Optimus Template

ΜΑΥΡΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΟΥ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Συνέντευξη του πραξικοπηματία Σαμψών, εδώ.

Συνέντευξη Νίκου Σαμψών, Ινφογνώμων Πολιτικά, 17/7/2009.

ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΤΟ 1974. Πώς η χούντα παγίδευσε τον Μακάριο, Μακάριος Δρουσιώτης, Ελευθεροτυπία, 14/7/2008.

Πρόεδρο «μιας χρήσης» θεωρούσε τον Σαμψών. Ο Νίκος Σαμψών, ο οποίος ορκίστηκε πρόεδρος της πραξικοπηματικής κυβέρνησης της 15ης Ιουλίου 1974, εθεωρείτο πρόεδρος «μιας χρήσης», του Μακάριου Δρουσιώτη, Πολίτης, 20/7/2004.

Το Πραξικόπημα στην Κύπρο τον Ιούλη του 1974, deltio11.blogspot.com, 15/7/2009.

"Πραξικόπημα" 15ης Ιουλίου 1974, fileleutheros.pblogs.gr

Το χρονικό μίας προδοσίας, του Κώστα Χατζηαντωνίου, www.ardin.gr, τ.40-41.

"Η Δευτέρα 15η Ιουλίου 1974 εκδηλώθηκε στη Λευκωσία, από την ελεγχόμενη από τη χούντα Εθνική Φρουρά, το προδοτικό πραξικόπημα κα ι του αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Το πραξικόπημα αυτό είχε από καιρό σχεδιαστεί στους παράδρομους της CIA και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που εκμεταλλευθήκαν άριστα τη μικρόνοια της ιωαννιδικής δικτατορίας. Η επιβολή της 21ης Απριλίου άλλωστε ήταν υπό τις «ευλογίες» του αμερικανικού παράγοντος που επιθυμούσε σφόδρα να κλείσει με μια λύση διπλής ένωσης το Κυπριακό, μόνιμη εστία εσωτερικής αναταραχής στο NATO. Παράλληλα από καιρό ήθελε να απαλλαγεί από τον Μακάρι ο τον οποίο θεωρούσε εν δυνάμει «Κάστρο της Μεσογείου» και απειλή για την ασφάλεια του Ισραήλ".

Ομιλία Μακαρίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας στις 19 Ιουλίου 1974, www.lykionellinidon.org.cy

Μαρτυρίες. 20 Ιουλίου 1974, www.ert-archives.gr

Tο Λονδίνο και το πραξικόπημα Σαμψών. Eντονότατες αντιδράσεις από τα κόμματα της Kύπρου μετά τις αποκαλύψεις των αρχείων του Φόρεϊν Oφις για την περίοδο 1974, Tου ειδικού συνεργάτη μας στο Λονδινο Bυρωνα Kαρυδη, Η Καθημερινή, 4/1/2005.

Ελένη Κούρκουλα & Βαλεντίνα Σκουρτάι. Πρόσωπα της Αθήνας. Τόσο κοντά, τόσο μακριά. ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΩΝΗ ΣΚΑΛΕΡΗ, Lifo, 30/6/2010. (διαβάστε για να δείτε την εθνική μας τραγωδία σε προσωπικό επίπεδο). Βλέπε και http://herrkstories.wordpress.com/

Προφητικά Κείμενα (2)

O Προφήτης Αμώς στις πόλεις της χλιδής, του Μανώλη Βαρδή.

Για τον Προφήτη Αμώς οι φτωχοί, οι αδύναμοι, οι μικροί και δίκαιοι είναι τα θύματα των εμπορικών υπολογισμών της άρχουσας τάξης. Αυτοί «εκονδύλιζον εις κεφαλάς πτωχών» (2,7), δεν διστάζουν να πωλούν για χρήματα τον δίκαιο και τον φτωχό για ένα ζευγάρι υποδήματα (2,6).

Ο συγκεντρωμένος άδικα πλούτος βέβαια κάπου επενδύεται: στα χειμερινά και θερινά σπίτια-επαύλεις, κατασκευασμένες από ελεφαντοστό (3,15). Η πλεονεξία και η διαστροφή ξεκινά, και εδώ, μέσα από τις διαπροσωπικές σχέσεις. Οι «αγελάδες της Βασάν» είναι οι γυναίκες των πλουσίων που λένε στους άνδρες τους «επίδοτε ημιν όπως πίωμεν». Ποιους; Μα τους φτωχούς και πένητες (4,1).

Η διαστροφή της δικαιοσύνης είναι βαρύτατο αμάρτημα, το οποίο έχει πάντα σαν στόχο του τον αδύνατο και καταπιεσμένο.  Μαζεύουν χρήματα, συσσωρεύουν πλούτο, φτιάχνουν ωραία σπίτια και κήπους με αμπέλια, στα οποία όμως δεν θα κατοικήσουν ποτέ (θεία τιμωρία) (5,11).

