Patrick Chappate, The New York Times
Μετανάστες εγκαταστάθηκαν στη Νομική, Ελευθεροτυπία 24/01/2011
Eκατοντάδες μετανάστες που έφτασαν τα ξημερώματα στην Αθήνα εγκαταστάθηκαν στο κτίριο της Νομικής Σχολής Αθηνών, προκειμένου να τον χρησιμοποιήσουν ως κατάλυμα μέχρι να ικανοποιηθεί το αίτημά τους για χορήγηση άδειας μόνιμης παραμονής στην Ελλάδα.
Οι περίπου 250 οικονομικοί μετανάστες, κυρίως από τη Βόρειο Αφρική, ανακοίνωσαν ότι θα ξεκινήσουν απεργία πείνας από αύριο με αίτημα τη "νομιμοποίηση όλων των μεταναστών/μεταναστριών και τα ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους Έλληνες εργαζόμενους/εργαζόμενες". Ακόμη 50 άτομα θα κάνουν απεργία πείνας στη Θεσσαλονίκη.
Η ΑΟΖ και πώς αλλάζουν οι γεωπολιτικές ισορροπίες. Τι είναι η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και γιατί είναι κρίσιμη στρατηγικά, της Δώρας Αντωνίου, Η Καθημερινή, 23/1/2011.
1. Τι είναι η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ);
Η ΑΟΖ ως έννοια υιοθετήθηκε από τη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας και οι κανονισμοί που την διέπουν περιλαμβάνονται στη νέα Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, του 1982. Πρόκειται, ουσιαστικά, για εξέλιξη των ρυθμίσεων που μέχρι τότε περιλαμβάνονταν στο Διεθνές Δίκαιο Αλιείας, προκειμένου να συμπεριληφθούν και νέες οικονομικές και άλλες δραστηριότητες, τις οποίες μπορούν να ενεργήσουν παράκτια κράτη.
2. Ποια είναι η έκταση της ΑΟΖ;
Σύμφωνα με τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, η ΑΟΖ του παράκτιου κράτους μπορεί να φθάσει τα 200 ναυτικά μίλια από τις γραμμές βάσης, από τις οποίες μετριέται το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης. Το δικαίωμα σε ΑΟΖ διαθέτουν τα ηπειρωτικά εδάφη ενός κράτους, αλλά και τα νησιά που είναι στην επικράτειά του και συντηρούν από μόνα τους ζωή.
3. Τι δικαιώματα έχει κάθε κράτος εντός της δικής του ΑΟΖ;
Η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας αναφέρεται σε κυριαρχικά δικαιώματα του παράκτιου κράτους, όσον αφορά την εξερεύνηση και τη διαχείριση των φυσικών πηγών ζώντων ή μη, των υδάτων, του βυθού και του υπεδάφους της θάλασσας, αλλά και στην εξερεύνηση και την οικονομική εκμετάλλευση των ρευμάτων και των υπερκείμενων της θάλασσας ανέμων. Το παράκτιο κράτος έχει, επίσης, δικαιοδοσία για τοποθέτηση και χρήση τεχνητών νησιών, έχει όμως και την υποχρέωση για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος από τη ρύπανση. Τα κυριαρχικά δικαιώματα, που αφορούν κατά κύριο λόγο οικονομικούς σκοπούς, δεν σημαίνουν πλήρη κυριαρχία και, ως εκ τούτου, πέρα από τα όσα προβλέπονται από τη Σύμβαση, συνεχίζουν να ισχύουν και να εφαρμόζονται και εντός της ΑΟΖ οι κανόνες που ισχύουν για τις ανοιχτές θάλασσες.
Η σημασία ανακήρυξης ελληνικής ΑΟΖ, του Σταύρου Λυγερού, Η Καθημερινή, 23/1/2011.
