Optimus Template

 

 

England v Germany: A history of rivalry. From victory in 1966 to the agony of missed penalties – and then a 5-1 triumph, The Observer, 27/6/2010.

World Cup 2010: Five reasons why England were embarrassed by Germany. A false sense of superiority and a disorganised defence, plus a horrible decision by the officials, gave England an afternoon to forget, by Owen Gibson, The Guardian, 27/6/2010.

'Oh my God', what the Uruguayan referee said when he saw his World Cup blunder on TV as England are crushed 4-1 by Germany, Daily Mail, 28/6/2010.

Juego letal en Argentina, atraco en México. Así han visto los medios americanos el partido, El Pais, 27/6/2010.

---

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΜΑΛΒΙΝΑ (με αφορμή τα περί του θωρηκτού Αβέρωφ, εν έτει 1996), από rombatv.blogspot.com, δείτε το video εδώ.

---

«Ζητήστε αναδιάρθρωση του χρέους σας». Η Ελλάδα θα μπορούσε να πετύχει ό,τι και η Αργεντινή ή και κάτι καλύτερο, υποστηρίζει ο Βρετανός ιστορικός Νάιαλ Φέργκιουσον, συνέντευξη στον Πέτρο Παπακωνσταντίνου, Η Καθημερινή, 27/6/2010

"Τώρα που εκδηλώθηκε το πρόβλημα, προσπαθούν να το εντοπίσουν στην Ελλάδα, ενώ αφορά ολόκληρη την Eνωση και να υποχρεώσουν τη χώρα σας να μειώσει το έλλειμμα από το 14% στο 3% μέσα σε τρία μόλις χρόνια. Αυτό είναι απίθανο. Oσο για τον μηχανισμό διάσωσης, αυτός δεν καλείται να διασώσει την Ελλάδα, αλλά τις ευρωπαϊκές –κυρίως τις γερμανικές και γαλλικές– τράπεζες που κρατούν ελληνικά ομόλογα. Πιστεύω ότι η ελληνική κυβέρνηση θα έπραττε ορθότερα αν ακολουθούσε το παράδειγμα της Αργεντινής.Ο εναλλακτικός δρόμος, της αναδιαπραγμάτευσης του χρέους, μπορεί να είναι για την περίπτωση της Ελλάδας πιο αποδοτικός απ’ ό, τι συνέβη στην περίπτωση της Αργεντινής, καθώς εσείς ανήκετε στην Eυρωζώνη και διαθέτετε άλλα μέσα πίεσης. Επιπλέον, στην ελληνική περίπτωση το κέντρο βάρους μπορεί να πέσει στην επιμήκυνση του χρέους –η λέξη «χρεοκοπία» πρέπει οπωσδήποτε να αποφευχθεί– η οποία από μόνη της μπορεί να βελτιώσει σοβαρά τα πράγματα. Αυτό μπορούσε να το έχει κάνει η κυβέρνησή σας πριν από έξι μήνες, ώστε να αποφύγει το μέγα σοκ των οδυνηρών μέτρων, αλλά μπορεί να το κάνει ακόμη και σήμερα. Να πει, δηλαδή, στους πιστωτές της: «Δεσμευθήκαμε σε ένα πρόγραμμα που αποδεικνύεται ανεφάρμοστο και μας οδηγεί στην πτώχευση. Αυτό το ενδεχόμενο δεν συμφέρει ούτε εμάς ούτε εσάς. Ελάτε, λοιπόν, να κάνουμε το πρόγραμμα εφαρμόσιμο»".

Αναφέραμε χθές τη συνέντευξη Mark Mazower στο Βήμα, δείτε αντιθετικά και αυτό: Μάρκ Μαζάουερ: ένας κορυφαίος ιστορικός μιλώντας για την κρίση λέει ΜΠΟΥΡΔΕΣ, posted by OMADEON,http://omadeon.wordpress.com (τα συμπεράσματα δικά σας..)

Μύθος η ως τώρα σύνταξη στα 60!, του Γιώργου Δελαστίκ, Το Έθνος, 28/6/2010.

"Τα στοιχεία του ΟΟΣΑ όμως έχουν και μια δεύτερη στήλη εξαιρετικής σημασίας: πότε ακριβώς βγαίνουν στην πραγματικότητα στη σύνταξη οι κάτοικοι της καθεμιάς από τις παραπάνω χώρες, ανεξαρτήτως της ηλικίας που ορίζει ο νόμος.Εδώ αρχίζουν οι εκπλήξεις και η «τακτοποιημένη» σειρά (Ελλάδα 58, Γαλλία 60 και όλοι οι άλλοι Ευρωπαίοι 65) αρχίζει να υφίσταται απροσδόκητες ανακατατάξεις....Εντάξει, οι Γερμανοί δεν επιδεικνύουν μεσογειακή συμπεριφορά, αλλά μη νομίσει κανείς ότι απέχουν και πολύ από αυτήν, παρά τον θόρυβο που κάνουν για τους άλλους: μπορεί να λέει ο νόμος 65, αλλά στην πράξη οι Γερμανοί συνταξιοδοτούνται κατά μέσο όρο στα 62,1 χρόνια τους, όπως μας πληροφορεί ο ΟΟΣΑ έχοντας επεξεργαστεί τα στατιστικά στοιχεία της πραγματικής εξόδου τους από την εργασία.Συνολικά πάντως βλέπουμε ότι, λίγο - πολύ, σε όλα ανεξαιρέτως τα παραδείγματα ο πληθυσμός βγαίνει στη σύνταξη από 1,8 έως και... 6,1 (!) χρόνια νωρίτερα από τα 65 που είναι το υποτιθέμενο όριο. Μοναδική εξαίρεση -ποιος άλλος;- οι... ταλαίπωροι Ελληνες! Με όριο το σούπερ - χαμηλό των 58 χρόνων, βγαίνουν στη σύνταξη κατά μέσο όρο στα... 62,4 χρόνια!!! Οχι, δεν πρόκειται περί τυπογραφικού λάθους. Οι Ελληνες βγαίνουν στη σύνταξη 4,4 χρόνια... αργότερα (!) από το νόμιμο όριο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά οι Ελληνες βγαίνουν ήδη στη σύνταξη, έστω και οριακά, αργότερα από τους... Γερμανούς!!! Στα 62,4 εμείς, στα 62,1 χρόνια οι Γερμανοί! Τι πλήγμα ήταν αυτό του ΟΟΣΑ εναντίον του Βερολίνου; Πώς θα ζήσουν τώρα οι υπήκοοι του Ράιχ χωρίς τον μύθο των «τεμπέληδων» Ελλήνων που βγαίνουν στη σύνταξη από... παιδιά και τρώνε τα λεφτά των Γερμανών; Ολεθρος!

Μία ελληνική τραγωδία, του Στάθη Ν. Καλύβα, Η Καθημερινή, 27/6/2010.

"Φέρνοντας για πρώτη φορά στο φως αρχειακά τεκμήρια από τις πρώην Λαϊκές Δημοκρατίες, ο Μαραντζίδης δείχνει πως ο ΔΣΕ δέχθηκε τεράστια στρατιωτική βοήθεια. Τα στοιχεία αυτά είναι τόσο λεπτομερή και συντριπτικά που δεν αφήνουν περιθώριο αμφισβήτησης. Ο ΔΣΕ, όμως, απέτυχε να αξιοποιήσει σημαντικό μέρος της βοήθειας αυτής, όπως άλλωστε απέτυχε να εκπληρώσει όλους, σχεδόν, τους στόχους που έθεσε''.

Στην πολιτική υπάρχουν και το «αύριο» και το «μεθαύριο», του Χρύσανθου Λαζαρίδη, Η Καθημερινή, 27/6/2010.

Κλείνει μία μεταβατική περίοδος, του Σταύρου Λυγερού, Η Καθημερινή, 27/6/2010.

