Optimus Template

 

Βαθύς ταξικός διαχωρισμός το αποτέλεσμα του νέου ασφαλιστικού;
του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

 

Είχαμε επισημάνει σε προηγούμενο σχόλιο για το ασφαλιστικό (εδώ) την έλλειψη σαφήνειας στις διατάξεις του Σχεδίου Νόμου για το ασφαλιστικό και κάναμε ειδική αναφορά στο γεγονός ότι το κείμενο δεν ήταν καθόλου έτοιμο από γλωσσική άποψη. Το πρόβλημα αυτό γίνεται μεγαλύτερο στα άρθρα υπολογισμού τόσο των συντάξιμων αποδοχών όσο και του τρόπου με τον οποίο αυτές χρησιμοποιούνται μαζί με τους συντελεστές αναπλήρωσης, προκειμένου να εξαχθεί το τελικό ποσό της σύνταξης. Είναι τελείως αναγκαίο, όταν η κοινή γλώσσα που χρησιμοποιούμε όλοι μας δεν επαρκεί για τη περιγραφή να χρησιμοποιείται ταυτόχρονα (μέσα στην ίδια τη διάταξη) και ο μαθηματικός ή αναλογιστικός τύπος ώστε να υφίσταται ασφάλεια δικαίου και να μη χωρούν παρερμηνείες για το τι πραγματικά πρόκειται να συμβεί.
Στο συνημμένο κείμενο περιέχεται ένας πίνακας μαζί με επεξηγήσεις για το πως θα διαμορφώνονται εφεξής οι συντάξεις με το νέο σύστημα. Μολονότι αφορά σε συντάξεις που θα δοθούν το 2058 είναι ενδεικτικός για το ποια είναι η προσδοκία του. Παρόμοια είναι η κατάσταση και για όσους πάρουμε σύνταξη με μικτό τρόπο δηλαδή τμήμα με τις υπάρχουσες προβλέψεις και με το νέο τρόπο.

Μερικές μόνο παρατηρήσεις:
Το νέο σύστημα οδηγεί σε πλήρη αντιστροφή των μέχρι τώρα δεδομένων: το σύστημα παύει να είναι αναδιανεμητικό από πάνω προς τα κάτω και οδηγεί - κάτι που είναι πολιτική απόφαση- όσο μεγαλύτερη είναι μια σύνταξη τόσο μεγαλύτερο είναι το ποσό της αναπλήρωσής της: ο καλά αμειβόμενος ως εργαζόμενος παραμένει καλά αμειβόμενος ως συνταξιούχος. Σκεφθείτε ότι όσοι ανήκουν σε χώρους με εργασιακή αβεβαιότητα αλλά και ανεπαρκείς πληρωμές καταδικάζονται και επίσημα σε φτωχοποίηση από ένα σύστημα που θα αυτοαποκαλείται τότε Κοινωνικής Ασφάλισης. Πρόκειται για τη μεγαλύτερο ταξικό διαχωρισμό που επιχειρήθηκε ποτέ στην Ελλάδα από συστάσεως εθνικού κράτους.
Μια δεύτερη παρατήρηση είναι ότι, η εγγύηση του Κράτους θα αφορά μόνο στη βασική σύνταξη και όχι στην αναλογική η οποία μάλιστα θα είναι εκτός εισοδηματικής πολιτικής όπως στη συνέντευξη τους εδώ ξεκαθάρισαν Υπουργός και Υφυπουργός. Αυτό σημαίνει  ότι (και έχοντας υπόψη το προηγούμενο σημείο) ότι όταν η αναλογία βασικής και αναλογικής σύνταξης στο σύνολο της σύνταξης είναι η ίδια (κάτι που συμβαίνει στις πρώτες Ασφαλιστικές κλάσεις) η αύξηση της εισοδηματικής πολιτικής θα διαιρείται δια δύο ενώ θα είναι αδιάφορη στις υψηλές: πρακτικά ότι σύνταξη παίρνεις στα 65-68 την ίδια θα παίρνεις σε ονομαστικές τιμές και στα 75 και στα 85. Ας μη μιλήσουμε καλύτερα για  πραγματικές τιμές.
Μια τρίτη παρατήρηση είναι ότι  τα ποσοστά αναπλήρωσης της αναλογικής σύνταξης (δηλαδή χωρίς τη βασική, που αφορούν απροσδιόριστο αριθμό εργαζομένων στο μέλλον) είναι τραγικά και διαψεύδουν τον ισχυρισμό: «ούτε μία ημέρα εργασιακού βίου χαμένη» αφού μπορεί τελικά όλες οι ημέρες να συμβάλλουν στο 30% της σύνταξης...Διαπιστώστε επίσης στον πίνακα τη διαφορά ανάμεσα σε χαμηλο και υψηλοσυνταξιούχους

Και κάτι τελευταίο:  καθώς πλέον οι συντάξιμες αποδοχές υπολογίζονται για όλο τον εργασιακό βίο και όχι για την τελευταία πενταετία όπως γίνεται μέχρι σήμερα το κόστος ευκαιρίας για ένα εργαζόμενο είναι τέτοιο που τον οδηγεί στην πραγματικότητα στο να μη θέλει να έχει σύνταξη άρα και στο να έχει κίνητρο να μην πληρώνει εισφορές γι αυτήν και ειδικά κατά τα τελευταία χρόνια της ασφάλισής του: αν κάποιος γνωρίζει ότι οι μισθοί του δεν τον οδηγούν σε μεγαλύτερη ασφαλιστική κλάση έχει κίνητρο να εισφοροδιαφύγει. Χειρότερα: αν δημιουργηθεί η εικόνα σε ένα εργαζόμενο με πολλά εργασιακά κενά (ανεργία ή άλλο) ότι η σύνταξή του θα τείνει στη βασική στην πραγματικότητα δεν έχει κανένα κίνητρο να ασφαλιστεί αλλά αντίθετα να οδηγηθεί στη μαύρη εργασία . Φυσικά το κίνητρο δεν είναι μόνο του εργαζόμενου...Παρ’εκτός κι αν τελικά αυτός είναι ο τρόπος για την αύξηση της χαμένης ανταγωνιστικότητας... (συνεχίζεται).

---

Ενα νομοσχέδιο κατώτερο των περιστάσεων, του Μανου Ματσαγγάνη, Η Καθημερινή 16/05/2010

Δυστυχώς, το ασφαλιστικό νομοσχέδιο που δόθηκε στη δημοσιότητα την περασμένη Δευτέρα αυτή την ευκαιρία τη σπαταλά.

Πρώτον, παρά την υπόσχεση -ή, για κάποιους, την απειλή- ότι πάμε σε ένα σύστημα τριών μόνο ταμείων (μισθωτών, αγροτών και αυτοαπασχολουμένων), τελικά οι δημοσιογράφοι, οι υπάλληλοι της Τραπέζης της Ελλάδος, καθώς και οι ιατροί, δικηγόροι και μηχανικοί θα ασφαλίζονται σε χωριστούς φορείς. Για ποιο λόγο; Κανείς δεν μας το έχει εξηγήσει. Υποθέτω για τον ίδιο λόγο που είχε επιτραπεί στους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ να ασφαλίζονται χωριστά (αλλά σήμερα, που τα ταμεία τους είναι ελλειμματικά, να πληρώνονται οι συντάξεις τους από τον κρατικό προϋπολογισμό), για τον ίδιο λόγο που το Ταμείο Νομικών είχε εξαιρεθεί από την υποχρέωση καταβολής ΛΑΦΚΑ, για τον ίδιο λόγο που το ΤΣΜΕΔΕ εισπράττει ποσοστό επί του προϋπολογισμού δημοσίων έργων, και άλλα πολλά. Φαίνεται ότι, παρά τις φλυαρίες περί «αλλαγής σελίδας» και «ιστορικής ευθύνης», η πελατειακή λογική χαίρει άκρας υγείας
(...)
Περί κοινωνικής δικαιοσύνης

Ενα παράδειγμα για ασφαλισμένους με 30 έτη ασφάλισης. Στην 1η ασφαλιστική κλάση (μηνιαίες αποδοχές έως 850 ευρώ) το ποσοστό αναπλήρωσης διαμορφώνεται σε 22%, και το ύψος της αναλογικής σύνταξης σε 186 ευρώ. Στην 6η ασφαλιστική κλάση (μηνιαίες αποδοχές από 1.600 ευρώ έως 1.800 ευρώ) το ποσοστό αναπλήρωσης γίνεται 33%, και το ύψος της αναλογικής σύνταξης 553 ευρώ. Στην ανώτατη 12η ασφαλιστική κλάση (μηνιαίες αποδοχές άνω των 4.200 ευρώ), το ποσοστό αναπλήρωσης είναι 46%, δηλ. το ύψος της αναλογικής σύνταξης 1.922 ευρώ. Με 40 έτη ασφάλισης, το ποσοστό αναπλήρωσης κυμαίνεται από 31% σε 72% για την 1η και τη 12η ασφαλιστική κλάση αντιστοίχως.

Με ποια λογική θεσμοθετούνται δυσανάλογα υψηλότερες συντάξεις για τους υψηλόμισθους από ό,τι για τους χαμηλόμισθους; Με καμία λογική. Από όσο γνωρίζω, δεν ισχύει πουθενά στον κόσμο. Πρόκειται για σοβαρό ατόπημα που παραβιάζει και την ανταποδοτικότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη.

 

Γ. Ρωμανιάς: Οι 10 κρυφές παγίδες του ασφαλιστικού νομοσχεδίου, Η Αυγή 16/05/2010
Οι γενικές ρυθμίσεις του ασφαλιστικού περιέχονται, ήδη, στο μνημόνιο που η χώρα μας συνυπέγραψε με το ΔΝΤ, την Ε.Ε. και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Το μνημονιοπαράρτημα του ήδη ψηφισθέντος, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, από την περασμένη εβδομάδα νόμου και αποτελεί το βασικό κείμενο στο οποίο θα προσαρμοσθούν και οι ρυθμίσεις του ασφαλιστικού. Συνεπώς, αν προκύπτει δυσαρμονία μεταξύ συγκεκριμένων ρυθμίσεων του ασφαλιστικού και του μνημονίου, αν δηλαδή διαπιστωθεί ότι συγκεκριμένες ρυθμίσεις του ασφαλιστικού νομοσχεδίου είναι ευνοϊκότερες από τις αντίστοιχες προβλέψεις του μνημονίου, αυτό σημαίνει ότι θα ακολουθήσει και νέα ασφαλιστική νομοθετική παρέμβαση που θα προσαρμόσει και τις ευνοϊκότερες αυτές ρυθμίσεις στις επιταγές του μνημονίου.

(...)
Περίεργης σύλληψης είναι και η ρύθμιση των άρθρων 3 και 4 του νομοσχεδίου, επειδή καθιερώνει ποσοστά επί των συντάξιμων αποδοχών η των ασφαλιστικών κατηγοριών, κατά τρόπο που ευνοεί τους υψηλότερα αμειβόμενους και αδικεί κατάφωρα εκείνους που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη προστασίας, δηλαδή τους χαμηλοσυνταξιούχους και τους μέσης κατηγορίας συνταξιούχους. Είναι εντόνως άδικη η καθιέρωση ποσοστών από 0,7% μέχρι 1,1% για τη κατώτερη ασφαλιστική κλάση (συντάξιμες αποδοχές 850 ευρώ), ενώ για την ανώτατη ασφαλιστική κλάση (4.200 και άνω ευρώ) τα καθιερούμενα ποσοστά κυμαίνονται από 1,27% μέχρι 3%. Με τις επιλογές αυτές ο συνολικός δείκτης αναπλήρωσης των χαμηλοσυνταξιούχων, τόσο για τα 35 όσο και για τα 40 χρόνια ασφάλισης, υπολείπεται καταφανώς του αντίστοιχου δείκτη των υψηλοσυνταξιούχων (ενώ η κοινωνική δικαιοσύνη επιβάλλει να συμβαίνει το αντίθετο). Ανάλογη παρατήρηση ισχύει και για την περίπτωση των αυτο-απασχολούμενων.

 

Τα θολά, τα γκρίζα και τα μαύρα σημεία του ασφαλιστικού, της Ρούλας Σαλούρου, Capital.gr 17/05/2010

 

Ιδιαίτερα τεταμένο παραμένει το κλίμα μεταξύ κυβέρνησης και συνδικάτων κι αναμένεται εκ νέου να αναζωπυρωθεί, καθώς ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ αποφάσισαν ήδη νέες κινητοποιήσεις αρχής γενομένης την ερχόμενη Πέμπτη 20 Μαΐου. Τα συνδικάτα υποστηρίζουν ότι οι αλλαγές που θα εφαρμοστούν μέχρι το 2017 θα ανατρέψουν δικαιώματα εκατοντάδων χιλιάδων ασφαλισμένων, ενώ από το 2018 και μετά, όσοι συνταξιοδοτηθούν θα δουν τη σύνταξή τους να μειώνεται. Αρχικά, η μείωση θα είναι μικρή, με το ποσοστό αναπλήρωσης να υπολογίζεται πως θα πέσει στο 62% από 70% σήμερα, ενώ όσο περισσότερο ωριμάζει το νέο σύστημα, τόσο περισσότερο θα μειώνεται η σύνταξη. Για να λάβει κανείς ικανοποιητικές παροχές που δεν θα μπορούν να ξεπερνούν τα 2.775 ευρώ (πλαφόν) θα πρέπει να έχει ασφαλιστεί για 40 ολόκληρα χρόνια (12.000) και να ξεπεράσει το 65ο έτος της ηλικίας του, ενώ σημαντικό ρόλο θα διαδραματίζουν και οι αποδοχές  που λαμβάνει ως εργαζόμενος.  

Μεγαλύτερες απώλειες, σε σχέση με το ισχύον σύστημα αναμένεται να έχουν όσοι αναγκασθούν να συνταξιοδοτηθούν μετά από 25 κι έως 35 έτη ασφάλισης, ενώ προκειμένου κάποιος να λάβει την ίδια σύνταξη που θα λάμβανε με το ισχύον σύστημα με 35 έτη ασφάλισης, θα πρέπει να παραμείνει στην αγορά εργασίας τουλάχιστον 37 ή και 40 χρόνια. Και βέβαια, από το 2018 και μετά,  σημασία δεν θα έχει η ηλικία συνταξιοδότησης, αφού αυτό που με το νέο σύστημα θα «μετράει» είναι τα έτη ασφάλισης αλλά και ο μισθός.

 

 

---

« Πατρίδα είναι η πανάρχαιη γειτονιά μας στον κόσμο…» , του Διονύση Χαριτόπουλου, απόσπασμα από το Βιβλίο του "Ημών των ιδίων", αναδημοσίευση στο www.enkripto.com 16/05/2010

Γιατί το κράτος δεν είναι πατρίδα.

Το κράτος είναι απλώς ένα σύστημα διαχείρισης της κοινωνίας που αλλάζει ανάλογα με τα πρόσωπα τα οποία εντελώς πρόσκαιρα και συγκυριακά το στελεχώνουν. Το κράτος πιθανόν να είναι δίκαιο ή άδικο, ικανό ή ανίκανο, αφερέγγυο, αυταρχικό και σπανίως στοργικό να δέρνει τους συνταξιούχους, να μη σέβεται ζώντες και τεθνεώτες, να μεροληπτεί, να ψεύδεται, να εξαπατά, να χρηματίζεται, να τρομοκρατεί.

Η πατρίδα είναι κάτι ακλόνητο, βαθύ και καθοριστικό για τον άνθρωπο.

Η πατρίδα είναι η πανάρχαιη γειτονιά μας στον κόσμο.

Αυτή μας προσδιορίζει και νοηματοδοτεί την ύπαρξή μας. Επειδή είμαστε πρόσωπα, και όχι τυχαία άτομα, υπάρχουμε εν χώρω και χρόνω με δικό μας ήθος και έθος. Άλλωστε η ανθρώπινη ποικιλία τρόπων, αισθημάτων, εμπειριών και έκφρασης συνιστά τη διαφορετικότητα, που είναι ζωή και ευλογία, δίνει μορφή και περιεχόμενο στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά.

---

Το γερμανικό κατοχικό χρέος. (του Μανώλη Βαρδή)

Σκοπός του συγγράφοντος που απασχολείται σ' αυτό τον ιστότοπο δεν είναι η με κάθε τρόπο και τίμημα αντίδραση, αντι-πολίτευση ή αντί-θεση. Σκοπός μου είναι το χτύπημα του "ραγιαδισμού" όποτε και όπου αυτός εμφανίζεται. Διότι πιστεύω ότι το μεγαλύτερο μη- αναπτυξιακό μέγεθος, η μεγαλύτερη κατάρα σ' αυτόν τον δύσμοιρο τόπο είναι ο "ραγιαδισμός". Κάποτε αυτός ήταν συνδεδεμένος με την Ανατολή, όμως πολλές φορές- στο πρόσφατο παρελθόν μας- συνδέεται με τη Δύση, ως μη όφειλε. Αυτή η κατάρα είναι γάγγραινα σε όλο το κοινωνικό μας σώμα. Μας αφορά όλους. Είναι δια-ταξική και δια-στρωματική. Και είναι και "δαιμονική". Τι εννοώ; Μα, απλά, μας αρέσει να βλέπουμε τον κ. Κούλογλου να μας λέει για το Εκουαδόρ, μας αρέσει να παίρνουμε δώρο-cd για την Αργεντινή (μαζί με την εφημερίδα), μας αρέσει να ελεεινολογούμε τούς άλλους (ή να βρίζουμε τούς κακούς Αμερικάνους). Ακούμε ευχάριστα τον κ. Πρωθυπουργό να κατηγορεί τις αμερικανικές Τράπεζες (!), ή τον Στρός Καν να εξομολογείται ότι αν ήταν στη θέση μας, θα έβγαινε και αυτός στους δρόμους. Αυτός είναι ο "ραγιαδισμός" μας. Η χειρότερη μετάλλαξη του. Στην πράξη σχεδόν τίποτα (εκτός εξαιρέσεων). Στον κόσμο μας. Δεν θα αμαρτήσω όμως λέγοντας "εύχομαι τα χειρότερα"!

