Διαβάστε σήμερα στην Ατζέντα της Ημέρας: Εν ψυχρώ δολοφονία του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια

---

Η σύγκρουση μόλις έγινε αμείλικτη από antinews.gr 19/07/2010

Αλλαγή εποχής με αποσταθεροποίηση

Σε προηγούμενη ανάρτησή μας (μετά την αποστολή της βόμβας – πακέτο) στον Μιχάλη Χρυσοχοίδη, με τίτλο “Οι γερμανικές … ουρές της βομβιστικής ενέργειας”, είχαμε επισημάνει για πολλοστή φορά ότι “η εξάρθρωση του «Επαναστατικού Αγώνα» καλλιέργησε το έδαφος για τη χειραγώγηση και την καθοδήγηση κάποιων εγχώριων οργανώσεων από εξωθεσμικούς παράγοντες, μυστικές υπηρεσίες και πάσης φύσεως δομημένα συμφέροντα….”

Γράφαμε επίσης ότι, στην πραγματικότητα, είτε πρόκειται για τη «Λαϊκή Θέληση», είτε για τη «Σέχτα Επαναστατών», είτε για την ΕΝΕΔΡΑ, είτε για τη «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς», είτε για αυτονομημένα ή δομημένα, εγχώρια ή ξενικά, συμφέροντα, είναι φανερό ότι κάποιοι τελικά απεργάζονται βαθύτερα σχέδια αποσταθεροποίησης.

Έχουμε επίσης επισημάνει κατά καιρούς την “σύμπτωση” μεθόδων και ενεργειών της τρομοκρατίας με το κοινό ποινικό έγκλημα.

Μετά την σημερινή δολοφονική επίθεση εναντίον του Σωκράτη Γκιόλια οι εκτιμήσεις εκείνες καθίσταται πλέον βεβαιότητα.

Η Αστυνομία αποδίδει ήδη την ενέργεια στην “Σέχτα¨, αλλά η μέθοδος εκτέλεσης παραπέμπει σε μεθόδους της ρωσικής Μαφίας (ειδικά το πρωινό ξύπνημα).

Όλοι θυμούνται επίσης όσα γράφονταν για τις διασυνδέσεις της “Σέχτας” με το Συνδικάτο του Εγκλήματος του Κορυδαλλού. Και στην περίπτωση της απαγωγής Παναγόπουλου δεν ειχαν άλλωστε πυρπολήσει το αυτοκίνητο που χρησιμοποιήθηκε;

Η σοβαρότητα και του εγχειρήματος και της κατάστασης υποδεικνύεται και μόνο από το ότι μετά τις υποθέσεις Βιδάλη και Πολκ του Εμφυλίου για πρώτη φορά δολοφονείται στην Ελλάδα δημοσιογράφος σε μια υπόθεση που αφορά καταφανώς την πολιτική συγκυρία.

Ούτε στην υπόθεση Λαμπράκη δεν τόλμησαν να σκοτώσουν δημοσιογράφο.

Αν στην περίπτωση του παγιδευμένου δέματος με αποδέκτη τον Μιχάλη Χρυσοχοϊδη (και όπως αποκαλύπτει ο “αποστολέας Χρ. Καραβέλας”) κρύβονταν ενδεχομένως, κάποια εξωθεσμικά κέντρα αποφάσεων που έχουν λόγους να ανησυχούν για τη συνέχεια των αποκαλύψεων γύρω από το τις μίζες της SIEMENS, τότε τι μπορεί να υποθέσει κανείς για τον ατυχή Γκιόλια που όπως λέγεται ενεπλάκη δημοσιογραφικά σε σοβαρότατες υποθέσεις;

Σε κάθε περίπτωση όλοι αντιλαμβάνονται πλέον ότι η κατάσταση εκτραχύνεται επικίνδυνα.

Το “σύστημα” και τα παρακλάδια του, μαζί με τους εγκεφάλους και τις παραφυάδες της τρομοκρατίας δεν περιορίζονται πλέον στο να στέλνουν μηνύματα. Χύνουν και αίμα για να διαφυλάξουν τα συμφέροντά τους.

Και δεν τολμούμε να εικάσουμε τι θα συμβεί στην συνέχεια

 Υπερασπίζοντας το Σύνταγμα, του Προκόπη Παυλόπουλου, Η Καθημερινή 18/07/2010

 (...) Επανέρχομαι, τονίζοντας ότι οι προμνημονευόμενες ρυθμίσεις συνεπάγονται πραγματική κατάλυση του Συντάγματος (άρθρο 36 παρ. 2), στο μέτρο ιδίως που τόσο με βάση το περιεχόμενό τους όσο και με βάση τον πρωτοφανή τρόπο ψήφισής τους επιτρέπουν, με απλή υπογραφή υπουργού, να εντάσσονται στην έννομη τάξη μας και να εφαρμόζονται, erga omnes, κανόνες δικαίου οι οποίοι επιβαρύνουν τόσο επώδυνα το κοινωνικό σύνολο, παρακάμπτοντας -κατά την ηπιότερη έκφραση- τη Βουλή.

Α. Και η μεν κυβέρνηση δεν φαίνεται να έχει καν συναίσθηση των ευθυνών της για το θεσμικό -και όχι μόνον- ολίσθημα, στο οποίο υπέπεσε. Ευθύνες οι οποίες προκύπτουν και από τις συνταγματικές διατάξεις των άρθρων 1 παρ. 2 και 3 (περί λαϊκής κυριαρχίας) και 120 παρ. 2 (περί σεβασμού του Συντάγματος).

Β. Θα περίμενε όμως κανείς κάπως περισσότερη ευαισθησία και παρρησία από «έμπειρους νομικούς» που, παραδόξως, έμειναν αδιάφοροι και σιωπηλοί μπροστά σ’ αυτόν τον κυβερνητικό κατήφορο, για να μην πω τον κυβερνητικό ξεπεσμό. Οταν, ιδίως ορισμένοι απ’ αυτούς, διεκδικούν, όπως είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους, ως σήμερα τα εύσημα των υπερασπιστών του «ένα, ένα, τέσσερα» -θεσμικού προγόνου του άρθρου 120 του ισχύοντος Συντάγματος- και όταν, επιπλέον, δεν χάνουν, διαχρονικώς μάλιστα, την ευκαιρία να «ξιφουλκούν» αρθρογραφώντας και μιλώντας δημοσίως, «όλως τυχαίως» όταν βολεύει τις επιλογές του νυν κυβερνώντος κόμματος. Και μάλιστα για πολύ μικρότερης θεσμικής σημασίας ζητήματα. Ορα π. χ. τη νομική φιλολογία και παραφιλολογία για τις υποθέσεις των «ταυτοτήτων» και του «βασικού μετόχου». Πόσο μελάνι χύθηκε και πόσες φωνές ακούσθηκαν για τις υποθέσεις αυτές! Και πόσο έρχονται σ’ αντίθεση με τη σημερινή εκκωφαντική σιωπή τους για το μείζον ζήτημα ωμής παραβίασης του άρθρου 36 παρ. 2 του Συντάγματος!

---

 

 

ΣΤΡΑΤΗΣ ΜΥΡΙΒΗΛΗΣ (1892-19/7/1969)

Οι ιδεολογικές μεταμορφώσεις του Μυριβήλη, του Βασίλη Κ. Καλαμάρα, 9/12/2009.

Στράτης Μυριβήλης, Ο Βασίλης ο Αρβανίτης (απόσπασμα)

ΕΙΝΑΙ λογής παλικαριές, είναι και λογής παλικάρια. Το κάθε τι στη ζωή το αγναντεύεις και το χαίρεσαι μέσα στον περίγυρό του. Όμως μέσα του είναι κ' ένας σκοπός που το κυβερνά, κι αυτός είναι που του δίνει το νόημά του. Κάθε καρπός θέλει τη γης και το κλίμα του για να μελώσει, θέλει κ' ένα στόμα να τον βυζάξει. Κάθε καράβι θέλει τα νερά του για να πλέψει, όμως η μοίρα του, εκεί σ' ένα μακρινό λιμάνι στέκεται και το καρτερεί. Έτσ' είναι. Μόνο το Βασίλη τον Αρβανίτη, που στάθηκε μέσα στα παιδιάτικά μου όνειρα ο αρχάγγελος της παλικαριάς, τόσα χρόνια περνούσαν από πάνω μου, μέστωναν τη στόχασή μου, και μολαταύτα δε μπορούσα να καταλάβω το θάμα της ορμής του. Τι γύρευε, πού τραβούσε και τι πίστευε. Και μόνο τώρα, που ωρίμασε ο καημός στην ψυχή και στέριωσε ο καιρός την αντριά μου, τον κατάλαβα. Σήμερα, από την κορφή της ζωής, γυρίζω τα μάτια προς τα περασμένα, αγναντεύω τους αλλοτινούς ανθρώπους που έφυγαν, ανιστορώ τα πρόσωπα, τις κουβέντες και τα διανέματα. Μια ανάσα ζεστή και γλυκιά, έτσι σαν από ζεστό ψωμί, έρχεται από κει, γλείφει το πρόσωπο, ψιλή φλόγα. Μοσχοβολά αβαγιανούς και ρίγανη, σταφύλια πατημένα και τσακισμένα φύλλα της πικραμυγδαλιάς, που κανένας μας δεν άπλωνε να κόψει τα τσάγαλά της πάνω από τη στέρνα. Είναι οι αψιές μυρουδιές της θαλασσινής εξοχής και του σπιτιού, που μου στέλνουν τα παιδιάτικα καλοκαίρια. Τα νησιώτικά μου τα καλοκαίρια. Περνούν μπροστά από τα μάτια μου, χτυπημένα απότομα από τα ασημένια σπαθιά των μεσημεριών. Τραγούδια Αιγαιοπελαγίτικα πάνε κ' έρχουνται, ορμούν σαν τα χελιδόνια γύρω στις κούνιες, που πετάν από δέντρο σε δέντρο. Γεμίζουν βουή τις βάρκες και τις ταβέρνες. Κάτι αγόρια τα τραγουδάνε, βασανισμένα από τη φαντασία και τα μυστικά τους οράματα. Ακροζυγιάζουνται ξεσκούφωτα πάνω σε πανύψηλους βράχους όρθιους, που έχουν το χρώμα του φρέσκου ατσαλιού και μάλλιασαν οι σκισμές τους από το μούσκλι. Τα πρόσωπα στράφτουν από τη ζωή, μορφάζουν με πάθος, γανωμένα από τ' αλάτι και τον ήλιο. Χουγιάζουν τη θάλασσα κατάμουτρα. Κι αυτή ξαμολάει κατά πάνω τους κάτι κύματα, στηθάτα αλόγατα. Όλ' αυτά φωσφορίζουν, δονίζουν μαγικά τον αέρα. Οι πνοές έρχουνται και μοσχοβολούν τη μνήμη, σα μακρινές πυρκαγιές από δάσα. Και μέσα στην καρδιά αυτού του μαγικού κόσμου, στέκεται τροπαιοφόρος ένας ξανθός παλίκαρος. Πότε χαμογελά καλοσυνάτος και ζευγαρίζει πίσω με τ' άσπρα δάχτυλα κάτι ξανθά μαλλιά σαν από φως. Πότε πάλι συννεφιάζουν τα μαβιά μάτια του. Γίνουνται μολυβιά σα δυο σφαίρες του γκραδιού και το κάτω χείλι ξεβγαίνει με το μορφασμό του ερεθισμένου αγριμιού, που οσμίζεται να χιμήξει. Σαν τι γύρευε και χτυπιόταν με τόσον καημό η παλικαριά του Βασίλη του Αρβανίτη; Με τους ανθρώπους και με το Θεό χτυπιόταν, με ξένους και δικούς, με το καλό και με το κακό έπιανε αμάχη. Και ποτές δεν έλεγε να καταλαγιάσει ο παραδαρμός του.

Στοχάζουμαι κάτι νερομάνες, που αναβρύζουν ολομόναχες στην ερημιά κάτ΄από τον ουρανό. Τινάζουν τη δροσιά τους μέσα από την πυρωμένη πέτρα και κανένας δεν είν' εκεί ν' απλώσει τη φούχτα στο χόχλο, ν' ανεστηθεί η καρδιά του. Μήτε άνθρωπος, ούτε θεριό, ουδέ πουλί, μηδέ χορτάρι. Τα νερά τάχατες τραγουδούν για τον εαυτό τους; Η χαρά τους βουίζει μάταια, δίχως να ξεδιψάσει ψυχή; Ας μην αμαρτάνουμε. Τίποτα δεν πάει στα χαμένα, αφού είναι ο Θεός γυροπερίγυρα και ανασαίνει γαληνά την ειρήνη του. Αυτός τα χαίρεται, πίνει τα νερά κι ανεγαλλιάζει από τη δροσιά η φλογερή καρδιά Του. Είναι απλωμένη η χαρούμενη Παρουσία Του ως και στην πιο απόμερην ερημιά, εκεί που τρίζει ο άμμος μες στη μοναξιά και δε βρίσκει μια χαραμίδα για τη ρίζα της η πιο ταπεινή κάπαρη. Αυτός χαμογελά προς την έρημη πέτρα, που την ψήνει ο ήλιος και μυρίζει θειάφι, την καίγει και θρει μες στο καταμεσήμερο, αφράτη σαν το παξιμάδι. Τέτοια, λογιάζω, θα ήταν κ' η παλικαριά του Βασίλη του Αρβανίτη. Ανάβρα αχρείαστη για όλο τον κόσμο, αξήγητη για τους ανθρώπους, όμως μεγάλη χαρά μπρος στα μάτια του Θεού, που σπαρταρούσε μέσα του.

(Η πρώτη έκδοση του βιβλίου έγινε το 1943).

---

 

(φωτογραφία από το έργο Women of Allah της ιρανής Shirin Neshat)

Shirin Neshat, The Times.

So schön ist’s in Iran. Dem ersten Kinofilm der bildenden Künstlerin Shirin Neshat mangelt es an Tiefe, von Tobias Timm, Die Zeit, 1/7/2010.

---

Ολέθριες εμμονές, του Γιάννη Τριάντη, Ελευθεροτυπία, 1/7/2010.

"Ο κόσμος ακονίζει τα μαχαίρια του κι ας μην κατεβαίνει στον δρόμο. Η σιωπή του είναι μια πυρηνική βόμβα που θα εκραγεί στην ώρα της και θα σαρώσει τους ευπειθείς που υπέγραψαν το ανατριχιαστικό Μνημόνιο *** Λένε οι δεξιοτέχνες του ψεύδους ότι με πόνο ψυχής -και για τη σωτηρία της πατρίδος- παίρνουν σκληρά και αντιδημοφιλή μέτρα. Εκείνο που δεν λένε είναι ότι υπήρχε άλλος δρόμος. Πρώτον, χρονική επιμήκυνση του χρέους. Δεύτερον, άμεση χρηματοδότηση με σχετικά χαμηλό επιτόκιο. Και τρίτον, μια σθεναρή στάση έναντι των εταίρων, υποστηριζόμενη από τα στοιχεία της απτής πραγματικότητος: αν δεν υλοποιηθούν αυτά τώρα -μιλάμε για το τέλος Οκτωβρίου, μετά τις εκλογές- οι επιπτώσεις θα είναι δραματικές, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για την Ενωση (κυρίως για τη Γερμανία και τη Γαλλία, των οποίων οι τράπεζες θα κινδύνευαν να χάσουν τα χρήματά τους σε περίπτωση ελληνικής πτώχευσης)... Ομως αυτά απαιτούν στιβαρό τιμόνι και σοβαρούς, αποφασισμένους ανθρώπους και όχι φλύαρους ταξιδιώτες που γύρναγαν τον κόσμο για το θεαθήναι και πανηγύριζαν για την παράδοση της χώρας στους δεσμοφύλακες..".

 

Απρόθυμοι για την ιθαγένεια. Κάτω των προσδοκιών ο αριθμός των μεταναστών που υπέβαλαν δικαιολογητικά, του Νίκου Χασαπόπουλου, Το Βήμα, 1/7/2010.(σχόλιο: μας είχαν "ζαλίσει" όμως για τρεις μήνες για το όλο θέμα...)

 

Τι λέει το Μνημόνιο; του Ι.Κ. Πρετεντέρη, Τα Νέα, 1/7/2010.