"Εστω και πολιτικά τραυματισμένη, όμως, η Ν.Δ. του Σαμαρά ασκεί τον ρόλο της ως πολιτικό αντίβαρο στην κυβέρνηση. Θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα εάν ο Παπανδρέου είχε απέναντί του την κ. Μπακογιάννη. Οπως φάνηκε και από την ψηφοφορία επί του Μνημονίου, ουσιαστικά δεν θα υπήρχε αντιπολίτευση όχι μόνο στα ευρύτερα εθνικά θέματα, αλλά και σε θέματα κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής. Με άλλα λόγια, σ’ αυτή την κρίσιμη φάση, θα κυριαρχούσαν σχεδόν μονοπωλιακά ιδεολογικές αντιλήψεις και πολιτικές που βρίσκουν αντίθετη τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών".

Ανανέωση σε πρόσωπα και θέσεις. Μετά τον πλήρη έλεγχο της Ν.Δ. ο Αντώνης Σαμαράς προχωρεί σε οργανωτική ανασυγκρότηση και σε σκληρή αντιπολίτευση, των Έλλης Τριανταφύλλου και Γιώργου Τερζή, Η Καθημερινή, 27/6/2010.

---

Δεν μάθαμε να τ’ αγαπάμε...Μιλούν τέσσερις επιστήμονες, που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην προστασία των μνημείων, της Μαργαρίτας Πουρναρά, Η Καθημερινή, 27/6/2010.

Το Ισλάμ παραλύει την Τουρκία. Ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου γράφει για τον ανιστορισμό της χώρας του που είναι παρεμφερής με εκείνον που ερείπωσε το Βυζάντιο και ταλανίζει τη νεότερη Ελλάδα, του Στέλιου Ράμφου, Το Βήμα, 27/6/2010. (σχόλιο: έλεος, κε Ράμφο, έλεος!)

Ο Φάουστ και η αμερικανική αριστερά, The New York Times-Η Καθημερινή, 27/6/2010.

Η Ευρώπη ανησυχεί για την ενεργειακή της ασφάλεια. Η πρόσφατη διαμάχη της Ρωσίας με τη Λευκορωσία για την παροχή φυσικού αερίου, ένα ακόμη επεισόδιο στον πόλεμο των αγωγών, Τhe New York Times- Η Καθημερινή, 27/6/2010.

Στα όρια της κατάρρευσης το Κιργιζιστάν. Τουλάχιστον 2.000 νεκροί από τις συγκρούσεις Κιργιζίων - Ουζμπέκων, ενώ σχεδόν 500.000 άτομα έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους, Τhe Observer-Η Καθημερινή, 27/6/2010.

Κίνηση - ματ με Πετρέους στον γρίφο του Αφγανιστάν. Τι σηματοδοτεί η αποπομπή του στρατηγού Στάνλεϊ Μακρίσταλ από τον Μπαράκ Ομπάμα,The Economist-Η Καθημερινή, 27/6/2010.

---

"Αυτοί κάνουν εξαγωγή ρύπων...", της Μαρίας Καλυβιώτη, Η Αυγή, 27/6/2010.

"Δριμείες αντιδράσεις έχουν ξεσηκώσει τα σχέδια εγκατάστασης του θερμοηλεκτικού σταθμού στην τοπική κοινωνία του Αστακού. Για κερδοσκοπική αρπαχτή κάνουν λόγο φορείς, δημοτικές κινήσεις και πολίτες και επισημαίνουν τις καταστροφικές επιπτώσεις στην οικονομία, στο περιβάλλον και στην υγεία. Την ίδια στιγμή, ο δήμαρχος Αστακού δηλώνει στην “Κ.Α.” ότι η καύση LPG παράγει “νεράκι και άνθρακα”.

---

Η Δυναμική των Blogs και του Internet (Φάκελος, συνέχεια...)

Which Technology and which democracy?, by Benjamin R. Barber.

"To take a simple example-and I'll come back to this again later -the Net is primarily text-based. I cannot imagine it will stay that way. As soon as it becomes technologically feasible, it will become video- or picture-based. For the transitional generation, living in a word-oriented civilization (after all, in the beginning WAS the word!), the Net is simply another device for deploying words. Yet surely that is a primitive and unproductive use of a medium. Scrolling texts on the Net amount to little more than a souped-up telegraph and we have had the telegraph for a hundred and fifty years. What's new about the Net is the potential for graphics and moving pictures. "Zines" like Slate are at best a transition from text to something else, and the older generation knows that many of the data sets they access on the net are just as easily consulted in reference books or libraries. But the generation that's introduced to the technology through television, computers and the Web is anything but a word-cultured literati. And, what the new generation eventually does with the technology may turn out to be quite different from what those of us who come from a word-culture have in mind. Farewell text-based civilization!".

Blogging and the Politics of Melancholy, by Michael Keren (University of Calgary), Canadian Journal of Communication, vol. 29, 1 (2004).

"In his Critique of Information Scott Lash has characterized the melancholic from a political perspective. In the past, he wrote, politics was embedded in the good life - one had to be a man of substance to be a citizen. The melancholic, on the other hand, unlike Aristotle's virtuous and noble man, is a person not of the mean but of the extremes. Melancholics are not virtuous but vicious, and they are inactive: "The politics of speed, of melancholy, of indifference, is a politics of the outcasts, of the wild zones. The melancholic leads not the good life, but the bad life.… This is not a politics of those living in the margins as undecidables or unclassifiables, but of people living on the other side of the margins, abjected or extruded into the wild zones" (Lash, 2002, p. 139). A common theme in Kottke.org is the threat felt by the ordinary guy facing big business, big government, big Hollywood, and other giant forces. Here is an example: "Business may be changing, but the power is still in the hands of the people who have been in control of things for quite some time. The more things change, the more they stay the same" (25.3.00). Another example can be found in an entry on the ubiquitous little cups for extra pennies placed by the register in gas stations. Although this is hardly an earth-shaking issue by any standard, it sounds like one: "Let's stop to think about this for a minute. This means somewhere there is a machine (or possibly a whole factory of machines) punching out these custom penny cups. There are engineers designing bigger and better share-a-penny cups. Teams of marketing people are trying to build share-a-penny mind share in the heads of gas station owners. Share-a-penny cup salespeople are out there going gas station door to door to gas station door selling their product. An army of delivery trucks are delivering these cups around the globe. Does this seem odd to anyone else?" (17.2.99).

