» του Χίτλερ ανασταίνεται πολύ σύντομα με ένα νέο περίβλημα και νέα ενδυμασία. Στο εξής η εθνικά ρεαλιστική σκέψη του μεταπολεμικού γερμανικού κράτους (για παράδειγμα, η συμμετοχή στην ΕΟΚ, η προσέγγιση της Σοβιετικής Ένωσης κ.α.)- η «βισμαρκιανή» παράδοση- θα συνοδεύεται ασύγχυτα και αδιαίρετα με αυτόν τον «διεθνισμό», που στην υλική του βάση μετατρέπεται σε άκρατο καταναλωτισμό και μαζική φιλοαμερικανική υστερία.
Τα απομνημονεύματα της γραμματέως του Χίτλερ, της Traudl Junge, που εμφανίζονται το 1947 και αποτελούν τη βάση για το ντοκιμαντέρ του 2001 (με μερικές νέες προσθήκες της ιδίας) δεν εμφανίζουν πουθενά ότι γυναίκα αυτή αναλαμβάνει μία συγκεκριμένη ευθύνη για εκείνη την περίοδο ή ότι ασκεί την αυτοκριτική της.
«Μία ημέρα περνούσα μπροστά από το μνημείο προς τιμήν της Sophie Scholl. Ενώ περνούσα από εκεί πολλές φορές, κάποια στιγμή σοκαρίστηκα όταν διαπίστωσα ότι η κοπέλα αυτή (:μία από τους λίγους αντικαθεστωτικούς νέους της ναζιστικής περιόδου) εκτελέστηκε το 1943∙ ήταν η εποχή που άρχιζα τη δουλειά μου σαν γραμματέας του Χίτλερ, από τότε δεν έβρισκα καμία δικαιολογία για τον εαυτό μου». Αισθάνεται λύπη γιατί δεν μπόρεσε να κάνει και αυτή τότε αυτό που έκανε και πλήρωσε η Sophie Scholl. Αισθάνεται κυρίως «ντροπή» (Schande) και όχι «ενοχή», διότι γι’ αυτήν και για πολλούς άλλους τα εγκλήματα του Ναζισμού (που βέβαια στις αφηγήσεις της υποτιμώνται) έγιναν «στο όνομα του γερμανικού λαού».
Όταν η περιπέτεια της εφόδου στον ουρανό «προσγειώνεται» τόσο απότομα και βίαια, είναι λογικό τα άτομα και οι κοινωνίες να μην αισθάνονται «ενοχές». Η λιγοστή αντιστασιακή δράση στο ναζιστικό καθεστώς, ο ευνουχισμός του θρησκευτικού συναισθήματος και η «παραζάλη» της μεσσιανικής απολύτρωσης της ανθρωπότητας από τους «κατώτερους» δείχνουν ότι πράξεις ευθύνης δεν μπορούν να υπολογιστούν. Εξατμίζονται. Αυτό που μένει είναι η ντροπή, δηλαδή η προσβολή προς το γερμανικό έθνος, που δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Ο εθνικισμός επιστρέφει όταν καταρρέει ο Χίτλερ, μόνο που είναι ένας καλά κρυμμένος εθνικισμός πίσω από μία ρητορική ανθρώπινων δικαιωμάτων και ηθικής ευθύνης. Αυτό άλλωστε ήθελαν και οι νικητές Σύμμαχοι. Αυτό εξαγόρασαν με την οικονομική τους βοήθεια (συνεχίζεται…)

ΠΗΓΕΣ
Raphael Gross, Relegating Nazism to the Past: Expressions of German Guilt in 1945 and beyond, German History 25/2 (2007).
Bodo von Borries, The Third Reich in German History Textbooks since 1945, Journal of Contemporary History, 2003/38/45.

---

Μέρες αβεβαιότητας για την Ελλάδα, Η Καθημερινή 22/04/2010

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

του Πετρουλάκη, Η Καθημερινή 22/04/2010

---

Στα χέρια των πολιτών η μάχη κατά του ΔΝΤ, Κύριο Άρθρο, Η Αυγή 22/04/2010

Πράγματι, ο μηχανισμός αποφασίστηκε στη Σύνοδο Κορυφής, η οποία όμως για πρώτη φορά ανοίγει την πόρτα στο ΔΝΤ να μπει στη ζώνη του ευρώ. Η απόφαση αυτή, όπως φάνηκε προχθές στην Ευρωβουλή, βάλλεται ακόμη κι από τον Μπαρόζο. Ο Τρισέ, μάλιστα, έχει διαμηνύσει για τα επερχόμενα αδιέξοδα, όχι μόνο για την Ελλάδα.

Πρόκειται για απόφαση που επέβαλε η Γερμανία, διχάζει την Ευρώπη και οδηγεί τις υπερχρεωμένες οικονομίες στην κηδεμονία του αμερικανο-ευρωπαϊκού υβριδίου. Πολλοί προβλέπουν ότι θα έρθει η σειρά ακόμη και της Γαλλίας. Ο πρωθυπουργός είχε δηλώσει την Παρασκευή στη Βουλή ότι, "για να είμαστε ειλικρινείς, το ΔΝΤ είναι ήδη στην Ελλάδα". Χθες η κυβέρνηση, πιεζόμενη από τα γκάλοπ, άρχισε να τα γυρίζει! Ανασύρεται το επικοινωνιακό εφεύρημα, ότι το ΔΝΤ δανείζει με χαμηλότερα επιτόκια σε σύγκριση με την Ε.Ε. Μας συμφέρει!

Η προσφυγή στο ΔΝΤ δεν είναι θέμα οικονομικό, ούτε στενά θέμα επιτοκίων. Είναι πολιτικό θέμα, διότι δείχνει την απονομιμοποίηση της πολιτικής στη χώρα μας και την Ευρώπη. Διότι ανοίγει το κουτί της Πανδώρας για την Ε.Ε. Είναι πολιτικό θέμα, διότι το ΔΝΤ δεν επιβάλλει απλώς σκληρή λιτότητα, αλλά επιχειρεί την κοινωνική αποδιάρθρωση. Το πρόβλημα δεν είναι τα επιτόκια, αλλά οι όροι που τα συνοδεύουν και η στρατηγική επιλογή να διολισθήσει η Ελλάδα προς υπερατλαντική επιτήρηση. Από μεθαύριο, πολυεθνικές εταιρείες, που βαρύνονται με σκάνδαλα, θα αναλάβουν τη διοίκηση στις εφορίες, τα Ταμεία και τα νοσοκομεία.

---

Γ. Δραγασάκης: Κάνουν λάθος όσοι λένε τι ΔΝΤ, τι Ε.Ε.ή ΟΝΕ, συνέντευξη "Στο Κόκκινο", αναδημοσίευση: Η Αυγή 22/042010

Ο αντίλογος λέει ότι, εδώ που έχουμε φτάσει, δεν υπάρχει άλλη λύση και ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει να δανείζεται με αυτά τα επιτόκια.

Αυτοί που τα λένε αυτά δεν έχουν υποχρέωση να πουν πώς φτάσαμε μέχρι εδώ; Πριν από δύο μήνες μάς έλεγαν ότι θα παρθούν αυτά τα μέτρα του Συμφώνου Σταθερότητας και ότι θα πέσουν τα spread. Το έλεγαν μάλιστα αυτό και οι Ευρωπαίοι υπεύθυνοι. Γιατί δεν έπεσαν λοιπόν; Μας έλεγαν μετά ότι, με τα μέτρα ιδίως που πήρε στις 3 Μαρτίου η κυβέρνηση, το θέμα έληξε. Ο κ. Παπανδρέου δεν έλεγε ότι δεν θέλουμε οικονομική βοήθεια, αλλά απλώς θέλουμε πολιτική στήριξη; Άρα, αυτοί που ρωτούν πρέπει και να απαντήσουν. Και ιδίως η κυβέρνηση, που είναι υπόλογη.

---

Σύντομα το «όχι» στο ΔΝΤ θα είναι λαϊκή απαίτηση, του Κώστα Ροδινού, antinews.gr 22/04/2010

Θα μάθουμε πότε,  πόσο  μας κόστισε αυτή η σκόπιμη  αναβλητικότητα του κ. Παπανδρέου;

Πόσο πληρώνει ο ελληνικός λαός την πράσινη προπάγανδά του και την «πολιτική εκπαίδευση»,  στην οποία μας υποβάλλει για να δεχθούμε την προσφυγή στο ΔΝΤ ως μονόδρομο και λύση σωτηρίας;

Το ότι θα προσφύγουμε στο ΔΝΤ είναι δεδομένο και η  απόφαση είναι ειλημμένη και μάλιστα από καιρό. Και ο κ.  Στρός Κάν το ξεκαθάρισε ότι το ΔΝΤ, δε θα κάνει εξαιρέσεις για την Ελλάδα.

Όλα αυτά για δήθεν «κόκκινες γραμμές» έχουν τόση αξία, όσο και το προεκλογικό «λεφτά υπάρχουν».

Η αλήθεια είναι ότι  ο κ. Παπανδρέου έχει συμφωνήσει εδώ και καιρό για την έλευση του ΔΝΤ.  Απλώς, κατά τη συνήθη τακτική του, το απέκρυβε επιμελώς για να προετοιμαστεί πρώτα καταλλήλως η κοινή γνώμη. Να είναι περισσότερο ανεκτική, δεκτική σ’  αυτά που θ’ ακολουθήσουν.

Ο κ. Παπανδρέου «της διαφάνειας και  της ανοιχτής διακυβέρνησης»  δεν αισθάνεται την ευθύνη να εξηγήσει στον ελληνικό λαό, πότε συμφώνησε να έρθει το ΔΝΤ και κυρίως με  τι όρους ήρθε;

Τι έχει συμφωνηθεί στο παρασκήνιο;

 

---

Στην τελική ευθεία για νέες ανατροπές:Ζήτημα μαζικών απολύσεων βάζει και ο υπουργός Οικονομικών, καθώς ξεκίνησαν χτες - κάτω από πέπλο μυστικότητας - οι διαβουλεύσεις για το μηχανισμό δανειοδότησης, Ριζοσπάστης 22/04/2010

 

Το ενδεχόμενο απολύσεων χιλιάδων εργαζομένων από το δημόσιο τομέα επανέφερε χτες ο υπουργός Οικονομικών, ξεκαθαρίζοντας την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να προωθήσει με τον πλέον αδίστακτο τρόπο τους σχεδιασμούς που καταστρώνει με τους μηχανισμούς της ΕΕ και του ΔΝΤ.