"ΣΥΓΧΩΡΕΣΤΕΜΕ, αλλά ένα πράγµα δεν µπορώ να καταλάβω. Τι πάει να πει ότι η κυβέρνηση κάνει το ένα ή το άλλο επειδή «το λέει το Μνηµόνιο». Εξ όσων γνωρίζω, οι δηµοκρατικές κυβερνήσεις δεν προασπίζουν κανένα Μνηµόνιο. Προασπίζουν το δηµόσιο συµφέρον. Τελεία, παράγραφος. ΜΕ ΑΛΛΑ λόγια, υπάρχουν πράγµατα δυσάρεστα και δύσκολα, αλλά αναγκαία και χρήσιµα για το συµφέρον του τόπου. Αυτά οφείλει να τα κάνει η κυβέρνηση ανεξαρτήτως κόστους και ασχέτως αν τα αναφέρει ή δεν τα αναφέρει το οιοδήποτε Μνηµόνιο. ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ. Χρειάζεται η χώρα να πετσοκόψει το δηµό σιο έλλειµµα; Ούτε συζήτηση. Να περιορίσει τον δηµόσιο το µέα στα ελάχιστα όριά του, να µειώσει δραστικά τον αριθµό των δηµοσίων υπαλλήλων, να κλείσει δηµόσιους οργανισµούς, να κυνηγήσει µε φανατισµό τη σπατάλη του δηµοσίου χρήµατος. Αυτές είναι υποχρεώσεις που δεν απορρέουν από το Μνηµόνιο (ακόµη κι αν περιέχονται στο Μνηµόνιο), αλλά από τη στοιχει ώδη προάσπιση του δηµοσίου συµφέροντος".

Μία οφειλόμενη απάντηση, του Σταύρου Λυγερού, Η Καθημερινή, 2/7/2010.

«Μυστική συνάντηση» Ελιέζερ - Νταβούτογλου. Ο Ομπάμα πίεσε Τουρκία και Ισραήλ για να πραγματοποιηθεί η συνάντηση, Ελευθεροτυπία, 1/7/2010.

Παλαιστινιακή "επανάσταση", The New York Times-Η Καθημερινή, 1/7/2010.

Η κουλτούρα των όπλων, της Ρίτσας Μασούρα, Η Καθημερινή, 1/7/2010.

"Ηταν απλώς μια αναμενόμενη είδηση. Το Ανώτατο Δικαστήριο στις ΗΠΑ έκρινε ότι οι Πολιτείες δεν μπορούν να απαγορεύσουν ή να περιορίσουν το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του Αμερικανού πολίτη να κατέχει όπλο. Μα, ποιος είπε ότι επί της ουσίας ίσχυε ποτέ το αντίθετο; Απλούστατα και αυτή τη φορά, η δικαστική απόφαση έδωσε την ευκαιρία στους βιομηχάνους όπλων να θριαμβολογήσουν και επί τη ευκαιρία να επικαλεστούν τον Θεό! Το δικαίωμα στην κατοχή όπλου είναι δώρο Θεού, δήλωσαν κάποιοι, εκτιμώντας ότι στις ΗΠΑ η έννοια του Θεού πηγαίνει ασορτί ακόμη και με τα όπλα!".

Τουρκική τράπεζα στη Θεσσαλονίκη, Αγγελιαφόρος, 18/5/2010.

Δεν σκότωσε κόμπρα την Κλεοπάτρα. Η τελευταία βασίλισσα ελληνιστικού βασιλείου έβαλε τέρμα στη ζωή της πίνοντας δηλητήριο, Το Βήμα, 2/7/2010.

Αφαντος ο «ταμίας» των ρώσων κατασκόπων. Ανοιξε η γη της Κύπρου και κατάπιε τον εμφανιζόμενο ως Καναδό με το όνομα Κρίστοφερ Μέτσος, Το Βήμα, 2/7/2010.

---

The threat from the internet. Cyberwar. It is time for countries to start talking about arms control on the internet, Τhe Economist, 1/7/2010.

Diaries of Mussolini's mistress. Clara Petacci's secret diaries are published seventy years after their discovery, by Ian Thomson, TLS, 30/6/2010.

Ecco la rivista per fare le bombe in casa. E' online «Inspire», il magazine per gli aspiranti jihadisti, Guido Olimpio, Corriere della Sera, 1/7/2010. 

L'Italia difende il crocifisso nelle scuole. Udienza nella Grande Camera della Corte europea dei diritti dell'uomo, la sentenza si conoscerà tra sei mesi, Corriere della Sera, 30/6/2010.

La revanche de la géographie. “L’homme crée, mais c’est la nature qui commande.” Cet axiome du début du xxe siècle est plus que jamais utile pour appréhender les conflits à venir, estime le journaliste Robert D. Kaplan. Une thèse contestée par plusieurs éminents géographes, Foreign Policy, Courrier International, 1/10/2009.

---

 ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΑΡΓΥΡΗΣ ΕΦΤΑΛΙΩΤΗΣ (1/7/1849-1923)

"Πρέπει να νιώσεις από σκοτάδι για ν’ αγαπήσεις το φως"

“ΜΑΝΟΛΗΣ Ο ΝΤΕΛΜΠΕΝΤΕΡΗΣ”

Αργύρης Εφταλιώτης, από το Blog που είναι αφιερωμένο σ' αυτόν.

Ο παπα-Σωφρόνιος, περιοδικό Εστία, 29/13 (1890), σε μορφή pdf.

ΟΙ  ΕΘΝΙΚΕΣ  ΜΑΣ  ΟΝΟΜΑΣΙΕΣ. ΤΑ ΔΥΟ ΡΕΥΜΑΤΑ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ, του Αν. Φιλιππίδη.

"Το ρεύμα αυτό εκπροσωπείται από πολλούς λόγιους, χωρίς ενιαίο πρόγραμμα ή ιδεολογία. Στο σκέλος που αφορά την εθνική ονομασία "Ρωμηοί" μπορούμε να αναφέρουμε τον Δ. Καταρτζή, τον Γ. Τυπάλδο-Ιακωβάτο και αργότερα πολλούς δημοτικιστές, ένας από τους οποίους, ο Αργ. Εφταλιώτης, έφτασε να γράψει το 1901 "Ιστορία της Ρωμηοσύνης" που ξεκινάει το 146 π.Χ., με την κατάκτηση δηλαδή της Ελλάδας από τους Ρωμαίους!".

ΑΡΓΥΡΗΣ ΕΦΤΑΛΙΩΤΗΣ. Η Μαζώχτρα κι άλλες ιστορίες.

"Όντας Σαββάτο μέρα, οι πιότερες οι μαζώχτρες ήταν παγεμένες να νοιαστούνε τα σπιτικά τους. Μια και μονάχη κοπέλα απόμενε στου Πανάγου τα δέντρα, να μαζώξει τ’ απομεινάρια, πρι να σημάνει Σπερνός. Δεν είχε και σπιτικό να πολυνοιαστεί η λυγερή μας Παραμυθιώτισσα. Άλλο στον κόσμο δεν είχε παρά τη θεια της την Πασκαλιά, ζαροπρόσωπη και σκυφτή γριά, που σφαλισμένη μες στο καλύβι της κατά την άλλη άκρη του χωριού, περνούσε τις μερούλες της με τα γουρουνάκια της, έχοντας μαζί της και τη μαζώχτρα την Ασήμω, σαν ορφανεμένη που ήταν από γονιούς, τουρκοφαγωμένους χρόνια πολλά. Δεν πολυσυφωνούσαν τα χνώτα τους όμως. Η θεια όλο με τα γουρουνάκια της, με τα ορνίθια της και με τις άλλες δουλείτσες της, η καθεμιά τους αλύπητος κόπανος απάνω στο παιχνιδιάρικο το κεφάλι της ανιψιάς. Αφορμή λοιπό ν’ αποτελειώσει το μάζωμα, την άφηνε τη γριά η Ασήμω να νοικοκυρεύεται απατή της..."

 

Διαβάστε επίσης την Ατζέντα της Ημέρας:

---

 

Τον Σεπτέμβριο του 1974 ο Μιχάλης Κακογιάννης ταξίδεψε στην Κύπρο,τον τόπο καταγωγής του,προκειμένου να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με την εισβολή των Τούρκων.Ήταν μια προσωπική προσπάθεια, «χωρίς προκατασκευασμένες ιδέες, χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα• πήγα χωρίς να έχω σκεφθεί τίποτε» είπε ο σκηνοθέτης έναν χρόνο αργότερα σε συνέντευξη του.
Το οδοιπορικό του Κακογιάννη είχε ως αποτέλεσμα τον «Αττίλα 74»,μια μνημειώδη καταγραφή της κατάστασης στην Κύπρο μετά το πραξικόπημα εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και την τουρκική εισβολή.Ο σκηνοθέτης δούλεψε τόσο με πολιτικά στελέχη όσο και με τον λαό της χώρας.Απέσπασε μια μεγάλη συνέντευξη από τον Μακάριο,μίλησε με τον μετέπειτα ιδρυτή του κόμματος Δημοκρατικός Αγώνας Γλαύκο Κληρίδη και τον Νίκο Σαμψών που έμεινε στην Ιστορία επειδή ανέλαβε δοτός «πρόεδρος» της Κύπρου κατά το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου.Μίλησε με ανθρώπους της ΕΟΚΑ-Β αλλά και με τον απλό λαό που κατέθεσε μαρτυρίες για την τραγωδία που έπληξε την ελληνική κοινότητα του νησιού,δηλαδή περί το 82% του πληθυσμού της Κύπρου. 
«Πέρα από καθετί, η ταινία μου είναι ένα ανθρώπινο ντοκουμέντο» συνεχίζει στην ίδια συνέντευξη ο Κακογιάννης.Πραγματικά ο φακός του σκηνοθέτη (διευθυντής φωτογραφίας ο Σάκης Μανιάτης) καταγράφει τις άθλιες συνθήκες ζωής στους προσφυγικούς καταυλισμούς (αγρότισσες ζουν σε σκηνές ανάμεσα σε κότες,εκδιωγμένες από τα σπίτια τους), το παράπονο ενός 15χρονου κοριτσιού που βιάστηκε από τους Τούρκους εισβολείς,εξαγριωμένους νέους από τη σύγχυση και την αβεβαιότητα για το αν ζει ή όχι κάποιο μέλος της οικογένειάς τους που χάθηκε στη ζώνη κατοχής.Η αποκορύφωση του δράματος στον «Αττίλα 74» φαίνεται στο χωρίς μεταβατικό στάδιο «πέρασμα» των Ελληνοκυπρίων από μια καλή ζωή στο καθεστώς του «πρόσφυγα μέσα στην ίδια τους τη χώρα»,τη στιγμή που κάποτε διέθεταν υψηλότερο επίπεδο ζωής συγκριτικά με εκείνο των Ελλήνων,πόσο μάλλον των Τούρκων. 
Η απουσία των συνεντεύξεων από Τουρκοκυπρίους δεν ήταν ευθύνη του Κακογιάννη.«Αρνήθηκαν» λέει στην ίδια συνέντευξη ο σκηνοθέτης.«Όταν βρισκόμουν εκεί κανείς Τουρκοκύπριος δεν μπορούσε να περάσει τη "γραμμή του Αττίλα".Στον Νότο, όπου ζουν πάντα πολλές χιλιάδες Τουρκοκύπριοι,οι περισσότεροι φοβούνταν να μιλήσουν.Μόνο ένας δήμαρχος εξομολογήθηκε πως ήθελε να ζήσει και να πεθάνει στο χωριό του».

---

 

Βασίλης Αρβανίτης ή πως υπερβαίνεται το εθνικό

του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

 

Μιλήσαμε χθες για τον Στρατή Μυριβήλη. Δείτε λοιπόν (ή ξαναθυμηθείτε) επεισόδιο της ιστορίας του για τον Βασίλη Αρβανίτη (σε αγκύλες οι δικές μου περιλήψεις).

[το πρωτοπαλίκαρο ο Ζαχαριάς, ο φόβος και τρόμος του χωριού, είχε μία μέρα όλη την ταβέρνα δική του με την παρέα του. Ο Βασίλης όμως, αμούστακος ακόμα, τολμά να μπει και να παραγγείλει. Ο Ζαχαριάς τον εμπαίζει και τον διώχνει αποκαλώντας τον «τσογλάνι». Ο Βασίλης προσβάλλεται και φεύγει λέγοντας «Τσογλάνι, δεν είμαι, βρε Ζαχαριά. Αυτόν το λόγο πούπες , να τον γράψεις. Μία μέρα θα σου τον ξεπλερώσω»]

Μέσα στην ίδια βδομάδα μας τον εσκότωσαν οι Τούρκοι τον Ζαχαριά….Γιατί οι συχωριανοί μας οι Τούρκοι τον είχανε στο στομάχι το Ζαχαριά, που ήταν το πρωτοπαλίκαρο του χωριού κι’ έφερνε κοντραμπάντο γκράδες από το Ελληνικό….Πολύ τους πόνεσε τούτο το φονικό τους Χριστιανούς…Όλοι μας το ξέραμε πως ο Σαμπρής [ο Τούρκος δολοφόνος], που περνούσε για χριστιανομάχος ανάμεσα στους Τούρκους, το μουρμούριξε μία βραδιά πως θα του την φέρει…-Δεν ξέρουμε, δεν είδαμε, λέγαν οι δικοί μας, -Μπάκμαντιμ, γκιέρμεντιμ! λέγανε και οι Τούρκοι, και σήκωναν υποκριτικά τα χέρια…..Οι Τούρκοι ξεθαρρεύτηκαν, άρχισαν να κοροϊδεύουν κιόλας. Όμως κανείς δεν τον πείραξε το Σαμπρή και κανένας δεν πιάστηκε για φονιάς….

Την άλλη μέρα, πάει ο Βασίλης και βρίσκει το τουρκί στο περιβόλι του να ποτίζει τις ντομάτες

-Γειά χαρά, βρε Σαμπρή!

-Χόχ γκελντίν, Βασίλ! Βγάζει την ταμπακιέρα ο δικός μας [ αρχίζουν να καπνίζουν και να μιλούν για άσχετα θέματα] Ύστερα δεν έχουν πια τίποτ’ άλλο να πουν. Μόνο περιμένουν αυτό που τους γράφει η ώρα. Ξαφνικά, ο Βασίλης σηκώνει το φρύδι, φυσά σιγανά τον καπνό. Πετά το τσιγάρο στο χώμα, το πατά δύο φορές. Ρωτά ήσυχα, έτσι σαν παράπονο;

-Γιατί, βρε Σαμπρή, τόνε σκότωσες το Ζαχαριά; Ο Τούρκος πετά κι’ αυτός το τσιγάρο, ακουμπά τα χέρια στο στυλιάρι της τσάπας.

-Άιντε, μπρε μωρό μ’, λείψε, μη με βάζεις σε μπελά! Ο Βασίλης τραβά την κάμα, την καρφώνει τέσσερις φορές σταυρωτά στα στήθια του Σαμπρή!..Ο Βασίλης σκουπίζει προσεκτικά το μαχαίρι στο βρακί του Τούρκου. Το βάζει στο ζουνάρι…..έτσι, που έχει απλωμένο το χέρι, πιάνει στην τύχη ένα αχλάδι. Το κόβει μηχανικά, το μασσάει από γύρω-γύρω, χωρίς να βιάζεται. Ύστερα, πετά το κοτσάνι στο σκοτωμένο και φεύγει [Χαράς ευαγγέλια για τους χριστιανούς του χωριού. Ήλθαν πάλι οι Τούρκοι αστυνόμοι και ανακριτές, αλλά μήτε είδα, μήτε ξέρω. Την Κυριακή, η Δημογεροντία φωνάζει τον Βασίλη στην εκκλησιά, τον κερνά και του δίνει χρήματα από το παγκάρι για να διαφύγει, αφού σίγουρα οι Τούρκοι θα του έστηναν καρτέρι]

Τούβαλαν στο χέρι το μαντήλι. Ο Βασίλης το κοίταξε, ύστερα ήσυχα ακούμπησε το κομπόδεμα στο δίσκο. Χαμήλωσε τα μάτια και είπε:

-Σπολλάτη σας, αφεντάδες!...Όμως, λάθος έχετε. Εγώ δε σκότωσα το Σαμπρή για να πάρω πίσω το αίμα του Ζαχαριά.

Οι προεστοί απόμειναν.

-Αμ γιατί τόνε σκότωσες;

-Γιατί…Έ…,να! Δε μ’ αφήκε να σκοτώσω εγώ το Ζαχαριά. Μ’ έβρισε εκείνος «τσογλάνι» τότες….Τόταξα να του το πλερώσω. Τον είχα γράψει για μένα το Ζαχαριά. Μου τόνε πήρε ο Σαμπρής. Γι’ αυτό πήγα και τον σκότωσα.