Political Passivity. This esoteric entry espouses populism, i.e., the political ideology of the ordinary person threatened by exploitative economic and political forces. The blogger appears to be threatened by the phantom armies of delivery trucks he pictures roaming around the globe. There is, however, very little indication of public action (on any issue - large or small) in this blog throughout the five years of its existence, as if the on-line recording of one's life becomes a substitute to changing it. Months may pass without any reference to elections, policy debates, leadership scandals, international crises, or any other political matter. Jason is uneasy, for example, about the marketing of certain products of popular culture to teenagers but his response, as always, remains passive: "I'm not exactly sure what I can do about the situation, but I do know that as time passes, I get more and more uneasy about mass media, advertising, and marketing in general" (6.3.01). His uneasiness does not make him leave the computer in order to take political action in the real world. To the contrary, in one of the rare comments on political affairs, he reports a "burning rage" over Elizabeth Dole's dropping out of the 2000 presidential race for lack of funds. To him, "it's all about money and winning, packaged in an eggshell-thin concern for the well-being of America and her constituents." His conclusion: "Politics makes me want to puke" (20.10.99). Although many bloggers are politically alert and encourage political consciousness among their readers, it is hard not to feel that such expressions of disgust and apathy toward politics may be partly related to the nature of blogging as an activity demanding long hours at the computer, perhaps with the hope that the new medium of blogging would itself make a difference by its sheer mass. Jason, at any rate, conveys a clear sense of political passivity, which is nicely reflected in a mention of the old fable about the tortoise and the hare. While the fable's common moral is that a slow but steady tortoise wins a foot race against an overconfident hare, the diarist insists that "the race was not won by the tortoise; it was lost by the hare" (27.10.98). The tendency to wait for evil forces to disappear rather than search for the strategy needed to defeat them can be found in this blog again and again. In light of this political passivity, it is interesting to observe the blogger's response to the attacks on the Twin Towers and the Pentagon on September 11, 2001. A report on "September 11 and the Internet" prepared by a study group a year later noted the function fulfilled by blogs on that day. With CNN alone receiving more than nine million requests for its main Web page every hour, the servers for major news outlets shut down. Blogs were subsequently reoriented and became alternative news sources. The report says that most bloggers were not particularly interested in becoming "real" news sources, but rather connected large audiences to sites they would not ordinarily visit ("One Year Later," 2002). Jason referred his own readers to a large number of sites in which videos of the disaster and other updated information could be viewed. His interpretation of the events, however, was quite consistent with the apolitical nature of his blog: "All this talk of America vs. the world by our politicians is making me sick and uneasy," he wrote as early as September 11 at 10:17 a.m. "This is a human issue, not an American, democracy, or a freedom issue. Someone attacked us all, all of us on the Good Earth" (11.9.01). Jason felt that being positioned at the computer at this critical hour was important: "Some people cope by hearing and distributing information in a crisis. I'm one of those people, I guess. Makes me feel like I'm doing something useful for those that can't do anything. Or something." During the day and the next few days, he distributed information and made statements such as one expressing fear that acts of revenge against Arabs might take place and calling for Americans to refrain from them. He published on-line sites through which donations could be made to the Red Cross or Salvation Army, called for blood donations, and demanded that the United States not respond in haste. He mentioned the usefulness of blogging in providing eyewitness accounts and photos by people who were at the scene and thus lent "a more human take than all the analysis and politics on the television." After the crisis, Kottke.org became part of the process of return to a normal routine. While mainstream news media continued to stir the 9/11 tension by rerunning the images of the day and filling the airwaves with analysis, Jason spoke, for instance, about games he played in an arcade: "They even had a Bubble Bobble machine, one of my all-time favorites. Good, clean, dorky fun" (16.11.01). He explained the need to return to such themes by his restlessness vis-à-vis the mainstream media, assuring his readers he was not apathetic or desensitized to the situation. Whereas the initial media reports on the attacks had seemed to him honest and true, now he felt their spin: "The PR machines of our government, large corporations, special interest groups, various agencies, and political parties have had time to mobilize. Everyone now has an 'angle' appropriate to their political/corporate/religious/cultural affiliation. It feels like I'm not hearing the truth from humans anymore, I'm hearing careful crafted and sanitized PR from government/company/agency/media spokespeople" (2.10.01). He declared he would nevertheless continue to apply a critical mind to the information surrounding him, an act that he felt might help some of his fellow citizens out. During the Iraq War of 2003, Kottke.org also served as a source of information. It advertised the time and place of demonstrations and published the phone numbers of New York city officials who might be contacted in order to reverse a decision not to issue a permit for some demonstration or other. But political passivity continued to prevail. Even when Jason found himself in an anti-war demonstration in New York, he insisted he went there merely in order to observe rather than protest. He simply zipped along the outskirts of the crowd taking pictures. He noted that "the enthusiasm of the crowd was impressive; they really believe in what they were marching for" (23.3.03), but from his Dostoevskian position in cyberspace, he did not share in that political enthusiasm. As he wrote on March 18: "If you're a regular reader of my site, you'll notice that I don't write about current events or world news much. And in spite of the impending U.S. war with Iraq, I'm going to continue to write about other things because war & politics are a means to an end and there's more than one way to get there" (18.3.03).

 

(Carlos Latuff: Ένας ακτιβιστής καλλιτέχνης, Η Αυγή 20/6/2010)

---

Δεν αποφασίζουν, απλώς διατάζουν, του Παντελή Μπουκάλα, Η Καθημερινή 22/06/2010

Στην Ισπανία οι κυβερνώντες επέβαλαν με βασιλικά διατάγματα τα σκληρά μέτρα τους. Στην Αγγλία την ανάγκη της λιτότητας την κήρυξε, στο τελετουργικό που έχει κληροδοτήσει η εκεί παράδοση, η βασίλισσα, για τη μεγαλειότητα της οποίας, προφανώς, όσα διάβαζε ήταν άδεια από οποιοδήποτε απτό νόημα. Για τον ηγεμόνα Μπερλουσκόνι και τον αυτοκρατορικών φαντασιώσεων Σαρκοζί δεν τίθεται πρόβλημα: η αγωνία τους αφορά αποκλειστικά τις συνέπειες των εξαγγελιών τους στη δημοτικότητά τους, άρα και τα νέα επικοινωνιακά τεχνάσματα που οφείλουν να επινοήσουν.

(...)

Το αποσαφήνισε άλλωστε στη Βουλή η κυβέρνηση, όταν ψηφιζόταν το εν λόγω παρασύνταγμα. Το αποσαφήνισε εκ νέου όταν έσπευσε να νομιμοποιήσει τη μέθοδο των «υπουργικών αποφάσεων» (λόγω του «επείγοντος χαρακτήρα» των πραγμάτων...), διά των οποίων ο κ. Λοβέρδος δικαιούται να ρυθμίζει τη μοίρα μας ερήμην της Βουλής και κατόπιν να περιφέρεται στα κανάλια για να ανακουφίζεται αυτοψυχαναλυόμενος δημοσίως. Και το ξεκαθάρισε τελεσίδικα με το προεδρικό διάταγμα για τα εργασιακά, με το οποίο ανατρέπεται βιαιότατα η κοινωνική δομή. Αλλά πού το πρόβλημα; Οι διαμαρτυρόμενοι μπορούν πάντοτε να στέλνουν τις ενστάσεις τους στο open government.pasok.gr. Θα ληφθούν σοβαρά υπόψη.

Ασφαλιστικός τυφώνας στο Δημόσιο, του Κώστα Παπαδή, Το Βήμα 22/06/2010

Σύνταξη στα 65 για 150.000 γυναίκες δημοσίους υπαλλήλους
Δεκαπέντε επιπλέον έτη θα υποχρεωθούν να εργασθούν οι εργαζόμενες μητέρες ανήλικων τέκνων του δημόσιου τομέα, προκειμένου να συνταξιοδοτηθούν με τις νέες ρυθμίσεις του ασφαλιστικού νομοσχεδίου. Τα νέα όρια θα αρχίσουν να ισχύουν από το 2011 και θα ολοκληρωθούν το 2013. Αναμένεται, δε, να επηρεάσουν περίπου 150.000 ασφαλισμένες γυναίκες δημοσίους υπαλλήλους. Στόχος είναι να ορισθούν ενιαία όρια ανδρών και γυναικών, όπως επιτάσσει η καταδικαστική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. 
Οι ρυθμίσεις προβλέπουν σταδιακή αύξηση τόσο του ορίου ηλικίας για τις γυναίκες, έτσι ώστε να προσεγγίσει το 65ο έτος της ηλικίας, όσο και των ετών για θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος από 17,5 σε 25 έτη ασφάλισης. Οι μεγαλύτερες ανατροπές αφορούν όσους και όσες ασφαλίστηκαν το διάστημα 1983 ως και 1992 ή θεμελιώνουν δικαίωμα από το 1998 και εντεύθεν. 
Εξισώνονται σταδιακά από το 2011 και ως το 2013 τόσο τα όρια ηλικίας ανδρών και γυναικών δημοσίων υπαλλήλων, όπως και τα απαιτούμενα έτη για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος των γυναικών. Το όριο ηλικίας δεν μπορεί να είναι μικρότερο από το 65ο έτος και τα όρια θεμελίωσης ανέρχονται σε 25 έτη ασφάλισης.

Οι μεγάλοι χαμένοι του Ασφαλιστικού, της Ελένης Κωσταρέλου, Ελευθεροτυπία 22/06/2010

Μητέρες με ανήλικα παιδιά και δημόσιοι υπάλληλοι που δεν θεμελιώνουν μέχρι και το 2010 δικαίωμα συνταξιοδότησης είναι οι μεγάλοι χαμένοι του Ασφαλιστικού.

Τα βασικά σημεία του νομοσχεδίου, που κατατέθηκε στη Βουλή χθες για διαβούλευση από τον υπουργό Οικονομικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου, επιφέρουν σωρεία δυσμενών αλλαγών για όσους εργάζονται στο Δημόσιο, καθώς ακολουθούν πιστά τις διατάξεις του Μνημονίου που υπέγραψε η κυβέρνηση με την τρόικα των δανειστών της.

