"Ο κόσμος ακονίζει τα μαχαίρια του κι ας μην κατεβαίνει στον δρόμο. Η σιωπή του είναι μια πυρηνική βόμβα που θα εκραγεί στην ώρα της και θα σαρώσει τους ευπειθείς που υπέγραψαν το ανατριχιαστικό Μνημόνιο *** Λένε οι δεξιοτέχνες του ψεύδους ότι με πόνο ψυχής -και για τη σωτηρία της πατρίδος- παίρνουν σκληρά και αντιδημοφιλή μέτρα. Εκείνο που δεν λένε είναι ότι υπήρχε άλλος δρόμος. Πρώτον, χρονική επιμήκυνση του χρέους. Δεύτερον, άμεση χρηματοδότηση με σχετικά χαμηλό επιτόκιο. Και τρίτον, μια σθεναρή στάση έναντι των εταίρων, υποστηριζόμενη από τα στοιχεία της απτής πραγματικότητος: αν δεν υλοποιηθούν αυτά τώρα -μιλάμε για το τέλος Οκτωβρίου, μετά τις εκλογές- οι επιπτώσεις θα είναι δραματικές, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για την Ενωση (κυρίως για τη Γερμανία και τη Γαλλία, των οποίων οι τράπεζες θα κινδύνευαν να χάσουν τα χρήματά τους σε περίπτωση ελληνικής πτώχευσης)... Ομως αυτά απαιτούν στιβαρό τιμόνι και σοβαρούς, αποφασισμένους ανθρώπους και όχι φλύαρους ταξιδιώτες που γύρναγαν τον κόσμο για το θεαθήναι και πανηγύριζαν για την παράδοση της χώρας στους δεσμοφύλακες..".
"ΣΥΓΧΩΡΕΣΤΕΜΕ, αλλά ένα πράγµα δεν µπορώ να καταλάβω. Τι πάει να πει ότι η κυβέρνηση κάνει το ένα ή το άλλο επειδή «το λέει το Μνηµόνιο». Εξ όσων γνωρίζω, οι δηµοκρατικές κυβερνήσεις δεν προασπίζουν κανένα Μνηµόνιο. Προασπίζουν το δηµόσιο συµφέρον. Τελεία, παράγραφος. ΜΕ ΑΛΛΑ λόγια, υπάρχουν πράγµατα δυσάρεστα και δύσκολα, αλλά αναγκαία και χρήσιµα για το συµφέρον του τόπου. Αυτά οφείλει να τα κάνει η κυβέρνηση ανεξαρτήτως κόστους και ασχέτως αν τα αναφέρει ή δεν τα αναφέρει το οιοδήποτε Μνηµόνιο. ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ. Χρειάζεται η χώρα να πετσοκόψει το δηµό σιο έλλειµµα; Ούτε συζήτηση. Να περιορίσει τον δηµόσιο το µέα στα ελάχιστα όριά του, να µειώσει δραστικά τον αριθµό των δηµοσίων υπαλλήλων, να κλείσει δηµόσιους οργανισµούς, να κυνηγήσει µε φανατισµό τη σπατάλη του δηµοσίου χρήµατος. Αυτές είναι υποχρεώσεις που δεν απορρέουν από το Μνηµόνιο (ακόµη κι αν περιέχονται στο Μνηµόνιο), αλλά από τη στοιχει ώδη προάσπιση του δηµοσίου συµφέροντος".
"Ηταν απλώς μια αναμενόμενη είδηση. Το Ανώτατο Δικαστήριο στις ΗΠΑ έκρινε ότι οι Πολιτείες δεν μπορούν να απαγορεύσουν ή να περιορίσουν το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του Αμερικανού πολίτη να κατέχει όπλο. Μα, ποιος είπε ότι επί της ουσίας ίσχυε ποτέ το αντίθετο; Απλούστατα και αυτή τη φορά, η δικαστική απόφαση έδωσε την ευκαιρία στους βιομηχάνους όπλων να θριαμβολογήσουν και επί τη ευκαιρία να επικαλεστούν τον Θεό! Το δικαίωμα στην κατοχή όπλου είναι δώρο Θεού, δήλωσαν κάποιοι, εκτιμώντας ότι στις ΗΠΑ η έννοια του Θεού πηγαίνει ασορτί ακόμη και με τα όπλα!".
"Το ρεύμα αυτό εκπροσωπείται από πολλούς λόγιους, χωρίς ενιαίο πρόγραμμα ή ιδεολογία. Στο σκέλος που αφορά την εθνική ονομασία "Ρωμηοί" μπορούμε να αναφέρουμε τον Δ. Καταρτζή, τον Γ. Τυπάλδο-Ιακωβάτο και αργότερα πολλούς δημοτικιστές, ένας από τους οποίους, ο Αργ. Εφταλιώτης, έφτασε να γράψει το 1901 "Ιστορία της Ρωμηοσύνης" που ξεκινάει το 146 π.Χ., με την κατάκτηση δηλαδή της Ελλάδας από τους Ρωμαίους!".
"Όντας Σαββάτο μέρα, οι πιότερες οι μαζώχτρες ήταν παγεμένες να νοιαστούνε τα σπιτικά τους. Μια και μονάχη κοπέλα απόμενε στου Πανάγου τα δέντρα, να μαζώξει τ’ απομεινάρια, πρι να σημάνει Σπερνός. Δεν είχε και σπιτικό να πολυνοιαστεί η λυγερή μας Παραμυθιώτισσα. Άλλο στον κόσμο δεν είχε παρά τη θεια της την Πασκαλιά, ζαροπρόσωπη και σκυφτή γριά, που σφαλισμένη μες στο καλύβι της κατά την άλλη άκρη του χωριού, περνούσε τις μερούλες της με τα γουρουνάκια της, έχοντας μαζί της και τη μαζώχτρα την Ασήμω, σαν ορφανεμένη που ήταν από γονιούς, τουρκοφαγωμένους χρόνια πολλά. Δεν πολυσυφωνούσαν τα χνώτα τους όμως. Η θεια όλο με τα γουρουνάκια της, με τα ορνίθια της και με τις άλλες δουλείτσες της, η καθεμιά τους αλύπητος κόπανος απάνω στο παιχνιδιάρικο το κεφάλι της ανιψιάς. Αφορμή λοιπό ν’ αποτελειώσει το μάζωμα, την άφηνε τη γριά η Ασήμω να νοικοκυρεύεται απατή της..."
Τον Σεπτέμβριο του 1974 ο Μιχάλης Κακογιάννης ταξίδεψε στην Κύπρο,τον τόπο καταγωγής του,προκειμένου να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με την εισβολή των Τούρκων.Ήταν μια προσωπική προσπάθεια, «χωρίς προκατασκευασμένες ιδέες, χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα• πήγα χωρίς να έχω σκεφθεί τίποτε» είπε ο σκηνοθέτης έναν χρόνο αργότερα σε συνέντευξη του.
Το οδοιπορικό του Κακογιάννη είχε ως αποτέλεσμα τον «Αττίλα 74»,μια μνημειώδη καταγραφή της κατάστασης στην Κύπρο μετά το πραξικόπημα εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και την τουρκική εισβολή.Ο σκηνοθέτης δούλεψε τόσο με πολιτικά στελέχη όσο και με τον λαό της χώρας.Απέσπασε μια μεγάλη συνέντευξη από τον Μακάριο,μίλησε με τον μετέπειτα ιδρυτή του κόμματος Δημοκρατικός Αγώνας Γλαύκο Κληρίδη και τον Νίκο Σαμψών που έμεινε στην Ιστορία επειδή ανέλαβε δοτός «πρόεδρος» της Κύπρου κατά το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου.Μίλησε με ανθρώπους της ΕΟΚΑ-Β αλλά και με τον απλό λαό που κατέθεσε μαρτυρίες για την τραγωδία που έπληξε την ελληνική κοινότητα του νησιού,δηλαδή περί το 82% του πληθυσμού της Κύπρου.
«Πέρα από καθετί, η ταινία μου είναι ένα ανθρώπινο ντοκουμέντο» συνεχίζει στην ίδια συνέντευξη ο Κακογιάννης.Πραγματικά ο φακός του σκηνοθέτη (διευθυντής φωτογραφίας ο Σάκης Μανιάτης) καταγράφει τις άθλιες συνθήκες ζωής στους προσφυγικούς καταυλισμούς (αγρότισσες ζουν σε σκηνές ανάμεσα σε κότες,εκδιωγμένες από τα σπίτια τους), το παράπονο ενός 15χρονου κοριτσιού που βιάστηκε από τους Τούρκους εισβολείς,εξαγριωμένους νέους από τη σύγχυση και την αβεβαιότητα για το αν ζει ή όχι κάποιο μέλος της οικογένειάς τους που χάθηκε στη ζώνη κατοχής.Η αποκορύφωση του δράματος στον «Αττίλα 74» φαίνεται στο χωρίς μεταβατικό στάδιο «πέρασμα» των Ελληνοκυπρίων από μια καλή ζωή στο καθεστώς του «πρόσφυγα μέσα στην ίδια τους τη χώρα»,τη στιγμή που κάποτε διέθεταν υψηλότερο επίπεδο ζωής συγκριτικά με εκείνο των Ελλήνων,πόσο μάλλον των Τούρκων.
Η απουσία των συνεντεύξεων από Τουρκοκυπρίους δεν ήταν ευθύνη του Κακογιάννη.«Αρνήθηκαν» λέει στην ίδια συνέντευξη ο σκηνοθέτης.«Όταν βρισκόμουν εκεί κανείς Τουρκοκύπριος δεν μπορούσε να περάσει τη "γραμμή του Αττίλα".Στον Νότο, όπου ζουν πάντα πολλές χιλιάδες Τουρκοκύπριοι,οι περισσότεροι φοβούνταν να μιλήσουν.Μόνο ένας δήμαρχος εξομολογήθηκε πως ήθελε να ζήσει και να πεθάνει στο χωριό του».
Βασίλης Αρβανίτης ή πως υπερβαίνεται το εθνικό
του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com
Μιλήσαμε χθες για τον Στρατή Μυριβήλη. Δείτε λοιπόν (ή ξαναθυμηθείτε) επεισόδιο της ιστορίας του για τον Βασίλη Αρβανίτη (σε αγκύλες οι δικές μου περιλήψεις).
[το πρωτοπαλίκαρο ο Ζαχαριάς, ο φόβος και τρόμος του χωριού, είχε μία μέρα όλη την ταβέρνα δική του με την παρέα του. Ο Βασίλης όμως, αμούστακος ακόμα, τολμά να μπει και να παραγγείλει. Ο Ζαχαριάς τον εμπαίζει και τον διώχνει αποκαλώντας τον «τσογλάνι». Ο Βασίλης προσβάλλεται και φεύγει λέγοντας «Τσογλάνι, δεν είμαι, βρε Ζαχαριά. Αυτόν το λόγο πούπες , να τον γράψεις. Μία μέρα θα σου τον ξεπλερώσω»]
Μέσα στην ίδια βδομάδα μας τον εσκότωσαν οι Τούρκοι τον Ζαχαριά….Γιατί οι συχωριανοί μας οι Τούρκοι τον είχανε στο στομάχι το Ζαχαριά, που ήταν το πρωτοπαλίκαρο του χωριού κι’ έφερνε κοντραμπάντο γκράδες από το Ελληνικό….Πολύ τους πόνεσε τούτο το φονικό τους Χριστιανούς…Όλοι μας το ξέραμε πως ο Σαμπρής [ο Τούρκος δολοφόνος], που περνούσε για χριστιανομάχος ανάμεσα στους Τούρκους, το μουρμούριξε μία βραδιά πως θα του την φέρει…-Δεν ξέρουμε, δεν είδαμε, λέγαν οι δικοί μας, -Μπάκμαντιμ, γκιέρμεντιμ! λέγανε και οι Τούρκοι, και σήκωναν υποκριτικά τα χέρια…..Οι Τούρκοι ξεθαρρεύτηκαν, άρχισαν να κοροϊδεύουν κιόλας. Όμως κανείς δεν τον πείραξε το Σαμπρή και κανένας δεν πιάστηκε για φονιάς….
Την άλλη μέρα, πάει ο Βασίλης και βρίσκει το τουρκί στο περιβόλι του να ποτίζει τις ντομάτες
-Γειά χαρά, βρε Σαμπρή!
-Χόχ γκελντίν, Βασίλ! Βγάζει την ταμπακιέρα ο δικός μας [ αρχίζουν να καπνίζουν και να μιλούν για άσχετα θέματα] Ύστερα δεν έχουν πια τίποτ’ άλλο να πουν. Μόνο περιμένουν αυτό που τους γράφει η ώρα. Ξαφνικά, ο Βασίλης σηκώνει το φρύδι, φυσά σιγανά τον καπνό. Πετά το τσιγάρο στο χώμα, το πατά δύο φορές. Ρωτά ήσυχα, έτσι σαν παράπονο;
-Γιατί, βρε Σαμπρή, τόνε σκότωσες το Ζαχαριά; Ο Τούρκος πετά κι’ αυτός το τσιγάρο, ακουμπά τα χέρια στο στυλιάρι της τσάπας.
-Άιντε, μπρε μωρό μ’, λείψε, μη με βάζεις σε μπελά! Ο Βασίλης τραβά την κάμα, την καρφώνει τέσσερις φορές σταυρωτά στα στήθια του Σαμπρή!..Ο Βασίλης σκουπίζει προσεκτικά το μαχαίρι στο βρακί του Τούρκου. Το βάζει στο ζουνάρι…..έτσι, που έχει απλωμένο το χέρι, πιάνει στην τύχη ένα αχλάδι. Το κόβει μηχανικά, το μασσάει από γύρω-γύρω, χωρίς να βιάζεται. Ύστερα, πετά το κοτσάνι στο σκοτωμένο και φεύγει [Χαράς ευαγγέλια για τους χριστιανούς του χωριού. Ήλθαν πάλι οι Τούρκοι αστυνόμοι και ανακριτές, αλλά μήτε είδα, μήτε ξέρω. Την Κυριακή, η Δημογεροντία φωνάζει τον Βασίλη στην εκκλησιά, τον κερνά και του δίνει χρήματα από το παγκάρι για να διαφύγει, αφού σίγουρα οι Τούρκοι θα του έστηναν καρτέρι]
Τούβαλαν στο χέρι το μαντήλι. Ο Βασίλης το κοίταξε, ύστερα ήσυχα ακούμπησε το κομπόδεμα στο δίσκο. Χαμήλωσε τα μάτια και είπε:
-Σπολλάτη σας, αφεντάδες!...Όμως, λάθος έχετε. Εγώ δε σκότωσα το Σαμπρή για να πάρω πίσω το αίμα του Ζαχαριά.
Οι προεστοί απόμειναν.
-Αμ γιατί τόνε σκότωσες;
-Γιατί…Έ…,να! Δε μ’ αφήκε να σκοτώσω εγώ το Ζαχαριά. Μ’ έβρισε εκείνος «τσογλάνι» τότες….Τόταξα να του το πλερώσω. Τον είχα γράψει για μένα το Ζαχαριά. Μου τόνε πήρε ο Σαμπρής. Γι’ αυτό πήγα και τον σκότωσα.
(πηγή: Ρένου Ηρακλή και Στάντη Αποστολίδη, Ανθολογία. Το Διήγημα, Τα Νέα Ελληνικά, Αθήναι, 11η έκδοση, σσ. 381-384)
"Οταν ένα κόμμα όπως το ΚΚΕ επιδιώκει τη βία υπάρχει ένα ερώτημα, αν θα του κάνεις το «χατίρι». Είναι σαφές ότι η κ. Παπαρήγα και η ανεύθυνη τυχοδιωκτική ομάδα γύρω από την ηγεσία του ΚΚΕ θέλουν έναν νεκρό. Το πρόβλημα είναι, βέβαια, ότι οι νεκροί που υπάρχουν είναι από την άλλη πλευρά. Οι νεκροί της Μarfin που κάηκαν από δολοφόνους ακροαριστερούς που είχαν εγκολπωθεί τα κηρύγματα της κ. Παπαρήγα, του κ. Τσίπρα και άλλων τέτοιων, το ίδιο ταυτόχρονα και ο αστυνομικός που πρόσφατα δολοφονήθηκε. Δεν θα ήταν σκόπιμο να προσφέρουμε στην κ. Παπαρήγα νεκρούς και τραυματίες σε μια βίαιη σύγκρουση που θα ξέφευγε από τον έλεγχο, για να μπορέσει να στήσει την αδιέξοδη πολιτική της".
Ως εδώ!, του Πάσχου Μανδραβέλη, Η Καθημερινή, 23/4/2010.
"Εφτασε η στιγμή να πούμε όλοι «ώς εδώ!» Δεν μπορεί το 8% να κυβερνά τη χώρα. Δεν μπορούν δέκα άτομα να κλείνουν τα ξενοδοχεία και κανείς να μη διαμαρτύρεται. Δεν μπορεί να παραβιάζονται κατάφωρα οι νόμοι και να μην κάθεται κανένας στο σκαμνί. Δεν μπορεί μια χούφτα στελεχών του ΚΚΕ να μασκαρεύονται ναυτεργάτες και να σταματούν την ακτοπολοΐα. Αυτό που το ΚΚΕ ονομάζει «αντικομμουνισμό» δεν είναι μόνο εθνική ανάγκη. Είναι κοινωνικό καθήκον. Είναι αντίσταση στον φασισμό με κόκκινη λεοντή".
"Aλλά η καταβαράθρωση της σοσιαλδημοκρατίας δεν συνοδεύεται, τουλάχιστον για την ώρα, από ένα ρωμαλέο νεοσυντηρητικό κύμα, με σαφή ιδεολογική ταυτότητα, όπως έγινε στα τέλη της δεκαετίας του ’70, με το ρεύμα του Pιγκανισμού- Θατσερισμού. Aυτό που κυριαρχεί είναι και εδώ η γενικευμένη σύγχυση, η διαρκής ταλάντευση ανάμεσα στο νεοφιλελεύθερο πρότυπο του Στόιμπερ, το «κόμμα- επιχείρηση» του Mπερλουσκόνι, τον «λαϊκό καπιταλισμό» του Aθνάρ και τα κάθε είδους ρατσιστικά- ακροδεξιά πρότυπα. Eν ολίγοις, τόσο το ψευδεπίγραφο «αριστερό» κύμα του ’95-’97, όσο και το σημερινό ρεύμα δεξιάς παλινόρθωσης αποτελούν μόνο τα συμπτώματα μιας βαθύτερης παθολογίας: Tης γενικευμένης κρίσης ενός πολιτικού συστήματος που χαρακτηριζόταν, επί μία δεκαετία, από τη λογική του «τέλους της πολιτικής», την αποθέωση του αποϊδεολογικοποιημένου τεχνοκρατισμού, την αμφίδρομη σύγκλιση στο νεοφιλελεύθερο «Kέντρο». H παράλληλη άνοδος των πολιτικών «άκρων», στη Γαλλία και όχι μόνο, μαρτυρά το τέλος αυτής της εποχής".
Detail from Cézanne's Card Players. Photograph: Metropolitan Museum of Art, New York/Courtauld Gallery
Το Μέγα Δρυ, του Γεράσιμου Χυτήρη (2) (για την μεταφορά και επιλογή, Μανώλης Βαρδής).
OΓιγαντάρας απόμεινε στο χωριό…κι ως δεν είχε το χωριό δικό του χασάπη, πήρε την απόφαση να γίνη αυτός [……]
-Έχει δύναμη το βόδι, κατάλαβες; Πρέπει να τη σέβεσαι τούτη τη δύναμη. Δεν είναι τίμιο να το ξεγελάς.
Και αυτός δεν το ξεγελούσε. Έμπαζε το βόδι στη μάντρα κ’ ήταν πια σαν να του’ λεγε:
-Έρχεται ο θάνατος. Πάλεψε να τον ξεφύγης, δεν μπορής! Πάλεψε παλληκαρίσια!..Κι αν είναι να πεθάνης, να πας τουλάχιστον χωρίς ντροπή!
Αυτό ήταν! Ανέβαζε το βόδι στο επίπεδο του ανθρώπου. Και χαιρόταν που είχε ν’ αντιμετωπίση μία δύναμη λεύτερη να κινηθή, ν’ αγωνιστή, ν΄αμυνθή…Ήταν δική του ιδέα; Ήταν έθιμο της μακρινής του πατρίδας; Να ήταν τάχα απομεινάρι από τα μινωϊκά ταυροκαθάψια…;
[…]
OΓιγαντάρας έμπαινε στην μάντρα σειάχνοντας τις μουστάκες του˙ κλειούσε προσεχτικά την πόρτα με τα σταυρωτά μαδέρια, σιγουρευόταν, κι όλος τούτος ο φραγμένος τόπος ήταν πια γι’ αυτόν και το βόδι. Το σίμωνε, το λευτέρωνε από το σκοινί του.
-Ναν το ξέρης κ’ εσύ, του’ λεγε, κ’ έσκυβε με το δάχτυλο τεντωμένο μπρός στη μουσούδα του. Ναν το ξέρης κ’ εσύ, πώς εδώ στέκεται η μεγάλη σου ώρα! Κοίταξε να μπαλέψης παλληκαρίσια, μη και ντροπιαστής, μη και ντροπιάσης τα’ άλλα σου αδέρφια, που πέρασαν από δω και τόδειξαν.
Το ζό κοίταζε με τα ήρεμά του μάτια τούτο το δάχτυλο που σάλευε μπρός στα υγρά του ρουθούνια……
Ο Γιγαντάρας σήκωνε τη χερούκλα του και του’ φερνε μία φιλική στο λαιμό. Το βόδι ξαφνιαζόταν, σάλευε δύο βήματα πίσω, μ’ απόμενε πάλι νωθρό.
-Μπρέ σύ, θαρρώ πώς παρά’ σαι βόδι!...Δεν το καταλαβαίνεις λοιπόν πώς τόχω σκοπό να πεθάνης;…Άιντε!..Τρέξε!...Δοκίμασε να φύγης! Δοκίμασε να μπαλέψης!..Αντρειέψου, μπρέ!
Με τη βαρειά φωνή του το πρόγκιζε. Έπιανε ένα ντενεκέ και τον χτυπούσε πάνου από το κεφάλι του. Το ζό ξαφνιαζόταν, έπαιρνε να φοβάται, άρχιζε να τρέχη. Τούτο αποζητούσε κι ο Γιγαντάρας. Τ’ ακολουθούσε στην τρεχάλα του, βροντούσε τον αγέρα με άναρθρες κραυγές, το τρυπούσε στα καπούλια, μ’ ένα τσαγγαρόσουβλο καρφωμένο σε κοντάρι. Ως πού να το ερεθίση, να τ’ αγριέψη….Τότες το ζό ωσμίζονταν με θόρυβο τον αγέρα, ρουθούνιζε το χώμα κ’ έφερνε βόλτες με ψηλά την ουρά…
Σ’ αυτές τις στιγμές φανέρωνε πάλι τ’ αψηλό του μπόι, ο Γιγαντάρας. Το βόδι έκοβε την ορμή του. Αναμετρούσε τον άνθρωπο. Ρουθούνιζε θυμωμένα. Σάλευε το κεφάλι και του ριχνόταν. Άγριο, ορμητικό, αμείλικτο. Ο Γιγαντάρας μ’ ένα πλαϊνό πήδημα του ξέφευγε. Και τούτο, με τη φόρα που είχε, έπαιρνε δρόμο, τριπόδιζε, μουγκάνιζε, ξεφυσούσε. Ύστερα απόμενε. Σα ν’ απορούσε πώς του ξέφυγε και δεν τρύπησαν τα κέρατά του αυτόν τον δαίμονα, που του φευγάτιζε την ηρεμία.