(πηγή: Ρένου Ηρακλή και Στάντη Αποστολίδη, Ανθολογία. Το Διήγημα, Τα Νέα Ελληνικά, Αθήναι, 11η έκδοση, σσ. 381-384) 

 

 

Διαβάστε σήμερα την Ατζέντα της Ημέρας:

Αφιέρωμα στον Κώστα Καρυωτάκη (30 Οκτωβρίου 1896 – 21 Ιουλίου 1928)

(μερικά εισαγωγικά εδώ)

ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ 

Οι υπάλληλοι όλοι λιώνουν και τελειώνουν

σαν στήλες δύο δύο μές στα γραφεία.

(Ηλεκτρολόγοι θα 'ναι η Πολιτεία

κι ο Θάνατος, που τους ανανεώνουν.)

Κάθονται στις καρέκλες, μουτζουρώνουν

αθώα λευκά χαρτιά, χωρίς αιτία.

«Συν τη παρούση αλληλογραφία

έχομεν την τιμήν» διαβεβαιώνουν.

Και μονάχα η τιμή τους απομένει,

όταν ανηφορίζουμε τους δρόμους,

το βράδυ στο οχτώ, σαν κορντισμένοι

Παίρνουν κάστανα, σκέπτονται τους νόμους,

σκέπτονται το συνάλλαγμα, του ώμους

σηκώνοντας οι υπάλληλοι οι καημένοι.

ΤΡΕΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΧΑΡΕΣ 

Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος! Δ. Σολωμός Νέα Εστία, Γ', 62, 15 Ιουλίου 1929, 553-555 (μαζί με το «Φυγή»). 

Ι. ΚΑΛΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ 

Είναι ένας αγαθός γεροντάκος. Έπειτα από τριάντα

χρόνων υπηρεσία, έχει να διατρέξει όλους τους βαθμούς.

Γραφεύς στο πρωτόκολλο.

Πάντα έκανε τη δουλειά του ευσυνείδητα, σχεδόν με

κέφι. Σκυμμένος από το πρωί ως το βράδυ στο παρθενικό

βιβλίο του, περνούσε τους αριθμούς και αντέγραφε τις

περιλήψεις. Κάποτε, μετά την καταχώριση ενός

εισερχομένου ή ενός εξερχομένου, ετράβαγε μια γραμμή

που έβγαινε από την τελευταία στήλη και προχωρούσε

προς το περιθώριο, έτσι σαν απόπειρα φυγής. Αυτή η

ουρά δεν είχε θέση εκειμέσα, όμως την τραβούσε

βιαστικά, με πείσμα, θέλοντας να εκφράσει τον εαυτό

του. Αν έσκυβε κανείς πάνω στην απλή και ίσια

γραμμούλα, θα διάβαζε την ιστορία του καλού

υπαλλήλου.

 

Νέος ακόμη, μπαίνοντας στην υπηρεσία, εχαιρέτησε με  

συγκαταβατικό χαμόγελο του συναδέλφους του. Έτυχε να

καθίσει σ' αυτήν την καρέκλα. Κ' έμεινε εκεί. Ήρθαν άλλοι

αργότερα, έφυγαν, επέθαναν. Αυτός έμεινε εκεί. Οι

προϊστάμενοί του τον θεωρούσαν απαραίτητο. Είχε

αποκτήσει μια φοβερή, μοιραία ειδικότητα.

 

Ελάχιστα πρακτικός άνθρωπος. Τίμιος, ιδεολόγος. Μ' όλη

τη φτωχική του εμφάνιση, είχε αξιώσεις ευπατρίδου. Ένα

πρωί, επειδή ο Διευθυντής του τού μίλησε κάπως

φιλικότερα, επήρε το θάρρος, του απάντησε στον ενικό,

εγέλασε μάλιστα ανοιχτόκαρδα και τον χτύπησε στον

ώμο. Ο κύριος Διευθυντής τότε, μ' ένα παγωμένο βλέμμα,

τον εκάρφωσε πάλι στη θέση του. Κ' έμεινε εκεί.

Τώρα, βγαίνοντας κάθε βράδυ από το γραφείο,

παίρνοντας τον παραλιακό δρόμο, βιαστικός βιαστικός,

γυρίζοντας δαιμονισμένα το μπαστούνι του με την ωραία,

νικέλινη λαβή. Γράφει κύκλους μέσα στο άπειρο. Και μέσα

στους κύκλους τα σημεία του απείρου. Όταν περάσει τα

τελευταία σπίτια, θ' αφήσει πάντα να ξεφύγει ψηλά με

ορμή το μπαστούνι του, έτσι σαν απόπειρα λυτρωμού.

Μετά τον περίπατο τρυπώνει σε μια ταβέρνα. Κάθεται

μόνος, αντίκρυ στα μεγάλα, γφρεσκοβαμμένα βαρέλια.

Όλα έχουν γραμμένο πάνω απ' την κάνουλα, με παχιά,

μαύρα γράμματα, τ' όνομά τους: Πηνειός, Γάγγης,.

Μισσισσιππής, Τάρταρος. Κοιτάζει εκστατικός μπροστά

του. Το τέταρτο ποτηράκι γίνεται ποταμόπλοιο, με το

οποίο ταξιδεύει σε θαυμάσιους, άγνωστους κόσμους. Από

τα πυκνά δέντρα, πίθηκοι σκύβουν και τον χαιρετάνε.

Είναι ευτυχής.

ΠΡΕΒΕΖΑ 

Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται

στους μαύρους τοίχους και τα κεραμύδια,

θάνατος οι γυναίκες, που αγαπιούνται

καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.

Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι

με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,

ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη

ο ήλιος, θάνατος μες στους θανάτους.

Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει

για να ζυγίση μια «ελλειπή» μερίδα,

θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,

κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.

Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.

Την Κυριακή θ' ακούσουμε την μπάντα.

Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης

πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.

Περπατώντας αργά στην προκυμαία,

«Υπάρχω;» λες, κ' ύστερα «δεν υπάρχεις!»

Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.

Ισως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης.

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους

αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...

Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,

θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.

 

αλλά και εδώ

και από το πολιτικό καφενείο ΤΟ ΗΧΗΡΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ Κ. Γ. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ

---

 

 

Προβληματισμοί......

 

ΘΟΔΩΡΟΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ. Κομματική πειθαρχία για το Ασφαλιστικό. «Είναι επιβεβλημένη σε μείζονα νομοθετήματα», συνέντευξη Βούλα Κεχαγιά, Τα Νέα, 5/7/2010.

"Οταν ένα κόμμα όπως το ΚΚΕ επιδιώκει τη βία υπάρχει ένα ερώτημα, αν θα του κάνεις το «χατίρι». Είναι σαφές ότι η κ. Παπαρήγα και η ανεύθυνη τυχοδιωκτική ομάδα γύρω από την ηγεσία του ΚΚΕ θέλουν έναν νεκρό. Το πρόβλημα είναι, βέβαια, ότι οι νεκροί που υπάρχουν είναι από την άλλη πλευρά.  Οι νεκροί της Μarfin που κάηκαν από δολοφόνους ακροαριστερούς που είχαν εγκολπωθεί τα κηρύγματα της κ. Παπαρήγα, του κ. Τσίπρα και άλλων τέτοιων, το ίδιο ταυτόχρονα και ο αστυνομικός που πρόσφατα δολοφονήθηκε. Δεν θα ήταν σκόπιμο να προσφέρουμε στην κ. Παπαρήγα νεκρούς και τραυματίες σε μια βίαιη σύγκρουση που θα ξέφευγε από τον έλεγχο, για να μπορέσει να στήσει την αδιέξοδη πολιτική της".

Ως εδώ!, του Πάσχου Μανδραβέλη, Η Καθημερινή, 23/4/2010. 

"Εφτασε η στιγμή να πούμε όλοι «ώς εδώ!» Δεν μπορεί το 8% να κυβερνά τη χώρα. Δεν μπορούν δέκα άτομα να κλείνουν τα ξενοδοχεία και κανείς να μη διαμαρτύρεται. Δεν μπορεί να παραβιάζονται κατάφωρα οι νόμοι και να μην κάθεται κανένας στο σκαμνί. Δεν μπορεί μια χούφτα στελεχών του ΚΚΕ να μασκαρεύονται ναυτεργάτες και να σταματούν την ακτοπολοΐα. Αυτό που το ΚΚΕ ονομάζει «αντικομμουνισμό» δεν είναι μόνο εθνική ανάγκη. Είναι κοινωνικό καθήκον. Είναι αντίσταση στον φασισμό με κόκκινη λεοντή".

Ασυγκράτητος ο Αδωνις Γεωργιάδης κατά ΚΚΕ εντός του Κοινοβουλίου, από το tvxs.gr, 2/7/2010.

Ποια είναι η νέα Αντίδραση. Ενα βιβλίο και μία συζήτηση που συγκλονίζουν τη γαλλική διανόηση αλλά ενδιαφέρουν όλους, της Λαλίνας Φαφούτη, Το Βήμα, 1/12/2002.

Tο τέλος της «απολιτίκ» εποχής, του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, Η Καθημερινή, 28/4/2002.

"Aλλά η καταβαράθρωση της σοσιαλδημοκρατίας δεν συνοδεύεται, τουλάχιστον για την ώρα, από ένα ρωμαλέο νεοσυντηρητικό κύμα, με σαφή ιδεολογική ταυτότητα, όπως έγινε στα τέλη της δεκαετίας του ’70, με το ρεύμα του Pιγκανισμού- Θατσερισμού. Aυτό που κυριαρχεί είναι και εδώ η γενικευμένη σύγχυση, η διαρκής ταλάντευση ανάμεσα στο νεοφιλελεύθερο πρότυπο του Στόιμπερ, το «κόμμα- επιχείρηση» του Mπερλουσκόνι, τον «λαϊκό καπιταλισμό» του Aθνάρ και τα κάθε είδους ρατσιστικά- ακροδεξιά πρότυπα. Eν ολίγοις, τόσο το ψευδεπίγραφο «αριστερό» κύμα του ’95-’97, όσο και το σημερινό ρεύμα δεξιάς παλινόρθωσης αποτελούν μόνο τα συμπτώματα μιας βαθύτερης παθολογίας: Tης γενικευμένης κρίσης ενός πολιτικού συστήματος που χαρακτηριζόταν, επί μία δεκαετία, από τη λογική του «τέλους της πολιτικής», την αποθέωση του αποϊδεολογικοποιημένου τεχνοκρατισμού, την αμφίδρομη σύγκλιση στο νεοφιλελεύθερο «Kέντρο». H παράλληλη άνοδος των πολιτικών «άκρων», στη Γαλλία και όχι μόνο, μαρτυρά το τέλος αυτής της εποχής".

Νεοφιλελεύθεροι κατά Φιλελευθέρων. Η Ελλάδα στο στόχαστρο των αιθεροβαμόνων της «νέας μεταεθνικής εποχής», του Παναγιώτη Ήφαιστου, 22/2/2004.

Ο Φιλελευθερισμός στην Ελλάδα. Ιστορία και Πολιτική (συλλογικό αφιέρωμα των Π. Μανδραβέλη, Ευ. Χατζηβασιλείου, Αρ. Χατζή, Αντ. Κλάψη).

Intellectuels médiatiques. Les nouveaux réactionnaires, par Maurice T. Maschino, Le Monde Diplomatique, Octobre 2002.

Les nouveaux conservateurs. L'auteur de l'«Enquête sur les nouveaux réactionnaires» publie un nouvel essai dénonçant l'offensive contre les Lumières à l'échelle planétaire. Il s'en explique par Daniel Lindenberg, Le Nouvel Observateur, 10/9/2009.

Le nouveau réactionnaire. Débat entre Alain Finkielkraut et Alain Badiou, Le Nouvel Observateur, 17/12/2009.

---

[A man's moral conscience is the curse he had to accept from the gods in order to gain from them the right to dream. 

William Faulkner] 

William Faulkner (25/9/1897-6/7/1962)

ΓΟΥΙΛΙΑΜ ΦΩΚΝΕΡ, του Αναστάση Βιστωνίτη, Το Βήμα, 7/10/2007.

Φώκνερ, ο μεγάλος Νότιος που επηρέασε τους Ελληνες. Tο αποκαλυπτικό μυθιστόρημα «Η βουή και η μανία» σε μετάφραση του Π. Μάτεσι, της Τιτίκας Δημητρούλια, Η Καθημερινή, 5/10/2003.

Γουίλιαμ Φώκνερ, Η βουή και η μανία, του Μπάμπη Δερμιτζάκη, 20/10/2007.

Faulkner and the Great Depression: Aesthetics, Ideology, and Cultural Politics, Mississippi Quarterly, The, Winter, 2005 by Caroline Miles.

William Faulkner-Literary Criticism (συλλογή μελετών και άρθρων)

---

Παιδιά εθισμένα στις ροζ σελίδες. Στην εποχή της... Τζούλιας, τι αποτελεί άραγε συνήθεια για τα παιδιά; Η ηλεκτρονική πορνογραφία... Τυχαίο; Δεν νομίζω, της Δήμητρας Ευθυμιάδου, Ελευθεροτυπία, 4/7/2010.

Ο Δερβίσης πίνει πλάι μας μαστίχα κερασμένη, του Nικου Γ. Ξυδακη, Η Καθημερινή, 4/7/2010.

Ο Εμινεμ δεν έχει τίποτα καινούργιο να πει. Στο νέο του άλμπουμ, με τίτλο Recovery, ο λευκός ράπερ αποφεύγει τα βαθιά νερά, Internatial Herald Tribune-Η Καθημερινή, 4/7/2010.

Κύμα ροκ στο Terra Vibe. «Το πάρτι τελείωσε!» ακούμε από παντού ενώ θεριεύει ο εφιάλτης της οικονομικής κρίσης, αλλά το μεγάλο καλοκαιρινό πάρτι που υπόσχεται το Φεστιβάλ του Rockwave δεν έχει καν αρχίσει, Ελευθεροτυπία, 4/7/2010.

 

Τα αρχοντικά των Πατησίων. Σε ανοιχτή έκθεση της αρχιτεκτονικής του 20ού αιώνα φιλοδοξεί το υπουργείο Περιβάλλοντος να μεταμορφώσει μια ολόκληρη γειτονιά στις παρυφές του ιστορικού κέντρου της πρωτεύουσας, δίπλα σε υποβαθμισμένες περιοχές που παρουσιάζουν από χρόνια σημάδια γκετοποίησης, της Χαράς Τζαναβάρας, Ελευθεροτυπία, 4/7/2010.

 

 

Μυστικά και ψέματα, του Γιάννη Τριάντη, Ελευθεροτυπία, 26/7/2010.

"Οταν άρχιζε να ρετάρει η μηχανή του παγκόσμιου καπιταλισμού, όλο και κάποιος πόλεμος αποκαθιστούσε την εύρυθμη λειτουργία της...