 

Μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΛΤΕΡ, ο Γ. Παπακωνσταντίνου ξαναζέστανε τη θεωρία σύμφωνα με την οποία, από τη στιγμή που καταργείται κάποια θέση απασχόλησης, είναι δυνατόν να απολυθεί ο εργαζόμενος που την κάλυπτε όσο υπήρχε. Σ' αυτό το πλαίσιο, η επικείμενη κατάργηση σειράς υπηρεσιών και φορέων του δημοσίου στην πραγματικότητα ανοίγει το δρόμο των μαζικών απολύσεων.

Πρόκειται για την ίδια ακριβώς λογική που παρουσίασε πριν λίγες μέρες ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, Θ. Πάγκαλος, και κάτι που σε κάθε περίπτωση αξιώνουν οι συνομιλητές της κυβέρνησης, τη δραστική δηλαδή μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων, σε βάρος στοιχειωδών κοινωνικών υπηρεσιών που δικαιούται ο λαός.

---

Στη μέγκενη του ΔΝΤ μισθοί και συντάξεις, των Διον.Σταμπόγλη και Αργ.Παπαστάθη, Το Βήμα 22/04/2010
Μήνυση στους κερδοσκόπους!, του Γιάννη Πρετεντέρη, Τα Νέα 22/04/2010

Ανευ όρων στο ΔΝΤ, του Παύλου Παπαδόπουλου, Το Βήμα 22/04/2010

Μαύρες προβλέψεις για ελληνικό έλλειμμα και χρέος, του Στέλιου Κράλογλου Capital.gr 22/04/2010

Οι ληστές με τα ακριβά κοστούμια, του Paul Krugman, Το Βήμα 22/04/2010

---

Η γεύση του ψωμιού, του Κωνσταντίνου Ζούλα, Η Καθημερινή 22/04/2010

Στην ομάδα του ευρώ ή στο κλαμπ του Παρισιού;, του Βασίλη Zήρα, Η Καθημερινή 22/04/2010

Η μία εναλλακτική είναι να επιστρέψουμε σε αυτό που μέχρι πρόσφατα θεωρούσαμε ως τον φυσικό μας χώρο, την οικονομική και νομισματική ένωση. Σε αυτό που σε τελευταία ανάλυση αποτέλεσε την τελευταία στρατηγική επιλογή της χώρας. Δυνατότητα υπάρχει, αρκεί να κάνουμε από μόνοι μας αυτά που θα μας επιβάλουν έτσι κι αλλιώς οι αγορές και οι άλλοι δανειστές μας (ΔΝΤ και κράτη-μέλη), αυτά που έπρεπε να κάνουμε στα χρόνια της επίπλαστης ευμάρειας και δεν τα κάναμε. Με αυτόν τον τρόπο η προσπάθεια θα είναι πιο αξιόπιστη, το κόστος δικαιότερα κατανεμημένο και θα διαμορφώνει τις προϋποθέσεις για έξοδο από την κρίση και διατηρήσιμη ανάπτυξη. Η άλλη εναλλακτική είναι ο πρωθυπουργός να συνεχίσει να υποστηρίζει ότι αυτά που θα γίνουν δεν είναι ΠΑΣΟΚ, αλλά επιβλήθηκαν από το ΔΝΤ και τις συντηρητικές δυνάμεις της Ευρώπης. Να αφήσει δυο ντουζίνες νεοφιλελεύθερων τεχνοκρατών να αναλάβουν εν λευκώ τον σχεδιασμό και την υλοποίηση της οικονομικής πολιτικής της επόμενης 3ετίας. Να συνεχίσει να ακούει όσους χθες του εμφάνιζαν ως από μηχανής θεούς, άλλοτε την Goldman Sachs, άλλοτε τα επενδυτικά κεφάλαια των Κινέζων, άλλοτε το ΔΝΤ και εσχάτως την αναδιάρθρωση του χρέους. Δηλαδή, αντί να κάνουμε ό, τι απαιτείται για να εξυπηρετήσουμε το χρέος μας (επεκτείνοντας τη διάρκεια του δανεισμού με swaps και εθελοντικές συμφωνίες), να συμφωνήσουμε με τους κατόχους ελληνικών ομολόγων για τους επιστρέψουμε το 60% ή το 70% του κεφαλαίου που επένδυσαν. Είναι μια επιλογή που ενδεχομένως για κάποιους μπορεί να αποτελεί μια μορφή εκδίκησης της κοινωνίας στους κερδοσκόπους και τους ραντιέρηδες. Το βέβαιο είναι πως πρόκειται για μια επιλογή που θα θέσει την Ελλάδα οριστικά και αμετάκλητα εκτός της Ευρωζώνης και θα την εισαγάγει στο Κλαμπ του Παρισιού, μαζί με το Αφγανιστάν, την Γκάνα και την Μπουρκίνα Φάσο, που έχουν προσφύγει σε αυτό για να επαναδιαπραγματευθούν το χρέος τους με τους πιστωτές τους.

Θλιβερός Δεκέμβριος - Αιματηρός Μάρτιος, του Γιώργου Καραμπελιά, www.ardin.gr

---

Do I See Movement In The Greek Trenches? , by Edward Hugh, eurowatch.blogspot.com 20/10/2010

Kotecha Sees Greek Uncertainty Dragging Euro Below $1.33, Bloomberg 22/04/2010

 

A Series of Unfortunate Events for Europe, by Clemens Kownatzki, Seeking Alpha 22/04/2010

 

 

The Germans (and others) Are Coming!
by Demosthenes of Athens
(Published on Feb 15th, on http://www.sphaeraephemeris.com/)

 

The wonder of new tech! I am “writing” this post with the help of a program that captures voice and produces text. I can then read the piece, make corrections, and publish straight away… No sweat.

I can’t say the same for the hapless government of Greece. They are sweating. And they will sweat even more today, Ash Monday 2010, as our European “partners” meet in Brussels again to muse over the “aid” package that they will extend to Greece to “help” with the financial crisis.

I’ve been reading your comments and you’ve already said most of what I had in mind..! The situation is indeed very bad — to put it mildly. However, the true extent of what is in store hasn’t really sunk yet; most people believe that Greece will somehow wiggle her way out of this predicament, just like she has done in the past. But, today, all the elements for the Perfect Storm are present:

1. an enormous debt that cannot be managed, “refinanced,” or written off;
2. angry European “partners” blaming Greece for the plight of the euro (when it   was them who actually started all this talk about default in the first place that has driven the euro to its current depths against the yen and the dollar);
3. a Greek public sector that has reached its limits, with 1.5 million (or over 10 percent of the population) “employees” and outlays that can make the blood of even the toughest Mafia accountant freeze in his veins;
4. a country that produces very little in the form of exportable goods and services;
5. debilitating corruption at every level of government and throughout society;
6. and a political ruling class that is firmly anchored in our “socialist” past and its own long-arm tactics of amassing personal wealth by stealing from the public coffers.
Those who still have hope remaining in them speak of mass deregulation as the only avenue left open for reinvigorating the economy and triggering revenue streams. The thought isn’t without its merits; the Greek domestic market is dying a slow agonizing death for lack of business and Giorgo’s taxation plans will deliver the death blow. Pushing cash in the right direction can be achieved only by lifting restrictions, forgetting the demand that the state must be partner in all profits one may have, and removing the closed shop rules that keep this country hostage to robber minorities, from truck drivers and notaries public to pharmacists and custom officials. Others are watching and gathering as much as well:

Are current measures [by the Greek government] enough? The answer has to be a resounding no. Greece is one of the most closed economies in Europe, with one of the world’s lowest levels of foreign direct investment per capita and one of the highest "informal" barriers to entry within Europe. It is no coincidence that the Greek retail industry is so dominated by Greek companies. Foreign multinationals are essentially unable to operate in Greece without local partners. As a result, Greece has one of the priciest tradable-goods sectors in Europe.

 

If good old John Maynard Keynes is watching from above, he must be plucking his hairs from his head in total frustration. One of the basic lessons the world (and, indeed, the United States) learned the very hard way is that you do not impose taxes in the middle of killer recession because you are going to extinguish whatever demand is left intact and defeat the very purpose of trying to bring about a rebound.

 

Right now, George and his troupe are going down this very path of destruction with the immediate result of guaranteeing increasing unemployment, acceleration of enterprise failures, less cash in circulation, and perpetuation of a vicious cycle which our tax-demanding European “partners” do not give a hoot about. In other words, our (primarily) German overseers in Brussels know we have no chance of survival with an IMF-like straightjacket, but they will insist on it because their own public demands punishment for the Greeks (which, do not make a mistake, they roundly deserve).

So, we’re caught. Beginning tomorrow, government workers open a new round of strikes. It’ll be the customs officers who will lead the charge; they will deliver a 72-hour strike during which the country will be left without fuel because our nasty system has given the keys to the refineries to these rather useless types appointed to erect obstacles to free trade and persecute mainly the less fortunate with tariffs, fees, and penalties. Following the customs officials is the staff of the Economics ministry, including those who manage salaries and pensions; I predict a delay in the payment of hundreds of thousands of pensioners, not to mention government workers themselves. On the 24th, it’ll be the private sector that’ll strike seconded by the public sector unions. And so on and so forth. We’re in for some major disruption and serious shortages of goods. 

Life in this country is becoming increasingly untenable.

 

---

The Greece / EU Ballet Enters Act III, by Brian Kelly, Seeking Alpha, 04/03/2010

If the “bail-out” includes debt guarantees by German banks then we would argue Greek bonds are the equivalent of German Bunds. We suspect the market will not see it this way for one very good reason – public acceptance of austerity measures. Greek leaders agreed to austerity measures because they have no other choice – European leaders will agree to backstop Greece because they have no other choice – BUT public acceptance is the wild card. Act III will be focused on implementation of the new budgetary measures.