Και φθάνουμε στον πυρήνα του προφητικού κηρύγματος. Η αμεριμνησία (κάτι μας θυμίζει…). Διαβάζω (από την μετάφραση του εβραϊκού κειμένου): «Ουαί εις τους αμερίμνους του οίκου Ισραήλ, και τους ασφαλείς επί του όρους της Σαμάρειας…Εσείς που αποστρέφεσθε την κακήν ημέρα, συναθροίζετε όμως καταπίεση και καταδυνάστευση, αυτοί, οι οποίοι κατακλίνονται εις κλίνας εξ ελεφαντοστού και με νωχέλειαν εξαπλώνονται επί της στρωμνής αυτών…αυτοί, οι οποίοι πίνουν με κρατήρες το κρασί και αλείφονται με το καλλίτερο έλαιο και δεν ενδιαφέρονται για την καταστροφή, δια τούτο θα πορευθούν επί κεφαλής των αιχμαλώτων εις αιχμαλωσίαν» (6,1-7).

Παρουσιάζεται εκτενώς ο έκλυτος βίος-σε αλλεπάλληλες εικόνες- σε συνδυασμό με την «ασφάλεια», που είναι η άλλη λέξη για την κατακριθείσα από τον Μιχαία έπαρση και αυτοπεποίθηση (βλέπε τη σχετική ανάλυση στο κείμενο μου της 13/7/2010 πιο κάτω) Αυτή την ασφάλεια αντλούν οι σύγχρονοι του Ισραηλίτες από την επιτυχία και ανάπτυξη του κράτους τους εκείνη την εποχή. Δεν θέλουν να ακούσουν τίποτα για σκοτεινές και μαύρες ημέρες, για ημέρες καταστροφής. Μόνος ο Προφήτης υψώνει το ανάστημα του και «βλέπει» την τραγική κατάληψη όλων αυτών, την αιχμαλωσία. Στην πραγματικότητα δεν έχουν καμία βάση. «Εν ρομφαία τελευτήσουσι πάντες αμαρτωλοί λαού μου, οι λέγοντες, ου μη εγγίση, ουδέ μη γένηται εφ’ ημας τα κακά» (9,10).

Συμπέρασμα: η αμεριμνησία της νωχελικής και εύπορης ζωής οδηγεί τελικά σε θεία τιμωρία, όμως από τον Αμώς αυτά τα «πλούσια χρόνια» είναι χρόνια βαθιάς διαστροφής της δικαιοσύνης, που σαν στόχο της έχει τους αδύνατους και φτωχούς. Υπάρχουν θύτες και θύματα. Η δομή είναι σάπια. Δεν φταίνε όλοι εξίσου και ισοπεδωτικά για να γίνει αποποίηση της ευθύνης (όπως στις ημέρες μας). Μπορεί η διαστροφή να έχει διαπεράσει την κοινωνία (κυρίως στον Μιχαία), όμως υπάρχουν συγκεκριμένοι που πλουτίζουν από τον άδικο πλούτο.

Πηγή: Αμώς, του Βασίλειου Μ. Βέλλα, Ερμηνεία Παλαιάς Διαθήκης.1, Αθήναι 1993.

A tale of two tongues. Hermione Lee is captivated by Hugo Hamilton's memoir, The Speckled People, which avoids the trap of the 'cliché-ridden Irish-Catholic childhood' and beautifully evokes a search for self and nationality, The Guardian, 25/1/2003.

"It incorporates in passing, but often without much annotation, a complex web of allusions to literature, politics and history. One example: the father admires Cardinal Stepinac, who he thinks "should be made into a saint". This refers to the exposure by Protestant nationalist writer Hubert Butler - very unwelcome to the Irish Catholic Church - of the wartime campaign in Croatia to forcibly convert half a million Orthodox Serbs to Catholicism. But Hamilton gives the story as he hears it from his father; it's up to us to provide the historical background".

Hand in the Fire by Hugo Hamilton. Ann Enright praises a novel of boom-time Ireland where everyone is trying to forget the past, The Guardian, 17/4/2010.

"Hand in the Fire might be read as a conventional character-driven novel with a strong story. It could also be seen as a social novel, the first in the Irish tradition that is written from an eastern European point of view. But sentence by sentence, it is also a refusal to fall through the open trapdoor. Hamilton loves the spaces between things: his characters live, not just between cultures or between languages, but between the past and the future; they stay suspended between innocence and guilt, between knowledge and the lack of it".

Με βερμούδες και σανδάλια στον Πόρο. Η αθέατη πλευρά του Συμποσίου της Σύμης- πώς αιφνιδίασε τους παπαράτσι ο κ. Παπανδρέου, του Ν. Χασαπόπουλου, Το Βήμα, 15/7/2010 (!)

Η Βάσω Παπανδρέου κρατά την τιμή της δημοκρατίας και τα υποκείμενα των ΜΜΕ βλέπουν "πολιτικές σκοπιμότητες", posted by olympiada, 14/7/2010.

Κλείδωσαν σε Πετρελαϊκές Εταιρείες των ΗΠΑ οι Άδειες Έρευνας και Εξόρυξης Πετρελαίου στην Ελλάδα, www.energia.gr, 14/7/2010.

Πρόκληση ο γυμνός Μίκι με τη σβάστικα, Tα Νέα, 14/7/2010.

Wenn Spanien spielt, steht das Land still. Spaniens EM-Sieg 2008 war mehr als ein sportlicher Erfolg. Seit dem Titelgewinn feiern Spanier, Katalanen und Basken ein neues Wir-Gefühl, von Christoph Heymann, Die Zeit, 7/7/2010.

