(Αποκλείσθηκε η Ιταλία από το Mundial.......κρίμα!)
Διαβάστε στην Ατζέντα της Ημέρας για το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο και την επίθεση στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη
Έχει πια δύσει ο ήλιος του χειμώνα,
και γρήγορα, σα θέατρο, σκοτεινιάζει,
ή σα να πέφτει πέπλο σε μια εικόνα.
Άλλο δε βρίσκει ο άνεμος, ταράζει
μόνο τ' αγκάθια στην πεδιάδα όλη,
μόνο κάποιο χαρτί σ' όλη τη φύση.
Μα το χαριτωμένο περιβόλι
αίμα και δάκρυα το' χουνε ποτίσει.
Αδιάκοπα τα δέντρα ξεκινούνε,
κι οι πέτρινοι σταυροί σκίζουν σα χέρια
τον ουρανό που σύννεφα περνούνε,
τον ουρανό που είναι χωρίς αστέρια.
(Ωραίο, φρικτό και απέριττο τοπίον!
Ελαιογραφία μεγάλου διδασκάλου.
Αλλά του λείπει μια σειρά ερειπίων
κι η επίσημος αγχόνη του Παγκάλου.)
Κώστα Καρυωτάκη, Η πεδιάς και το νεκροταφείον.
25 Ιουνίου 1925, σαν σήμερα ξεκινά η δικτατορία του Παγκάλου, το τοπίο όμως είναι διαχρονικό!
Θεόδωρος Πάγκαλος, βιογραφική απεικόνιση.
Ο Θεόδωρος Πάγκαλος (Ελευσίνα 1878-..), posted by raskolnikov, 24/4/2010.
O Πάγκαλος και οι "φούστες", posted στο www.rembetiko.gr, 8/2/2006
"Είναι γνωστό στους παλιότερους το τραγούδι που λέει ότι "την εποχή του Πάγκαλου πούταν μακριές οι φούστες". Πόσοι όμως ξέρουμε τις λεπτομέρειες της ιστορίας σύμφωνα με την οποία είχε δώσει εντολή ο μακαρίτης δικτάτορας Θόδωρος Πάγκαλος, παππούς του σημερινού υπουργού των Εξωτερικών) να σταματούν οι αστυνομικοί τις γυναίκες στο δρόμο και να μετράνε το ύψος της φούστας? Ο Ιωάννης Καλυβίτης, διευθυντής της νεοσύστατης αστυνομίας Πόλεων, θυμάται ότι κλήθηκε κάποτε στο πρωθυπουργικό γραφείο, όπου ο στρατηγός Θόδωρος Πάγκαλος, παρουσία της συζύγου του, ζήτησε από την Αστυνομία να εκδώσει διαταγή περί απαγορεύσεως κυκλοφορίας των γυναικών στους δρόμους με κοντή φούστα. Ο διευθυντής αστυνομίας μη μπορώντας να αρνηθεί τη διαταγή του τότε δικτάτορα, μηχανεύθηκε την εξής λύση. Επιστράτευσε μέσω του Τμήματος Ηθών τρεις ιερόδουλες, από τις πλέον ευπαρουσίαστες και προσυννενοήθηκε με έμπιστους αστυφύλακες του να τις συλλάβουν εικονικά. Εν τω μεταξύ είχαν ειδοποιηθεί φωτορεπόρτερς και όλοι μαζί με αγαστή σύμπνοια έδωσαν μεγάλη δημοσιότητα στις συλλήψεις. Τότε ο στρατηγός Θόδωρος Πάγκαλος θορυβήθηκε από την έκταση που πήρε το θέμα και προκειμένου ν αποφύγει την διεθνή γελοιοποίηση της Ελλάδας τηλεφώνησε στον αστυνομικό διευθυντή να αναστείλει το μέτρο".
Tόποι Εξορίας, επιμέλεια αφιερώματος Κωστή Λιοντή, Η Καθημερινή, 16/11/2003.
«Οι ΕλληνoΒουλγαρικές σχέσεις την χρονική περίοδο από το τέλος του Α ‘ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι και την παύση του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου», της Αλεξίας Καλαϊτζή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, 2007-2008.