---

Προτείνουν να πουλήσουμε νησιά, οι Γερμανοί, Η Καθημερινή, 4/3/2010.

Αναμένοντας το αποτέλεσμα, του Kώστα Iορδανίδη, Η Καθημερινή 04/03/2010

 

Αλλά και η σημερινή εικόνα της χώρας υπήρξε εν μέρει αποτέλεσμα δημιουργικής λογιστικής. Ο κ. Παπακωνσταντίνου επιβάρυνε τον προϋπολογισμό του 2009 με κάποιες παροχές που είχε προεκλογικά εξαγγείλει το ΠΑΣΟΚ και εντάσσοντας τα χρέη των νοσοκομείων στην προηγούμενη χρήση. Κάτι ανάλογο είχε πράξει το 2004 και η Ν.Δ. Μόνον που τότε το διεθνές κλίμα ήταν λιγότερο επιβαρυμένο. Η διεθνής δημοσιονομική κρίση εκτίναξε τα επιτόκια δανεισμού για την Ελλάδα στα ύψη όχι μόνον εξαιτίας του χρέους, αλλά επειδή η χώρα δεν παράγει τίποτε.

Εξαγγέλθηκαν χθες μέτρα εισπρακτικού περιεχομένου, που μειώνουν την αγοραστική δυνατότητα των πολιτών. Είθε να αποδώσουν τα προσδοκώμενα. Αλλά ουδεμία πρόνοια ελήφθη για ενίσχυση της επιχειρηματικότητος, άρα της αναπτύξεως. Το αποτέλεσμα ενδεχομένως θα είναι μεγαλυτέρα ύφεση, αύξηση της πολιτικής και κοινωνικής αντιπαραθέσεως. Ο,τι χειρότερο για την Ελλάδα τού σήμερα.

---

Σκίτσο του Ηλία Μακρή από την Καθημερινή 04/03/2010

---

 

ΒΑΡΥ ΠΛΗΓΜΑ ΣΤΑ ΧΑΜΗΛΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑΙΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ ΜΕ ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗ ΕΧΟΝΤΩΝ (ΚΥΡΙΩΣ ΜΙΣΘΩΤΩΝ) Αξέχαστη (!) και δυσοίωνη η 3η Μαρτίου, της Ελένης Κωσταρέλου, Ελευθεροτυπία, 04/03/2010

Εύκολα Θύματα, της Λώρης Κέζα, Το Βήμα 04/03/2010

"Όσοι υπολόγιζαν να αγοράσουν ελικόπτερο θα πρέπει να το ξανασκεφθούν. Τα νέα μέτρα προβλέπουν ειδικό φόρο για όσους αποκτήσουν δικό τους πετούμενο. Εντάξει, δεν γίνεται κανένας συνωστισμός για το είδος: συνολικά υπάρχουν στη χώρα λιγότερα από 90 ιδιόκτητα ελικόπτερα. Ετσι όμως τα μέτρα αποκτούν μιαν αχλύ δικαιοσύνης. Τέτοιες πινελιές ανεβάζουν την ψυχολογία του όχλου. Θα πληρώσουν κάτι παραπάνω και οι υποψήφιοι γαμπροί που θέλουν να βάλουν ένα διαμαντικό στον παράμεσο της καλής τους". 

Σύγκλιση με τα Βαλκάνια, του Παύλου Παπαδόπουλου, Το Βήμα 04/03/2010

Πολιτική χωρίς δημοκρατική και κοινωνική νομιμοποίηση, του Αλέκου Καλύβη, Η Αυγή 02/03/2010

Από την 3η Σεπτέμβρη στην 3η Μάρτη, από το www.antinews.gr, 03/03/2010

 

---

 

The Fall of Greece, by Diana Johnstone, Counterpunch, 01/03/2010

Austerity measures are the opposite of what is needed in a time of looming depression.  Rather, what is needed are Keynesian measures to stimulate employment and strengthen the domestic market. But Germany is firmly attached to the export model, for itself and everyone else (“globalization”).  For a country like Greece, which cannot compete successfully within the EU, exports outside the EU are crippled by its use of a strong currency, the euro.  Bound to the euro, Greece can neither stimulate its domestic market nor export successfully.  But it is not going to be allowed to extricate itself from the debt trap and return to its traditional currency, the drachma. Poverty appears to be the only solution.

---

 

The New Rules of War. The visionary who first saw the age of "netwar" coming warns that the U.S. military is getting it wrong all over again. Here's his plan to make conflict cheaper, smaller, and smarter, by John Arquilla, Foreign Policy, March/April 2010.

Job agency accepts 'Muslim handshake' fine, The Local, 3/3/2010.

Financial Infrastructure of Islamic Extremists in the Balkans, Balkanforum Balkanblog.org-Balkan Infos, 19/9/2007.

Der böse Deutsche. Jürgen Stark, Chefvolkswirt der EZB, von Stefan Ruhkamp, FAZ, 4/3/2010.

---

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ-ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΣ ΒΙΟΣ (TRANSPARENCY).

The Tyranny of transparent Accounting: Corporate face and Levinasian Ethics as a political critique of business practice, by Dr. John Farnsworth,2006.

Against Transparency. The perils of openness in government, by Lawrence Lessig, The New Republic, 9/10/2009.

Freedom of information: caught in the act. The Freedom of Information Act is five years old – a piece of groundbreaking legislation that has forced public bodies to reveal data they would really rather not, by Ben Dowell, The Guardian, 4/1/2010.

Swedish 3D Maps better than Google Earth,www.zhoog.com, 13/1/2009.

Seekers, Finders, Keepers.How have ordinary people used the RTI Act to transform lives?, by Shriya Mohan, Tehelka, 3/10/2009.

L'oeil absolu, par Ariel Nathan, ariel nathan blog, 13/2/2010.

En Indonésie, la transparence tourne à la télé-réalité, par Budi Suwarna, Courrier International, 25/2/2010.

De la "génération des parents" à la "génération des transparents", par Alix, SmallTalk-3d Communication, 18/2/2010.

Se hubiera podido evitar, Soledad Gallego-Diaz, El Pais, 22/11/2009.

El sujeto puede ser transparente?, José R. Ubieto, La Vanguardia, 15/1/2010.

  

 

Η Γερμανική πολιτική μέσα από τα επίκαιρα μιας άλλης εποχής: (και τα δύο αποτελούν τεκμήρια του Εθνικού Οπτικοακουστικού Αρχείου, http://www.avarchive.gr/)

Συνάντηση του Καγκελάριου της Δυτικής Γερμανίας Χέλμουτ Σμιτ με τον Πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή στην Αθήνα. (το μακρινό 1975: 30 χρόνια μετά το Β ΠΠ, 35 χρόνια πριν από σήμερα)

Συνομιλίες του Πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή με τον Καγκελάριο της Δυτικής Γερμανίας Χέλμουτ Σμιτ (το 1978 στη Βόννη)

 

---

του Στάθη, από την  Ελευθεροτυπία 17/03/2010

---

Hardship in Europe's PIGS countries:four people from those countries describe their experiences, BBC, 18/03/2003

( διαφορετικές χώρες,διαφορετικοί άνθρωποι , ίδια ιστορία...)

---

Τώρα οικονομικά μαθήματα (!) περί ΔΝΤ και λοιπά... από την Ουγγαρία, της Ζέζας Ζήκου, 18/03/2010

Τα ψεύδη του Φέρεντς Γκιουρτσάνι θα μπορούσαν να συγκαταλεγούν απλώς εις τα κατά συνθήκην. Κατά τη διατύπωση, όμως, του ιδίου (!), ήταν σκόπιμα και κατά συρροήν. Η μαγνητοφωνημένη ομολογία του «Λέγαμε ψέματα συνεχώς, τη μέρα, το βράδυ, τη νύχτα» πυροδότησε τις χειρότερες ταραχές της μετακομμουνιστικής περιόδου. Λίγο μετά τις εκλογές της 23ης Απριλίου του 2006, που του χάρισαν τη νίκη, ο κ. Γκιουρτσάνι ομολόγησε ότι είχε παραπλανήσει το εκλογικό σώμα ως προς την πραγματική κατάσταση της οικονομίας και της επερχόμενης σκληρής λιτότητας. Η συζήτηση, κεκλεισμένων των θυρών, μαγνητοφωνήθηκε. Και κάποιος παρέδωσε την κασέτα στα ουγγρικά μέσα ενημέρωσης. Και επακολούθησε η «πιο μεγάλη και σκοτεινή νύχτα της Τρίτης Ουγγρικής Δημοκρατίας», όπως περιέγραψε ο δυτικός Τύπος.

Έξω από την Ευρώπη;, του Ριχάρδου Σωμερίτη, Το Βήμα 18/03/2010

Οι μεν θέλουν να χτυπήσουν το ευρώ, που είναι ευάλωτο γιατί δεν το στηρίξαμε ποτέ με μια κοινή οικονομική και δημοσιονομική πολιτική και εκμεταλλεύονται την περίπτωση της χώρας μας για να το κατατροπώσουν. Οι δε πίστευαν και πιστεύουν σε ένα ευρώ-μάρκο, στήριγμα της δικής τους οικονομίας, σε μιαν Ευρώπη αποκλειστικά ελεύθερων συναλλαγών, χωρίς την τροχοπέδη της κοινοτικής αλληλεγγύης. Παλαιός ο καβγάς. Ξεκίνησε πριν από την ίδρυση της Κοινής Αγοράς. Το νέο είναι η εθνικιστική και συνεπώς αντιευρωπαϊκή τάση κάποιων σύγχρονων Γερμανών που δεν διαφέρουν πια από τους περισσότερους βρετανούς ευρωσκεπτικιστές. 

Άντε, πάλι, με το ΔΝΤ!, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 18/03/2010

 

Οποιοσδήποτε έχει υποτυπώδεις γνώσεις γύρω από το θέμα γνωρίζει ότι η προσφυγή στο ΔΝΤ αποτελεί το έσχατο σκαλοπάτι διεθνούς εξευτελισμού μιας χώρας, με καταστροφικές συνέπειες τόσο για τον λαό της όσο και για την κυβέρνηση που αποφάσισε την προσφυγή στο ΔΝΤ.