Μόνοι τους καθόρισαν οι Γερμανοί το ύψος του κατοχικού δανείου, Συμεών (Μάκης) Λυμπεράτος, Ριζοσπάστης, 5/2/1995.

Το κατοχικό δάνειο και το θράσος των Γερμανών, Ριζοσπάστης, 8/12/1996.

Το κατοχικό δάνειο και η αμνησία Σημίτη-Καραμανλή, του Νίκου Φελέκη από τον "Κόσμο του Επενδυτή", επιμέλεια Γ. Τριάντης, Ελευθεροτυπία, 1/3/2010.

Η επιστροφή του κατοχικού δανείου: ποιός έχει δίκιο σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο;, του Αντώνη Μπρεδήμα, Η Αυγή, 7/3/2010.

Μας χρωστάει η Γερμανία, δεν χρωστάμε, του Β. Νέτα, Ελευθεροτυπία, 2/3/2010.

Μας χρωστούν και από τον....Α' Παγκόσμιο, του Γιώργου Αποστολίδη, 27/2/2010.

Deutsche Entschädigungszahlungen an Griechenland waren "minimal". Hagen Fleischer im Gespräch mit Liane von Billerbeck.

---

 

Τι σόι δηµοκρατία;, του Γιάννη Πρετεντέρη, Τα Νέα 17/05/2010
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΙ από τον Ερντογάν, όµως, µε στενοχώρησε η αφωνία των Ελλήνων συνοµιλητών του. 

ΔΕΝ ΒΡΕΘΗΚΕ κανείς να του πει ότι εδώ στην Ελλάδα µπορεί να έχουµε ή να µην έχουµε διαφωνίες, µπορεί να υπερβάλουµε µερικές φορές ή να µην υπερβάλουµε κάποιες άλλες, µπορεί να τσακωνόµαστε δικαιολογηµένα ή αναίτια, αλλά δεν περιµένουµε από τον πρωθυπουργό της Τουρκίας να µας δώσει οδηγίες επίλυσης των διαφορών µας. 

ΚΙ ΟΥΤΕ βρέθηκε κανείς να του πει ότι εδώ στην Ελλάδα ο Τύπος µπορεί να έχει πολλά ελαττώµατα, µπορεί να διαθέτει συνήθως την αξιοπιστία περιοδεύοντος πνευµατιστή, µπορεί να πολιτεύεται άγαρµπα και να κοµµατίζεται άκοµψα, αλλά δεν περιµένει από τον πρωθυπουργό της Τουρκίας (κι από κανέναν πρωθυπουργό, µεταξύ µας…) να του πει τι να δηµοσιεύει και τι να αποκρύπτει. 

 

Η Ευρώπη μας αδίκησε, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 16/05/2010

 

Αποκαλύφθηκε το ψέμα: δεν ήταν λοιπόν η «τεμπελιά» και η «ασωτία» των Ελλήνων ούτε η παραχάραξη των στατιστικών στοιχείων από την κυβέρνηση Καραμανλή η αιτία της εκτόξευσης των επιτοκίων δανεισμού της χώρας μας πέρα από κάθε λογικό όριο, αλλά τα σχέδια των κερδοσκόπων. Καθόλου λιγότερο ευάλωτες από την Ελλάδα δεν ήταν πολλές άλλες χώρες της ΕΕ αν αφήνονταν μόνες τους, υποχρεώθηκαν να αναγνωρίσουν οι Ευρωπαίοι.

Αποκαλύφθηκε η αδικία σε βάρος της χώρας μας. Οι υπόλοιπες 15 χώρες της Ευρωζώνης έσπευσαν να καταρτίσουν κοινό σχέδιο άμυνας μόλις διέγνωσαν τον κίνδυνο εναντίον τους. Την Ελλάδα όμως την είχαν αφήσει εντελώς μόνη. Δεν δίστασαν να μας πετάξουν στα νύχια των κερδοσκόπων και του ΔΝΤ για να μας κατασπαράξουν. Εκλεισαν τους Ελληνες εργαζόμενους και συνταξιούχους σε «δημοσιονομικό Νταχάου» λεηλατώντας τους μισθούς και τις συντάξεις τους. Αποφάσισαν ότι όλοι οι Ελληνες πρέπει να φτωχύνουν και στραγγαλίζουν την οικονομία μας.

Η κυβέρνηση δεν αντέδρασε. Κακώς. Κάκιστα. Οφείλει να δραστηριοποιηθεί έστω και τώρα. Να απαιτήσει αμέσως την επαναδιαπραγμάτευση όλων των μέτρων που επέβαλαν στη χώρα μας το ΔΝΤ και η ΕΕ και τα οποία υλοποιεί κατ’ εντολήν τους η κυβέρνηση Παπανδρέου, ζητώντας να εναρμονιστούν με το πλαίσιο που διαμόρφωσε η ΕΕ το περασμένο Σαββατοκύριακο. Πρέπει να επανορθωθεί η αδικία που διέπραξαν οι Ευρωπαίοι εναντίον μας.

 

Μας δουλεύουνε χοντρά με τα οικονομικά μέτρα, του Γιώργου Κράλογλου, Capital.gr 17/05/2010

 

Το μόνο σίγουρο για την οικονομία και το μόνο χειροπιαστό μέτρο για εμάς τους «ιθαγενείς» φορολογούμενους είναι το χέρι που βάλανε στους μισθούς, στις συντάξεις και στα επιδόματα. Το δεύτερο χειροπιαστό μέτρο είναι οι αυξήσεις στα καύσιμα, στα ποτά, τα τσιγάρα και στον ΦΠΑ που σημαίνει μια ακόμη «βουτιά» στην τσέπη και των μισθωτών και των συνταξιούχων. Το τρίτο χειροπιαστό μέτρο είναι η τσεκουράτη φορολογία σε οτιδήποτε είναι ορατό. 

Πάρθηκαν δηλαδή όλα τα εύκολα μέτρα. Εκείνα που πληρώνει ο μόνιμα ριγμένος μισθωτός, εργάτης και συνταξιούχος. Αυτός που θέλει δεν θέλει πληρώνει κανονικότατα τους φόρους του. 

Το πακέτο όμως των μέτρων που μας υποχρέωσαν οι δανειστές μας και το ΔΝΤ επιβάλλει και άλλες υποχρεώσεις. Διάλυση Οργανισμών του κράτους. Αποκρατικοποιήσεις. Μειώσεις θέσεων εργασίας στο δημόσιο. Άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων. Πραγματικό άνοιγμα των κλειστών αγορών ενέργειας, ύδρευσης, μεταφορών, λιμανιών, και διαμόρφωσης τιμών.

Στο μέρος αυτό των υποχρεώσεων οι άρχοντες του Μαξίμου με την απόλυτη συμπαράσταση όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης (από  την Νέα Δημοκρατία και το ΛΑΟΣ μέχρι τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ) σφυρίζουν αδιάφορα στον αέρα. 

  

Griechenlands Krise: Ein Blick zurueck aus dem Jahr 2013: Die Alternative by Philip Plickert, Frankfurter Allgemeine 16/05/2010

A future scenario: While the EU wished to defend the euro, there was ultimately no hope for Greece. In the end, split the monetary union, from the original concept of Maastricht, not much was left. Philip Plickert locates himself to the year 2013 and looks back to the current crisis.

 

The judges took each one heart: Referring to her Maastricht decision they forbade the Federal Government to provide for more European "bailouts to" German tax billion. The commercial basis of a euro stability Union was no longer guaranteed. The verdict triggered a political earthquake. At the same time began the search for alternative monetary policy paths. End of the decade, decided Germany, Austria, the Benelux countries and Finland, to form a domestic union. This Hartwährungsblock joined the Czechs and the Poles. In support of its monetary policy Avantgarde, Berlin has relied on the concept of "two-speed Europe": a centralized unit for money too different economies have caused too much tension.

 

 

 

 

 

 

(Πηγή: eksapodo.wordpress.com)

---

Το τέλος της Κρατικής Εγγύησης για τις συντάξεις, κοινή συνέντευξη Λοβέρδου-Κουτρουμάνη, Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων

 

Γ. ΚΟΥΤΡΟΥΜΑΝΗΣ: Αν άκουσα καλά, η ερώτηση είναι αν η αναλογική είναι εγγυημένη από το κράτος. Οι συντάξεις είναι εγγυημένες από το κράτος μέσα από τους κανόνες που το ίδιο θεσμοθετεί όπως συμβαίνει και σήμερα. Όμως με το νέο ασφαλιστικό σύστημα, εκείνο που διαχωρίζεται και είναι απόλυτα σαφές πλέον, είναι ότι τριμερή χρηματοδότηση είναι εκείνη που αντιστοιχεί στη βασική σύνταξη για το μέλλον και στο μικτό σύστημα για την πορεία προς το νέο. 

Δηλαδή: Για πολλά χρόνια θα υπάρχουν και τα δύο συστήματα μαζί. Στο τέλος θα έχουμε μια βασική σύνταξη που δε θα είναι ξεχωριστή, θα είναι μέσα στο ίδιο πακέτο της κύριας σύνταξης, και το κομμάτι αυτό θα χρηματοδοτείται από το κράτος ενώ τα υπόλοιπα δυο μέρη θα χρηματοδοτούνται από τις επιχειρήσεις και από τους εργαζομένους, όπως συμβαίνει και σήμερα. Πάντως πρέπει να πω ότι για το ΙΚΑ αυτό σημαίνει ότι θα έχει επιπλέον χρηματοδότηση σε βάθος χρόνου από το 1% που είναι σήμερα, στο 1,7%-1,8% περίπου μαζί με τη βασική σύνταξη που πρέπει να καταβάλλει. 

ΥΠΟΥΡΓΟΣ: Επ' αυτού έχω μια συμπλήρωση, γιατί είναι πάρα πολύ σημαντικό το ερώτημα. Η απάντηση είναι αυτή που έδωσε ο κ. Υφυπουργός, ο κ. Κουτρουμάνης. Ήθελα να προσθέσω κάτι που υποσημείωσα και στο Υπουργικό Συμβούλιο και που αποτελεί κομβικό σημείο του δικού μου πολιτικού λόγου : Η αύξηση ή η πορεία των συντάξεων που παρέχουν ανταποδοτικά οι Φορείς Κοινωνικής Ασφάλισης σύμφωνα με το νέο σύστημα, δεν αποτελούν τμήμα της εισοδηματικής πολιτικής της Κυβέρνησης. Καθαρό. Να το επαναλάβω: Οι συντάξεις με ανταποδοτική βάση, με αναλογική βάση, παύουν πια να αποτελούν τμήμα της εισοδηματικής πολιτικής των Κυβερνήσεων. Πολιτικές παρεμβάσεις περί αυξήσεων και λοιπών πελατειακών "μαυρογιαλούρικων" παρεμβάσεων στο χώρο του Ασφαλιστικού, που οδήγησαν το ασφαλιστικό σύστημα στη σημερινή κατάντια, αποκλείονται από το παρόν σύστημα. Αν δηλαδή ως εγγύηση εννοείτε τον ατέρμονο δανεισμό για παρεμβάσεις όπως αυτές που έφεραν με τη συνηγορία κομμάτων κατά τα πρακτικά των συνεδριάσεων της Βουλής των τελευταίων ημερών, όπου ολόκληρα κόμματα συνοδεύουν τις παρεμβάσεις τους, ή εξαντλούν τις παρεμβάσεις τους σε τέτοιου είδους προτάσεις ακόμα και σήμερα ζητώντας μονιμοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων. Συνταξιοδοτήσεις, παρεμβάσεις πελατειακές του χειρίστου και του άθλιου είδους, κάποιοι ζητούν να τις εγγυόμαστε ακόμα και αύριο. Καταστάσεις που έφεραν ορισμένα Ταμεία, Ταμεία ενταγμένα στο ΙΚΑ, για κάθε 150 συνταξιούχους να έχουν 100 εργαζομένους, για κάθε 150 συνταξιούχους συνήθως με μεγάλες συντάξεις, να έχουν 100 εργαζομένους ή για κάθε 120 συνταξιούχους 100 εργαζομένους, λαμβάνουν τέλος. 

Η Ελλάδα πρέπει να επιβιώσει και θα επιβιώσει. Οι λογικές των εγγυήσεων του τίποτα, είναι λογικές νεκρές πια. Έλαβαν τέλος. Δε μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι. Ο Έλληνας φορολογούμενος που τις πλήρωσε, ο μεροκαματιάρης που τις πλήρωσε για να κερδίζουν από το αναδιανεμητικό δήθεν σύστημα κάποιοι ελάχιστοι προνομιούχοι, είναι, γεγονός, άνθρωπος του χτες. 

---

 

Ασφαλιστικό, μια υπόθεση που θα μπορούσε να είναι ροκ

του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

 

Σύμφωνα με το άρθρο 3 του νομοσχεδίου για το ασφαλιστικό:

---

Άρθρο 3
Αναλογικό ποσό σύνταξης ασφαλισμένων από 1.1.2013 και εφεξής

1. Οι ασφαλισμένοι για πρώτη φορά σε φορείς κοινωνικής ασφάλισης από 1.1.2013 και εφεξής που θεμελιώνουν δικαίωμα σύνταξης μετά την 1.1.2018, δικαιούνται αναλογικού ποσού σύνταξης με βάση το συνολικό χρόνο ασφάλισής τους, ο οποίος δεν μπορεί να είναι μικρότερος του ενός πλήρους έτους ασφάλισης  ή τριακοσίων (300) ημερών  και με τη συμπλήρωση των ορίων ηλικίας που προβλέπονται από την ισχύουσα νομοθεσία κατά περίπτωση. Όριο ηλικίας συνταξιοδότησης, αν ο χρόνος ασφάλισης είναι μικρότερος των 15 ετών ή 4.500 ημερών ασφάλισης, καθορίζεται το 65o έτος. Η μηνιαία σύνταξη των ανωτέρω, υπολογίζεται για κάθε πλήρες έτος ασφάλισης, με βάση ποσοστά επί των προβλεπόμενων συντάξιμων αποδοχών ή ασφαλιστικών κατηγοριών, τα οποία καθορίζονται ως εξής:

Α. ΜΙΣΘΩΤΟΙ
Οι συντάξιμες αποδοχές με βάση τις οποίες ορίζονται τα αντίστοιχα ποσοστά, κατατάσσονται στις παρακάτω ασφαλιστικές κατηγορίες (Α.Κ.)
Συντάξιμες αποδοχές μέχρι 850 ευρώ στην 1η Α.Κ.
Συντάξιμες αποδοχές από 850,01-1000 ευρώ στην 2η Α.Κ.
Συντάξιμες αποδοχές από 1000,01-1200 ευρώ στην 3η Α.Κ.
Συντάξιμες αποδοχές από 1200,01-1400 ευρώ στην 4η Α.Κ.
Συντάξιμες αποδοχές από 1400,01-1600 ευρώ στην 5η Α.Κ.
Συντάξιμες αποδοχές από 1600,01-1800 ευρώ στην 6η Α.Κ.
Συντάξιμες αποδοχές από 1800,01-2000 ευρώ στην 7η Α.Κ.
Συντάξιμες αποδοχές από 2000,01-2400 ευρώ στην 8η Α.Κ.
Συντάξιμες αποδοχές από 2400,01-2800 ευρώ στην 9η Α.Κ.
Συντάξιμες αποδοχές από 2800,01-3400 ευρώ στην 10η Α.Κ.
Συντάξιμες αποδοχές από 3400,01-4200 ευρώ στην 11η Α.Κ.
Συντάξιμες αποδοχές από 4200,01 ευρώ και άνω στην 12η Α.Κ.

Τα αντίστοιχα ποσοστά ανά κατηγορία ορίζονται ως εξής:
Για την 1η Α.Κ. και μέχρι το 15ο έτος ποσοστό 0,7% ανά έτος ασφάλισης προσαυξανόμενο ανά έτος για κάθε επόμενη τριετία κατά 0,02% και μέχρι το 36ο έτος  ασφάλισης. Από το 37ο έτος και άνω, η προσαύξηση ανέρχεται σε 1,1% για κάθε έτος ασφάλισης.

(...)

 

Το παραπάνω αποτελεί τμήμα του άρθρου που εξηγεί τα νέα ποσοστά αναπλήρωσης για όσους είχαμε την ατυχία να μη γεννηθούμε γενιά του πολυτεχνείου.
Ωστόσο το θέμα γύρω από το οποίο σας καλώ να σκεφτείτε είναι καθαρά γλωσσικό. Σας παρακαλώ να μου εξηγήσετε:
α. τι εννοεί όταν λέει "προσαυξανόμενο ανά έτος για κάθε επόμενη τριετία κατά 0,02% και μέχρι το 36ο έτος". Εννοεί άραγε ότι η προσαύξηση είναι ετήσια και αναπροσαρμόζεται ανά τριετία,
δηλαδή κάθε έτος προστίθεται το 0,2%? Ή μήπως ότι το ποσοστό αυτό προστίθεται άπαξ ανά τριετία? Για να μη σας αφήνω σε αγωνία η σωστή απάντηση είναι η δεύτερη.
Προσέξτε τώρα την επόμενη πρόταση: Η προσαύξηση από το 37ο έτος και πάνω ανέρχεται κλπ. Δικαίως θα αναρωτηθεί κανείς: μπορώ συνεπώς από το 37 έτος και μετά να προσθέσω στο ήδη διαμορφωθέν ποσοστό την προσαύξηση 1,1%?
Δυστυχώς , αν εφαρμόσουμε έτσι (το οποίο είναι και το γλωσσικά τεκμαιρόμενο) τον αλγόριθμο της αναπλήρωσης καταλήγουμε σε αντιφάσεις ως προς τα ποσοστά. Το ορθό θα ήταν -γιατί αυτό ισχύει- ότι αντί για 0,7% συν κάτι, από το 37 έτος και μετά το σκορ γίνεται 1.1% σκέτο και όχι συν 1.1% σε ότι είχε μαζευτεί προηγουμένως.