Ο Γιγαντάρας ξεζωνόταν το μακρύ κόκκινο ζωνάρι του, τ’ ανέμιζε και πλησίαζε το σταματημένο ζό, που βαριανάσαινε. Το κυμάτιζε στα δεξιά, το γλυστρούσε στ’ αριστερά, το γυρόφερνε. Σαν κατάφερνε πάλι ν’ αγριέψη το βόδι, πετούσε το ζωνάρι επιδέξια, έτσι που η μια του άκρη να κλωθογυρίση και να κρατηθή στα κέρατα…..Κι’ η ιστορία τούτη κρατούσε ώρα, κατά το βόδι.
Ήταν στιγμές που λέγαμε πως, πάει πια, δεν τη γλυτώνει ο Γιορδάνης την κουτουλισιά, έτσι ορμητικά που ερχόνταν ίσια στην κοιλιά του τα κέρατα διψασμένα στην αμάχη. Όμως, να και πρόφταινε να γλυστράη στο πλάϊ……
Κάποτες έφτανε κ’ η ώρα η πιο κρίσιμη. Ο Γιγαντάρας, σα νόμιζε πως για τα καλά πια τόχε ερεθίσει το βόδι, σε μία υπολογισμένη στιγμή τ’ άρπαζε από τα κέρατα……Γινόταν μια σιωπή τότες, τόση που ν’ ακούγωνται καθαρά τα’ αγκομαχητά του ζώου και τα’ ανθρώπου. Το βόδι, σαν ένιωθε να του σκλαβώνουν τα κέρατα, ζοριζόταν: έσπρωχνε, πισωπατούσε, τιναζόταν….Να τρέχουν κ’ οι δύο, να σφίγγωνται κ’ οι δύο μες την προσπάθεια, το βόδι να στριμώξη σε μια γωνιά τον άνθρωπο, ο Γιγαντάρας να του στρέψη το κεφάλι και να του κόψη την φόρα [….]
Αυτή η ταυρομαχία ήταν ένα θέαμα άγνωστο για τον τόπο μας. Στην αρχή ο κόσμος απόρεσε. Αγανάχτησε, φώναξε. Μα πολύ γρήγορα το συνήθισε και τα’ αποζητούσε, κ’ ήταν πια πανηγύρι στο χωριό κάθε τέτοια μέρα….Οι γυναίκες τσίριζαν μπρος στον κίνδυνο, σταυροκοπιόνταν, χάνανε το χρώμα τους, μα δεν τόλεγαν και να ξεμακρύνουν. Οι άντρες δείχνανε γενναιότητα. Συζητούσαν για τις φάσεις που έπαιρνε ο αγώνας….Όμως, θαρρώ, πως και τούτους τους έπιανε μία παράξενη αδιαθεσία στο τέλος. Ένα νευρίασμα, που ξέφευγε από το σφίξιμο της αντρίκειας τους αξιοπρέπειας κι ανέβαινε κι ανατάραζε τα ματόφυλλα. Όσο για μας τα παιδιά, το λαρύγγι μας στέγνωνε, χάναμε τη φωνή μας, χάναμε τη δύναμη να σαλέψουμε, μέναμε ν’ ανακατεύωνται μέσα μας ο φόβος κι ο θαυμασμός.
Ο Γιγαντάρας μάζευε με το χοντρό του δάχτυλο τον ίδρο από το μέτωπο κι ανάσανε μ’ έν’ αλαφρύ χαμόγελο. Κοίταζε το νικημένο αντίπαλο με συμπόνια κ’ ικανοποίηση.
-Παράπονο δεν θα μόχης, έ; Ίσιοι στεκούμαστε κ’ οι δύο. Τι άνθρωπος, τι βόδι…-του θεού πράματα. Ίσιοι μπαλέψαμε…Φάνηκες παλληκάρι…-ά! Άξιος! Ψέματα να μη λέμε! Μα κι από με, τίποτις το μπαμπέσικο, για να μόχης παράπονο.
-Εμ, ντε! Αυτή’ ν’ η μοίρα του καθενού που πολεμάει με το κάθε τις. Σα δέχεσαι τον αγώνα και μπαλεύης, δε γίνεται παρά νάσαι και παλληκάρι. Έτσι δα και το βόδι. Σαν δεν το πας μπαμπέσικα, γίνεται παλληκάρι, ίδια με τον άνθρωπο. Δείχνει τη δύναμή του. Αντρειεύει. Έχει το λεύτερο ν’ αναμετρηθή με τον άνθρωπο. Καθένας με τον τρόπο του. Και, ή μου χώνει τα κέρατα στην κοιλιά, ή του πατάω το μπαλντά στο σβέρκο!
Σκέφτομαι κάποτες μη κι όλο τούτο το νταβατούρι άλλο δεν θαήταν από μία κρυμμένη περηφάνεια του Γιορδάνη, που ζητούσε να κάνη επίδειξη της δύναμης και της επιδεξιότητάς του. Όμως σ’ αυτό τον άνθρωπο δεν έβρισκες περηφάνεια. Ήταν πάντα του απλός και σεμνός, και δε στάθηκε ποτές να κάμη (έξω από τούτες τις ταυρομαχίες) επιδείξεις από κείνες που συνηθίζουν οι πλανόδιοι: με αλυσίδες, να λυγίζη σιδερόβεργες, να σηκώνη βάρη. Σα μιλούσε μπρός του για τη μεγάλη του δύναμη, αλαφροκοκκίνιζε.
-Ο θεός, τζάνεμ, την έβαλε στα μούσκουλα- σ’ άλλον λειψή, σ’ άλλον παραπανίσια- για μια δουλειά, για μια τιμή. Πρέπει να κοκκορευόμαστε μπρός του γι’ αυτή τη δύναμη, σάμπως νάτουν δικιά μας;
-Κι αφού την κατέχει κανείς;
-Μπρέ τζάνουμ, σαν το μωρό σου σηκώνη ένα ξυλαράκι και σε κράζη να του καματώσης τη δύναμη, γελάς- δε γελάς; Και, τα’ είμαστ’ εμείς άλλο από μωρά μπρός στο βουνό, μπρός στον ήλιο, μπρός στο θεό;
Σαν θυμάμαι τούτο τον ήρεμο λόγο, σβήνω τις αμφιβολίες μου. Και μένει να πιστεύω πως αποζητούσε τον κίνδυνο και χαιρόταν τούτη την πάλη με το θάνατο, μόνο για να εξευτελίζη τον κίνδυνο, μόνο για να ταπεινώνη τον ίδιο τον θάνατο…..(συνεχίζεται)
Σε προηγούμενη ανάρτησή μας (μετά την αποστολή της βόμβας – πακέτο) στον Μιχάλη Χρυσοχοίδη, με τίτλο “Οι γερμανικές … ουρές της βομβιστικής ενέργειας”, είχαμε επισημάνει για πολλοστή φορά ότι “η εξάρθρωση του «Επαναστατικού Αγώνα» καλλιέργησε το έδαφος για τη χειραγώγηση και την καθοδήγηση κάποιων εγχώριων οργανώσεων από εξωθεσμικούς παράγοντες, μυστικές υπηρεσίες και πάσης φύσεως δομημένα συμφέροντα….”
Γράφαμε επίσης ότι, στην πραγματικότητα, είτε πρόκειται για τη «Λαϊκή Θέληση», είτε για τη «Σέχτα Επαναστατών», είτε για την ΕΝΕΔΡΑ, είτε για τη «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς», είτε για αυτονομημένα ή δομημένα, εγχώρια ή ξενικά, συμφέροντα, είναι φανερό ότι κάποιοι τελικά απεργάζονται βαθύτερα σχέδια αποσταθεροποίησης.
Έχουμε επίσης επισημάνει κατά καιρούς την “σύμπτωση” μεθόδων και ενεργειών της τρομοκρατίας με το κοινό ποινικό έγκλημα.
Μετά την σημερινή δολοφονική επίθεση εναντίον του Σωκράτη Γκιόλια οι εκτιμήσεις εκείνες καθίσταται πλέον βεβαιότητα.
Η Αστυνομία αποδίδει ήδη την ενέργεια στην “Σέχτα¨, αλλά η μέθοδος εκτέλεσης παραπέμπει σε μεθόδους της ρωσικής Μαφίας (ειδικά το πρωινό ξύπνημα).
Όλοι θυμούνται επίσης όσα γράφονταν για τις διασυνδέσεις της “Σέχτας” με το Συνδικάτο του Εγκλήματος του Κορυδαλλού. Και στην περίπτωση της απαγωγής Παναγόπουλου δεν ειχαν άλλωστε πυρπολήσει το αυτοκίνητο που χρησιμοποιήθηκε;
Η σοβαρότητα και του εγχειρήματος και της κατάστασης υποδεικνύεται και μόνο από το ότι μετά τις υποθέσεις Βιδάλη και Πολκ του Εμφυλίου για πρώτη φορά δολοφονείται στην Ελλάδα δημοσιογράφος σε μια υπόθεση που αφορά καταφανώς την πολιτική συγκυρία.
Ούτε στην υπόθεση Λαμπράκη δεν τόλμησαν να σκοτώσουν δημοσιογράφο.
Αν στην περίπτωση του παγιδευμένου δέματος με αποδέκτη τον Μιχάλη Χρυσοχοϊδη (και όπως αποκαλύπτει ο “αποστολέας Χρ. Καραβέλας”) κρύβονταν ενδεχομένως, κάποια εξωθεσμικά κέντρα αποφάσεων που έχουν λόγους να ανησυχούν για τη συνέχεια των αποκαλύψεων γύρω από το τις μίζες της SIEMENS, τότε τι μπορεί να υποθέσει κανείς για τον ατυχή Γκιόλια που όπως λέγεται ενεπλάκη δημοσιογραφικά σε σοβαρότατες υποθέσεις;
Σε κάθε περίπτωση όλοι αντιλαμβάνονται πλέον ότι η κατάσταση εκτραχύνεται επικίνδυνα.
Το “σύστημα” και τα παρακλάδια του, μαζί με τους εγκεφάλους και τις παραφυάδες της τρομοκρατίας δεν περιορίζονται πλέον στο να στέλνουν μηνύματα. Χύνουν και αίμα για να διαφυλάξουν τα συμφέροντά τους.
Και δεν τολμούμε να εικάσουμε τι θα συμβεί στην συνέχεια
(...) Επανέρχομαι, τονίζοντας ότι οι προμνημονευόμενες ρυθμίσεις συνεπάγονται πραγματική κατάλυση του Συντάγματος (άρθρο 36 παρ. 2), στο μέτρο ιδίως που τόσο με βάση το περιεχόμενό τους όσο και με βάση τον πρωτοφανή τρόπο ψήφισής τους επιτρέπουν, με απλή υπογραφή υπουργού, να εντάσσονται στην έννομη τάξη μας και να εφαρμόζονται, erga omnes, κανόνες δικαίου οι οποίοι επιβαρύνουν τόσο επώδυνα το κοινωνικό σύνολο, παρακάμπτοντας -κατά την ηπιότερη έκφραση- τη Βουλή.
Α. Και η μεν κυβέρνηση δεν φαίνεται να έχει καν συναίσθηση των ευθυνών της για το θεσμικό -και όχι μόνον- ολίσθημα, στο οποίο υπέπεσε. Ευθύνες οι οποίες προκύπτουν και από τις συνταγματικές διατάξεις των άρθρων 1 παρ. 2 και 3 (περί λαϊκής κυριαρχίας) και 120 παρ. 2 (περί σεβασμού του Συντάγματος).
Β. Θα περίμενε όμως κανείς κάπως περισσότερη ευαισθησία και παρρησία από «έμπειρους νομικούς» που, παραδόξως, έμειναν αδιάφοροι και σιωπηλοί μπροστά σ’ αυτόν τον κυβερνητικό κατήφορο, για να μην πω τον κυβερνητικό ξεπεσμό. Οταν, ιδίως ορισμένοι απ’ αυτούς, διεκδικούν, όπως είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους, ως σήμερα τα εύσημα των υπερασπιστών του «ένα, ένα, τέσσερα» -θεσμικού προγόνου του άρθρου 120 του ισχύοντος Συντάγματος- και όταν, επιπλέον, δεν χάνουν, διαχρονικώς μάλιστα, την ευκαιρία να «ξιφουλκούν» αρθρογραφώντας και μιλώντας δημοσίως, «όλως τυχαίως» όταν βολεύει τις επιλογές του νυν κυβερνώντος κόμματος. Και μάλιστα για πολύ μικρότερης θεσμικής σημασίας ζητήματα. Ορα π. χ. τη νομική φιλολογία και παραφιλολογία για τις υποθέσεις των «ταυτοτήτων» και του «βασικού μετόχου». Πόσο μελάνι χύθηκε και πόσες φωνές ακούσθηκαν για τις υποθέσεις αυτές! Και πόσο έρχονται σ’ αντίθεση με τη σημερινή εκκωφαντική σιωπή τους για το μείζον ζήτημα ωμής παραβίασης του άρθρου 36 παρ. 2 του Συντάγματος!
ΕΙΝΑΙ λογής παλικαριές, είναι και λογής παλικάρια. Το κάθε τι στη ζωή το αγναντεύεις και το χαίρεσαι μέσα στον περίγυρό του. Όμως μέσα του είναι κ' ένας σκοπός που το κυβερνά, κι αυτός είναι που του δίνει το νόημά του. Κάθε καρπός θέλει τη γης και το κλίμα του για να μελώσει, θέλει κ' ένα στόμα να τον βυζάξει. Κάθε καράβι θέλει τα νερά του για να πλέψει, όμως η μοίρα του, εκεί σ' ένα μακρινό λιμάνι στέκεται και το καρτερεί. Έτσ' είναι. Μόνο το Βασίλη τον Αρβανίτη, που στάθηκε μέσα στα παιδιάτικά μου όνειρα ο αρχάγγελος της παλικαριάς, τόσα χρόνια περνούσαν από πάνω μου, μέστωναν τη στόχασή μου, και μολαταύτα δε μπορούσα να καταλάβω το θάμα της ορμής του. Τι γύρευε, πού τραβούσε και τι πίστευε. Και μόνο τώρα, που ωρίμασε ο καημός στην ψυχή και στέριωσε ο καιρός την αντριά μου, τον κατάλαβα. Σήμερα, από την κορφή της ζωής, γυρίζω τα μάτια προς τα περασμένα, αγναντεύω τους αλλοτινούς ανθρώπους που έφυγαν, ανιστορώ τα πρόσωπα, τις κουβέντες και τα διανέματα. Μια ανάσα ζεστή και γλυκιά, έτσι σαν από ζεστό ψωμί, έρχεται από κει, γλείφει το πρόσωπο, ψιλή φλόγα. Μοσχοβολά αβαγιανούς και ρίγανη, σταφύλια πατημένα και τσακισμένα φύλλα της πικραμυγδαλιάς, που κανένας μας δεν άπλωνε να κόψει τα τσάγαλά της πάνω από τη στέρνα. Είναι οι αψιές μυρουδιές της θαλασσινής εξοχής και του σπιτιού, που μου στέλνουν τα παιδιάτικα καλοκαίρια. Τα νησιώτικά μου τα καλοκαίρια. Περνούν μπροστά από τα μάτια μου, χτυπημένα απότομα από τα ασημένια σπαθιά των μεσημεριών. Τραγούδια Αιγαιοπελαγίτικα πάνε κ' έρχουνται, ορμούν σαν τα χελιδόνια γύρω στις κούνιες, που πετάν από δέντρο σε δέντρο. Γεμίζουν βουή τις βάρκες και τις ταβέρνες. Κάτι αγόρια τα τραγουδάνε, βασανισμένα από τη φαντασία και τα μυστικά τους οράματα. Ακροζυγιάζουνται ξεσκούφωτα πάνω σε πανύψηλους βράχους όρθιους, που έχουν το χρώμα του φρέσκου ατσαλιού και μάλλιασαν οι σκισμές τους από το μούσκλι. Τα πρόσωπα στράφτουν από τη ζωή, μορφάζουν με πάθος, γανωμένα από τ' αλάτι και τον ήλιο. Χουγιάζουν τη θάλασσα κατάμουτρα. Κι αυτή ξαμολάει κατά πάνω τους κάτι κύματα, στηθάτα αλόγατα. Όλ' αυτά φωσφορίζουν, δονίζουν μαγικά τον αέρα. Οι πνοές έρχουνται και μοσχοβολούν τη μνήμη, σα μακρινές πυρκαγιές από δάσα. Και μέσα στην καρδιά αυτού του μαγικού κόσμου, στέκεται τροπαιοφόρος ένας ξανθός παλίκαρος. Πότε χαμογελά καλοσυνάτος και ζευγαρίζει πίσω με τ' άσπρα δάχτυλα κάτι ξανθά μαλλιά σαν από φως. Πότε πάλι συννεφιάζουν τα μαβιά μάτια του. Γίνουνται μολυβιά σα δυο σφαίρες του γκραδιού και το κάτω χείλι ξεβγαίνει με το μορφασμό του ερεθισμένου αγριμιού, που οσμίζεται να χιμήξει. Σαν τι γύρευε και χτυπιόταν με τόσον καημό η παλικαριά του Βασίλη του Αρβανίτη; Με τους ανθρώπους και με το Θεό χτυπιόταν, με ξένους και δικούς, με το καλό και με το κακό έπιανε αμάχη. Και ποτές δεν έλεγε να καταλαγιάσει ο παραδαρμός του.
Στοχάζουμαι κάτι νερομάνες, που αναβρύζουν ολομόναχες στην ερημιά κάτ΄από τον ουρανό. Τινάζουν τη δροσιά τους μέσα από την πυρωμένη πέτρα και κανένας δεν είν' εκεί ν' απλώσει τη φούχτα στο χόχλο, ν' ανεστηθεί η καρδιά του. Μήτε άνθρωπος, ούτε θεριό, ουδέ πουλί, μηδέ χορτάρι. Τα νερά τάχατες τραγουδούν για τον εαυτό τους; Η χαρά τους βουίζει μάταια, δίχως να ξεδιψάσει ψυχή; Ας μην αμαρτάνουμε. Τίποτα δεν πάει στα χαμένα, αφού είναι ο Θεός γυροπερίγυρα και ανασαίνει γαληνά την ειρήνη του. Αυτός τα χαίρεται, πίνει τα νερά κι ανεγαλλιάζει από τη δροσιά η φλογερή καρδιά Του. Είναι απλωμένη η χαρούμενη Παρουσία Του ως και στην πιο απόμερην ερημιά, εκεί που τρίζει ο άμμος μες στη μοναξιά και δε βρίσκει μια χαραμίδα για τη ρίζα της η πιο ταπεινή κάπαρη. Αυτός χαμογελά προς την έρημη πέτρα, που την ψήνει ο ήλιος και μυρίζει θειάφι, την καίγει και θρει μες στο καταμεσήμερο, αφράτη σαν το παξιμάδι. Τέτοια, λογιάζω, θα ήταν κ' η παλικαριά του Βασίλη του Αρβανίτη. Ανάβρα αχρείαστη για όλο τον κόσμο, αξήγητη για τους ανθρώπους, όμως μεγάλη χαρά μπρος στα μάτια του Θεού, που σπαρταρούσε μέσα του.
"Στην αριστερά έχει κυριαρχήσει η αντίληψη ότι τα ελλείμματα στο εμπορικό ισοζύγιο σημαίνουν μειωμένη ανταγωνιστικότητα. Δηλαδή οι ΗΠΑ είναι μη ανταγωνιστικές, ενώ η Κίνα ανταγωνιστική! Είναι όμως έτσι; Θα ήταν, αν δεν υπήρχε η χρηματοπιστωτική σφαίρα και το ισοζύγιο (αυτόνομων) κεφαλαιακών ροών, αν ακόμα δεν έπαιζε κανένα ρόλο το ύψος του ποσοστού κέρδους. Με άλλα λόγια, η αντίληψη αυτή θα ήταν ορθή μόνο στο πλαίσιο μιας αστικής προβληματικής. Ας δούμε κάποια στοιχεία: Στο διάστημα 1996-2008 η Ελλάδα σημείωσε υψηλή πραγματική αύξηση του ΑΕΠ κατά 61,0%, η Ισπανία κατά 56,0% και η Ιρλανδία κατά 124,1%, σε αντίθεση με τις περισσότερο αναπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες. Το αντίστοιχο ποσοστό για την Γερμανία ήταν 19,5%, την Ιταλία 17,8% και για τη Γαλλία 30,8%. Οι χώρες που σημείωσαν υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης κατά βάση κατέληξαν με σημαντικά ελλείμματα στις τρέχουσες συναλλαγές. Κατά την ίδια ακριβώς περίοδο η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας βασίστηκε περισσότερο στη σημαντική πραγματική αύξηση του παγίου κεφαλαίου (102,8%) και στη βελτίωση της παραγωγικότητας της εργασίας και λιγότερο στην κρατική κατανάλωση.
Η έκθεση στον διεθνή ανταγωνισμό που υπηρετήθηκε με την εισαγωγή στο ενιαίο νόμισμα επέβαλε σημαντικές αναδιαρθρώσεις προς όφελος του κεφαλαίου και επέτρεψε στις χώρες της «ευρωπαϊκής περιφέρειας» να μειώσουν την ψαλίδα του κατά κεφαλήν ΑΕΠ που τις χώριζε από πιο προηγμένες χώρες του ευρωπαϊκού «κέντρου» (το μέγεθος αυτό σε καμία περίπτωση δεν μεταφράζεται σε κοινωνική ευημερία), ενώ σημείωσαν υψηλότερα μέσα ποσοστά κέρδους, τα οποία και συνοδεύτηκαν από αντίστοιχα υψηλότερους ρυθμούς κεφαλαιακής συσσώρευσης. Τα υψηλότερα ποσοστά κέρδους στην «περιφέρεια» «συμπαρέσυραν» προς τα πάνω και το σύνολο των χρηματοπιστωτικών αποδόσεων, με αποτέλεσμα οι διεθνείς επενδυτές να είναι ολοένα και πιο «πρόθυμοι» να χρηματοδοτήσουν τους υψηλούς ρυθμούς μεγέθυνσης εκεί. Συνεπώς, οι χώρες της «περιφέρειας» κατέγραψαν ισχυρά πλεονάσματα στο ισοζύγιο των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών. Οι επενδυτικές «ευκαιρίες» διαφόρων μορφών στις χώρες αυτές τις έκαναν ελκυστικές για τα κεφάλαια του «κέντρου», με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί ένας δίαυλος μεταφοράς πόρων υπό τη μορφή ιδιωτικών χρηματοπιστωτικών επενδύσεων σε αυτές. Σαν αποτέλεσμα, για την Ελλάδα και τις άλλες χώρες της «ευρωπαϊκής περιφέρειας» δημιουργήθηκε πριν την κρίση η δυνατότητα να εισάγουν περισσότερα από όσα εξήγαγαν".
"Αφετέρου, το τίμημα εξαγοράς κρίνεται ήδη χαμηλό, σε σχέση με τις πραγματικές αξίες τόσο της προβληματικής Αγροτικής όσο και του υγιούς Τ.Τ. Ετσι βέβαια ορίζεται μια τιμή εκκίνησης αυθαίρετη, που, ακόμη κι έτσι αυθαίρετη, δεν μπορεί να κρύψει το εξαιρετικά παράδοξο γεγονός: μια μικρομεσαία ιδιωτική τράπεζα, αποκλεισμένη από τις διεθνείς αγορές, με ρευστότητα διαρκώς υποβασταζόμενη από το κράτος, επιχειρεί να εξαγοράσει δύο κρατικές τράπεζες!".
On Saturday, March 8th, 2008, Richard Dawkins gave this lecture on The God Delusion during his US Tour. The event took place on the UC Berkeley campus in Wheeler Auditorium, and was completely sold out. A line of hopeful attendees stretched around the side of the building, waiting to see if there would be any 'no-show' tickets at the last minute! There was a Q&A session that followed the talk, which will be posted to the site soon. Camera by Josh Timonen and Wayne Marsala Edited by Josh Timonen
και επειδή το ΣΥΖΕΥΞΙΣ αποκλείει το αθεϊστικό περιεχόμενο της ομιλίας Dawkins ως πορνογραφία δείτε το video εδώ
Ξεκινά η (επιλεκτική) μεταφορά του διηγήματος του Γεράσιμου Χυτήρη, Το Μέγα Δρυ (Κέρκυρα, 1962), όπως βρίσκεται αυτό στην Ανθολογία της Νεοελληνικής Γραμματείας, των Ρένου, Ήρκου & Στάντη Αποστολίδη, σσ. 491-565.