Η ΑΟΖ είναι το δικαίωμα παράκτιου κράτους να εκμεταλλεύεται κατ’ αποκλειστικότητα μία θαλάσσια ζώνη πλάτους μέχρι και 200 μιλίων. Πιο συγκεκριμένα, να εκμεταλλεύεται το υπέδαφος του βυθού, τον βυθό, τα ύδατα (αλιεία) και την επιφάνεια της θάλασσας (ακόμα και με τη δημιουργία τεχνητών νησιών). Από οικονομικής απόψεως, η υφαλοκρηπίδα είναι σε γενικές γραμμές υποσύνολο της ΑΟΖ. Στην πραγματικότητα, η τάση διεθνώς είναι οι δύο αυτές θαλάσσιες ζώνες να οριοθετούνται ταυτοχρόνως και τα όριά τους να ταυτίζονται. Το Δίκαιο της Θάλασσας προβλέπει ρητά ότι νησιά με οικονομική δραστηριότητα έχουν δικαίωμα ΑΟΖ, όπως οι ηπειρωτικές περιοχές. ΑΟΖ έχουν ανακηρύξει σχεδόν 140 παράκτιες χώρες. Μεταξύ αυτών και οι ΗΠΑ, συμπεριλαμβάνοντας βεβαίως και την ΑΟΖ όλων ανεξαιρέτως των νησιών τους (1983).
Η σημασία ανακήρυξης ελληνικής ΑΟΖ αποτυπώνεται στη δήλωση-προειδοποίηση του Τούρκου αρχηγού Ναυτικού Μετίν Ατάτς: «Εκτιμώ ότι η Ανατολική Μεσόγειος θα καταστεί εστία προστριβών και συγκρούσεων, επειδή προσεχώς θα αποκτήσει σπουδαιότητα. Λόγω των πετρελαίων που διαθέτει, θα μετατραπεί σ’ ένα δεύτερο Κόλπο. Η Τουρκία πρέπει να επαγρυπνεί και να αντιδράσει» (Οκτώβριος 2008).
Οι σχετικές ενδείξεις επιβεβαιώθηκαν στην ΑΟΖ της Αιγύπτου και του Ισραήλ και έχει ήδη δρομολογηθεί η εξόρυξη. Το ίδιο αναμένεται να συμβεί και με την ΑΟΖ της Κύπρου. Υπενθυμίζουμε ότι η κυβέρνηση του Τάσσου Παπαδόπουλου έσπευσε να ανακηρύξει ΑΟΖ και να συνάψει συμφωνίες οριοθέτησης με την Αίγυπτο, το Ισραήλ και τον Λίβανο (εκκρεμεί η κύρωσή της από το λιβανικό Κοινοβούλιο). Η κυβέρνηση Καραμανλή δεν είχε ανταποκριθεί στο κυπριακό αίτημα να συνάψει αντίστοιχη συμφωνία οριοθέτησης, για να μην προκαλέσει την αντίδραση της Αγκυρας.
To Σχέδιο Balyoz έχει τεθεί σε εφαρμογή από το 2003, strategyreport.gr 22/01/2011
Οι πρώτες ενέργειες του Σχεδίου Balyoz (“Βαριοπούλα”) δεν έμειναν στα χαρτιά, αλλά τέθηκαν ήδη σε εφαρμογή μετά το 2003 από τους πραξικοπηματίες στρατιωτικούς που ήθελαν να ανατρέψουν την κυβέρνηση Εrdogan, προκαλώντας μεταξύ άλλων προβοκατόρικα επεισόδια με την Ελλάδα στον Έβρο και στο Αιγαίο. Αυτό ισχυρίστηκαν χθες ανακριτές της πολύκροτης υπόθεσης στην Κωνσταντινούπολη, επιβεβαιώνοντας ότι η κλιμάκωση της τουρκικής προκλητικότητας στο Αιγαίο, η αναδιοργάνωση των τουρκικών μονάδων στην Ανατολική Θράκη αλλά και οι δολοφονίες του αρχισυντάκτη της αρμενικής εφημερίδας Agos Hrant Dink και ιερέων χριστιανικών δογμάτων σημειώνονται βάσει σχεδίου.
Τα απόρρητα έγγραφα που βρέθηκαν στη Ναυτική Διοίκηση Gölcük επιβεβαιώνουν την αρχή υλοποίησης του πραξικοπήματος, καταρρίπτοντας τον ισχυρισμό του εγκεφάλου της συνωμοσίας Στρατηγού ε.α. Cetin Dogan (πρώην διοικητή της 1ης Στρατιάς) ότι επρόκειτο απλώς για «σενάριο άσκησης επί χάρτου». Υπενθυμίζεται ότι κατά τη τρίτη ημέρα του Σεμιναρίου Σχεδίων Επιχειρήσεων* (5-7 Mαρτίου 2003) στη Κωνσταντινούπολη, ο Στρατηγός Cetin Dogan εισηγείται εισβολή του Τουρκικού Στρατού για τη κατάληψη περιορισμένης έκτασης περιοχής του Βορείου Έβρου, παράλληλα με επιχειρήσεις στο εσωτερικό ώστε να εξασφαλιστεί η συσπείρωση και εθνική ενότητα.