Τώρα, δυσκόλεψαν τα πράγματα: τα Βαλκάνια κάπως ησύχασαν, ελληνοτουρκική σύρραξη δεν προβλέπεται (αφού η Τουρκία εξασφάλισε τα κεκτημένα της στην Κύπρο και, διά της ελληνοτουρκικής... φιλίας, πάτησε πόδι στο Αιγαίο), το Ιράν αποδείχτηκε σκληρό καρύδι, η Αφρική προσφέρεται για τοπικές συγκρούσεις και η Λατινική Αμερική δεν είναι πια πεδίο βολής για δικτατορίες και ωμές παρεμβάσεις, παρ' ότι οι εντάσεις δεν λείπουν (Βενεζουέλα - Κολομβία)... Τι να σου κάνει, λοιπόν, ένα Αφγανιστάν. Δεν μπορεί να λιπάνει αποτελεσματικά τη μηχανή. Κάτι πρέπει να βρεθεί. Ισως εκείνη η απελπισμένη, μοναχική, η Βόρεια Κορέα, να είναι μία λύση. Και αργότερα το ξεροκέφαλο Ιράν. Βέβαια, τα πυρηνικά της Β. Κορέας -και η αποφασιστικότητα του αποσυνάγωγου- είναι πρόβλημα. Αλλά για όλα υπάρχουν λύσεις. Τα προσχήματα και οι κατασκευασμένες απειλές ποτέ δεν έλειψαν από το ράφι του παγκόσμιου κυνισμού *** Οταν ο Γ. Παπανδρέου έταζε και του πουλιού το γάλα, λέγοντας ότι «λεφτά υπάρχουν», έλεγε ενσυνειδήτως ψέματα. Διότι ήξερε από τον Μάιο του 2009 ότι το έλλειμμα είχε ξεπεράσει το 10% και ότι η κατάσταση της χώρας ήταν στο κόκκινο. Η Κομισιόν και το Eurogroup είχαν ενημερωθεί εγκαίρως, όπως αποκαλύπτει στην «Καθημερινή» ο επικεφαλής των Ευρωπαίων ελεγκτών. Επομένως, γνώριζε άριστα όλα τα σχετικά στοιχεία ο κ. Παπανδρέου, αφού -όπως έλεγε προεκλογικά ο ίδιος, κομπάζοντας για τις διεθνείς επαφές του- είχε συναντηθεί και συζητήσει με όλους τους ιθύνοντες της Ενωσης. (...Καλύτερα από κάθε άλλον γνώριζε ο Καραμανλής ότι η κατάσταση είναι οικτρή. Γι' αυτό κατέφυγε στις εκλογές και έκανε το παν για να τις χάσει) *** CUT: Ευτυχώς να λες, υποβολέα, που υπάρχουν κείμενα από τα οποία μαθαίνεις ότι οι... καημένοι οι Εγγλέζοι αδίκως εγκαλούνται για υποστήριξη του Αττίλα και της Τουρκίας. Ασε που ήσαν έτοιμοι να εγκαταλείψουν τις βάσεις στην Κύπρο, αλλά -καλοί άνθρωποι όντες- έκαναν το χατήρι των Αμερικανών και έμειναν! Εργάζονται νυχθημερόν τα «ωραία πλυντήρια»..."

Το βιβλίο «Αnimal Spirits» δύο επιφανών αμερικανών οικονομολόγων και οι προβληματισμοί του Πρωθυπουργού. Τα «ζωώδη ένστικτα» της κρίσης και η Ελλάδα, του Γιώργου Τσιάρα, Το Βήμα, 25/7/2010.

Αφιλόξενη χώρα για μετανάστες και γηγενείς. Χιλιάδες εργαζόμενοι εγκαταλείπουν τη Γερμανία ελλείψει επαγγελματικών ευκαιριών, Το Βήμα, 25/7/2010.

Μετεξεταστέος στο ΔΝΤ. «Το πώς θα πετύχουμε τη μείωση των ελλειμμάτων αποτελεί αποκλειστικά δική μας ευθύνη και όχι του ΔΝΤ». Βίκτορ Ορμπαν, πρωθυπουργός Ουγγαρίας, του ΝΙΚΟΛΑ ΖΗΡΓΑΝΟΥ, Ελευθεροτυπία, 25/7/2010.

Ενός Κοσόβου μύρια έπονται, του Νικόλα Ζηργάνου, Ελευθεροτυπία, 25/7/2010.

 Ενα, δύο, τρία... πολλά «Κόσοβα» αποσταθεροποιούν τον κόσμο, Πουλίδου Χ., Η Αυγή, 25/7/2010.

Περιμένοντας το τέλος του κόσμου. Οι «preppers» εδώ και χρόνια γεμίζουν τα υπόγειά τους με προμήθειες, Τα Νέα, 24/7/2010.

"Στο υπόγειο των Χάρισον νομίζεις ότι ο χρόνος πάγωσε στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Στοιβάζουν τις ελπίδες τους σε ράφια με κονσέρβες και αποξηραμένες τροφές. Μαζεύουν προμήθειες με ζήλο που μπορεί να εκληφθεί ως εμμονή. Προετοιμάζονται λες και περιμένουν το τέλος του κόσμου". 

Αλλαγές εκ βάθρων στη Βρετανία από τον Τζέιμς Κάμερον, The New York Times-Η Καθημερινή, 25/7/2010.

Συγκεκριμένες κρίσεις, αφηρημένες αναλύσεις, του Κώστα Λαπαβίτσα, Η Αυγή, 25/7/2010.

"Τι επιδιώκουν οι συγγραφείς με το πολύπλοκο και λανθασμένο αυτό επιχείρημα; Πρώτον να προκαταλάβουν τις ευθύνες του ευρώ για την κρίση. Δεύτερον να τονίσουν την υποτιθέμενη ισχύ του ελληνικού κεφαλαίου και άρα να μην τους κολλήσει η ρετσινιά του "η Ελλάδα πάνω από όλα". Και καταλήγουν να προτείνουν την αναδιανομή ως λύση στο καυτό πρόβλημα χρεοκοπίας της ελληνικής οικονομίας! Πώς να μην πιστεύει μετά η κοινωνία ότι η αριστερά δεν έχει τίποτε να πει για τη συγκεκριμένη κρίση; Η πραγματικότητα είναι ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με δομική κρίση της Ευρωζώνης που πηγάζει από την απώλεια ανταγωνιστικότητας των περιφερειακών χωρών, η οποία με την σειρά της οφείλεται στην τεράστια πίεση επί των εργατών του κέντρου. Η κρίση αντανακλά τον εκμεταλλευτικό χαρακτήρα της νομισματικής ένωσης και την αντίθεση κέντρου-περιφέρειας στην Ευρώπη. Το αίτημα της παύσης πληρωμών και εξόδου από το ευρώ καταδεικνύει τον ρόλο της Ευρωζώνης, ενώ αναγνωρίζει ευθέως τις νομισματικές και δημοσιονομικές πλευρές της κρίσης".

Τουρκική επιχείρηση τριών κινήσεων σε Αν. Μεσόγειο. Το «Πίρι Ρέις», το «Τσεσμέ» και τα ενεργειακά κοιτάσματα στην περιοχή, του Σταύρου Λυγερού, Η Καθημερινή, 25/7/2010.

Η ΔIEΘNHΣ AΓOPA. Οι Γερμανοί «μας ευχαριστούν» επειδή πλούτισε η οικονομία τους!, της Ζέζας Ζήκου, Η Καθημερινή, 25/7/2010.

"H Ευρώπη βυθίζεται στη δίνη της δημοσιονομικής κρίσης, αλλά το Βερολίνο είναι ο μεγαλύτερος κερδισμένος σύμφωνα με τον γερμανικό Τύπο: Το ευρώ σημαίνει ισχυρότερες εξαγωγές, ενώ η αβεβαιότητα για τα ομόλογα της υπόλοιπης Ευρωζώνης σταματάει στα γερμανικά σύνορα, χαμηλώνοντας το κόστος του κρατικού δανεισμού. Η Γηραιά Ηπειρος σείεται, σημειώνει το γερμανικό Der Spiegel σε ανάλυσή του, αλλά η Γερμανία είναι ο μεγάλος κερδισμένος της κρίσης. To περιοδικό βλέπει ένα «σαφές μήνυμα των αγορών». Kαι το μήνυμα αφορά πολλούς τομείς της γερμανικής οικονομίας: ο κεντρικότερος πυλώνας της, οι εξαγωγές, επωφελείται από το φθηνότερο ευρώ, ενώ οι ξένοι επενδυτές «ρίχνουν» περισσότερα χρήματα στη Γερμανία. Ναι μεν μεγάλο μέρος (περίπου 60%) των γερμανικών εξαγωγών καταλήγει εντός της Ευρωζώνης -άρα εδώ η τιμή του ευρώ είναι αδιάφορη-, αλλά οι εξαγωγές σε Ασία και ΗΠΑ συνεισφέρουν σημαντικά στην οικονομία. Το δε «καλό όνομα» της Γερμανίας στις αγορές ομολόγων, που «φέγγει λαμπρότερο» σε μία εποχή που η πιστοληπτική ικανότητα των ευρωπαϊκών κρατών υποβαθμίζεται από τους οίκους αξιολόγησης, σημαίνει χαμηλότερους τόκους για τα δάνεια που συνάπτει η κεντρική κυβέρνηση. Το γερμανικό Bund, που αποτελεί μέτρο σύγκρισης για τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά ομόλογα, αποτελεί σταθερά «απάνεμο λιμάνι». Και επειδή η αξιοπιστία ανταμείβεται, τα χαμηλότερα επιτόκια εκτιμάται ότι εξοικονομούν περίπου 20 δισ. ευρώ ετησίως στο Βερολίνο. Aυτό με τη σειρά του συνεπάγεται και καλύτερους όρους για τα δάνεια εταιρειών και ιδιωτών. Οι τόκοι των δανείων δεκαετούς και πλέον διάρκειας, σύμφωνα με το ινστιτούτο Ιnterhyp, έχουν φτάσει στα χαμηλότερα επίπεδα της μεταπολεμικής εποχής. Αρα ναι, καταλήγει το Spiegel, το Χρηματιστήριο της Φρανκφούρτης δικαιολογημένα δεν ακολουθεί χαμηλότερα τους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς δείκτες". (σχόλιο: τσ,τσ,τσ....και το πελατειακό κράτος της Ελλάδας, πού είναι στην ανάλυση σας;;)

Το ψυχογράφημα των μελών της «Σέχτας». Η απόρρητη έκθεση που συνέταξε τον Ιούλιο του 2009 η Αντιτρομοκρατική σε συνεργασία με ξένες υπηρεσίες Ασφαλείας, του Γιάννη Σουλιώτη, Η Καθημερινή, 25/7/2010. 

Μπαίνει τάξη στο «ψηφιακό χάος» του Δημοσίου, του Βαγγέλη Μανδραβέλη, Η Καθημερινή, 25/7/2010.

Οι «καταληψίες» της χώρας των Μάγια. Βαρώνοι ναρκωτικών και κτηνοτρόφοι καταστρέφουν τροπικό δάσος στη Γουατεμάλα, The New York Times-Η Καθημερινή, 25/7/2010.

ΒΙΖΥΗΝΟΣ (via ΑΥΓΗ)

Με αφορμή τον «Μοσκώβ-Σελήμ», της Ελπίδας Ρήκου, Η Αυγή, 25/7/2010.

Η αποκάλυψη της πραγματικότητας, στα διηγήματα του Βιζυηνού, του Δημήτρη Πολυχρονάκη, Η Αυγή, 25/7/2010.

Η «ιδιοφυία», για τον επιστήμονα Βιζυηνό, του Νίκου Μαυρέλου, Η Αυγή, 25/7/2010.

Η κρίση του Βιζυηνού, του Δημήτρη Δημηρούλη, Η Αυγή, 25/7/2010.

 

 Μ. Κανελλή, Η γυναίκα με τα παρθένα μάτια, Νέα Εστία Κ΄(1936), από την Ανθολογία του Ρένου Αποστολίδη, Το Διήγημα, 4^ος τόμος, σσ.  147-160 (για τη μεταφορά Μ. Βαρδής)

(4ο ΜΕΡΟΣ)

Έτυχε τότε να παραθερίζει κι αυτός στο νησί μας-ένας γνωστός μου αστρονόμος του αστεροσκοπείου της Πνυκός.

Ένα βράδυ του έδειξα αυτό το άστρο, που εσκόρπιζε στο χάος, σαν ανεξάντλητα φωτός ροδοπέταλα, υπέρυθρες ανταύγειες:

-Ποιο είναι αυτό;

-Δεν τον ξέρετε αυτόν τον αστέρα;

-Όχι.

-Α, είναι ο περίφημος Άρης!

Χωρίς λόγο, οχρίασα. Εψέλισσα:

-O Άρης;

-A, πολύ ενδιαφέρων πλανήτης (….) Η τελευταία θεωρία μάλιστα είναι ότι κατοικείται, και μάλιστα από όντα πολύ ανάλογα με μας, αφού και οι βιοτικές συνθήκες στον Άρη είναι παρόμοιες (…)

Μόνο κάτι εκουδούνιζε απ’ όλα, σα νεκρικό σήμαντρο, στη μνήμη μου:

-«Κόκκινο άστρο…»

Και η Γυναίκα με το κόκκινο γέλιο, η ανώνυμη, η Άγνωστη, αυτό το άστρο ξαγνάντευε με απεγνωσμένη νοσταλγία, έτσι καθώς ατενίζει μία κόρη από το καράβι της εξορίας της τη νεκρή γη των πατέρων και των ερώτων της, καθώς η απόσταση τη βυθίζει στα φρέατα των ατμών…(…)

Έτυχε να διαβάζω σε μίαν αθηναϊκή εφημερίδα ένα άρθρο «ειδικού» για τον πλανήτη Άρη.

Ο αστρονόμος υποστήριζε ότι, σύμφωνα με τις τελευταίες παρατηρήσεις, ένας κοσμικός χαλασμός θα εξεκοίλιαζε σύντομα αυτόν τον ξεθυμασμένο πλανήτη, που ήταν πια γέρος και είχε συμπληρώσει το βιολογικό του κύκλο στο χρόνο.

(….)

Απονήρευτα της διάβασα το άρθρο.

Το άκουσε απίστευτα σιωπηλή, ορθή, τσιτωμένη σε σπασμό. Έπειτα, όταν έφθασα στο τέλος, χύθηκε πάνω μου με πήδημα αίλουρου, μου ξέσχισε την εφημερίδα σε χίλια κομάτια:

-Ψέματα! Ψέματα!

Και η φωνή της εξεσχίζε το λαρύγγι, σαν ξυράφι την καρωτίδα.

-Είναι άτιμος αυτός που τα γράφει. Άτιμος! Άτιμος! (…)

Και τότε έγειρε η γυναίκα το κεφάλι της πάνω στον έκπληκτον ώμο μου-όλο το πρόσωπο της εράγισε σε άφθονο κλάμα…

Γιατί την ερέθισε και τη συγκίνησε αυτό το άρθρο τόσο πολύ; (…)

Σε λίγο θα το μάθαινα.

Μία μέρα παίρνω ένα τηλεγράφημα από την αδελφή μου:

«Μητέρα ασθενεί. Γύρισε τάχιστα…»

Δεν εγύρισα. Η μητέρα μου πέθανε. Δεν την είδα., δεν τη συνόδεψα στον τάφο. Είχα πάψει πια εγώ να είμαι εγώ˙ ήμουν το κτήνος της Γυναικός με το κόκκινο γέλιο.

Μια μέρα την ερώτησα:

-Πες μου πια πώς σε λένε;

Στην αρχή εδίστασε˙ η θέλησή της αιχμαλώτισε στο ακρόστομά της την έτοιμη φράση. Έπειτα όμως το αποφάσισε:

-1.254.357…

Tινάχθηκα!

-Αυτό δεν είναι όνομα. Είναι αριθμός…

-Είναι το όνομά μου εκεί πάνω…

Πού;

Ταράχθηκε˙ εδάγκωσε τα χείλη της, σα να λυπήθηκε που της εξέφυγαν πολλά. Ύστερα ύψωσε με περιφρόνηση τους ώμους:

-Χορεύουμε;

Έτσι εκύλισε ένας μήνας ακόμα μαζί της, μέσα στη μέθη και στη φρίκη. Όσο εγνώριζα αυτό το αλλόκοτο πλάσμα, τόσο το αγαπούσα˙ όσο μου παράδινε και μου εξευτέλιζε πρόθυμα το σώμα της, τόσο κρατούσε ζηλότυπα και πέρα από μένα τα παρθένα της μάτια και την παρθένα της ψυχή…

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Τhe Minority Report και άλλα Διηγήματα, posted by nautilus, 19/10/2009.

Ο Γκύντερ Γκρας, οι αδελφοί Γκριμ και τα Ες Ες. Κυκλοφόρησε το τρίτο αυτοβιογραφικό βιβλίο του 82χρονου νομπελίστα συγγραφέα, Το Βήμα, 27/8/2010.

Accidente minero en Chile. 45 minutos de vídeo y de esperanza. Los 33 mineros atrapados conmueven al mundo al enseñar imágenes de sus penosas condiciones de vida - La grabación, hecha por ellos mismos, los muestra animados, F. PEREGIL (ENVIADO ESPECIAL) - Mina San José - 28/08/2010, El Pais.

 

Uruguayan Air Force Flight 571, από Wikipedia.

 Righteous & Wrong, by Malise Ruthven, The New York Review of Books, 19/8/2010.

 Brazilian agriculture. The world's farm. Brazil's success in agriculture, The Economist, 27/8/2010.

Roms : «L'intégration revient aux États, pas à l'Europe», par Thomas Vampouille, Le Figaro, 26/8/2010.