Δεν είναι τυχαίο που στο ΔΝΤ προσφεύγουν σχεδόν αποκλειστικά τριτοκοσμικές χώρες. Στην ήπειρό μας, με εξαίρεση τη Βρετανία πριν από... 35 χρόνια, προσέφυγαν την τελευταία εικοσαετία μόνο εξαθλιωμένες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που έπεσαν σε τριτοκοσμικό επίπεδο, μετά την κατάρρευση του «ανύπαρκτου σοσιαλισμού» και την πλήρη αποσύνθεση της οικονομίας τους μέχρι να ανασυγκροτηθεί σε καπιταλιστική βάση: Ουκρανία, Ρουμανία, Ουγγαρία, Λετονία καθώς και η απολύτως εξαθλιωμένη Ρωσία του Μπορίς Γέλτσιν πριν από 15 χρόνια - τότε που όσα έπαιρνε μια Ρωσίδα πόρνη σε ντισκοτέκ της Κόκκινης Πλατείας για να πάει με έναν δυτικό τουρίστα αντιστοιχούσαν στους μισθούς... ενάμιση χρόνου μιας Ρωσίδας δασκάλας!

 

Οι «άνθρωποι των ξένων», του Αθανάσιου Έλλις, Η Καθημερινή 18/03/2010

Αυτοί που με περισσή δόση δήθεν πατριωτισμού κατηγορούσαν κάποτε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον Κώστα Σημίτη, την Ντόρα Μπακογιάννη ή τον Γιώργο Παπανδρέου, ως ανθρώπους που υπηρετούν τα συμφέροντα των ξένων, τώρα αναγκάζονται να σιωπούν, διότι κάθε νοήμων πολίτης αντιλαμβάνεται ότι τη στιγμή που η χώρα δίνει τη μάχη της επιβίωσης οι διεθνείς επαφές του πρωθυπουργού αποτελούν σημαντικό πλεονέκτημα. Πολύ σωστά πράττει φυσικά και ο Αντώνης Σαμαράς που τελευταία αναπτύσσει τη δική του δραστηριότητα μέσα από την οποία και αυτός μπορεί να στηρίξει τη χώρα.

Ποιος απειλεί το ευρώ, Κύριο Άρθρο, Ελευθεροτυπία, 18/03/2010

 

ΔΕΧΕΤΑΙ η Γερμανία σφοδρά πυρά από τους άλλους εταίρους της στην Ε.Ε. για την άκαμπτη θέση της, να είναι το υπό ίδρυση Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο ένα πρόθετο όργανο σκληρής δημοσιονομικής πειθαρχίας.

Η ΑΛΛΗ πλευρά, που εκφράζεται από τη Γαλλία, κατηγορεί ευθέως το Βερολίνο, ότι με την οικονομική πολιτική των χαμηλών μισθών αποθαρρύνει την εσωτερική κατανάλωση και ενισχύει τις εξαγωγές, με όρους που δεν μπορούν να το ανταγωνιστούν οι εταίροι του. Είναι φανερό, ότι αυτή η πολιτική δυναμιτίζει κάθε προσπάθεια για σύγκλιση και συντηρεί την Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων και μάλιστα με διεύρυνση του χάσματος.

 

 

Οι Γερμανοί αρνούνται να συνδράμουν, του Γιάννη Γαλιάνου, Το Βήμα 17/03/2010

Παπανδρέου: «Ολες οι λύσεις είναι ανοιχτές», Η Καθημερινή 17/03/2010

Εκλιπαρεί την Ε.Ε., παίζει με ΔΝΤ, Η Αυγή 17/03/2010

Δεν σκέπτομαι εγώ, σκέπτεται η Φρανκφούρτη για μένα, της Τιτίκας-Μαρίας Σαράτση, Η Αυγή 17/03/2010

«Καλά, πάμε τώρα να δούμε την 'Αλίκη'», είπε η Β χαμογελώντας και κοίταξε τη μητέρα της και τη μικρή αδελφή. «Μην πυροβολείτε την πιανίστρια, κάνει ό,τι μπορεί», συνέχισε. "Στο κάτω-κάτω ο πρόεδρος της Γερμανικής Βουλής μάς ζήτησε συγγνώμη. Mας στήριξε και ο Σαρκοζί... Λες αυτό να σημαίνει ότι θα περισωθούν και κάποιες θέσεις εργασίας; Αποφάσισαν να σκεφθούν, εκτός από τους τραπεζίτες, και οι πολιτικοί; Ας διατηρήσουμε το χιούμορ μας, θα μας χρειαστεί, down the rabbit hole!!

Τελεσίγραφο Γιώργου στην Ε.Ε.: Ή μας στηρίζετε ή πάμε στο ΔΝΤ, του Πάνου Σώκου, Ελευθεροτυπία 17/03/2010

Οραμα και πραγματικότητα, Κύριο Άρθρο, Ελευθεροτυπία 17/03/2010

Παρακαμπτήριοι δρόμοι, του Αλέκου Παπαδόπουλου, e-rooster, 15/03/2010

Για την έξοδο από την κρίση έχω εδώ και καιρό καταλήξει σε δύο βασικά συμπεράσματα, για την ορθότητα των οποίων έχω απόλυτη πεποίθηση. Πρώτον, ότι η αποκατάσταση της δημοσιονομικής σταθερότητας και η ισορροπία του ισοζυγίου εξωτερικών πληρωμών είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την οικονομική εξυγίανση της χώρας. Οσοι πιστεύουν ότι μπορεί η χώρα ν’ αναπτυχθεί οικονομικά χωρίς να χτυπηθούν καίρια οι δύο αυτές ανισορροπίες, δεν είναι καλοί σύμβουλοι και δεν πρέπει ο λαός να τους εμπιστεύεται.

Το δεύτερο συμπέρασμά μου είναι ότι η οικονομική αναστήλωση της χώρας περνά μέσα απ’ τον κρατικό μηχανισμό. Δυστυχώς, με τη σημερινή διοικητική μηχανή είναι αδύνατη η εκτέλεση ενός μεσομακροχρόνιου προγράμματος οικονομικής ανάπτυξης, αλλά ακόμα και η εφαρμογή των στοιχειωδέστερων μέτρων για την αντιμετώπιση των σημερινών δυσχερειών είναι προβληματική.

Μόνη λύση η διεύρυνση της φορολογικής βάσης, του Γιώργου Κύρτσου, City Press 17/03/2010

---

Wait, I Thought the Greece Issue Was Settled, by Karl Denninger, Seeking Alpha 17/03/2010

Great Britain Stars in Its Own Greek Tragedy, by Marco Evers, Spiegel Online 17/03/2010

China and Germany unite to weaken the world economy, by Martin Wolf, Financial Times 17/03/2010

Yet it is not Greek public finances that threaten the stability of the eurozone. These are a mere bagatelle. The threat is the public finances of big countries. Since Germany could not force such countries to behave and has no chance of expelling any member it disapproves of from the eurozone, it would have to leave itself. That is the logic of Mr Schäuble's ideas. This must be obvious to him, too.

(...)

Behind all this is a fundamental divide. Surplus countries insist on continuing just as before. But they refuse to accept that their reliance on export surpluses must rebound upon themselves, once their customers go broke. Indeed, that is just what is happening. Meanwhile, countries that ran huge external deficits in the past can cut the massive fiscal deficits that result from post-bubble deleveraging by their private sectors only via a big surge in their net exports. If surplus countries fail to offset that shift, through expansion in aggregate demand, the world is inevitably caught in a "beggar-my-neighbour" battle: everybody seeks desperately to foist excess supplies on to their trading partners. That was a big part of the catastrophe of the 1930s, too.

The Power of 'Chermany', Macro Man, Seeking Alpha 17/03/2010

Each, in their own way, has locked in an uber-competitive exchange rate with its major trading partners: Germany via the EMU (economic and monetary union of the European Union) and China via serial piss-taking in the currency markets. Each in their own way is acting hypocritically: neither wants their major customers to borrow profligately, but neither do they wish for them to quit buying.

Greece Keeps IMF Option Alive as Merkel Urges Caution on EU Aid, by Jonathan Stearns and James G. Neuger, Bloomberg 17/03/2010

Stand by, and watch 1992 happen all over again, by Anatole Kaletsky, The Times 18/03/2010

In the “battle of economists”, the 20 economics professors and EU officials who seem to back the Tory demands for faster deficit reductions have been trumped by 60 other professors, plus the OECD and IMF, who have endorsed the Labour and Liberal Democrat positions that further deficit consolidation should wait until growth gains strength in 2011 and beyond.

 

 

Moscow Metro hit by deadly suicide attacks, BBC, 29/03/2010.

Moscow in Panic after two explosions in Metro, Pravda, 29/3/2010.

Moscow was attacked. Explosions in "Lubyanka" and "Park Kultury", NG, 29/3/2010 (μετάφραση στα αγγλικά από Google) (Москва подверглась атаке террористов).

Exploding the Moscow subway, suicide bombers were wreaking havoc for the elimination of known militants, Nikita Mironov, Komsomol.Pravda, 29/3/2010 (μετάφραση στα αγγλικά από Google) (взрывая московское метро, террористки-смертницы мстили за ликвидацию известных боевиков).

15χρονος σε παγίδα θανάτου, ρεπορτάζ Ματίνα Ηρειώτου, Λία Νεσφυγέ, Στέλιος Βραδέλης, Γιώργος Γεωρτζόγλου, Μάνος Χαραλαμπάκης, Τα Νέα 29/03/2010

Ένας νεκρός από έκρηξη βόμβας στα Κάτω Πατήσια, από το NewsIt, 29/03/2010

---

Αντληση 5 δισ. ευρώ από επταετές ομόλογο, Η Ναυτεμπροκή 29/03/2010

Με 5,9% δανείστηκε σήμερα το ελληνικό δημόσιο, Capital.gr 29/03/2010

Σε υψηλά επίπεδα παραμένει το κόστος δανεισμού του ελληνικού δημοσίου. Παρά το γεγονός ότι το επιτόκιο για το 7ετές έκλεισε οριακά κάτω από το ψυχολογικό -για το οικονομικό επιτελείο- όριο του 6%, και συγκεκριμένα στοπ 5,9%, το περιθώριο των 310 μονάδων βάσης πάνω από τα mid swaps στο οποίο πραγματοποιήθηκε η άντληση 5 δισ. ευρώ από τη σημερινή έκδοση του ομολόγου δείχνει ότι οι αγορές εξακολουθούν να πωλούν ακριβά τη στήριξη προς την ελληνική οικονομία.