[οι τελείες υποδηλώνουν συνέχεια κειμένου που έχει παραληφθεί λόγω περιορισμένου χώρου]
Το Μέγα Δρυ, του Γεράσιμου Χυτήρη (1) (για την μεταφορά και επιλογή, Μανώλης Βαρδής).
Τόπος: κάποιο χωριό της Κέρκυρας που έχει δεχτεί μικρασιάτες πρόσφυγες.
Χρόνος: μετά την μικρασιατική καταστροφή.
Ήρωας: ο μικρασιάτης Γιορδάνης ή Γιγαντάρας.
Σκηνή: ταβέρνα και γλέντι μετά από κηδεία…
…Σαν ήρθαν τα μεσάνυχτα, στην ταβέρνα είχαν απομείνει λίγοι πια, με το Γιορδάνη στη μέση.
-Μεγάλο πράμα η ζωή, λέει τούτος. Στέκεται πιο δυνατή κι από το θάνατο, τι τον κερδίζει˙ πιο δυνατή κι από τη μοίρα, γιατί στο χέρι του ζωντανού απομένει, σαν το μπορή, να της περάση το γκέμι, να την κυβερνήση και τούτην!
-Την μοίραν να κυβερνήση ο άντρωπος; Το κισμέτ, Γιορδάνη; πετιέται ο Λιάμπεης……….
-Κουρελήδες και ψωμοζήτες ήρθαμαν σε ξένον τόπον. Πώς να μπαλέψης; Πώς να νικήσης;…Αέρα με λαλείς;
-Εγώ, λέει ο Γιορδάνης, και πεισμώνει τώρα, εγώ το μπάλεμα πάντοτες τα’ αποζήτησα. Και τότενες, πούμασταν στα δικά μας χώματα, και τώρα και πάντα, ως που να με προδώσουν τα χέρια μου. Η ζωή δεν είναι μόνο να τυλώνης την κοιλιά σου, να ξαπλώνης πλάι στη γυναίκα σου, να τραβάς το πρωί- πρωί στη δουλειά σου. Καλή και χαρισάμενη τούτ’ η ζωή, μα δεν φτάνει.
-Δεν φτάνει μπρέ;
-Δεν είναι ακέρια. Χρειάζεται κι ο αγώνας. Το μπάλεμα. Για την ελπίδα μας θές, για τα’ όνειρό μας πες, κάτι στ’ άπιαστα ακόμα κι αν είναι. Μπορεί να μας ζορίζη τούτο το μπάλεμα, να μας πονάη, να τα’ αγκομαχάμε˙ μα κατάβαθα είναι να τον χαιρόμαστε τον αγώνα, Λιάμπεη! Γιατί, αδερφέ μου, πώς ναν στο είπω; Μας ανεβάζει πάνου από το ζό, σαν γίνεται και τούτο ναν τρώη, να ζευγαρώνη, να δουλεύη.
-Σάμπως και να χαίρεσαι, θα πω, τώρα που το κισμέτ σε ξεσπίτωσε.
-Δεν τόθελα να το είπω. Όμως, σαν το θές, ναι, γιαβρούμ. Πολύ το χαίρομαι σαν, ξανά-μανά, με δοκιμάζει η μοίρα μου. Δοκιμάζω κ’ εγώ όλα τούτα της μαστοριάς μου: Μυαλά, καρδιά, χέρια, πόδια. «Άιντε Γιορδάνη, και ψηλά το κεφάλι στη μπόρα! Άιντε, να μη γελάση κανείς με τα’ εσένα! Άιντε, Γιορδάνη, μη ντροπιάσης το θεό, που σε θεμελίωσε για την ανάποδην ώρα!»…..
-Μπούχτισε η ψυχή μου. Στοίβαξα το ντέρτι μέσα της, στοίβαξα, στοίβαξα το άχτι. Βάρυνε, ξεχείλισε, δεν ένιωσα καλά στη Χιό. Να γιατί δε με συγκινούσε της προσφυγιάς η δυστυχία. Κ’ εκεί στα ξώμακρα να γελάω μόνος. Με συντροφιά το θεό με τα’ άστρα του, που έμενε και με καρτερούσε περίεργος. Θα σπάσω; Δε θα σπάσω;……Moύσκεψα στον ιδρώτα. Μόχτησα. Μα τότες μόνο ένιωσα τον εαυτό μου αλαφρύ- αλαφρύ, όμοιο μ’ ένα μικροπούλι.
-Γιορδάνη, είπα, τον νίκησες τον πόνο. Τώρα σου παραδίνεται κ’ η ζωή!....
-Νικάεις τον πόνον λέεις, Γιορντάν. Κερντίζεις την ζωήν…Γιαγνίς (λάθος)! Η ζωή κρύβει πάντοτες τον πόνον. Μπόλικος πόνος, λειψή χαρά, Γιορντάν, είν’ η ζωή.
Ο Γιορδάνης χτυπάει την παλάμη του στο τραπέζι:
-Άφεριμ! Χαρά λειψή, πόνος μπόλικος. Αυτό είν΄η ζωή, ναι για! Για δαύτο κι αποζητάει το μπάλεμα. Δε φτάνει να νταγιαντίζης τον πόνο. Ναν τον μπαλεύης πρέπει, την πάσαν ώρα, την πάσα μέρα, και να τον νικάς. Νικάς τη λησμονιά και την ασαλεψιά, γιαβρούμ, πούναι ο θάνατος.
-Σαν έχης πόνον, κ’ είναι μεγάλος- μεγάλος, έχεις πια και το θάνατο, ντελή- Γιορντάν, θύμωσε ο Λιάμπεης.
-Σαν δεν έχης πόνο, δεν αποχτάς ποτές και ψυχή δυνατή!...Και σαν έχης ψυχή με θάρρητα, Λιάμπεη, δεν σ’ αγγίζει ποτές ο θάνατος!
-Ποτές, ε;
-Το σίδερο θα μπη στη θράκα να πυρώση, ναν το χτυπάη με τη βαρειά ο γύφτος, για να γενή τ’ ό, τι. Θράκα είναι κι ο πόνος. Σίδερο είναι κ’ η ψυχή. Στη θράκα πρέπει να μπη, για να ξεσκουριάση! Να γενή δαμασκί σπαθί!
-Τα’ ανέμου λόγια!
-Μεγάλη’ ν’ η ψυχή που κρατάει τον πόνο. Πάει να πη τη δύναμη, τη ζωή. Τη ζωή. Το θεό, πούναι και ζωή και δύναμη. Όμως, εσύ Λιάμπεη, ποτές δε θα τον νιώσης το θεό να στέκεται μέσα σου, νάναι και χαρούμενος με τα’ εσένα…….
-Λιάμπεη, αδερφέ μου, παραδόθηκες ραγιάς στο ντέρτι σου. Μπαϊλντισες…Γαλήνεψε! Μόνο σαν κοιτάς τη ζωή, έτσι ως αλλάζει την κάθε μέρα, μπορείς να βρης το θεό σου. Μόνο σαν την αγαπάς τούτη τη ζωή, όποια κι αν είναι, νιώθεις μέσα σου το θεό…
Μα ο Λιάμπεης είχε πια δρασκελίσει το κατώφλι…
Ωστόσο οι άλλοι της προσφυγιάς βρίσκανε δύναμη κ’ ελπίδα στα λόγια του Γιορδάνη:
"Αν η αγωνία σχετικά με την οριοθέτηση ενός αντικειμένου μελέτης αποτελεί ένα καθολικό σύμπτωμα που χαρακτηρίζει κάθε νεοφυή γνωστικό κλάδο, για το πεδίο των Ουτοπικών Σπουδών –που κωδικοποιήθηκε ως τέτοιο στα μέσα της δεκαετίας του 1970 [1]– μπορεί να ειπωθεί ότι αποτελεί μια ιδιαίτερα διαφιλονικούμενη περίπτωση. Στο άρθρο του με τον εύστοχο τίτλο «Utopia –The Problem of Definition», δημοσιευμένο τη χρονιά ίδρυσης της Society for Utopian Studies, ο Lyman Tower Sargent ξεκινούσε σημειώνοντας ότι «το μείζον πρόβλημα ενώπιον του οποίου βρίσκεται όποιος ενδιαφέρεται για την ουτοπική γραμματεία είναι ο ορισμός ή, πιο συγκεκριμένα, ο περιορισμός του πεδίου».[2] Πιο πρόσφατες απόπειρες, μεταξύ των οποίων και εκείνες του ίδιου του Sargent, τείνουν να εφιστούν την προσοχή στην προβληματική επέκταση ενός όρου που έχει συχνότερα χρησιμεύσει για την πολεμική καταγγελία παρά για την αναλυτική κατανόηση, ενός όρου που συχνά περιλαμβάνει αδιαφόριστα όχι απλώς ειδολογικά αποκλίνοντα μεταξύ τους λογοτεχνικά κείμενα αλλά επίσης αρχιτεκτονικά σχέδια και σχέδια αστικής ανανέωσης, αισθητικά και πολιτικά μανιφέστα, αναφορές προερχόμενες από τις αποκαλούμενες «συνειδητές κοινότητες», μη μυθοπλαστικά προσχέδια για τον κοινωνικό μετασχηματισμό ή χιλιαστικές φαντασιώσεις. [3] Δεν είναι ο στόχος του παρόντος δοκιμίου να πραγματευτεί τα ερμηνευτικά προβλήματα και ερωτήματα που εγείρουν τέτοιου είδους χαρτογραφήσεις του Ουτοπικού πεδίου. Εδώ, εκείνο που σχετίζεται περισσότερο με τους σκοπούς μου είναι να σημειώσω ότι οι χαρτογραφήσεις αυτές προκαλούν ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για τη φύση και τη λειτουργία εκείνων των λογοτεχνικών και πολιτισμικών ειδών που θεωρούνται ότι εξαιρούνται από κάθε αμιγώς «ουτοπικό» κυρίαρχο ρεύμα, δηλαδή της αντιουτοπίας και της δυστοπίας".
Το πραγματικό λοιπόν σκάνδαλο, δεν είναι το 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ τη δεκαετία για την περίθαλψη των μεταναστών, αλλά η αισχρά ταξική πολιτική των κυβερνήσεων στην Ελλάδα: προσφέρουν γη και ύδωρ στο κεφάλαιο, μια από τις πιο χαμηλές φορολογήσεις επιχειρήσεων στον αναπτυγμένο δυτικό καπιταλισμό, ενώ επιπλέον του προσφέρουν, συνειδητά και σκόπιμα, ανασφάλιστους Έλληνες και μετανάστες εργαζόμενους για να βγάζουν ακόμα περισσότερα κέρδη οι καπιταλιστές. Και όταν με αυτόν τον τρόπο τα ασφαλιστικά ταμεία και τα δημόσια νοσοκομεία βρίσκονται σε οικονομικό αδιέξοδο τότε χρησιμοποιούν ανενδοίαστα το ρατσισμό για να συγκαλύψουν την ταξική πολιτική τους.
Και, ασφαλώς, υπάρχει ηθικό ζήτημα (που και αυτό είναι υλικό, ταξικό ζήτημα): δεν πρέπει να γίνει ανεκτό το γεγονός ότι θέλουν να μετατρέψουν τους μετανάστες σε ξεζουμισμένες ανθρώπινες λεμονόκουπες. Ψεύδεται, και το γνωρίζει πολύ καλά, ο Άδωνης Γεωργιάδης όταν λέει ότι «πληρώνουμε για ανθρώπους που δεν έχουμε προσκαλέσει» εννοώντας τους «λαθρομετανάστες». Ο ελληνικός καπιταλισμός συνειδητά και συστηματικά χρησιμοποίησε τους μετανάστες την περίοδο της οικονομικής ανάπτυξης ως πάμφθηνο εργατικό δυναμικό για να χτιστεί η διαβόητη πλέον «ισχυρή Ελλάδα» που διατυμπάνιζε ο Σημίτης. Κράτησαν με (αν)επίσημη κρατική πολιτική τους μετανάστες ανασφάλιστους και σε κατάσταση ημιπαρανομίας (για να μην μπορούν να αντιδράσουν) για να μεγεθύνουν τα κέρδη του κεφαλαίου. Τώρα θέλουν να τους χρησιμοποιούσουν ως αποδιοπομπαίους τράγους. Αν το ανεχτούμε αυτό, ο δρόμος για νέες επιθέσεις στο σύνολο των εργαζομένων θα γίνει ακόμα πιο πλατύς, ακόμα πιο ευκολοδιάβατος για το κεφάλαιο και την κυβέρνηση που το υπηρετεί. Να λοιπόν γιατί η υπεράσπιση των μεταναστών από αυτή τη βάρβαρη νέα επίθεση που δέχονται έχει άμεση σχέση με τα ταξικά συμφέροντα όλων των εργαζομένων σε αυτή τη χώρα.
Το «πολυπολιτισμικό» δόγμα, σύμφωνα με το οποίο: «Ζούμε ο ένας δίπλα στον άλλον και είμαστε ικανοποιημένοι», απέτυχε, είπε η καγκελάριος. .«Αυτή η προσέγγιση απέτυχε πλήρως», τόνισε η Μέρκελ σε συγκέντρωση της νεολαίας του συντηρητικού κόμματός της, της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU) στο Πότσνταμ, κοντά στο Βερολίνο.
Το βράδυ της Παρασκευής, ο επικεφαλής του κόμματός της στη Βαυαρία Χορστ Σίχοφερ (CSU) είχε δηλώσει ενώπιον του ίδιου κοινού: «Εμείς, ως Ένωση, δεσμευόμαστε υπέρ του γερμανικού πολιτισμού και κατά του πολυπολιτισμικού. Το πολυπολιτισμικό έχει πεθάνει».
Δηλώνοντας ότι η Γερμανία παραμένει μια χώρα ανοικτή στον κόσμο, η Μέρκελ εντούτοις επισήμανε: «Δεν χρειαζόμαστε μια μετανάστευση που βαρύνει το κοινωνικό μας σύστημα».
Η χώρα ωστόσο χρειάζεται ξένους με εξειδικευμένες γνώσεις παρότι καταρτίζει Γερμανούς ανέργους, υπογράμμισε η καγκελάριος.
Σύμφωνα με τον πρόεδρο του γερμανικού εμπορικού και βιομηχανικού επιμελητηρίου Χανς Χέινριχ Ντρίφτμαν, η γερμανική οικονομία στερείται σχεδόν 400.000 μηχανικών και ανθρώπινου δυναμικού με επίπεδο ανώτατης εκπαίδευσης.
Είμαι της άποψης ότι στην Κύπρο έχουμε αφθονία μονολίθων. Σε όλους τους τομείς. Και φυσικά στην ΕΦ, από το υπουργείο μέχρι και τα φυλάκια. Ανθρώπους που δεν αντιλαμβάνονται την αποστολή τους και την κρισιμότητα της. Ή, ακόμα χειρότερα, που αντιλαμβάνονται αλλά επιλέγουν να παραμείνουν αδρανείς, εξυπηρετώντας ιδεολογικές ή κομματικές ατζέντες εις βάρος της Πατρίδας και του κυπριακού Ελληνισμού.
Περιμένω κάποιον να μου εξηγήσει πώς η μή αναφώνηση συνθημάτων συμβάλλει με οποιονδήποτε τρόπο στην άμυνα της Πατρίδας. Φανταράκια γαλουχημένα με ψευδοδιεθνιστικές φανφάρες, σε μια μορφή «μετροσέξουαλ» Εθνικής Φρουράς δεν θα μπορέσουν ποτέ να πολεμήσουν. Εκτός και αν η ΕΦ δεν προορίζεται για πόλεμο!; Ωχ, είπα την λέξη «πόλεμος». Θα πέσουν πάνω μου οι εφτά πληγές του Φαραώ!
Κύριοι, αν την ΕΦ δεν την έχετε για να πολεμήσει τότε να την κλείσετε, να τελειώνουμε. Και αν τους στρατιώτες της δεν θέλετε να τους προετοιμάσετε για μάχη τότε να τους στείλετε σπίτι τους, και αυτούς και τους αξιωματικούς τους. Να ησυχάσουμε όλοι μας. Αλλά δεν το κάνετε. Που θα βρείτε μετά τους αποδιοπομπαίους τράγους στις επερχόμενες εθνικές τραγωδίες. Γι αυτό, δώστε στους αξιωματικούς και στους στρατιώτες μας τα εχέγγυα να εκπληρώσουν την αποστολή τους και μην προσπαθείτε να τους ισοπεδώσετε. Αν δεν μπορείτε ή αν δεν θέλετε τότε να φύγετε! Αυτός ο τόπος θέλει πατριώτες σε όλες τις θέσεις, εσείς μάλλον δεν είστε αρκετά.
"Το δεύτερο στρατευμένο λαπαθιωτικό ποίημα ανήκει στη σειρά των σατιρικών στιχουργημάτων, που υπάρχουν στα κατάλοιπα του Λαπαθιώτη στο ΕΛΙΑ, άλλα αθυρόστομα και άλλα πολιτικού χαρακτήρα, αλλά πάντοτε πνευματώδη (Τα παρουσίασε πρόσφατα ο Λ. Παπαλεοντίου στα «Μικροφιλολογικά τετράδια»). Κι αν τα περισσότερα τέτοια στιχουργήματα γράφτηκαν για να τέρψουν κλειστές παρέες, το «Πολιτικόν δελτίον», όπως ονομάζεται, φαίνεται γραμμένο για τη δημοσιότητα. Πρόκειται για μια επίδειξη στιχουργικής δεξιοτεχνίας, όπου κάθε στίχος τελειώνει με διαφορετικό κάθε φορά σύνθετο του ρήματος «έρχομαι» για να καταλήξει, αναπόδραστα θα έλεγε κανείς, στην κατακλείδα:
Πολιτικόν δελτίον
… Η χώρα μας την κρίσιμον περίοδον διέρχεται·
η λίρα καθημερινώς και σταθερώς ανέρχεται·
το γόητρόν μας διαρκώς μειούται και κατέρχεται·
εις νέαν φάσιν ο αγών περίπλοκον εισέρχεται·
ο τόπος εις αφόρητον σημείον περιέρχεται,
πλην της μωράς του στάσεως το Κράτος δεν εξέρχεται·
η «Ηνωμένη» της Αρχής καθόλου δεν απέρχεται·
ο Γούναρης πολιτικά τεχνάσματα μετέρχεται·
ραγδαίως η καταστροφή και τραγικώς επέρχεται·
ο πρώτος ενθουσιασμός των νικητών παρέρχεται·
το πλήθος εις τας τελετάς έπαυσε να προσέρχεται·
όλοι γνωρίζουν το κακόν πλέον πόθεν προέρχεται·
από την πλάνην ο λαός αρχίζει και συνέρχεται…
– Ο Βενιζέλος έρχεται… ο Βενιζέλος έρχεται…
Γραμμένο λίγους μήνες πριν από τη μικρασιατική καταστροφή (14 Ιουνίου 1922), ολοφάνερα δεν προοριζόταν να μείνει στο συρτάρι. Άλλωστε, στην αλληλογραφία του Λαπαθιώτη με τον φίλο του Ν. Αποστολόπουλο, στέλεχος των Φιλελευθέρων, υπάρχουν επανειλημμένες αναφορές στο στιχούργημα και στη διάδοσή του. Όμως, ως τώρα δεν είχαμε κανένα απτό ίχνος δημοσίευσης".
(Ευχαριστούμε την Κατερίνα για τη συλλογή και παραχώρηση του υλικού)
Δημοσιεύουμε, αμέσως πιο κάτω, τους συνδέσμους σε δύο άρθρα που έρχονται από διαφορετικές πλευρές του πολιτικού φάσματος -τουλάχιστον. Με τα άρθρα αυτά διαφωνούμε και συμφωνούμε κατά τμήματα και αυτό σας καλούμε να κάνετε καθώς τα διαβάζετε.
Στην πολύπλοκη μηχανή των ΜΜΕ, τα οποία είναι τα κύρια μέσα μαζικής χειραγώγησης, περιπλέκονται πολλά και διάφορα. Οι παρακάτω μέθοδοι είναι από τις πλέον διαδεδομένες στις μέρες μας:
1. Ο “αξιόπιστος ειδικός”. Ο «ειδικός» και ο «αναλυτής» πρέπει να πείσει το κοινό για την ορθότητα της γνώμης του, να αλώσει την εμπιστοσύνη του κοινού και με αυτόν τον τρόπο να γίνει το «δεύτερο εγώ» του κοινού. Σε αυτήν την περίπτωση ο θεατής/διαβάζων/ακούων ασπάζεται την γνώμη του «ειδικού» χωρίς να ζητάει αποδείξεις.
2. Αναγωγή ενός γεγονότος σε κανόνα και διασπορά φήμης Π.χ. ξυλοκοπήθηκε μια αλλοδαπή ονόματι Κούνεβα. Από ποιόν δεν έγινε γνωστό, αλλά οι «δημοσιογράφοι», «σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος» και οι διάφοροι διαμορφωτές της κοινής γνώμης «καταδίκασαν» τους «φασίστες/ρατσιστές/ακραίους» (πριν από λίγο καιρό αποδείχτηκε ότι ο δράστης ήταν Αλβανός).
3. Επιβολή του «λιγότερου κακού». Μπροστά στους ακροατές βάζουν ένα πλαστό και ανύπαρκτο ζήτημα: η επιλογή του μικρότερου κακού. Με το αποτέλεσμα της λεπτομερέστατης περιγραφής του μεγαλύτερου κακού το μικρότερο κακό μπορεί να φανεί όχι κακό, αλλά και πολύ-πολύ καλό. Παράδειγμα αυτής της συμπεριφοράς με σκοπό την χειραγώγηση μέσον «λιγότερου κακού» ήταν ένα στημένο δημοψήφισμα του ΡΙΚ με τις εξής επιλογές: «διχοτόμηση», ΔΔΟ ή «άλλη λύση». Ο ανυποψίαστος τηλεθεατής έπρεπε να διαλέξει, μετά από τέτοια τοποθέτηση ερωτήσεων, το «λιγότερο» από την «διχοτόμηση» λύση – το ΔΔΟ.
4. Θάψιμο στα αζήτητα κάποιων γεγονότων και υπογράμμιση άλλων. Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά για να παρουσιάσουμε ένα παράδειγμα. Όλοι μας έχουμε μπουχτίσει να μας λένε για το πόσο φτωχοί και καλή είναι οι μετανάστες, πόσο πολύ αγαπούν την χώρα που τους φιλοξενεί και πόσο πολύ συνδράμουν στην οικονομία μας. Αλλά το γεγονός ότι η εγκληματικότητα στους μετανάστες είναι διπλάσια από αυτό των γηγενών Ελλήνων αποσιωπάται συστηματικά. Δεν μας λένε επίσης γιατί ενώ οι μετανάστες «συνδράμουν στην οικονομία», η Ελλάδα μας, με μεγαλύτερο ποσοστό μεταναστών στην Ευρώπη, χρόνο με χρόνο αντιμετωπίζει μεγαλύτερα οικονομικά προβλήματα. Δεν μας είπαν ποτέ και πόσοι Έλληνες γίνονται εξαρτώμενοι και πόσοι από αυτούς πεθαίνουν κάθε χρόνο από ναρκωτικά που εισάγουν οι “φιλήσυχοι” μετανάστες. Δεν μας απάντησαν ποτέ γιατί οι «οικονομικοί μετανάστες» δεν επιλέγουν πολύ πλουσιότερες από την Ελλάδα χώρες, όπως η διάφορες Σαουδικής Αραβικές και γιατί απαιτούν τζαμιά εδώ, ενώ η Τουρκία, χώρα από την οποία πέρασαν, είναι μουσουλμανική, αλλά προτίμησαν να έρθουν εδώ.