Αργότερα σήμερα θα δημοσιεύσουμε ένα πίνακα με το τι σημαίνει για όλους εμάς που θα συνταξιοδοτηθούμε με αυτό το σύστημα ως προς το ύψος της σύνταξης που θα λαμβάνουμε.
Μέχρι τότε αρκούμαι σε μερικές παρατηρήσεις:
1. Το κείμενο του νομοσχεδίου γλωσσικά απεικονίζει την ποιότητα των ρυθμίσεων του
2. Δημοσιονομικά, και παρά τις επικοινωνιακές πομφόλυγες περί των συντάξεων που δε θα πληρωθούν το 2015 το μόνο που το νομοσχέδιο προσπορίζει είναι η φορολόγηση των μεσαίων και υψηλών συντάξεων από τον Αύγουστο και την αυστηροποίηση των διατάξεων του νόμου Πετραλιά για τις επικουρικές συντάξεις.
3. Η μεθόδευση των διαρκών εξουσιοδοτήσεων του νόμου σε υπουργικές αποφάσεις οδηγεί τη σκέψη ότι τα οδυνηρότερα κρατήθηκαν στο παρασκήνιο. Φέτα φέτα το σαλάμι...
4. Όλοι μαζί και ο ψωριάρης χώρια: από τη Δημόσια Κοινωνική ασφάλιση στη χώρα εξαιρούνται κατά τρόπο αντισυνταγματικό και προκλητικό  οι υπάλληλοι της Τράπεζας της Ελλάδας. (΄Αρθρο 65)
Αυτά και για να μην ξεχνίόμαστε ακολουθεί κείμενο του προγράμματος του ΠΑΣΟΚ για το ασφαλιστικό.

 

Αυξήσεις στις συντάξεις στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, από τον Αγγελιοφόρο 25/09/2009 (δύο εβδομάδες πριν τις εκλογές)

Κατάργηση των τελευταίων διατάξεων που ψήφισε η ΝΔ, με τις οποίες αυξάνονται τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και μειώνονται οι συντάξεις (νόμος Πετραλιά), αύξηση της βασικής σύνταξης των αγροτών και των ανασφάλιστων έτσι ώστε να διαμορφωθεί στα 950 ευρώ για το ζευγάρι και στα 550 ευρώ για το μεμονωμένο συνταξιούχο, διεύρυνση του αριθμού των δικαιούχων του ΕΚΑΣ και οικονομική ενίσχυση των ασφαλιστικών ταμείων είναι τα βασικά σημεία του προγράμματος του ΠΑΣΟΚ.

Τις σχετικές δεσμεύσεις ανακοίνωσε κατά τη χτεσινή προεκλογική του ομιλία σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας ο πρόεδρος της ΠΟΠΟΚΠ (Παν. Ομοσπονδία Εργαζομένων στα ασφαλιστικά ταμεία) και υποψήφιος βουλευτής ΠΑΣΟΚ στη Β' Αθήνας, Γιώργος Κουτρουμάνης.

Σύμφωνα με τα όσα επισήμανε, οι βασικές προτεραιότητες του ΠΑΣΟΚ στο ασφαλιστικό είναι οι εξής τρεις:

1. H διασφάλιση της οικονομικής ισορροπίας στα ασφαλιστικά ταμεία. Οπως τόνισε ο Γ. Κουτρουμάνης, η κυβέρνηση της ΝΔ ακολούθησε μια καταστροφική πολιτική για τα ταμεία και το ασφαλιστικό σύστημα, με αποτέλεσμα τους τελευταίους μήνες το ΙΚΑ και ο ΟΑΕΕ (Οργ. Ασφάλισης Ελεύθερων Επαγγελματιών) να μην μπορούν να πληρώσουν τις συντάξεις τους αν δε χρηματοδοτηθούν από τον κρατικό προϋπολογισμό με ένα ποσό της τάξης των 500 εκατ. ευρώ το μήνα.

Προτεραιότητά μας -τόνισε ο Γ. Κουτρουμάνης- είναι να ενισχυθούν οικονομικά τα ταμεία, να ελεγχθεί η εισφοροδιαφυγή και οι δαπάνες υγείας. Αυτό θα επιτευχθεί και με την κοινοπραξία και τη συνεργασία των μεγάλων ταμείων (ΙΚΑ, ΟΑΕΕ, ΟΓΑ, ΟΠΑΔ)».

2. Η αντιμετώπιση των προβλημάτων της καθημερινότητας του πολίτη: Σύνταξη το πολύ σε τρεις μήνες από όλα τα ταμεία και όχι σε ένα ή δύο χρόνια.

3. Η θεραπεία αδικιών και η αντιμετώπιση στρεβλώσεων, με βελτίωση στο καθεστώς διαδοχικής ασφάλισης, με διεύρυνση του αριθμού των δικαιούχων του ΕΚΑΣ, με κατάργηση των τελευταίων διατάξεων που ψήφισε η ΝΔ (με τις οποίες αυξάνονται τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και μειώνονται οι συντάξεις). Επίσης, με την αύξηση της βασικής σύνταξης των αγροτών και των ανασφάλιστων, έτσι ώστε να διαμορφωθεί στα 950 ευρώ για το ζευγάρι και στα 550 ευρώ για το μεμονωμένο συνταξιούχο.

Βασική σύνταξη

Σε ό,τι αφορά τις τομές που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ για το νέο ασφαλιστικό σύστημα, μεταξύ άλλων είναι:

- Η θεσμοθέτηση της βασικής σύνταξης ως κοινής αφετηρίας για όλες τις συντάξεις, που οδηγεί σε καλύτερο επίπεδο συντάξεων, που ενισχύει το κίνητρο ασφάλισης, ώστε καμία ημέρα ασφάλισης να μην πηγαίνει χαμένη.

- Η διασφάλιση για όλους τους πολίτες της πρόσβασης στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, στον οικογενειακό γιατρό, στην προληπτική Ιατρική.

- Ο διαχωρισμός των προνοιακών από τις ασφαλιστικές παροχές, έτσι ώστε το κράτος να αναλάβει τη χρηματοδότησή τους για να ελαφρυνθούν τα ταμεία. Η πρώτη εφαρμογή στη συγκεκριμένη πολιτική θα ξεκινήσει από τον ΟΑΕΕ.

- H σύσταση του Εθνικού Κεφαλαίου Αλληλεγγύης, που θα στηρίξει οικονομικά το σύστημα και θα διασφαλίσει βιώσιμη προοπτική για τις επόμενες γενιές.

 

Παρέμβαση του Νέου Αγωνιστή για την Απεργία 2-4-2009:

ΝΕΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ
Περιοδική έκδοση μελών ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ανένταχτων σοσιαλιστών για την Κοινωνική Δημοκρατία
Αθήνα, 2.4.2009

Όλοι στη γενική απεργία των εργαζόμενων του Δημόσιου και του Ιδιωτικού Τομέα

Με την επίκληση της διεθνούς οικονομικής κρίσης, οι δυνάμεις του κεφαλαίου και ο πολιτικός τους εκφραστής στη χώρα μας, εντείνουν την επίθεση στο λαϊκό εισόδημα (μειώσεις μισθών και συντάξων), στα εργασιακά και κοινωνικοασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων (αύξηση ορίων ηλικίας, δέσμευση αποθεματικών ασφαλιστικών ταμείων, ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων) και στις δημοκρατικές ελευθερίες (ενίσχυση κατασταλτικών μηχανισμών και περαιτέρω αυταρχικοποίηση της νομοθεσίας λόγω της προβλεπόμενης έντασης των κοινωνικών αγώνων), ενώ την ίδια στιγμή ιδιωτικοποιούν το δημόσιο πλούτο της χώρας και το σύνολο των υποδομών (ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, αερομεταφορές). Οι πολιτικές αυτές υπηρετούν πλήρως τα συμφέροντα της κεφαλαιοκρατίας, που στόχο έχει να μετακυλίσει το κόστος της οικονομικής κρίσης που η ίδια δημιούργησε, στις πλάτες των εργαζόμενων. Διακηρυγμένη και εφαρμοσμένη πολιτική, σε εθνικό επίπεδο αλλά και στο πλαίσιο της Ε.Ε., είναι η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους και η διαρκής απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, δήθεν ως «απαραίτητη θυσία για την άνοδο της ανταγωνιστικότητας». Πραγματικός στόχος η αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης της εργασίας, κατ’ επέκταση της κερδοφορίας του κεφαλαίου και της συσσώρευσης πλούτου, όπως εκδηλώνεται είτε άμεσα με την καθημερινή εργοδοτική τρομοκρατία της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων (διαθεσιμότητες, εκ περιτροπής εργασία, απολύσεις) και της μείωσης του εργατικού κόστους (μείωση μισθολογικών αποδοχών, κατάργηση στην πράξη των συλλογικών συμβάσεων), είτε έμμεσα δια των ρυθμίσεων φοροαπαλλαγής του κεφαλαίου (τα λεγόμενα «κίνητρα για την επιχειρηματικότητα») ή επέκτασης της ανασφάλιστης εργασίας (stage, απαλλαγή από την υποχρέωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών).

 

---

Γέμισε η Αθήνα με αφίσες της "Αριστερής Πρωτοβουλίας", parapolitika.gr, 9/5/2010.

---

Γερμανία: 160 οικονομολόγοι, εξηγούν τα της ελληνικής κρίσης, βάζουν τα πράγματα στη θέση τους και προτείνουν λύσεις για την έξοδο από την κρίση, από τον Ελεύθερο Τύπο 12/05/2010

 

Οι 160 οικονομολόγοι απορρίπτουν την απεικόνιση των Ελλήνων ως "τεμπέληδων" από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, υποστηρίζοντας ότι εργάζονται περισσότερες ώρες από τους Γερμανούς και η παραγωγικότητά τους ανά ώρα εργασίας αυξήθηκε με μεγαλύτερο από τον διπλάσιο ρυθμό από ό,τι της Γερμανίας από τότε που εισήχθη το ευρώ το 1999. Επίσης επισημαίνουν ότι η ρίζα του προβλήματος της ανταγωνιστικότητας είναι οι ονομαστικές αποδοχές και η διαμόρφωση των τιμών.

Το κόστος της ελληνικής ονομαστικής μονάδας εργασίας έχει αυξηθεί περισσότερο από 30% από τη θέσπιση της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης, υπογραμμίζουν, ενώ στη Γερμανία αυξήθηκε μόλις 8%, δημιουργώντας μισθολογικές και τιμαριθμικές αποκλίσεις που δεν μπορούν να διατηρηθούν σε μια νομισματική ένωση.

"Οι μισθοί και οι τιμές στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες χρειάζεται να πέσουν αναλογικά, αλλά πρέπει να αυξηθούν ταχύτερα στη Γερμανία, της οποίας η επιθετική πολιτική μείωσης των μισθών έχει αποπληθωριστικό αποτέλεσμα, αποθαρρύνει την εγχώρια ζήτηση, εξάγει ανεργία και απειλεί να προκαλέσει έκρηξη της νομισματικής ένωσης", αναφέρεται επίσης σε αυτήν την ανοιχτή επιστολή.

 

Greece Crisis has Roots in Indulgent U.S. Policy, by Amity Shlaes, bloomberg.com 10/05/2010

Democracy: Whose idea was this?, by Paul Vallely, The Independent 12/5/2010

La mondialisation à l'épreuve des crises planétaires, par Yves Mamou, Le Monde, 11/5/2010

Retraites: à quoi sert de travailler plus longtemps ?, par Luc Peillon, Liberation, 11/5/2010

 

 

 

 

---

 

 

 

David Cameron's speech in full, The Guardian 11/05/2010

Cameron pledges 'better times ahead' after becoming Prime Minister, by Philippe Naughton, Times Online 11/05/2010

Queen confirms Conservative leader as PM following Gordon Brown's emotional resignation on steps of No 10, by Heidi Blake and Andrew Hough, Telegraph 11/05/2010

---

Schüsse auf Studenten. Am 4. Mai 1970 erschossen Nationalgardisten im US-Bundesstaat Ohio ohne ersichtlichen Grund vier Studenten, die gegen den Einmarsch von US-Truppen in Kambodscha protestierten. Das Kent-State-Massaker schockierte Amerika..., von Michael Sontheimer, Der Spiegel, 3/5/2010.
Ganz oder gar nicht. Kann es einen Ökumenischen Kirchentag ohne volle gegenseitige Anerkennung geben? Der Streit ist vorab schon im Gange, Die Zeit, 11/5/2010.

Atene, i ricchi ridono. Mentre il governo chiede sacrifici ai lavoratori e ai pensionati, i ceti benestanti greci restano al riparo dalla crisi. Anche perché pochissimi pagano regolarmente le tasse, di Federica Bianchi, L'Espresso, 11/3/2010.

---

Les luttes de classes en France. 1848-1850, Karl Marx:

"L'endettement de l'État était, bien au contraire, d'un intérêt direct pour la fraction de la bourgeoisie qui gouvernait et légiférait au moyen des Chambres. C'était précisément le déficit de l'État, qui était l'objet même de ses spéculations et le poste principal de son enrichissement. A la fin de chaque année, nouveau déficit. Au bout de quatre ou cinq ans, nouvel emprunt. Or, chaque nouvel emprunt fournissait à l'aristocratie une nouvelle occasion de rançonner l'État, qui, maintenu artificiellement au bord de la banqueroute, était obligé de traiter avec les banquiers dans les conditions les plus défavorables. Chaque nouvel emprunt était une nouvelle occasion, de dévaliser le public qui place ses capitaux en rentes sur l'État, au moyen d'opérations de Bourse, au secret desquelles gouvernement et majorité de la Chambre étaient initiés. En général, l'instabilité du crédit public et la connaissance des secrets d'État permettaient aux banquiers, ainsi qu'à leurs affiliés dans les Chambres et sur le trône, de provoquer dans le cours des valeurs publiques des fluctuations insolites et brusques dont le résultat constant ne pouvait être que la ruine d'une masse de petits capitalistes et l'enrichissement fabuleusement rapide des grands spéculateurs. Le déficit budgétaire étant l'intérêt direct de la fraction de la bourgeoisie au pouvoir, on s'explique le fait que le budget extraordinaire, dans les dernières années du gouvernement de Louis-Philippe, ait dépassé de beaucoup le double de son montant sous Napoléon, atteignant même près de 400 millions de francs par an, alors que la moyenne de l'exportation globale annuelle de la France s'est rarement élevée à 750 millions de francs. En outre, les sommes énormes passant ainsi entre les mains de l'État laissaient place à des contrats de livraison frauduleux, à des corruptions, à des malversations et à des escroqueries de toute espèce. Le pillage de l'État en grand, tel qu'il se pratiquait au moyen des emprunts, se renouvelait en détail dans les travaux publics. Les relations entre la Chambre et le gouvernement se trouvaient multipliées sous forme de relations entre les différentes administrations et les différents entrepreneurs"

 

Ναι, γιατί δεν ήταν 

ο Δίας, που μου τα 'χε αυτά κηρύξη, 

ούτε η συγκάτοικη με τους θεούς 

του Κάτω κόσμου, η Δίκη, αυτούς τους νόμους 

μες στους ανθρώπους όρισαν και μήτε 

πίστευα τόση δύναμη πως νάχουν 

τα δικά σου κηρύγματα,

ώστ' ενώ είσαι 

θνητός να μπορής των θεών τους νόμους 

τους άγραφτους κι ασάλευτους να βιάζης 

γιατί όχι σήμερα και χτες, μα αιώνια 

ζουν αυτοί, και κανείς δεν το γνωρίζει 

από πότε φανήκανε κι εγώ 

ποτέ δε θα μπορούσα να τρομάξω 

θέλημ' ανθρώπου κανενός και δώσω 

στους θεούς δίκη, παραβαίνοντάς τους 

πως θα πεθάνω το 'ξερα πώς όχι; 

 

και δίχως τα κηρύγματά σου εσένα 

κι αν θα πεθάνω πριν της ώρας μου, 

κέρδος εγώ το λέω αυτό, γιατ' όποιος 

ζη μες σε τόση όση εγώ δυστυχία, 

πώς να μην του είναι ο θάνατός του κέρδος ; 

έτσι κι εγώ τίποτα δεν τον έχω 

τον πόνο του θανάτου αυτού μα αν ήταν 

και το ανεχόμουν άταφος να μείνη 

της μητέρας μου ο γυιός στο θάνατό του, 

αυτό θα μου ήταν πόνος γι' αυτά τ' άλλα 

καθόλου δεν πονώ κι αν τώρα εσύ 

για άμυαλη με περνάς γι' αυτά που κάνω, 

ο άμυαλος ίσως γι' άμυαλη με παίρνει.