Aποκάλυψη τουρκικού σχεδίου επίθεσης σε ελληνικά νησιά, από strategyreport.gr 23/01/2010
Αποβατικές ενέργειες για τη κατάληψη τριών ελληνικών νησιών στο Αιγαίο περιλάμβανε το επιχειρησιακό σχέδιο επιχειρήσεων «Suga» που είχε εκπονήσει το Tουρκικό Πολεμικό Ναυτικό και αποτελούσε το ναυτικό τμήμα του Σχεδίου Δράσης Balyoz, στο πλαίσιο των προσπαθειών για αποδυνάμωση και πτώση της κυβέρνησης Εrdogan. Σύμφωνα με σημερινό δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Yeni Şafak, τα απόρρητα έγγραφα που βρέθηκαν στη Ναυτική Διοίκηση του Gölcük αποκαλύπτουν ότι οι εμπνευστές του Σχεδίου Balyoz σχεδίαζαν τουρκική απόβαση στις Οινούσσες, τους Φούρνους και τη Λέρο. Όλα αυτά, μετά από διαταγή του τότε Αρχηγού των Ναυτικών Δυνάμεων Ναυάρχου ε.α. Özden Örnek για πρόκληση κρίσης γύρω από τις βραχονησίδες στο Αιγαίο, οι οποίες αποκαλούνται στο έγγραφο, όπως ονομάζονται και επισήμως στην Τουρκία “νησιά, νησίδες και βραχονησίδες η κυριότητα των οποίων δεν έχει μεταβιβαστεί με συμφωνίες στην Ελλάδα“.
Στην εν λόγω διαταγή ζητείται να συσταθούν οι σχετικές επιτροπές μέχρι τις 3 Μαρτίου 2003, τη πρώτη ημέρα του Σεμιναρίου Σχεδίων Επιχειρήσεων στην έδρα της 1ης Στρατιάς στη Κωνσταντινούπολη. Σύμφωνα με την εφημερίδα, σε συνεδρίαση που έγινε το Δεκέμβριο του 2002 σχετικά με το σχέδιο «Suga» “προτάθηκε να αξιοποιηθούν οι προστριβές που προκύπτουν ορισμένες φορές μεταξύ τουρκικών και ελληνικών αλιευτικών, γύρω από το νησί Ζουράφα“. Στο δημοσίευμα αναφέρεται επίσης ότι “σκοπός ήταν η πραγματοποίηση εκτεταμένης επιχείρησης με στόχο τη Λέρο, με τη συμμετοχή ναυτικών και αεροπορικών δυνάμεων. Έτσι, θα διασφαλιζόταν η αντίδραση της Ελλάδας και το ξέσπασμα της κρίσης“.
Σε έκθεση που γράφτηκε μετά την εν λόγω συνεδρίαση, το Δεκέμβριο του 2002 και φέρει την υπογραφή του Αρχιπλοίαρχου Deniz Cora, αναφέρεται σύμφωνα με την εφημερίδα ότι “εκτιμάται πως η ετοιμασία εκτεταμένης επιχείρησης εναντίον της Λέρου, θα προκαλέσει αλλαγή στην κατάσταση επιφυλακής της Ελλάδας“.