5. «Μέθοδος του Γκέμπελς». Χρησιμοποιώντας αυτή τη μέθοδο πρέπει το ψέμα ή η συκοφαντία να επαναλαμβάνονται τόσες φορές μέχρι οι άνθρωποι να το πιστέψουν. Με αυτόν τον τρόπο δουλεύουν π.χ. οι διαφημιστές, τα κόμματα και τα ΜΜΕ. Π.χ. οι κομμουνιστές έχουν αναλάβει (χωρίς να ρωτήσουν κανέναν) να «εκπροσωπούν τα δικαιώματα του φτωχού και εργαζόμενου λαού». Όπου εμφανιστούν μιλάνε όχι εκ μέρους του κόμματος, άλλα εκ μέρους του «λαού»,προσπαθώντας με αυτόν τον τρόπο να τον χειραγωγήσουν.
6. Επινόηση ψευτογεγονότων. Στην περίπτωση αυτή κατασκευάζεται ένα ανύπαρκτο γεγονός και πλασάρεται σαν αλήθεια. Όλα τα ΜΜΕ ασχολούνται με αυτό χωρίς να υπάρχει ίχνος αλήθειας στο γεγονός. Π.χ. όταν από τους βετεράνους της ΕΛΔΥΚ ακυρώθηκε η παρουσίαση του ανθελληνικού βιβλίου του Γκουρογιάννη, η εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» έγραφε ότι την «ακύρωσαν ακροδεξιοί και μέλη της Χρυσής Αυγής». Εμείς αναρωτιόμαστε αν ο πρόεδρος των βετεράνων Ν.Αργυρόπουλος και η κ.Μαίρη Κουρουπή, πρόεδρος του συλλόγου αγνοουμένων Κύπρου 74′, η οποίοι πήραν τον λόγο στην εν λόγω εκδήλωση αναγκάζοντας τους διοργανωτές να τα διαλύσουν, είναι χρυσαυγίτες.
Καταντάει αηδία. Ούτε να γελάσει μπορεί πια κανείς μ’ αυτό το καραγκιοζλίκι. Ξεκίνησαν με υποσχέσεις για παροχές, γιατί δεν ήξεραν λέει τα πραγματικά στοιχεία. Ύστερα πήραν τα πρώτα μέτρα, γιατί έμαθαν τα πραγματικά στοιχεία. Ύστερα παρέδωσαν τη χώρα στην τρόικα επειδή έμαθαν τα ακόμα πιο πραγματικά στοιχεία. Και από στοιχεία σε στοιχεία στοιχειοθετούν μια πολιτική που στοιχειώνει τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων με μέτρα, κι άλλα μέτρα, κι άλλα μέτρα. Για να φτάσουν τώρα να συζητούν παράταση της κατάστασης πολιορκίας μέχρι το 2016, ή και το 2020, ή το 2022.
Ο πρωταθλητής της αξιοπιστίας Παπακωνσταντίνου διαβεβαιώνει ότι δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα, εκτός από εκείνα που «λίγο πολύ προβλέπονται». Τι θα πει αυτό κύριε; Λίγο ή πολύ; Μήπως ότι είναι πάλι λίγο πολύ έγκυος η τρόικα που γεννοβολάει μέτρα; Είναι λοιπόν λίγο πολύ σκιτζήδες ο Όλι Ρεν και ο Γιούνκερ, που προβλέπουν και προαναγγέλλουν νέα σκληρά μέτρα, εάν και εφόσον τα νέα στοιχεία για το χρέος και το έλλειμμα το επιβάλλουν; Μήπως λίγο πολύ έτσι τους κατέβηκε; Ή μήπως λίγο πολύ μοιράζονται ρόλους, όπως οι παλιοί ασφαλίτες -ο Παπανδρέου είναι ο καλός και οι ξένοι είναι οι κακοί;
Ο εξηντάχρονος Κώστας Χ. παρέλαβε από τη φαρμακοποιό του το σκεύασμα που του συνέστησε ο γιατρός για την υπερπλασία του προστάτη του. Για να πληρώσει, δίνει μια καινούργια κάρτα που έβαλε πρόσφατα στο πορτοφόλι του και παραγγέλνει ένα ειδικό σπρέι για το άσθμα της γυναίκας του.
Λίγα λεπτά μετά δέχεται στο κινητό του ένα sms, όπου από φαρμακευτική εταιρεία τού προτείνουν άλλο φάρμακο από αυτό που του υπέδειξε ο ουρολόγος του. «Δοκιμάστε το τώρα, με έκπτωση 30% στην τιμή του». Επιστρέφοντας στο σπίτι, χτυπά το τηλέφωνο: «Ξέρετε, για τα εισπνεόμενα στεροειδή που ψάχνετε, σας προτείνουμε τη νέα γενιά χρωμογλυκικού νατρίου».
(...)
Τι κίνδυνοι δημιουργούνται από τη χρήση της;
«Κίνδυνοι για τον πυρήνα των θεμελιωδών δικαιωμάτων μας, την παραβίαση της ιδιωτικότητας, της προσωπικότητας και των ατομικών ελευθεριών μας με τη συνεχή παρακολούθηση. Με την ηλεκτρονική κάρτα οι δημόσιες Αρχές θα έχουν ως βάση δεδομένων την οικονομική μας δραστηριότητα, το καταναλωτικό μας "προφίλ", τις συνήθειές μας και τις προτιμήσεις μας, την κάθε κίνησή μας, πού βρισκόμαστε ανά πάσα ώρα. Κίνδυνοι να γίνουμε χειραγωγήσιμοι και με βιοπορτρέτα. Κίνδυνοι από τη χρήση των δεδομένων της εκάστοτε εξουσίας ή του εκάστοτε διαχειριστή του ηλεκτρονικού συστήματος. Κίνδυνοι από την τυχόν διαβίβαση των δεδομένων μας σε τρίτους. Κίνδυνοι από τυχόν υποκλοπή των δεδομένων μας, μέσω των hackers. Ας μην ξεχνάμε ότι και ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός είχε πέσει θύμα ηλεκτρονικής κατασκοπίας μέσω του κινητού του τηλεφώνου. Κίνδυνοι από τυχόν πλαστές κάρτες, κίνδυνοι από την αντιγραφή των σκληρών δίσκων από τις κρατικές βάσεις δεδομένων, όπου θα είναι αποθηκευμένα τα στοιχεία των καρτών των πολιτών».
(Άμα είσαι έγκριτη εφημερίδα...ή αλλιώς εδώ τα καλά ρεπορτάζ...)
Με την άμεση ενσωμάτωση στον βασικό μισθό που λαμβάνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι του στενού δημόσιου τομέα της ειδικής αμοιβής των 145 ευρώ (έχει απομείνει από το επίδομα των 176 ευρώ) και την περικοπή ως αντιστάθμισμα κλαδικών επιδομάτων σε ευρείες κατηγορίες η κυβέρνηση κάνει πρεμιέρα για το ενιαίο μισθολόγιο. Επέρχεται παράλληλα μαχαίρι και στα ρετιρέ του Δημοσίου που έχουν αυξημένες αποδοχές λόγω των επιδομάτων και των ειδικών παροχών τα οποία τους χορηγούνται κυρίως κάτω από το τραπέζι, ενώ θα καθιερωθεί και νέο μισθολόγιο για τους νεοεισερχόμενους υπαλλήλους, οι οποίοι θα εξομοιωθούν μισθολογικά με τις αποδοχές των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα.
Τα μέτρα αυτά που θα εξαγγείλει η κυβέρνηση αμέσως μετά τις εκλογές εκτιμάται ότι θα μειώσουν σημαντικά τη μισθολογική δαπάνη και θα αποτελέσουν την απαρχή για την καθιέρωση ενός νέου αξιοκρατικού συστήματος αμοιβών. Ηδη, όπως προκύπτει από τον σχετικό κατάλογο που έχει καταρτίσει η Ενιαία Αρχή Πληρωμών, μέσω της οποίας από τον προσεχή Νοέμβριο θα αρχίσουν να μισθοδοτούνται σταδιακά περίπου 760.000 υπάλληλοι, (σημείωση του democracycrisis: ΔΩΣΤΕ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΑΝΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΟΠΩΣ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΑΤΕ...ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ; ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ 768,000 οι "ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ" ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ ΑΚΟΜΑ ΕΝΑΣ ΜΥΘΟΣ;)σήμερα στον στενό δημόσιο τομέα υπάρχουν 199 διαφορετικά επιδόματα και ειδικές παροχές, γεγονός που έχει ως συνέπεια να επικρατεί ένα απερίγραπτο μισθολογικό χάος που εί ναι εξαιρετικά δύσκολο να ελεγχθεί.
Συγκεκριμένα, σε πρώτη φάση, σύμφωνα με το σενάριο που έχει επεξεργαστεί το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, θα ενσωματωθεί στον βασικό μισθό η ειδική παροχή των 145 ευρώ που χορηγείται ήδη σε περίπου 35.000 υπαλλήλους του στενού δημόσιου τομέα και στους συνταξιούχους. Αυτό θα έχει ως συνέπεια το εισαγωγικό κλιμάκιο για την κατηγορία ΥΕ να διαμορφωθεί σε 856 ευρώ από 711 ευρώ που είναι σήμερα, για την κατηγορία ΔΕ σε 975 ευρώ από 830 ευρώ, για την ΤΕ σε 1.083 ευρώ από 938 ευρώ και για την κατηγορία ΠΕ σε 1.129
Η αρμόδια για την αδειοδότηση του έργου κ. Μπιρμπίλη έκανε λόγο (Flash) για «ιδιωτική επένδυση που δεν είχε προετοιμαστεί σωστά». Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και ο κ. Κουβέλης, ο οποίος μάλιστα παρατήρησε ότι η υπερβολική δημοσιότητα σχετικά με τις υπολογιζόμενες περιβαλλοντικές επιπτώσεις του έργου διαδραμάτισε τον ρόλο της στη συγκεκριμένη εξέλιξη. Ως αποτέλεσμα του διόλου βοηθητικού οικονομικού περιβάλλοντος που υπάρχει στην Ελλάδα για κάθε πιθανό επενδυτή, ξένο και εγχώριο, χαρακτήρισε ο κ. Γ. Φλωρίδης (Real) την ακύρωση της επένδυσης. Το θέμα συζητήθηκε και στη Βουλή, όπου ο κ. Παμπούκης κατέφθασε χθες αργά το απόγευμα για να συμμετάσχει σε επιτροπή. Ο κ. Παμπούκης κλήθηκε να απαντήσει σε βουλευτές για την ακυρωθείσα επένδυση. Ο κ. Κ. Χατζηδάκης έκανε λόγο για «μείζον θέμα». Εμφανώς συναισθηματικά φορτισμένος, ο κ. Παμπούκης απάντησε: «Σήμερα είμαι ιδιαιτέρως οργισμένος», καθώς όπως είπε οι επενδυτές αποδείχθηκαν διόλου σοβαροί εκ του αποτελέσματος.
Ουδείς υπεύθυνος πολίτης μπορεί να επιχαίρει για το ναυάγιο του ενεργειακού επενδυτικού προγράμματος του Κατάρ στον Αστακό. Οι πάντες όμως έχουν δικαίωμα να οικτίρουν τον αγοραίο χειρισμό του θέματος από την ερασιτεχνική ομάδα της κυβερνήσεως του κ. Γιώργου Παπανδρέου.
Το επενδυτικό πρόγραμμα του Κατάρ στην Ελλάδα ανακοινώθηκε, πριν καν οριστικοποιηθεί, από το υπουργό Επικρατείας, κ. Χάρη Παμπούκη, ενώ βρισκόταν στο Παρίσι, με στόχο να διασκεδάσει τις δυσμενείς εντυπώσεις από την επικείμενη υπαγωγή της χώρας στον έλεγχο της τρόικας.
Η στιγμή της ανακοινώσεως εξυπηρετούσε επικοινωνιακές σκοπιμότητες. Δεν θα μπορούσε να διαφωνήσει κανείς και με αυτήν την τακτική, εάν μία απίστευτη προχειρότης δεν χαρακτήριζε το σύνολο της ερασιτεχνικής ομάδος, που πιστεύει ότι διαθέτει την τεχνογνωσία και την αναγκαία διεθνή διαπραγματευτική εμπειρία, διά την σωτηρία της Ελλάδος.
Πολιτικά ερασιτεχνικός ο τρόπος με την οποία ο υπουργός επί των Οικονομικών «συνομολόγησε» το Μνημόνιο. Ιδιόρρυθμος ο τρόπος με τον οποίο ο κ. Χάρης Παμπούκης –και κάποιοι άλλοι– ανέλαβαν να «φέρουν» ξένες μεγάλες επενδύσεις στην Ελλάδα. Μόνη ελπίς ότι και η «επένδυση» του Κατάρ στο Ελληνικό δεν θα αποδειχθεί τραγέλαφος όπως το ενεργειακό πρόγραμμα του ίδιου αραβικού κράτους στον Αστακό – ανεξαρτήτως εάν οι ευθύνες αποδίδονται από την κυβέρνηση στις εμπλεκόμενες εταιρείες.
Προσπαθώ να μην κράζω χωρίς επιχειρήματα ακόμα και όταν διαβάζω κάτι εξωφρενικό. Γι αυτό και θα παρακαλέσω όποιον ξέρει σε ποια μελέτη βασίστηκε η Υπουργός Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής για να ανακοινώσει την δημιουργία 100.000 (ναι εκατό χιλιάδων !!!) θέσεων εργασίας να με ενημερώσει.
Στη συνέντευξη της μίλησε για εγκατάσταση 300 MW από αιολικά και 200 MW από φωτοβολταϊκά το 2011. Οι 100.000 θέσεις εργασίας αφορούν εγκαταστάτες και ηλεκτρολόγου; Η μήπως παραγωγικές μονάδες που δεν έχουν ανακοινωθεί;
Τα 300 MW στα αιολικά είναι ένα ελάχιστο νούμερο που καλύπτεται με 100-150 σύγχρονες τουρμπίνες. Πόσες θέσεις εργασίας μπορεί να δημιουργήσει? Μια απάντηση παίρνουμε από την Γερμανία που έχει εγκατεστημένη ισχύ 25.780 MW και έχουν δημιουργηθεί 84.300 θέσεις εργασίας ΜΑΖΙ με αυτές των Γερμανικών εργοστασίων παραγωγής αιολικών. Από αυτές μόνο το 14% αφορά εγκατάσταση, συντήρηση και μελέτες.
Στα φωτοβολταϊκά τα 200 MW είναι ένα καλό νούμερο για να πάρει μπρος η αγορά αλλά μεγάλο δεν μπορεί να θεωρηθεί. Στην Ισπανία η εγκατεστημένη ισχύς φωτοβολταϊκών είναι 3.317 ΜW και το έτος 2007 που οι εγκαταστάσεις προσέγγισαν τα 2.500 MW είχαν δημιουργηθεί 25.000 θέσεις εργασίας ΜΑΖΙ με αυτές από τα Ισπανικά εργοστάσια παραγωγής φωτοβολταϊκών.
Αν κάνουμε ένα πρόχειρο υπολογισμό με βάση τα διεθνή δεδομένα οι εξαγγελίες του Υπουργείου αφορούν 980 θέσεις εργασίας στα αιολικά και 2000 θέσεις εργασίας στα φωτοβολταϊκά ΕΑΝ κάναμε παράγωγη. Πολύ, μα πάρα πολύ μακριά από τις 100.000 θέσεις που εξαγγέλθηκαν, όσο λανθασμένος και πρόχειρος να είναι ο υπολογισμός μου.
Το Μέγα Δρυ, του Γεράσιμου Χυτήρη (3) (για την μεταφορά και επιλογή, Μανώλης Βαρδής).
[…] έτυχε να σμίξουν οι ζαπτιέδες με του Γιορδάνη την παρέα σε κάποιο απόμερο. Ο ζαμπίτης (=αξιωματικός) ήταν καινουργιοφερμένος, ήταν νέος, από σχολή βγαλμένος, και δεν είχε κατά νου το μπαξίς. Χτυπήθηκαν, απόμειναν μισοί. Ο ίδιος ο Γιορδάνης, με το κοντομάχαιρό του κάρφωσε το ζαμπίτη. Ο μουτεσελίμης του νταϊρέ (=διοικητής της περιφέρειας), σαν του πήγαν τα χαμπέρια, λύσσαξε. Φοβόταν και τη θέση του. Στρατολόγησε στα βιαστικά ντόπιους, που ήξεραν τα κατατόπια…..[…]
Μα δεν ψάξαν παρά μόνο στο σπίτι του Γιορδάνη. Φίμωσαν τη θειά-Ελισώ κι ορέχτηκαν τη λυγερόκορμη Θεανώ, που δεν πρόφτασε να τους ξεφύγη. Τη λιμπίστηκαν, την ευφράνθηκαν, στο τέλος την έσυραν και στον αυλόγυρο ολόγυμνη και την παράτησαν μ’ ένα μαχαίρι κάτου από το βυζί. Ίδια με τσαλαπατημένο κρίνο.
Σαν πια βρήκαν το πτώμα, την άλλη μέρα, δαγκώθηκαν και πολύ την έκλαψε το χωριό. [….]
Πέρασε καιρός. Μηδέ Γιορδάνης φαινόταν, μηδέ ο ίσκιος του. Πήραν θάρρος κ’ οι ζαπτιέδες και περηφανεύονταν τι με τη δύναμη τους πόδι πια κοντραμπατζή δεν πατούσε στα βουνά τους. Τόριξαν στο γλέντι και στον ύπνο.
Κάποιο μεσονύχτι, ένα ποδοβολητό σήκωσε το Γιουνάνκιοϊ στο πόδι: Εικοσιπέντε πινιτζήδες (=καβαλλάρηδες), με τους γκράδες στο χέρι. Το Γιορδάνη μπροστάρη, μ’ ένα μαύρο μαντήλι δετό πάνου στο φέσι! Και πίσω δεμένες καμμιά δεκαριά Τουρκάλες, να σέρνωνται και να κλαψουρίζουν τρομαγμένες.
Οι προεστοί παγώσανε…..
-Φέρτε δαδιά κ’ ελάτε στο σπίτι μου.
Στήσαν τα δαδιά γύρω-γύρω στον μαντρότοιχο…Ο Γιορδάνης τράβηξε τα χανουμάκια μες στην αυλή. Έγδυσε την πρώτη και τ’ άσπρο κορμί της τρεμούλιαζε στη χορευτή λάμψη των δαδιών.
-Πού βρήκατε τη Θεανώ; ρώτησε κάποιον.
-Να, εδώ δα. Κατάγυμνη, με το μαχαίρι κατάστηθα.
……..
Στον ίδιον τόπο έστησε ένα χοντρό παλούκι. Έσυρε την Τουρκάλα, έδεσε το γυμνό της κορμί στο παλούκι και τράβηξε ένα καμουτσίκι. Όλος ο πόνος κι όλη η φλόγα της εκδίκησης μαζεύτηκαν στο χέρι του. Το καμουτσίκι σφύριζε στον αγέρα, έπεφτε στη γυμνή σάρκα και τη χαράκωνε βαθειά. Στο τέλος το κορμί σωριάστηκε και κρεμόταν από τα σκοινιά που το σφιχτοκρατούσαν, ξέπνοο από τους πόνους. Πήρε σειρά μία δεύτερη……..
Όσοι σπρώχνονταν στην αυλόπορτα άρχισαν να μουδιάζουν με τούτα τα καμώματα. Βλέπαν ένα Γιορδάνη έξαλλο, αγριεμένο, με μάτια τρελλού, να μην κουράζεται να δέρνη, να μην πονάη τούτα τα νέα κορμιά που σπάραζαν.
Ως που κάποιος βιαστικός παραμέρισε σπρώχνοντας και βγήκε μπρος. Ο πάτερ-Σωφρόνιος…[…]
-Γιέ μου, Γιορδάνη, τ’ είναι τούτα σου; Στάσου ντέ! Στάσου, γιέ μου! Στάσου και ν΄ανασάνης μιά στάλα!
Και τράβηξε μπρος από το γυμνό κορμί της χανούμισας.
-Τραβήξου! κάνει αγριεμένος ο Γιορδάνης.
-Δίκιο έχεις, Γιορδάνη. Πονάς. Μα σα να μη φταίνε τούτες οι έρημες…
-Πολύ θα μου την πληρώσουν οι Τουρκαλάδες την ατιμία τους.
-Αυτοί, ναί, να στην πληρώσουν. Μα τούτα που κάνεις δεν είναι αντρίκεια, γιέ μου. Τα παλληκάρια, το ξέρεις, δεν δέρνουν γυναίκες. Βρες τα μυαλά σου!
-Δε δέρνουν;…Αλλά;…Τις ατιμάζουν και τις σκοτώνουν;
-Δε γίνεται να κατεβάζης εσύ την παλληκαριά σου ίδια γραμμή με την ατιμία τους. Στάσου ψηλά, κατά πως σου πρέπει. Τι φταίν΄οι γυναίκες τους;
Του πήρε από το χέρι το ματωμένο καμουτσίκι και τ΄απίθωσε στοργικά την ανοιχτή παλάμη στον ώμο.
-Γιορδάνη, τον νιώθω τον πόνο σου. Όλοι, γιέ μου, τον νιώθουμε. Όλοι και τη ντροπή που σου’ γινε…Μα στάσου άντρας.
Ο Γιορδάνης απομένει σιωπηλός. Κοιτάζει τις ματωμένες του παλάμες, τα ρούχα του με τις πιτσιλιές. Συνέρχεται σιγά-σιγά, βρίσκει την ψυχραιμία του.
-Καλά! Λέει με σφιγμένα δόντια. Αυτοί φταίνε, αυτοί θα πληρώσουν!........Δεν τόχω να βρη το χωριό το μπελά του για τ’ εμένα….Πριν φύγω, βάζω φωτιά σε τούτο το ρημάδι το πατρικό μου. Ας πουν οι προεστοί πως για τιμωρία μου, το ίδιο το χωριό ξεσηκώθηκε και τόκαψε. Δεν το μπορώ πια να ξαναγυρίσω. Η θύμησή του πολύ με παιδεύει εδώ.
Σε μια βδομάδα βρέθηκε ο τσαούσης (= ο Τούρκος αξιωματικός) σ’ ένα παράξενο τέλος. Δεμένος από τις μασκάλες με δυό σκοινιά, να κρατιώνται από τ΄αντρόκλωνα δυό δέντρων…….Σαν τον βρήκαν και τον ανάσυραν, δε ζούσε πια. Με εκείνα τα ορθάνοιχτα μάτια, που καθρέφτιζαν τον τρόμο και την αγωνία, φευγάτιζαν για καιρό πολλούς ύπνους.
Ύστερα από τούτο οι γιαλαντζί-ζαπτιέδες τρόμαξαν για καλά. Χάθηκαν από τον τόπο, κυνηγημένοι από το φόβο τους, τρύπωσαν στις πολιτείες, τράβηξαν σιγά-σιγά με τον καιρό και τις φαμίλιες τους.
Μα κι ο Γιορδάνης δε φάνηκε. Τον έχασαν κ’ οι κοντραμπατζήδες, και τον κλάψανε σαν πεθαμένο, τι πολύ ψηλά κρατούσαν τη λεβεντιά και τα θάρρη του
Μυστικά και ψέματα, του Γιάννη Τριάντη, Ελευθεροτυπία, 26/7/2010.
"Οταν άρχιζε να ρετάρει η μηχανή του παγκόσμιου καπιταλισμού, όλο και κάποιος πόλεμος αποκαθιστούσε την εύρυθμη λειτουργία της...
