Optimus Template

ΜΑΥΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΟΥ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Συνέντευξη του πραξικοπηματία Σαμψών, εδώ.

Συνέντευξη Νίκου Σαμψών, Ινφογνώμων Πολιτικά, 17/7/2009.

ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΤΟ 1974. Πώς η χούντα παγίδευσε τον Μακάριο, Μακάριος Δρουσιώτης, Ελευθεροτυπία, 14/7/2008.

Πρόεδρο «μιας χρήσης» θεωρούσε τον Σαμψών. Ο Νίκος Σαμψών, ο οποίος ορκίστηκε πρόεδρος της πραξικοπηματικής κυβέρνησης της 15ης Ιουλίου 1974, εθεωρείτο πρόεδρος «μιας χρήσης», του Μακάριου Δρουσιώτη, Πολίτης, 20/7/2004.

Το Πραξικόπημα στην Κύπρο τον Ιούλη του 1974, deltio11.blogspot.com, 15/7/2009.

"Πραξικόπημα" 15ης Ιουλίου 1974, fileleutheros.pblogs.gr

Το χρονικό μίας προδοσίας, του Κώστα Χατζηαντωνίου, www.ardin.gr, τ.40-41.

"Η Δευτέρα 15η Ιουλίου 1974 εκδηλώθηκε στη Λευκωσία, από την ελεγχόμενη από τη χούντα Εθνική Φρουρά, το προδοτικό πραξικόπημα κα ι του αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Το πραξικόπημα αυτό είχε από καιρό σχεδιαστεί στους παράδρομους της CIA και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που εκμεταλλευθήκαν άριστα τη μικρόνοια της ιωαννιδικής δικτατορίας. Η επιβολή της 21ης Απριλίου άλλωστε ήταν υπό τις «ευλογίες» του αμερικανικού παράγοντος που επιθυμούσε σφόδρα να κλείσει με μια λύση διπλής ένωσης το Κυπριακό, μόνιμη εστία εσωτερικής αναταραχής στο NATO. Παράλληλα από καιρό ήθελε να απαλλαγεί από τον Μακάρι ο τον οποίο θεωρούσε εν δυνάμει «Κάστρο της Μεσογείου» και απειλή για την ασφάλεια του Ισραήλ".

Ομιλία Μακαρίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας στις 19 Ιουλίου 1974, www.lykionellinidon.org.cy

Μαρτυρίες. 20 Ιουλίου 1974, www.ert-archives.gr

Tο Λονδίνο και το πραξικόπημα Σαμψών. Eντονότατες αντιδράσεις από τα κόμματα της Kύπρου μετά τις αποκαλύψεις των αρχείων του Φόρεϊν Oφις για την περίοδο 1974, Tου ειδικού συνεργάτη μας στο Λονδινο Bυρωνα Kαρυδη, Η Καθημερινή, 4/1/2005.

Ελένη Κούρκουλα & Βαλεντίνα Σκουρτάι. Πρόσωπα της Αθήνας. Τόσο κοντά, τόσο μακριά. ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΩΝΗ ΣΚΑΛΕΡΗ, Lifo, 30/6/2010. (διαβάστε για να δείτε την εθνική μας τραγωδία σε προσωπικό επίπεδο). Βλέπε και http://herrkstories.wordpress.com/

Προφητικά Κείμενα (2)

O Προφήτης Αμώς στις πόλεις της χλιδής, του Μανώλη Βαρδή.

Για τον Προφήτη Αμώς οι φτωχοί, οι αδύναμοι, οι μικροί και δίκαιοι είναι τα θύματα των εμπορικών υπολογισμών της άρχουσας τάξης. Αυτοί «εκονδύλιζον εις κεφαλάς πτωχών» (2,7), δεν διστάζουν να πωλούν για χρήματα τον δίκαιο και τον φτωχό για ένα ζευγάρι υποδήματα (2,6).

Ο συγκεντρωμένος άδικα πλούτος βέβαια κάπου επενδύεται: στα χειμερινά και θερινά σπίτια-επαύλεις, κατασκευασμένες από ελεφαντοστό (3,15). Η πλεονεξία και η διαστροφή ξεκινά, και εδώ, μέσα από τις διαπροσωπικές σχέσεις. Οι «αγελάδες της Βασάν» είναι οι γυναίκες των πλουσίων που λένε στους άνδρες τους «επίδοτε ημιν όπως πίωμεν». Ποιους; Μα τους φτωχούς και πένητες (4,1).