Η Αντιγόνη απαντά στον Κρέοντα, σε μετάφραση Ι.Ν Γρυπάρη 

 

Δε νομίζω ότι χρειάζεται να πείσω κανέναν σας για τα κοινωνικά αποτελέσματα της πιθανής εφαρμογής στο μέλλον του ασφαλιστικού Λοβέρδου-Τρόικας. Δε νομίζω επίσης να χρειάζεται να καταβάλλω κόπο να σας πείσω για την επικοινωνιακή συμπαιγνία που παίζεται από τηλεοράσεως και πάλαι ποτέ εγκρίτων εφημερίδων για να περάσουν τα μέτρα ως ... επίτευγμα δύσκολης διαπραγμάτευσης. Για το μεν πρώτο, δηλαδή για τα κοινωνικά αποτελέσματα, τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής επιμένουν επί πολλά χρόνια ότι ο κίνδυνος φτώχειας προ της καταβολής συντάξεων και λοιπών κοινωνικών μεταβιβάσεων ανέρχεται, αφορά στο 42% του πληθυσμού της χώρας και πέφτει μετά τις μεταβιβάσεις αυτές στο 21%. Αυτό συμβαίνει σήμερα όπου τα ποσοστά αναπλήρωσης (δηλαδή τι ποσοστό του συντάξιμου μισθού παίρνει κανείς ως σύνταξη) ξεκινάνε από 60% και μπορούν να υπερβούν (κι αυτό είναι παθογένεια του συστήματος) το 100% σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Σήμερα καλούν τις γενιές που εργάζονται να συνεχίσουν να αποδίδουν στους συνταξιούχους αυτό που ως τώρα εισπράττουν και ταυτόχρονα τους ζητούν να αποδεχθούν ότι όταν αυτές οι γενιές με τη σειρά τους θα περάσουν στη σύνταξη δε θα λάβουν πάνω από το 48% των συντάξιμων αποδοχών.

Είχα σε παλιότερο σημείωμα για το ασφαλιστικό (εδώ) την ευκαιρία να επισημάνω πολλές από τις σκοτεινές πλευρές του επικοινωνιακού ορυμαγδού μέσα από τον οποίο επιχειρείται να καλυφτεί η κατεδάφιση της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης και τις επιπτώσεις που θα έχει αυτό. Είχα εκεί επισημάνει τον κίνδυνο μιας απίστευτης αναδιανομής από τα χαμηλά στα υψηλά εισοδήματα και την αγωνία ότι το προσχέδιο θα οδηγούσε στη δημιουργία ενός τεράστιου κομματιού ανασφάλιστης εργασίας... Επισημαίνω εδώ, εκ νέου, το εξής παράδειγμα: αν , κάποτε, ένας εργαζόμενος ξεκίνησε να δουλεύει με 500 Ευρώ και κατέληξε μετά από 35 χρόνια δουλειάς να έχει 875 Ευρώ τότε: με τα μέχρι σήμερα ισχύοντα ο συντάξιμος μισθός του θα προέκυπτε από τα καλύτερα 5 χρόνια από τα τελευταία 10 (πχ για ένα Δημόσιο Υπάλληλο αυτό θα σήμαινε τα τελευταία πέντε ακριβώς) Με το Λοβέρδου-Τρόικας αυτός ο υπολογισμός γίνεται σε όλα τα 35 χρόνια. Άρα ο μισθός επί του οποίου υπολογίζεται η σύνταξη ρημάζεται εντελώς. Και επί του ρημαγμένου κόβεται και η αναπλήρωση. Θυμάστε το περίφημο προεκλογικό σύνθημα «ούτε ένα έτος ασφάλισης να μην πάει χαμένο»; Εννοούσαν κάτω από 50% αναπλήρωση από την ανταποδοτική και παίζεται και αν, ποιος και από πότε θα λαμβάνεται και η «Εθνική Σύνταξη». Ας ξεκαθαρίσει, επίσης, κάποια από τις συνιστώσες της Κυβέρνησης, ποια εισοδηματική πολιτική θα ακολουθηθεί επί του αναλογικού τμήματος; Γιατί άλλο 400 Ευρώ στα 65 και άλλο 400 Ευρώ στα 85...

Και επειδή όλες αυτές τις ημέρες ακούω ότι η τρόικα σαρώνει τις συντάξεις και το προσχέδιο -σκέτο Λοβέρδου- όχι, (άντε ίσως μια μικρή μείωση...) και δίνουν τρομάρα τους και παραδείγματα, τώρα 1100 (με συντάξιμες αποδοχές 1500), Λοβέρδος 963 Τρόικα 445 ας το ξεκαθαρίσουμε: αυτός που θα έπαιρνε 1100 έχει συντάξιμο μισθό 1500. Αυτό το 1500 είναι που αλλάζει με το νέο τρόπο υπολογισμού και αυτός που έχει συντάξιμο 1500 με τα καλύτερα πέντε από τα τελευταία δέκα χρόνια που δούλεψε ΔΕΝ θα βγάλει συντάξιμο 1500, με τα 35 χρόνια να υπολογίζονται όλα, αλλά πολύ μικρότερο (περίπου 1100, και φυσικά δε θα λάβει ...963 αλλά 714 μαζί με τα 360 της Εθνικής Σύνταξης). Τα 1500 Ευρώ  συντάξιμες αποδοχές θα αφορούν πολύ μικρό κομμάτι του πληθυσμού (πχ ο διάμεσος των συντάξιμων αποδοχών  των  ΔΥ του αύριο θα είναι στα 1200 Ευρώ περίπου...και φανταστείτε ότι αυτή η κατηγορία εργαζομένων είναι καλή περίπτωση –χωρίς διακοπές στον εργασιακό της βίο ενώ άλλες ομάδες...). Για την ολοκλήρωση του ερέβους, απαιτούνται 40 χρόνια δουλειάς για να επιτευχτεί το θαύμα Λοβέρου-Τρόικας.

Συνεπώς: κόψτε την από ΜΜΕ πλάκα, σας έχουμε καταλάβει. Σχεδόν καταλαβαίνουμε ποιο κανάλι έχει αναλάβει ποιο κομμάτι της παραπληροφόρησης και της σύγχυσης, ποιος δημοσιογράφος μιλάει και τι πρόκειται να πει πριν το πει... Θα γίνω πιο σαφής: όλοι οι βασικοί νόμοι για την Κοινωνική Ασφάλιση από τον 2084/92 (Σιούφα), τον 3029/02 (Ρέππα) και τον 3655/08 (Πετραλιά) οδηγούσαν σταδιακά και ήπια το σύστημα μέσα από παραμετρικές, θεσμικές και διοικητικές αλλαγές στην αντιμετώπιση των προβλημάτων που το απειλούσαν εξαιτίας κυρίως της δημογραφικής γήρανσης. Ήταν efficiency driven που θα έλεγαν και οι Αγγλοσάξονες του ΔΝΤ: αναζητούσαν βελτίωση των οικονομικών του συστήματος από την αύξηση της αποτελεσματικότητας του. Αντίθετα, η τραγωδία Λοβέρδου-Τρόικας, τραγωδία χωρίς κάθαρση, οδηγεί το σύστημα  στην εξατομίκευση και στην απάλλειψη του Δημόσιου Χαρακτήρα του –που φυσικά δε διασφαλίζεται από το επίδομα Αθλιότητας που αποκαλούν «Εθνική Σύνταξη» - σε δόξα των νεοφιλελεύθερων ταγών που συγκυβερνούν, διαλαλώντας την υπεροχή του ιδιωτικού (της τρέλλας στα Αρχαία Ελληνικά) έναντι του Δημοσίου, ενώ ταυτόχρονα τρέφονται οι ίδιοι από Δημόσιους και Διεθνείς κορβανάδες φανερών τε και μυστικών υπηρεσιών. O tempora….

---

Ο χάρτης των ανατροπών, του Ηλία Γεωργάκη, Τα Νέα 07/06/2010

Για τις μητέρες

Να αυξηθούν στο 65ο έτος και στο 60ό, ανά περίπτωση, τα όρια συνταξιοδότησης για τις γυναίκες δημοσίους υπαλλήλους. Για τις μητέρες ανηλίκων, το σχέδιο προβλέπει την κατάργηση κάθε ευνοϊκής μεταχείρισης, καθώς θα αναγνωρίζονται πλασματικοί χρόνοι. Νέο όριο ηλικίας για συνταξιοδότηση τίθεται το 55ο για το 2011 (αντί το 50ό που ισχύει έως και φέτος), το 60ό για το 2012 και το 65ο για το 2013. Για μητέρες με 3 παιδιά που μπορούσαν να συνταξιοδοτηθούν ανεξαρτήτως ηλικίας, τίθεται όριο 50 ετών το 2011, 55 ετών το 2012 και 60 ετών το 2013. 

Για έγγαμες ορίζεται το 60ό έτος για το 2011, το 63ο το 2012 και το 65ο το 2013, ενώ το όριο των 55 ετών που ισχύει για όσες θεμελιώνουν δικαίωμα πρόωρης συνταξιοδότησης έως το 2010, αυξάνεται για τις υπόλοιπες στο 56ο το 2011, στο 58ο το 2012 και στο 60ό το 2013. 

Οι ρυθμίσεις στο ασφαλιστικό, της Κατερίνας Κοκκαλιάρη, Έθνος 06/06/2010

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ

Περισσότερα χρόνια, λιγότερα χρήματα

Σαρωτικές αλλαγές έρχονται στο ασφαλιστικό καθεστώς των γυναικών, που απασχολούνται στον δημόσιο τομέα και στα σώματα ασφαλείας. Το σχετικό νομοσχέδιο του υπουργείο Οικονομικών είναι έτοιμο και οδηγεί σε αύξηση των ορίων ηλικίας έως και 15 χρόνια. Από τις επερχόμενες αλλαγές απειλούνται 140.000 εργαζόμενες στο Δημόσιο, οι οποίες δεν έχουν προλάβει να θεμελιώσουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα. Αντιθέτως, εκτός κινδύνου είναι 110.000 ασφαλισμένες που πρόλαβαν να θεμελιώσουν δικαίωμα συνταξιοδότησης.

Αναλυτικά στο νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών θα προβλέπονται τα ακόλουθα:

1. Γυναίκες που έχουν προσληφθεί στο Δημόσιο μέχρι 31 Δεκεμβρίου 1982 (ανύπαντρες, έγγαμες ή χήρες). Θα απαιτούνται 17 έτη υπηρεσίας το 2011, 20 έτη το 2012 και 25 έτη το 2013

2. Μητέρες με τρία παιδιά, που έχουν προσληφθεί πριν από το 1983. Θα απαιτούνται 21 έτη το 2011, 23 έτη το 2012 και 25 έτη το 2013.

3.Γυναίκες (έγγαμες, χήρες, διαζευγμένες), που έχουν προσληφθεί από 1η Ιανουαρίου 1983 έως 31 Δεκεμβρίου 1992. Το όριο ηλικίας βρίσκεται στο 60ό έτος το 2011, πάει στο 63ο έτος το 2012 και στο 65ο έτος το 2013.

4. Μητέρες ανηλίκων, που έχουν προσληφθεί από 1η Ιανουαρίου 1983 έως 31 Δεκεμβρίου 1992. Σήμερα συνταξιοδοτούνται με 25ετία στο 50ό έτος της ηλικίας. Το 2011 το όριο ηλικίας πάει στο 55ο έτος, το 2012 στο 60ό έτος και το 2013 στο 65ο έτος.

5.Μητέρες με τρία παιδιά, που έχουν προσληφθεί από 1η Ιανουαρίου 1983 έως 31 Δεκεμβρίου 1992. Σήμερα συνταξιοδοτούνται με 20ετία χωρίς όριο ηλικίας. Ωστόσο το 2011 θα πρέπει να συμπληρώσουν το 50ό έτος, το 2012 το 63ο έτος και το 2013 το 65ο έτος

6.Μειωμένη σύνταξη για γυναίκες, που έχουν προσληφθεί από 1η Ιανουαρίου 1983 έως 31 Δεκεμβρίου 1992. Σήμερα συνταξιοδοτούνται με 25ετία σε ηλικία 55 ετών. Το όριο ηλικίας πάει στο 56ο έτος το 2011, στο 58ο έτος το 2012 και στο 60ό έτος το 2013.

Ρεν: Δεν κόβονται στο μισό οι συντάξεις, capital.gr 06/06/2010

Ειδικότερα ο κ. Ντερούζ αναφέρει σχετικά: ΄Ενα ποσοστό αναπλήρωσης 45% έως 48% έχει αναφερθεί από μερίδα του Τύπου. Πρόκειται για παρανόηση. Το ποσοστό αυτό του 48% προκύπτει από τον απλό υπολογισμό του 1,2% (μέσο ετήσιο ποσοστό αναπλήρωσης) επί 40 έτη (περίοδος εισφορών για πλήρη σύνταξη) και ως εκ τούτου αντιπροσωπεύει το μέσο ποσοστό αναπλήρωσης από το ανταποδοτικό σύστημα (για ένα άτομο που καταβάλλει εισφορές επί 40 έτη). 

Σε αυτό, επισημαίνει, έρχεται να προστεθεί η μη ανταποδοτική βασική σύνταξη την οποία δεν έχουμε αμφισβητήσει. Η σύνταξη αυτή αυξάνει το ποσοστό αναπλήρωσης από 65 %-80% για όλους εκτός από τις υψηλότερες εισοδηματικές ομάδες του πληθυσμού. Αυτά τα ποσοστά αναπλήρωσης είναι σε γενικές γραμμές αντίστοιχα με αυτά που ισχύουν στα περισσότερα μέλη της ΕΕ και είναι αρκετά υψηλότερα από τα ελάχιστα επίπεδα που απαιτούνται από τους ευρωπαϊκούς και διεθνείς οργανισμούς για την κοινωνικη ασφάλιση.

( προσέξτε την ελάχιστη αυτή έκφραση: για όλους εκτός από τις υψηλότερες εισοδηματικές ομάδες του πληθυσμού και θα καταλάβετε γιατί στην πραγματικότητα το προσχέδιο τίποτα δεν αποκαλύπτει για το εύρος των περικοπών: ποιες είναι οι υψηλές εισοδηματικές, με ποια κριτήρια...και ακόμη: ο παραλογισμός των συντελεστών αναπλήρωσης οδηγεί στο ανταποδοτικό κομμάτι στο φαινόμενο όσο πιο μεγάλος είναι ο συντάξιμος μισθός τόσο μεγαλύτερη η αναπλήρωση. Αν δεν είναι λάθος είναι τερατούργημα...)

 

Τριπλό ψαλίδι στις συντάξεις, του Χρήστου Μέγα, Ελευθεροτυπία, 06/06/2010 

 

Η αποκωδικοποίηση του μνημονίου

ΤΙ ΑΝΑΦΕΡΕΙ	ΤΙ ΕΝΝΟΕΙ
1. «Οι νέοι κανόνες πρέπει να εφαρμόζονται κατ'αναλογίαν των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων από 1/1/2012».	Ενιαίοι κανόνες για όλους και ενοποίηση των ταμείων σε 3. Ωστόσο, τα έτη που διανύθηκαν στο σύστημα έως τώρα θα δίνουν συντάξεις με το παλαιό (ισχύον) σύστημα.
2. «Εισαγωγή ενιαίου ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 65 έτη, σταδιακά από 1/1/2011, που θα ολοκληρωθεί το Δεκέμβριο του 2013».	Ολοι οι ασφαλισμένοι θα βγαίνουν μετά από αυτό το όριο με την προσθήκη χρόνου ασφάλισης από τον προσεχή Ιανουάριο. Ισχύει ακόμη και για τις γυναίκες στο Δημόσιο και για τις «παλαιές» (προ του 1993) που βγαίνουν με 15ετία στο 60ό έτος».
3. «Σταδιακή αύξηση από τα 37 στα 40 έτη για πλήρη σύνταξη».	Στο διάστημα των 40 ετών θα αναγνωρίζεται ο στρατός, η ανατροφή παιδιών και η διαδοχική ασφάλιση.
4. «Επέκταση της βάσης υπολογισμού των συντάξιμων αποδοχών από τα τελευταία 5 έτη στο σύνολο του εργασιακού βίου».	Από το 2015 η σύνταξη θα υπολογίζεται με βάση τη δεκαετία και σταδιακά θα επεκταθεί έως τα 40 έτη (οι εισφορές θα αναπροσαρμόζονται τιμαριθμικά συν 0,06 % το χρόνο).
5. «Εισαγωγή ενός εγγυημένου εισοδήματος για τους ηλικιωμένους πάνω από το νομοθετημένο όριο ηλικίας συνταξιοδότησης ... συμβατό με τη βιωσιμότητα των δημόσιων οικονομικών».	Βασική σύνταξη 360 ευρώ στο 65ο έτος. Χορήγησή του ακόμη και σε ανασφάλιστα πλην φτωχά άτομα.
6. «Μέτρα για τον περιορισμό της πρόσβασης στην πρόωρη συνταξιοδότηση...»	Οποιος βγαίνει πριν το 65ο έτος θα χάνει 6 % το χρόνο από τις αποδοχές του (πέναλτι πρόωρης εξόδου).
7. «Ελάχιστη ηλικία πρόωρης συνταξιοδότησης τα 60 έτη από 1/1/2011, συμπεριλαμβανομένων και των βαρέων και ανθυγιεινών...».	Από τον Ιανουάριο θα αρχίσουν να αυξάνονται όλα τα όρια ηλικίας, ενώ για τα βαρέα - ανθυγιεινά το όριο θα αυξηθεί από τα 55 στα 60 έτη.