 

Άνοιξε βιβλίο προσφορών για επταετές ομόλογο, Η Ναυτεμπορική, 29/03/2010

Greece to Sell 7-Year Bonds in First Issue Since Rescue Accord, by Anchalee Worrachate and Caroline Hyde, Bloomberg 29/03/2010

 

---

 

Πρόσωπο με πρόσωπο, επιμέλεια Γ. Τριάντης, Ελευθεροτυπία, 29/3/2010

Αν ήθελε πραγματικά να βοηθήσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν θα περιοριζόταν στην -ούτως ή άλλως καθυστερημένη- χειρονομία του κ. Τρισέ, αλλά θα δάνειζε την Ελλάδα με χαμηλό επιτόκιο. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι το εξής εξοργιστικό: οι ξένες τράπεζες που κατέχουν ελληνικά ομόλογα θα μπορούν να τα δίνουν ως εγγύηση στην Ευρ. Κεντρ. Τράπεζα και να δανείζονται με επιτόκιο μόλις 1,5%, και εν συνεχεία να δανείζουν το ελληνικό κράτος με 6,5%!

---

The war on WikiLeaks and why it matters, by Clenn GreenWald, Salon 27/03/2010

A newly leaked CIA report prepared earlier this month (.pdf) analyzes how the U.S. Government can best manipulate public opinion in Germany and France -- in order to ensure that those countries continue to fight in Afghanistan.  The Report celebrates the fact that the governments of those two nations continue to fight the war in defiance of overwhelming public opinion which opposes it -- so much for all the recent veneration of "consent of the governed" -- and it notes that this is possible due to lack of interest among their citizenry:   "Public Apathy Enables Leaders to Ignore Voters," proclaims the title of one section. 

---

Νέο τετελεσμένο στο Αιγαίο..., του Ανθου Λυκαύγη, Έθνος 27/03/2010

 

Υπάρχουν εν προκειμένω επιβεβαιωμένα στοιχεία -ως αποτέλεσμα σεισμογραφικών ερευνών που έγιναν για λογαριασμό της Κύπρου- σύμφωνα με τα οποία: Στις δυτικές ακτές της (εκείνες της Πάφου) μέχρι και τις παρυφές του Καστελόριζου, υπάρχουν μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου. Εξορύξιμου και άρα εκμεταλλεύσιμου. Κάτι που οι Αιγύπτιοι γνωρίζουν επίσης, αφού έχουν ανταλλάξει πληροφορίες με τη Λευκωσία πριν συνομολογήσουν συναφείς συμφωνίες. Κι ενώ λοιπόν αυτά συμβαίνουν, εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι: Από πλευράς Ελλάδος δεν έχουν προωθηθεί συνεννοήσεις με τη Λευκωσία για συνομολόγηση σχετικών συμφωνιών οριοθετήσεως αυτών των ΑΟΖ. Αλλά ούτε και με την Αίγυπτο. Κάτι που πράττει ακριβώς η Αγκυρα, προκαταλαμβάνοντας τα πράγματα. Ισως η Αθήνα να θεωρεί ότι τέτοιες κινήσεις της θα προκαλέσουν αντιδράσεις στην Αγκυρα, οπόταν και θ’ αναπαραχθούν εντάσεις σε όλο το μέτωπο των ελληνο-τουρκικών προβλημάτων. Ισως. Αλλ’ αυτό τελικά θα εξαργυρωθεί με οδυνηρότερο κόστος και με τη μορφή τετελεσμένων, που θα είναι, αν όχι αδύνατον, τουλάχιστον δύσκολο ν’ ανατραπούν.

 

 

---

Και τώρα μόνοι... με τις αγορές, του Γιάννη Αγγέλη Capital.gr 29/03/2010

 

Διασταυρωμένες πληροφορίες του Capital.gr αναφέρουν ότι τόσο από την πλευρά των αρμόδιων υπηρεσιών της Κομισιόν όσο και από την ΕΚΤ, θεωρούν ότι τα τρέχοντα επίπεδα των spreads "είναι τα πρέποντα για το ελληνικό δημόσιο...".

Το ερώτημα βέβαια που τίθεται ευθέως είναι τι άλλαξε από την ημέρα που ο πρωθυπουργός απειλώντας με την προσφυγή στο ΔΝΤ επέμενε ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να δανείζεται με τα επίπεδα επιτοκίων των τελευταίων εβδομάδων...

Οικονομικοί κύκλοι στην Αθήνα παρατηρούσαν χθες ότι η Κυβέρνηση παρά την... φασαρία που προκάλεσε στην Ε.Ε., τελικά επιστρέφει εκεί από όπου άρχισε, δηλαδή σε δανεισμό με όρους αγοράς.

 

 

---

«...ημείς άδομεν!», του Γιάννη Πρετεντέρη, Τα Νέα 29/03/2010

 

ΘΕΛΩ ΝΑ ελπίζω ότι όλοι έχουμε αντιληφθεί τι συνέβη στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Κι επειδή μπορεί να υφίστανται ακόμη μερικές αμφιβολίες, να το συνοψίσω απλά: βρισκόμαστε αισίως στον προθάλαμο του ΔΝΤ. 

(...)

ΔΙΟΤΙ ΤΗΝ ώρα που πλησιάζει το ΔΝΤ, τι κάνουμε εμείς; ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ τα χρέη των νοσοκομείων. Όχι μόνο δεν έχουν περιοριστεί αλλά το πρώτο δίμηνο έτρεχαν με αυξητικό ρυθμό. Με αυτόν τον ρυθμό και αν δεν γίνει κάτι να αλλάξει, τα χρέη των νοσοκομείων όχι μόνο δεν θα μειωθούν μέσα στο 2010 αλλά θα αυξηθούν (!) κατά 1,3 δισ. ευρώ- είναι σχεδόν όλα τα έσοδα που προσδοκά η κυβέρνηση από την αύξηση του ΦΠΑ... 

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ τον δημόσιο τομέα. Σήμερα, τρεις μήνες μετά την κατάθεση του Προγράμματος Σταθερότητας και έξι μήνες μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ, πόσοι άχρηστοι ή περιττοί δημόσιοι οργανισμοί έχουν καταργηθεί ή συγχωνευθεί ή απλώς περιοριστεί; Απάντηση: κανένας! Ισχύει ακριβώς ό,τι ίσχυε και προ της καταστροφής. 

 

 

«Eκτός των ορίων του ΠΑΣΟΚ» τα μέτρα; του Χαρίδημου Τσούκα, Η Καθημερινή 28/03/2010

Το κυβερνάν δεν είναι μια υπερβατική δραστηριότητα, αλλά μια διαδικασία σκληρών επιλογών, στον ιστορικό χρόνο. Η δημόσια σφαίρα ακμάζει όταν ερείδεται σε μια ανταγωνιστική οικονομία. Η εξουσία είναι αποτελεσματική όταν στηρίζεται στη δύναμη, όχι σε αυτοθαυμαστικές αναφορές στους δήθεν «αντιεξουσιαστές στην εξουσία» (παρατήρηση του πρωθυπουργού στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο μετά τις εκλογές). Ο κυβερνήτης είναι χρήσιμος (στον εαυτό του και στη χώρα) όταν δεν εκφυλίζει την ιδεολογία του σε ιδεοληψία, αλλά τη διατηρεί ως πυξίδα προσανατολισμού· όταν διαθέτει τη βούληση του άρχειν· και όταν έχει τη σπάνια ικανότητα να προσαρμόζεται στη «φυσιογνωμία των καιρών» (Μακιαβέλι). Oλα τα άλλα είναι για Bαλκάνιους λαϊκιστές που παριστάνουν τους Eυρωπαίους σοσιαλδημοκράτες…

Ευρωπαϊκά παίγνια, του Θανάση τεγόπουλου, Ελευθεροτυπία 28/03/2010

Τρίτον: Το σχέδιο που υιοθετήθηκε, πέρα από την ασάφεια και τις αιρέσεις του, μοιάζει σαν να αποσκοπεί στην ουσιαστική παρέμβαση των ισχυρότερων κρατών στη δημοσιονομική πολιτική των ασθενέστερων, ακόμη και προληπτικά. Αυτή η προληπτική επιτήρηση, την οποία χαιρέτισε ο πρωθυπουργός στη συνέντευξη τύπου, διότι μας προστατεύει εγκαίρως από τα λάθη εκλεγμένων κυβερνήσεων, είναι προσβλητική. Πρόκειται για ένα παιχνίδι εξουσίας των ισχυρότερων, ή μάλλον της ισχυρότατης...

(...)

Η ΑΤΕΓΚΤΗ εφαρμογή κανόνων που στηρίζονται σε ψευδείς προϋποθέσεις (π.χ. καταπολέμηση του πληθωρισμού, ενώ πρόκειται για ύφεση) ή ερμηνεύονται προς εξυπηρέτηση πολιτικών συμφερόντων ξένων προς τον σκοπό τους, είναι χειρότερη από την παραβίασή τους. Καλύτερη η ερμηνευτική προσαρμογή ή η αναθεώρησή τους. Το κακό στην απόφαση της συνόδου κορυφής της 25ης Μαρτίου είναι ότι, παρά την προσωρινή διευκόλυνση που παρέχει στην Ελλάδα, κατατείνει στην ακόμη πιο άτεγκτη εφαρμογή άστοχων κανόνων εις βάρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ιδίως της ευρωομάδας. Αυτή είναι, τελικά, η μόνη ηττημένη στο παιχνίδι όπου κυριάρχησε η γερμανική ιδεολογία...