Η διαστροφή της δικαιοσύνης είναι βαρύτατο αμάρτημα, το οποίο έχει πάντα σαν στόχο του τον αδύνατο και καταπιεσμένο.  Μαζεύουν χρήματα, συσσωρεύουν πλούτο, φτιάχνουν ωραία σπίτια και κήπους με αμπέλια, στα οποία όμως δεν θα κατοικήσουν ποτέ (θεία τιμωρία) (5,11).

Και φθάνουμε στον πυρήνα του προφητικού κηρύγματος. Η αμεριμνησία (κάτι μας θυμίζει…). Διαβάζω (από την μετάφραση του εβραϊκού κειμένου): «Ουαί εις τους αμερίμνους του οίκου Ισραήλ, και τους ασφαλείς επί του όρους της Σαμάρειας…Εσείς που αποστρέφεσθε την κακήν ημέρα, συναθροίζετε όμως καταπίεση και καταδυνάστευση, αυτοί, οι οποίοι κατακλίνονται εις κλίνας εξ ελεφαντοστού και με νωχέλειαν εξαπλώνονται επί της στρωμνής αυτών…αυτοί, οι οποίοι πίνουν με κρατήρες το κρασί και αλείφονται με το καλλίτερο έλαιο και δεν ενδιαφέρονται για την καταστροφή, δια τούτο θα πορευθούν επί κεφαλής των αιχμαλώτων εις αιχμαλωσίαν» (6,1-7).

Παρουσιάζεται εκτενώς ο έκλυτος βίος-σε αλλεπάλληλες εικόνες- σε συνδυασμό με την «ασφάλεια», που είναι η άλλη λέξη για την κατακριθείσα από τον Μιχαία έπαρση και αυτοπεποίθηση (βλέπε τη σχετική ανάλυση στο κείμενο μου της 13/7/2010 πιο κάτω) Αυτή την ασφάλεια αντλούν οι σύγχρονοι του Ισραηλίτες από την επιτυχία και ανάπτυξη του κράτους τους εκείνη την εποχή. Δεν θέλουν να ακούσουν τίποτα για σκοτεινές και μαύρες ημέρες, για ημέρες καταστροφής. Μόνος ο Προφήτης υψώνει το ανάστημα του και «βλέπει» την τραγική κατάληψη όλων αυτών, την αιχμαλωσία. Στην πραγματικότητα δεν έχουν καμία βάση. «Εν ρομφαία τελευτήσουσι πάντες αμαρτωλοί λαού μου, οι λέγοντες, ου μη εγγίση, ουδέ μη γένηται εφ’ ημας τα κακά» (9,10).

Συμπέρασμα: η αμεριμνησία της νωχελικής και εύπορης ζωής οδηγεί τελικά σε θεία τιμωρία, όμως από τον Αμώς αυτά τα «πλούσια χρόνια» είναι χρόνια βαθιάς διαστροφής της δικαιοσύνης, που σαν στόχο της έχει τους αδύνατους και φτωχούς. Υπάρχουν θύτες και θύματα. Η δομή είναι σάπια. Δεν φταίνε όλοι εξίσου και ισοπεδωτικά για να γίνει αποποίηση της ευθύνης (όπως στις ημέρες μας). Μπορεί η διαστροφή να έχει διαπεράσει την κοινωνία (κυρίως στον Μιχαία), όμως υπάρχουν συγκεκριμένοι που πλουτίζουν από τον άδικο πλούτο.

Πηγή: Αμώς, του Βασίλειου Μ. Βέλλα, Ερμηνεία Παλαιάς Διαθήκης.1, Αθήναι 1993.

A tale of two tongues. Hermione Lee is captivated by Hugo Hamilton's memoir, The Speckled People, which avoids the trap of the 'cliché-ridden Irish-Catholic childhood' and beautifully evokes a search for self and nationality, The Guardian, 25/1/2003.