SPANIEN. Das ballsicherste Mittelfeld der Welt. Spanien spielt nicht mehr den glänzenden Fußball wie vor Jahren. Doch der Halbfinalgegner Deutschlands imponiert noch immer mit Dominanz, von Matthias Bossaller, Die Zeit, 7/7/2010.

Deutsch-spanische Duelle. Olé, oje, o weh!, von Michael Baltes und Frieder Schilling, Der Spiegel, 7/7/2010.

Επιτέλους θα σταματήσουν οι Ισπανοί να κατηγορούν την 25χρονη Sara Carbonero, φίλη του Iker Casillas, εδώ.

ALEMANIA 0 - ESPAÑA 1. Nace una nueva España. El triunfo ante Alemania mete a la Roja en la final del Mundial gracias a un gol de Puyol, EDUARDO RODRIGÁLVAREZ, Εl Pais, 07/07/2010.

'Yo soy español, español, español', Roberto Bécares | Madrid, El Mundo, 7/7/2010.

La Reina presenció, de rojo y amarillo, la histórica victoria. Doña Sofía destacó que "todo el país está muy ilusionado con la selección" y confió en que Sudáfrica "va a traer suerte", La Vanguardia, 7/7/2010.

Un espectador saltó al césped en el minuto cuatro. Entró en el cesped con una vuvuzela de color rojo y una camiseta de color azul con el logo de Superman en el pecho, donde se podía leer 'Peace in the world' (Paz en el mundo), As.com, 7/7/2010.

159 υπέρ, έναντι 137 κατά. Χωρίς εκπλήξεις υπερψηφίστηκε επί της αρχής το νέο ασφαλιστικό σύστημα, Το Βήμα, 8/7/2010.

Nouvelle grève générale ce jeudi en Grèce, Liberation, 8/7/2010

«Υφαρπαγή διευθύνσεων». Για παραβίαση της ιδιωτικής ζωής κατηγορείται το Facebook στη Γερμανία, Το Βήμα, 7/7/2010.

Με την πλάτη στον τοίχο ο Σαρκοζί. Εισαγγελέας ερευνά τις καταγγελίες της λογίστριας της L΄ Οreal για τα φακελάκια με το μαύρο χρήμα, Το Βήμα, 8/7/2010.

David Cameron to announce greater citizen control of public services, by Patrick Wintour, The Guardian, 8/7/2010

Le pluralisme politique : une certaine idée de la démocratie, par Nicolas About, Le Monde, 7/7/2010

Διαβάστε επίσης την Ατζέντα της Ημέρας:

Τον Σεπτέμβριο του 1974 ο Μιχάλης Κακογιάννης ταξίδεψε στην Κύπρο,τον τόπο καταγωγής του,προκειμένου να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με την εισβολή των Τούρκων.Ήταν μια προσωπική προσπάθεια, «χωρίς προκατασκευασμένες ιδέες, χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα• πήγα χωρίς να έχω σκεφθεί τίποτε» είπε ο σκηνοθέτης έναν χρόνο αργότερα σε συνέντευξη του.
Το οδοιπορικό του Κακογιάννη είχε ως αποτέλεσμα τον «Αττίλα 74»,μια μνημειώδη καταγραφή της κατάστασης στην Κύπρο μετά το πραξικόπημα εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και την τουρκική εισβολή.Ο σκηνοθέτης δούλεψε τόσο με πολιτικά στελέχη όσο και με τον λαό της χώρας.Απέσπασε μια μεγάλη συνέντευξη από τον Μακάριο,μίλησε με τον μετέπειτα ιδρυτή του κόμματος Δημοκρατικός Αγώνας Γλαύκο Κληρίδη και τον Νίκο Σαμψών που έμεινε στην Ιστορία επειδή ανέλαβε δοτός «πρόεδρος» της Κύπρου κατά το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου.Μίλησε με ανθρώπους της ΕΟΚΑ-Β αλλά και με τον απλό λαό που κατέθεσε μαρτυρίες για την τραγωδία που έπληξε την ελληνική κοινότητα του νησιού,δηλαδή περί το 82% του πληθυσμού της Κύπρου. 
«Πέρα από καθετί, η ταινία μου είναι ένα ανθρώπινο ντοκουμέντο» συνεχίζει στην ίδια συνέντευξη ο Κακογιάννης.Πραγματικά ο φακός του σκηνοθέτη (διευθυντής φωτογραφίας ο Σάκης Μανιάτης) καταγράφει τις άθλιες συνθήκες ζωής στους προσφυγικούς καταυλισμούς (αγρότισσες ζουν σε σκηνές ανάμεσα σε κότες,εκδιωγμένες από τα σπίτια τους), το παράπονο ενός 15χρονου κοριτσιού που βιάστηκε από τους Τούρκους εισβολείς,εξαγριωμένους νέους από τη σύγχυση και την αβεβαιότητα για το αν ζει ή όχι κάποιο μέλος της οικογένειάς τους που χάθηκε στη ζώνη κατοχής.Η αποκορύφωση του δράματος στον «Αττίλα 74» φαίνεται στο χωρίς μεταβατικό στάδιο «πέρασμα» των Ελληνοκυπρίων από μια καλή ζωή στο καθεστώς του «πρόσφυγα μέσα στην ίδια τους τη χώρα»,τη στιγμή που κάποτε διέθεταν υψηλότερο επίπεδο ζωής συγκριτικά με εκείνο των Ελλήνων,πόσο μάλλον των Τούρκων. 
Η απουσία των συνεντεύξεων από Τουρκοκυπρίους δεν ήταν ευθύνη του Κακογιάννη.«Αρνήθηκαν» λέει στην ίδια συνέντευξη ο σκηνοθέτης.«Όταν βρισκόμουν εκεί κανείς Τουρκοκύπριος δεν μπορούσε να περάσει τη "γραμμή του Αττίλα".Στον Νότο, όπου ζουν πάντα πολλές χιλιάδες Τουρκοκύπριοι,οι περισσότεροι φοβούνταν να μιλήσουν.Μόνο ένας δήμαρχος εξομολογήθηκε πως ήθελε να ζήσει και να πεθάνει στο χωριό του».