Πολιτικό αδιέξοδο στην Αλβανία, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 24/01/2010
Το βαθύτερο πρόβλημα της Αλβανίας συνίσταται στο ότι είναι μια χώρα ανειρήνευτα διχασμένη σε δύο πολιτικά στρατόπεδα - του Μπερίσα και των «σοσιαλιστών». Δεν πρόκειται όμως για σύγκρουση Δεξιάς - Κεντροαριστεράς. Δεν έχουν ουσιαστικές ιδεολογικοπολιτικές διαφορές. Σε ηγετικό επίπεδο πρόκειται για δύο μαφιόζικους σχεδόν συνασπισμούς εξουσίας που σφυρηλατούν τις συμμαχίες τους σε οικονομικά συμφέροντα και στη συνέχεια αποκαθιστούν ωμά πελατειακές σχέσεις με ομάδες πληθυσμού. Τα στρατόπεδα αυτά διατηρούνται σε εκλογική ισοδυναμία, εξαγοράζοντας κάθε φορά αδίστακτα όσα μικρά κόμματα και βουλευτές χρειάζονται για την εξουσία, οι οποίοι όμως είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να εξαγοραστούν εκ νέου από τον αντίπαλο!
Η ηγεσία του εβραϊκού λόμπι στην Ελλάδα. Προωθείται στρατηγική συμμαχία με σημαντικά διπλωματικά και οικονομικά οφέλη, του Αθανάσιου Έλλις, Η Καθημερινή, 23/1/2011.
Έμβλημα ρευστού καιρού, του Νίκου Ξυδάκη, vlemma.wordpress.com, 22/1/2011.
"Σαν βότσαλο στη λίμνη έπεσε το νέο λογότυπο της Νέας Δημοκρατίας, προκαλώντας σχόλια, ερμηνείες, ιστορικές αναδρομές… Ενα βοτσαλάκι προκαλεί τόσο κυματισμό; Μα ναι, η κοινωνία μας δίνει μεγάλη σημασία, συχνά υπερβολική, στο ντιζάιν, στην εικόνα, στη μάρκα, στο brand, τόση που συχνά το ίματζ επικαλύπτει, θαμπώνει και καταπλακώνει το περιεχόμενο. Και αλλιώς: το σημαίνον κατισχύει του σημαινομένου. Στην περίπτωση του νέου λογότυπου της ΝΔ, ο σχολιασμός έμεινε υπερβολικά στο σημαίνον, στη φόρμα, στην αισθητική, και πολύ λιγότερο στο σημαινόμενο, στο τι σημαίνει η ίδια η αλλαγή· πολύ περισσότερο, τι νόημα φέρει ενδιάθετα η νέα φόρμα. Κατά τη γνώμη μας, το νέο λογότυπο στήθηκε μάλλον βιαστικά και άντλησε υπερβολικά από την τρέχουσα εργαλειοθήκη του ντιζάιν· είναι του συρμού. Η κατωφερής παύλα, λ.χ., στο τέλος του λεκτικού μέρους, προδίδει λαχτάρα να φανεί μοντέρνο το σύνολο, στο πνεύμα της ιντερνετικής γενιάς: είναι τα γρήγορα μα επιπόλαια αντανακλαστικά των διαφημιστών. Η ίδια η γραμματοσειρά, sans serif, της οικογενείας DIN, είναι επίσης της μόδας και γενικής χρήσεως · κι εδώ φανερώνεται αγωνία “μοντερνιάς”, και απουσία έρευνας".
ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΡΜΟΔΙΑΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.Ιερές διεκδικήσεις για τα Θρησκευτικά. Τον απόλυτο έλεγχο του μαθήματος της θρησκευτικής διαπαιδαγώγησης των παιδιών θέλει να έχει η Εκκλησία, της Μαρίας Παπουτσάκη, Ελευθεροτυπία, 23/1/2011.
Η βραχεία ζωή της ΠΕΕΑ στην ορεινή Ελλάδα, του Θανάση Καλλιανιώτη, Η Καθημερινή, 23/1/2011.
Μετά τον καπιταλισμό τι;, του Robert Skidelsky, μετάφραση antinews.gr (εδώ για το κείμενο στα Αγγλικά) 23/01/2011
Τι συμβαίνει όμως σε ένα τέτοιο σύστημα όταν έχει αγγίξει την αφθονία; Συνεχίζει να παράγει τα ίδια και τα ίδια, τονώνοντας τις ορέξεις μας με νέα gadgets, προκαλώντας τεχνητό ενθουσιασμό; Πόσο μπορεί κάτι τέτοιο να συνεχίσει; Θα περάσουμε και τον νέο αιώνα ασχολούμενοι με το ασήμαντο;
Το περισσότερο διάστημα του 20ου αιώνα, η εναλλακτική λύση ήταν ο σοσιαλισμός. Όμως απέτυχε, τουλάχιστον στη κλασική του μορφή. Η δημόσια παραγωγή είναι πάντα κατώτερη της αντίστοιχης ιδιωτικής, και αυτό διότι καταστρέφει τη ποικιλία και την επιλογή. Και από τότε που κατέρρευσε ο κομμουνισμός δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό. Αυτό που φαίνεται να υπάρχει πέραν του καπιταλισμού, είναι ένας νέος … καπιταλισμός.