"It incorporates in passing, but often without much annotation, a complex web of allusions to literature, politics and history. One example: the father admires Cardinal Stepinac, who he thinks "should be made into a saint". This refers to the exposure by Protestant nationalist writer Hubert Butler - very unwelcome to the Irish Catholic Church - of the wartime campaign in Croatia to forcibly convert half a million Orthodox Serbs to Catholicism. But Hamilton gives the story as he hears it from his father; it's up to us to provide the historical background".

Hand in the Fire by Hugo Hamilton. Ann Enright praises a novel of boom-time Ireland where everyone is trying to forget the past, The Guardian, 17/4/2010.

"Hand in the Fire might be read as a conventional character-driven novel with a strong story. It could also be seen as a social novel, the first in the Irish tradition that is written from an eastern European point of view. But sentence by sentence, it is also a refusal to fall through the open trapdoor. Hamilton loves the spaces between things: his characters live, not just between cultures or between languages, but between the past and the future; they stay suspended between innocence and guilt, between knowledge and the lack of it".

Με βερμούδες και σανδάλια στον Πόρο. Η αθέατη πλευρά του Συμποσίου της Σύμης- πώς αιφνιδίασε τους παπαράτσι ο κ. Παπανδρέου, του Ν. Χασαπόπουλου, Το Βήμα, 15/7/2010 (!)

Η Βάσω Παπανδρέου κρατά την τιμή της δημοκρατίας και τα υποκείμενα των ΜΜΕ βλέπουν "πολιτικές σκοπιμότητες", posted by olympiada, 14/7/2010.

Κλείδωσαν σε Πετρελαϊκές Εταιρείες των ΗΠΑ οι Άδειες Έρευνας και Εξόρυξης Πετρελαίου στην Ελλάδα, www.energia.gr, 14/7/2010.

Πρόκληση ο γυμνός Μίκι με τη σβάστικα, Tα Νέα, 14/7/2010.

(Η απογοήτευση των οπαδών των Οράνιε αντικατοπτρίζεται στο βλέμμα τους)

(Ερώτηση: με ποιά σημαία πανηγυρίζει ο Πουγιόλ;)

Με αφορμή την οικονομική κρίση και όχι μόνο της εποχής μας, αρχίζει μία σειρά παρουσιάσεων-ερμηνειών βιβλικών κειμένων,

Ο Προφήτης Μιχαίας σύγχρονος όσο κανένας άλλος, του Μανώλη Βαρδή.

Οι Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης δεν φοβόντουσαν να πουν τα πράγματα με το όνομα τους. Γι’ αυτό και κυνηγήθηκαν, γι’ αυτό και λοιδορήθηκαν. Ο Προφήτης Μιχαίας θεωρείται ότι περιέχει στο λόγο του την πιο μικρή και συμπυκνωμένη κοινωνική κριτική.

Πρώτος στόχος του οι πλούσιοι και ισχυροί, οι οποίοι αφαιρούν τα σπίτια και τις περιουσίες των φτωχών ανθρώπων (και επεθύμουν αγρούς και διήρπαζον ορφανούς, 2,2), για να καταλήξει ότι και αυτών η μοίρα θα είναι ο εχθρός να τους καταλάβει και να μοιράσει τα παρανόμως αποκτηθέντα (2,4). Η οικονομική αδικία ολοκληρώνεται πάντα με εθνική τραγωδία/»εκδίκηση». Μόνη λύση λοιπόν να σηκωθούν και να φύγουν (ανάστηθι και πορεύου, ότι ούκ έστι σοι αύτη η ανάπαυσις ένεκεν ακαθαρσίας, διεφθάρητε φθορά, 2,10). Είναι αυτοί που τρώνε τη σάρκα του λαού, αφαιρούν δέρματα και οστά και τα τεμαχίζουν (3,3).

Η σήψη και η γενική διαφθορά συνοδεύονται από αυτοπεποίθηση. Λέει ο Προφήτης «οι ηγούμενοι μετά δώρων έκρινον, και οι ιερείς μετά μισθού απεκρίνοντο….και επί τον Κύριον επαναπαύοντο λέγοντες∙ ουχί Κύριος εν ημιν έστιν; 3,11). H συνολική ανομία δεν αφορά μόνο τους πλούσιους, αλλά και τον λαό που «λαλεί ψεύδη» (6,12). Το αποτέλεσμα θα είναι να σπέρνουν και να μη θερίζουν, να τρώνε και να μη χορταίνουν, να παράγουν λάδι και κρασί, τα οποία δεν θα απολαμβάνουν (6,14-15). Πρόκειται για χαρακτηριστική μεταφορική εικόνα της παραγωγής πλούτου που θα μένει ανεκμετάλλευτος, αφού άλλοι θα τον υφαρπάζουν και θα τον οικειοποιούνται.