Τώρα, δυσκόλεψαν τα πράγματα: τα Βαλκάνια κάπως ησύχασαν, ελληνοτουρκική σύρραξη δεν προβλέπεται (αφού η Τουρκία εξασφάλισε τα κεκτημένα της στην Κύπρο και, διά της ελληνοτουρκικής... φιλίας, πάτησε πόδι στο Αιγαίο), το Ιράν αποδείχτηκε σκληρό καρύδι, η Αφρική προσφέρεται για τοπικές συγκρούσεις και η Λατινική Αμερική δεν είναι πια πεδίο βολής για δικτατορίες και ωμές παρεμβάσεις, παρ' ότι οι εντάσεις δεν λείπουν (Βενεζουέλα - Κολομβία)... Τι να σου κάνει, λοιπόν, ένα Αφγανιστάν. Δεν μπορεί να λιπάνει αποτελεσματικά τη μηχανή. Κάτι πρέπει να βρεθεί. Ισως εκείνη η απελπισμένη, μοναχική, η Βόρεια Κορέα, να είναι μία λύση. Και αργότερα το ξεροκέφαλο Ιράν. Βέβαια, τα πυρηνικά της Β. Κορέας -και η αποφασιστικότητα του αποσυνάγωγου- είναι πρόβλημα. Αλλά για όλα υπάρχουν λύσεις. Τα προσχήματα και οι κατασκευασμένες απειλές ποτέ δεν έλειψαν από το ράφι του παγκόσμιου κυνισμού *** Οταν ο Γ. Παπανδρέου έταζε και του πουλιού το γάλα, λέγοντας ότι «λεφτά υπάρχουν», έλεγε ενσυνειδήτως ψέματα. Διότι ήξερε από τον Μάιο του 2009 ότι το έλλειμμα είχε ξεπεράσει το 10% και ότι η κατάσταση της χώρας ήταν στο κόκκινο. Η Κομισιόν και το Eurogroup είχαν ενημερωθεί εγκαίρως, όπως αποκαλύπτει στην «Καθημερινή» ο επικεφαλής των Ευρωπαίων ελεγκτών. Επομένως, γνώριζε άριστα όλα τα σχετικά στοιχεία ο κ. Παπανδρέου, αφού -όπως έλεγε προεκλογικά ο ίδιος, κομπάζοντας για τις διεθνείς επαφές του- είχε συναντηθεί και συζητήσει με όλους τους ιθύνοντες της Ενωσης. (...Καλύτερα από κάθε άλλον γνώριζε ο Καραμανλής ότι η κατάσταση είναι οικτρή. Γι' αυτό κατέφυγε στις εκλογές και έκανε το παν για να τις χάσει) *** CUT: Ευτυχώς να λες, υποβολέα, που υπάρχουν κείμενα από τα οποία μαθαίνεις ότι οι... καημένοι οι Εγγλέζοι αδίκως εγκαλούνται για υποστήριξη του Αττίλα και της Τουρκίας. Ασε που ήσαν έτοιμοι να εγκαταλείψουν τις βάσεις στην Κύπρο, αλλά -καλοί άνθρωποι όντες- έκαναν το χατήρι των Αμερικανών και έμειναν! Εργάζονται νυχθημερόν τα «ωραία πλυντήρια»..."
"Στο υπόγειο των Χάρισον νομίζεις ότι ο χρόνος πάγωσε στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Στοιβάζουν τις ελπίδες τους σε ράφια με κονσέρβες και αποξηραμένες τροφές. Μαζεύουν προμήθειες με ζήλο που μπορεί να εκληφθεί ως εμμονή. Προετοιμάζονται λες και περιμένουν το τέλος του κόσμου".
"Τι επιδιώκουν οι συγγραφείς με το πολύπλοκο και λανθασμένο αυτό επιχείρημα; Πρώτον να προκαταλάβουν τις ευθύνες του ευρώ για την κρίση. Δεύτερον να τονίσουν την υποτιθέμενη ισχύ του ελληνικού κεφαλαίου και άρα να μην τους κολλήσει η ρετσινιά του "η Ελλάδα πάνω από όλα". Και καταλήγουν να προτείνουν την αναδιανομή ως λύση στο καυτό πρόβλημα χρεοκοπίας της ελληνικής οικονομίας! Πώς να μην πιστεύει μετά η κοινωνία ότι η αριστερά δεν έχει τίποτε να πει για τη συγκεκριμένη κρίση; Η πραγματικότητα είναι ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με δομική κρίση της Ευρωζώνης που πηγάζει από την απώλεια ανταγωνιστικότητας των περιφερειακών χωρών, η οποία με την σειρά της οφείλεται στην τεράστια πίεση επί των εργατών του κέντρου. Η κρίση αντανακλά τον εκμεταλλευτικό χαρακτήρα της νομισματικής ένωσης και την αντίθεση κέντρου-περιφέρειας στην Ευρώπη. Το αίτημα της παύσης πληρωμών και εξόδου από το ευρώ καταδεικνύει τον ρόλο της Ευρωζώνης, ενώ αναγνωρίζει ευθέως τις νομισματικές και δημοσιονομικές πλευρές της κρίσης".
"H Ευρώπη βυθίζεται στη δίνη της δημοσιονομικής κρίσης, αλλά το Βερολίνο είναι ο μεγαλύτερος κερδισμένος σύμφωνα με τον γερμανικό Τύπο: Το ευρώ σημαίνει ισχυρότερες εξαγωγές, ενώ η αβεβαιότητα για τα ομόλογα της υπόλοιπης Ευρωζώνης σταματάει στα γερμανικά σύνορα, χαμηλώνοντας το κόστος του κρατικού δανεισμού. Η Γηραιά Ηπειρος σείεται, σημειώνει το γερμανικό Der Spiegel σε ανάλυσή του, αλλά η Γερμανία είναι ο μεγάλος κερδισμένος της κρίσης. To περιοδικό βλέπει ένα «σαφές μήνυμα των αγορών». Kαι το μήνυμα αφορά πολλούς τομείς της γερμανικής οικονομίας: ο κεντρικότερος πυλώνας της, οι εξαγωγές, επωφελείται από το φθηνότερο ευρώ, ενώ οι ξένοι επενδυτές «ρίχνουν» περισσότερα χρήματα στη Γερμανία. Ναι μεν μεγάλο μέρος (περίπου 60%) των γερμανικών εξαγωγών καταλήγει εντός της Ευρωζώνης -άρα εδώ η τιμή του ευρώ είναι αδιάφορη-, αλλά οι εξαγωγές σε Ασία και ΗΠΑ συνεισφέρουν σημαντικά στην οικονομία. Το δε «καλό όνομα» της Γερμανίας στις αγορές ομολόγων, που «φέγγει λαμπρότερο» σε μία εποχή που η πιστοληπτική ικανότητα των ευρωπαϊκών κρατών υποβαθμίζεται από τους οίκους αξιολόγησης, σημαίνει χαμηλότερους τόκους για τα δάνεια που συνάπτει η κεντρική κυβέρνηση. Το γερμανικό Bund, που αποτελεί μέτρο σύγκρισης για τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά ομόλογα, αποτελεί σταθερά «απάνεμο λιμάνι». Και επειδή η αξιοπιστία ανταμείβεται, τα χαμηλότερα επιτόκια εκτιμάται ότι εξοικονομούν περίπου 20 δισ. ευρώ ετησίως στο Βερολίνο. Aυτό με τη σειρά του συνεπάγεται και καλύτερους όρους για τα δάνεια εταιρειών και ιδιωτών. Οι τόκοι των δανείων δεκαετούς και πλέον διάρκειας, σύμφωνα με το ινστιτούτο Ιnterhyp, έχουν φτάσει στα χαμηλότερα επίπεδα της μεταπολεμικής εποχής. Αρα ναι, καταλήγει το Spiegel, το Χρηματιστήριο της Φρανκφούρτης δικαιολογημένα δεν ακολουθεί χαμηλότερα τους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς δείκτες". (σχόλιο: τσ,τσ,τσ....και το πελατειακό κράτος της Ελλάδας, πού είναι στην ανάλυση σας;;)
(Αναμνηστική αφίσα για την εθνική γιορτή των Τούρκων...)
Κάθε χρόνο τέτοια ημέρα -30 Αυγούστου- οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις βγάζουν και μερικές αφίσες ή βίντεο σχετικά με την επέτειο της νίκης σε βάρος των ελληνικών δυνάμεων. Στο φετινό βίντεο μεταξύ αλλων εμφανίζονται γνωστοί ηθοποιοί, ανάπηροι πολέμου, τραγουδιστές -μεταξύ τους και ο Φερχάτ Γκιοτζέρ που μας είχε κουβαληθεί στην Ξάνθη- οι οποίοι εύχονται επ΄ευκαιρία της επετείου. Ένα μεγάλο μέρος του μπορείτε να το να το βρείτε στην διεύθυνση : http://www.youtube.com/watch?v=4QtydBTb6KQ, posted by tourkikanea.wordpress.com
Μ. Κανελλή, Η γυναίκα με τα παρθένα μάτια, Νέα Εστία Κ΄(1936), από την Ανθολογία του Ρένου Αποστολίδη, Το Διήγημα, 4οςτόμος, σσ. 147-160 (για τη μεταφορά Μ. Βαρδής)
(5oMερος)-Τα υπόλοιπα τμήματα του κειμένου μπορείτε να τα βρείτε στην παράπλευρη στήλη 'Αφιερώματα'
Ένα βράδυ-ήταν η παραμονή του θανάτου μου!-με κάλεσαν σ’ ένα άρρωστο (…..)
Έτρεξα στο σπίτι της. Σιγή. Η πόρτα ήταν κουφωτή. Εμπήκα. Στον κοιτώνα της άκουσα βουβά χάδια κούφιας και κουρασμένης παλάμης˙ έκλυτα ψιθυρίσματα από στόμα που εστράγγιξε πλέον όλο του το διαθέσιμο φίλημα και τώρα μιλεί…
Ένιωσα να σπάζει τα γόνατά μου κάτι σαν αόρατο τσεκούρι λοτόμου.
Αφουγκράσθηκα:
-Μ’ αγαπάς;
-Όχι.
(Κατάρα! Τα ίδια της λόγια τώρα τάλεγε σ’ άλλον άρρενα, τα ίδια της λόγια!)
(….)
Ω, ουρανέ, χτύπα τη γη και κάμε την τάφο! Τα ίδια της λόγια, η εταίρα! Με τα αθώα της λόγια εσκέπαζε τα λάγνα της έργα! Με τη λεκτική άρνηση του στόματος εκάλυπτε την επονείδιστη προσφορά της λαγόνος της…
-Άτιμη!
Όρμησα στη κρεβατοκάμαρά μας με το πιστόλι στο γρόθο. Τους είδα-αυτόν κι αυτή, αποροφημένους στη σύραξη των φύλων. Πυροβολώ τον εραστή! Μου ξεφεύγει, πηδά από το παράθυρο, κρύβει τη λάσπη του στις σκιές της νυκτός, της νυκτός που σέρνονταν έξω, στο δρόμο, σαν ακόλαστη ύαινα…
Όχι, αυτήν δεν ήθελα να την ξεκάμω με πιστόλι. Όχι! Αυτήν δεν θα μπορούσα να τη σκοτώσω με σφαίρα, γιατί δεν ήταν φυσιολογικό γέννημα της γης.
Της επάτησα το στήθος με το γόνατο˙ το εσωτερικό της σκελέτωμα έτριξε, λές κ’ ήθελε να πεταχτεί με την πίεση έξω από το φλοιό του, προς το στόμα.
Μ’ εκοίταξε κατάπληκτη, αθώα, μη ξέροντας τι κακό μου είχε κάμει. Έπειτα, μόλις ένιωσε να την κυριεύει ο θάνατος, ετραύλισε με χαμόγελο:
-Μ’ εσκότωσες; Σ’ ευχαριστώ! Δε μπορούσα να ζήσω πια πάνω σ’ αυτό σας το ηλίθιο άστρο, όπου η αγάπη είναι ακάθαρτο σμίξιμο κτήνους προς κτήνος…Σ’ ευγνωμονώ…και τώρα σ’ αγαπώ…τώρα…φίλησέ μου τα μάτια μου…αγαπημένε…δύστυχο τέκνο της κακής γης σας…τώρα…που σ’ αγαπώ…φίλησέ μου τα μάτια μου…κάνε με δική σου…τα μάτια μου…αγκάλιασέ μου τα μάτια μου…πεθαίνω..
Άρχισε να λιώνει, να σβήνει, να ελαττώνεται μέσα στα χέρια μου, σα να την εμαδούσε ένας άνεμος˙ εξαϋλωνόταν και εξατμίζονταν το ένα της μέλος ύστερ’ από το άλλο˙ το κενό ανέβαινε από τα πόδια της προς τον κορμο, και την αφάνιζε.
Εγώ της έσφιγγα το λείψανό της, που όλο λιγόστευε˙ εχάθηκε το στήθος της, έπειτα τα μπράτσα της, έπειτα ο λαιμός της, το κεφάλι, τα χείλη της έσβησαν κι αυτά˙ τελευταία εξαερώθηκαν τα μάτια της, τα υπεράνθρωπα και παρθένα της μάτια, που μόνο εγώ, τη στιγμή του θανάτου των, τα είχα απολαύσει στη γη.
Όταν άδειασε το κρεβάτι από όλο το σώμα της, είδα στα χέρια μου τα μάτια της-αχ, δεν είχαν φύγει αυτά! Είχαν μείνει τα μάτια της πιστά στο κορμί μου και με ατένιζαν μ’ ένα ζωντανό βλέμμα ερωτευμένης γυναικός.
Τα επήρα τρέμοντας, τα εφύλαξα σαν άγια κειμήλια, σαν ιερά πτώματα από όραση. Γιατί αυτά θα με οδηγήσουν. Όταν θα απολυμάνω τον εαυτό μου από τον γήινο ρύπο του, τότε, σαν άστρα μου, τα μάτια της θα μου δείξουν το δρόμο να πάω να την εύρω. Και θα πάω να την εύρω στη μακρινή της πατρίδα, στην ευγενική της πατρίδα, στην αγνή της πατρίδα-Εκεί!
Μ. Κανελλή, Η γυναίκα με τα παρθένα μάτια, Νέα Εστία Κ΄(1936), από την Ανθολογία του Ρένου Αποστολίδη, Το Διήγημα, 4οςτόμος, σσ. 147-160 (για τη μεταφορά Μ. Βαρδής)
(4ο ΜΕΡΟΣ)
Έτυχε τότε να παραθερίζει κι αυτός στο νησί μας-ένας γνωστός μου αστρονόμος του αστεροσκοπείου της Πνυκός.
Ένα βράδυ του έδειξα αυτό το άστρο, που εσκόρπιζε στο χάος, σαν ανεξάντλητα φωτός ροδοπέταλα, υπέρυθρες ανταύγειες:
-Ποιο είναι αυτό;
-Δεν τον ξέρετε αυτόν τον αστέρα;
-Όχι.
-Α, είναι ο περίφημος Άρης!
Χωρίς λόγο, οχρίασα. Εψέλισσα:
-OΆρης;
-A, πολύ ενδιαφέρων πλανήτης (….) Η τελευταία θεωρία μάλιστα είναι ότι κατοικείται, και μάλιστα από όντα πολύ ανάλογα με μας, αφού και οι βιοτικές συνθήκες στον Άρη είναι παρόμοιες (…)
Μόνο κάτι εκουδούνιζε απ’ όλα, σα νεκρικό σήμαντρο, στη μνήμη μου:
-«Κόκκινο άστρο…»
Και η Γυναίκα με το κόκκινο γέλιο, η ανώνυμη, η Άγνωστη, αυτό το άστρο ξαγνάντευε με απεγνωσμένη νοσταλγία, έτσι καθώς ατενίζει μία κόρη από το καράβι της εξορίας της τη νεκρή γη των πατέρων και των ερώτων της, καθώς η απόσταση τη βυθίζει στα φρέατα των ατμών…(…)
Έτυχε να διαβάζω σε μίαν αθηναϊκή εφημερίδα ένα άρθρο «ειδικού» για τον πλανήτη Άρη.
Ο αστρονόμος υποστήριζε ότι, σύμφωνα με τις τελευταίες παρατηρήσεις, ένας κοσμικός χαλασμός θα εξεκοίλιαζε σύντομα αυτόν τον ξεθυμασμένο πλανήτη, που ήταν πια γέρος και είχε συμπληρώσει το βιολογικό του κύκλο στο χρόνο.
(….)
Απονήρευτα της διάβασα το άρθρο.
Το άκουσε απίστευτα σιωπηλή, ορθή, τσιτωμένη σε σπασμό. Έπειτα, όταν έφθασα στο τέλος, χύθηκε πάνω μου με πήδημα αίλουρου, μου ξέσχισε την εφημερίδα σε χίλια κομάτια:
-Ψέματα! Ψέματα!
Και η φωνή της εξεσχίζε το λαρύγγι, σαν ξυράφι την καρωτίδα.
-Είναι άτιμος αυτός που τα γράφει. Άτιμος! Άτιμος! (…)
Και τότε έγειρε η γυναίκα το κεφάλι της πάνω στον έκπληκτον ώμο μου-όλο το πρόσωπο της εράγισε σε άφθονο κλάμα…
Γιατί την ερέθισε και τη συγκίνησε αυτό το άρθρο τόσο πολύ; (…)
Σε λίγο θα το μάθαινα.
Μία μέρα παίρνω ένα τηλεγράφημα από την αδελφή μου:
«Μητέρα ασθενεί. Γύρισε τάχιστα…»
Δεν εγύρισα. Η μητέρα μου πέθανε. Δεν την είδα., δεν τη συνόδεψα στον τάφο. Είχα πάψει πια εγώ να είμαι εγώ˙ ήμουν το κτήνος της Γυναικός με το κόκκινο γέλιο.
Μια μέρα την ερώτησα:
-Πες μου πια πώς σε λένε;
Στην αρχή εδίστασε˙ η θέλησή της αιχμαλώτισε στο ακρόστομά της την έτοιμη φράση. Έπειτα όμως το αποφάσισε:
-1.254.357…
Tινάχθηκα!
-Αυτό δεν είναι όνομα. Είναι αριθμός…
-Είναι το όνομά μου εκεί πάνω…
Πού;
Ταράχθηκε˙ εδάγκωσε τα χείλη της, σα να λυπήθηκε που της εξέφυγαν πολλά. Ύστερα ύψωσε με περιφρόνηση τους ώμους:
-Χορεύουμε;
Έτσι εκύλισε ένας μήνας ακόμα μαζί της, μέσα στη μέθη και στη φρίκη. Όσο εγνώριζα αυτό το αλλόκοτο πλάσμα, τόσο το αγαπούσα˙ όσο μου παράδινε και μου εξευτέλιζε πρόθυμα το σώμα της, τόσο κρατούσε ζηλότυπα και πέρα από μένα τα παρθένα της μάτια και την παρθένα της ψυχή…
"The purpose of Newspeak was not only to provide a medium of expression for the world-view and mental habits proper to the devotees of Ingsoc, but to make all other modes of thought impossible."
Google has been both at the forefront of the technology’s development and a source of the anxiety surrounding it. Its Street View service, which lets Internet users zoom in from above on a particular location, faced privacy complaints. Google will blur out people’s homes at their request.
Google has also introduced an application called Goggles, which allows people to take a picture with a smartphone and search the Internet for matching images. The company’s executives decided to exclude a facial-recognition feature, which they feared might be used to find personal information on people who did not know that they were being photographed.
Despite such qualms, computer vision is moving into the mainstream. With this technological evolution, scientists predict, people will increasingly be surrounded by machines that can not only see but also reason about what they are seeing, in their own limited way.
"To write in plain, vigorous language one has to think fearlessly, and if one thinks fearlessly one cannot be politically orthodox. It might be otherwise in an "age of faith," when the prevailing orthodoxy has long been established and is not taken too seriously. In that case it would be possible, or might be possible, for large areas of one's mind to remain unaffected by what one officially believed. Even so, it is worth noticing that prose literature almost disappeared during the only age of faith that Europe has ever enjoyed. Throughout the whole of the Middle Ages there was almost no imaginative prose literature and very little in the way of historical writing; and the intellectual leaders of society expressed their most serious thoughts in a dead language which barley altered during a thousand years."
- George Orwell in "The Prevention of Literature" 1946
(...)
"Capitalism leads to dole queues, the scramble for markets, and war. Collectivism leads to concentration camps, leader worship, and war. There is no way out of this unless a planned economy can somehow be combined with the freedom of the intellect, which can only happen if the concept of right and wrong is restored to politics."
- George Orwell (1944) in “Capitalism and Communism: Two Paths to Slavery” in the Observer, 9 April 1944
In politics, reform is an indeclinable and urgent task to bring about changes in legislation so that our young democracy can move forward, strengthen the direction taken by political parties and fine-tune our institutions, restoring values and providing more transparency in all types of public activity.
To make the current cycle of growth last, it is necessary to guarantee stability, especially price stability, and to go on ironing out the wrinkles that still hold back our economy's dynamism. We need to facilitate production and stimulate our people's entrepreneurial capacity, from the large corporations down to the small local businesses, from big agribusiness to family-run smallholdings.
We cannot, therefore, put off implementing a set of measures that will modernize the taxation system, led by the principle of simplification and rationality. The intensive use of information technology should be put at the service of an increasingly efficient system that is marked by its respect for the tax-payer.
Valuing our industry and increasing its strength in exportation will be an ongoing target. The competitiveness of our agriculture and livestock, which makes Brazil a major exporter of quality products to every continent, deserves all our attention. In the most productive sectors the internationalization of our corporations is already well underway.
Support for our big exporters is not incompatible with providing incentives, development and support for smallholders and micro-businesses. Small companies are responsible for the greatest number of permanent jobs in our country. They will merit ongoing tax and credit policies.
Giving value to regional development is also imperative in a country of continental dimensions. We must sustain the vibrant economy of the North-East; preserve, respect and develop the biodiversity of Amazonia in the North; and provide conditions for the extraordinary agricultural production of the Middle-West, the industrial output of the South-East and the vigor and pioneering spirit of the South.
First, however, it is vital to create real and effective conditions that can better use and realize the potential that lies in the immense creative and productive energy of the Brazilian people.
In the social arena, inclusion will only be fully reached with the universalization and improvement of essential services. This is one decisive and irrevocable step toward consolidating and broadening the great achievements obtained by our people during President Lula's government.
It is therefore essential that we undertake a renovating, effective and integrated action among the federal, state and municipal governments, especially in the areas of health, education and security, as is the express wish of the Brazilian population.
Τις παραμονές των Χριστουγέννων (23.12.10) υπογράφτηκε στο Τορίνο μεταξύ της FIAT και των ιταλικών συνδικάτων της μεταλλομηχανουργίας (CISL, UIL και δύο άλλα μικρά) πλην της FIOM-CGIL, για μια επένδυση ύψους ενός δισ. ευρώ στο παλιό εργοστάσιο «Μιραφιόρι» του Τορίνο. Η συμφωνία στηρίζεται στην αποδοχή από τη μεριά των συνδικάτων όλων των όρων της FIAT:
α. Δημιουργία νέας επιχειρησης, που θα είναι έξω από την Ένωση Ιταλικών Βιομηχανιών και δεν θα δεσμεύεται από τη Συλλογική Σύμβαση που είχε υπογραφεί το 2008.
β. Κάθε εργαζόμενος -που ήδη δουλεύει- για να «επαναπροσληφθεί» στη νέα εταιρεία πρέπει να υπογράψει ατομικά ότι αποδέχεται τους όρους.
γ. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις όπως η FIOM-CGIL -που είναι το μεγαλύτερο συνδικάτο του κλάδου- δεν μπορεί να υπάρχει στη νέα επιχείρηση που θα διαχειρίζεται το εργοστάσιο, παρ' όλο που υπάρχει στο μέχρι σήμερα εργοστάσιο.