Ο καπιταλισμός πάντα προκαλούσε ηθικά διλήμματα τα οποία όμως έμπαιναν στη άκρη εξαιτίας του πλούτου που δημιουργούσε. Σήμερα όμως που έχουμε όσο πλούτο χρειαζόμαστε, αξίζει να αναρωτηθούμε αν το κόστος του καπιταλισμού μας συμφέρει. Για παράδειγμα, ο Adam Smith πίστευε πως ο διαχωρισμός της εργασίας θα έκανε τον άνθρωπο πιο χαζό, στερώντας του την ατομική δεξιοτεχνία. Πίστευε όμως πως κάτι τέτοιο θα ισοσταθμίζονταν από τη παιδεία, και πως σε τελική ανάλυση ο πλούτος που δημιουργούνταν άξιζε το κόπο. Ήταν οπαδός του φιλελευθερισμού.
Οι σημερινοί φιλελεύθεροι παραδέχονται τα αρνητικά στοιχεία της θεωρίας τους, αλλά πιστεύουν πως αυτά δεν είναι τόσα ώστε να πάμε για αναζήτηση άλλου συστήματος. Εξάλλου, σε όποιον αρέσει. Η δημοκρατία που έχουμε σημαίνει πως μπορούμε να ψηφίσουμε κάτι το διαφορετικό από τον καπιταλισμό.
How Capitalism Is Killing Democracy, by Robert B. Reich, Foreign Policy, September/October 2007
Conventional wisdom holds that where either capitalism or democracy flourishes, the other must soon follow. Yet today, their fortunes are beginning to diverge. Capitalism, long sold as the yin to democracy’s yang, is thriving, while democracy is struggling to keep up. China, poised to become the world’s third largest capitalist nation this year after the United States and Japan, has embraced market freedom, but not political freedom. Many economically successful nations—from Russia to Mexico—are democracies in name only. They are encumbered by the same problems that have hobbled American democracy in recent years, allowing corporations and elites buoyed by runaway economic success to undermine the government’s capacity to respond to citizens’ concerns.
Of course, democracy means much more than the process of free and fair elections. It is a system for accomplishing what can only be achieved by citizens joining together to further the common good. But though free markets have brought unprecedented prosperity to many, they have been accompanied by widening inequalities of income and wealth, heightened job insecurity, and environmental hazards such as global warming. Democracy is designed to allow citizens to address these very issues in constructive ways. And yet a sense of political powerlessness is on the rise among citizens in Europe, Japan, and the United States, even as consumers and investors feel more empowered. In short, no democratic nation is effectively coping with capitalism’s negative side effects.
(...)
Let us be clear: The purpose of democracy is to accomplish ends we cannot achieve as individuals. But democracy cannot fulfill this role when companies use politics to advance or maintain their competitive standing, or when they appear to take on social responsibilities that they have no real capacity or authority to fulfill. That leaves societies unable to address the tradeoffs between economic growth and social problems such as job insecurity, widening inequality, and climate change. As a result, consumer and investor interests almost invariably trump common concerns.
The vast majority of us are global consumers and, at least indirectly, global investors. In these roles we should strive for the best deals possible. That is how we participate in the global market economy. But those private benefits usually have social costs. And for those of us living in democracies, it is imperative to remember that we are also citizens who have it in our power to reduce these social costs, making the true price of the goods and services we purchase as low as possible. We can accomplish this larger feat only if we take our roles as citizens seriously. The first step, which is often the hardest, is to get our thinking straight.
Unbottled Gini:Inequality is rising. Does it matter—and if so why?, The Economist, 20/01/2011
FOR the head of the IMF to quote Adam Smith may seem unremarkable. But here is Dominique Strauss-Kahn citing the great man in November 2010: “The disposition to admire, and almost to worship, the rich and the powerful and…neglect persons of poor and mean condition…is the great and most universal cause of the corruption of our moral sentiments.”