Ο Προφήτης καταλήγει σε θρήνο, βλέποντας ότι ζει σε μία κοινωνία που δεν υπάρχει πια κανένας ευσεβής και όλοι κυλιούνται στα αίματα (7,2). Ακόμα και η βασική κοινωνική μονάδα, η οικογένεια, καθώς και οι διαπροσωπικές φιλικές σχέσεις είναι σάπιες. Λέει: «μη καταπιστεύετε εν φίλοις και μη ελπίζετε επί ηγουμένοις, από της συγκοίτου σου φύλαξαι του αναθέσθαι τι αυτή∙ διότι υιός ατιμάζει πατέρα, θυγάτηρ επαναστήσεται επί την μητέραν αυτής….εχθροί ανδρός πάντες οι άνδρες οι εν τω οίκω αυτού» (7,5-6). Η οικογένεια είναι σε αποσύνθεση, πιστό αντίγραφο της θνήσκουσας κοινωνίας.

Οι εχθροί θα χαίρονται και θα μυκτηρίζουν. Πού είναι λοιπόν ο Θεός σου; Ο λαός έχει γίνει χλεύη και «καταπάτημα ως πηλός εν ταις οδοίς» (7,10).

Καταλαβαίνουμε σιγά σιγά το όλο προφητικό σχήμα. Η αμαρτία είναι κοινωνική αποσύνθεση, από πάνω μέχρι κάτω. Συνοδεύεται από οίηση, εγωισμό και αυτοπεποίθηση (τί μπορούμε δηλαδή να πάθουμε;). Δεν αφήνεται ούτε το περιθώριο επιστροφής σε παραδοσιακές αξίες, αφού αυτές έχουν ήδη εξαρθρωθεί (χτυπιέται αλύπητα από τον προφητικό λόγο η μικροαστική υποκρισία). Το έθνος, ο λαός, γίνεται περίγελος των εχθρών του, διότι για τους Προφήτες (και όχι για εμάς φαίνεται) ο λαός είναι «όλον» και σαν τέτοιος έρχεται σε επαφή με τους «εχθρούς» του. Δεν υπάρχει οικονομική κατάρρευση από μόνη της. Δεν υπάρχει ατομική παρακμή από μόνη της. Το ατομικό είναι κοινωνικό και μαζί συνιστούν την «εθνική» εικόνα.

Θα αποφύγω να αναλύσω τη λύση που προτείνει ο Μιχαίας. Είναι τόσο αυτονόητη-καθολική μετάνοια και πίστη στον Θεό- που δύσκολα θα την καταλάβουμε σήμερα. Ας αρκεστούμε να καταλάβουμε τα προηγούμενα.

ΠΗΓΗ:

Νικόλαος Παπαδόπουλος, Υπόμνημα εις το Βιβλίον του Μιχαίου. Εισαγωγή-Κείμενον-Ερμηνεία. Αθήνα, 1984.

Από την επανάσταση κατά του Γιαννίτση το 2001 στην πλήρη αποδοχή του Ασφαλιστικού εννέα χρόνια μετά. Η μετάλλαξη των πράσινων συνδικαλιστών, του Άγγελου Κωβαίου, Το Βήμα, 11/7/2010.

Ηλίας Μόσιαλος. Η εφεδρεία του Μαξίμου, Από καθηγητής της LSΕ, εισηγητής του ΠαΣοΚ στο ασφαλιστικό νομοσχέδιο, της Δήμητρας Κρουστάλλη, Το Βήμα, 11/7/2010.

Τι κάνει έξαλλο τον Πάγκαλο. Η ολέθρια σχέση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης με την Αριστερά, της Μαριλης Μαργωμένου, Η Καθημερινή, 11/7/2010.