RUANDA. UN beschuldigen Tutsi des Völkermords. 1994 wurden hunderttausende Tutsi von Hutu ermordet. Diesen Genozid ließen die Tutsi laut UN nicht ungesühnt. Die Racheaktion hat die Dimension eines Völkermords, Zeit Online, 27/8/2010.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

(Γκαίτε, 28/8/1749-22/3/1932)

Φάουστ του Γκαίτε, εκδόσεις Γράμματα.

 

 

Καπιταλισμός χωρίς κράτος, του Παύλου Παπαδόπουλου, Το Βήμα 27/08/2010

Πραγματικά δεν υπάρχει σχεδόν πουθενά καπιταλισμός και σύγχρονη δημοκρατία χωρίς το κράτος να διατηρεί κεντρικό ρόλο στην οικονομία και χωρίς τους πολιτικούς να γίνονται «νονοί της επιχειρηματικότητας» (ρωτήστε και τον Σαρκοζί...). Στην Ελλάδα οι «κανόνες» άλλαξαν. Π.χ. το μνημόνιο επιβάλλει την άρση του μονοπωλίου της ΔΕΗ στην παραγωγή και διανομή ενέργειας και του ΟΣΕ στους σιδηροδρόμους, ενώ παρά το γεγονός ότι δεν λέγεται ευθέως, το πιθανότερο είναι ότι η τρόικα δεν πρόκειται να επιτρέψει σε ένα κράτος που οδηγήθηκε στην πτώχευση να αυξήσει τη συμμετοχή του στο τραπεζικό σύστημα μέσα από τη δημιουργία ενός «δημόσιου πυλώνα». Ισχύει όμως το παράδοξο ότι παραλλήλως το κράτος έχει επενδύσει 3,5 δισ. ευρώ στις τράπεζες (συνολικά 28 μαζί με τις εγγυήσεις χωρίς να υπολογίσουμε τα 26 που πρόσφατα προστέθηκαν) και ουσιαστικά θα μπορούσε να τις ελέγχει σχεδόν όλες εξαφανίζοντας τους περισσότερους σημερινούς μετόχους. 

Βεβαίως τα συμπεράσματα δεν είναι εύκολα, αφού ένα κράτος υπό πτώχευση και επιτήρηση δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να απολαμβάνει την ελάχιστη σημερινή εμπιστοσύνη από τους εταίρους του αν αποφάσιζε να ανακηρύξει εαυτόν «super τραπεζίτη». Ολα αυτά τα θέματα συμπυκνώνουν εκρηκτική πολιτική ύλη και αυτό έγινε αντιληπτό τον Ιούλιο όταν το μέλλον της ΔΕΗ και των τραπεζών δεν στάθηκε δυνατόν να προσδιοριστεί με συνοπτικές διαδικασίες. Κατά συνέπεια η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να χειριστεί πολιτικά μέσα στον επόμενο χρόνο την πιο ραγδαία αλλαγή στη δομή της οικονομίας και του κοινωνικού κράτους και αυτό είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα προκαλέσει απρόβλεπτες εξελίξεις. 

Η θεραπεία που σκοτώνει, Κύριο Άρθρο. Ελεύθερος Τύπος, 27/08/2010

Το υπόμνημα, που απέστειλε χθες στον πρωθυπουργό ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ, αποτυπώνει την καθολική αγωνία του επιχειρηματικού κόσμου για το αύριο των μικρομεσαίων. Είχε προηγηθεί η επιστολή-καμπανάκι του ΣΕΒ για την κυβερνητική αδράνεια στο μέτωπο της ανάπτυξης, αλλά και η έρευνα-καταπέλτης της ΓΣΕΒΕΕ, σύμφωνα με την οποία πάνω από 375.000 επιχειρήσεις βρίσκονται κυριολεκτικώς στην κόψη του ξυραφιού.

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η θεραπεία-σοκ που πρότεινε η τρόικα και υιοθέτησε πλήρως ο πρωθυπουργός, με την ταυτόχρονη μείωση των εισοδημάτων και την υπέρμετρη αύξηση των φόρων, έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο την οικονομία. Τα δημόσια έσοδα καρκινοβατούν, η ύφεση καλπάζει και η ανεργία μπορεί να εκτιναχθεί σε πρωτόγνωρα επίπεδα, χωρίς μάλιστα να επιτυγχάνεται ο κεντρικός στόχος του μνημονίου, που ήταν η μείωση του ελλείμματος.

Η ώρα της τιμωρίας, του Αγαμέμνονα Φαράκου , Ελεύθερος Τύπος 25/08/2010

Η «μικρή» είδηση είναι ότι σε ένα μήνα αυτή η κυβέρνηση θα ανακοινώσει νέα εξοντωτικά μέτρα φόρων, δασμών και περικοπών που θα γονατίσουν τους πάντες και θα αποτελειώσουν όσους πνέουν τα οικονομικά λοίσθια. Η «μεγάλη» είδηση είναι ότι στο όνομα κάποιων ανωνύμων και νεφελωδών συνωμοσιών θριαμβευτικά οι υπουργοί (και ο πρωθυπουργός τους) βγάζουν από το γκαράζ της Βουλής και ενεργοποιούν πάλι εκείνες τις τερατώδεις, πανάκριβες, θωρακισμένες Μερσεντές, για να μην κινδυνεύσει –λένε– η ζωή τους από κάποιους τρομοκράτες νέας κοπής. Και φυσικά πάνε πίσω στον ΟΔΔΥ τα μικρά δήθεν οικονομικά υβριδικά αυτοκίνητα των 1.400 κυβικών που είχε καθιερώσει η νέα διακυβέρνηση δήθεν για λόγους οικονομίας.

Μέτωπο απόγνωσης, του Ν.Φίλη, Η Αυγή 27/08/2010

Τα πειράματα συνεχίζονται και βυθίζουν όλο και περισσότερο τη χώρα και τους πολίτες της στην απόγνωση. Μετά τις αντιδράσεις των συνδικάτων και των εργαζομένων, ξεσηκώνονται και οι επιχειρηματικές - επαγγελματικές οργανώσεις καθώς σαρώνονται ορμητικά από την ύφεση.

Δεύτερες και τρίτες γενιές στη δουλειά, πρώτη φορά συναντούν πολιτικούς και διεθνείς οργανισμούς δανειστών που μιλάνε για ανάπτυξη πετσοκόβοντας το εισόδημα και τελικά την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων και των συνταξιούχων. Πρώτη φορά βλέπουν ελληνική κυβέρνηση που να μην έχει καμία επαφή με την ελληνική οικονομική πραγματικότητα. Διαισθάνονται ότι θα σβήσουν, ενώ οι μεγάλες ανισότητες επεκτείνονται. Αν και οι περισσότεροι δεν είναι "αριστεροί", ο λόγος τους ακούγεται όλο και περισσότερο "αριστερός". Υπερβολές;

“Όπως διαφάνηκε μέχρι σήμερα, το Μνημόνιο δεν αποτελεί συνολική μεταρρυθμιστική προσπάθεια, αλλά μια τοκογλυφική διαδικασία επιβολής εύκολων, ισοπεδωτικών και αναποτελεσματικών επιλογών, που, αντί να εκσυγχρονίζουν, κατεδαφίζουν, αντί να αναπροσανατολίζουν, αποσυνθέτουν και, αντί να εξοικονομούν πόρους, προσθέτουν φτώχεια, διευρύνουν ανισότητες και αποδυναμώνουν ελπίδες και προοπτικές”. Υπερβολές; Αυτά αναγκάζεται να παραδεχθεί ακόμη και το Εμποροβιομηχανικό Επιμελητήριο, προφανώς με τις δικές του σκοπιμότητες.

Καταχνιά για νοικοκυριά, εργαζόμενους:Θρήνος Ελλήνων για το Μνημόνιο-μνημόσυνο, της Δήμητρας Σκιαδά, Ελευθεροτυπία 27/08/2010

Ευφάνταστοι ρέκτες, του Γιάννη Τριάντη, Ελευθεροτυπία 26/08/2010

Και υποσχέθηκαν ότι θα συστηθεί Υπηρεσία για τον ενιαίο έλεγχο των συντάξεων... Κατόρθωμα η ανακάλυψη, χαρμόσυνη η εξαγγελία. Τα παιδιά του Δημοτικού θα ενθουσιαστούν. Και οι γνωστοί ψιττακοί των ΜΜΕ θα εξάρουν τη συμβολή της Τρόικας στην αναγέννηση της Ελλάδος. Διότι χωρίς αυτήν θα ήταν αδύνατη η εν εξελίξει εποποιία *** Δυστυχώς, πέρασε απαρατήρητη άλλη μια απόδειξη ότι το κράτος δεν υπάρχει σκωληκόβρωτο αλλά γεραρό και εν εγρηγόρσει: η Περιφέρεια Κρήτης είχε εγκαταστήσει ένα εξελιγμένο και πανάκριβο σύστημα πυρανίχνευσης στην Πρέβελη. Απλώς είχε παραλείψει να ενημερώσει την Πυροσβεστική Υπηρεσία. Και απλούστατα, κανένας υπάλληλος της Περιφέρειας δεν παρακολουθούσε τα σήματα του συστήματος από το μεσημέρι και μετά. Είχαν σχολάσει! Και έτσι, όλως τυχαίως, κανένας από τους ιθύνοντες δεν πήρε πρέφα εγκαίρως ότι επίκειται καταστροφή, μόλις πήρε φωτιά ο τόπος. Κανένας. Εκτός από το ίδιο το φοινικόδασος.

Έτσι συνέβη η τραγωδία στον ουρανό της Κρήτης - Πώς σκοτώνουν τους πιλότους για να ζουν οι ... ΔΕΚΟ, από www.defencenet.gr 27/08/2010

«Μία σύγκρουση που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί» είναι ο τίτλος της σημερινής τραγωδίας στην Κρήτη: Αν τα δύο μαχητικά αεροσκάφη F-16C/D Block 52+ της 340 Μοίρας ήταν εξοπλισμένα με Σύστημα Απεικόνισης Μάχης AACMI (Αutonomus Air Combat Maneuvering Instrumentation), ο διαγωνισμός για την προμήθεια του οποίου έχει ακυρωθεί τέσσερις (!) φορές από το 2001 είναι πολύ πιθανό ότι δεν θα είχε συμβεί ποτέ το δυστύχημα που έχει βυθίσει στο πένθος την Π.Α..

Το κόστος του AACMI στον ΕΜΠΑΕ 2011-2015 δεν ξεπερνά το ένα έκτο του κόστους ενός F-16, μόλις 10 εκατ. ευρώ. Δηλαδή όσο ζημιώνει το δημόσιο ο ΟΣΕ επί τρεις ημέρες! Η δαπάνη αυτή είναι ότι έχει απομείνει μετά από μία δεκαετία περικοπών ενός προγράμματος που θα εξασφάλιζε όσο το δυνατόν πιο ασφαλή και με μειωμένους κινδύνους, εκπαίδευση στις αερομαχίες

Είδωλό της και της μοιάζει, της Τασούλας Καραϊσκάκη, Η Καθημερινή 27/08/2010

Τα κίνητρα ψηφοθηρικά, να ικανοποιηθεί το μαζικό αίτημα να αποκτήσουν όλα τα παιδιά πανεπιστημιακό πτυχίο. Η πίεση δεκαετιών για καθολική πανεπιστημιακή εκπαίδευση, λόγω της διαδεδομένης πίστης ότι ο αγρότης, ο τεχνίτης, ο εξειδικευμένος επαγγελματίας είναι δεύτερης κατηγορίας πολίτης, μαζί με την εγκληματική κρατική αβελτηρία οδήγησαν, από τη μια στην απαξίωση της τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης, στην αποτυχία κάθε προσπάθειας να οργανωθούν σωστά οι απόλυτα αναγκαίες για την κοινωνία βαθμίδες μεταξύ γυμνασίου και πανεπιστημίου, και από την άλλη στη σταδιακή υποβάθμιση των ΑΕΙ που μετατρέπονται -από τις στρατιές των απροετοίμαστων για πανεπιστημιακή παιδεία νέων- σε κέντρα μεταλυκειακής εκπαίδευσης. Σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες μόνο το 40% των αποφοίτων γυμνασίου οδεύει στο λύκειο, με στόχο το πανεπιστήμιο. Οι υπόλοιποι διοχετεύονται, ανάλογα με την κλίση τους σε υψηλού επιπέδου τεχνικές επαγγελματικές σχολές που προετοιμάζουν καλά εκπαιδευμένους επαγγελματίες. Το λύκειο είναι μια πολύ κρίσιμη βαθμίδα, όχι το «διαλυμένο μαγαζί» της ελληνικής του εκδοχής, ένα αχανές σχολαρχείο αποστήθισης για τις πανελλαδικές εξετάσεις.

Το σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ με 9 ή... 0,9 εφησυχάζει τον πολλαπλώς πιεζόμενο έφηβο, παγιώνει μέσα του τη διάθεση για μειωμένη προσπάθεια, αφαιρεί από την έννοια «παιδεία» όλο της το περιεχόμενο, αποδομεί τη ραχοκοκαλιά του εκπαιδευτικού συστήματος που αρθρώνεται κλιμακούμενο προς τα πάνω. Πώς γίνεται ο μαθητής με βαθμολογία κάτω από τη βάση να μην προάγεται στην άλλη τάξη και ο υποψήφιος να εισάγεται στα ΑΕΙ με κάτω από τη βάση; Το παράδοξο καταλύει μαζί με τη λογική και κάθε πλαίσιο ή κανόνα. Ετσι δεν είναι, άλλωστε, δομημένη η κοινωνία μας; Αναρχα, εξαμβλωματικά. Με ισχυρή ροπή προς το εύκολο, το παράτυπο. Την κυνική απομύζηση ενός καταρρέοντος πλέον κράτους - 100 εκατ. ευρώ τον χρόνο χάνει το Δημόσιο από συντάξεις που καταβάλλονται σε αποδημήσαντες εις Κύριον. Υπεύθυνο το ίδιο, που δεν ελέγχει (κατά το υπ. Εργασίας 8.500 συνταξιούχοι είναι άνω των 100 ετών και 500 άνω των 110!), και οι πολίτες που το κλέβουν.

Κατάργηση της βάσης του ένα!, του Γιώργου Λακόπουλου, Τα Νέα 27/08/2010

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ εδώ την πλάκα. Οι βάσεις εισαγωγής στην εγχώρια Τριτοβάθµια Εκπαίδευση έδειξαν πού οδηγούνται τα πράγµατα όταν λαµβάνονται πολιτικές αποφάσεις σε λάθος χρόνο, µε λάθος τρόπο και για λάθος λόγο. Να εξηγηθούµε: όλοι γνωρίζουν ότι η κατάργηση της «βάσης του δέκα» – από τις λίγες σοβαρές ρυθµίσεις της προηγούµενης κυβέρνησης – δεν έγινε µε εκπαιδευτικά κριτήρια. Ηταν µια ιδιάζουσα πολιτική απόφαση µε το επιχείρηµα ότι το είχε υποσχεθεί προεκλογικά το κυβερνών κόµµα. Λες και θα ήταν το µόνο που έχει υποσχεθεί και δεν είναι εφικτό να πραγµατοποιηθεί. 

ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ την είδαµε επί της οθόνης. Υποψήφιοι που πρακτικά το µόνο που έκαναν ήταν να προσέλθουν στην εξεταστική αίθουσα και να γράψουν απλώς το όνοµά τους στην κόλλα – αλλιώς πώς θα τους έβρισκαν – θεωρούνται πλέον ακαδηµαϊκοί πολίτες. Ενδεχοµένως θα εγκατασταθούν στην έδρα της σχολής τους και θα... σπουδάζουν κάτι το οποίο ούτε γνωρίζουν, ούτε επεδίωξαν. Κάποια στιγµή θα βγουν στην αγορά εργασίας και θα απορούν γιατί δεν τους προτιµάει κανένας εργοδότης. 

ΑΜ, ΤΟ άλλο; Δεκάδες τµήµατα έµειναν άδεια, γιατί απλούστατα κανείς δεν συγκινείται µε το αντικείµενο των σπουδών που υπόσχονται. Πλην ίσως των καθηγητών που διορίστηκαν για να διδάξουν φοιτητές που δεν θα υπάρξουν! 