H FIOM-CGIL δεν υπέγραψε όχι μόνο για τις συνθήκες και τους ρυθμούς εργασίας στην αλυσίδα παραγωγής, αλλά γιατί: Καταργείται ουσιαστικά το δικαίωμα της απεργίας, μια και πρέπει να υπάρξει -με την υπογραφή- ατομική δέσμευση του κάθε εργαζόμενου. Έτσι ανοίγει η κερκόπορτα για την πλήρη κατάργηση των εθνικών συλλογικών συμβάσεων, που είναι αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης και του συμβιβασμού μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας στον χώρο της παραγωγής, πράγμα που οδηγεί στην ατομική σχέση μεταξύ εργαζόμενου και κεφαλαίου. Και σύμφωνα με την FIOM-CGIL οδηγούμαστε στην κατάργηση ενός από τους πυλώνες του δημοκρατικού ευρωπαϊκού κεκτημένου, μια και αποκλείει από την παρουσία στο εργοστάσιο τις συνδικαλιστικές οργανώσεις που διαφωνούν, ακόμη και αν η παρουσία τους είναι σημαντική.
ΤΑ ΖΟΜΠΙ της οικονομικής πολιτικής προκειμένου να κυριαρχήσουν εκ νέου, αδιαφορώντας για το κοινωνικό κόστος, που προκαλεί η πολιτική τους, πρέπει πρώτα να επαναθεμελιώσουν την ιδεολογική τους κυριαρχία. Όταν τα ζόμπι σου "τρώνε" το μυαλό, λέει ο Κρούγκμαν, προειδοποιώντας τον Ομπάμα και μέσω αυτού τους ηγέτες-λογιστές της Ευρώπης, θα έρθει η στιγμή που θα επιβάλλουν εκ νέου την οικονομική τους πολιτική σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας.
ΠΟΛΛΑ πρέπει να αλλάξουν στο κράτος ιδιαίτερα στο ελληνικό, με τη μακρά παράδοση πελατειακής συγκρότησης και λειτουργίας. Στη διοίκηση και στον κοινωνικό του ρόλο υπάρχουν ανορθολογικές πλευρές όπως και τομείς, που πρέπει να μειώσει τον ρόλο του και άλλες, που πρέπει να διατηρήσει και να ενισχύσει υπερβαίνοντας την πελατειακή του βάση στην προοπτική του μετασχηματισμού του. Ο "πόλεμος" συλλήβδην σε κάθε τι το δημόσιο έτσι όπως γίνεται σήμερα κρύβει μια σφοδρή επίθεση σε ό,τι σημαίνει δημόσιο συμφέρον και δημόσια αγαθά. Πλήττει καίρια την αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα και τελικά οδηγεί μέσω του κοινωνικού σοκ σε κρίση νομιμοποίησης των κρατικών λειτουργιών. Τα ζόμπι της ευρωπαϊκής ηγετικής ομάδας δεν φαίνεται να πολυκαταλαβαίνουν από την "κοινωνική Ευρώπη", που ιστορικά αποτέλεσε κατάκτηση έπειτα από την σκοτεινή περίοδο διαιρέσεων και αιματηρών συγκρούσεων. Η απάντηση στην οικονομία της εξαθλίωσης και της λογικής του "ο σώζων εαυτόν σωθήτω" οφείλει να είναι ευρωπαϊκή, στο έδαφος της αλληλεγγύης και της ισότητας, που κληροδότησε η γαλλική επανάσταση. Στην κατεύθυνση αυτή ενδεχομένως θα απαιτηθεί και η επαναθεμελίωση ενός νέου διαφωτισμού ως απάντηση στη βαρβαρότητα των ζόμπι της οικονομίας.
Ανακοινώθηκε η κατασκευή φράχτη με θερμικές κάμερες στον Έβρο και παρουσιάστηκαν γραφήματα σχετικά με το νέο εγχείρημα αποτροπής εισροής λαθρομεταναστών στην Ελλάδα. Την ίδια ώρα η Αθήνα παρουσίαζε μια πρωτοφανή εικόνα κατάληψής της από παράνομους αλλοδαπούς, χωρίς να γίνει σ’ αυτό ούτε μία αναφορά, χωρίς να δούμε ούτε μια εικόνα από την αλλαγή του χρόνου στο Σύνταγμα (εκτός από τον νέο Δήμαρχο και την φιλαρμονική).
(...)
Κάθε άλλο παρά τυχαίο είναι το γεγονός ότι μέσα στις χρονιάρες ημέρες, διευκολυνόμενη και από τις προεδρικές δηλώσεις, η κυβέρνηση ανακοίνωσε… νέο σύστημα για την πάταξη της φοροδιαφυγής, ενώ για την επιστροφή των κλεμμένων και για την τιμωρία όσων έλαβαν μέρος στην κακοδιαχείριση του εθνικού και του κοινοτικού χρήματος δεν γίνεται πλέον καμιά συζήτηση.
Και βέβαια, καμιά κοινωνική συνοχή δεν μπορεί να εξασφαλιστεί κάτω από αυτές τις συνθήκες του στρουθοκαμηλισμού. Ειδικά την ώρα που μπροστά βρίσκεται ένα τρίμηνο γεμάτο μέτρα και ανατροπές.
Ούτε μπορεί να επιτευχθεί κοινωνική συνοχή, όταν η χώρα τελεί υπό τον ασφυκτικό έλεγχο της τρόικας και η σκέψη του κυβερνητικού επιτελείου βρίσκεται μόνιμα καρφωμένη στην επόμενη δόση του δανείου.
Κοινωνική δικαιοσύνη με αυξήσεις, φόρους και λογαριασμούς στην Ελβετία δεν γίνεται!
ΔΥΣΟΙΩΝΟ το 2011 και για τους δανειολήπτες. Τα περισσότερα νοικοκυριά αδυνατούν να εξυπηρετήσουν τις υποχρεώσεις τους στις τράπεζες, έχοντας οδηγηθεί πλέον σε ένα εφιαλτικό σκηνικό λόγω και της ακρίβειας στα δάνεια, καθώς οι τράπεζες βάζουν υψηλά επιτόκια στα καταναλωτικά, αλλά και στις πιστωτικές κάρτες.
ΟΙ υψηλές προσδοκίες, τις οποίες η κυβέρνηση διά του νόμου για την προστασία των νοικοκυριών καλλιέργησε στους αναξιοπαθούντες, αποδείχθηκαν μάλλον φενάκη, αφού ο νόμος παραμένει στα χαρτιά. Η τέτοια συρρίκνωση του εισοδήματος έχει γίνει βρόχος για πολλούς καταναλωτές, που δεν μπορούν πλέον να προφυλαχθούν από πουθενά.
ΤΗΝ ίδια ώρα η φοροδιαφυγή εξακολουθεί και τα υψηλά εισοδήματα παραμένουν ανέπαφα και ανέγγιχτα από οποιαδήποτε κρατική παρέμβαση. Η συνεχής όμως επίθεση στα μεσαία και χαμηλά στρώματα προμηνύει λαϊκό ξέσπασμα. Θα όφειλαν να το γνωρίζουν αυτό οι κυβερνώντες και να πράξουν με περισσότερη σύνεση, εφαρμόζοντας κοινωνική πολιτική και όχι τυχάρπαστη ληστρική επίθεση στην κοινωνία.
Οι μέρες μας ξόδεψαν/γιατί βυθίζαμε τα χέρια μας/στις φωτιές της κάθε στιγμής/ψάχνοντας για τροφή./Έτσι φορτωμένοι μ’ όλες τις προσφορές/πεθάναμε γρήγορα/-αφού κι ο ήλιος/κρυμμένος πίσω απ’ τα λουλούδια/ετοίμαζε την ταφή.
Πόσο μικρός είναι ο ύπνος εδώ!/Να, το φύλλο που έπεσε στο χώμα/βρόντησε σαν καμπάνα μέχρι κάτω/και μας ξύπνησε!/Ξανάρθαν οι ποταμοί του ήλιου/κ’ οι μνήμες/άνεμος από χελιδόνια/πάλι τα χρώματα πιο λαμπερά/πήραν να σιγοκαίνε σε φλέβες/που τις νέμονται σκουλήκια/πάλι τα βήματα, οι φωνές, οι πράξεις/από τα κατοικίδια του καιρού!/Προχτές/μας έφεραν λουλούδια και δάκρυα…-/αγάπη που άλλαξε/κ’ έγινε χώμα και ρίζα. Έφεραν λουλούδια και θρήνους,/που πηγαίνουν για το φύλλο της λεύκας,/για το νερό που είμαστε,/για τον αέρα που άγνωστος έρχεται από παντού/και βασιλεύει παντού.//Εδώ ξυπνάμε με το τίποτα/ένα φτερό πουλιού, ένα φύλλο./Ανασαίνουμε/τις επιθυμίες μας/όπως λυώνουν μαζί μας σιγά- σιγά/τους αγαπημένους φίλους,/τα έργα της ζωής μας/όλο και πιο φριχτά.//Μονάχα οι στιγμές/που έμειναν στον αγέρα/έρχονται και διαλύουν τη δυσωδία/της αποσύνθεσης.
Εδώ στην ησυχία/λένε πως δεν υπάρχουν για μας/οι άλλοι./Όμως ο άνεμος/φέρνει χιλιάδες φωνές/-ξεφωνίζουν τα σώματα μέσα στη νύχτα/ξεφωνίζουν!//Μιλούνε για μας/-για κείνους που ήμαστε κάποτε./Κλαίνε και μας ζητούν…/Ο ύπνος/φέρνει ανάμεσα στα σεντόνια τους/ένα δέντρο, ένα πουλί, μία καρέκλα…/Απορούν/γιατί δεν επιστρέφουμε κοντά τους τη νύχτα./Όμως η νύχτα κι ο άνεμος,/το πουλί και το δέντρο,/είμαστε εμείς/οι λυωμένοι/που τρέφουμε τη μοναξιά τους.
Φορούνε τα ρούχα και ξεγελιούνται…,-/νομίζουν πως ξεφεύγουν την απουσία,/πως ξεγλυστρούν από τον καιρό./Όμως το σώμα τους λυώνει τη νύχτα/το πρόσωπο ζαρώνει περισσότερο/ύστερα από κάθε όνειρο/από κάθε φιλί./Φεύγει το αίμα λίγο- λίγο,/καθώς μέρα με τη μέρα/στις φλέβες τους μπαίνουν καινούργιες μνήμες./Προσπαθούν να ξεφύγουν/μέσα σε μεγάλα σπίτια φωτισμένα/σε μεγάλα έργα…/Ποτέ δεν καταλαβαίνουν!/Μονάχα, κάποτε, προσπαθούν/ν’ αποκτήσουν ξανά μία κίνηση/κρεμασμένη για πάντα/μαζί με το τριμμένο φόρεμα/μιαν άχνα απ’ τη μορφή που κρατούσε/το πάνινο χέρι,/το πάνινο σώμα/στο βάθος τώρα μιας ντουλάπας…
Εσείς,/έτσι όπως αλλάζετε κορμιά/πάνω σε νυχτερινά κρεβάτια/τι μπορείτε εκτός από μίαν ορμή/που τη σβήνει ο αγέρας;/Ποιο ταξίδι να σας λυτρώση;,/ αφού οι εποχές σας/μαυρίζουν όλο και πιο πολύ/απ’ το αίμα που έγινε μνήμη/απ’ τη δίψα που έγινε πίκρα;//Ο άνεμος κ’ οι φωνές των πουλιών/ανάμεσα στο χάσμα του ύπνου/η θάλασσα/ανάμεσα στο χάσμα της ρέμβης σας-/κι εμείς/εμείς που γίναμε δέντρα,/σας βοηθούμε!...//Υπάρχουμε, λέτε/-κι αγγίζετε τα πράγματα,/απλώνετε ερωτικά τα χέρια/ευτυχισμένοι./Μα πού υπάρχετε;/Καρποί και χρώματα και φώτα:/φύλλωμα του θανάτου που σας ξοδεύει!/Πού υπάρχετε;/Σε ποιόν άνεμο,/ σε ποιάν αστραπή κιόλας ταξιδεμμένοι;…//(Ψηλά, ένα μαύρο σύννεφο/περιμένει, πάντοτε περιμένει/-εκεί/προς το μέρος του δειλινού…)
"Στις έντεκα επαναληπτικές αναμετρήσεις (χωρίς το Ν. Αιγαίο και την Κρήτη), οι ψήφοι που έλαβαν οι υποψήφιοι περιφερειάρχες του ΠΑΣΟΚ ανήλθαν σε 1.887.252 και αντιστοιχούν στο 50,8% των εγκύρων του δεύτερου γύρου, ενώ οι υποψήφιοι της Ν.Δ. έλαβαν 1.825.361, αριθμός που αντιστοιχεί στο 49,2%. Επιπλέον, το ΠΑΣΟΚ εξέλεξε 8 περιφερειάρχες, έναντι 5 της Ν.Δ. Ο συσχετισμός 7-6 σε προβάδισμα υπέρ του ΠΑΣΟΚ, κατά τον πρώτο γύρο, ή 8-5 στον αριθμό των αξιωματούχων κατά τον δεύτερο γύρο, συνιστά μεταβολή, σε σύγκριση με το 13-0 των τελευταίων βουλευτικών εκλογών...".
"Η θεμελιώδης διαφορά είναι ότι η Ιρλανδία ανήκει παρόλα αυτά στον αγγλοσαξονικό κόσμο, σε έναν κόσμο όπου δεν υπάρχει καμία αμφισβήτηση του φιλελευθερισμού ως συστήματος. Ο κομμουνιστής είναι μια φολκλορική ατραξιόν. Συνεπώς, η κρίση δεν προκαλεί καμία πολιτική συζήτηση, αλλά μόνο βαθιά αγωνία. Ωστόσο, επανενεργοποιείται μια στοιχειώδης οικογενειακή αλληλεγγύη, η οποία οφείλεται στο γεγονός ότι είναι μια χώρα όπου ο Καθολικισμός κρατάει ακόμη γερά. Ο Καθολικισμός τους υποχώρησε όταν πλούτισαν και τώρα ξαναδυναμώνει. Οι άνθρωποι δεν διασπάστηκαν τόσο ριζικά από τις οικογένειές τους όσο στην υπόλοιπη Δύση. Αυτό όμως που επικρατεί είναι η αγωνία και μια βαθιά αδυναμία κατανόησης της πραγματικότητας, των στοιχείων που προσδιορίζουν το μέλλον...".
"Kανείς δεν ξέρει πόσοι σκοτώθηκαν στο Κολοράντο, στις 20 Aπριλίου του 1914. Kάποιοι υπολογίζουν ότι 40 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων 2 γυναίκες και 11 παιδιά, έπεσαν νεκροί από τα πυρά της τοπικής εθνοφυλακής και των μπράβων της εταιρείας Colorado Fuel and Iron Company (CF&I). H απεργία των 9.000 εργατών βουτήχτηκε στο αίμα, και το κρίμα βάρυνε τον πρώτο δισεκατομμυριούχο της ιστορίας και ιδιοκτήτη της εταιρείας Τζον Ντ. Ροκφέλερ. Ηταν η τελευταία σταγόνα στο ποτήρι της οργής του αμερικανικού κοινού εναντίον των μεγάλων εταιρειών και η αρχή ενός νέου επαγγέλματος. Oι δημόσιες σχέσεις γεννήθηκαν για να φτιάξουν την εικόνα των εταιρειών του Ροκφέλερ και ο πρώτος μεγάλος ιερέας του επαγγέλματος ήταν ένας δαιμόνιος δημοσιογράφος ονόματι Αϊβι Λι. Στο θαυμάσιο βιβλίο του «Δημιουργώντας την ψυχή των επιχειρήσεων», ο καθηγητής της Ιστορίας Ρόναλντ Μάρκαρντ εξηγεί πώς γεννήθηκε η ανάγκη να αποκτήσουν δημόσιες σχέσεις όλες οι μεγάλες εταιρείες στις αρχές του αιώνα. Aπό το 1886, που το Aνώτατο Δικαστήριο των HΠA έδωσε καθεστώς νομικού προσώπου στις επιχειρήσεις, η κριτική που ακουγόταν σε όλη την Aμερική ήταν πως αυτά τα «νέα πρόσωπα» δεν είχαν καρδιά, δεν συμπονούσαν".
The Habit of War, by Jeremy Harding, London Review of Books, 20/7/2006.
"Haile Selassie returned to Addis in 1941. Of the many projects he had in mind, incorporating Eritrea into the Ethiopian Empire was probably the most important. There is a famous photo of Jomo Kenyatta taken at the Fifth Pan-African Congress in Manchester in 1945, which gives a providential glimpse of Ethiopia’s ambitions and the writing on the wall for the Eritreans – or some of the writing anyhow. At the time of the Congress, the British were still running Eritrea, the world war was over and decolonisation was the next great step for Europe and its subject peoples".
Μ. Κανελλή, Η γυναίκα με τα παρθένα μάτια, Νέα Εστία Κ΄(1936), από την Ανθολογία του Ρένου Αποστολίδη, Το Διήγημα, 4ος τόμος, σσ. 147-160 (για τη μεταφορά Μ. Βαρδής)
(2ο ΜΕΡΟΣ)
(…..)
Μού έγνεψε:
-Πάμε;
-Πού;
-Πάμε…
Δεν επρόφερε αυτό το ρήμα˙ όχι, δεν το επρόφερε, σας το ορκίζομαι στο απαραίτητο και ιερό μου έγκλημα-το ορκίζομαι! Γιατί να σας απατήσω; Τι ανάγκη έχω εγώ να σας απατήσω; Με βλέπετε: Είμαι πεθαμένος…
Δεν εμίλησε τη λέξη «πάμε», δεν την άρθρωσε το στόμα της˙ και όμως με ξεκούφανε ο φοβερός της πάταγος-μου διάρηξε το τύμπανο.
Κι εγώ επήγα, την ακολούθησα δέσμιος πίσω της˙ η σκιά της με τραβούσε σα σκύλο της.
Κ’ επήγαμε! Εγώ και η γυναίκα με το κόκκινο γέλιο˙ εγώ και ο δαίμονας! Επήγαμε σ’ έναν ήρεμο δρόμο, σ’ ένα απόκρυφο κολπίσκο, απόμακρο, όπου το κύμα σα μέλι εγλύκαινε το ακρογιάλι, και πέρα απλωνόταν η θάλασσα πηχτή και ύπουλη και ασυνείδητη, λάγνη και στείρα, λες και τα νερά της είχε πληθύνει όλος ο σίελος των παγκόσμιων μοιχειών (…..)
Την εκοίταξα…
Φαινόταν ολόκληρη-και όμως δεν ήταν ούτε καν η μισή. Πού είχε πάει το άλλο, το υπόλοιπο σώμα της;
Η γυναίκα άρχισε να γδύνεται…
Γδυνόταν εμπρός μου ατάραχη, χωρίς αιδώ, αλλά και χωρίς αναίδεια, σα να μην ήταν πλάι της ο Άντρας, σα να μην ήμουν εγώ, παρά μόνον ο ίσκιος μου…
Με αγνοούσε;
Με ξεχνούσε;
Ποιος ξέρει;
Γδυνόταν…
Ένας-ένας έπεφταν από το ημιάυλο σώμα της οι πέπλοι του, σαν ατμοί που χωρίζουν από ατμούς. Κι’ εγώ έτρεμα…Έτρεμα, σαν κατάδικο κτήνος, μήπως μαζί με τα φορέματα, εξατμισθεί τώρα και η σάρκα της, μήπως η γυναίκα διαλυθεί στα μάτια μου και σκορπίσει σε αέρα, σ’ ομίχλη, σε τίποτα!
Δίχως να ανοίξει το στόμα της, μου είπε καθαρά (….)
-Πέσε…
-Πού;
-Στο νερό. Πέσε… (…)
Εψέλισσα, τρελός:
(Τρελός; Όχι, δεν ήμουν τρελός, όχι, δεν είμαι τρελός, ποιος λέει ότι είμαι τρελός;)
(…)
Hγυμνή γυναίκα επιτακτικά μου έδειξε τη νεκρή θάλασσα (…)Η γυναίκα υψωνόταν ορθή, ανάμεσα στο φεγγάρι και σε μένα, και τότε εγώ, με ανέκφραστη φρίκη μου, παρατήρησα ότι ανάμεσά της έβλεπα το φεγγάρι! Το σώμα της, λες κι’ ήταν διάφανο, δεν διαθλούσε τις ακτίνες˙ δεν τις σταματούσε, δεν τις εμπόδιζε˙ το φεγγαρόφως επερνούσε λεύτερο μες από τους ιστούς της-σα να μην είχε σώμα από σάρκα, αλλ’ από γιαλί! (…..)
Ω! σίγουρα, δεν ήταν αυτή πλασμένη όπως οι γυναίκες της Γης, από νερό, ασβέστη, φώσφορο και κύτταρο. Αυτή ήταν ένα γέννημα υπερφυσικών βιολογικών συνδυασμών (…..)
Την είδα να πέφτει σε λίγο κι αυτή σιμά μου, στο ίδιο νερό.
Και πάλι ανατρίχιασα.
Έπεσε χωρίς ν’ ακούσω τον παραμικρό παφλασμό, βυθίστηκε σιωπηλά στο νερό, καθώς σκιά μέσα σε βελούδο….
Και η θάλασσα ολόγυρα στην πτώση της δεν εκυμάτισε, δεν άφρισε, (…..)
Αισθάνθηκα τρόμο. Ήθελα να την ιδώ! Ήθελα να την αγγίσω! Ήθελα ν’ εξακριβώσω τώρα, όχι ποια είναι-τι είναι….
Όρμησα πάνω της…(…)
Και τότε έγινε κάτι το φρικαλέο (….) Το χέρι μου καθώς την αγκάλιαζε δε συνάντησε αντίσταση! Το κορμί της δεν είχε ειδική πυκνότητα ανώτερη από την ειδική πυκνότητα του νερού!
Και της εχώρισα το σώμα της στη μέση, της το εδιχοτόμησα με το σφίξιμο˙ το χέρι μου, χωρίς να βρίσκει εμπόδιο στη σάρκα της, επίεσε το κορμί μου! (…..)
Δεν ήταν λοιπόν από ύλη;
Και τότε από τι ήταν;
Λες και κάποια αφάνταστη εξωγήινη αρρώστια είχε χαλαρώσει τη συνοχή των μορίων της, είχε αυξήσει τις αποστάσεις ανάμεσα στα κύτταρα, είχε εξαλείψει τη στενή επαφή των ατόμων-και το χέρι μου έτσι εύρισκε κάποιο τρόπο, κάποιο χώρο να περάσει μες από τα χάσματα. (….)
Με δεισιδαίμονα τρόμο-καθώς ατενίζει ο νυχτοπόρος στα μνήματα ένα βρυκόλακα-εκοίταξα το γυμνό κορμί της Γυναίκας.
Πραγματικά δεν υπάρχει σχεδόν πουθενά καπιταλισμός και σύγχρονη δημοκρατία χωρίς το κράτος να διατηρεί κεντρικό ρόλο στην οικονομία και χωρίς τους πολιτικούς να γίνονται «νονοί της επιχειρηματικότητας» (ρωτήστε και τον Σαρκοζί...). Στην Ελλάδα οι «κανόνες» άλλαξαν. Π.χ. το μνημόνιο επιβάλλει την άρση του μονοπωλίου της ΔΕΗ στην παραγωγή και διανομή ενέργειας και του ΟΣΕ στους σιδηροδρόμους, ενώ παρά το γεγονός ότι δεν λέγεται ευθέως, το πιθανότερο είναι ότι η τρόικα δεν πρόκειται να επιτρέψει σε ένα κράτος που οδηγήθηκε στην πτώχευση να αυξήσει τη συμμετοχή του στο τραπεζικό σύστημα μέσα από τη δημιουργία ενός «δημόσιου πυλώνα». Ισχύει όμως το παράδοξο ότι παραλλήλως το κράτος έχει επενδύσει 3,5 δισ. ευρώ στις τράπεζες (συνολικά 28 μαζί με τις εγγυήσεις χωρίς να υπολογίσουμε τα 26 που πρόσφατα προστέθηκαν) και ουσιαστικά θα μπορούσε να τις ελέγχει σχεδόν όλες εξαφανίζοντας τους περισσότερους σημερινούς μετόχους.