 

 

---

Ελλάδα, Τουρκία, Ισραήλ, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 06/06/2010

Η Ελλάδα αυτοϋπονομεύεται όταν συνεργάζεται με κράτη σαν το αιμοσταγές Ισραήλ, που παραβιάζει συστηματικά το διεθνές δίκαιο. Μας προκάλεσε τεράστια πολιτική ζημιά το γεγονός ότι πλοίο υπό ελληνική σημαία έπεσε θύμα κρατικής πειρατείας, δεκάδες Ελληνες πολίτες απήχθησαν και μεταφέρθηκαν βιαίως στο Ισραήλ όπου φυλακίστηκαν, χωρίς η κυβέρνηση Παπανδρέου να διαμαρτυρηθεί ακαριαία και εντονότατα, όπως όφειλε, στέλνοντας αμέσως και πολεμικά ελληνικά αεροσκάφη στον τόπο της πειρατείας, έστω αναγνωριστικά. Ετσι θα δράσει δηλαδή και αν η Τουρκία απαγάγει ελληνικό πλοίο στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου;

Μοιραίο λάθος του Δ. Χριστόφια, του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, αποδείχθηκε η απόφασή του να μην επιτρέψει την επιβίβαση στα πλοία των φιλειρηνιστών Ελλήνων και Ευρωπαίων βουλευτών και ευρωβουλευτών που είχαν μεταβεί στην Κύπρο γι' αυτόν τον σκοπό. Οι ξένοι βουλευτές πήγαν απλούστατα στην κατεχόμενη Αμμόχωστο και μπήκαν στα πλοία από εκεί, προσφέροντας κάποια έμμεση νομιμοποίηση στο κατοχικό τουρκικό καθεστώς. Οι Αραβες δυσαρεστήθηκαν βλέποντας τη Λευκωσία να δρα ως όργανο του Ισραήλ. Ας ελπίσουμε αυτή η δυσαρέσκεια να μην εκδηλωθεί με αθρόες αναγνωρίσεις από αραβικές χώρες του παράνομου ψευδοκράτους, κατά το πρότυπο του Κοσόβου.

 

---

A Predictable Crisis, by Martin Feldstein, Weekly Standard, June 2010 Issue

 

Second, a common currency means that every eurozone country has the same exchange rate, preventing the natural rate adjustments that maintain national competitiveness when there are different trends in productivity and demand. Germany has an enormous trade surplus because of the strong growth of its labor productivity and because of the rapidly rising demand for German equipment in countries like China. If Germany still had the mark, the currency would have appreciated in response to these developments. The rise in the mark would have limited the trade surplus and, by lowering the cost of imported products, would have raised the real incomes of German workers. Similarly, the decline of Greek productivity relative to that of other countries would have caused the Greek drachma to decline, preventing Greece’s enormous trade deficit. It was obvious before the euro was adopted that such chronic trade problems would arise and persist.

Third, membership in the currency union encourages countries to have large fiscal deficits. When a country with its own currency issues large amounts of government debt, the financial markets gradually raise the interest rate on that debt and may also cause the value of the currency to decline. These market responses are a warning that the deficit is becoming excessive. But because eurozone members borrow in euros, the excessive deficit of any one country has only a very small effect on the total supply of euro bonds and therefore on the overall interest rate and euro exchange rate. Until the risk of default by Greece (and others) became substantial, the markets regarded all euro denominated government bonds as essentially equal, implying very small interest differentials among the eurozone countries. As a result, Greece could (and did) borrow large amounts with impunity. 

 

Coalition government: the Canadian cuts model that the Tories wish to emulate, by Matthew Moore, Telegraph 07/06/2010

Aware that efficiency savings and pay freezes alone would be insufficient, the prime minister Jean Chrétien ordered that all non-essential national government spending be cut.

A handful of sectors – such as benefits for the elderly – were spared or saw their budgets increased, but only at the expense of more painful reductions elsewhere.

The science budget was halved, while agricultural subsidies, overseas aid and transport were also badly hit.

Under a system called Program Review, a committee of senior civil servants demanded that all departments nominate spending programmes that a lean national government should not be funding.

They scrutinised these plans and recommended which schemes should be axed to a second committee of ministers, which in turn advised the prime minister.

Worries About Europe’s Fiscal Health Rattle Asian Stocks, by Bettina Wassener, The New York Times 06/06/2010

 

Battered by the worries over the ability of Greece and several other European countries to service their huge debt burdens, the euro has slumped sharply on the foreign exchange markets since January.

Its decline gathered speed in Asian trading on Monday. By mid-afternoon, the euro was trading at around 108.6 yen, its weakest level against the Japanese currency since November 2001, and down from 110 yen late on Friday.

The euro also sagged sharply against the dollar, hitting $1.1875 at one stage, the lowest since early 2006. By mid-afternoon in Asia, the European currency was trading at around $1.1925, down from $1.1980 late on Friday — and nearly 17 percent below where it started the year.

Many analysts believe that the euro’s slide has further to go and that it could sag to parity against the U.S. dollar before too long.

 

 

Can ECB's Trichet Save the Euro?, by Brian McMorris, Seeking Alpha 06/06/2010

 

There are only two ways out of this crisis. Until very recently, Trichet and the ECB didn't appear interested in either approach. The least favored, other than breaking up the EU altogether, is to undergo sovereign defaults on the debt owed. This would allow for restructuring of the terms of payment through a process similar to bankruptcy, but without a court or judge. The resetting of bonds would lower interest payments and possibly principal payments reducing the burden on the distressed states. The problem with defaulting on debt is the ripple effects it will have through the global financial system. It would likely result in unwinding of derivatives and a series of bank and investment fund failures in a replay of 2008. This would be very unsettling for world capital markets and could result in a second and deeper recession than in 2008-09 as lending and consumption freezes up. Higher unemployment and even civil chaos could be the result.

A second approach, more desirable for its less onerous consequences, would be to devalue the Euro by monetary quantitative expansion (QE), i.e. printing money. Of course, today money is not physically printed to increase the amount in circulation. It happens via accounting entries to each country's currency account at the ECB. A CNBC story today by Warren Mosler proposed that 10% of GNP be credited to each EU country's account. This would immediately increase national balances in Euro terms. By having more currency in circulation without any commensurate national productivity increase as measured by GNP, it would also serve to devalue the Euro by the same 10% amount. This is essentially what has been taking place in the market anyway, as the Euro has lost over 20% of its value versus the American dollar so far in 2010. But to have the iopen market make the adjustment can be unsettling for global markets and not as controlled as if the ECB manages the process.

Here's What Really Makes Hungary Another Greece, by Joe Weisenthal, Business Insider, 06/06/2010

One thing we've seen this year is that markets seem to be getting hyperefficient at punishing wayward governments. Vocal commitments that once might have alleviated tensions now see their effect wear off in about half a day. Even actual commitments -- such as the big PIIGS bailout -- get called by markets within days.

Hungary Is Playing Political Games on Debt, by Landon Thomas Jr, The New York Times 06/06/2010

 

Spain, Greece and Ireland are battling to balance the growth-choking effects of government austerity programs, while Germany — to the disappointment of many — seems to be focusing more on pushing through its own budget cuts instead of stimulating its economy, which grew only 0.2 percent last quarter.

And while Britain’s growth rate of 0.3 percent last quarter beat that of the euro zone, its own economy — more reliant on government spending than peripheral euro zone economies like Greece and Spain — will also suffer when the new government of Prime Minister David Cameron follows through with its promises of deep cuts in public spending.

Against this backdrop of slower growth in the euro zone, in Britain and in surrounding Eastern European economies like Hungary, last week’s inflammatory comments by Hungarian government spokesmen carried a more powerful punch.

Iran Ratchets Up Mideast Tension With Promise To Escort The Next Gaza Aid Boat, by Joe Weisenthal, Business Insider, 06/06/2010

Euro : Angela Merkel tend la main à Nicolas Sarkozy, par Alain Barluet, Le Figaro 07/06/2010

 

Reçu à Berlin, le président français va s'efforcer de resserrer les rangs avec la chancelière suspectée de vouloir jouer cavalier seul face à l'instabilité économique et monétaire dans l'UE.

Sur le baromètre fluctuant des relations franco-allemandes, le temps est à l'orage. Reçu ce lundi à Berlin par Angela Merkel, Nicolas Sarkozy va s'efforcer de resserrer les rangs avec la chancelière suspectée de vouloir jouer cavalier seul face à l'instabilité économique et monétaire dans l'Union européenne.

À l'approche du Conseil européen du 16 juin et du G8 de Toronto, une semaine plus tard, il devient urgent pour Nicolas Sarkozy d'accorder les violons avec Angela Mer kel. Tous deux sont globalement sur la même ligne en matière de régulation, de mise au ban des spéculateurs et de taxation des banques. Une bonne base pour permettre au «couple» de se retrouver, après des semaines de tension liée à la crise de la zone euro.

 

 

 

 

 

(Κωνσταντίνος Παλαιολόγος-πίνακας Θεοφίλου Χατζημιχαήλ)

Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης (πρώτο αφιέρωμα)

Σε λίγες ημέρες θα "εορτάσουμε" και πάλι την επέτειο της Αλώσεως. Φέτος, σε συνθήκες άλωσης της χώρας. Τα κοινά σημεία όσο και να φαίνεται παράξενο, είναι πολλά. Και έχουν να κάνουν πρωτίστως με το πώς, για μία ακόμη φορά, η περιοχή μας καθίσταται "θρυαλλίδα" ραγδαίων ιστορικών εξελίξεων, που ενδεχομένως μας ξεπερνούν. Οπότε πέραν των όποιων ιστορικών, ηθικολογικών ή πολιτιστικών αναφορών, καλό είναι να διατηρούμε μέσα μας την ιδέα ότι αυτός ο τόπος το μόνο που παράγει είναι Ιστορία...

Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς, posted by Alciviades, Έπεα Πτερόεντα, 6/1/2010.

Κωνσταντίνος Παλαιολόγος (1448-1453), Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Μαρμαρωμένος Βασιλιάς, posted by Φιρίκι, 29/5/2009.

O Γεώργιος Γεμιστός (Πλήθων) και ο ρόλος της Εκκλησίας κατά την Άλωση, 16/1/2008.

ΓΕΝΝΑΔΙΟΥ ΣΧΟΛΑΡΙΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ: ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΙΣΛΑΜ, Μεταγλώττισης εκ του αρχαίου ελληνικού κειμένου Ειρήνη Οικονομίδου.

Kωνσταντίνος Παλαιολόγος. Ο τελευταίος λόγος του (Χρονικόν Σφραντζή).

Η Πόλις εάλω-29/5/1453, επιμέλεια Νίκος Πετρίδης, Η Πρώτη, 29/5/2002.

Ο Βίος του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, "Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός"-Ορθόδοξον Κέντρον Πατερικών Μελετών.

Ottoman Sultans in English Drama. Between 1580 - 1660, by Sıla Şenlen.

---

 

The heresy of the Greeks offers hope, by John Pilger, New Statesman, 21/052/2010

As Britain's political class pretends that its arranged marriage of Tweedledee to Tweedledum is democracy, the inspiration for the rest of us is Greece. It is hardly surprising that Greece is presented not as a beacon, but as a "junk country" getting its comeuppance for its "bloated public sector" and "culture of cutting corners" (Observer). The heresy of Greece is that the uprising of its ordinary people provides an authentic hope unlike that lavished upon the warlord in the White House.

The crisis that has led to Greece's "rescue" by European banks and the International Monetary Fund is the product of a grotesque financial system that itself is in crisis. Greece is a microcosm of a modern class war rarely reported as such, but waged with all the urgency of panic among the imperial rich.

What makes Greece different is that it has experienced, within living memory, invasion, foreign occupation, military dictatorship and popular resistance. Ordinary people are not cowed by the corrupt corporatism that dominates the European Union. The right-wing government of Kostas Karamanlis that preceded the present Pasok (Labour) government of George Papandreou was described by the sociologist Jean Ziegler as "a machine for systematically pillaging the country's resources".

---

 

Megaλες προσπάθειες Λοβέρδου για να σωθεί το Ασφαλιστικό

από όσους θα θελήσουν σύνταξη...

 

Νέο σοκ στις συντάξεις-Μαχαίρι στις χήρες- Εφαρμογή του Ασφαλιστικού από το 2015- 40 τα χρόνια δουλειάς, του Ηλία Γεωργάκη, Τα Νέα 25/05/2010

Στην πρέσα για το Ασφαλιστικό, του Γιάννη Φώσκολου, Έθνος 25/05/2010

Και «καλά σαράντα» με το... εξάσφαιρο της Κομισιόν, του Χρήστου Μέγα, Ελευθεροτυπία 25/05/2010

Ετσι, με επιστολή της προς το υπουργείο Εργασίας η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, και ενώ έχει συνταχθεί το Ασφαλιστικό, εγείρει 4 νέα ζητήματα, τα οποία δεν είχαν εντοπιστεί αρχικά από τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών.

Αυτά αφορούν τη συνταξιοδότηση με 37 έτη, τις συντάξεις χηρείας, τις συντάξεις «κορασίδων» και την ισχύ του νέου Ασφαλιστικού 3 χρόνια νωρίτερα, από το 2015.

Μαζί δε με τα δύο αιτήματα του ΣΕΒ, τα οποία υιοθέτησαν οι Βρυξέλλες, για απελευθέρωση των απολύσεων και δραστική περικοπή των αποζημιώσεων συντίθεται η «εξάδα» των νέων αντεργατικών παρεμβάσεων στο Ασφαλιστικό και το εργασιακό.

Πρωτοφανής ενδοτικότητα

Το τοπίο έτσι γίνεται πιο σκληρό, και κυρίως αβέβαιο, για τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, ενώ αυτές οι νέες απαιτήσεις των επιτηρητών και, κυρίως, η πρωτοφανής ενδοτικότητα της κυβέρνησης στις απαιτήσεις των εργοδοτών (κυρίως του ΣΕΒ) στάθηκε η σταγόνα για την πλήρη ρήξη της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Εργασίας με τα συνδικάτα.

Μάλιστα η ΓΣΕΕ δεν πρόκειται να προσέλθει στη σύσκεψη της προσεχούς Δευτέρας με τους εργοδοτικούς φορείς, την οποία συγκάλεσε ο κ. Λοβέρδος για την αύξηση του ποσοστού απολύσεων και την περικοπή των αποζημιώσεων.

Μάλιστα, ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλος δήλωσε: «Θέλω να δω τη δικαιολογία του υπουργού Εργασίας για το πώς η αύξηση των κερδών των επιχειρήσεων και η κλοπή των αποζημιώσεων απόλυσης βελτιώνει τα δημόσια οικονομικά και το πώς η απόλυση και η ανεργία ηλικιωμένων ανέργων στα 55 ή στα 60 τους έτη βελτιώνει τους δείκτες του Ασφαλιστικού. Γιατί τους κοινωνικούς δείκτες ορισμένοι στην κυβέρνηση φαίνεται να μην τους υπολογίζουν. Ακόμη».

 

Ασφαλιστικό και Εργασιακό θέτουν σε κίνδυνο τη χρηματοδότηση της Ελλάδας, της Ρούλας Σαλούρου, capital.gr 25/05/2010

Ή εφαρμόζεται το μνημόνιο και τα όσα αυτό επιβάλει σε ασφαλιστικό κι εργασιακό, ή δεν θα λάβετε τη δεύτερη δόση χρηματοδότησης της Ελλάδας από το μηχανισμό στήριξης. Αυτό αναφέρουν σε επιστολή τους προς τα υπουργεία Οικονομικών κι Εργασίας, Ευρωπαϊκή Ένωση, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, όπως αποκάλυψε ο υπουργός Εργασίας Ανδρέας Λοβέρδος. 

Ο υπουργός, σε τηλεοπτική του συνέντευξη στον Αντένα παραδέχθηκε πως οι δανειστές της χώρας ζητούν πιο γρήγορα και πιο σκληρά μέτρα για το ασφαλιστικό αλλά και έναρξη των διαδικασιών για αλλαγές στο εργασιακό. Αυτό που ουσιαστικά παραδέχθηκε ο υπουργός Εργασίας είναι αυτό που τόσο καιρό απέφευγε ακόμη και να αρθρώσει, ότι δηλαδή, το μνημόνιο που κυρώνει την τριετή δανειοδότηση της Ελλάδας, είναι απολύτως δεσμευτικό και οποιαδήποτε παρέκκλιση θέτει σε κίνδυνο την όλη συμφωνία. 

ΔΝΤ: «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», από antinews.gr 25/05/2010

 

Πρόκειται για καθαρή αποικιοκρατική αντίληψη ή μάλλον για επιβεβαίωση ότι έχουμε κυβέρνηση που δεν κυβερνά. Οι αποφάσεις λαμβάνονται στις ΗΠΑ όπου και βρίσκεται το ΔΝΤ και μάλιστα δεν περνούν καθόλου από Βρυξέλλες για να τις εγκρίνει και ο έτερος παίκτης στο πακέτο στήριξης.

Με την τακτική του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στέλνει ραβασάκια στην Αθήνα και δίνει εντολές στους ανθύπατους. Εκλεγμένοι βουλευτές και υπουργοί στην Ελλάδα αδυνατούν να βάλουν φρένο στις απαιτήσεις του ΔΝΤ. Δεν αμφιβάλλουμε για τις καλές προθέσεις του κ. Λοβέρδου ή της κυβέρνησης στο εργασιακό και συνταξιοδοτικό. Όμως, δεν υπάρχει πια καμιά δύναμη που θα επιβάλλει ότι η ελληνική κοινωνία απαιτεί κι όχι ότι επιδιώκει το ΔΝΤ. Το ζήτημα, πέρα από βαθύτατα σοβαρό είναι και έμμεση απαγόρευση του κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα. 