Βαριές κουβέντες, παλιά ιστορία. Θα μπορούσε να αποτελέσει άλλο ένα επεισόδιο στο πολύχρονο σίριαλ της κόντρας του Θ. Πάγκαλου με το ΚΚΕ, αν ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης δεν έκανε μια άνευ προηγουμένου καταγγελία. Εφτασε στο σημείο να θεωρεί πως «η κυρία Παπαρήγα και η ανεύθυνη τυχοδιωκτική ομάδα γύρω από την ηγεσία του ΚΚΕ θέλουν έναν νεκρό». Βαριές κουβέντες. Και δεν είναι οι πρώτες, ούτε μάλλον οι τελευταίες..., του Πασχάλη Κορωναίου, Ελευθεροτυπία, 11/7/2010.

Οι «φυλές» του λιμανιού. Ποιοι είναι οι συνδικαλιστές που κάνουν κουμάντο στο μεγάλο λιμάνι; Τι τους ενώνει, τι τους χωρίζει; Ηθελαν όλοι να παραμείνουν οι κάβοι δεμένοι στις πρόσφατες απεργιακές κινητοποιήσεις;, της Ντίνας Καρατζιου, Ελευθεροτυπία, 11/7/2010.

14 αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ βλέπουν τη δημοτικότητά τους να καταρρέει λόγω της λιτότητας. Ηγέτες πληρώνουν την κρίση στα γκάλοπ, του Στάθη Ευσταθιάδη, Το Βήμα, 11/7/2010.

«Πλάνο Β'» αν τελικά το Μνημόνιο... καταδικαστεί. Εναλλακτικό σχέδιο τύπου Ρουμανίας επεξεργάζονται στο υπουργείο Οικονομίας, σύμφωνα με πληροφορίες του «Εθνους της Κυριακής», σε περίπτωση που τα ελληνικά δικαστήρια κρίνουν αντισυνταγματικές παραμέτρους του μνημονίου ή άρθρα και διατάξεις νόμων που απορρέουν από αυτό, 11/7/2010.

Δύο οι ευνοημένοι της Ιστορίας, του Χρήστου Γιανναρά, Η Καθημερινή, 11/7/2010.

Σχολεία παραγωγής άεργων και δούλων, του Νίκου Γ. Ξυδάκη, Η Καθημερινή, 11/7/2010.

Πολύφερνη πολιτική νύφη ο δυναμικός χώρος των αντιεξουσιαστών, ειδικά τώρα που φαίνεται να αποκηρύσσουν δημοσίως την τυφλή βία. Μολότοφ, Μπακούνιν και χορτοφαγία, του Δημ. Χαραλάμπους, Το Βήμα, 11/7/2010.

Οι «Σκυφτούληδες» και οι άλλοι. Δύο είναι οι μεγαλύτερες αντιεξουσιαστικές οργανώσεις- αν προτιμάτε «ομπρέλες», σε έναν χώρο με κοινά χαρακτηριστικά, μεγάλες αντιθέσεις για τις λεπτομέρειες και ελάχιστα περιθώρια συμφωνίας. Το λεγόμενο «Μπλακ Μπλοκ», ή Συνεργασία Αναρχικών για την Πολύμορφη Δράση, και η Αντιεξουσιαστική Κίνηση (ΑΚ), Το Βήμα, 11/7/2010. 

Γυαλιά-καρφιά στο Κολωνάκι από το «κόμμα Μαζιώτη», Το Βήμα, 11/7/2010.

η Η ΜΕΓΑΛΗ ΦΥΓΗ. Ενα νέο μεταναστευτικό ρεύμα γεννιέται...Ορατή στον ορίζοντα είναι η τάση Ιταλών και Ελλήνων να φύγουν προς τις ίδιες χώρες που είχαν δεχθεί τους παππούδες και τους προπάππους τους προ 100 και πλέον χρόνων, του Αλ. Καψύλη, Το Βήμα, 11/7/2010.

Οι διαδικτυακές παρέες γίνονται κινήματα. Εντονες συζητήσεις και ζυμώσεις σε twitter και facebook και καταιγιστικές αναρτήσεις στα μπλογκ από πολίτες που αντιστέκονται στην κρίση, της Λίνας Γιάνναρου, Η Καθημερινή, 11/7/2010.

Πού σερφάρει το παιδί σας; Εταιρείες παρακολουθούν για λογαριασμό του γονέα τις «κινήσεις» του στο Ιντερνετ, του Κώστα Δεληγιάννη, Η Καθημερινή, 11/7/2010.