Βασίλης Αρβανίτης ή πως υπερβαίνεται το εθνικό

του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Μιλήσαμε χθες για τον Στρατή Μυριβήλη. Δείτε λοιπόν (ή ξαναθυμηθείτε) επεισόδιο της ιστορίας του για τον Βασίλη Αρβανίτη (σε αγκύλες οι δικές μου περιλήψεις).

[το πρωτοπαλίκαρο ο Ζαχαριάς, ο φόβος και τρόμος του χωριού, είχε μία μέρα όλη την ταβέρνα δική του με την παρέα του. Ο Βασίλης όμως, αμούστακος ακόμα, τολμά να μπει και να παραγγείλει. Ο Ζαχαριάς τον εμπαίζει και τον διώχνει αποκαλώντας τον «τσογλάνι». Ο Βασίλης προσβάλλεται και φεύγει λέγοντας «Τσογλάνι, δεν είμαι, βρε Ζαχαριά. Αυτόν το λόγο πούπες , να τον γράψεις. Μία μέρα θα σου τον ξεπλερώσω»]

Μέσα στην ίδια βδομάδα μας τον εσκότωσαν οι Τούρκοι τον Ζαχαριά….Γιατί οι συχωριανοί μας οι Τούρκοι τον είχανε στο στομάχι το Ζαχαριά, που ήταν το πρωτοπαλίκαρο του χωριού κι’ έφερνε κοντραμπάντο γκράδες από το Ελληνικό….Πολύ τους πόνεσε τούτο το φονικό τους Χριστιανούς…Όλοι μας το ξέραμε πως ο Σαμπρής [ο Τούρκος δολοφόνος], που περνούσε για χριστιανομάχος ανάμεσα στους Τούρκους, το μουρμούριξε μία βραδιά πως θα του την φέρει…-Δεν ξέρουμε, δεν είδαμε, λέγαν οι δικοί μας, -Μπάκμαντιμ, γκιέρμεντιμ! λέγανε και οι Τούρκοι, και σήκωναν υποκριτικά τα χέρια…..Οι Τούρκοι ξεθαρρεύτηκαν, άρχισαν να κοροϊδεύουν κιόλας. Όμως κανείς δεν τον πείραξε το Σαμπρή και κανένας δεν πιάστηκε για φονιάς….

Την άλλη μέρα, πάει ο Βασίλης και βρίσκει το τουρκί στο περιβόλι του να ποτίζει τις ντομάτες

-Γειά χαρά, βρε Σαμπρή!

-Χόχ γκελντίν, Βασίλ! Βγάζει την ταμπακιέρα ο δικός μας [ αρχίζουν να καπνίζουν και να μιλούν για άσχετα θέματα] Ύστερα δεν έχουν πια τίποτ’ άλλο να πουν. Μόνο περιμένουν αυτό που τους γράφει η ώρα. Ξαφνικά, ο Βασίλης σηκώνει το φρύδι, φυσά σιγανά τον καπνό. Πετά το τσιγάρο στο χώμα, το πατά δύο φορές. Ρωτά ήσυχα, έτσι σαν παράπονο;

-Γιατί, βρε Σαμπρή, τόνε σκότωσες το Ζαχαριά; Ο Τούρκος πετά κι’ αυτός το τσιγάρο, ακουμπά τα χέρια στο στυλιάρι της τσάπας.

-Άιντε, μπρε μωρό μ’, λείψε, μη με βάζεις σε μπελά! Ο Βασίλης τραβά την κάμα, την καρφώνει τέσσερις φορές σταυρωτά στα στήθια του Σαμπρή!..Ο Βασίλης σκουπίζει προσεκτικά το μαχαίρι στο βρακί του Τούρκου. Το βάζει στο ζουνάρι…..έτσι, που έχει απλωμένο το χέρι, πιάνει στην τύχη ένα αχλάδι. Το κόβει μηχανικά, το μασσάει από γύρω-γύρω, χωρίς να βιάζεται. Ύστερα, πετά το κοτσάνι στο σκοτωμένο και φεύγει [Χαράς ευαγγέλια για τους χριστιανούς του χωριού. Ήλθαν πάλι οι Τούρκοι αστυνόμοι και ανακριτές, αλλά μήτε είδα, μήτε ξέρω. Την Κυριακή, η Δημογεροντία φωνάζει τον Βασίλη στην εκκλησιά, τον κερνά και του δίνει χρήματα από το παγκάρι για να διαφύγει, αφού σίγουρα οι Τούρκοι θα του έστηναν καρτέρι]

Τούβαλαν στο χέρι το μαντήλι. Ο Βασίλης το κοίταξε, ύστερα ήσυχα ακούμπησε το κομπόδεμα στο δίσκο. Χαμήλωσε τα μάτια και είπε:

-Σπολλάτη σας, αφεντάδες!...Όμως, λάθος έχετε. Εγώ δε σκότωσα το Σαμπρή για να πάρω πίσω το αίμα του Ζαχαριά.