Η Μαρίνα, της Λίνας Παπαδάκη, protagon.gr 25/08/2010

«Η Μαρίνα τοποθετήθηκε από την αρχή ως υπερασπιστής των αδυνάτων και του εαυτού της», λέει ο Κλήμης Πυρουνάκης - ο άνθρωπος που στέκεται δίπλα της στη φωτογραφία - και συνεχίζει «μας έδειξε το δρόμο πώς να στήσουμε ένα δίκτυο στήριξης αποφυλακισμένων γυναικών, ποιες είναι οι ανάγκες των εγκλείστων και ποιους τρόπους να ακολουθήσουμε ως λειτουργοί της Μέσης Εκπαίδευσης χωρίς να γινόμαστε βάρος στο σωφρονιστικό σύστημα».

Ο Κλήμης Πυρουνάκης είναι ο διευθυντής του σχολείου δεύτερης ευκαιρίας στις φυλακές Θηβών και μαζί με τον Γιώργο Ζουγανέλη, διευθυντή του σχολείου στις φυλακές Κορυδαλλού, έκαναν τη Μαρίνα να αλλάξει τη προδιαγεγραμμένη πορεία της. 

Η ιστορία της Μαρίνας γράφεται σε μια εποχή που αναζητούμε από παντού ευθύνες. Το κράτος, οι πολιτικοί, η εκκλησία, οι προϊστάμενοι, οι γείτονες, οι άλλοι. Η ατομική ευθύνη επαναπαύεται μέχρι αποδείξεως του εναντίου.

Κι όμως η εξέλιξη μπορεί να ‘χει πολλούς σταθμούς, αρκεί να ‘χεις πίστη, τύχη και αύρα. Για τη Μαρίνα συνεργάστηκαν πάνω από 20 άτομα εθελοντικά. Ήθελαν και το ‘καναν. Δεν περίμεναν κανέναν φορέα να τους εμψυχώσει, δεν χρονοτρίβησαν πάνω από γκισέ. 

Από τις φυλακές Θήβας στη Νομική Αθηνών!, 01/08/2010 24gr.blogspot.com

 

«Εκεί γνώρισα ένα παιδί, ερωτευτήκαμε και αποφασίσαμε να συζήσουμε». Η μοίρα όμως της έπαιξε άσχημο παιχνίδι καθώς, όπως αποδείχθηκε, ο αγαπημένος της ήταν και αυτός μπλεγμένος σε δραστηριότητες με ναρκωτικά.

«Μια μέρα ήρθε η αστυνομία στο σπίτι και σε έρευνα στο μπαλκόνι του σπιτιού μας βρέθηκαν ουσίες. Το αγόρι μου κατάφερε να διαφύγει και εγώ κατηγορήθηκα για συναυτουργία» θυμάται έντρομη.

Και έτσι η Μαρίνα βρέθηκε το 2006 πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Στο δικαστήριο, που έγινε έναν χρόνο μετά, καταδικάστηκε σε 7 χρόνια... Η Μαρίνα όμως δεν το έβαλε κάτω και όπως εξομολογείται «με τη βοήθεια του διευθυντή του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας, κ. Γ. Ζουγανέλη, και της υπεύθυνης της κοινωνικής υπηρεσίας του Κορυδαλλού, κυρίας Μουτάφη, βρέθηκε μια φόρμουλα να φοιτήσω στο λύκειο μέσα από τη φυλακή - το σχολείο δεύτερης ευκαιρίας είναι μόνο γυμνάσιο».

 

ενώ αλλαχού και μακριά από μας...

Office of the President, by Gordon Laird, The September 2010 Issue of The Walrus magazine

All this despite the harsh realities of the global recession. Thanks to investment losses and provincial funding freezes, the university posted a deficit of $8.2 million in 2008 and a record $60.5 million in 2009, and it projects one of $14.8 million for 2011. The Katz centre remains unfinished, as do several other nearby buildings, including the Mazankowski Alberta Heart Institute, either because of the university’s deficit, or because no research funding yet exists to populate them. The university is betting on its ability to fill the space with gainful projects sometime in the future.

In the meantime, Samarasekera’s goal for U of A to become “Top 20 by 2020” remains very much on hold. The university will see across-the-board cutbacks of 5 percent in all departments next year, and even the president and the senior administration have taken “furlough” days (unpaid days off meant to cut costs). Undergraduate class sizes are growing as contract instructors are laid off. Student food bank usage has increased an estimated 20 percent in the past year, thanks to tuition hikes and rising living costs. When the Edmonton Journal reported in June that the university was expected to lose at least 400 staff and faculty to layoffs and early retirements before the year’s end, the university’s administrators objected, suggesting that the figure would be closer to 250.

(...)

Universities are responding to this new reality in two ways. On the one hand, they are reinventing themselves as agents of change in a world clamouring for solutions. Indeed, we cannot cure cancer, respond to global warming, or even maintain our current standard of living without thinkers, researchers, trained professionals, and educated citizens. On the other hand, universities are increasingly defined by the commercial forces around them, including governments that actively reward growth-friendly research and scholarship. University campuses are therefore becoming communities of academic haves and have-nots, the various disciplines divided by their perceived contributions to GDP and their capacity to attract funding. The result isn’t just classrooms named for corporate benefactors, which is old news, but a narrowing of society’s field of inquiry. A pay-per-view style of sponsored research gives those who have the money the power to determine the questions being asked, and sometimes to profit from the answers as well. So it isn’t surprising that views about Samarasekera diverge. Depending on whom you ask, she is either Canada’s bright future, or a threat to all that is sacred and good about higher education.

For Digital Democracy, The Editors, The Nation 26/08/2010

 

Google and Verizon want the FCC and Congress to allow media giants to transform wireless communications into a digital version of a bad cable TV package. Instead of a free and open Internet that will take Americans where they want to go—thanks to the longstanding neutrality principle, which guarantees equal access to all websites and applications—the Google-Verizon deal would permit Internet service providers to speed up access to some content while leaving the rest behind. Such "pay for priority" would allow big business to buy speed, quality and other advantages—which would not be merely commercial. Now that the Supreme Court has afforded corporations electioneering rights equal to those of citizens, decisions about how we communicate have a profound political component to them.

Imagine if BP could pay to have its messaging dominate digital discussion about the best policies for regulating offshore drilling and carbon emissions—to such an extent that searches for information about "clean energy" would steer straight to corporate spin. This is not a conspiracy theory; big media companies have already barred content about political issues, as Verizon did when it blocked a text-messaging application developed by NARAL Pro-Choice America. With Google in the game, the threat expands exponentially. If its deal with Verizon is allowed, the SavetheInternet.com coalition of consumer, civil rights and advocacy groups argues, "it would divide the information superhighway, creating new private fast lanes for the big players while leaving the little guy stranded on a winding dirt road." Worse still, the coalition explains, allowing corporations to write the rules would turn the FCC into a "toothless watchdog, left fruitlessly chasing complaints and unable to make rules of its own."

 

 

Μ. Κανελλή, Η γυναίκα με τα παρθένα μάτια, Νέα Εστία Κ΄(1936), από την Ανθολογία του Ρένου Αποστολίδη, Το Διήγημα, 4^ος τόμος, σσ.  147-160 (για τη μεταφορά Μ. Βαρδής)

(3o MEΡΟΣ)

(……) Μόνο όπου την άγγιζα, στο σημείο ακριβώς όπου εζευγάρωνε το δέρμα μου με το δέρμα της, εκοκκίνιζε, το κρέας της εκεί ελουλούδιζε καταπόρφυρο˙ και ύστερα αποχρωματίζονταν αμέσως-σα νάσβηνε κάποιο αόρατο χείλι την εστία της πυρκαγιάς…

Έτσι την επασπάτεψα σ’ όλες τις κοίλες της εκτάσεις, παντού όπου ήξερα δέρμα. Εκείνη με άφηνε αδιάφορη, με την ίδια έλλειψη αιδημοσύνης, σα να μην είχε περάσει ποτέ της από την περίοδο της παρθενικής συστολής-με άφηνε, λές και δεν εγνώριζε τη σεξουαλική σημασία του ανδρικού χαδιού, με την άπραγη αθωότητα δίχρονης παιδούλας…(….)

Την ήθελα (….)

Εψέλισσα:

-Μ’ αγαπάς;

Μου αποκρίθηκε με απόλυτο ειλικρίνεια.

-Όχι.

-Δε μ’ αγαπάς;

-Όχι.

(Ω, κόλαση! Όχι; Και μολαταύτα ήταν εκεί, θεόγυμνη, οριζόντια, χωρίς ούτε ένα χιλιοστόμετρο κενού ανάμεσα στις εφαρμοσμένες σκιές μας!)

Εψέλισσα οργίλα:

-Θα μ’ αγαπήσεις;

-Ίσως….

Ε, στο τέλος, τι μ’ ενδιέφερε η αγάπη, αφού εξασφάλιζα την ένωση; Τι με σκότιζε η ψυχή, αφού είχα τη σάρκα;

-Eλα!...

Δεν ήρθε κείνη σε μένα˙ όρμησα όμως εγώ σε κείνη, που δεν με απέφυγε, που με δέχθηκε με άβουλη συγκατάθεση. Και σε λίγο, κάτω από το διπλό βάρος έτριξε η άμμος….

Όταν συνήλθα από την εκμηδένιση, αυτή είχε ξαναπάρει την ίδια στάση κάτω από το φεγγάρι (…..)

Την ερώτησα:

-Τι βλέπεις;

Εσκίρτησε, έγινε πελιδνή:

-Τίποτα…

-Ποιο άστρο είναι αυτό;

-Το δικό μου άστρο.

Είδα ότι την ετάραζε αυτό το θέμα˙ όλο το κορμί της, σαν οργισμένο στόμα, εκατσούφιαζε. Άλλαξα συζήτηση:

-Να που μ’ αγάπησες λοιπόν….

-Όχι, σου είπα.

-Αφού μου δόθηκες…

Μ’ εκοίταξε κατάπληκτη˙ και ήταν πραγματικό, γεμάτο ειλικρίνεια, το ξάφνιασμά της:

-Eγώ;

-Εσύ…

-Σου δόθηκα εγώ;

Επείσμωσα στον ανδρικό μου εγωϊσμό:

-Τώρα δε σε χάρηκα;

Εκούνησε το κεφάλι της με οίκτο:

-Είσαι τρελός, αγόρι μου˙ ονειρεύεσαι. Είσαι φαίνεται ολιγαρκής. Σού φτάνει το όνειρο, όταν σου λείπει η πραγματικότης.

-Ώστε δεν έγινες δική μου;

Ύψωσε τους ώμους με φυσικότητα:

-Όχι, βέβαια. Και δε μπορούσα να γίνω δική σου, πρώτα-πρώτα γιατί δε σ’ αγαπώ. Και έπειτα γιατί…

-Γιατί;

-Είμαι ακόμη παρθένος.

Για πρώτη φορά είδα το αίμα της εντροπής να της βάφει τα μάγουλα.

Παρθένος;

Μου ήρθε να καγχάσω. Χα! Χα! Χα! Παρθένος; Ας ξαναγελάσω. . Χα! Χα! Χα! Τι με περνούσε δηλαδή; Για πρωτάρη έφηβο, με τις πρώτες δειλές ανιχνεύσεις, που αγνοεί τον αρχιτεκτονικό σχηματισμό του θηλυκού; (….)

Aλίμονο…

Ήξερε θαυμάσια τι έλεγε η γυναίκα με το κόκκινο γέλιο˙ αυτή ήταν όντως παρθένος-και ήμουν εγώ ο τρελός!

Από τότε άρχισε για μένα μία αλλόκοτη ζωή, τέτια που σίγουρα δεν εδόθηκε σε κανένα αρσενικό της γης να γνωρίσει.

Την είχα, χωρίς να την έχω. Ήταν ερωμένη μου πολύ, όσο μπορεί να είναι η γυναίκα ερωμένη του άρρενος (…)

Το πείσμα της εγέννησε το πείσμα μου. Δεν μου αρκούσε να είμαι ιδιοκτήτης σ’ όλο της το οικόπεδο˙ δεν μου έφτανε να είμαι καραβοκύρης σ’ όλο το κοίλο της σκαρί…

Ήθελα να το ομολογήσει και η ίδια. Έτσι η κατάκτηση της μου φαινόταν μισή (…)

Και τη ρωτούσα:

-Tί είσαι τώρα;

-Τίποτα…

-Δεν είσαι δική μου τώρα;

-Όχι…

Όχι! Ω δαίμονα! Δεν ήταν δική μου, ενώ ήταν δική μου! Τι μαρτύριο!

Και τότε η παλάμη μου εγούβιαζε σε στραγγάλισμα˙ το χάδι μου τροχίζονταν σε νύχι˙ τα χέρια μου ολίσθαιναν από τα μάγουλά της πιο κάτω, στο λαιμό της-στα δάχτυλά μου εκάπνιζε ο πόθος του φόνου της.

Και το φίλημά μου εσάπιζε στο κλάμα…

(…..)

Με τον καιρό και με την οικειότητα, πρόσεχα και άλλα ανεξήγητα πάνω σ’ αυτό το όν:

Δεν μεταχειριζόταν ποτέ της ρούζ για τα χείλη. Κι όμως τα χείλη της ήταν καταπόρφυρα πάντοτε, μέρα και νύκτα˙ δεν εξέβαφαν ποτέ˙ ακόμα και το σάλιο της ήταν κόκκινο.

Στην αρχή ανησύχησα-ενόμισα ότι έκανε αιμοπτύσεις. Της το είπα.

Εχαμογέλασε.

-Είμαι καλά…

-Μα…

-Εξέτασέ με, αφού είσαι γιατρός…

Εγδύθηκε ατάραχη, έμεινε στα χέρια μου γυμνή, από την τάγια και πάνω. Επήρα το στηθοσκόπιο, τρέμοντας μη φτάσουν στην ακοή μου οι κλασσικοί υποτρίζοντες.

Ακροάσθηκα..

Τίποτα!

Το αναπνευστικό της σύστημα λειτουργούσε κανονικά και αθόρυβα (…)

-Αλλα τότε;

-Τι;

-Αυτό το αίμα;

-Δεν είναι αίμα…

Εσήκωσε νευριασμένα τους ώμους:

-Τι σε νιάζει;

Oι νόμοι της Φυσικής και της Ιατρικής δεν ίσχυαν λοιπόν γι’ αυτό το απίστευτο πλάσμα, που εξέφευγε από τις σιδερένιες αρπάγες των;

Αλλοτε πάλι επρόσεξα ότι δεν εκοιμόταν τη νύκτα ποτέ˙ η αυγή την εύρισκε πάντοτε με ορθό το στήθος προς τη δύση, μ’ εχθρικά γυρισμένα τα νώτα προς την πύρινη λάβα της ανατολής.

Άγρυπνη, εξαντλούσε στα χείλη της όλη της νυκτός την παλίροια˙ και σιωπηλή, αχνή, ξαπλωμένη στην πολυθρόνα, εκατάπινε τα άστρα…

Όλα τα άστρα;

Όχι.

Κατόρθωσα να διακρίνω ότι από όλα τα’ αστέρια εκείνη εστύλωνε ρεμβό, γιομάτο νοσταλγία το βλέμα της σ’ ένα στέρι κόκκινο, που την εμαγνήτιζε και την εμάγευε ακατανίκητα…

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

 

 

Διαβάστε σήμερα στην Ατζέντα της Ημέρας

Η φωτογραφία της ημέρας

(Αναμνηστική αφίσα για την εθνική γιορτή των Τούρκων...)

Κάθε χρόνο τέτοια ημέρα   -30 Αυγούστου- οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις βγάζουν και μερικές αφίσες ή βίντεο σχετικά με την επέτειο της νίκης σε βάρος των ελληνικών δυνάμεων. Στο φετινό βίντεο μεταξύ αλλων εμφανίζονται γνωστοί ηθοποιοί, ανάπηροι πολέμου, τραγουδιστές -μεταξύ τους και ο Φερχάτ Γκιοτζέρ που μας είχε κουβαληθεί στην Ξάνθη- οι οποίοι εύχονται επ΄ευκαιρία της επετείου. Ένα μεγάλο μέρος του μπορείτε να το να το βρείτε στην διεύθυνση :   http://www.youtube.com/watch?v=4QtydBTb6KQ, posted by tourkikanea.wordpress.com

 

Μ. Κανελλή, Η γυναίκα με τα παρθένα μάτια, Νέα Εστία Κ΄(1936), από την Ανθολογία του Ρένου Αποστολίδη, Το Διήγημα, 4^ος τόμος, σσ.  147-160 (για τη μεταφορά Μ. Βαρδής)

 (5o Mερος)-Τα υπόλοιπα τμήματα του κειμένου μπορείτε να τα βρείτε στην παράπλευρη στήλη 'Αφιερώματα'

Ένα βράδυ-ήταν η παραμονή του θανάτου μου!-με κάλεσαν σ’ ένα άρρωστο (…..)