Αυτό το πετρέλαιο ποιος θα το πάρει; Γκρίζες ζώνες, Μπάμπουρας, casus belli, υφαλοκρηπίδα, διεθνές δίκαιο, συνεκμετάλλευση, Αιγαίο. Ολες οι λέξεις οδηγούν σε μία: πετρέλαιο. Τελικά, έχουμε τόσο πολύ; Ανεβήκαμε στη μοναδική για τον ελλαδικό χώρο εδώ και 30 χρόνια πλωτή εξέδρα άντλησης στ' ανοιχτά της Καβάλας. Γνωρίσαμε τα μυστικά της εξόρυξης, μάθαμε για τα περίπλοκα οικονομικά ντιλ γύρω απ' τον ελληνικό μαύρο χρυσό, για τα πλάνα των νέων γεωτρήσεων στην περιοχή. Κι αφήσαμε πίσω μας τον Πρίνο σε ταραγμένα νερά, καθώς για άλλη μια φορά ένα τουρκικό ωκεανογραφικό κόβει βόλτες έξω απ' τη Θάσο. Τελικά, το πετρέλαιο είναι για μας ευλογία ή κατάρα; Η αιτία ή η αφορμή; Ιδού η απορία, της Αθηνάς Γκόρου, Ελευθεροτυπία, 11/7/2010.

Το Πεκίνο απειλεί ότι ο επόμενος πνευματικός ηγέτης του Θιβέτ θα είναι διορισμένος από το ΚΚΚ. Ο Δαλάι Λάμα θα είναι κομμουνιστής, της Τάνιας Μποζανίνου, Το Βήμα, 11/7/2010.

Βιβλία για το Καλοκαίρι, από την Αυγή, 11/7/2010.

Το Μνημόνιο ως λυδία λίθος, του Σταύρου Λυγερού, Η Καθημερινή, 11/7/2010.

"Το σίγουρο είναι ότι ο Παπανδρέου αντιμετωπίζει το Μνημόνιο όχι σαν αναγκαίο κακό, αλλά σαν μοναδική θεραπεία. Για την ακρίβεια το αντιμετωπίζει σαν εργαλείο κατεδάφισης του κοινωνικού κράτους και επιβολής ενός νέου οικονομικοκοινωνικού μοντέλου. Είτε επειδή έχει πεισθεί για την αποτελεσματικότητά της είτε επειδή δεν είναι σε θέση να επεξεργασθεί ένα εθνικό σχέδιο ανάταξης της οικονομίας, έχει μετατρέψει τη συνταγή της «τρόικας» σε αυτόματο πιλότο της κυβερνητικής πολιτικής. Ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του όχι απλώς έχουν παραδοθεί, αλλά και έχουν βολευθεί πολιτικά με την κηδεμονία της Ευρωζώνης και του ΔΝΤ. Λειτουργούν ως εντολοδόχοι κι όχι ως πραγματική κυβέρνηση, η οποία ναι μεν έχει αναλάβει συγκεκριμένες υποχρεώσεις, αλλά παραλλήλως εφαρμόζει και τα δικά της μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης και ανάπτυξης".

Η κρυφή γοητεία του "κέντρου", του Ν. Φίλη, Η Αυγή, 11/7/2010.

"Η νέα απόπειρα ιδεολογικής διαχείρισης της κρίσης δεν στηρίζεται τώρα κυρίως στην κατατρομοκράτηση των πολιτών, αλλά στη συλλογική ενοχοποίηση της κοινωνίας και την περαιτέρω απαξίωση οργανωμένων μορφών δράσης, όπως ο συνδικαλισμός. Αρχιερείς της προσπάθειας αυτής είναι πολιτικά πρόσωπα υπεράνω υποψίας: Κήρυκες του τηλεοπτικού άμβωνα, τεχνοκράτες με επιχειρηματικές διασυνδέσεις, πολιτικοί της εφεδρείας από τον κεντροδεξιό χώρο....Τα γνωρίζουν αυτά οι σύντροφοι της Δημοκρατικής Αριστεράς. Αλλά τώρα επικεντρώνονται στοχοπροσηλωμένα στο "πελατειακό κράτος". Οι ταξικές σχέσεις και η θηριώδης  νεοφιλελεύθερη επίθεση της εποχής υποβαθμίζονται και μεταλλάσσονται στο θέμα "πελατειακό κράτος". Υπόρρητα ίσως ανιχνεύει κανείς "συνομιλίες" με το ηγεμονικό ρεύμα του (νεο)φιλελεύθερου αντικρατισμού."