Επιβαρύνσεις μέχρι 5 ετών για γυναίκες-άνδρες με τρία παιδιά και άνω που προσλήφθηκαν προ του 1983, αλλά και μέχρι 15 ετών για άνδρες-γυναίκες με ανήλικα που προσελήφθησαν την επίμαχη δεκαετία 1983-1992.

Ολική κατεδάφιση

Για «ολική κατεδάφιση δικαιωμάτων και αυθαίρετη πολιτική της κυβέρνησης» μιλούν από την ΑΔΕΔΥ ο πρόεδρος Σπύρος Παπασπύρος και ο γενικός γραμματέας Κώστας Παπαντωνίου, τονίζοντας μεταξύ άλλων πως πρόκειται για «προκλητική ανατροπή και των ώριμων δικαιωμάτων».

Οι «Κασσάνδρες» και τα πραγματικά δεδομένα μείωσης του χρέους, του Θανάση Λυρτσογιάννη, Έθνος 22/06/2010

Το ζήτημα είναι εμείς τι κάνουμε. Δεν αρκεί να λέμε ότι θα εκτελέσουμε πιστά το μνημόνιο. Είναι αναγκαίο ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για τη μείωση του χρέους που θα περιλαμβάνει: 1. Την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου, ενδεχομένως και εκποίηση τμημάτων της. 2. Τις αποκρατικοποιήσεις. 3. Την πάταξη της σπατάλης στην υγεία. 4. Τη δραστική μείωση της φοροδιαφυγής που ξεπερνά τα 30 δισ. τον χρόνο. 5. Την εξαφάνιση της σπατάλης στο Δημόσιο. 6. Τον περιορισμό της εισφοροδιαφυγής.

Σοκ και δέος για το εργασιακό, της Ρούλας Σαλούρου, capital.gr 22/06/2010

Η κυβέρνηση, παίζει για μια ακόμη φορά, το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι. Έτσι, αφού σόκαρε την ελληνική κοινωνία με τις προτάσεις της για αύξηση των απολύσεων και δραστική μείωση των αποζημιώσεων, σε μια περίοδο που η ανεργία αυξάνεται με δραματικούς ρυθμούς, αφήνει πλέον ανοιχτό το ενδεχόμενο αλλαγών στο σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος που παρουσίασε. Λόγω άλλωστε, των έντονων αντιδράσεων κυρίως στο εσωτερικό της κοινοβουλευτικής ομάδας του κυβερνώντος κόμματος, αποφασίστηκε να συζητηθούν οι προωθούμενες αλλαγές στην ολομέλεια της Βουλής. Δεν είναι λίγοι μάλιστα αυτοί που υποστηρίζουν πως υπήρξαν αντιδράσεις από έγκυρους νομικούς, οι οποίοι επεσήμαναν ότι οι λειτουργοί του Συμβουλίου της Επικρατείας θα βρεθούν σε πολύ δύσκολη θέση στην προσπάθεια να εγκρίνουν το πολυσυζητημένο Προεδρικό Διάταγμα, ενώ έτσι, βγαίνει από τη δύσκολη θέση και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας.  Παράλληλα, τίθενται προ των ευθυνών τους και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που όλες τις προηγούμενες ημέρες εκδήλωναν τις αντιδράσεις τους για τις προωθούμενες αλλαγές. 

Μεγάλες οι διαφορές στις δομές και την ανάπτυξη στις χώρες της Ε.Ε., του Μανόλη Δρεττάκη, Η Αυγή 20/06/2010

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, Κύριο Άρθρο , Ελεύθερος Τύπος 22/06/2010

ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ δεν πέταξε την μπάλα στην εξέδρα. Εδωσε εξαιρετική πάσα στους βουλευτές του κόμματος. Και τώρα τι θα πράξουν αυτοί που αντιδρούσαν θορυβωδώς; Εως σήμερα είχαν το άλλοθι του Προεδρικού Διατάγματος. Κορδωμένοι, σίγουροι για τον εαυτό τους, χωρίς άγχος μιλούσαν κι επέκριναν το… ανάλγητο νομοσχέδιο. Και όπως έλεγε και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος «η κυβέρνηση σέβεται την αυτονομία τους…» και τους άφηναν να λένε την άποψή τους. Εβγαιναν λοιπόν στην κοινωνία στις περιφέρειές τους και μιλούσαν για τις απαράδεκτες διατάξεις του νομοσχεδίου. Ας έκαναν κι αλλιώς… Δεν θα ξανάβλεπαν ούτε ψηφαλάκι.

Και τώρα; Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα…Ετσι τα φέρνει δυστυχώς η ζωή. Κάνει κύκλους.

 

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΩΡΑ οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ; Θα καταψηφίσουν το εργασιακό; Το ασφαλιστικό; Θα βρεθούν οι βουλευτές που θα έχουν το θάρρος της γνώμης τους; Που θα πουν «Οχι» στο νομοσχέδιο; Επειδή θα ακούσουν τη συνείδησή τους, την κοινωνία που κοχλάζει και όχι τον αρχηγό τους; Που θα οδηγήσουν τη χώρα σε εκλογές, όπως αφήνουν κάποιοι να διαρρέει… Ο Ανδρέας Λοβέρδος έτσι κι αλλιώς το είχε ξεκαθαρίσει. Οτι δεν θα σηκώσει μόνος τον σταυρό. Το μερτικό της ευθύνης θα το μοιρασθεί η κυβέρνηση. Ο καθένας θα αναλάβει το δικό του μερίδιο ευθύνης. Ομως δεν έφθανε αυτό, όπως αποδεικνύεται. Από την Αμερική όπου βρίσκεται ο Γιώργος Παπανδρέου έλαβε τις αποφάσεις του. Κι έριξε το γάντι στους βουλευτές του κόμματός του, οι οποίοι καλούνται τώρα να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Το μέλλον των εργασιακών σχέσεων και του ασφαλιστικού εξαρτώνται τώρα από την ψήφο βουλευτών που έως τώρα αντιδρούσαν. Τι θα πράξουν λοιπόν μεθαύριο; Και ποια θα είναι η αντίδραση του Παπανδρέου αν… Είχε αφήσει να εννοηθεί ότι εφόσον υπάρξουν νέες διαρροές δεν το έχει σε τίποτα να πάει για εκλογές.

Αφρικανοί ποδοσφαιριστές: Στυγνό και απροκάλυπτο δουλεμπόριο, του Γιάννη Κωστάκη, Η Αυγή, 20/6/2010.

Die Zeit: Στο τέλος κερδίζει πάντα η FIFA, Η Αυγή, 19/6/2010.

Le Figaro: Καταφύγιο του σοβινισμού το ποδόσφαιρο, Η Αυγή, 19/6/2010.

The Guardian: Απεργίες και δακρυγόνα στη σκιά του Mουντιάλ, Η Αυγή, 19/6/2010.

Aλλάζει...αγωγό η Βουλγαρία, Ελευθεροτυπία, 20/6/2010.

"Τα μαύρα σύννεφα για τη στάση της Βουλγαρίας σχετικά με τον πετρελαιαγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης, υπήρχαν ήδη από την εκλογή του κ. Μπορίσοφ και την άνοδο του κεντροδεξιού συνασπισμού στην εξουσία τον Ιούλιο του 2009, ενώ κάποιες επιφυλλάξεις για το περιβαλλοντικό κόστος είχε εκφράσει προεκλογικά (Σεπτέμβριο 2009) και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου, λίγες ημέρες πριν τη νίκη του και την ανάληψη της πρωθυπουργίας. Αργότερα ανασκεύασε τις δηλώσεις του, αλλά η δυσαρέσκεια της Μόσχας έγινε εμφανής και οι Ρώσοι αναζήτησαν εναλλακτικές λύσεις μέσω Τουρκίας".