 

---

Λαϊκισμός και αυταρχικές υπεκφυγές, του Κ. Κάρη, Η Αυγή 23/05/2010

Η κρίση του πελατειακού κράτους προκαλεί αστάθεια, ανασφάλεια, δεν δίνει προοπτική στην κοινωνία, δεν χαράζει οικονομική διέξοδο. Η κατάσταση σύγχυσης επιτείνεται καθώς τα σκληρά μέτρα αποφασίζονται από την κυβέρνηση και την πλειοψηφία της Βουλής, όμως δεν αποδίδονται στα πραγματικά συμφέροντα της χώρας, αλλά στην απαίτηση της Ε.Ε. και του ΔΝΤ. Η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου που υπογράφει και υλοποιεί τα μέτρα -σε τέταρτη εκδοχή- εξελέγη με τις ανάποδες υποσχέσεις. Η Ελλάδα δεν απέρριψε συνειδητά το πελατειακό κράτος, ζει όμως την κρίση του -καθώς απεσύρθη η διεθνής στήριξή του- και υφίσταται τις δραματικές επιπτώσεις της.

---

How Europe's Deflationary Suicide Path Will Lead To The Rise Of The Communist Left, by Joe Weisenthal, Business Insider, 24/05/2010

Europe's deflation torture is a gift to the Far Left, by Ambrose Evans-Pritchard, Telegraph 23/05/2010

The tragedy of the interwar years in Germany was that the Social Democrats - then the world’s foremost socialist party - became fatally tainted by acquiescing in Bruning’s deflation torture from 1930 to 1932. They did so, of course, because they dared not confront the orthodoxies of the Gold Standard.

By then the fixed-exchange mechanism had gone horribly wrong - in much the same way that EMU has gone horribly wrong - because the surplus countries were not recycling demand to maintain equilibrium. It had become a job-destruction machine. The result in Germany was the Reichstag election of July 1932 when the Communists and Nazis won over the half the seats.

Charlie Rose Talks to Nouriel Roubini, by Charlie Rose, Business Week 13/05/2010

What have we learned from these crises of capitalism?

The first lesson is that crises are not "black swan" events, using the terminology of my friend Nassim Taleb. They're not just random outcomes. They are the result of a buildup of financial and policy vulnerability and mistakes—excessive risk-taking, leverage, debt, and so on. The first chapter of my book is called "The White Swan" because these events are predictable. But generation after generation, we seem to forget the past. When there's a bubble, there's euphoria. There's irrational exuberance. Consumers can use their homes like ATM machines. Governments and policymakers are happy because they get reelected. Wall Street makes billions of dollars of profits. Everybody's delusional.

(...)

What's going to happen to Greece?

You have riots, people dying in the streets. In spite of this huge bailout program, the public debt and the fiscal adjustment is so large that I think eventually Greece will default or restructure its debt in a corrosive way. There's even a chance Greece might have to exit the European market.

Why the U.S. should support Europe's rescue package, by Robert J. Samuelson, The Washington Post 24/05/2010

 

How could tiny Greece (population 11 million, with an economy one-fortieth that of the United States) trigger such a dreadful chain reaction? Simple.

Suppose Greece had defaulted on its government bonds. That might have caused a flight from the bonds of Spain, Portugal and other European countries with high budget deficits or debt. European bank cross-border holdings of Greek, Portuguese, Irish and Spanish bonds total about $250 billion, estimates the Institute of International Finance, an industry research group. With mounting losses, banks would have trouble raising funds for routine business. Their stocks would drop.

Once bond and stock markets began to sell off, who knows what would happen? Panics thrive on fear and ignorance. After Lehman's failure, investors rushed to the safety of cash and U.S. Treasury securities. Markets plunged, lending fell, optimism collapsed and the economy sank.

America's interest lies in preventing a repetition. We ought to support Europe's rescue package. Europe's problems don't belong to it alone; markets are global. In 2009, U.S. bank lending to Europe totaled $1.5 trillion; Europe buys a quarter of U.S. exports. This larger lesson seems lost on the U.S. Senate. Just the other day it voted 94 to 0, in a largely symbolic gesture, to limit American participation, through the International Monetary Fund, in the European rescue. That may be good politics, pandering to populist hostility toward "bailouts." But the overt nationalism could shake confidence and backfire on everyone.

 Germany after the EU and the Russian Scenario, by George Friedman, STRATFOR Global Intelligence, 25/05/2010

Stop making sacrifices to the market gods, by Anatole Kaletsky, Times Online 12/05/2010   The lesson from this week’s experience is that politicians should pay less attention to financial and business “confidence”, and focus instead on underlying economic conditions and business interests. If a government squeezes business profits with excessive taxes, high interest rates and over-regulation, this will genuinely hurt the economy and could cause an exodus of investment and jobs. If a government helps business by curbing inefficient public spending and improving work incentives, this will genuinely strengthen the economy. These are the true political realities that determine business confidence. All the rest is humbug.

 

Labour: the wilderness years, by Vernon Bogdanor, New Statesman, 24/05/2010

 

 

A $95,000 question: why are whites five times richer than blacks in the US?, by Chris McGreal, The Guardian 18/05/2010

 

The American Welfare State in Comparative Perspective:Reflections on Alberto Alesina and Edward L. Glaeser, Fighting Poverty in the US and Europe, by Jonas Pontusson, Perspectives on Politics June 2006 | Vol. 4/No. 2

---

American Debt: Public Sector Employment, Seeking Alpha 18/05/2010

Παρατηρήστε ότι τα 22,6 Εκατομμύρια εργαζόμενοι στον Αμερικανικό Δημόσιο Τομέα αποτελούν πάνω από το 16% του εργατικού δυναμικού...

 

---

Ασφαλιστικά Ταμεία: τα 5 που θα γίνουν 3 είναι τελικά ...6
Του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Το Σχέδιο Νόμου (ή προσχέδιο;) για το Ασφαλιστικό επιφέρει όπως ήδη έχουμε γράψει σε προηγούμενα σημειώματα δομική αλλαγή στο χαρακτήρα του συστήματος καταργώντας τον αναδιανεμητικό χαρακτήρα που είχε ως σήμερα (και μάλιστα με μια απίστευτη μεταφορά πόρων από τα χαμηλότερα στο υψηλότερα εισοδήματα) και εισάγοντας ανταποδοτικά στοιχεία. Η αλλαγή στο χαρακτήρα του συστήματος και η εισαγωγή νέας πολυπλοκότητας με τη δημιουργία νέων κατηγοριών ασφαλισμένων (ανάλογα με τη χρονική στιγμή που αυτοί αναμένεται να βγουν στη σύνταξη) αναμένεται να απαιτήσει στο μέλλον μια σειρά από διοικητικές προσαρμογές οι οποίες σήμερα δεν είναι ορατές. Δυστυχώς, οι θεωρητικές αποτυπώσεις αλλαγών, στο χαρτί ενός νομοσχεδίου, μετουσιώνονται πολύ πιο δύσκολα σε διοικητικό αποτέλεσμα: οι αλλαγές στα πληροφοριακά συστήματα για την υποστήριξη πολλαπλών συστημάτων και υποπεριπτώσεων ασφάλισης είναι χρονοβόρες (και κοστοβόρες, πχ μπορεί να στοιχίσουν όσο μερικές ακριβές μεταγραφές ποδοσφαιριστών) και μάλλον όχι εύκολες στην υλοποίησή τους. Οι νέες διαδικασίες θα απαιτήσουν για την υποστήριξή τους και την τελευταία ικμάδα ενός διοικητικού μηχανισμού, των ανθρώπων που δουλεύουν στα Ταμεία,  που ήδη βρίσκεται στα όρια του από άποψη σύνθεσης και απόδοσης.
Όσον αφορά στις επιδιωκόμενες διοικητικές- οργανωσιακές  αλλαγές αξίζει να σημειωθεί ότι:
1. Το σχέδιο αφιερώνει στη ρύθμιση διοικητικών – οργανωσιακών θεμάτων δέκα συνολικά άρθρα (άρθρα 27 ως και 36). Μια πρώτη παρατήρηση είναι ότι επιχειρούνται τα πάντα μέσα σε 10 άρθρα ενώ υφίστανται εξουσιοδοτήσεις του νόμου για 7 Προεδρικά Διατάγματα και 8 Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις: είναι η λεγόμενη «μέθοδος των Ελληνικών Καλένδων».
2. Μολονότι το σχέδιο ισχυρίζεται ότι μέχρι το ...2018 θα πρέπει να έχουν τα σημερινά  5 ταμεία κύριας σύνταξης (ΙΚΑ, ΟΑΕΕ, ΟΓΑ, ΕΤΑΑ και ΕΤΑΠ-ΜΜΕ) να έχουν οργανωθεί σε ...3, τελικά όπως φαίνεται θα μας προκύψουν 6 διότι διατηρούνται ανέπαφοι και ξεχωριστοί οι κλάδοι σύνταξης του ΕΤΑΑ (γιατροί-δικηγόροι-μηχανικοί) και του (SURPRISE!)  ΕΤΑΠ-ΜΜΕ (δημοσιογράφοι) ενώ σε άλλο σημείο του νομοσχεδίου εξαιρούνται από το Δημόσιο Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης και οργανώνουν δικό τους(!) ταμείο οι υπάλληλοι της Τράπεζας της Ελλάδας (και αυτό αποκαλείται κατάργηση των πελατειακών σχέσεων).
3. Δύο πολιτικά κόμματα που κυβέρνησαν από το 1974 και μετά (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ), σε διαδοχικά κυβερνητικά προγράμματά τους, έχουν περιγράψει τη δημιουργία ενιαίου πλαισίου Ασφάλισης και ΕΣΥ στην πρωτοβάθμια περίθαλψη. Αυτό που δεν έγινε σε 36 χρόνια επιχειρείται τώρα με ένα άρθρο και δύο (μελλοντικές)  Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις. Κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει τη φιλοδοξία...
4. Τέλος: μολονότι σε άλλο κεφάλαιο του νόμου (άρθρο 39) ο διαχωρισμός ανάμεσα στις ασφαλιστικές και στις προνοιακές παροχές γίνεται για καθαρά λογιστικούς λόγους και ανοίγει πεδίο λαμπρό για τη δημιουργική λογιστική μείωσης του ποσοστού του ΑΕΠ που πάει στις συντάξεις (κατά πως μας έχουν παραγγείλει...). Η απουσία κάθε οργανωτικής δομής που θα υποδεχτεί διοικητικά τις προνοιακές παροχές  και θα ανακουφίσει τα ασφαλιστικά ταμεία από θέματα εκτός της ύλης τους απουσιάζει εντελώς –αποδεικνύοντας τον τρόπο που αντιμετωπίζεται το θέμα αυτό.
Μπορεί κανείς να κάνει κριτική και σε άλλα σημεία. Θα μπορούσε επίσης και να συμφωνήσει με μερικές διατάξεις.  Το ζήτημα είναι ότι και σε αυτό το κομμάτι του το σχέδιο είναι γενικόλογο και με εμφανή έλλειψη κοινής και συγκεκριμένης στρατηγικής για ένα από τα πιο ουσιαστικά κομμάτια του συστήματος: την οργάνωση της  διοίκησης που θα κληθεί να αναλάβει την εφαρμογή και του νέου νόμου όταν αυτός ψηφιστεί.

---

Το νέο ασφαλιστικό σύστημα: δουλεύοντας περισσότερο για μια μικρότερη σύνταξη, του Άγγελου Στεργίου, Ελευθεροτυπία 17/05/2010

Με τον ως άνω περιγραφόμενο τρόπο μπορεί το σύστημα να γίνει πιο βιώσιμο, αλλά θα παύσει να ικανοποιεί δύο από τους στόχους της κοινωνικής ασφάλισης που περιλαμβάνονται άλλωστε και στη στοχοθεσία της ευρωπαϊκής ανοιχτής μεθόδου συντονισμού στον τομέα των συντάξεων: την πρόληψη του κοινωνικού αποκλεισμού και τη διατήρηση του βιοτικού επιπέδου σε λογικό επίπεδο μετά τη συνταξιοδότηση. Οι αυριανοί συνταξιούχοι θα παρουσιάζουν το εξής ζοφερό προφίλ: όσοι θα έχουν ένα ασυνεχές ασφαλιστικό ιστορικό θα μεταπέσουν σε μια κατάσταση απόλυτης φτώχειας και όσοι θα κατορθώσουν να συμπληρώσουν τον απαιτούμενο χρόνο ασφάλισης, απλώς θα ζουν λίγο πιο πάνω από το όριο της σχετικής φτώχειας.

Υπήρχε εναλλακτική λύση για την επίλυση του προβλήματος της βιωσιμότητας; Θέλω να πιστεύω ότι ναι. Τα μέτρα θα μπορούσαν να είναι ηπιότερα (υψηλότεροι και καλύτερα διαρθρωμένοι συντελεστές για τις αναλογικές συντάξεις) αν η κυβέρνηση επενέβαινε εξίσου και στο σκέλος των πόρων του συστήματος. Ενας από τους πρωταρχικούς προσανατολισμούς της μεταρρύθμισης θα έπρεπε να είναι η διεύρυνση των πηγών χρηματοδότησης συστήματος. Επ' ουδενί ωστόσο τρόπω αποτελεί κοινωνική λύση να συμπαρασύρεις όλους προς τα κάτω. Μετά την ασφαλιστική μεταρρύθμιση, η απόκτηση μιας επαρκούς σύνταξης θα φαντάζει πλέον σαν τον ορίζοντα που όσο τον πλησιάζεις τόσο αυτός απομακρύνεται.

 

Πιέσεις για πιο σκληρά μέτρα στο ασφαλιστικό, του Γιώργου Γάτου, Ημερησία 17/05/2010

«Τίποτα δεν μπορεί να θεωρείται οριστικό μέχρι και την ψήφιση του ασφαλιστικού νομοσχεδίου» παραδέχονταν χθες στην «Η» κορυφαία κυβερνητικά στελέχη.

Το ίδιο στίγμα έδωσε, με δηλώσεις του (το Σάββατο στο MEGA) και ο υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Α. Λοβέρδος, λέγοντας ότι το ενδεχόμενο εφαρμογής του νέου Ασφαλιστικού από το 2015 (και όχι από το 2018, όπως προβλέπει το νομοσχέδιο το οποίο ενέκρινε το υπουργικό συμβούλιο και παρουσίασε ο ίδιος την προηγούμενη εβδομάδα) είναι «ανοικτό» σε διαπραγμάτευση με την Ε.Ε.

Και ότι στο τραπέζι βρίσκεται ακόμη και το μέτρο της μείωσης της σύνταξης για όσους δεν θα συμπληρώνουν 40ετία («η ελάχιστη ανταποδοτική περίοδος συνταξιοδότησης αυξάνεται στα 40 έτη για πλήρη σύνταξη έως το 2015, αντί των 37 ετών, προβλέπει το Μνημόνιο οικονομικής βοήθειας το οποίο έχει υπογράψει η κυβέρνηση με την τρόικα και δεν περιλαμβάνει το νομοσχέδιο Λοβέρδου).

---

Έρχονται και οι περικοπές στον Ιδιωτικό Τομέα, από www.antinews.gr, 17/05/2010
Εuronews speaks exclusively to the boss of the IMF, euronews.net, 17/05/2010

“Well, the current crisis is only a Greek crisis. Greece has a lot of problems, a problem of debt, a very high level of debt, a problem of competitiveness. What has been done by
the Europeans with our IMF collaboration will help. I think they will overcome it, it will be difficult, but they will. For the rest, you have a lot of countries in Europe with fiscal problems because of the crisis, not only in Europe, but also outside Europe. So everywhere you need this fiscal consolidation. And when we look at Europe, because it is the topic of the week, it is clear that the decisions made by the Spanish and the Portuguese are very bold, they are really beginning to address the problem, and I think it will be fine.

Growth is a key question. Why is it so difficult for Greece to find growth? Because they have a problem of competitivity. What does that mean? That means that what they produce is more expensive than the same goods or services provided by other countries. That’s why they have to cut wages, which is terribly painful but absolutely necessary because it is the only way to sell what they are producing when other countries have lower costs, not those underdeveloped countries in Asia, Africa or Latin America, but their very neighbours in the Euro zone. Costs in Greece are 20 to 25% over the German costs for instance and this difference has to be fixed.”

 

'Wolf Pack' Continues Its Attack on the Euro, by John Nyaradi, seeking alpha 17/05/2010

The contagion that seems to be spreading through Europe and around the world is an unwelcome development along to the road to recovery that seemed to be going along so well until just a few weeks ago.

At stake is the very survival of the Euro dollar and the European Union, along with major banks around the world and the stability of global stock markets.

It’s hard to see a good way out of this as all nations simply have too much debt and the problem has morphed from a corporate problem and a mortgage related problem into an international problem at the governmental and central bank level.

Austerity programs or higher taxes to reduce debt will likely lead to a global slowdown and a possible double dip recession, while default or restructuring could lead to a global banking collapse.

Europe has shot their “nuclear option” and the market isn’t buying it as the ‘wolf pack’ goes after the PIIGS (Portugal, Ireland, Italy, Greece, and Spain) and even bigger game like the United Kingdom.

 

«Καλλικράτης» σε πολιορκία, Ελευθεροτυπία 18/05/2010

 

Αβγά και τομάτες εκτόξευσαν χθες στα γραφεία βουλευτών (ΠΑΣΟΚ), της Νομαρχιακής Επιτροπής (ΠΑΣΟΚ) και της Νομαρχίας Ηρακλείου, οι κάτοικοι από το Καστέλι. Εξαγριώθηκαν, διότι η αρχική πρόταση της Τοπικής Ενωσης Δήμων-Κοινοτήτων δεν... μεταφέρθηκε στην Αθήνα. Χθες, τριακόσιοι κάτοικοι του Δήμου Ζαρού κατέλαβαν τα γραφεία της Περιφέρειας Κρήτης, ζητώντας αυτόνομο δήμο, επικαλούμενοι ορεινότητα (84%). Συνεχίζουν τον αποκλεισμό του στρατιωτικού αεροδρομίου και δήλωσαν πως θα καταθέσουν χίλιες κομματικές ταυτότητες στο ΠΑΣΟΚ!