Έτρεξα στο σπίτι της. Σιγή. Η πόρτα ήταν κουφωτή. Εμπήκα. Στον κοιτώνα της άκουσα βουβά χάδια κούφιας και κουρασμένης παλάμης˙ έκλυτα ψιθυρίσματα από στόμα που εστράγγιξε πλέον όλο του το διαθέσιμο φίλημα και τώρα μιλεί…

Ένιωσα να σπάζει τα γόνατά μου κάτι σαν αόρατο τσεκούρι λοτόμου.

Αφουγκράσθηκα:

-Μ’ αγαπάς;

-Όχι.

(Κατάρα! Τα ίδια της λόγια τώρα τάλεγε σ’ άλλον άρρενα, τα ίδια της λόγια!)

(….)

Ω, ουρανέ, χτύπα τη γη και κάμε την τάφο! Τα ίδια της λόγια, η εταίρα! Με τα αθώα της λόγια εσκέπαζε τα λάγνα της έργα! Με τη λεκτική άρνηση του στόματος εκάλυπτε την επονείδιστη προσφορά της λαγόνος της…

-Άτιμη!

Όρμησα στη κρεβατοκάμαρά μας με το πιστόλι στο γρόθο. Τους είδα-αυτόν κι αυτή, αποροφημένους στη σύραξη των φύλων. Πυροβολώ τον εραστή! Μου ξεφεύγει, πηδά από το παράθυρο, κρύβει τη λάσπη του στις σκιές της νυκτός, της νυκτός που σέρνονταν έξω, στο δρόμο, σαν ακόλαστη ύαινα…

Όχι, αυτήν δεν ήθελα να την ξεκάμω με πιστόλι. Όχι! Αυτήν δεν θα μπορούσα να τη σκοτώσω με σφαίρα, γιατί δεν ήταν φυσιολογικό γέννημα της γης.

Της επάτησα το στήθος με το γόνατο˙ το εσωτερικό της σκελέτωμα έτριξε, λές κ’ ήθελε να πεταχτεί με την πίεση έξω από το φλοιό του, προς το στόμα.

Μ’ εκοίταξε κατάπληκτη, αθώα, μη ξέροντας τι κακό μου είχε κάμει. Έπειτα, μόλις ένιωσε να την κυριεύει ο θάνατος, ετραύλισε με χαμόγελο:

-Μ’ εσκότωσες; Σ’ ευχαριστώ! Δε μπορούσα να ζήσω πια πάνω σ’ αυτό σας το ηλίθιο άστρο, όπου η αγάπη είναι ακάθαρτο σμίξιμο κτήνους προς κτήνος…Σ’ ευγνωμονώ…και τώρα σ’ αγαπώ…τώρα…φίλησέ μου τα μάτια μου…αγαπημένε…δύστυχο τέκνο της κακής γης σας…τώρα…που σ’ αγαπώ…φίλησέ μου τα μάτια μου…κάνε με δική σου…τα μάτια μου…αγκάλιασέ μου τα μάτια μου…πεθαίνω..

Άρχισε να λιώνει, να σβήνει, να ελαττώνεται μέσα στα χέρια μου, σα να την εμαδούσε ένας άνεμος˙ εξαϋλωνόταν και εξατμίζονταν το ένα της μέλος ύστερ’ από το άλλο˙ το κενό ανέβαινε από τα πόδια της προς τον κορμο, και την αφάνιζε.

Εγώ της έσφιγγα το λείψανό της, που όλο λιγόστευε˙ εχάθηκε το στήθος της, έπειτα τα μπράτσα της, έπειτα ο λαιμός της, το κεφάλι, τα χείλη της έσβησαν κι αυτά˙ τελευταία εξαερώθηκαν τα μάτια της, τα υπεράνθρωπα και παρθένα της μάτια, που μόνο εγώ, τη στιγμή του θανάτου των, τα είχα απολαύσει στη γη.

Όταν άδειασε το κρεβάτι από όλο το σώμα της, είδα στα χέρια μου τα μάτια της-αχ, δεν είχαν φύγει αυτά! Είχαν μείνει τα μάτια της πιστά στο κορμί μου και με ατένιζαν μ’ ένα ζωντανό βλέμμα ερωτευμένης γυναικός.

Τα επήρα τρέμοντας, τα εφύλαξα σαν άγια κειμήλια, σαν ιερά πτώματα από όραση. Γιατί αυτά θα με οδηγήσουν. Όταν θα απολυμάνω τον εαυτό μου από τον γήινο ρύπο του, τότε, σαν άστρα μου, τα μάτια της θα μου δείξουν το δρόμο να πάω να την εύρω. Και θα πάω να την εύρω  στη μακρινή της πατρίδα, στην ευγενική της πατρίδα, στην αγνή της πατρίδα-Εκεί!

…………………………………………………………..

Οι ένορκοι τον αθώωσαν.

(ΤΕΛΟΣ)

 Διαβάστε εδώ την Ατζέντα της Ημέρας:

Η φωτογραφία της ημέρας

(O αυτοκράτορας της Αιθιοπίας Haile Selassie I, 1892-26 Αυγούστου 1975)

Haile Selasie I, από Wikipedia

The Habit of War, by Jeremy Harding, London Review of Books, 20/7/2006.

"Haile Selassie returned to Addis in 1941. Of the many projects he had in mind, incorporating Eritrea into the Ethiopian Empire was probably the most important. There is a famous photo of Jomo Kenyatta taken at the Fifth Pan-African Congress in Manchester in 1945, which gives a providential glimpse of Ethiopia’s ambitions and the writing on the wall for the Eritreans – or some of the writing anyhow. At the time of the Congress, the British were still running Eritrea, the world war was over and decolonisation was the next great step for Europe and its subject peoples".

Emperor Haile Selassie I, Part I. 

Haile Selassie I - God of the Black race, BBC Religions.

Haile Selassie of Ethiopia Dies at 83, by ALDEN WHITMAN, New York Times, 28/8/1975.

Excerpts from the speech of H.I.M. Haile Selassie I on African Unity, Rasta Livewire, 23/3/2006.

Haile Selassie I, Essays.

La controversa figura di Haile Selassie I, Nella Terra di Zion, 18/1/2010.

HAILÉ SELASSIÉ, PER LA LEGGENDA DISCENDENTE DI RE SALOMONE, di RENZO PATERNOSTER.

La Guerra di Etiopia, video (στα ιταλικά).

 

Μ. Κανελλή, Η γυναίκα με τα παρθένα μάτια, Νέα Εστία Κ΄(1936), από την Ανθολογία του Ρένου Αποστολίδη, Το Διήγημα, 4^ος τόμος, σσ.  147-160 (για τη μεταφορά Μ. Βαρδής)

 (2ο ΜΕΡΟΣ)

(…..)

Μού έγνεψε:

-Πάμε;

-Πού;

-Πάμε…

Δεν επρόφερε αυτό το ρήμα˙ όχι, δεν το επρόφερε, σας το ορκίζομαι στο απαραίτητο και ιερό μου έγκλημα-το ορκίζομαι! Γιατί να σας απατήσω; Τι ανάγκη έχω εγώ να σας απατήσω; Με βλέπετε: Είμαι πεθαμένος…

Δεν εμίλησε τη λέξη «πάμε», δεν την άρθρωσε το στόμα της˙ και όμως με ξεκούφανε ο φοβερός της πάταγος-μου διάρηξε το τύμπανο.

Κι εγώ επήγα, την ακολούθησα δέσμιος πίσω της˙ η σκιά της με τραβούσε σα σκύλο της.

Κ’ επήγαμε! Εγώ και η γυναίκα με το κόκκινο γέλιο˙ εγώ και ο δαίμονας! Επήγαμε σ’ έναν ήρεμο δρόμο, σ’ ένα απόκρυφο κολπίσκο, απόμακρο, όπου το κύμα σα μέλι εγλύκαινε το ακρογιάλι, και πέρα απλωνόταν η θάλασσα πηχτή και ύπουλη και ασυνείδητη, λάγνη και στείρα, λες και τα νερά της είχε πληθύνει όλος ο σίελος των παγκόσμιων μοιχειών (…..)

Την εκοίταξα…

Φαινόταν ολόκληρη-και όμως δεν ήταν ούτε καν η μισή. Πού είχε πάει το άλλο, το υπόλοιπο σώμα της;

Η γυναίκα άρχισε να γδύνεται…

Γδυνόταν εμπρός μου ατάραχη, χωρίς αιδώ, αλλά και χωρίς αναίδεια, σα να μην ήταν πλάι της ο Άντρας, σα να μην ήμουν εγώ, παρά μόνον ο ίσκιος μου…

Με αγνοούσε;

Με ξεχνούσε;

Ποιος ξέρει;

Γδυνόταν…

Ένας-ένας έπεφταν από το ημιάυλο σώμα της οι πέπλοι του, σαν ατμοί που χωρίζουν από ατμούς. Κι’ εγώ έτρεμα…Έτρεμα, σαν κατάδικο κτήνος, μήπως μαζί με τα φορέματα, εξατμισθεί τώρα και η σάρκα της, μήπως η γυναίκα διαλυθεί στα μάτια μου και σκορπίσει σε αέρα, σ’ ομίχλη, σε τίποτα!

Δίχως να ανοίξει το στόμα της, μου είπε καθαρά (….)

-Πέσε…

-Πού;

-Στο νερό. Πέσε… (…)

Εψέλισσα, τρελός:

(Τρελός; Όχι, δεν ήμουν τρελός, όχι, δεν είμαι τρελός, ποιος λέει ότι είμαι τρελός;)

(…)

H γυμνή γυναίκα επιτακτικά μου έδειξε τη νεκρή θάλασσα (…)Η γυναίκα υψωνόταν ορθή, ανάμεσα στο φεγγάρι και σε μένα, και τότε εγώ, με ανέκφραστη φρίκη μου, παρατήρησα ότι ανάμεσά της έβλεπα το φεγγάρι! Το σώμα της, λες κι’ ήταν διάφανο, δεν διαθλούσε τις ακτίνες˙ δεν τις σταματούσε, δεν τις εμπόδιζε˙ το φεγγαρόφως επερνούσε λεύτερο μες από τους ιστούς της-σα να μην είχε σώμα από σάρκα, αλλ’ από γιαλί! (…..)

Ω! σίγουρα, δεν ήταν αυτή πλασμένη όπως οι γυναίκες της Γης, από νερό, ασβέστη, φώσφορο και κύτταρο. Αυτή ήταν ένα γέννημα υπερφυσικών βιολογικών συνδυασμών (…..)

Την είδα να πέφτει σε λίγο κι αυτή σιμά μου, στο ίδιο νερό.

Και πάλι ανατρίχιασα.

Έπεσε χωρίς ν’ ακούσω τον παραμικρό παφλασμό, βυθίστηκε σιωπηλά στο νερό, καθώς σκιά μέσα σε βελούδο….

Και η θάλασσα ολόγυρα στην πτώση της δεν εκυμάτισε, δεν άφρισε, (…..)

Αισθάνθηκα τρόμο. Ήθελα να την ιδώ! Ήθελα να την αγγίσω! Ήθελα ν’ εξακριβώσω τώρα, όχι ποια είναι-τι είναι….

Όρμησα πάνω της…(…)

Και τότε έγινε κάτι το φρικαλέο (….) Το χέρι μου καθώς την αγκάλιαζε δε συνάντησε αντίσταση! Το κορμί της δεν είχε ειδική πυκνότητα ανώτερη από την ειδική πυκνότητα του νερού!

Και της εχώρισα το σώμα της στη μέση, της το εδιχοτόμησα με το σφίξιμο˙ το χέρι μου, χωρίς να βρίσκει εμπόδιο στη σάρκα της, επίεσε το κορμί μου! (…..)

Δεν ήταν λοιπόν από ύλη;

Και τότε από τι ήταν;

Λες και κάποια αφάνταστη εξωγήινη αρρώστια είχε χαλαρώσει τη συνοχή των μορίων της, είχε αυξήσει τις αποστάσεις ανάμεσα στα κύτταρα, είχε εξαλείψει τη στενή επαφή των ατόμων-και το χέρι μου έτσι εύρισκε κάποιο τρόπο, κάποιο χώρο να περάσει μες από τα χάσματα. (….)

Με δεισιδαίμονα τρόμο-καθώς ατενίζει ο νυχτοπόρος στα μνήματα ένα βρυκόλακα-εκοίταξα το γυμνό κορμί της Γυναίκας.

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

Οι δηµογραφικές εξελίξεις στη νεώτερη Ελλάδα (1830-2007), posted by Ερανιστής, 7/8/2010.

 

 

Moon Aglow

Framed by the Earth's horizon and airglow, the full moon floats in the blackness of space in this photo from the Expedition 10 crew on board the International Space Station. 

The Station plays a crucial role as an orbital outpost, as NASA pursues an exploration strategy that will send humans back to the lunar surface and eventually on to Mars and beyond. 

Image Credit: NASA

Μ. Κανελλή, Η γυναίκα με τα παρθένα μάτια, Νέα Εστία Κ΄(1936), από την Ανθολογία του Ρένου Αποστολίδη, Το Διήγημα, 4^ος τόμος, σσ.  147-160 (για τη μεταφορά Μ. Βαρδής)

 (1ο ΜΕΡΟΣ)

-Κατηγορούμενε, τι έχεις να απολογηθείς;

…………………………………………………………………………………..

Στην κυβική αίθουσα του κακουργοδικείου η λευκή σιωπή εξάπλωσε μετέωρα τα γιγαντιαία της φτερά……..

Όλοι οι παριστάμενοι, όλοι-και σύνεδροι και ένορκοι και δικηγόροι και ακροατήριο-, εκράτησαν την ανάσα των˙ στο στήθος των ασάλευτη εμαρμάρωσε η κοινή αγωνία.

Σαν αποβλακωμένος ο υπόδικος, σαν απορροφημένος από την πένθιμη παρέλαση των εσωτερικών βρυκολάκων του, δεν κινήθηκε˙ ούτε καν εφάνηκε να έχει ακούσει την καθιερωμένη δικονομική προσταγή του Προέδρου…

Πιο μετάλλινος, ξαναείπε ο τελευταίος:

-Κατηγορούμενε, τι απολογείσαι;

Mε τρόπο τον εσκούντηξε κάτω από το εδώλιο ένας από τους συνηγόρους του:

-Κύριε Βαλμή, την απολογία σας…

Και, πιο σιγά, για να τον καταλάβει μόνο το σωριασμένο πάνω στο σκαμνί της ατιμίας ερείπιο:

-Ελάτε˙ θάρρος, δυστυχισμένε μου φίλε….

Τότε μόνο συνήλθε ο κατηγορούμενος από το ληθαργικό του αποκάρωμα.

Τινάχθηκε πάνω, μηχανικά και αυτόματα ετακτοποίησε τα κατάμαυρα και σγουρά μαλλιά, που του εσκίαζαν βαρύ το κεφάλι, σαν με πτίλωμα κόρακος, και άνοιξε το στόμα για να μιλήσει.

Ήταν ο Παύλος Βαλμής, ο γνωστός στους κοσμικούς κύκλους γιατρός-νεαρός επιστήμων, τελειοποιημένος στην Ευρώπη, που έδινε τις πιο λαμπρές ελπίδες για ένα ένδοξο μέλλον και τον εθεωρούσαν σίγουρο υποψήφιο για μίαν από τις υφηγεσίες της Χειρουργικής.

Και τώρα;

Αλίμονο….

(Το φοβερό δράμα είχε έξαφνα πάνω του χιμήξει σαν όρνεο˙ του είχε τυφλώσει με το καννίβαλο ράμφος του και τα δύο μάτια της ευτυχισμένης του μοίρας…)

…………………………………………………………………………………….

Η «ελίτ» της αθηναϊκής κοινωνίας είχε συρεύσει την ημέρα της δίκης στο δικαστήριο˙ με μύριες αδηφάγες γλώσσες τον εροφούσε από όλους τους πόρους η λερναία περιέργεια του πλήθους.

Πράγμα παράξενο-γιατί θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο-˙ οι γυναίκες τον εσυμπονούσαν και οι άντρες του έριχναν το άδικο, του ακόντιζαν όλοι κατακέφαλα το βράχο της ύβρης:

-Κακούργε!