Η κατάρα των πρώην. Στις αρχές της περασμένης δεκαετίας πολλοί ξένοι παρατηρητές την αποκαλούσαν «όαση δημοκρατίας στην καρδιά της Κεντρικής Ασίας», Ελευθεροτυπία, 20/6/2010.

Η Ισπανία και ο νέος κύκλος της ευρωπαϊκής κρίσης, του Γιώργου Σταθάκη, Η Αυγή, 20/6/2010.

Νοικοκυραίοι, ραντιέρηδες, καιροσκόποι. Θεσμοί και νοοτροπίες στην ελληνική οικονομία, του Αρίστου Δοξιάδη, The Athens Review of Books.

Le gros clash Anelka-Domenech. L'Equipe plonge samedi dans les coulisses du noir France-Mexique. Et en ressort avec de peu ragoutants instantanés. Atmosphère, atmosphère..., L'Equipe, 19/6/2010.

 Who's most offended by Lady Gaga's Alejandro? The church? Madonna fans? The League of Engineering Draftspeople? It seems everyone has a claim to be outraged by Lady Gaga's latest video, by Anne Pickard, The Guardian, 9/6/2010.

---

Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΟΥ INTERNET ΚΑΙ ΤΩΝ BLOGS (ΦΑΚΕΛΟΣ)

Τhe Power and the Politics of Blogs, by Henry Farrell and Daniel W. Drezner, Public Choice (2008), 134:15-30.

"For example, consider the 2003 episode involving Rick Santorum, who was chairman of the GOP conference in the Senate and third in his party’s leadership structure. Less than six months after Trent Lott resigned, Santorum gave an interview to an Associated Press reporter in which he explicitly equated homosexuality with bestiality. This prompted condemnation from across the political spectrum of the blogosphere, including repeated mentions by top-tier bloggers such as Glenn Reynolds, Andrew Sullivan, and Joshua Micah Marshall. However, Santorum was not asked to resign his leadership position. President Bush intervened at an early stage of the news cycle to issue a statement expressing support for Santorum. The statement simultaneously made it clear that this was because his interpretation of Santorum’s statement was more benign than other interpretations. By creating an alternative framing of the issues at an early stage, political elites were able to blunt criticism from bloggers far more successfully than in the Trent Lott case. We predict that as blogs become a more established feature on the political landscape, politicians and other interested parties will become more adept at responding to them, and, where they believe it necessary, co-opting them".

 

"Googlearchy": How a Few Heavily-Linked Sites Dominate Politics on the Web, by Matthew Hindman, Kostas Tsioutsiouliklis, Judy A. Johnson, March 31,2003.

"Still, the knowledge that the global structure of the Web is governed by a power law distribution suggests a very specic danger-a result we call -googlearchy." The Google search engine ranks results based on the number of inbound hyperlinks that a site receives. The suggestion is that this phenomenon may extend beyond just a single search tool, no matter how prominent-that a handful of heavily-linked sites may dominate political information on the Web, even for those who rarely use a search engine. Rather than "democratizing" the dissemination of information, the prospect of googlearchy suggests that citizens may continue to get their political information from only a few sources, even on the apparently limitless information vistas of cyberspace"

Web of Influence, by Daniel W. Drezner and Henry Farrell, Foreign Policy, November/December 2004.

"Otherwise known as the "Baghdad Blogger", Salam Pax, was the pseudonym for a 29-year-old Iraqi architect whose online diary, featuring wry and candid observations about life in wartime, transformed him into a cult figure. It turned out that technical difficulties, not U.S. cruise missiles or Baathist Party thugs, were responsible for the three-day Salam Pax blackout. In the months that followed, his readership grew to millions, as his accounts were quoted in the New York Times, BBC, and Britain’sGuardian newspaper. If the first Gulf War introduced the world to the “CNN effect,” then the second Gulf War was blogging’s coming out party. Salam Pax was the most famous blogger during that conflict (he later signed a book and movie deal), but myriad other online diarists, including U.S. military personnel, emerged to offer real-time analysis and commentary.....The blogosphere also acts as a barometer for whether a story would or should receive greater coverage by the mainstream media. The more blogs that discuss a particular issue, the more likely that the blogosphere will set the agenda for future news coverage. Consider one recent example with regard to U.S. homeland security. In July 2004, Annie Jacobsen, a writer for WomensWallStreet.com, posted online a first-person account of suspicious activity by Syrian passengers on a domestic U.S. flight: “After seeing 14 Middle Eastern men board separately (six together, eight individually) and then act as a group, watching their unusual glances, observing their bizarre bathroom activities, watching them congregate in small groups, knowing that the flight attendants and the pilots were seriously concerned and now knowing that federal air marshals were on board, I was officially terrified,” she wrote. Her account was quickly picked up, linked to, and vigorously debated throughout the blogosphere. Was this the preparation for another September 11-style terrorist attack? Was Jacobsen overreacting, allowing her judgment to be clouded by racial stereotypes? Should the U.S. government end the practice of fining “discriminatory” airlines that disproportionately search Arab passengers? In just one weekend, 2 million people read her article. Reports soon followed in mainstream media outlets such as NPR, MSNBC, Time, and the New York Times, prompting a broader national debate about the racial profiling of possible terrorists".

 

 

(χειμωνιάτικο τοπίο της Φινλανδίας, πηγή: Das wilde Europa, Die Zeit)

---

Επιπλέον μέτρα περιπέχει η αγγλική έκδοση του Μνημονίου σε σχέση με την ελληνική !!!, ερώτηση στη Βουλή των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτη Λαφαζάνη, Βασίλη Μουλόπουλο, Ευαγγελίας Αμμανατίδου – Πασχαλίδου και Μιχάλη Κριτσωτάκη, από antinews.gr 24/06/2010

 

Συγκεκριμένα, η αγγλική έκδοση του «Μνημονίου Συνεννόησης πάνω στις Συγκεκριμένες Προϋποθέσεις Οικονομικής Πολιτικής», στην παράγραφο 2 ii, προβλέπει τα εξής επιπλέον μέτρα τα οποία έχουν παραλειφθεί από την αντίστοιχη ελληνική έκδοση του Μνημονίου η οποία ψηφίστηκε στη Βουλή:

- Η αύξηση των δημοσίων δαπανών για συντάξεις να είναι κάτω από 2,5% επί του ΑΕΠ κατά την περίοδο 2010 – 2060

- Την άμεση ισχύ της εξίσωσης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης ανδρών – γυναικών  στο δημόσιο τομέα στα 65 έτη, αντίθετα με τις κυβερνητικές εξαγγελίες που κάνουν λόγο για σταδιακή εφαρμογή του σχετικού μέτρου κατά την περίοδο από το 2011 έως το 2013.

- Μέχρι να τεθούν σε ισχύ οι νέοι κανόνες σχετικά με τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, οι νέες αιτήσεις συνταξιοδότησης θα παγώσουν και θα εξεταστούν μετά την θέσπιση των νέων κανόνων.

Ειδικά η τελευταία αυτή διάταξη παραβιάζει κάθε έννοια συνταγματικής νομιμότητας.