Mr Strauss-Kahn then bemoaned “a large and growing chasm between rich and poor—especially within countries”. He argued that inequitable distribution of wealth could “wear down the social fabric”. He added: “More unequal countries have worse social indicators, a poorer human-development record, and higher degrees of economic insecurity and anxiety.”
That marks a huge shift. Just before the financial crisis America’s Congress was gaily cutting taxes for the highest earners, and Tony Blair, Britain’s prime minister, said he did not care how much soccer players earned so long as he could reduce child poverty. So why has fear of inequality stormed back into fashion? Does it matter in some new way? Does it have previously unknown effects?
(...)
Getting richer quicker
Greater inequality can happen either because the wealthier are getting wealthier, or the poor are falling behind, or both. In America it has had more to do with the rich. The income of the wealthiest 20% of Americans rose 14% during the 1970s, when the income of the poorest fifth rose 9%. In the 1990s the income of the richest fifth rose 27% while that of the poorest fifth went up only 10%. That is a widening income spread, but not a drastic one. Robert Gordon, an economist at Northwestern University in Illinois, reckons that for the bottom 99% of the population, inequality has not risen since 1993.
The problems at the bottom are reasonably well understood: technology enables the automation of blue-collar trades; globalisation lets unskilled jobs move to poorer, cheaper countries; shrinking trade-union membership erodes workers’ bargaining power. But inequality is rising more sharply at the top, among what George Bush junior called the “haves and have-mores”. Here the causes are more mysterious.
The economists Emmanuel Saez and Thomas Piketty studied the incomes of the top 0.1% of earners in America, Britain and France in 1913-2008. America’s super-rich, they found, were earning about 8% of the country’s total income at the end of the period—the same share as during the Gilded Era of the 1920s and up from around 2% in the 1960s. A study by the Economic Policy Institute, a think-tank in Washington, DC, looked at the ratio of the average incomes of the rich and the “bottom” 90% of the population between 1980 and 2006. It found that the top 1% earned ten times more than the rest at the start of the period and 20 times as much at the end—ie, its “premium” doubled. But for the top 0.1% the gain rose from 20 times the earnings of the lower 90% to almost 80-fold.
You can understand why people might regard this as unfair: the top 0.1% do not seem to be working 80 times as hard as everyone else, nor are they contributing 80 times more to welfare. But that is a matter of public opinion, and mostly of politics. The question of the economic impact of extreme inequality is separate. Recent evidence suggests it may not be as damaging as many imagine. Our special report casts doubt on the widespread view that inequality causes (or is associated with) a host of social problems. Economics focus finds little evidence that it stoked the financial crisis.
Ronald Reagan, the anti-Reaganite, by Jacob Heilbrunn, The Los Angeles Times, 23/01/2011
Certainly Reagan faithfully adhered to GOP liturgy by bashing big government and spending. "A government bureau," he once declared, " is the nearest thing to eternal life we will ever see on this earth." When it came to foreign affairs, he took the hardest of hard lines in a 1983 speech that dubbed the Soviet Union an "evil empire."
But in assessing any president, it's more illuminating to focus on what he did rather than the bombast delivered to the rubber-chicken-and-mashed-potato circuit. Early in his political career, as governor of California, Reagan displayed his pragmatic side, signing an abortion bill and agreeing to a $1-billion state tax hike. Similarly, as president, he paid lip service to ending abortion but never did anything about it, and he worked with congressional Democrats on a massive tax hike in 1982, thereby averting the worst effects of the supply-side deficit spending he had endorsed when he entered office the year before.
Moreover, Reagan, the putative foe of big government, accumulated hundreds of billions in debt by the end of his second term. It was Democrat Bill Clinton who cleaned up the mess, leaving a budget surplus behind in 2000.
Nor did the Great Communicator display great fidelity to hard-line conservative principles when it came to foreign policy, especially in dealing with the Soviet Union. Instead, it was his conciliatory side that came to the fore. Even in his "evil empire" speech, for example, he crossed out typed text and inserted by hand, "This does not mean we should isolate ourselves and refuse to seek an understanding with them. I intend to do everything I can to persuade them of our peaceful intent."