 

Προς μια Ευρώπη πιο γερμανική, του Paul Taylor, Η Καθημερινή 28/03/2010

Η ακτινογραφία μιας ταπεινωτικής α λα Μέρκελ «φούσκας»... , της Ζέζας Ζήκου, Η Καθημερινή 28/03/2010

Με ασάφειες μάς στέλνουν στο ΔΝΤ, Κύριο Άρθρο, Ελεύθερος Τύπος 28/03/2010

Ο "δρόμος για την κόλαση" είναι ανοιχτός, του Σπ. Λαπατσιώρα, Η Αυγή 28/03/2010

Η κρίση, η ενέργεια... και η αναζήτηση διεξόδων, του Στάθη Λουκά, Η Αυγή 28/03/2010

Η μεγάλη εβδομάδα του Ασφαλιστικού, του Κώστα Κατίκου, Αδέσμευτος Τύπος 28/03/2010

---

Papandreou Faces 15.5 Billion-Euro Bond Burden After Aid Plan, by John Fraher and Simon Kennedy, Bloomberg 29/03/2010.

Ringen um Rohstoffe: Exklusiver Zirkel will Zukunft der Arktis aushandeln, von Christoph Seidler, Der Spiegel, 29/3/2010.

Alles nur Scheinethik? Die Moralisierung der Märkte macht..., von Ulrich Thielemann, NZZ Online, 23/3/2010.

El Pueblo Violeta contra Berlusconi. Un movimiento en Internet llama a defender la democracia en Italia, Miguel Mora, El Pais, 9/3/2010.

 

 

Photo Essay: The Real Hurt Locker, by Kayvan Farzaneh, Foreign Policy 05/03/2010

---

 

Περί δημοσίων υπαλλήλων και του καρκίνου που απειλεί την Ελλάδα, του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου, από το konstantakopoulos.blogspot.com/ 21/03/2010

Χαρακτηριστικό των μεγάλων δομικών κρίσεων είναι η αδυναμία των ιθυνόντων στρωμάτων να αντιληφθούν το βάθος τους και να προτείνουν λύσεις. ¨Όπως οι βουλευτές, που εξακολουθούν να πραγματοποιούν ρουσφετολογικές προσλήψεις και να μην περιορίζουν τις αμοιβές των υπαλλήλων τους. Προφανώς δεν καταλαβαίνουν ότι ίσως αύριο να μην μπορούν να περπατάνε στον δρόμο.
(...)
Ποτέ δεν πολυσυμπάθησα τους δημοσίους υπαλλήλους και, όπως όλοι, έχω άπειρες φορές βλαστημήσει στις επαφές μου με το κράτος. Αγανακτώ όμως με αυτούς που τους κάνουν τώρα εξιλαστήρια θύματα, διοχετεύουν τερατωδίες εις βάρος τους και επιχειρούν να κρύψουν τις δικές τους ευθύνες και να εκτονώσουν την οργή των εργαζομένων του ιδιωτικού στους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα.
Η διάλυση του ελληνικού κράτους είναι η αναγκαία και ικανή προϋπόθεση για τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου και για την ξένη εξάρτηση της χώρας, οι δύο αυτές λειτουργίες δεν είναι παρά οι δύο όψεις της λειτουργίας του ελληνικού Λαμογιστάν. Από τη μια διογκώνει το κράτος, διορίζοντας σε μεγάλο νοσοκομείο 45 ηλεκτρολόγους, που χτυπάνε κάρτα το πρωί και φεύγουν, από την άλλη αποφεύγει να διορίσει 50 χειρουργούς που λείπουν στο πιο κεντρικό νοσοκομείο της πρωτεύουσας, ώστε να πηγαίνει η πελατεία στην ιδιωτική, αλλά κρατικοδίαιτη και χειρότερης ποιότητας ιατρική. ¨Όταν ένας άξιος ¨Ελληνας διπλωμάτης στη Μόσχας έγραψε πέρυσι σε υπηρεσιακή έκθεση την αλήθεια για τους αγωγούς, τον παρέλαβε ολόκληρο το σύστημα ΥΠΕΞ και μόνο που δεν τον πέταξαν από την υπηρεσία προς παραδειγματισμό και των υπολοίπων. Ποιος συνάδελφός του θα τον μιμηθεί τώρα;
Οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα είναι αυτοί που είναι γιατί “διατάχθηκαν” να γίνουν τέτοιοι – κι αυτό που κυρίως πρέπει να τους προσάψουμε είναι ότι υπήρξαν, οι περισσότεροι, πειθήνια όργανα της εξουσίας. Διατάχτηκαν από τους πολιτικούς, τους επιχειρηματίες, τους εν γένει ιθύνοντες, που τέτοιους τους θέλουν, έστω και αν κατά καιρούς αγανακτούν με το αποτέλεσμα της δικής τους δράσης ή αβελτηρίας. ‘Αλλωστε, το δημόσιο δεν λειτουργεί με αυτοδιαχείριση, έχει κάθετη οργάνωση. Αρκεί να μπουν συγκεκριμένοι στόχοι και συγκεκριμένο, μετρήσιμο έργο σε κάθε επίπεδο. Αλλά οι προϊστάμενοι του ελληνικού δημοσίου χρειάζονται ένα διαλυμένο και πειθήνιο δημόσιο.

 

Έμφραγμα στο Δημόσιο από τη μεγάλη φυγή, του Κώστα Κατίκου, Αδέσμευτος Τύπος 21/03/2010 

---

Η απειλή γεωστρατηγικής χρεοκοπίας της Ελλάδας - Ποιοι θέλουν να "σβήσουμε" ως δύναμη και ποιοι όχι, από το τμήμα αναλύσεων του DefenceNet 21/03/2010

Αλλά ακόμα και τώρα, την ύστατη στιγμή γίνονται τεράστια λάθη: Ο, κατά τεκμήριο σοβαρός, αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Λουκάς Παπαδήμος, εξέφρασε την κάθετη αντίρρησή του στην κυβέρνηση για τις «βλακείες που λέγονται για πιστόλια πάνω στο τραπέζι και τις φανφάρες περί ΔΝΤ».

Έτσι αναγκάστηκε ο Γιώργος Παπανδρέου την Παρασκευή να πάρει πίσω όσα έλεγε περί ΔΝΤ, αλλά μάλλον είναι αργά. Γενικά στην ΕΚΤ, κανείς δεν θέλει το ΔΝΤ, για έναν απλό λόγο: Είσοδος του ΔΝΤ στην ευρωζώνη σημαίνει αποτυχία της ευρωζώνης. Αυτό θα πιέσει το ευρώ (κάτι που επιθυμεί διακαώς η Γερμανία άσχετα με τις δημόσιες δηλώσεις Μέρκελ, Σόϊμπλε κλπ).

Κι εδώ αρχίζει το γεωπολιτικό παιχνίδι: Η Γερμανία σύρει την Ευρώπη σε μία συμπεριφορά έναντι της Ελλάδος, όπως έπραξε και το 1990-1991 με την πρώην Γιουγκοσλαβία. Η Γαλλία, όπως και τότε διαφωνεί, αλλά δεν μπορεί να επιβάλλει την θέση της. Η Ρωσία είναι κάθετα αντίθετη στην πίεση που ασκείται στην Ελλάδα. Ανησυχεί ότι η αποδυνάμωση της Ελλάδας θα ισχυροποιήσει την Τουρκία στο Αιγαίο, αλλά και σε άλλες περιοχές ρωσικού ενδιαφέροντος.

Eπανάληψη σκηνικού στο Φαρμακονήσι, από www.enkripto.com, 21/03/2010

Επικίνδυνα για το Λαό ανταλλάγματα και εξελίξεις στα Εθνικά Θέματα, Ριζοσπάστης 21/03/2010

Η κρίση που βιώνει η χώρα είναι δημιούργημα της κυβέρνησης Παπανδρέου, www.antinews.gr, 21/03/2010

Η νέα... παλιγγενεσία, του Παναγιώτη Παναγιώτου, Έθνος 21/03/2010

Είναι λύση η λύση; του Γιάννη Πρετεντέρη, Τα Νέα 22/03/2010

Ο γρύλος, του Αλέξη Καλοκαιρινού, Τα Νέα 22/03/2010

Η κυβερνητική ακράτεια λόγου δεν ωφελεί την ελληνική υπόθεση. «Αν δεν εγγυηθείτε τη σωτηρία μας εδώ και τώρα, θα πάμε στο ΔΝΤ» βιαστήκαμε να δηλώσουμε τις προάλλες στους Ευρωπαίους εταίρους μας. «Να πάτε, να πάτε» μας αντιγύρισαν εκείνοι που μας περίμεναν στη γωνία. «Δεν θα αφήσω τη χώρα να χρεοκοπήσει» βροντοφώναξε προχθές ο Πρωθυπουργός στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ. Πέρα από το χλιαρό χειροκρότημα που εισέπραξε, και μόνο ο δραματικός προσωπικός τόνος της δήλωσης αρκεί για να αντιστρέψει το περιεχόμενό της στη σκέψη όσων μας παρακολουθούν από απόσταση. 

Στον Καιάδα του ΔΝΤ, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 21/03/2010

Να αποτραπεί πάση θυσία η υπαγωγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ, πρέπει να είναι το κύριος στόχος της κυβέρνησης Παπανδρέου. Είναι πολιτικά απαράδεκτη η προσπάθεια κυβερνητικών κύκλων να εξωραΐσουν την κόλαση του ΔΝΤ. Ανεργία 5,6% είχε η Λετονία τον Δεκέμβριο του 2007. Με το που μπήκε στη χώρα το ΔΝΤ, εκτοξεύθηκε στο? 22,8% (!) τον Δεκέμβριο του 2009. Σε καμιά απολύτως περίπτωση δεν πρέπει ο πρωθυπουργός να οδηγήσει τη χώρα στο ΔΝΤ. Χίλιες φορές προτιμότερο να δανειστεί με 1% ή 2% παραπάνω από όσο δανείστηκε παρά να διαλυθεί η Ελλάδα προσφεύγοντας στο ολοκληρωτικό καθεστώς του ΔΝΤ.

Οι προσδοκίες, οι φήμες και ο εκνευρισμός της Αθήνας, του Αντώνη Καρακούση, Το Βήμα 21/03/2010

Τηλεφωνική συνομιλία Παπανδρέου - Μέρκελ, Ελευθεροτυπία 21/03/2010

«Η επιστροφή στο Ισλάμ είναι η εκδίκηση των καταπιεσμένων», συνέντευξη του Νιαζί Κιζίλγιουρεκ στο Β.Γρηγόρη, Ελευθεροτυπία (Έψιλον) 21/03/2010

---

Let Europe Be Europe or Why the United States must withdraw from NATO, by Andrew Bacevich, Foreign Policy, March/April 2010

Europe, however, is another matter. By the dawn of this century, Europeans had long since lost their stomach for battle. The change was not simply political. It was profoundly cultural.