Βεβαίως τα συμπεράσματα δεν είναι εύκολα, αφού ένα κράτος υπό πτώχευση και επιτήρηση δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να απολαμβάνει την ελάχιστη σημερινή εμπιστοσύνη από τους εταίρους του αν αποφάσιζε να ανακηρύξει εαυτόν «super τραπεζίτη». Ολα αυτά τα θέματα συμπυκνώνουν εκρηκτική πολιτική ύλη και αυτό έγινε αντιληπτό τον Ιούλιο όταν το μέλλον της ΔΕΗ και των τραπεζών δεν στάθηκε δυνατόν να προσδιοριστεί με συνοπτικές διαδικασίες. Κατά συνέπεια η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να χειριστεί πολιτικά μέσα στον επόμενο χρόνο την πιο ραγδαία αλλαγή στη δομή της οικονομίας και του κοινωνικού κράτους και αυτό είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα προκαλέσει απρόβλεπτες εξελίξεις.
Το υπόμνημα, που απέστειλε χθες στον πρωθυπουργό ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ, αποτυπώνει την καθολική αγωνία του επιχειρηματικού κόσμου για το αύριο των μικρομεσαίων. Είχε προηγηθεί η επιστολή-καμπανάκι του ΣΕΒ για την κυβερνητική αδράνεια στο μέτωπο της ανάπτυξης, αλλά και η έρευνα-καταπέλτης της ΓΣΕΒΕΕ, σύμφωνα με την οποία πάνω από 375.000 επιχειρήσεις βρίσκονται κυριολεκτικώς στην κόψη του ξυραφιού.
Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η θεραπεία-σοκ που πρότεινε η τρόικα και υιοθέτησε πλήρως ο πρωθυπουργός, με την ταυτόχρονη μείωση των εισοδημάτων και την υπέρμετρη αύξηση των φόρων, έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο την οικονομία. Τα δημόσια έσοδα καρκινοβατούν, η ύφεση καλπάζει και η ανεργία μπορεί να εκτιναχθεί σε πρωτόγνωρα επίπεδα, χωρίς μάλιστα να επιτυγχάνεται ο κεντρικός στόχος του μνημονίου, που ήταν η μείωση του ελλείμματος.
Η «μικρή» είδηση είναι ότι σε ένα μήνα αυτή η κυβέρνηση θα ανακοινώσει νέα εξοντωτικά μέτρα φόρων, δασμών και περικοπών που θα γονατίσουν τους πάντες και θα αποτελειώσουν όσους πνέουν τα οικονομικά λοίσθια. Η «μεγάλη» είδηση είναι ότι στο όνομα κάποιων ανωνύμων και νεφελωδών συνωμοσιών θριαμβευτικά οι υπουργοί (και ο πρωθυπουργός τους) βγάζουν από το γκαράζ της Βουλής και ενεργοποιούν πάλι εκείνες τις τερατώδεις, πανάκριβες, θωρακισμένες Μερσεντές, για να μην κινδυνεύσει –λένε– η ζωή τους από κάποιους τρομοκράτες νέας κοπής. Και φυσικά πάνε πίσω στον ΟΔΔΥ τα μικρά δήθεν οικονομικά υβριδικά αυτοκίνητα των 1.400 κυβικών που είχε καθιερώσει η νέα διακυβέρνηση δήθεν για λόγους οικονομίας.
Τα πειράματα συνεχίζονται και βυθίζουν όλο και περισσότερο τη χώρα και τους πολίτες της στην απόγνωση. Μετά τις αντιδράσεις των συνδικάτων και των εργαζομένων, ξεσηκώνονται και οι επιχειρηματικές - επαγγελματικές οργανώσεις καθώς σαρώνονται ορμητικά από την ύφεση.
Δεύτερες και τρίτες γενιές στη δουλειά, πρώτη φορά συναντούν πολιτικούς και διεθνείς οργανισμούς δανειστών που μιλάνε για ανάπτυξη πετσοκόβοντας το εισόδημα και τελικά την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων και των συνταξιούχων. Πρώτη φορά βλέπουν ελληνική κυβέρνηση που να μην έχει καμία επαφή με την ελληνική οικονομική πραγματικότητα. Διαισθάνονται ότι θα σβήσουν, ενώ οι μεγάλες ανισότητες επεκτείνονται. Αν και οι περισσότεροι δεν είναι "αριστεροί", ο λόγος τους ακούγεται όλο και περισσότερο "αριστερός". Υπερβολές;
“Όπως διαφάνηκε μέχρι σήμερα, το Μνημόνιο δεν αποτελεί συνολική μεταρρυθμιστική προσπάθεια, αλλά μια τοκογλυφική διαδικασία επιβολής εύκολων, ισοπεδωτικών και αναποτελεσματικών επιλογών, που, αντί να εκσυγχρονίζουν, κατεδαφίζουν, αντί να αναπροσανατολίζουν, αποσυνθέτουν και, αντί να εξοικονομούν πόρους, προσθέτουν φτώχεια, διευρύνουν ανισότητες και αποδυναμώνουν ελπίδες και προοπτικές”. Υπερβολές; Αυτά αναγκάζεται να παραδεχθεί ακόμη και το Εμποροβιομηχανικό Επιμελητήριο, προφανώς με τις δικές του σκοπιμότητες.
Και υποσχέθηκαν ότι θα συστηθεί Υπηρεσία για τον ενιαίο έλεγχο των συντάξεων... Κατόρθωμα η ανακάλυψη, χαρμόσυνη η εξαγγελία. Τα παιδιά του Δημοτικού θα ενθουσιαστούν. Και οι γνωστοί ψιττακοί των ΜΜΕ θα εξάρουν τη συμβολή της Τρόικας στην αναγέννηση της Ελλάδος. Διότι χωρίς αυτήν θα ήταν αδύνατη η εν εξελίξει εποποιία *** Δυστυχώς, πέρασε απαρατήρητη άλλη μια απόδειξη ότι το κράτος δεν υπάρχει σκωληκόβρωτο αλλά γεραρό και εν εγρηγόρσει: η Περιφέρεια Κρήτης είχε εγκαταστήσει ένα εξελιγμένο και πανάκριβο σύστημα πυρανίχνευσης στην Πρέβελη. Απλώς είχε παραλείψει να ενημερώσει την Πυροσβεστική Υπηρεσία. Και απλούστατα, κανένας υπάλληλος της Περιφέρειας δεν παρακολουθούσε τα σήματα του συστήματος από το μεσημέρι και μετά. Είχαν σχολάσει! Και έτσι, όλως τυχαίως, κανένας από τους ιθύνοντες δεν πήρε πρέφα εγκαίρως ότι επίκειται καταστροφή, μόλις πήρε φωτιά ο τόπος. Κανένας. Εκτός από το ίδιο το φοινικόδασος.
«Μία σύγκρουση που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί» είναι ο τίτλος της σημερινής τραγωδίας στην Κρήτη: Αν τα δύο μαχητικά αεροσκάφη F-16C/D Block 52+ της 340 Μοίρας ήταν εξοπλισμένα με Σύστημα Απεικόνισης Μάχης AACMI (Αutonomus Air Combat Maneuvering Instrumentation), ο διαγωνισμός για την προμήθεια του οποίου έχει ακυρωθεί τέσσερις (!) φορές από το 2001 είναι πολύ πιθανό ότι δεν θα είχε συμβεί ποτέ το δυστύχημα που έχει βυθίσει στο πένθος την Π.Α..
Το κόστος του AACMI στον ΕΜΠΑΕ 2011-2015 δεν ξεπερνά το ένα έκτο του κόστους ενός F-16, μόλις 10 εκατ. ευρώ. Δηλαδή όσο ζημιώνει το δημόσιο ο ΟΣΕ επί τρεις ημέρες! Η δαπάνη αυτή είναι ότι έχει απομείνει μετά από μία δεκαετία περικοπών ενός προγράμματος που θα εξασφάλιζε όσο το δυνατόν πιο ασφαλή και με μειωμένους κινδύνους, εκπαίδευση στις αερομαχίες
Τα κίνητρα ψηφοθηρικά, να ικανοποιηθεί το μαζικό αίτημα να αποκτήσουν όλα τα παιδιά πανεπιστημιακό πτυχίο. Η πίεση δεκαετιών για καθολική πανεπιστημιακή εκπαίδευση, λόγω της διαδεδομένης πίστης ότι ο αγρότης, ο τεχνίτης, ο εξειδικευμένος επαγγελματίας είναι δεύτερης κατηγορίας πολίτης, μαζί με την εγκληματική κρατική αβελτηρία οδήγησαν, από τη μια στην απαξίωση της τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης, στην αποτυχία κάθε προσπάθειας να οργανωθούν σωστά οι απόλυτα αναγκαίες για την κοινωνία βαθμίδες μεταξύ γυμνασίου και πανεπιστημίου, και από την άλλη στη σταδιακή υποβάθμιση των ΑΕΙ που μετατρέπονται -από τις στρατιές των απροετοίμαστων για πανεπιστημιακή παιδεία νέων- σε κέντρα μεταλυκειακής εκπαίδευσης. Σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες μόνο το 40% των αποφοίτων γυμνασίου οδεύει στο λύκειο, με στόχο το πανεπιστήμιο. Οι υπόλοιποι διοχετεύονται, ανάλογα με την κλίση τους σε υψηλού επιπέδου τεχνικές επαγγελματικές σχολές που προετοιμάζουν καλά εκπαιδευμένους επαγγελματίες. Το λύκειο είναι μια πολύ κρίσιμη βαθμίδα, όχι το «διαλυμένο μαγαζί» της ελληνικής του εκδοχής, ένα αχανές σχολαρχείο αποστήθισης για τις πανελλαδικές εξετάσεις.
Το σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ με 9 ή... 0,9 εφησυχάζει τον πολλαπλώς πιεζόμενο έφηβο, παγιώνει μέσα του τη διάθεση για μειωμένη προσπάθεια, αφαιρεί από την έννοια «παιδεία» όλο της το περιεχόμενο, αποδομεί τη ραχοκοκαλιά του εκπαιδευτικού συστήματος που αρθρώνεται κλιμακούμενο προς τα πάνω. Πώς γίνεται ο μαθητής με βαθμολογία κάτω από τη βάση να μην προάγεται στην άλλη τάξη και ο υποψήφιος να εισάγεται στα ΑΕΙ με κάτω από τη βάση; Το παράδοξο καταλύει μαζί με τη λογική και κάθε πλαίσιο ή κανόνα. Ετσι δεν είναι, άλλωστε, δομημένη η κοινωνία μας; Αναρχα, εξαμβλωματικά. Με ισχυρή ροπή προς το εύκολο, το παράτυπο. Την κυνική απομύζηση ενός καταρρέοντος πλέον κράτους - 100 εκατ. ευρώ τον χρόνο χάνει το Δημόσιο από συντάξεις που καταβάλλονται σε αποδημήσαντες εις Κύριον. Υπεύθυνο το ίδιο, που δεν ελέγχει (κατά το υπ. Εργασίας 8.500 συνταξιούχοι είναι άνω των 100 ετών και 500 άνω των 110!), και οι πολίτες που το κλέβουν.
ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ εδώ την πλάκα. Οι βάσεις εισαγωγής στην εγχώρια Τριτοβάθµια Εκπαίδευση έδειξαν πού οδηγούνται τα πράγµατα όταν λαµβάνονται πολιτικές αποφάσεις σε λάθος χρόνο, µε λάθος τρόπο και για λάθος λόγο. Να εξηγηθούµε: όλοι γνωρίζουν ότι η κατάργηση της «βάσης του δέκα» από τις λίγες σοβαρές ρυθµίσεις της προηγούµενης κυβέρνησης δεν έγινε µε εκπαιδευτικά κριτήρια. Ηταν µια ιδιάζουσα πολιτική απόφαση µε το επιχείρηµα ότι το είχε υποσχεθεί προεκλογικά το κυβερνών κόµµα. Λες και θα ήταν το µόνο που έχει υποσχεθεί και δεν είναι εφικτό να πραγµατοποιηθεί.
ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ την είδαµε επί της οθόνης. Υποψήφιοι που πρακτικά το µόνο που έκαναν ήταν να προσέλθουν στην εξεταστική αίθουσα και να γράψουν απλώς το όνοµά τους στην κόλλα αλλιώς πώς θα τους έβρισκαν θεωρούνται πλέον ακαδηµαϊκοί πολίτες. Ενδεχοµένως θα εγκατασταθούν στην έδρα της σχολής τους και θα... σπουδάζουν κάτι το οποίο ούτε γνωρίζουν, ούτε επεδίωξαν. Κάποια στιγµή θα βγουν στην αγορά εργασίας και θα απορούν γιατί δεν τους προτιµάει κανένας εργοδότης.
ΑΜ, ΤΟ άλλο; Δεκάδες τµήµατα έµειναν άδεια, γιατί απλούστατα κανείς δεν συγκινείται µε το αντικείµενο των σπουδών που υπόσχονται. Πλην ίσως των καθηγητών που διορίστηκαν για να διδάξουν φοιτητές που δεν θα υπάρξουν!
Η Μαρίνα, της Λίνας Παπαδάκη, protagon.gr 25/08/2010
«Η Μαρίνα τοποθετήθηκε από την αρχή ως υπερασπιστής των αδυνάτων και του εαυτού της», λέει ο Κλήμης Πυρουνάκης - ο άνθρωπος που στέκεται δίπλα της στη φωτογραφία - και συνεχίζει «μας έδειξε το δρόμο πώς να στήσουμε ένα δίκτυο στήριξης αποφυλακισμένων γυναικών, ποιες είναι οι ανάγκες των εγκλείστων και ποιους τρόπους να ακολουθήσουμε ως λειτουργοί της Μέσης Εκπαίδευσης χωρίς να γινόμαστε βάρος στο σωφρονιστικό σύστημα».
Ο Κλήμης Πυρουνάκης είναι ο διευθυντής του σχολείου δεύτερης ευκαιρίας στις φυλακές Θηβών και μαζί με τον Γιώργο Ζουγανέλη, διευθυντή του σχολείου στις φυλακές Κορυδαλλού, έκαναν τη Μαρίνα να αλλάξει τη προδιαγεγραμμένη πορεία της.
Η ιστορία της Μαρίνας γράφεται σε μια εποχή που αναζητούμε από παντού ευθύνες. Το κράτος, οι πολιτικοί, η εκκλησία, οι προϊστάμενοι, οι γείτονες, οι άλλοι. Η ατομική ευθύνη επαναπαύεται μέχρι αποδείξεως του εναντίου.
Κι όμως η εξέλιξη μπορεί να ‘χει πολλούς σταθμούς, αρκεί να ‘χεις πίστη, τύχη και αύρα. Για τη Μαρίνα συνεργάστηκαν πάνω από 20 άτομα εθελοντικά. Ήθελαν και το ‘καναν. Δεν περίμεναν κανέναν φορέα να τους εμψυχώσει, δεν χρονοτρίβησαν πάνω από γκισέ.
«Εκεί γνώρισα ένα παιδί, ερωτευτήκαμε και αποφασίσαμε να συζήσουμε». Η μοίρα όμως της έπαιξε άσχημο παιχνίδι καθώς, όπως αποδείχθηκε, ο αγαπημένος της ήταν και αυτός μπλεγμένος σε δραστηριότητες με ναρκωτικά.
«Μια μέρα ήρθε η αστυνομία στο σπίτι και σε έρευνα στο μπαλκόνι του σπιτιού μας βρέθηκαν ουσίες. Το αγόρι μου κατάφερε να διαφύγει και εγώ κατηγορήθηκα για συναυτουργία» θυμάται έντρομη.
Και έτσι η Μαρίνα βρέθηκε το 2006 πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Στο δικαστήριο, που έγινε έναν χρόνο μετά, καταδικάστηκε σε 7 χρόνια... Η Μαρίνα όμως δεν το έβαλε κάτω και όπως εξομολογείται «με τη βοήθεια του διευθυντή του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας, κ. Γ. Ζουγανέλη, και της υπεύθυνης της κοινωνικής υπηρεσίας του Κορυδαλλού, κυρίας Μουτάφη, βρέθηκε μια φόρμουλα να φοιτήσω στο λύκειο μέσα από τη φυλακή - το σχολείο δεύτερης ευκαιρίας είναι μόνο γυμνάσιο».
All this despite the harsh realities of the global recession. Thanks to investment losses and provincial funding freezes, the university posted a deficit of $8.2 million in 2008 and a record $60.5 million in 2009, and it projects one of $14.8 million for 2011. The Katz centre remains unfinished, as do several other nearby buildings, including the Mazankowski Alberta Heart Institute, either because of the university’s deficit, or because no research funding yet exists to populate them. The university is betting on its ability to fill the space with gainful projects sometime in the future.
In the meantime, Samarasekera’s goal for U of A to become “Top 20 by 2020” remains very much on hold. The university will see across-the-board cutbacks of 5 percent in all departments next year, and even the president and the senior administration have taken “furlough” days (unpaid days off meant to cut costs). Undergraduate class sizes are growing as contract instructors are laid off. Student food bank usage has increased an estimated 20 percent in the past year, thanks to tuition hikes and rising living costs. When the Edmonton Journal reported in June that the university was expected to lose at least 400 staff and faculty to layoffs and early retirements before the year’s end, the university’s administrators objected, suggesting that the figure would be closer to 250.
(...)
Universities are responding to this new reality in two ways. On the one hand, they are reinventing themselves as agents of change in a world clamouring for solutions. Indeed, we cannot cure cancer, respond to global warming, or even maintain our current standard of living without thinkers, researchers, trained professionals, and educated citizens. On the other hand, universities are increasingly defined by the commercial forces around them, including governments that actively reward growth-friendly research and scholarship. University campuses are therefore becoming communities of academic haves and have-nots, the various disciplines divided by their perceived contributions to GDP and their capacity to attract funding. The result isn’t just classrooms named for corporate benefactors, which is old news, but a narrowing of society’s field of inquiry. A pay-per-view style of sponsored research gives those who have the money the power to determine the questions being asked, and sometimes to profit from the answers as well. So it isn’t surprising that views about Samarasekera diverge. Depending on whom you ask, she is either Canada’s bright future, or a threat to all that is sacred and good about higher education.
Google and Verizon want the FCC and Congress to allow media giants to transform wireless communications into a digital version of a bad cable TV package. Instead of a free and open Internet that will take Americans where they want to go—thanks to the longstanding neutrality principle, which guarantees equal access to all websites and applications—the Google-Verizon deal would permit Internet service providers to speed up access to some content while leaving the rest behind. Such "pay for priority" would allow big business to buy speed, quality and other advantages—which would not be merely commercial. Now that the Supreme Court has afforded corporations electioneering rights equal to those of citizens, decisions about how we communicate have a profound political component to them.
Imagine if BP could pay to have its messaging dominate digital discussion about the best policies for regulating offshore drilling and carbon emissions—to such an extent that searches for information about "clean energy" would steer straight to corporate spin. This is not a conspiracy theory; big media companies have already barred content about political issues, as Verizon did when it blocked a text-messaging application developed by NARAL Pro-Choice America. With Google in the game, the threat expands exponentially. If its deal with Verizon is allowed, the SavetheInternet.com coalition of consumer, civil rights and advocacy groups argues, "it would divide the information superhighway, creating new private fast lanes for the big players while leaving the little guy stranded on a winding dirt road." Worse still, the coalition explains, allowing corporations to write the rules would turn the FCC into a "toothless watchdog, left fruitlessly chasing complaints and unable to make rules of its own."
Μ. Κανελλή, Η γυναίκα με τα παρθένα μάτια, Νέα Εστία Κ΄(1936), από την Ανθολογία του Ρένου Αποστολίδη, Το Διήγημα, 4οςτόμος, σσ. 147-160 (για τη μεταφορά Μ. Βαρδής)
(3o MEΡΟΣ)
(……) Μόνο όπου την άγγιζα, στο σημείο ακριβώς όπου εζευγάρωνε το δέρμα μου με το δέρμα της, εκοκκίνιζε, το κρέας της εκεί ελουλούδιζε καταπόρφυρο˙ και ύστερα αποχρωματίζονταν αμέσως-σα νάσβηνε κάποιο αόρατο χείλι την εστία της πυρκαγιάς…
Έτσι την επασπάτεψα σ’ όλες τις κοίλες της εκτάσεις, παντού όπου ήξερα δέρμα. Εκείνη με άφηνε αδιάφορη, με την ίδια έλλειψη αιδημοσύνης, σα να μην είχε περάσει ποτέ της από την περίοδο της παρθενικής συστολής-με άφηνε, λές και δεν εγνώριζε τη σεξουαλική σημασία του ανδρικού χαδιού, με την άπραγη αθωότητα δίχρονης παιδούλας…(….)
Την ήθελα (….)
Εψέλισσα:
-Μ’ αγαπάς;
Μου αποκρίθηκε με απόλυτο ειλικρίνεια.
-Όχι.
-Δε μ’ αγαπάς;
-Όχι.
(Ω, κόλαση! Όχι; Και μολαταύτα ήταν εκεί, θεόγυμνη, οριζόντια, χωρίς ούτε ένα χιλιοστόμετρο κενού ανάμεσα στις εφαρμοσμένες σκιές μας!)
Εψέλισσα οργίλα:
-Θα μ’ αγαπήσεις;
-Ίσως….
Ε, στο τέλος, τι μ’ ενδιέφερε η αγάπη, αφού εξασφάλιζα την ένωση; Τι με σκότιζε η ψυχή, αφού είχα τη σάρκα;
-Eλα!...
Δεν ήρθε κείνη σε μένα˙ όρμησα όμως εγώ σε κείνη, που δεν με απέφυγε, που με δέχθηκε με άβουλη συγκατάθεση. Και σε λίγο, κάτω από το διπλό βάρος έτριξε η άμμος….
Όταν συνήλθα από την εκμηδένιση, αυτή είχε ξαναπάρει την ίδια στάση κάτω από το φεγγάρι (…..)
Την ερώτησα:
-Τι βλέπεις;
Εσκίρτησε, έγινε πελιδνή:
-Τίποτα…
-Ποιο άστρο είναι αυτό;
-Το δικό μου άστρο.
Είδα ότι την ετάραζε αυτό το θέμα˙ όλο το κορμί της, σαν οργισμένο στόμα, εκατσούφιαζε. Άλλαξα συζήτηση:
-Να που μ’ αγάπησες λοιπόν….
-Όχι, σου είπα.
-Αφού μου δόθηκες…
Μ’ εκοίταξε κατάπληκτη˙ και ήταν πραγματικό, γεμάτο ειλικρίνεια, το ξάφνιασμά της:
-Eγώ;
-Εσύ…
-Σου δόθηκα εγώ;
Επείσμωσα στον ανδρικό μου εγωϊσμό:
-Τώρα δε σε χάρηκα;
Εκούνησε το κεφάλι της με οίκτο:
-Είσαι τρελός, αγόρι μου˙ ονειρεύεσαι. Είσαι φαίνεται ολιγαρκής. Σού φτάνει το όνειρο, όταν σου λείπει η πραγματικότης.
-Ώστε δεν έγινες δική μου;
Ύψωσε τους ώμους με φυσικότητα:
-Όχι, βέβαια. Και δε μπορούσα να γίνω δική σου, πρώτα-πρώτα γιατί δε σ’ αγαπώ. Και έπειτα γιατί…
-Γιατί;
-Είμαι ακόμη παρθένος.
Για πρώτη φορά είδα το αίμα της εντροπής να της βάφει τα μάγουλα.
Παρθένος;
Μου ήρθε να καγχάσω. Χα! Χα! Χα! Παρθένος; Ας ξαναγελάσω. . Χα! Χα! Χα! Τι με περνούσε δηλαδή; Για πρωτάρη έφηβο, με τις πρώτες δειλές ανιχνεύσεις, που αγνοεί τον αρχιτεκτονικό σχηματισμό του θηλυκού; (….)
Aλίμονο…
Ήξερε θαυμάσια τι έλεγε η γυναίκα με το κόκκινο γέλιο˙ αυτή ήταν όντως παρθένος-και ήμουν εγώ ο τρελός!