Οι προεστοί απόμειναν.

-Αμ γιατί τόνε σκότωσες;

-Γιατί…Έ…,να! Δε μ’ αφήκε να σκοτώσω εγώ το Ζαχαριά. Μ’ έβρισε εκείνος «τσογλάνι» τότες….Τόταξα να του το πλερώσω. Τον είχα γράψει για μένα το Ζαχαριά. Μου τόνε πήρε ο Σαμπρής. Γι’ αυτό πήγα και τον σκότωσα.

(πηγή: Ρένου Ηρακλή και Στάντη Αποστολίδη, Ανθολογία. Το Διήγημα, Τα Νέα Ελληνικά, Αθήναι, 11η έκδοση, σσ. 381-384) 

Η Λιάνα Κανέλλη στη Βουλή για το Ασφαλιστικό

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ....ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Η επίσκεψη ενός πρόσφυγα στα κατεχόμενα, από τον Κύπριο Γιώργο Χαριτωνίδη. Με το διαβατήριο της ιστορίας - ανοικτής πληγής, Ευριπίδης Γαραντούδης, Τα Νέα, 10/2/2007.

«Η CIA μάς παραπληροφορούσε για την Κύπρο», του Μακάριου Δρουσιώτη, www.eliniko-fenomeno.gr

Κόκκινο στην Πράσινη Γραμμή, συνέντευξη με το Βασίλη Γκουρογιάννη. Μια συζήτηση ανάμεσα στον Βασίλη Γκουρογιάννη και τον Γιώργο Καραμπελιά με αφετηρία και αφορμή το βιβλίο του Βασίλη Γκουρογιάννη: Κόκκινο στην Πράσινη Γραμμή, Άρδην τ. 76

ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΑΚΕΛ ΣΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ; ΕΙΔΙΚΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΑΧΑΡΑΚΤΕΣ ΚΑΙ ΕΥΚΟΛΟΠΙΣΤΟΥΣ, posted by ΤΗΛΕΦΤΥΑΡΙ, 2/8/2009.

Γκρέυ: Για την ουτοπία, κρίνει ο Νικήτας Σινιόσογλου (University of Cambridge)

"Κατά τον Γκρέυ, ο νεωτερικός ουτοπισμός πηγάζει από δύο σφάλματα. Το πρώτο είναι η τελολογική θεώρηση του ανθρώπου ως ιστορικού όντος: όσο ο άνθρωπος προοδεύει, τόσο μειώνει την παρουσία του κακού στη ζωή του και τόσο εγγύτερα βρίσκεται στην κατασκευή ενός κόσμου καλύτερου από τον προηγούμενο. Ωστόσο, η συσσώρευση επιστημονικής γνώσης και η αύξηση της ισχύος ουδόλως σημαίνουν ηθική πρόοδο ή τελειοποίηση της ανθρώπινης φύσης. Αυτή παραμένει ουσιωδώς φαύλη. Άρα, «οι χρήσεις της επιστήμης θα είναι πάντοτε μεταβλητές και στρεβλές όπως και οι ίδιοι οι άνθρωποι» (ΑΣ 49). Έξω από τη σφαίρα της επιστήμης και της τεχνικής, η διαβόητη πρόοδος της ανθρωπότητας αποδεικνύεται σχετική: «η γνώση δεν μας απελευθερώνει. Μας αφήνει όπως ήμασταν ανέκαθεν, θύματα κάθε είδους μωρίας» (ΑΣ 16). Η ηθική φιλοσοφία, τόσο της μόδας σήμερα, «ήταν ανέκαθεν μια άσκηση στην αυταπάτη» (ΑΣ 117)".

Η αλληλογραφία του Άκη Πάνου με τον Μάνο Χατζιδάκι, posted by Allu Fun Marx, 7/6/2010.

Θεολογία και Αριστερά. Μέρος Δεύτερο. A. Badiou, Left Liberal Synthesis, 7/7/2010.

Which side are you on?, Ερυθρές Μουσικές Ταξιαρχίες, 13/10/2007.