The cradle of Western civilization -- and incubator of ambitions that drenched the contemporary age in blood -- had become thoroughly debellicized. As a consequence, however willing they are to spend money updating military museums or maintaining war memorials, present-day Europeans have become altogether stingy when it comes to raising and equipping fighting armies.

---

House Approves Health Overhaul, Sending Landmark Bill to Obama, The New York Times, 22/03/2010

Why We Reform, by Paul Krugman, The New York Times, 18/03/2010

Why reform health care?, by James Hamilton, EconBrowser, 21/03/2010

 

---

Moment of Truth for Europe's Common Currency, by Anne Seith, Spiegel Online, 19/03/2010

---

 

Angela Merkel: EU summit should not discuss bailout for Greece, by Richard Wray, The Guardian 21/03/2010

Rift in E.U. Widens Over Importance of Greek Aid, by Jack Ewing and Stephen Castle, The New York Times, 21/03/2010

With state elections in May, where a loss could cost her government its majority in the upper house of Parliament, the chancellor is under strong domestic pressure to avoid a bailout of Greece.

But her statements were out of sync with other European leaders ahead of the summit meeting. Prime Minister Silvio Berlusconi of Italy told reporters on Sunday that if “within the European Union there is no willingness to help a country which has the euro currency and is in the middle of a crisis, then the European Union has no reason to exist,” according to a report by Reuters.

---

Uncomfortable Truth-Turkish threats to expel Armenian migrants to make a political point are shameful, The Times, 18/03/2010

Labour looks as if it will end as it began; with a pensions scandal, by Ian Cowie, Telegraph, 19/03/2010

Five myths about the politics of health-care reform, by Chris Cillizza, The Washington Post, 21/03/2010

Why are we paying to educate EU students in our universities?, Telegraph by Boris Johnson, 21/03/2010

There is nothing like it anywhere else in Europe. The French and the Germans don't pay for the training of our nurses or bus drivers. Why are we paying for their students? The traffic is almost entirely one-way, in the sense that very few British students go to study in continental Europe.

There is only one answer. We need a rebate. With Britain's net contribution to the EU budget rising to an amazing £6.4 billion, and with the country's finances so parlous that London babies are being buried in paupers' graves, we have no option but to raise this at the EU level. When Dave has finished with the mellifluous banalities about partnership and the heart of Europe, he should attire himself in cerulean blue, and pearls, and a pineapple-coloured wig; and he should cry: "We are paying for your students – and we want our money back!"

And then he should hit the Brussels table with a heavy black handbag until they get the message.

Greek Banks’ ‘Challenging’ Profitability May Trigger Cut at S&P, by Niklas Magnusson, Bloomberg 19/03/2010

Six Ways to Reduce U.S. Debt, by Thomas Pan, Seeking Alpha, 22/03/2010 και όχι μόνο το Αμερικανικό: για όποιους ζητάνε ιδέες εναλλακτικές της απώλειας εισοδήματος και της επερχόμενης ύφεσης...

U.S. Takes Another Step Down the Road to Argentina, by Cam Hui, Seeking Alpha, 22/03/2010

 

"Καμπανάκι" για τους πολιτικούς το Βαρόμετρο, Σκάι 12/03/2010

Παραμένει το πρόβλημα, της Κύρας Αδάμ, Ελευθεροτυπία 11/03/2010

Το ευρώ και η ύβρις, του Κώστα Βεργόπουλου, Ελευθεροτυπία 11/03/2010

Ακόμη μία φορά, η κοντόφθαλμη πολιτική και η ασυναρτησία εντυπωσιάζουν περισσότερο από την ανηθικότητα του καπιταλισμού. Αυτή είναι η «ύβρις της εποχής μας», κατά τον Πολ Κρούγκμαν. Το ευρωσύστημα σήμερα δεν προσφέρει στήριξη, αλλά μόνον κυρώσεις προς τους αδύναμους εταίρους, τους οποίους παραδίδει βορά στους κερδοσκόπους, που δεν είναι άλλοι από τους ισχυρούς του ίδιου συστήματος. Ενόσω αυτή η σχέση δεν μεταβάλλεται σε πραγματικά συνεταιρική, η σημερινή φωτιά στο ευρωπαϊκό σπίτι θα κινδυνεύει να μεταδοθεί μέχρι τη στέγη.

Η ώρα, πάλι, των «λύκων»;, του Π.Ι. Καραφωτιά, Ελευθεροτυπία 11/03/2010

Deutsche Bank:«Ηράκλειος άθλος» η μείωση του ελλείμματος κάτω του 3% και προβλέπει ανεργία 20%, Το Βήμα 12/03/2010

Το τέλος της μεσαίας τάξης, Edirorial, Ελεύθερος Τύπος, 13/03/2010

Πεταλωτής: «Έχουμε λευκή εξουσιοδότηση να κάνουμε αλλαγές», Η Καθημερινή 12/03/2010

Θολή η εικόνα της Ευρώπης, της Μαριλένας Κοππά, Έθνος 12/03/2010

Οι «σκιές» πάνε για ρήξεις!, του Χρήστου Θεοχαράτου, Αδέσμευτος Τύπος, 11/03/2010

---

The 'Sterling Crisis' Increases Day by Day, Seeking Alpha 12/03/2010

Greece debt: EU agrees bailout deal, by Ian Traynor, The Guardian 12/03/2010

Inside the commission, officials are confident that Wolfgang Schäuble, the German finance minister, supports the tough new regime being plotted. Schäuble, who uses a wheelchair and is currently in hospital, and will not attend key meetings in Brussels on Monday and Tuesday.

Schäuble enjoys a longstanding reputation as a European integrationist and is said to have played a central role in shaping the Greek bailout plans despite widespread hostility to any such moves in Germany.

Gay rights and pro-life: Two divergent movements, by Michael Gerson, The Washington Post, 12/03/2010

Lonely death of Juanita Goggins, trailblazer of US civil rights, by Chris McGreal, The Guardian 12/03/2010

So the residents of her South Carolina community were saddened, if not entirely shocked, to hear that the 75-year-old woman had frozen to death in her own home and that her body went undiscovered for nearly a fortnight.

But in the days before her funeral today, they were surprised to learn that at one time Goggins had been a trailblazing politician and civil rights activist who shook up South Carolina's exclusive politics as the first black woman elected to the southern state's legislature.

We're true believers in individual rights, by Joe Hockey, The Australian 13/03/2010

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Going to Pasture, από την έκθεση του Αμερικανικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας "Voices from the South of Clouds", αφιέρωμα στους κατοίκους της επαρχίας Yunnan της Κίνας

---

Χρήση χημικών σε βάρος του Μ. Γλέζου στο συλλαλητήριο του Συντάγματος, Το Βήμα 05/03/2010 - δείτε ΕΔΩ το video

«Πάθος είναι η διάρκεια», του Ηλία Μαγκλίνη, Η Καθημερινή 06/03/2010

Η θυσία μιας γενιάς, του Nίκου Γ. Ξυδάκη , Η Καθημερινή 06/03/2010

Μετά τα μέτρα, του Σωκράτη Τσιχλιά, Η Καθημερινή 06/03/2010

Είναι προφανές ότι τα μέτρα είναι και σκληρά και άδικα. Ιδιαιτέρως για όσους εκ των μισθωτών του Δημοσίου δεν «τσοντάρουν» στο εισόδημα με δεύτερη ή και τρίτη νόμιμη, ημινόμιμη ή εντελώς παράνομη «εργασία». Οσοι μισθωτοί ή συνταξιούχοι συμπολίτες μας στηρίζονται αποκλειστικώς σε εισόδημα από την εργασία ή τη σύνταξη, όσοι μάλιστα εξ αυτών είχαν αναλάβει επιπλέον υποχρεώσεις (δάνεια, στήριξη παιδιού ή εγγονιού) θα λυγίσουν με τα άμεσα ή έμμεσα μέτρα. Γι’ αυτούς ειδικά, το πολιτικό σύστημα, το προσωπικό δηλαδή των δύο μεγάλων κομμάτων που κυβέρνησαν από τη μεταπολίτευση τη χώρα, θα έπρεπε να ντρέπεται. Να σιωπά, αντί να ψελλίζει ανοησίες στα κανάλια. Να προβαίνει για μια έστω φορά σε αληθινές πολιτικές δηλώσεις, αληθινών πολιτικών, αντί να επαναλαμβάνει τη ρητορική των ρόλων. Αναφέρομαι και στην κυβέρνηση και στη μείζονα αντιπολίτευση.

Οι ευθύνες για την αξιοπιστία των δημοσιονομικών στοιχείων, του Δημήτρη Δρίτσα, Το Βήμα 06/03/2010

Εις το πυρ το εξώτερον!, του Αλ.Μωραϊτάκη Το Βήμα 06/03/2010

Κατάργηση του 14ου μισθού στους ιδιώτες,Η Κομισιόν απαιτεί από Σεπτέμβριο και την απελευθέρωση των απολύσεων, της Ειρήνης Καρανασοπούλου, Τα Νέα 06/03/2010

Ωμή λιτότητα χωρίς ελπίδα, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 05/03/2010

 

Χθες κατέρρευσε ένας ακόμη μύθος - ότι δήθεν οι κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον μιας χώρας συναρτώνται με τη δημοσιονομική της κατάσταση. Πρόκειται για ένα διαδεδομένο παραμύθι που χρησιμοποιείται ευρέως και απευθύνεται σε άσχετους και αφελείς που αγνοούν τους μηχανισμούς κερδοσκοπίας.

 

Παρά τα μέτρα εξοντωτικής λιτότητας που ανακοίνωσε η κυβέρνηση, τα ομόλογα που εξέδωσε χθες αγοράστηκαν με επιτόκιο... ακριβότερο (!) κατά 0,2% από εκείνο που είχε δανειστεί προ μηνός, πριν λάβει μέτρα. Είναι προφανές δηλαδή ότι οι κερδοσκόποι καμιά σημασία δεν έδωσαν στο αν η κυβέρνηση Παπανδρέου πάτησε στον λαιμό τους εργαζόμενους της Ελλάδας ή όχι - και πολύ σωστά έπραξαν από τη σκοπιά τους.