Από τότε άρχισε για μένα μία αλλόκοτη ζωή, τέτια που σίγουρα δεν εδόθηκε σε κανένα αρσενικό της γης να γνωρίσει.
Την είχα, χωρίς να την έχω. Ήταν ερωμένη μου πολύ, όσο μπορεί να είναι η γυναίκα ερωμένη του άρρενος (…)
Το πείσμα της εγέννησε το πείσμα μου. Δεν μου αρκούσε να είμαι ιδιοκτήτης σ’ όλο της το οικόπεδο˙ δεν μου έφτανε να είμαι καραβοκύρης σ’ όλο το κοίλο της σκαρί…
Ήθελα να το ομολογήσει και η ίδια. Έτσι η κατάκτηση της μου φαινόταν μισή (…)
Και τη ρωτούσα:
-Tί είσαι τώρα;
-Τίποτα…
-Δεν είσαι δική μου τώρα;
-Όχι…
Όχι! Ω δαίμονα! Δεν ήταν δική μου, ενώ ήταν δική μου! Τι μαρτύριο!
Και τότε η παλάμη μου εγούβιαζε σε στραγγάλισμα˙ το χάδι μου τροχίζονταν σε νύχι˙ τα χέρια μου ολίσθαιναν από τα μάγουλά της πιο κάτω, στο λαιμό της-στα δάχτυλά μου εκάπνιζε ο πόθος του φόνου της.
Και το φίλημά μου εσάπιζε στο κλάμα…
(…..)
Με τον καιρό και με την οικειότητα, πρόσεχα και άλλα ανεξήγητα πάνω σ’ αυτό το όν:
Δεν μεταχειριζόταν ποτέ της ρούζ για τα χείλη. Κι όμως τα χείλη της ήταν καταπόρφυρα πάντοτε, μέρα και νύκτα˙ δεν εξέβαφαν ποτέ˙ ακόμα και το σάλιο της ήταν κόκκινο.
Στην αρχή ανησύχησα-ενόμισα ότι έκανε αιμοπτύσεις. Της το είπα.
Εχαμογέλασε.
-Είμαι καλά…
-Μα…
-Εξέτασέ με, αφού είσαι γιατρός…
Εγδύθηκε ατάραχη, έμεινε στα χέρια μου γυμνή, από την τάγια και πάνω. Επήρα το στηθοσκόπιο, τρέμοντας μη φτάσουν στην ακοή μου οι κλασσικοί υποτρίζοντες.
Ακροάσθηκα..
Τίποτα!
Το αναπνευστικό της σύστημα λειτουργούσε κανονικά και αθόρυβα (…)
-Αλλα τότε;
-Τι;
-Αυτό το αίμα;
-Δεν είναι αίμα…
Εσήκωσε νευριασμένα τους ώμους:
-Τι σε νιάζει;
Oι νόμοι της Φυσικής και της Ιατρικής δεν ίσχυαν λοιπόν γι’ αυτό το απίστευτο πλάσμα, που εξέφευγε από τις σιδερένιες αρπάγες των;
Αλλοτε πάλι επρόσεξα ότι δεν εκοιμόταν τη νύκτα ποτέ˙ η αυγή την εύρισκε πάντοτε με ορθό το στήθος προς τη δύση, μ’ εχθρικά γυρισμένα τα νώτα προς την πύρινη λάβα της ανατολής.
Άγρυπνη, εξαντλούσε στα χείλη της όλη της νυκτός την παλίροια˙ και σιωπηλή, αχνή, ξαπλωμένη στην πολυθρόνα, εκατάπινε τα άστρα…
Όλα τα άστρα;
Όχι.
Κατόρθωσα να διακρίνω ότι από όλα τα’ αστέρια εκείνη εστύλωνε ρεμβό, γιομάτο νοσταλγία το βλέμα της σ’ ένα στέρι κόκκινο, που την εμαγνήτιζε και την εμάγευε ακατανίκητα…
Framed by the Earth's horizon and airglow, the full moon floats in the blackness of space in this photo from the Expedition 10 crew on board the International Space Station.
The Station plays a crucial role as an orbital outpost, as NASA pursues an exploration strategy that will send humans back to the lunar surface and eventually on to Mars and beyond.
Image Credit: NASA
Μ. Κανελλή, Η γυναίκα με τα παρθένα μάτια, Νέα Εστία Κ΄(1936), από την Ανθολογία του Ρένου Αποστολίδη, Το Διήγημα, 4ος τόμος, σσ. 147-160 (για τη μεταφορά Μ. Βαρδής)
(1ο ΜΕΡΟΣ)
-Κατηγορούμενε, τι έχεις να απολογηθείς;
…………………………………………………………………………………..
Στην κυβική αίθουσα του κακουργοδικείου η λευκή σιωπή εξάπλωσε μετέωρα τα γιγαντιαία της φτερά……..
Όλοι οι παριστάμενοι, όλοι-και σύνεδροι και ένορκοι και δικηγόροι και ακροατήριο-, εκράτησαν την ανάσα των˙ στο στήθος των ασάλευτη εμαρμάρωσε η κοινή αγωνία.
Σαν αποβλακωμένος ο υπόδικος, σαν απορροφημένος από την πένθιμη παρέλαση των εσωτερικών βρυκολάκων του, δεν κινήθηκε˙ ούτε καν εφάνηκε να έχει ακούσει την καθιερωμένη δικονομική προσταγή του Προέδρου…
Πιο μετάλλινος, ξαναείπε ο τελευταίος:
-Κατηγορούμενε, τι απολογείσαι;
Mε τρόπο τον εσκούντηξε κάτω από το εδώλιο ένας από τους συνηγόρους του:
-Κύριε Βαλμή, την απολογία σας…
Και, πιο σιγά, για να τον καταλάβει μόνο το σωριασμένο πάνω στο σκαμνί της ατιμίας ερείπιο:
-Ελάτε˙ θάρρος, δυστυχισμένε μου φίλε….
Τότε μόνο συνήλθε ο κατηγορούμενος από το ληθαργικό του αποκάρωμα.
Τινάχθηκε πάνω, μηχανικά και αυτόματα ετακτοποίησε τα κατάμαυρα και σγουρά μαλλιά, που του εσκίαζαν βαρύ το κεφάλι, σαν με πτίλωμα κόρακος, και άνοιξε το στόμα για να μιλήσει.
Ήταν ο Παύλος Βαλμής, ο γνωστός στους κοσμικούς κύκλους γιατρός-νεαρός επιστήμων, τελειοποιημένος στην Ευρώπη, που έδινε τις πιο λαμπρές ελπίδες για ένα ένδοξο μέλλον και τον εθεωρούσαν σίγουρο υποψήφιο για μίαν από τις υφηγεσίες της Χειρουργικής.
Και τώρα;
Αλίμονο….
(Το φοβερό δράμα είχε έξαφνα πάνω του χιμήξει σαν όρνεο˙ του είχε τυφλώσει με το καννίβαλο ράμφος του και τα δύο μάτια της ευτυχισμένης του μοίρας…)
…………………………………………………………………………………….
Η «ελίτ» της αθηναϊκής κοινωνίας είχε συρεύσει την ημέρα της δίκης στο δικαστήριο˙ με μύριες αδηφάγες γλώσσες τον εροφούσε από όλους τους πόρους η λερναία περιέργεια του πλήθους.
Πράγμα παράξενο-γιατί θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο-˙ οι γυναίκες τον εσυμπονούσαν και οι άντρες του έριχναν το άδικο, του ακόντιζαν όλοι κατακέφαλα το βράχο της ύβρης:
-Κακούργε!
Ήταν κάτι πιότερο από πελιδνός την ώρα της απολογίας του ο Παύλος Βαλμής: ήταν πτωματικός, τεφρός, γαιόχρωμος-λες και από τώρα τον εκυρίευε, σαν πρόωρα πεθαμένο, η σκοτεινή πλημμυρίδα του χώματος…
(…………)
Άρχισε:
………………………………………………………………………………..
-Πού την εγνώρισα; Πώς την εγνώρισα; Γιατί την εγνώρισα; Δεν ξέρω…..Αρκεί ότι την εγνώρισα….Την εγνώρισα όσο μπορεί να γνωρίσει ένας άντρας μία γυναίκα. Δηλαδή δεν την εγνώρισα καθόλου….Γιατί όσο περισσότερο γνωρίζεις μία γυναίκα, τόσο περισσότερο την αγνοείς. Η γυναίκα είναι μία κατακόμβη λαβυρίνθου˙ όσο πιότερο εισδύεις στα βάθη της, τόσο και ολόγυρά σου μεγαλώνει το αβυσσαλέο σκοτάδι…
Ο Πρόεδρος τον διέκοψε με νευρικότητα:
-Κατηγορούμενε, εισέλθετε εις την ουσίαν, εις την ουσίαν! Εδώ δεν ήλθατε να φιλοσοφήσετε, αλλά να απολογηθείτε, να απολογηθείτε, να απολογηθείτε….
(…….)
Έτσι ο γιατρός Βαλμής μπόρεσε να συνεχίσει την απολογία του-με μία σύσταση μόνο: «να συντομεύει…., να συντομεύει…, να συντομεύει».
-Ήταν καλοκαίρι…..ένας κόκκινος Ιούλιος, κόκκινος σαν τα χείλη της, κύριοι….Ώρες-ώρες ενόμιζα ότι ο Ιούλιος είχε γεννηθεί από τα χείλη της, σα νάταν το στόμα της η μήτρα του χρόνου…Παραθέριζα τότε…(……)
Και την εγνώρισα!
Ούτε πατέρα είχε˙ ούτε μητέρα˙ ούτε συγγενείς˙ ήταν μόνη, και ξένη, και απόκοσμη, σαν να την είχε σπείρει στη γη μας ένας άλλος πλανήτης. Δεσποινίς; Κυρία; Χήρα; Δεν ήξερα, κανείς δεν ήξερε. Όλοι την έλεγαν: «Η γυναίκα με το κόκκινο γέλιο…»
Εχόρεψα μαζί της….
Ήταν λυγερή και σβέλτη, σαν υλοποίηση νεκρής καλλονής. Στο χορό μου εγλυστρούσε από τα χέρια μου, σαν πνεύμα θηλυκό˙ την έχανα εξαφνικά από την αγκάλη μου, ενώ βρισκόταν όλη μέσα στην αγκάλη μου (….)
Την έβλεπα όλη, όμως την ένιωθα μισή. Τα μάτια μου δεν διέκριναν έλλειψη στο φωτεινό της περίγραμμα, όμως η αφή μου αντιλαμβανόταν ένα κενό…(…..) Το κορμί της έφευγε, εδραπέτευε, εξαϋλωνόταν, εταξίδευε, και μου άφηνε μόνο το σχήμα του-εχόρευα, αλίμονο, μόνο με το εξωτερικό περίβλημα, με το κούφιο φλοιό του τέρατος.
(….) Η μέθη της ελάττωνε ακόμα-τι παράξενο!-, αντί να της αυξάνει, το σώμα της, που εφάνταζε τώρα σα λευκό φάσμα, και διάκρινα στη φόρμα του διάκενα, ρωγμές, λες και δεν ήταν υπαρκτό πλάσμα, αλλ’ εκτόπλασμα.
Δεν είχε σάρκα πια εκείνη την ώρα ο άτιμος δαίμονας, σαν να την είχε όλη διαλύσει το διαβρωτικόν οξύ του αλκοόλ.
Ήταν ένα περίπνευμα θηλείας.
* Οι παρενθέσεις με τις εσωτερικές τους τελείες δηλώνουν την αναγκαστική εκ του μεγέθους του κειμένου αποκοπή τμημάτων αυτού-κατά την κρίση του μεταφορέα
Τα παράδοξα και η ειρωνεία φύονται παντού κατά μήκος του Τείχους. Τοξικά κανάλια ρέουν από το Μεξικό προς τις ΗΠΑ μεταφέροντας απόβλητα Αμερικανικών εργοστασίων που μετακόμισαν στο Μεξικό για να αποφύγουν την περιβαντολογική νομοθεσία των ΗΠΑ. Τα τοξικά που περιέχουν τα νερά τους αρκούν για να καταστρέψουν την επιδερμίδα μέσα σε λεπτά. Μαζί με τα τοξικά, τα κανάλια μεταφέρουν και λαθρομετανάστες που κολυμπούν στα τοξικά απόβλητα γνωρίζοντας ότι οι Αμερικανοί συνοριοφύλακες δεν τολμούν να μπουν στα νερά αυτά.
Κάπου πιο κει, τα τοξικά αυτά νερά τα χρησιμοποιούν οι Αμερικανοί αγρότες για να ποτίζουν τα γενετικά μεταλλαγμένα δημητριακά τους. Οι ίδιοι αγρότες που προσλαμβάνουν, με μισθούς που το Τείχος κρατά χαμηλούς, όσους Λατινοαμερικάνους καταφέρνουν να περάσουν απέναντι είτε κολυμπώντας στα τοξικά είτε διασχίζοντας δεκάδες χιλιόμετρα στην έρημο κάτω από την μύτη των συνοριοφυλάκων και του στρατού.
Η πεμπτουσία του Τείχους είναι ο τρόπος που διαπλάθει, σε όλο το απέραντο μήκος του, τις ζωές: Των εν δυνάμει λαθρομεταναστών που πριν αποτολμήσουν να περάσουν το τείχος την νύχτα, περνούν την ημέρα τους μαζεύοντας δυνάμεις σε φτωχικές μεθοριακές πόλεις βουτηγμένες στην ηρωίνη και στο έλεος των βιομηχανιών που στην σκιά του Τείχους λειτουργούν ανεξέλεγκτα. Σαν μία συμβολική μαζική βάπτιση πριν το μεγάλο εγχείρημα.
Στο μεταξύ μικροαστοί και ανασφάλιστοι Αμερικανοί περνούν νόμιμα το Τείχος από την ανάποδη για γιατρούς και φάρμακα που τους είναι απαγορευτικά στην υπερδύναμη. Τα φαρμακεία από την μεριά του Μεξικού ανταγωνίζονται σε αριθμό μόνο… τις κάβες (όπου τα οινοπνευματώδη πωλούνται μισοτιμής σε σχέση με την Αμερικανική μεριά).
(...)
Από την μία μεριά, την Αμερικανική, μία παραλία εκκενωμένη από ανθρώπους έτσι ώστε οι Αρχές, με το που βλέπουν άνθρωπο, να ξέρουν ότι είναι στόχος - παράνομος - ξένος.
Από την άλλη μεριά της ίδιας παραλίας, ζωή. Ένα πλήθος που ακόμα κι όταν κολυμπά και χαίρεται την παραλία στην πραγματικότητα έχει το μυαλό του αλλού - ελκύεται από το Τείχος σαν τα έντομα στο λυχνάρι, σαν ολόκληρη η ήπειρος της Νότιας Αμερικής, από την Terra del Fuego στην Tijuana και από την Βολιβία στην Juarez, να γέρνει πάνω σε αυτές τις ράγες με την ελπίδα της πρόσβασης στην σύγχρονη Γη της Επαγγελίας.
Η πολιτική οικονομία κάθε τμήματος του Παγκοσμιοποιούμενου πλέον Τείχους (από το Κόσοβο και τις συνοικίες της Βαγδάτης, στο Μπέλφαστ, στην Λευκωσία,, στην Παλαιστίνη, στα σύνορα Αιθιοπίας-Ερυθραίας, στο Κασμίρ, στην Κορέα) μπορεί να έχει τις ιδιαιτερότητές της όμως το Τείχος παγκοσμιοποιείται σε μια εποχή που υποσχέθηκε να το καταργήσει.
Μέχρι να καταργηθεί η εγκατάσταση του Αίσχους, μέχρι να πέσει το Τείχος, οι λουόμενοι της Tijuana θα συμβολίζουν την υποκρισία της ύστερης παγκοσμιοποίησης.
Το θέμα ενός πολέμου κατά του Ιράν παραμένει ανοιχτό εδώ και χρόνια και αναζωπυρώθηκε πρόσφατα με άρθρο του Ατλάντικ Μάνθλυ και δηλώσεις του επιφανούς νεοσυντηρητικού Τζων Μπόλτον. Είναι ένα τεράστιο ζήτημα παγκόσμιας σημασίας, στο οποίο, υπογραμμίζοιυν διπλωμάτες στην Ελλάδα, η Αθήνα δεν έχει δυνατότητα να αναμειχθεί με ασφάλεια. Την υπερβαίνει πάρα πολύ και, λένε, το καλύτερο που θάχε να κάνει θάταν να μείνει μακριά από μια φωτιά που, αν ανάψει, μπορεί να εξελιχθεί στην πιο επικίνδυνη πολεμική σύγκρουση μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, σε γενική σύρραξη Μουσουλμάνων και Δύσης με πιθανή χρήση και πυρηνικών όπλων. Πιο έξυπνη και πιο ρεαλιστική είναι, πιστεύουν, στο ζήτημα αυτό, η στάση του “επιτήδειου ουδέτερου”.
Απομένει να δούμε πως θα εξελιχθεί το Μεγάλο Παιχνίδι στο τετράγωνο Τεχεράνη-Τελ Αβίβ-Ουάσιγκτον-Αγκυρα και πως θα λειτουργήσει η ελληνική παρεμβολή. Την περασμένη Δευτέρα, η εφημερίδα Φαϊνάνσιαλ Τάιμς δημοσίευσε ένα πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ που μιλούσε για τελεσίγραφο των ΗΠΑ προς την Αγκυρα. Κατά την εφημερίδα ο Πρόεδρος Ομπάμα προειδοποίησε προσωπικά τον Ταγίπ Ερντογάν ότι, αν δεν επαναπροσανατολισθεί εν σχέσει με το Ισραήλ και το Ιράν, θα έχει δυσκολίες να του εγκρίνει το Κογκρέσσο την αγορά μη επανδρωμένων αναγνωριστικών αεροσκαφών, που χρειάζεται για την αντικουρδική του καμπάνια.
For the Obama administration, the prospect of a nuclearized Iran is dismal to contemplate— it would create major new national-security challenges and crush the president’s dream of ending nuclear proliferation. But the view from Jerusalem is still more dire: a nuclearized Iran represents, among other things, a threat to Israel’s very existence. In the gap between Washington’s and Jerusalem’s views of Iran lies the question: who, if anyone, will stop Iran before it goes nuclear, and how? As Washington and Jerusalem study each other intensely, here’s an inside look at the strategic calculations on both sides—and at how, if things remain on the current course, an Israeli air strike will unfold.
Τα σχολεία στις 13 Σεπτέμβρη θα ανοίξουν τύποις και είναι ζήτημα αν θα λειτουργήσουν με κανονικούς ρυθμούς ακόμα και στο τέλος της σχολικής χρονιάς. Τα κενά από τη δραματική μείωση των διορισμών και τις υπερδιπλάσιες σε σχέση με πέρυσι συνταξιοδοτήσεις είναι τεράστια. Μόνο στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση φτάνουν τις 11 με 12 χιλιάδες και δεν πρόκειται να καλυφθούν ούτε με αναπληρωτές, αφού κι εκεί έχει πέσει τσεκούρι.
Η εικόνα που διαμορφώνεται έχει ως εξής: Οι μόνιμοι διορισμοί έπεσαν φέτος στο μισό. Είναι μόλις 2.825 για την πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση σε σχέση με περίπου 6.000 πέρυσι. Οι φετινοί διορισμοί είναι οι λιγότεροι την τελευταία δεκαπενταετία. Την ίδια ώρα τινάζεται στα ύψη ο αριθμός των εκπαιδευτικών που υποχρεώθηκε σε πρόωρη συνταξιοδότηση, λόγω των αντιασφαλιστικών μέτρων της κυβέρνησης.
Αν δεν έφευγαν τώρα, θα έβγαιναν από την τάξη με... μαγκούρα, όπως θα συμβεί στις επόμενες γενιές, αν καταφέρουν να διοριστούν ποτέ. Από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση φεύγουν 3.930 εκπαιδευτικοί σε σχέση με 1.745 πέρυσι ενώ από τη δευτεροβάθμια 7.526 σε σύγκριση με 2.726 πέρυσι. Μόνο από τις συνταξιοδοτήσεις, τα κενά είναι 11.456. Τι στέλνει στα σχολεία η κ. Διαμαντοπούλου; Περίπου 5.000 αποσπασμένους και μόλις 2.825 νέους εκπαιδευτικούς.
But Social Security is actually a key testing ground — it’s the place where you really see what people are after, and also get a sense of whether they’re at all honest about what they’re trying to do.
So: Pat Toomey supports replacing much of Social Security with a system of private accounts, but denies that this is privatization — and denounces those who use the term:
I’ve never said I favor privatizing Social Security. It’s a very misleading — it’s an intentionally misleading term. And it is used by those who try to use it as a pejorative to scare people
Oh, my. Back in the 1990s the Cato Institute had something called The Project on Social Security Privatization, which issued papers like this one from Martin Feldstein: Privatizing Social Security: The $10 Trillion Opportunity.
Then the right discovered that “privatization” polled badly. And suddenly, the term was a liberal plot — hey, we never said we’d do that.
The first key to his argument is that the private sector has failed when it comes to housing finance:
I proposed a solution that recognized the necessity, not the desirability, of using government involvement, which would take the form of rolling FNMA, FHLMC, and other housing agencies into one giant agency – call it GNMA or the Government National Mortgage Association for lack of a more perfect acronym – and guaranteeing a majority of existing and future originations. Taxpayers would be protected through tight regulation, adequate down payments, and an insurance fund bolstered by a 50–75 basis point fee attached to each and every mortgage. Seemed commonsensical to me. After all, Fannie and Freddie had really blown up because of the private/public nature of their charter, which incentivized executives and stockholders to go for broke with the implicit understanding that Uncle Sam would be there as a backstop should anything go wrong. If you eliminated the private incentive and provided a tighter regulatory watchdog, we would have no more “liar loans” or “no docs” and a much sounder foundation for future homeowners and investors. The private market, to my mind, had really lost its claim as the most efficient and judicious arbiter in this particular case. Markets and private incentives without proper guardrails were as threatening to a sound economy in the 21st century as too much regulation and government ownership proved to be in the 1970s.
The death toll from fighting between Syrian government forces and civilians is rising, a day after the U.N. Security Council failed to approve a plan...
Saif al-Islam Gadhafi, the son of Libya's deposed leader Moammar Gadhafi, could go on trial "within weeks or months," Libya's interior minister said Sunday.
Demonstrators clashed with police outside the interior ministry in Cairo on Sunday as anger mounts over a deadly stampede at a soccer match that killed...
Swiss-based commodities trader Glencore is willing to offer a higher than expected premium to clinch its acquisition of global mining giant Xstrata, the Financial Times...
Chancellor Angela Merkel and the bulk of the German cabinet descended on Paris Monday on a mission to rescue her French ally President Nicolas Sarkozy's...
The Court of Arbitration for Sport (CAS) on Monday suspended Spanish cyclist Alberto Contador for two years for a doping offence during the 2010 Tour...
China today denied US accusations it was protecting the Syrian regime, after drawing international criticism for vetoing a UN resolution condemning a deadly crackdown on...
Ομιλίες από το συνέδριο για τον Παπαδιαμάντη και τη μετάφραση (7-8.10.2011. Πηγή) : Ο Παπαδιαμάντης αυτό-μεταφραζόμενος Καραγεωργίου Τασούλα “Μετάφραση” και...
Το ιστολόγιο “το πορτατιφ” προσαρμόζει στα τρέχοντα το ποίημα “Φοβάμαι” του Μ. Αναγνωστάκη. Αναδημοσίευση: Φοβάμαι τους ανθρώπους που κατηγορούν τους...
Ποια Ελλάδα καταρρέει; Η απουσία του αστικού στοιχείου ως το προπατορικό αμάρτημα του νεοελληνικού κράτους. Του Βλάση Αγτζίδη. Αναδημοσίευση από Καθημερινή (18.12.2011) Λίγα...