Τα παραπάνω βρίσκονται αναρτημένα στην ιστοσελίδα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ως τμήμα της αίτησης της Ελληνικής κυβέρνησης προς το ΔΝΤ για Συμφωνία Στήριξης (Request for Stand-by Agreement) καθώς και στο νομοσχέδιο για την Κύρωση της Σύμβασης Δανειακής Διευκόλυνσης  μεταξύ της Ελλάδας και των χωρών της Ευρωζώνης και του Διακανονισμού Χρηματοδότησης, Άμεσης Ετοιμότητας από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

 

Οδοστρωτήρας, του Δημήτρη Δανίκα, Το Βήμα 24/06/2010

Το σύστημα επικράτησε. Ο Γιώργος ήταν η καλύτερη επιλογή του. Γιατί η μικρομεσαία κοινωνία και μεγάλο μέρος των εργαζομένων αφομοίωσαν τη λιτότητα. Ενσωμάτωσαν στον προσωπικό τους λογαριασμό την άγρια και ασύδοτη επιδρομή των μεγάλων καρχαριών. Γιατί, ακόμα, προφανώς πριν από τα μέτρα είχε προηγηθεί σφυγμομέτρηση και έρευνα για την αντοχή και τις αντιδράσεις της κοινωνίας μπροστά σ΄ αυτή την καταιγίδα του εργασιακού και ασφαλιστικού Μεσαίωνα. Γιατί, ακόμα, η τρομοκρατία των Κασσάνδρων για επικείμενη και ανοικτή χρεοκοπία πετσόκοψε την ορμή, στραγγάλισε την έκφραση ενός μαζικού θυμού και πριόνισε την έκταση των κινητοποιήσεων του φτωχού Λαού. Γιατί, ακόμα, η μάχιμη γενιά των εικοσάρηδων ως και των τριαντάρηδων είχε ευνουχιστεί από το «χαχαχούχα» του χαβαλέ και του τηλεοπτικού καφενέ. Και έτσι είχε μετατρέψει την αποχή σε μόδα, χωρίς συνείδηση πολιτική. Γιατί μερίδα των προνομιούχων εργαζομένων με πρωτοστάτες τους εργατοπατέρες και τους αρχισυνδικαλιστές συμμετείχαν στη βούτα των δημόσιων ταμείων και στη συναλλαγή με τους διαπλεκόμενους εταίρους, επιχειρηματίες και πολιτικούς. Γιατί η Αριστερά δεν πείθει ως λύση κυβερνητική, παρά μόνο ως δύναμη εντελώς απεργιακή και συνδικαλιστική. Γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των νεοελλήνων διατηρεί καβάτζα μικροϊδιοκτησίας και κάποιας ελάχιστης παραοικονομίας προσωπικής. Γιατί ο θεσμός της οικογένειας είναι το μαξιλάρι του άνεργου νέου από την εξαθλίωση και την απελπισία την εργασιακή. Γιατί από το «γρηγορόσημο» ως το φακελάκι και την ασήμαντη σε μέγεθος αλλά προστατευτική για τον πολίτη μικρή φοροδιαφυγή, είναι η δική του η απειροελάχιστη τράπεζα η παντοτινή. Τουτέστιν, μαζικός εκμαυλισμός, μαζική συνενοχή και μαζική πελατεία εκλογική. Δηλαδή η κοινωνία είχε χρεοκοπήσει προτού διαπιστωθεί η χρεοκοπία η εθνική. Η αλήθεια, πικρή. Ο οδοστρωτήρας του καπιταλισμού δεν περνάει πάνω από ζωντανούς οργανισμούς. Πτώματα λειώνει που ιδεολογικά, πολιτικά και πολιτιστικά πέθαναν νωρίς! 

Η κωλοτούμπα του Λοβέρδου, του Ν.Φίλη, Η Αυγή 23/06/2010

 

Ο κ. Λοβέρδος επιχείρησε να παρακάμψει τη Βουλή με το τέχνασμα των Π.Δ., που δεν έχουν συγκεκριμένη και ειδική εξουσιοδότηση από κανένα νόμο. Επιχειρηματολόγησε, μάλιστα, από κανάλι σε κανάλι, την περασμένη εβδομάδα, για το συνταγματικά επιτρεπτό της διά Π.Δ. διακυβέρνησης της χώρας.

Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι το Μνημόνιο και οι συναφείς πολιτικές έχουν διχάσει τη Βουλή, συνεχίζουν να τη διχάζουν και εξεγείρουν τους πολίτες. Δείγμα της λαϊκής οργής είναι η πίεση των κυβερνητικών βουλευτών, που ανάγκασαν τον συνταγματολογούντα υπουργό να κάνει κωλοτούμπες και να πάει το εργασιακό στη Βουλή.

Όλα αυτά τα γνώριζε η κυβέρνηση. Η επιλογή της να προχωρήσει με Π.Δ., εκτός των άλλων, συνιστά επιχείρηση κομματικής αιχμαλωσίας του Προέδρου της Δημοκρατίας. Σκέφτηκε κουτοπόνηρα ότι, αν ο Πρόεδρος αρνηθεί να υπογράψει βιαστικά το επίμαχο Π.Δ., στον χρόνο που πίεζε ο Αν. Λοβέρδος, τότε θα εδημιουργείτο κρίση στην κορυφή. Συνεπώς ο Πρόεδρος ήταν υποχρεωμένος να σιωπήσει.

 

Λογική και αναισθησία..., Κύριο Άρθρο, Ελευθεροτυπία 23/06/2010

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, που είναι υποχρεωμένη να εφαρμόσει το περίφημο Μνημόνιο, το οποίο υπέγραψε με τους δανειστές, βρίσκεται αντιμέτωπη με τις αντιδράσεις των βουλευτών και των συνδικαλιστών του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι αδυνατούν να εξηγήσουν στους ψηφοφόρους τους γιατί είναι τόσο μεγάλη η απόσταση μεταξύ των προεκλογικών λόγων της ηγεσίας του κόμματός τους και των κυβερνητικών έργων.

ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ που γίνονται τώρα -στο ασφαλιστικό νομοσχέδιο, στις εργασιακές σχέσεις- ανατρέπουν προγραμματισμό ζωής για χιλιάδες ασφαλισμένους και απειλούν την εργασία και το εισόδημα χιλιάδων εργαζομένων. Γι' αυτό οι αρμόδιοι υπουργοί, πριν νομοθετήσουν, πρέπει να κάνουν εξαντλητικό διάλογο και να αποφύγουν ακραίες ρυθμίσεις, που πλήττουν βάναυσα εργαζόμενους και συνταξιούχους. Τόσο στα νομοσχέδια όσο και στα Προεδρικά Διατάγματα που θα ακολουθήσουν επιβάλλεται να εξαντλούν κάθε περιθώριο βελτίωσης των επαχθών διατάξεων, που έχουν συμφωνηθεί με την τρόικα.

ΑΠΟ τη σημερινή δύσκολη θέση, όμως, δεν θα μπορέσει να βγει η χώρα, αν η κυβέρνηση δεν φροντίσει να πάρει μέτρα που θα περιορίζουν την έκταση της ύφεσης. Αν η αγορά στεγνώσει, ούτε το Δημόσιο θα μπορεί να αντλεί τα έσοδα που χρειάζεται και οι στρατιές των ανέργων θα πληθαίνουν. Τα περιοριστικά μέτρα επιβλήθηκαν και εφαρμόζονται. Αν μείνουμε σ' αυτά, ακόμη κι αν η επιτυχία τους θεωρηθεί δεδομένη, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι δημοσιονομικά επιτυχές, αλλά κοινωνικά επαχθές.

Οι γαλλικές τράπεζες προβληματίζονται από τις "ελληνικές" ζημιές τους, του Γιάννη Αγγέλη, 24/06/2010

Στην παρουσία τους στην Ελλάδα και στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα αποδίδουν σημαντική ευθύνη για τις ζημιές τους οι γαλλικές τράπεζες. Σύμφωνα με τις χθεσινές ανακοινώσεις ο όμιλος της Credit Agricole προβλέπει ζημιές ενός δισ. ευρώ που σε μεγάλο βαθμό αποδίδονται στην εξέλιξη των επενδύσεων του στην Ελλάδα. 

Την ίδια στιγμή η WSJ βασισμένη σε εκτιμήσεις της Societe Generale προβλέπει ζημίες για τον Όμιλο οι οποίες επίσης αποδίδονται σε σημαντικό βαθμό στην παρουσία της μέσω της θυγατρικής της Γενικής στην Ελλάδα. 

Η BΝΡ σύμφωνα με τον διεθνή οικονομικό τύπο έχει δεχθεί σημαντικές πιέσεις λόγω της παρουσίας της στην Ελλάδα μέσω θυγατρικής της τράπεζας... 

Τελική έγκριση για τις ανατροπές σε εργασιακό - ασφαλιστικό, Η Ναυτεμπορική 24/06/2010

«Δεν νοείται οι γυναίκες που έχουν μεγαλύτερο προσδόκιμο όριο ζωής, να έχουν χαμηλότερο όριο ηλικίας συνταξιοδότησης από τους άνδρες», παρατήρησε ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου, αντικρούοντας παράλληλα και τις αιτιάσεις βουλευτών της Ν.Δ. (Ν. Λέγκας και Γ. Βρούτσης) ότι δεν απαιτούνταν τόσο αυστηρές ρυθμίσεις για τη συμμόρφωση με την εν λόγω απόφαση του ΔΕΚ.