 

---

Ευρωστήριξη στους κερδοσκόπους, Κύριο Άρθρο, Ελευθεροτυπία 05/03/2010

Το σιωπηρό ηφαίστειο, του Γιάννη Τριάντη, Ελευθεροτυπία 05/03/2010

Για ένα πουκάμισο αδειανό;, του Σήφη Πολυμίλη, Ελευθεροτυπία 05/03/2010

Άνγκελα Μέρκελ - Γιώργος Παπανδρέου:Πολιτική στήριξη στην Ελλάδα, Το Βήμα 05/03/2010

Συνάντηση Παπανδρέου-Μέρκελ στο Βερολίνο:Πολλοί έπαινοι, ούτε ένα ευρώ, του Γιάννη Γαλιάνου Το Βήμα 05/03/2010

Αυξήσεις από τη Δευτέρα στις τιμές των διοδίων, Το Βήμα 05/03/2010

Κομισιόν: Ψαλίδι στους μισθούς και στον ιδιωτικό τομέα, του Γιώργου Δαράτου, Η Αυγή 05/03/2010

Εσείς οι αριστεροί τι προτείνετε;, του Θανάση Καρτερού, Η Αυγή 05/03/2010

Ετοιμάζει ήδη το επόμενο «πακέτο», από το Ριζοσπάστη 05/03/2010

Κοινωνική έκρηξη, Editorial Ελεύθερος Τύπος 06/03/2010

---

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

Icelanders to vote no on debt deal. Resounding no-vote expected on deal to repay money owed to UK and Netherlands after they guaranteed deposits at failed bank Icesave, by Simon Bowers, The Guardian, 5/3/2010.

Iceland's PM Calls Icesave Referendum "Pointless", Iceland Review Online, 5/3/2010.

Islande: référendum sur le remboursement de la dette, Le Figaro, 5/3/2010.

Δες Icesave Dispute, Wikipedia.

---

Return of the natives, by Slavoj Zizek, New Statesman, 04/03/2010

Avatar's fidelity to the old formula of creating a couple, its full trust in fantasy, and its story of a white man marrying the aboriginal princess and becoming king, make it ideologically a rather conservative, old-fashioned film. Its technical brilliance serves to cover up this basic conservatism. It is easy to discover, beneath the politically correct themes (an honest white guy siding with ecologically sound aborigines against the "military-industrial complex" of the imperialist invaders), an array of brutal racist motifs: a paraplegic outcast from earth is good enough to get the hand of abeautiful local princess, and to help the natives win the decisive battle. The film teaches us that the only choice the aborigines have is to be saved by the human beings or to be destroyed by them. In other words, they can choose either to be the victim of imperialist reality, or to play their allotted role in the white man's fantasy.

---

Beware of Gifts Not Borne to Greeks, Seeking Alpha, 05/03/2010 

A Clash of cultures in the Aegean, by Manfred Ertel, Spiegel Online 05/03/2010

The Karlsruhe Factor, published by Open Europe 05/03/2010

Turkey threatens 'serious consequences' after US vote on Armenian genocide, by Robert Tait and Ewen MacAskill, The Guardian 05/03/2010

Fears for Haiti earthquake survivors as rainy season approaches, by Ed Pilkington, The Guardian 05/03/2010

Germany Makes No Financial Pledge to Greece, by Nicholas Kulish, The New York Times 05/03/2010.

The Armenian Genocide. Past imperfect, present tense, The Economist OnLine, 5/3/2010.

Gendercide. The worldwide war on baby girls, The Economist, 4/3/2010.

Merkel sagt Spekulanten den Kampf an, Zeit Online, 5/3/2010.

Was wir den alten Griechen verdanken, Bild.de, 2/3/2010.

Αλεξανδράτου video

 

 

---

 

Όταν η τουρκική αεροπορία βομβάρδισε τα αεροπλάνα της..,

από Ινφογνώμων, με πληροφορίες από http://nationalpride.wordpress.com/ και

http://fox2e-mag.blogspot.com/ ενώ ολόκληρη η σειρά φωτογραφιών από το http://www.militaryphotos.net/forums/showthread.php?74905-Turkish-airctaft-bomb-their-own-base-some-pics09/03/2010

Γιατί η Θάλεια Δραγώνα δεν είναι και τόσο διαφορετική από τον Γιώργο Καρατζαφέρη, του Τηλέμαχου Χορμοβίτη, e-rooster.gr 24/02/2010

Ο μόνος τρόπος για να αποφευχθούν τέτοιες διαμάχες στο μέλλον είναι η ριζική αποκέντρωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Κάθε σχολείο ας επιλέγει μόνο του το πρόγραμμά και τα βιβλία που θα διδάσκει . Οι γονείς με τη σειρά τους, ας έχουν δικαίωμα να επιλέξουν το σχολείο της αρεσκείας τους , με βάση τις αξίες που θέλουν να μεταδώσουν στα παιδιά τους

Bulgaria: Fitch Doomsayers Blackmail Bulgaria: Analysts, Novinite Sofia News Agency

---

 

Και τώρα, το καθημερινό σας κήρυγμα:

Όλι Ρεν, Η Ελλάδα στη σωστή πορεία αλλά...., Το Βήμα, 9/3/2010. (τί νομίζατε, έτσι ξεμπερδέψατε??)

Και βέβαια άλλη η σχέση δασκάλου-μαθητή (όπου παραπάνω), και άλλη αυτή μεταξύ κυρίαρχου και υποτελούς (πιο κάτω). Στην Ελλάδα κάποτε πρέπει να καταλάβουμε τις διαφορές:

X. Kλίντον: Υπερπολύτιμος σύμμαχος η Ελλάδα, Η Καθημερινή, 9/3/2010.

 

---

Στρατιώτες και απειθαρχία, της Λώρης Κέζα, Το Βήμα 09/03/2010

Στο Μαξίμου θα έπρεπε να ευγνωμονούν την τύχη τους που κυκλοφορούν εκεί έξω κάτι τύποι σαν τον Σκανδαλίδη, που είναι ευαίσθητος και γράφει και ποιήματα. Αν μη τι άλλο, δείχνει ότι δεν σκέφτονται όλοι με δείκτες και νούμερα, υπάρχουν κάποιοι που περιδιαβάζουν στην κοινωνία και αφουγκράζονται τις δυσκολίες. 

ΠαΣοΚ εναντίον... ΠαΣοΚ, της Δήμητρας Κρουστάλλη, Το Βήμα 09/03/2010

Με πολλά ερωτηματικά, στα σκαριά το ΕΝΤ, του Μωϋσή Λίτση, Ελευθεροτυπία 09/03/2010

Ο Γιώργος, από τις Ριπές, Τα Νέα 09/03/2010

«Ραντεβού στον αέρα», της Χριστίνας Κοψίνη, Η Καθημερινή 09/03/2010

Ας μη γελιόμαστε. To λιμάνι της αγωνίας έχει όνομα: «εργασία». Οχι μόνο εξαιτίας της δημοσιονομικής κρίσης, των μέτρων που θα επηρεάσουν την κατανάλωση και τη διεθνή οικονομική κρίση.

Η τεχνολογία τώρα επιταχύνει τη δημιουργική καταστροφή καθιστώντας περιττό αυτό που χθες ήταν απαραίτητο.

Ομως τι είναι η εργασία; Το δάνειο, το ενοίκιο, οι σπουδές των παιδιών, τα ταξίδια, οι συντάξεις; Και αυτά. Κυρίως, όμως, για τον άνθρωπο είναι η διαδικασία της αυτοπραγμάτωσης. Αυτό που έκανε ένα φίλο να δουλεύει ασταμάτητα για ένα τριήμερο προκειμένου να ολοκληρώσει ένα πρότζεκτ και στη συνέχεια... να καταρρεύσει.

Το διά ταύτα της ανάπτυξης, του Πάσχου Μανδραβέλη, Η Καθημερινή 09/03/2010

Οι Βίκινγκ είπαν «Οχι» με... 93%!, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 08/03/2010

Μόνο λόγια, έργα δεν είδαμε, του Θανάση Λυρτσογιάννη, Έθνος 08/03/2010

Δημόσιοι υπάλληλοι: Όχι στο πετροβόλημά τους, του Μ.Δημητρίου, Αδέσμευτος Τύπος 08/03/2010

 

---

 

Science, religion and plague: 

Old and new ways of thinking proceeded side by side in sixteenth-century Italy

by Lauro Martines, The Times Literary Supplement, 10/02/2010

 

---

Hitler's Favorite Jew, by Ian Buruma, The New York Review of Books, 1/3/2010.

Six Reasons Barack Obama is Still the Odds-on Favorite in 2012, by Carl M. Cannon, Politics Daily 08/03/2010

The end of the road for Barack Obama?, by Simon Heffer, Telegraph, 08/03/2010

Solar Industry Learns Lessons in Spanish Sun, by Elisabeth Rosenthal, The New York Times 08/03/2010

Labour and Tories neck and neck in marginals, by Peter Riddell, The Times 09/03/2010

Plans for European Monetary Fund Well Advanced, by Edward Harisson, Seeking Alpha 08/03/2010

When the Greek sovereign debt crisis reached a critical state last month, it became apparent that the Eurozone lacked a credible mechanism through which both to defend a sovereign debtor like Greece and to impose harsh austerity measures to ensure compliance with the stability and growth pact. This is now seen as a fundamental flaw in the design of the Eurozone. Crucially, politicians in core Europe were under enormous pressure to force Greece to make binding commitments to budget deficit reduction in exchange for some type of bailout.

Merkel backs IMF- style fund for Eurozone, OpenEuropeBlog, 08/03/2010

Espionnage des téléphones portables, le vrai du faux, Le Monde, 8/3/2010.

Une icône de la Vierge pleure de l'huile à Garges-lès-Gonesse: "Si c' etait d'un nain de jardin, ce serait l'esprit de Simplet?", www.lepost.fr, 8/3/2010.