"Το αποκορύφωμα αυτής της τεταμμένης κατάστασης ήταν η ενέργεια του Πάγκαλου: τον Οκτώβριο του 1925 έλαβε την απόφαση για την εισβολή του Γ’ Σώματος Στρατού στο Πετρίτσι της Βουλγαρίας, το οποίο αποτελούσε βάση των Βουλγάρων Κομιτατζήδων που επέδραμαν κατα καιρούς στις παραμεθόριες ελληνικές επαρχίες..Η εισβολή υπήρξε η απάντηση του Πάγκαλου σε συνοριακό επεισόδιο, στο οποίο βουλγαρική στρατιωτική μονάδα επιτέθηκε εναντίον του ελληνικού φυλακίου εμιρ Καπού στο Όρος Μπέλες(Κερκίνη), στις 18 Οκτώβρη 1925 με συνέπειες να φονευθούν δύο Έλληνες στρατιώτες και ο διοικητής του φυλακίου. Παρά τις αντιρρήσεις των συμβούλων του και την πρόταση της Βουλγαρικής Κυβέρνησης να οριστεί μικτή ελληνοβουλγαρική επιτροπή για να εξετάσει το ζήτημα, ο Πάγκαλος διέταξε την εισβολή στρατού και την κατάληψη του Πετριτσίου και απαίτησε από την Βουλγαρία να ζητήσει από την Ελλάδα συγγνώμη, να τιμωρήσει παραδειγματικά τους ενόχους και να καταβάλει στην Ελλάδα αποζημίωση 2 εκατομμύρια Γαλλικών Φράγκων. Η Βουλγαρία προσέφυγε στην Κοινωνία των Εθνών και κατόρθωσε –όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο- να ζητήσει το Συμβούλιο από την Ελλάδα την άμεση αποχώρηση των ελληνικών στρατευμάτων από το έδαφος της Βουλγαρίας. Το Συμβούλιο επίσης επέρριψε την ευθύνη στην Ελλάδα και την υποχρέωσε να καταβάλει στην Βουλγαρία την αποζημίωση, για τις ζημιές που είχε προκαλέσει στα στρατεύματα της, 45.000 λιρών Στερλίνων. Με την ίδια απόφαση υποχρεώθηκε η Βουλγαρία να αποζημιώσει την οικογένεια του Έλληνος αξιωματικού που είχε φονευθεί. Για να διευκολυνθεί η διευθέτηση μελλοντικών επεισοδίων το Συμβούλιο ανέθεσε την εποπτεία των ελληνοβουλγαρικών σχέσεων σε δύο Σουηδούς αξιωματικούς. Προστάτιδα της Βουλγαρίας σε αυτήν την περίοδο ήταν η Αγγλία, η οποία δεν δυσκολεύτηκε να βρει την συνέναιση της Γαλλίας και της Ιταλίας στην τιμωρία της ελληνικής προκλητικής ενέργειας".
ΟΨΕΙΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΒΟΥΛΓΑΡΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ, (μεταπτυχιακή εργασία) του Γεωργίου Μαστρογεώργη, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, 2007.
"Ο ελληνικός στρατός ακολούθησε την εντολή και έφτασε ως το Πετρίτσι, όπου συνάντησε ισχυρή αντίσταση, καθώς η περιοχή ήταν το κέντρο δράσης των Βούλγαρων κομιτατζήδων...Είναι ενδεικτικό της αρνητικής για την Ελλάδα ατμόσφαιρας που επικρατούσε, ότι Βρετανοί διπλωμάτες δήλωναν την ετοιμότητα της χώρας τους να προχωρήσει ακόμα και σε χρήση του στόλου της προκειμένου να υποχρεωθεί η Ελλάδα να δεχθεί τις αποφάσεις του Συμβουλίου. Η Ελλάδα δεν μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο παρά να υποχωρήσει...".
Antoni Gaudí, από Wikipedia. 
(25/6/1852-10/6/1926)
Initiated by Eusebi Güell in 1898, this project of a new church in a small village near Barcelona, Spain, will remain for ever Catalan architect Gaudi's unfinished masterpiece. Many of the innovative architectural solutions he experimented with here will be re-used in his very last project, the famous Sagrada Familia, virtual ξενάγηση, εδώ.
Η δυναμική των Blogs (φάκελος, συνέχεια....)
ONLINE JOURNALISTS: Foundations for Research into Their Changing Roles, by Jane B. Singer, Colorado State University, September 1998
"But online, even when one is talking about a community, the community is one defined and selected by an individual. Individuals choose which communities of interest they want to be a part of online. In doing so, they also choose which communities they do not want to be a part of, what they choose not to be interested in. That choice can lead to powerful bonds, the formation of personally relevant connections with no geographic or other logistical limitations, the building of bridges in an updated incarnation of McLuhan's "global village" (though one that still excludes those who cannot pay the hefty toll) and all those other attributes that aficionados of the "virtual community" (see [Rheingold, 1993)] like to point out. But there is a danger if those are the only communities that people choose to identify with. And it's a danger that journalism has always been a buffer against. Journalism, or maybe more specifically, news -- whether in traditional or new interactive forms -- offers communities of interest defined more broadly, or at least differently. Communities of news are defined largely on a social unity based on geography -- by, in a major way, the traditional news value of proximity. One of the benefits of the Web is that through it, people can break the bonds of geography; they can "meet" and "talk" electronically, if not face to face, with people with similar interests all over the world. But there is something to be said for maintaining ties to a geographical place, to a home that becomes spiritual partly because of the simple fact that it is physical. That home includes not only people who are just like us but people who are not just like us. Both history and literature indicate that one of the things people seek as they mature -- be they people as individuals or people in the sense of a society or a culture -- is rootedness, a connection to a place that is a home".
New Media, Networking and Phatic Culture, by Vincent Miller, Convergence 2008/14/387.
"Clay Calvert (2004) pulls at a similar thread in his discussion of the rise of wider voyeuristic and exhibitionistic tendencies in contemporary media, such as reality TV, tell-all talk shows and tabloid news. He argues that there has been an increasing willingness to ‘tell all’ or ‘expose oneself’ in the media, and that this is largely the result of several processes, including an ever increasing need for self-clarification, social validation and relationship development, which are satisfied through acts of self-disclosure. Similarly, Mestrovic (1997) refers to this more widely as the development of a ‘postemotional society’. A society in which emotion, and more properly the obvious and overt display of emotion, exists as a resource to be manipulated in the effort of selfpresentation. He argues that emotion is increasingly detached from genuine moral commitment and/or from meaningful social action. Thus the overt displays of emotion on talk shows, reality television, in politics and blogging are seen as part of a (cynical) strategy of impression management to the outside world.....".