"Βρήκα πολύ ενδιαφέρον το συγκεκριμένο τραγούδι, του οποίου την ιστορία έμαθα χάρη στον σ.Ερυθρό, που μου έστειλε το link. Ψάχνοντας λίγο στο γοογλ, έμαθα ακόμα πως οι Chumbawamba έχουν γράψει παρεμφερές κομμάτι με σαφή αναφορά στο “which side are you on” αυτήν την φορά για την απεργία των λιμενεργατών στο Λίβερπουλ. Για την συγκεκριμένη απεργία, για να κάνω και το άλλο κομμάτι μου, το αθλητικό αυτήν την φορά, έχω να πω, ότι ο μεγάλος ποδοσφαιρικός σύλλογος της πόλης (οι ποδοσφαιριστές του δηλαδή) είχε συμπαρασταθεί στον αγώνα των λιμενεργατών, ενώ ο Ρόμπι Φάουλερ, κορυφαίος παίκτης τότε της Λίβερπουλ, μετά από τέρμα που πέτυχε σε αγώνα για το αγγλικό πρωτάθλημα, είχε σηκώσει την φανέλα της ομάδας, αποκαλύπτοντας μια άλλη κόκκινη φανέλα με μήνυμα αλληλεγγύης προς τους απεργούς".

Chumbawamba, από Wikipedia.

Παράνομη η απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων, από troktiko, 8/7/2010.

"ΑΡΧΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ, Αθήνα, 05-07-2010, Αριθ. Πρωτ.: Γ/ΕΞ/4189/05-07-2010, Α Π Ο Φ Α Σ Η 43/2010".

«ΓΛΩΣΣΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ». Μάθε, παιδί μου, τα... κινέζικα!. Στην κινεζική, στη ρωσική, στην ισπανική αλλά και στην τουρκική στρέφουν το ενδιαφέρον τους οι φιλομαθείς Ελληνες, Ελλη Ισμαηλίδου, Το Βήμα, 8/7/2010.

Ο θηλυκός βρικόλακας σαρώνει τα βιβλιοπωλεία. Η «Σύντομη δεύτερη ζωή της Μπρι Τάνερ», το νέο βιβλίο της Στέφενι Μέγερ, πούλησε 15.000 αντίτυπα σε έναν μήνα, της Λαμπρινής Κουζέλη, Το Βήμα, 8/7/2010.

Η Ισπανία κρέµεται από µια κλωστή.... Δύο αντίπαλοι στον ισπανικό εµφύλιο κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, ΤΗΕ ΝEW ΥΟRΚ ΤΙΜES , του Raphael Μinder, Τα Νέα, 8/7/2010.

Τρέχοντας με τούς ταύρους, του Μιχάλη Μητσού, 7/7/2010.

Κάν' το όπως οι Νεάντερταλ. Ο τρόπος ζωής της Παλαιολιθικής Εποχής κερδίζει τους Αµερικανούς, Τα Νέα, 8/7/2010.

"Εδώ και έναν χρόνο η Μικάλ Νεστέτερ ακολουθεί µια διατροφή που µοιάζει µε ύµνο στην κρεατοφαγία ή θυµίζει παραλλαγή της δίαιτας Ατκινς. Για εκείνην όµως είναι τρόπος ζωής. Στο πιάτο της δεν υπάρχουν πλέον ζάχαρη, αλεύρι και γαλακτοκοµικά. Αρνείται να φάει πατάτες, καλαµπόκι και οποιοδήποτε άλλο προϊόν διαδόθηκε µε την αγροτική επανάσταση. Εχει αδειάσει τα ράφια της από ζυµαρικά και γεµίζει το ψυγείο της µε κρέατα".

Can the Internet bring change to Cuba?, by Daniel Wilkinson, New York Review of Books Blog, 6/7/2010.

Maradona and Me, by Alma Guillermoprieto, New York Review of Books Blog, 28/6/2010.

Diary, by David Kaiser, London Review of Books, 8/7/2010.

"And so it was that the word ‘aliens’ seemed to be on everyone’s lips (and screens) in time to mark the 50th anniversary of SETI, the Search for Extraterrestrial Intelligence. Though astronomers have long dreamed about alien intelligences, just like everyone else, the modern history of SETI began with a brief article in Nature in 1959, when two astrophysicists at Cornell, Giuseppe Cocconi and Philip Morrison, postulated that there existed a uniquely well-suited frequency, nestled in the microwave portion of the electromagnetic spectrum, at which intelligent civilisations might seek to communicate with us. Frank Drake, an astronomer at a newly established radio astronomy observatory in West Virginia, reasoned along similar lines. In 1960 he conducted his own search of the skies, hoping to catch some telltale sign of intelligence chiming in at the special frequency. He heard mostly white noise; one heart-thumping squawk, he later realised, came not from the sky but from a top-secret military installation nearby. Not easily discouraged, he attracted colleagues to the topic, and SETI was underway".

(Olivier and Vivien Leigh in Old Vic production of Hamlet, 1938)

Σαν σήμερα-11 Ιουλίου του 1989-πεθαίνει ο Sir Laurence Olivier (1907-1989).

Σαν ελάχιστο "μνημόσυνο" δείτε το βίντεο από τον Άμλετ, εδώ.

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ....ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Oι Τούρκοι εκτέλεσαν τους 1619 έλληνες αιχμαλώτους πολέμου στην Κύπρο, από i-reporter.gr, 9/8/2009.