Όπως εξάλλου ανέφερε ο κ. Παπακωνσταντίνου, η έναρξη της μεταβατικής περιόδου για την εξίσωση των ορίων ηλικίας αρχίζει την 1η Ιανουαρίου του 2011 και ολοκληρώνεται την 31η Δεκεμβρίου του 2013. Ξεκαθάρισε επίσης, ότι το όριο συνταξιοδότησης δεν μπορεί να είναι μικρότερο από το 65ο έτος ηλικίας διευκρινίζοντας όμως ότι δεν θίγονται όσες γυναίκες έχουν θεμελιώσει δικαίωμα συνταξιοδότησης μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 2010.

Κατά την ενημέρωση της Επιτροπής, ο υπουργός Οικονομικών αναφέρθηκε ακόμη στην καθιέρωση ενιαίου ασφαλιστικού καθεστώτος στο δημόσιο τομέα αντίστοιχα με ό,τι ισχύει στους υπόλοιπους φορείς ασφάλισης. «Από την 1η Ιανουαρίου του 2015 καθιερώνεται και για τους εργαζομένους του Δημοσίου βασική και αναλογική σύνταξη που χορηγούνται με τους ίδιους όρους και προϋποθέσεις οι οποίοι ισχύουν για τους άλλους φορείς κοινωνικής ασφάλισης».

Συγχωνεύσεις οργανισμών Ποιοί καταργούνται, ποιές υπηρεσίες, οργανισμοί και φορείς συγχωνεύονται, To Βήμα, 23/6/2010.

Κατακόρυφη πτώση της παραγωγής. The Guardian. Η κρίση έπληξε τα κουβανέζικα πούρα, Το Βήμα, 23/6/2010.

Μια πανούργος ποιήτρια. Πώς και γιατί η Κική Δημουλά είναι στρατευμένη δημιουργός. Ανάγνωση της τελευταίας ποιητικής συλλογής της, που χαρακτηρίζεται από το ξάφνιασμα και το απροσδόκητο. Μια κατασκευαστική αφροσύνη που παράγει γοητεία, του Γιώργη Γιατρομανωλάκη, Το Βήμα, 20/6/2010.

Αγιογραφίες......1500 ετών!, Τα Νέα

---

PKK is guardian of the regime, claims Karayılan, Today's Zaman, 9/5/2009.

Turkey's prime minister vows Kurdish rebels will 'drown in their own blood'. Recep Tayyip Erdogan's comments follow the deaths of eleven soldiers and 12 PKK guerrillas during a battle in Hakkari, The Guardian, 20/6/2010.

Der PKK-Terror ist zurück. Es brodelt im kurdischen Südosten der Türkei, der Hass auf die Obrigkeit wächst. Politik, Armee und Staat haben in der Kurdenfrage versagt. Ein Kommentar, von Michael Thumann, Die Zeit, 23/6/2010.

---

Timor-Leste and Australia.A widening gap.Hello, my name is José, I’m from Timor-Leste and I’m here to complain, The Economist, 17/6/2010. 

---

Caravaggio? Un protettore violento Il primo luglio esce nelle librerie inglesi il libro sul pittore. L'autore, Graham-Dixon: «Era un irrazionale». Ecco la verità sulla sua morte e sull'arresto a Malta, Francesco Tortora, Corriere della Sera, 20/6/2010.

---

 

 

 

Τα Blogs και η δυναμική τους (ΦΑΚΕΛΟΣ, συνέχεια) 

Blogs as Virtual Communities: Identifying a Sense of Community in the Julie/Julia Project, by Anita Blanchard (University of North Carolina).

"These findings have implications for our understanding of the importance of sense of community in determining whether or not a virtual group can be correctly called a virtual community. The Julie/Julia Project was described as �wildly popular.� It was uniformly liked to a great degree by the survey respondents. This is one of the few blogs that has crossed over to mainstream media. The Julie/Julia Project was a highly successful blog.
Yet, it lacked a large enough group of people who considered it a virtual community. Without a critical mass of engaged, connected, and attached participants, its survival depended primarily on the blog author alone. Clearly, there must be a large enough subset of the members who have a strong enough sense of community for a virtual group to cross over to a virtual community".

New media and Internet activism: from the 'Battle of Seattle' to blogging, by Richard Kahn and Douglas Kellner (University of California), New Media and Society, 2004.

"Thus, while those in the blog culture often abused this trick for personal gain (e.g. to get their own name and blog placed at the top of Google’s most popular search terms), many in the blog subculture began using the Google Bomb as a tool for political subversion. Known as a ‘justice bomb’,this use of blogs served to link a particularly distasteful corporation or entity to a series of keywords that either spoofs or criticizes the same. Hence, thanks to a Google Bomb, Google users typing in ‘McDonald’s’ might very well be pointed to a much-linked blog post entitled ‘Lies About Their Fries’ as the top entry. While Google continues to favor blogs in its rankings, amidst the controversy surrounding the so-called ‘clogging’ of search-engine results by blogs, it has recently taken steps to de-emphasize blogs in its rating system and may soon remove blogs..".

Blog for America and Civic Involvement, by Matthew R. Kerbel and Joel David Bloom, Press/Politics 10 (4), 3-27, 2005.

"This journalism of process and personality shares with blogs a self-referential point of view, the tendency to personalize political stories, and, at times, a snarky, self-satisfied quality. In these respects, bloggers are taking their cues from political reporters while freely abandoning the need to hold on to the semblance of objectivity still claimed by the mainstream press...It is noteworthy that the Blog for America community survived after Dean’s presidential campaign imploded because the Dean organization made a quick, elegant pivot and became an advocacy group for progressive candidates for local office. The cause was redefined, and the community survived...This suggests that the system-affirming effects of a partisan blog need not be dependent on a single individual (Dean himself left the organization he founded to chair the Democratic National Committee) or even on a political campaign. But it does require a cause about which people feel strongly. These are passionate, partisan times, perfectly suited to a vehicle such as the Dean blog,and in such times, the blog makes a valuable contribution to political discourse and system efficacy....This type of decentralized decision making—Joe Trippi called it “opensource campaigning” in a reference to a communal model of software development— is anathema to traditional campaign managers..".

Weblogs and the Public Sphere, by Andrew Baoill, University of Illinois, 3/7/2004.

"On the contrary, some believe that the very abundance of information will serve to exacerbate divisions in levels of political involvement: The gap between the politically active and the inactive will grow larger. The Internet will offer greater advantages to a political elite while simultaneously erecting another barrier to participation for those who are uninterested and uninvolved. (Davis, 1999, p. 183)...Consider, for instance, the response of a prominent blogger, Eugene Volokh, to a new blogger who wonders how one generates attention and links to one's weblog: Blogging is more of a meritocracy than many other media are, but it's still hard to get noticed, even if your material is very good...Weblogs, to the surprise of some, have seen the emergence of a small loose group of A-list bloggers, whose traffic and in-bound links are far in excess of those of most other bloggers, and around whom much coverage of weblogs in traditional media is based....However, current reading technology tends to overemphasize the popular-the story must first provoke a reader to provide a link from a (well-traveled) weblog, and then readers of that weblog must be further encouraged to read the first story. So while there is no formal censoring within the weblog community, one can easily be reminded of Wilde's aphorism that "the only thing worse than being talked about is not being talked about".

Σαν σήμερα γεννήθηκε το 1929 η Οριάνα Φαλάτσι. Αν έχω κάτι συγκρατήσει απ' αυτή τη γυναίκα, δεν είναι ο φεμινισμός της (παρεξηγημένος και αυτός) ούτε η sixties ματιά της στα πράγματα. Αυτό που μου κάνει ακόμα εντύπωση είναι το μέγεθος της μαγκιάς που επέδειξε στο δημοσιογραφικό της επάγγελμα, η βαθιά της κουλτούρα (ως γέννημα-θρέμμα της Φλωρεντίας) και ο ανθρώπινος, λατινικός ερωτισμός της. Πραγματικά, δεν μάσαγε τα λόγια της και δεν έκρυβε τα συναισθήματά της....