* Στο Τυμπάκι ζητούν αυτόνομο δήμο. Και ανακοίνωσαν πως αν ψηφίσουν το νομοσχέδιο οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, θα απαγορευθεί η είσοδος στην περιοχή τους!

 

 

Aνάλυση:Ο φρέντο, το «σπέσιαλ» και οι κατσαρόλες, του Γιώργου Mαντέλα, Η Καθημερινή 18/05/2010

Ο John Kenneth Galbraith στα «Οικονομικά της αθώας απάτης» γράφει ότι «η οικονομία και γενικότερα τα οικονομικά και πολιτικά συστήματα καλλιεργούν τη δική τους αλήθεια, είτε λόγω χρηματικών και πολιτικών πιέσεων είτε εξαιτίας της πρόσκαιρης μόδας». Και αυτή η «μόδα» από χώρα σε χώρα και από λαό σε λαό διαφέρει. Ο ίδιος προσθέτει παρακάτω: «Αυτό που επικρατεί στην πραγματική ζωή δεν είναι η πραγματικότητα, αλλά η τρέχουσα μόδα και το χρηματικό συμφέρον». Αυτή η «τρέχουσα μόδα», λοιπόν, δεν μπορεί εξ αντικειμένου να είναι ίδια στην Ελλάδα των αρχών του ’10 με αυτήν της Αργεντινής στα μέσα του ’90. Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με τα ίδια μέσα και την ίδια λογική.

 

Συναυτουργία των τριών, της Χριστίνας Κοψίνη, Η Καθημερινή 18/05/2010

Όπως έστρωσαν κοιμούνται, του Βασίλη Χιώτη, Το Βήμα 18/05/2010

Ακόμη και χθες το Μέγαρο Μαξίμου αναζητούσε τρόπους για να αποφύγει την αποπομπή της υφυπουργού, γνωρίζοντας πως η παραίτησή της θα ήταν ένα πλήγμα απέναντι στις μεγαλόστομες εξαγγελίες περί διαφάνειας. Πόσο μάλλον όταν είχε προηγηθεί μια άλλη παραίτηση τον Φεβρουάριο από τον κ. Ντ. Ρόβλια και πρόσφατα μία ακόμη από μια περιφερειάρχη που χρέωνε στην υπηρεσία της τα έπιπλα που αγόραζε. Δεν μπορούσε όμως να παραμείνει στην κυβέρνηση μια υφυπουργός της οποίας ο σύζυγος ήταν μεγαλοφοροφυγάς. Πώς θα ξαναμιλούσε ο Πρωθυπουργός για τον πόλεμο κατά των φοροφυγάδων, αν έκλεινε τα μάτια σε υπόθεση φοροδιαφυγής στην οποία ενεπλάκη- έστω και έμμεσα- μια υφυπουργός του; 

 

Τουρκικό παζάρι με νεοοθωμανικό στυλ, του Σταύρου Λυγερού, Η Καθημερινή 18/05/2010 Ο Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε διατεθειμένος να παραπεμφθούν στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και το εύρος του ελληνικού εναερίου χώρου. Με τη θεωρία περί «γκρίζων ζωνών», η Τουρκία διεκδικεί ακόμα και κατοικημένα νησιά, όπως το Αγαθονήσι. Πώς είναι δυνατόν η Χάγη να οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα όταν η μία από τις δύο χώρες αμφισβητεί την εδαφική ακεραιότητα της άλλης; Επίσης, εάν η υφαλοκρηπίδα οριοθετηθεί με χωρικά ύδατα έξι μιλίων (όπως είναι σήμερα), η Ελλάδα θα απολέσει το δικαίωμα που της παρέχει το Διεθνές Δίκαιο να τα επεκτείνει στα 12 μίλια. Γι’ αυτό προηγείται το ζήτημα της επέκτασης. Ο Τούρκος πρωθυπουργός, όμως, ξεκαθάρισε ότι η άρση της απειλής πολέμου (casus belli) θα γίνει μόνο εάν η Ελλάδα δεσμευθεί ότι δεν θα επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα.

Η επέλαση της γείτονος, επιμέλεια Γιάννης Τριάντης, Ελευθεροτυπία, 17/5/2010.

Οι τουρκικές προκλήσεις δια χειρός Αχμέτ Νταβούτογλου, του Παναγιώτη Ήφαιστου, Το Έθνος, 16/5/2010. "Οποιος διαβάσει το Στρατηγικό βάθος, θα καταλάβει δύο κύριες πτυχές της συγκαιρινής τουρκικής στρατηγικής. Πρώτον, ότι η κοσμοθεωρία και ο στρατηγικός σχεδιασμός των Τούρκων ηγετών όχι μόνο δεν είναι αβάσιμος, αλλά επιπλέον έχει πιάσει τον σφυγμό των διεθνών εξελίξεων. Το γεγονός, δηλαδή, ότι ο παλιός μοντερνιστικός κόσμος παρακμάζει και ότι ο κόσμος των εθνών γεννιέται. Δεύτερον, ότι η εκπλήρωση των σκοπών της νεο-οθωμανικής στρατηγικής και κοσμοθεωρίας δεν είναι εύκολη υπόθεση. Για λόγους που αφορούν την εσωτερική πολιτική ζωή, το κουρδικό και αστάθμητους διεθνοπολιτικούς παράγοντες, είναι μια ριψοκίνδυνη σχοινοβασία"

 

 

CHART OF THE DAY: Now This Is A Deflationary Collapse, by Joe Weisenthal and Kamelia Angelova, www.businessinsider.com 17/05/2010

 

 

Καμιά φορά, όταν κάποιος φεύγει,  ένα κομμάτι του εαυτού μας, που το αφήσαμε πίσω μαζί με τα χρόνια, επανέρχεται και απαιτεί το δικό του χώρο και χρόνο στη μνήμη μας.

 

Έι "μαν" κοίτα μπροστά   Στίχοι και Μουσική: Μάνος Ξυδούς, Εκτέλεση: Πυξ Λαξ, από τη συναυλία στο Λυκαβητό, Ιούλιος 2007
Ένα σου δίνουν τρία σου παίρνουν
ένα σου δίνουν μισό τους ζητάς
ξέρεις με σένα οι δουλειές ανεβαίνουν
κάτι θα πάρεις γι αυτό μην μιλάς.

Χρώματα ψάχνεις άσπρο σου δίνουν
κι όταν το βλέπεις για μαύρο εσύ ,
τότε γελάνε είσαι από κείνους
που δεν τους χρήζει προσοχή.

Έι "μαν" κοιτά μπροστά
έχεις μείνει φοβάμαι πολύ στα παλιά,
Έι "μαν" κοίτα μπροστά σου
φωνάζουν και ξέρουν πολλά.

Θα 'ρθει και η φίλη σου η θλιμμένη
τι στενοχώρια περνώ
θα σου πει, "μου λείπει ο δικός μου
μα θέλω και σένα να με χαϊδέψεις με ψυχή".

Νόθες οι σχέσεις που αντέχουν
βάθη και ύψη δεν είναι για μας
γυναίκες διακρίνουν παιδιά
που δεν έχουν πάνω σε ζώα με στείρα αγκαλιά.

Έι "μαν" κοίτα μπροστά έχεις μείνει
φοβάμαι πολύ στα παλιά.
Έι "μαν" κοίτα μπροστά σου
φωνάζουν και ξέρουν πολλά.

 

---

---

Πίσω στην πεζή πραγματικότητα: ξεκινάμε σήμερα τη δημοσίευση μιας σειράς άρθρων που αφορούν στο ασφαλιστικό και στις παλιές και νέες περιπέτειες του. Τα άρθρα αυτά ελπίζουμε να αποτελέσουν έναυσμα και αφορμή για συζήτηση.

προσωπικές απόψεις του αρθρογράφου)

 

Μετά την πρόσφατη επίσημη κυβερνητική εξαγγελία των βασικών αξόνων της νέας μεταρρύθμισης του Ασφαλιστικού μας Συστήματος, άνετα θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για πλήρη δικαίωση της νομοθετικής πρωτοβουλίας του 2008 («Νόμος Πετραλιά»). Πράγματι, παρά τις μεγαλόστομες προεκλογικές εξαγγελίες του ΠΑΣΟΚ περί κατάργησής του, η «κληρονομιά» του Νόμου 3655 παραμένει αναλλοίωτη. Υπενθυμίζεται ότι επρόκειτο για τη μεγαλύτερη προσπάθεια συρρίκνωσης του υπερτροφικού Δημόσιου Τομέα από καταβολής ελληνικού κράτους, αφού οι 133 Φορείς και Κλάδοι ενός κατακερματισμένου και αποσαθρωμένου Συστήματος μετεξελίχθηκαν σε 13 νέους, ισχυρούς Ασφαλιστικούς Οργανισμούς. Με άλλα λόγια, στο συγκεκριμένο πεδίο της Κοινωνικής Ασφάλισης, το σύνθημα της τότε Κυβέρνησης για «λιγότερο αλλά αποτελεσματικότερο Κράτος» έγινε πράξη.

Κάποιοι που βιάζονται να ασκήσουν κριτική στο Νόμο επειδή δήθεν δεν κατόρθωσε να επιλύσει το πρόβλημα του Ασφαλιστικού φαίνεται να ξεχνούν τα αυτονόητα: πρώτον, το Ασφαλιστικό είναι ζήτημα διαχρονικό που χρήζει, δηλαδή, διαρκούς παρακολούθησης και συνεχών παρεμβάσεων. Δεύτερον, όπως παγίως συμβαίνει σε όλες τις ανάλογες μεταρρυθμιστικές προσπάθειες, τα πιο θεαματικά οικονομικά οφέλη για το Σύστημα γίνονται ορατά τουλάχιστον μετά την πάροδο πενταετίας (λόγω, βασικά, της αδυναμίας να θιγούν τα λεγόμενα «ώριμα συνταξιοδοτικά δικαιώματα»), δηλαδή από το 2013, έτος κατά το οποίο ξεκινά το σύνολο σχεδόν των λεγόμενων «παραμετρικών» ρυθμίσεων, όπως, για παράδειγμα, οι αυξήσεις των ειδικών ορίων ηλικίας και ο σταδιακός εξορθολογισμός των επικουρικών συντάξεων.

Όσο για τα βραχυπρόθεσμα οφέλη που επιτεύχθηκαν μέσω των ενοποιήσεων, αυτά δεν είναι άλλα από τη δυνατότητα αποτελεσματικότερου ελέγχου και εποπτείας των Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης, τη διασφάλιση εφαρμογής της κείμενης νομοθεσίας (η μη τήρηση ή η συστηματική καταστρατήγησή της αποτελεί θεμελιώδη παθογένεια του ελληνικού Συστήματος), τη λογιστική τακτοποίηση των Ταμείων, τη δημιουργία μητρώων, τη δυνατότητα ολοκλήρωσης της μηχανοργάνωσης, την αποδοτικότερη αξιοποίηση της περιουσίας, την άμεση εξοικονόμηση λειτουργικών δαπανών. Σε αυτά πρέπει να προστεθούν και τα τεράστια οφέλη από την άμεση εφαρμογή ρυθμίσεων για την αποθάρρυνση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων και για την εθελούσια παραμονή στην εργασία, μέτρα τα οποία η σημερινή Κυβέρνηση όχι απλά υιοθετεί αλλά και προτείνει την επέκτασή τους!

Επιπλέον, μεταξύ άλλων, προτείνεται η ενεργοποίηση και περαιτέρω ενίσχυση του συσταθέντος από την Κυβέρνηση της Ν.Δ. Ασφαλιστικού Κεφαλαίου Αλληλεγγύης Γενεών ως «κουμπαρά» του Συστήματος, ο διαχωρισμός των προνοιακών από τις συνταξιοδοτικές παροχές, η απόσπαση των Κλάδων Υγείας των Ταμείων και η ένταξή τους σε ένα ενιαίο Σύστημα Πρωτοβάθμιας Υγείας, ρυθμίσεις για την καταπολέμηση της εισφοροδιαφυγής, της αδήλωτης εργασίας ή της παρατηρούμενης σπατάλης στις δαπάνες υγειονομικής περίθαλψης, μέτρα με τα οποία δύσκολα θα μπορούσε να διαφωνήσει κανείς. Συμπερασματικά, μέσα από τις προτεινόμενες δομικές αλλαγές του Συστήματος, η Κυβέρνησηόχι μόνο δεν καταργεί το «Νόμο Πετραλιά» αλλά είναι προφανές ότι επεκτείνει πολύ μακρύτερα και επί το αυστηρότερο τις ρυθμίσεις του.

Ωστόσο, τα μεγάλα ερωτήματα, στα οποία καλείται, χωρίς αοριστίες, ασάφειες και υπεκφυγές να απαντήσει τεκμηριωμένα η Κυβέρνηση, έχουν να κάνουν με τον ίδιο το χαρακτήρα του Ασφαλιστικού μας Συστήματος: διανεμητικό με ενισχυμένο ανταποδοτικό χαρακτήρα ή κεφαλαιοποιητικού τύπου; σε ποιο ύψος θα φτάνει η λεγόμενη βασική σύνταξη και τι θα γίνει με το ΕΚΑΣ; τι ακριβώς θα συμβεί με τις περαιτέρω υποχρεώσεις του Κράτους για την εγγύηση του ύψους των συντάξεων και ποιο το μέλλον της επικουρικής ασφάλισης; ποιοι ασφαλισμένοι και ποια γενιά εργαζομένων θα «σηκώσει» το οικονομικό βάρος που αναπόφευκτα θα προκύψει από την υιοθέτηση της νέας δομής του Συστήματος; Υπάρχει, άραγε, η αναγκαία υποδομή σε μηχανοργάνωση και σε αναβαθμισμένο ανθρώπινο δυναμικό για την εφαρμογή του νέου Συστήματος, όταν, για παράδειγμα, από τις κυβερνητικές εξαγγελίες απουσιάζει οποιαδήποτε μνεία για την αξιοποίηση του Αριθμού Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης (ΑΜΚΑ), της κρατικής εταιρίας «Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση της Κοινωνικής Ασφάλισης (Η.ΔΙ.Κ.Α. Α.Ε.)», ως μηχανογραφικής καρδιάς του Συστήματος, ή όταν είναι νωπή η αποτυχία του κεφαλαιοποιητικού μοντέλου στο Ταμείο Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων; Τέλος, με ποιον μαγικό τρόπο θα καλύπτονται οι αυξημένες χρηματοδοτικές ανάγκες των δύο Συστημάτων (παλιού και νέου) κατά την οκταετή μεταβατική περίοδο έως το 2018;

Σε μια πρώτη απόπειρα μετουσίωσης σε πράξη των κυβερνητικών προθέσεων, πολύ φοβούμαι ότι τη νύφη αναγκαστικά θα πληρώσουν αφενός η γενιά των ασφαλισμένων μεταξύ 1983 και 1992 και αφετέρου - για μία ακόμη φορά μετά το Νόμο 2084/92 - οι λεγόμενοι «νέοι» ασφαλισμένοι, δηλαδή όσοι εισήλθαν στην αγορά εργασίας μετά την 1-1-1993. Είναι, δε, αξιοσημείωτο ότι η γενιά εκείνη των ασφαλισμένων, η οποία, κατά τεκμήριο, απολαμβάνει τις πιο γενναιόδωρες συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις (εργαζόμενοι προ του 1983) δεν πρόκειται να θιγεί από τις προτεινόμενες αλλαγές αφού θα έχει προλάβει να εξέλθει του Συστήματος έως το 2018! Άραγε, αξίζει τον κόπο και είναι κοινωνικά δίκαιη μία τόσο ριζική αναμόρφωση του Συστήματος για τόσο πενιχρά αποτελέσματα, λαμβάνοντας επιπλέον υπόψη τις χρόνιες παθογένειες του Ασφαλιστικού, όπως, για παράδειγμα την απαράδεκτη για ευνομούμενη Πολιτεία προϊστορία μιας κοινωνικοασφαλιστικής νομοθεσίας που ψηφίζονταν μεν αλλά ουδέποτε εφαρμόζονταν από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ στο παρελθόν;

Στο πλαίσιο, λοιπόν, αυτό, το Υπουργείο Εργασίας οφείλει, μέσα από τεκμηριωμένες προτάσεις που θα συνοδεύονται από τις αναγκαίες οικονομικές και αναλογιστικές μελέτες, να καταθέσει συγκεκριμένα στοιχεία για την αναμόρφωση του Συστήματος και, κυρίως, για τα μετρήσιμα οφέλη που προσδοκά από τις προτεινόμενες δομικές αλλαγές, ώστε η επιχειρούμενη μεταρρύθμιση να μην εξελιχθεί σε «απορρύθμιση». Ας λάβει, ωστόσο, υπόψη του ότι (δυστυχώς) η ελληνική κοινωνία δεν είναι «Σουηδία», ώστε η αυτόματη μεταφορά κοινωνικοασφαλιστικών μοντέλων να εγγυάται ταυτόχρονα τη μακροχρόνια βιωσιμότητα του Ασφαλιστικού μας Συστήματος.