Νέες αποκαλύψεις για εγκλήματα των τούρκων στην Κύπρο το 1974, www.apn.gr

Η μαρτυρία ενός τούρκου αξιωματικού για τη δεύτερη εισβολή στην Κυπρο.19 Ιουλίου 2009. Χωρίς Σχόλια. «Τις πιο πολλές δολοφονίες τις έκαναν οι Τουρκοκύπριοι. Τα χωράφια ήταν σπαρμένα με πτώματα»

Οι τοιχογραφημένες εκκλησίες στην κατεχόμενη Κύπρο, Άρθρο του Χαράλαμπου Γ. Χοτζάκογλου, βυζαντινολόγου, δρος του Πανεπιστημίου της Bιέννης, διδάσκοντος στο Eλληνικό Aνοικτό Πανεπιστήμιο.

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΑ

Commonwealth, By Michael Hardt & Antonio Negri. First as Tragedy, Then as Farce, By Slavoj Zizek, by John Gray, The Independent, 20/11/2009.

"Commonwealth, the last volume in the series, adds very little to the previous two. There are a couple of sections purporting to deal with the collapse of American hegemony but nothing that addresses its real impact, which is to recreate a decentred world of several great powers competing with one another much as the great powers did at the end of the 19th century. The style remains a mix of strangulated jargon and toe-curling uplift. "The notion of social becoming," the authors inform us, "suggests the possibility of moving out of the anti-modernity of indigenism in the direction of an indigenous altermodernity". Moving from intra-academic obscurity to bad poetry, at the end of the book they write: "The process of instituting happiness will constantly be accompanied by laughter... While we are instituting happiness, our laughter is a pure as water." This is radical theory in the idiom of Monty Python. The painful quandaries of politics are wiped away, and all that remains is feelgood blather dressed up as neo-Marxian analysis. It is a relief to turn from this pap to Slavoj Zizek's First As Tragedy, Then As Farce, a book which for all its faults makes clear that revolution necessarily involves large doses of suffering and coercion. A Slovenian philosopher, psychoanalytical theorist and film critic, Zizek has become a gadfly of the left establishment, a prolific provocateur whose principal aim seems to be to confound his tender-minded readers. His target throughout this book is not the right but the soft, democratic, meliorist left, which imagines that the egalitarian goals of communism can be realised by non-repressive, liberal means. Zizek is savagely scornful of this view, writing sharply that "One of the mantras of the postmodern left has been that we should finally leave behind the 'Jacobin-Leninist paradigm' of centralised dictatorial power. But perhaps the time has now come to turn this mantra around... Now, more than ever, one should insist on the 'eternal Idea of Communism' - strict egalitarian justice, disciplinary terror, political voluntarism, and trust in the people."

PHILOSOPHIE. Das Lachen der Engel. Die Idole der Globalisierungsgegner, Antonio Negri und Michael Hardt, legen den letzten Band ihrer Trilogie vor: eine leidenschaftliche Kritik des postmodernen Kapitalismus, von Von Leick, Der Spiegel, 22/3/2010.

Eνας ασφαλής τρόπος να πεθάνουμε... υγιείς!, του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, Η Καθημερινή, 10/7/2010. 

"Γεγονός είναι ότι στην Αμερική, η ανάκαμψη δεν σημαίνει τίποτα για 40 εκατομμύρια πενόμενους πολίτες, που συντηρούνται με δημοτικά δελτία διατροφής. Το 21% των παιδιών ηλικίας 6 - 14 ετών ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Οι αναλυτές μιλούν για το αλλόκοτο φαινόμενο της «ανάκαμψης χωρίς θέσεις εργασίας» (jobless recovery): τον Ιούνιο, η Αμερική όχι μόνο δεν αύξησε την απασχόληση, αλλά έχασε άλλες 125.000 θέσεις εργασίας. Το επίσημο ποσοστό ανεργίας ανέρχεται σε 9,5%, ενώ το πραγματικό (αν συνυπολογιστούν οι δραματικά υποαπασχολούμενοι) ξεπερνάει το 17%.

Η παράδοξη αυτή εικόνα αντανακλά την ακήρυκτη «επενδυτική απεργία» των κεφαλαιούχων. Αποτελεί έκφραση ακραίου ανορθολογισμού το γεγονός ότι, πλάι στον «στρατό» της πλεονάζουσας εργατικής δύναμης, βρίσκεται ένα βουνό πλεοναζόντων κεφαλαίων – σχεδόν το ένα τρίτο των συνολικών, κατά τον Νεοϋορκέζο πανεπιστημιακό Ντέιβιντ Χάρβεϊ. Κεφάλαια λιμνάζουν και εργατικοί πληθυσμοί φθείρονται από την ανεργία κι αυτά τα δύο πλεονάσματα δεν μπορούν να συναντηθούν – απλούστατα, διότι οι κάτοχοι κεφαλαίων προτιμούν να «παρκάρουν» τα πλεονάσματά τους στη χρηματιστική κερδοσκοπία από το να ρισκάρουν παραγωγικές επενδύσεις".

«Τσουνάμι» στην οικονομία της χώρας..., της Ζέζας Ζήκου, Η Καθημερινή.