 

"How do you dare to ask me for a solution? It's like asking Seneca for a solution. You remember what he did? He committed suicide!"

Μισούσε αυτούς που της έδιναν συνέντευξη...Οι απόψεις και οι εμμονές της οργισμένης δημοσιογράφου που έχασε τη μάχη με τον καρκίνο, της Τάνιας Μποζανίνου, Το Βήμα, 17/7/2006.

"Η Φαλάτσι πίστευε ότι η Δύση κινδυνεύει να καταβροχθιστεί από το ισλάμ. Αυτό υποστήριξε τόσο στο δεύτερο σχετικό βιβλίο της, τη «Δύναμη της λογικής», όσο και στο τελευταίο, την «Αποκάλυψη». Κατηγορεί την Αριστερά που «άφησε τους μουσουλμάνους να καταφθάσουν στις ακτές μας κατά χιλιάδες». Στη συνέντευξή της προς το «New Yorker», την τελευταία που παραχώρησε στο Μανχάταν τρεις μήνες πριν από τον θάνατό της σε κλινική της Φλωρεντίας, μίλησε κατά των μεταναστών («Αν είναι τόσο φτωχοί, ποιος τους δίνει τα χρήματα για να φθάσουν ως την Ιταλία;»), των αμβλώσεων («εκτός αν η γυναίκα έπεσε θύμα βιασμού από έναν Μπιν Λάντεν ή Ζαρκάουι»), των γάμων μεταξύ ομοφυλοφίλων («Οπως οι μουσουλμάνοι θέλουν να μας κάνουν όλους μουσουλμάνους, έτσι και αυτοί θέλουν να μας κάνουν όλους ομοφυλόφιλους») και των... Μεξικανών («Αν κρατούσατε ένα πιστόλι στον κρόταφό μου και μου λέγατε να επιλέξω το χειρότερο μεταξύ μουσουλμάνων και Μεξικανών, θα δίσταζα για μια στιγμή και μετά θα επέλεγα τους μουσουλμάνους επειδή μου έχουν σπάσει τα αρχ...»)".

Το τελευταίο γράμμα της Οριάνα Φαλάτσι στον Π.Π. Παζολίνι, 17/10/2006.

"Όλα, σχεδόν, τα στραβά της αμερικάνικης κουλτούρας τα συγχωρούσες. Αλλά πόσο σε πείραξε όταν δύο αμερικανίδες φοιτήτριες σε ρώτησαν ποιον ποιητή προτιμάς, εσύ φυσικά τους είπες τον Ρεμπό, κι αυτές δεν ήξεραν ποιος είναι… Γι’ αυτόν το λόγο εγκατέλειψες τότε έτσι ανικανοποίητος τη Νέα Υόρκη; Όχι, δεν ήταν γι’ αυτό. Έφυγες απογοητευμένος γιατί δεν πέθανες, γιατί στάθηκες στο χείλος της αβύσσου και δεν έπεσες. Οι νύχτες που πέρασες ψάχνοντας ν’ αυτοκτονήσεις, απλά και μόνο σου βαθούλωσαν περισσότερο τα μάγουλα, γέμισαν μ’ έξαψη και πυρετό το βλέμμα σου. "Νιώθω", μου έλεγες, "σαν μικρό παιδί που του πρόσφεραν μια τούρτα και που την τράβηξαν από μπροστά του μόλις εκείνο πήγαινε να τη δαγκώσει". Ναι, έπρεπε να περάσεις χίλια κύματα πριν βρεις κάποιον να σε σκοτώσει, δωρίζοντάς σου θάνατο συναφή κι αντάξιο της ζωής σου".

Η Οριάνα Φαλάτσι για την 11η Σεπτεμβρίου, από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (άρθρο 87).

Οριάνα Φαλάτσι, posted by dimitris stavrou, 24/11/2007.

"Πίστευε στον έρωτα, και όχι στη φιλία. "Οι φίλοι είναι ξένοι, μπορεί να είναι και περαστικοί....Η φιλία είναι ένα εφήμερο μέσο, τεχνητό και πολύ συχνά ψεύτικο. Μην περιμένεις ποτέ από μία φιλία τα θαύματα που κάνει ο έρωτας! Όχι, εμένα δεν μου αρκεί η φιλία. Εγώ έχω ανάγκη από τον έρωτα. Έχω ανάγκη από το να αγαπάω και να με αγαπούν με τις δεσμεύσεις του έρωτα, με τις δυσκολίες του έρωτα, το απόλυτο και τις τυραννίες του έρωτα, του έρωτα της ψυχής και του σώματος. "

Αποχαιρετισμός σε μία καλή Ευρωπαία: Οριάνα Φαλάτσι (1929-2006), του Σέργιου Τρίφκοβιτς, από το αμερικανικό περιοδικό Chronicles.

Oriana Fallaci (29 June 1929– 15 September 2006), από Wikipedia.

Oriana Fallaci. Journalist of brutal honesty whose interviews with the world’s leading personalities left few unscathed, The Times, 16/7/2006.

Iran: Khomeini and the veiled lady, Times ONLINE, 22/10/1979.

Le Interviste, από το http://www.oriana-fallaci.com/intervista.html στο οποίο μπορείτε να βρείτε (στα ιταλικά) πλήθος υλικού γι' αυτήν.

Oriana Fallaci. Controversial Italian journalist famed for her interviews and war reports but notorious for her Islamaphobia, by Liz McGregor and John Hooper, The Guardian, 16/9/2006.

The Agitator, by Margaret Talbot, The New Yorker, 5/6/2006.

La rabbia e l'orgoglio, Corriere della Sera, 15/7/2006.

---

Καταψύχουν ωάρια μέχρι να βρουν τον τέλειο άνδρα, από Τα Νέα, 28/6/2010

"Αρκετές γυναίκες άνω των 30 ετών αναζητούν τρόπο να αποθηκεύσουν τα ωάριά τους, μέχρι να βρουν τον «τέλειο άνδρα», σύμφωνα με βελγική έρευνα. Οι μισές από τις γυναίκες που ερωτήθηκαν αν θα έδινα για φύλαξη τα ωάριά τους προκειμένου να αποφύγουν την πίεση της εύρεσης ενός συζύγου - πατέρα, απάντησαν θετικά. Μία στις τρεις δήλωσε ότι θα το έκανε για να αντιμετωπίσει προβλήματα στειρότητας που σχετίζονται με την ηλικία. Πολλές γυναίκες δεν θα δίσταζαν επίσης να προχωρήσουν στη διαδικασία φύλαξης ωαρίων για να μπορέσουν να αφοσιωθούν στην επαγγελματική τους καριέρα, πριν ασχοληθούν με τη μητρότητα, εκτιμά μία άλλη βρετανική μελέτη". (σχόλιο: η ανοησία δεν έχει όρια-ή η βλακεία γαρ εγγύς!)

Στα 74 του, ο Γούντι Αλεν δεν διστάζει να οµολογήσει πως φοβάται τον θάνατο. «Μου έγιναν εµµονή τα γηρατειά», του Tim Teeman, Τα Νέα, 28/6/2010.

Διαξιφισμοί για τα (μη) γκολ του Λάμπαρντ και του Τέβες. Τα θέμα χρήσης της τεχνολογίας άνοιξαν (για ακόμη μία φορά) τα διαιτητικά ολισθήματα στους αγώνες Γερμανία- Αγγλία και Αργεντινή- Μεξικό, Το Βήμα, 29/6/2010.

Τα… έργα του Ουρουγουανού διαιτητή Χόρχε Λαριόντα. Δείτε παρόμοιο γκολ του Αντριάνο που ακύρωσε το 2004, Ελευθεροτυπία, 28/6/2010.

---

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως Ιστορία, posted by HerrK, 24/6/2010. 

To θεώρημα του κάγκουρα, από το blog don't kiss the frog, 25/6/2010