Ήταν κάτι πιότερο από πελιδνός την ώρα της απολογίας του ο Παύλος Βαλμής: ήταν πτωματικός, τεφρός, γαιόχρωμος-λες και από τώρα τον εκυρίευε, σαν πρόωρα πεθαμένο, η σκοτεινή πλημμυρίδα του χώματος…

(…………)

Άρχισε:

………………………………………………………………………………..

-Πού την εγνώρισα; Πώς την εγνώρισα; Γιατί την εγνώρισα; Δεν ξέρω…..Αρκεί ότι την εγνώρισα….Την εγνώρισα όσο μπορεί να γνωρίσει ένας άντρας μία γυναίκα. Δηλαδή δεν την εγνώρισα καθόλου….Γιατί όσο περισσότερο γνωρίζεις μία γυναίκα, τόσο περισσότερο την αγνοείς. Η γυναίκα είναι μία κατακόμβη λαβυρίνθου˙ όσο πιότερο εισδύεις στα βάθη της, τόσο και ολόγυρά σου μεγαλώνει το αβυσσαλέο σκοτάδι…

Ο Πρόεδρος τον διέκοψε με νευρικότητα:

-Κατηγορούμενε, εισέλθετε εις την ουσίαν, εις την ουσίαν! Εδώ δεν ήλθατε να φιλοσοφήσετε, αλλά να απολογηθείτε, να απολογηθείτε, να απολογηθείτε….

(…….)

Έτσι ο γιατρός Βαλμής μπόρεσε να συνεχίσει την απολογία του-με μία σύσταση μόνο: «να συντομεύει…., να συντομεύει…, να συντομεύει».

-Ήταν καλοκαίρι…..ένας κόκκινος Ιούλιος, κόκκινος σαν τα χείλη της, κύριοι….Ώρες-ώρες ενόμιζα ότι ο Ιούλιος είχε γεννηθεί από τα χείλη της, σα νάταν το στόμα της η μήτρα του χρόνου…Παραθέριζα τότε…(……)

Και την εγνώρισα!

Ούτε πατέρα είχε˙ ούτε μητέρα˙ ούτε συγγενείς˙ ήταν μόνη, και ξένη, και απόκοσμη, σαν να την είχε σπείρει στη γη μας ένας άλλος πλανήτης. Δεσποινίς; Κυρία; Χήρα; Δεν ήξερα, κανείς δεν ήξερε. Όλοι την έλεγαν: «Η γυναίκα με το κόκκινο γέλιο…»

Εχόρεψα μαζί της….

Ήταν λυγερή και σβέλτη, σαν υλοποίηση νεκρής καλλονής. Στο χορό μου εγλυστρούσε από τα χέρια μου, σαν πνεύμα θηλυκό˙ την έχανα εξαφνικά από την αγκάλη μου, ενώ βρισκόταν όλη μέσα στην αγκάλη μου (….)

Την έβλεπα όλη, όμως την ένιωθα μισή. Τα μάτια μου δεν διέκριναν έλλειψη στο φωτεινό της περίγραμμα, όμως η αφή μου αντιλαμβανόταν ένα κενό…(…..) Το κορμί της έφευγε, εδραπέτευε, εξαϋλωνόταν, εταξίδευε, και μου άφηνε μόνο το σχήμα του-εχόρευα, αλίμονο, μόνο με το εξωτερικό περίβλημα, με το κούφιο φλοιό του τέρατος.

(….) Η μέθη της ελάττωνε ακόμα-τι παράξενο!-, αντί να της αυξάνει, το σώμα της, που εφάνταζε τώρα σα λευκό φάσμα, και διάκρινα στη φόρμα του διάκενα, ρωγμές, λες και δεν ήταν υπαρκτό πλάσμα, αλλ’ εκτόπλασμα.

Δεν είχε σάρκα πια εκείνη την ώρα ο άτιμος δαίμονας, σαν να την είχε όλη διαλύσει το διαβρωτικόν οξύ του αλκοόλ.

Ήταν ένα περίπνευμα θηλείας.

* Οι παρενθέσεις  με τις εσωτερικές τους τελείες δηλώνουν την αναγκαστική εκ του μεγέθους του κειμένου αποκοπή τμημάτων αυτού-κατά την κρίση του μεταφορέα

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

 

H παραλία του τείχους, του Γιάννη Βαρουφάκη, protagon.gr 24/08/2010

Τα παράδοξα και η ειρωνεία φύονται παντού κατά μήκος του Τείχους. Τοξικά κανάλια ρέουν από το Μεξικό προς τις ΗΠΑ μεταφέροντας απόβλητα Αμερικανικών εργοστασίων που μετακόμισαν στο Μεξικό για να αποφύγουν την περιβαντολογική νομοθεσία των ΗΠΑ. Τα τοξικά που περιέχουν τα νερά τους αρκούν για να καταστρέψουν την επιδερμίδα μέσα σε λεπτά. Μαζί με τα τοξικά, τα κανάλια μεταφέρουν και λαθρομετανάστες που κολυμπούν στα τοξικά απόβλητα γνωρίζοντας ότι οι Αμερικανοί συνοριοφύλακες δεν τολμούν να μπουν στα νερά αυτά. 

Κάπου πιο κει, τα τοξικά αυτά νερά τα χρησιμοποιούν οι Αμερικανοί αγρότες για να ποτίζουν τα γενετικά μεταλλαγμένα δημητριακά τους. Οι ίδιοι αγρότες που προσλαμβάνουν, με μισθούς που το Τείχος κρατά χαμηλούς, όσους Λατινοαμερικάνους καταφέρνουν να περάσουν απέναντι είτε κολυμπώντας στα τοξικά είτε διασχίζοντας δεκάδες χιλιόμετρα στην έρημο κάτω από την μύτη των συνοριοφυλάκων και του στρατού.

Η πεμπτουσία του Τείχους είναι ο τρόπος που διαπλάθει, σε όλο το απέραντο μήκος του, τις ζωές: Των εν δυνάμει λαθρομεταναστών που πριν αποτολμήσουν να περάσουν το τείχος την νύχτα, περνούν την ημέρα τους μαζεύοντας δυνάμεις σε φτωχικές μεθοριακές πόλεις βουτηγμένες στην ηρωίνη και στο έλεος των βιομηχανιών που στην σκιά του Τείχους λειτουργούν ανεξέλεγκτα. Σαν μία συμβολική μαζική βάπτιση πριν το μεγάλο εγχείρημα. 

Στο μεταξύ μικροαστοί και ανασφάλιστοι Αμερικανοί περνούν νόμιμα το Τείχος από την ανάποδη για γιατρούς και φάρμακα που τους είναι απαγορευτικά στην υπερδύναμη. Τα φαρμακεία από την μεριά του Μεξικού ανταγωνίζονται σε αριθμό μόνο… τις κάβες (όπου τα οινοπνευματώδη πωλούνται μισοτιμής σε σχέση με την Αμερικανική μεριά). 

(...)

Από την μία μεριά, την Αμερικανική, μία παραλία εκκενωμένη από ανθρώπους έτσι ώστε οι Αρχές, με το που βλέπουν άνθρωπο, να ξέρουν ότι είναι στόχος - παράνομος - ξένος. 

Από την άλλη μεριά της ίδιας παραλίας, ζωή. Ένα πλήθος που ακόμα κι όταν κολυμπά και χαίρεται την παραλία στην πραγματικότητα έχει το μυαλό του αλλού - ελκύεται από το Τείχος σαν τα έντομα στο λυχνάρι, σαν ολόκληρη η ήπειρος της Νότιας Αμερικής, από την Terra del Fuego στην Tijuana και από την Βολιβία στην Juarez, να γέρνει πάνω σε αυτές τις ράγες με την ελπίδα της πρόσβασης στην σύγχρονη Γη της Επαγγελίας. 

Η πολιτική οικονομία κάθε τμήματος του Παγκοσμιοποιούμενου πλέον Τείχους (από το Κόσοβο και τις συνοικίες της Βαγδάτης, στο Μπέλφαστ, στην Λευκωσία,, στην Παλαιστίνη, στα σύνορα Αιθιοπίας-Ερυθραίας, στο Κασμίρ, στην Κορέα) μπορεί να έχει τις ιδιαιτερότητές της όμως το Τείχος παγκοσμιοποιείται σε μια εποχή που υποσχέθηκε να το καταργήσει.

Μέχρι να καταργηθεί η εγκατάσταση του Αίσχους, μέχρι να πέσει το Τείχος, οι λουόμενοι της Tijuana θα συμβολίζουν την υποκρισία της ύστερης παγκοσμιοποίησης. 

Παράξενες συμμαχίες: Παπανδρέου, Νετανιάχου και ο πόλεμος κατά του Ιράν, του  Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου, konstantakopoulos.blogspot.com 24/08/2010

Το θέμα ενός πολέμου κατά του Ιράν παραμένει ανοιχτό εδώ και χρόνια και αναζωπυρώθηκε πρόσφατα με άρθρο του Ατλάντικ Μάνθλυ και δηλώσεις του επιφανούς νεοσυντηρητικού Τζων Μπόλτον. Είναι ένα τεράστιο ζήτημα παγκόσμιας σημασίας, στο οποίο, υπογραμμίζοιυν διπλωμάτες στην Ελλάδα, η Αθήνα δεν έχει δυνατότητα να αναμειχθεί με ασφάλεια. Την υπερβαίνει πάρα πολύ και, λένε, το καλύτερο που θάχε να κάνει θάταν να μείνει μακριά από μια φωτιά που, αν ανάψει, μπορεί να εξελιχθεί στην πιο επικίνδυνη πολεμική σύγκρουση μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, σε γενική σύρραξη Μουσουλμάνων και Δύσης με πιθανή χρήση και πυρηνικών όπλων. Πιο έξυπνη και πιο ρεαλιστική είναι, πιστεύουν, στο ζήτημα αυτό, η στάση του “επιτήδειου ουδέτερου”.

Απομένει να δούμε πως θα εξελιχθεί το Μεγάλο Παιχνίδι στο τετράγωνο Τεχεράνη-Τελ Αβίβ-Ουάσιγκτον-Αγκυρα και πως θα λειτουργήσει η ελληνική παρεμβολή. Την περασμένη Δευτέρα, η εφημερίδα Φαϊνάνσιαλ Τάιμς δημοσίευσε ένα πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ που μιλούσε για τελεσίγραφο των ΗΠΑ προς την Αγκυρα. Κατά την εφημερίδα ο Πρόεδρος Ομπάμα προειδοποίησε προσωπικά τον Ταγίπ Ερντογάν ότι, αν δεν επαναπροσανατολισθεί εν σχέσει με το Ισραήλ και το Ιράν, θα έχει δυσκολίες να του εγκρίνει το Κογκρέσσο την αγορά μη επανδρωμένων αναγνωριστικών αεροσκαφών, που χρειάζεται για την αντικουρδική του καμπάνια.

The Point of No Return, by Jeffrey Golbgerg, The Atlantic Septmeber 2010 Issue

For the Obama administration, the prospect of a nuclearized Iran is dismal to contemplate— it would create major new national-security challenges and crush the president’s dream of ending nuclear proliferation. But the view from Jerusalem is still more dire: a nuclearized Iran represents, among other things, a threat to Israel’s very existence. In the gap between Washington’s and Jerusalem’s views of Iran lies the question: who, if anyone, will stop Iran before it goes nuclear, and how? As Washington and Jerusalem study each other intensely, here’s an inside look at the strategic calculations on both sides—and at how, if things remain on the current course, an Israeli air strike will unfold.

Στη μεταπολίτευση γυρνάει τα σχολεία η υπουργός Παιδείας, του Π.Στεφανάκου, Η Αυγή 24/08/2010

Τα σχολεία στις 13 Σεπτέμβρη θα ανοίξουν τύποις και είναι ζήτημα αν θα λειτουργήσουν με κανονικούς ρυθμούς ακόμα και στο τέλος της σχολικής χρονιάς. Τα κενά από τη δραματική μείωση των διορισμών και τις υπερδιπλάσιες σε σχέση με πέρυσι συνταξιοδοτήσεις είναι τεράστια. Μόνο στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση φτάνουν τις 11 με 12 χιλιάδες και δεν πρόκειται να καλυφθούν ούτε με αναπληρωτές, αφού κι εκεί έχει πέσει τσεκούρι.

Η εικόνα που διαμορφώνεται έχει ως εξής: Οι μόνιμοι διορισμοί έπεσαν φέτος στο μισό. Είναι μόλις 2.825 για την πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση σε σχέση με περίπου 6.000 πέρυσι. Οι φετινοί διορισμοί είναι οι λιγότεροι την τελευταία δεκαπενταετία. Την ίδια ώρα τινάζεται στα ύψη ο αριθμός των εκπαιδευτικών που υποχρεώθηκε σε πρόωρη συνταξιοδότηση, λόγω των αντιασφαλιστικών μέτρων της κυβέρνησης.

Αν δεν έφευγαν τώρα, θα έβγαιναν από την τάξη με... μαγκούρα, όπως θα συμβεί στις επόμενες γενιές, αν καταφέρουν να διοριστούν ποτέ. Από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση φεύγουν 3.930 εκπαιδευτικοί σε σχέση με 1.745 πέρυσι ενώ από τη δευτεροβάθμια 7.526 σε σύγκριση με 2.726 πέρυσι. Μόνο από τις συνταξιοδοτήσεις, τα κενά είναι 11.456. Τι στέλνει στα σχολεία η κ. Διαμαντοπούλου; Περίπου 5.000 αποσπασμένους και μόλις 2.825 νέους εκπαιδευτικούς.

Η χειρότερη σχολική χρονιά των τελευταίων 35 χρόνων, του Γ.Κυρίτση, Η Αυγή 24/08/2010

Έκτακτη συνάντηση αύριο δασκάλων - υπουργού Παιδείας για τα προβλήματα στα σχολεία, Το Βήμα 24/08/2010

 

Orwell And Social Security, by Paul Krugman, The New York Times 24/08/2010

But Social Security is actually a key testing ground — it’s the place where you really see what people are after, and also get a sense of whether they’re at all honest about what they’re trying to do.

So: Pat Toomey supports replacing much of Social Security with a system of private accounts, but denies that this is privatization — and denounces those who use the term:

I’ve never said I favor privatizing Social Security. It’s a very misleading — it’s an intentionally misleading term. And it is used by those who try to use it as a pejorative to scare people

Oh, my. Back in the 1990s the Cato Institute had something called The Project on Social Security Privatization, which issued papers like this one from Martin Feldstein: Privatizing Social Security: The $10 Trillion Opportunity.

Then the right discovered that “privatization” polled badly. And suddenly, the term was a liberal plot — hey, we never said we’d do that.

και δείτε (ξανά...) και αυτό: Attacking Social Security

U.S. Home Sales at Lowest Level in More Than a Decade, by  David Streitfeld, The New York Times 24/05/2010

Bill Gross: We Need Total Nationalization Of Housing, And I'm Not Just Talking My Book, by Joe Weisenthal, Business Insider 24/08/2010

The first key to his argument is that the private sector has failed when it comes to housing finance:

I proposed a solution that recognized the necessity, not the desirability, of using government involvement, which would take the form of rolling FNMA, FHLMC, and other housing agencies into one giant agency – call it GNMA or the Government National Mortgage Association for lack of a more perfect acronym – and guaranteeing a majority of existing and future originations. Taxpayers would be protected through tight regulation, adequate down payments, and an insurance fund bolstered by a 50–75 basis point fee attached to each and every mortgage. Seemed commonsensical to me. After all, Fannie and Freddie had really blown up because of the private/public nature of their charter, which incentivized executives and stockholders to go for broke with the implicit understanding that Uncle Sam would be there as a backstop should anything go wrong. If you eliminated the private incentive and provided a tighter regulatory watchdog, we would have no more “liar loans” or “no docs” and a much sounder foundation for future homeowners and investors. The private market, to my mind, had really lost its claim as the most efficient and judicious arbiter in this particular case. Markets and private incentives without proper guardrails were as threatening to a sound economy in the 21st century as too much regulation and government ownership proved to be in the 1970s.

 

Σαν Σήμερα (24-08-1975). Εκδόθηκε η απόφαση για τους πρωταίτιους της 21ης Απριλίου, Το Βήμα, 24/8/2010.

Macht geht vor Recht. In drei Kriegen schuf Otto von Bismarck den ersten deutschen Nationalstaat. Ein Porträt des »Blut und Eisen«-Kanzlers, von Volker Ulrich, Die Zeit, 24/8/2010.