"Στην προσπάθειά τους να περάσουν αυτά τα μέτρα, οι εξουσίες και οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί της κυβέρνησης Παπανδρέου επιστρατεύουν το –πολύ γνωστό μας– επιχείρημα ότι η κοινωνία ζει πάνω από τις δυνατότητές της. Το επιχείρημα δεν είναι αβάσιμο, αλλά, όπως πάντα, τα μεγάλα ψέματα χρησιμοποιούν σαν όχημα μισές αλήθειες. Στην πραγματικότητα, το ζήτημα είναι ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό. Η μεταλλαγή της χρηματοπιστωτικής κρίσης σε κρίση δημοσίου χρέους έγινε το όχημα για να επιβληθεί μία αντιστροφή στην κατανομή των βαρών. Σήμερα, καλούνται να πληρώσουν τη μερίδα του λέοντος οι έντιμοι αστοί και τα μικρομεσαία στρώματα, που ευθύνονται λιγότερο για την κρίση. Αντιθέτως, αυτοί που έχουν τη μερίδα του λέοντος των ευθυνών καλούνται να πληρώσουν αναλογικά πολύ λιγότερα".

Ο Θάνατος των Συντάξεων, του Γιώργου Δελαστίκ, Το Εθνος, 8/7/2010.

"Το ΠΑΣΟΚ και ο Γ. Παπανδρέου, με τις πλάτες του ΔΝΤ και της ΕΕ, τη δουλειά τους κάνουν. Από τη στιγμή που οι μάζες των εκατομμυρίων θιγομένων Ελλήνων δεν προέταξαν αποφασιστική αντίσταση στην κυβερνητική επίθεση εναντίον θεμελιωδών δικαιωμάτων τους, θα πληρώσουν το βαρύτατο αντίτιμο της ήττας τους. Αφησαν τους εχθρούς να περάσουν, οπότε αυτοί βεβαίως και θα λεηλατήσουν τις ζωές όλων...".

Ο Ντογάν κι ο Ερντογάν. Η βεντέτα του μεγιστάνα του Τύπου με τον πρωθυπουργό κορυφώνεται, Τα Νέα, 10/7/2010.

Ο «Διάβολος» της Γερμανίας έφυγε για την Κόλαση. Ολα τα ταμπού της πολιτικής, κοινωνικής και σεξουαλικής ζωής ησύχασαν μια και καλή, του Γιώργου Γαλιάνου, Το Βήμα, 10/7/2010.

ΝΤΕΛ ΜΠΟΣΚΕ - ΦΑΝ ΜΑΡΒΑΪΚ. Δύο προπονητές, δύο κουλτούρες, του Γιώργου Νασμή, Τα Νέα, 10/7/2010.

7 ιδιαίτερες ιστορίες μουντιαλικών τελικών. Από τα κατορθώματα του αργεντίνικης καταγωγής (από μητέρα)ουρουγουανού νέγρου ως τον ψίθυρο για το «Στάλινγκραντ», τα κορίτσια του Κρόιφ και το διάγγελμα του κομμουνιστή προπονητή Μενότι, του Π.Παναγιώτα, Το Βήμα, 10/7/2010.

Τα πλοκάμια του Πάουλ δίνουν το τρόπαιο στην Ισπανία! Στην κορύφωσή του ο παροξυσμός για την οκτάποδη (μουντιαλική) Πυθία, που προέβλεψε χθες τρίτη θέση για τη Γερμανία και Φούριας Ρόχας στον τελικό!, του Δ. Ζακχαίου, Το Βήμα, 10/7/2010.

Wintermärchen am Kap. Auch wenn die Gastgeber das Tor nicht trafen – Südafrika tanzt und präsentiert sich der Welt in einer ungeahnten Weise, von Barth. Grill, Die Zeit, 9/7/2010.

L'Espagne, nation en quête d'unité, parie sur le football, par Mathieu de Taillac, Le Figaro, 8/7/2010.

Los intelectuales y el país de hoy. “Las hinchadas son xenófobas, racistas y discriminadoras”. El sociólogo Pablo Alabarces analiza la violencia en el fútbol argentino, La Nacion, 26/12/2007.

“Maradona es un símbolo de lo que pudimos haber sido”. El profesor del seminario de cultura popular y masiva de la carrera de comunicación de la UBA está a punto de publicar un libro –“Patria y fútbol”– en el que aplica sobre el más popular de los deportes las metodologías de análisis de las ciencias sociales, Pagina12.

The future of Europe. Staring into the abyss. As the euro-zone crisis spooks governments, opinions are diverging dramatically about what the union is for, The Economist, 8/7/2010.

DIE TÜRKEI & DER WESTEN. Lest die Bilanzen, nicht den Koran!. Abkehr vom Westen? Wer die Türkei verstehen will, sollte nicht immer nur an den Islamismus denken. Eine Entgegnung auf Josef Joffe, von Michael Thumann, Die Zeit, 9/7/2010.

ΚΑΤΑΛΩΝΙΑ. ΜΙΑ ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΚΥΡΩΜΕΝΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ.

"La Constitución no conoce otra nación que la española". El Constitucional hace pública la sentencia del Estatuto de Cataluña que resuelve el recurso del PP.- "Un Estatuto no puede fijar el rango de las normas del Estado", señala el alto tribunal.- Abre la puerta a cuestionar el modelo lingüístico en la enseñanza.- El "deber de conocer el catalán" tiene un alcance limitado, El Pais, 9/7/2010. (με πλούσιο υλικό).

Gay dice que la sentencia "silencia" la pluralidad de la Nación española. El magistrado señala que el adjetivo "nacional" en el preámbulo "no ha de entenderse como contrapuesto a la Nación española, Εl Pais, 9/7/2010.