Οι κανόνες ως είδος πρώτης ανάγκης, του Ευγένιου Αρανίτση, Ελευθεροτυπία, 11/7/2010.

"Τότε ακριβώς αναδύεται η ανάγκη ενός πράγματος που θα καταλάβει τη θέση της χαμένης αίσθησης της αισχρότητας, δηλαδή της εκμηδενισμένης αγανάκτησης η οποία, μια φορά κι έναν καιρό, ανέπτυσσε το ανθρώπινο ον απέναντι στις κακόβουλες επιθέσεις των πιο χυδαίων και βάναυσων απειλών για την αξιοπρέπεια, τη συμπόνια, την ειλικρίνεια και την αλληλεγγύη. Αυτό το υποκατάστατο, ολοφάνερα παιδαριώδες, είναι το πλήθος των απαρέγκλιτων δήθεν μικροκανόνων που ακολουθούν κατά πόδας όλους τους υπνωτισμένους βηματισμούς της εμπειρίας, από τη διατροφή και τις εξετάσεις του εξαμήνου μέχρι τη χρήση απορρυπαντικών και το φεμινιστικό λαϊφστάιλ της διακοπής της εγκυμοσύνης. Αν σας ενοχλούν οι βάρβαροι ρυθμοί συγχώνευσης της show biz με την πολιτική σαπουνόπερα ή τις επιστήμες, σκεφτείτε τουλάχιστον ότι, στην Αλαμπάμα, οι γονείς που παραλείπουν να εμφανιστούν για την τακτική ενημέρωση απ' τους καθηγητές του σχολείου διώκονται ποινικά. Στην πολιτεία του Ουισκόνσιν, πιθανόν να σε πυροβολήσουν αν σε δουν να οδηγάς ποδήλατο κρατώντας το τιμόνι μόνον με το ένα χέρι· η ελευθερία είναι κυριολεκτικά στο χέρι σου".

Ήττα κατά κράτος, του Γιώργου Δελαστίκ, Το Έθνος, 10/7/2010.

"Η κρίση του συνδικαλισμού θα προσλάβει υπαρξιακό χαρακτήρα. Τώρα πληρώνει ο συνδικαλισμός τον πολιτικά και κοινωνικά αμαρτωλό βίο των ηγετών του επί ολόκληρες δεκαετίες. Τώρα όλοι συνειδητοποίησαν ότι τα συνδικάτα έχουν πια καταντήσει «στρατηγοί χωρίς στρατούς». Οι αυταπάτες των συνδικαλιστικών ηγεσιών ότι μπορούν δήθεν με προσφυγές στα δικαστήρια να κερδίσουν αυτά που έχασαν στο πεδίο της κοινωνικής αναμέτρησης, δεν είναι μόνο ανεδαφικές. Προδίδουν και άγνοια θεμελιωδών κανόνων της πολιτικής. Οι δικαστικές αποφάσεις σε τέτοια θέματα αντανακλούν πάντα τους πολιτικούς και κοινωνικούς συσχετισμούς δυνάμεων. Οι πολιτικά ηττημένοι δεν κερδίζουν ποτέ στα δικαστήρια. Ακόμη και αν υπάρξουν κάποιες ευνοϊκές αποφάσεις, αυτές θα αφορούν τα πιο ισχυρά τμήματα των εργαζομένων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα - δικαστές, γιατρούς, μηχανικούς κ.λπ. Σε καμιά περίπτωση τη μάζα των «πληβείων» των οικονομικά ασθενέστερων. Οσον αφορά δε την προσφυγή σε ευρωδικαστήρια, προκαλεί μόνο θυμηδία. Αφού η ΕΕ από κοινού με την κυβέρνηση και το ΔΝΤ επέβαλαν αυτά τα μέτρα κοινωνικής αγριότητας, το ευρωδικαστήριο θα τα ακυρώσει;".