Τέλος, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να απολογηθεί απέναντι στους έλληνες πολίτες. Πότε, άραγε, είχε δίκιο και πότε έλεγε την αλήθεια στον ελληνικό λαό: όταν αντιδρούσε λυσσαλέα σε κάθε μεταρρυθμιστική απόπειρα στο Ασφαλιστικό της προηγούμενης Κυβέρνησης, κινητοποιώντας εναντίον της, μέσα και έξω από τη Βουλή, όλες τις πολιτικές, κοινωνικές και συνδικαλιστικές του δυνάμεις και καλώντας τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να μην υπογράψει το σχετικό μεταρρυθμιστικό Νόμο, ή σήμερα που, ως Κυβέρνηση, προτείνει, εφαρμόζει πλήρως ή προτίθεται να υλοποιήσει στο άμεσο μέλλον (και μάλιστα σε πολύ πιο αυστηρή κατεύθυνση) όσα το ίδιο μόλις προ ολίγων μηνών κατήγγειλε και υπόσχονταν να καταργήσει; 

 

---

Τάσος Γιαννίτσης: «Το 2001 χάσαμε μια μεγάλη ευκαιρία» για το ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ, Ελευθεροτυπία 12/03/2006 (εδώ από το greek swedish portal)

- Επίλυση του ασφαλιστικού χωρίς αύξηση των ορίων ηλικίας και μείωση των συντάξεων μπορεί να γίνει;

- Πολλές επιλογές μπορούν να γίνουν. Πολιτική για το ασφαλιστικό σημαίνει οργάνωση κεντρικών κοινωνικών και οικονομικών σχέσεων για δεκαετίες, δημιουργία εμπιστοσύνης και ασφάλειας, συνδυασμό ισχυρής αναπτυξιακής ικανότητας με ισχυρή κοινωνική συνεκτικότητα. Το ασφαλιστικό πρόβλημα είναι ταυτόχρονα οικονομικό, πολιτικό, αξιακό και θεσμικό. Δεν είναι απλώς μια αποτύπωση αριθμών εμπεριέχει αξιολογήσεις και πολιτικές αποφάσεις που κάνουν το όλο ζήτημα πολύ πιο περίπλοκο απ' ό,τι η συζήτηση των ορίων ηλικίας και των συντάξεων.

(...)

Γιατί είναι τόσο δύσκολο στην Ελλάδα να συμφωνήσουμε σ' ένα τόσο σημαντικό θέμα;

- Υπάρχουν κοινωνίες που έχουν τη «συστημική ικανότητα» να διαχειριστούν με οραματισμό, αλλά και πραγματισμό τις αλλαγές, τους κινδύνους των αλλαγών, το μέλλον τους, και κοινωνίες που μένουν παθολογικά αγκυλωμένες σε στερεότυπα του παρελθόντος τους. Οι πρώτες κερδίζουν, οι δεύτερες είτε χάνουν, είτε αγκομαχούν στα γήπεδα β' ή γ' κατηγορίας. Οπως αναφέρει ο Τζιουζέπε ντι Λαμπεντούζα στο «Γατόπαρδο», «αν θέλουμε να μείνουν όλα όπως είναι, τότε πρέπει όλα να αλλάξουν. Διαφορετικά, όλα θα φαίνεται να μένουν όπως είναι, ενώ στην ουσία όλα θα έχουν αλλάξει».

---

 

Επιστροφή του ΛΑΦΚΑ στις συντάξεις από τον προσεχή Νοέμβριο, της Χριστίνας Κοψίνη, Η Καθημερινή 16/04/2010

Σήμα στις αγορές με ψαλίδι στις συντάξεις, του Κώστα Παπαδή, Το Βήμα 16/04/2010

Στο 50% του μισθού η σύνταξη, από το 70% σήμερα, του Χρήστου Μέγα, Ελευθεροτυπία 16/04/2010

Εισφορές υπέρ ΛΑΦΚΑ για συντάξεις άνω των 1.400 ευρώ, του Γιώργου Γάτου, Ημερησία Online, 16/04/2010

Ποιες συντάξεις μειώνονται και για ποιους, του Κώστα Κατίκου, Αδέσμευτος Τύπος 15/04/2010

---

 

Η μακρά νύχτα του ΔΝΤ, του Ζώη Τσώλη, Το Βήμα 16/04/2010

 

Το «ελληνικό ζήτημα» έπαψε από χθες να είναι ελληνική υπόθεση, είναι ευρωπαϊκή, και όσο κι αν η κυβέρνηση θελήσει να πείσει τους πολίτες, τους εργαζομένους, τους συνταξιούχους, τις επιχειρήσεις ότι δεν υπήρχε άλλη διέξοδος, μάλλον δεν καταφέρνει τίποτε. 

Σε όλους τους Ελληνες που είναι Ευρωπαίοι ηχούν οι επί δεκαετίες δηλώσεις των πολιτικών της δημοκρατικής παράταξης για τους «λύκους της Ουάσιγκτον», τους τεχνοκράτες του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας που με τη μονεταριστική συνταγή τους οδήγησαν τις χώρες τις οποίες «βοήθησαν» σε ύφεση, πυροδότησαν την ανεργία, προκάλεσαν κοινωνικές εκρήξεις... Αφησαν πληγές που θέλουν χρόνια για να επουλωθούν και μνήμες που μένουν ανεξίτηλες στον χρόνο.

Το έλλειμμα της Ελλάδας είναι πρωτίστως πολιτικό, Tου Πετρου Παπακωνσταντινου, Η Καθημερινή 16/04/2010

Η κατάσταση θα ήταν αφόρητα πληκτική, αν δεν διαγραφόταν τόσο δυσοίωνη. Πρώτα ήρθαν οι πανηγυρισμοί της Κυριακής για την αποσαφήνιση του περίφημου μηχανισμού στήριξης. Ο τελευταίος είχε ήδη πανηγυρισθεί ως το σωτήριο περίστροφο που θα κρατούσε μακριά τους κερδοσκόπους, πλην απεδείχθη άσφαιρος. «Τώρα πια το περίστροφο είναι γεμάτο» δήλωσε ο πρωθυπουργός, δίνοντας την ευκαιρία σε τηλεοπτικούς αναλυτές να διαλαλήσουν για νιοστή φορά την πεποίθηση ότι, ακόμη και αν δεν υπήρχε Γιώργος Παπανδρέου, ο καλός θεός της Ελλάδας θα έπρεπε να τον επινοήσει.

(...)

 

Η προχθεσινή Wall Street Journal δημοσίευσε άρθρο του Καρλ Γουάινμπεργκ με τίτλο «Μόνο η αναδιάρθρωση του χρέους μπορεί να σώσει την Ελλάδα». Ο καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης αναφέρει ότι μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια η Αθήνα πρέπει να καταβάλει το απίθανο ποσό των 240 δισ. ευρώ, δηλαδή σχεδόν ό, τι παράγει σε ένα χρόνο, για το χρέος της. Σε αυτό το φόντο, ακόμη και αν εισπραχθούν, με τεράστιο κοινωνικό κόστος, τα 45 δισ. από Ε. Ε. και ΔΝΤ, θα πρόκειται για σταγόνα στον ωκεανό. Οχι μόνο η Ελλάδα, αλλά και μεγαλύτερες χώρες, όπως η Ιταλία και η Ισπανία, είναι αδύνατο να σηκώσουν το βάρος των χρεών τους, λέει ο Γουάινμπεργκ, και αυτό που χρειάζεται είναι μια λογική διευθέτηση που θα τους επιτρέψει να τα ξεπληρώσουν όχι σε 10, αλλά σε 25 χρόνια.

Δυστυχώς, έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρείται στην Ελλάδα η άποψη ενός Αμερικανού οικονομολόγου στην κατ’ εξοχήν νεοφιλελεύθερη εφημερίδα του Μέρντοχ σχεδόν… αριστερίστικη και πάντως εκτός της διαπραγματευτικής ικανότητας οποιασδήποτε κυβέρνησης. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ο Γ. Παπανδρέου βαδίζει εκών - άκων προς το ΔΝΤ, προσμένοντας κάποιο θαύμα που θα τον προφυλάξει από την τύχη των ομοϊδεατών του, οι οποίοι υποχρεώθηκαν να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο - όπως το κυβερνών Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ουγγαρίας, το οποίο καταβαραθρώθηκε από το 43% στο… 19%! Ασφαλώς, ο πρωθυπουργός δεν λησμονεί πως μετά το τρικούπειο «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» ακολούθησε το «ανθ’ ημών Γουλιμής» …

 

 

 

---

 

Αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας προτείνουν στελέχη επιχειρήσεων, Η Καθημερινή 15/04/2010

Η Αριστερά, η Δεξιά και η Γερμανία, του Παν. Κονδύλη, (άρθρο του 1994).

Η επανάσταση στη Γερμανία (1918-1919) και η δολοφονία των Καρλ Λίμπκνεχτ και Ρόζας Λούξεμπουργκ, Erodotos Weblog, αναδημοσίευση από το Blog Η σπηλιά του Νοσφεράτου, 13/4/2010.

Zehn Jahre Merkel und das Dilemma der CDU, von Albrecht von Lucke, APRIL 4/2010, Blätter für deutsche und Internationale Politik.

H Αφρική των θρησκειών και των δοξασιών. Τα ευρήματα της μεγαλύτερης μελέτης για τη στάση των Αφρικανών στη θρησκεία και την ηθική, ανακοίνωσε το ερευνητικό κέντρο Pew, Ελευθεροτυπία (Ηλεκτρονική Έκδοση), 15/4/2010.

Αλμπέρ Καμύ, Η Τρομοκρατία, από το Blog ΕΛΛΟΠΟΣ.

---

Election debate: Nick Clegg emerges victorious, by Murray Wardrop, Telegraph 16/04/2010

Nick Clegg seizes his moment in historic TV debate, by Roland Watson, Times Online 16/04/2010

Leaders' debate: live blog - as it happened, by Andrew Sparrow, The Guardian 16/04/2010

There’s no such thing as a “big society”, by Mehdi Hasan and James Macintyre, New Statesman 15/04/2010

The novelty of Clegg wins it for him, by Fraser Nelson, Spectator 15/04/2010

 

 

---

(Πρωϊ πρωϊ στην Ασουνθιόν, πανηγυρίζουμε όλοι μαζί με την Larissa Riquelme)

---

Προβλέψεις του κέντρου στρατηγικών μελετών Stratfor για την Ελλάδα, από βιβλιοθηκη herrk, herrkbiblio.wordpress.com, 30/06/2010

 

Απώλεια του γεωπολιτικού της ρόλου στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, σενάρια ολοκληρωτικής κατάρρευσης πολιτικού ελέγχου και κοινωνικής έξαρσης της βίας, σταδιακή…αποσύνδεση από της μεγάλες(σ.σ. προστάτιδες δυνάμεις δυνάμεις βλέπε Αμερική), πολιτική αποσταθεροποίηση σε σημαντικό βαθμό, και έξοδο από την ευρωζώνη είναι μερικές από τις εκτιμήσεις -πλέον απαισιόδοξες προβλέψεις για την Ελλάδα των «ειδικών» του stratfor, οι οποίοι επισημαίνουν ότι τα τρία επόμενα χρόνια θα είναι καθοριστικά για την σύγχρονη μετεπαναστατική από συστάσεως του ελληνικού κράτους ιστορία της χώρας. Σύμφωνα με την δεκασέλιδη ανάλυση, κάνοντας focus στα συμπεράσματα, σύμφωνα με τους αναλυτές του Stratfor, υποβαθμίστηκε ο ρόλος της Ελλάδας ως στρατηγικός σύμμαχος στα Βαλκάνια, με την αλλαγή της πολιτικής γεωγραφίας της περιοχής μετά τον πόλεμο στα Βαλκάνια(το 1993), μια απώλεια που όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει το Αμερικανικό ινστιτούτο ήταν ορατή σε όλους πέρα από την ίδια της Ελλάδα, με αποτέλεσμα η Αθήνα, «αρνούμενη να αποδεχτεί την πραγματικότητα, έκανε τα πάντα να διατηρήσει την θέση της, δανειζόμενη αφενός τεράστια ποσά για εκσυγχρονισμένους στρατιωτικούς εξοπλισμούς και δίνοντας αφετέρου λανθασμένα στοιχεία για να μπει στην ευρωζώνη».

Αυτή η πολιτική εξήγηση ωστόσο – πάντα σύμφωνα με τους συντάκτες της έκθεσης- δεν καταγράφεται. Αντιθέτως, η σημερινή οικονομική κρίση περιγράφεται –κυρίως- από τα δυτικοευρωπαϊκά ΜΜΕ ως αποτέλεσμα της ελληνικής τεμπελιάς, υπερδαπανών και ανευθυνότητας με αποτέλεσμα να διογκώνεται το πάντα ελλειμματικό δημόσιο χρέος και ο εσωτερικός και κυρίως εξωτερικός δανεισμός της χώρας.

Συνεχίζοντας, οι αναλυτές εξηγούν «ότι η Ελλάδα, αντιμετωπίζοντας μεταξύ άλλων και την υπαρκτή απειλή για το Αιγαίο- δεν είχε εναλλακτική παρά να χρεωθεί, ύστερα από την απώλεια του ενδιαφέροντος από τους δυτικούς προστάτες εταίρους», για να συμπληρώσουν ότι «Σήμερα η Ελλάδα δεν μπορεί ούτε να ονειρεύεται ότι θα μπορέσει να επιτύχει τον 5ο γεωπολιτικό της στόχο, την κυριαρχία της δηλαδή στην ανατολική μεσόγειο. Πάγια θέση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής της τις δυο τελευταίες 10ετιες.

 

---

 

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! ...ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ Καμία αλλαγή για τους προ του 1983, Το Βήμα 29/06/2010 Για τους Πριν το 1893 έχουμε κανένα νεότερο?

 

Πόσο είναι το ποσοστό αναπλήρωσης με βάση το σχέδιο νόμου;

Το ποσοστό αναπλήρωσης μαζί με τη βασική σύνταξη φθάνει στο 64%. Η μείωση σχετικώς με το ισχύον καθεστώς είναι μεσοσταθμικώς 7%, όπως ακριβώς είχε προβλεφθεί και στο προσχέδιο νόμου, το οποίο ενέκρινε το Υ.Σ. πριν από περίπου ένα μήνα. Εισηγήσεις για 480 ευρώ (βασική + αναλογική + επικουρική) δεν ελήφθησαν υπόψη. Σήμερα, λοιπόν, η αναπλήρωση θα είναι 64% των συντάξιμων αποδοχών, ενώ η επικουρική σύνταξη προστίθεται στο ποσοστό αυτό. 

(Σημείωση: δηλαδή ενώ μέχρι σήμερα η αναπλήρωση ήταν πάνω από 70% συν την επικουρική η οποία ξεπερνούσε το 20% με τη νέα ρύθμιση αφενός η αναπλήρωση ορίζεται επί πολύ χαμηλότερου συντάξιμου μισθού αφετέρου το 64% είναι ανώτατο όριο η δε επικουρική "παίζεται" αν θα υπάρχει του χρόνου ως έννοια...Α και μια ακόμη απορία: γιατί ο Υπουργός Εργασίας εμφανίζεται σε επιλεγμένους δημοσιογράφους και επιλεγμένα κανάλια και μάλιστα χωρίς αντίπαλο; Δε θα επέμβει το ανεξάρτητον ΕΣΡ; Αντισταθείτε στην υποβάθμιση της νοημοσύνης με κάθε μέσο...)

 

Μύθος η ως τώρα σύνταξη στα 60!, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 29/06/2010

 

 

(Ολόκληρο το αρχείο εδώ)

Τινάζουν στον αέρα τα στοιχεία του ΟΟΣΑ το παραμύθι, όπως αποδεικνύεται, που έχει γίνει πιστευτό όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και στην ίδια τη χώρα μας: ότι δήθεν οι Ελληνες βγαίνουν στη σύνταξη πολύ νωρίς και γι’ αυτό έχουν περιέλθει σε δύσκολη θέση τα ασφαλιστικά ταμεία, βουλιάζοντας μάλιστα ολόκληρο το κράτος. Πόσα και πόσα δημαγωγικά δημοσιεύματα δεν είδαμε στον γερμανικό Τύπο τους τελευταίους μήνες, όπου διάφοροι Γερμαναράδες δήλωναν οργισμένοι ότι δεν πρέπει να δοθεί ούτε ένα ευρώ δάνειο στην Ελλάδα, προβάλλοντας το επιχείρημα «γιατί να δουλεύουν οι Γερμανοί ως τα 65 τους χρόνια και να ταΐζουν τους Ελληνες που κάθονται βγαίνοντας στη σύνταξη από τα 58».

Ε, λοιπόν, απολύτως τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα! Δεν το ισχυριζόμαστε εμείς, αλλά ο ΟΟΣΑ, ο οποίος και το αποδεικνύει με αδιάσειστα στατιστικά στοιχεία.

Επιφανειακά, κοιτάζοντας την πρώτη στήλη των στοιχείων που παρουσιάζει ποια είναι η βάσει του νόμου κατώτατη ηλικία συνταξιοδότησης για πλήρη σύνταξη (δηλαδή με ένσημα 35 χρόνων δουλειάς στην περίπτωση της Ελλάδας μέχρι τώρα), μπορεί κανείς να νομίσει ότι οι ανθελληνικές κατηγορίες των Γερμανών ευσταθούν.

Οντως, αυτή η ηλικία (εννοείται πριν από τη λαίλαπα Παπανδρέου - Λοβέρδου) είναι τα 58 χρόνια για την Ελλάδα, τα 60 για τη Γαλλία και τα 65 για τη Γερμανία, την Αγγλία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Αυστρία κ.λπ.

Τα στοιχεία του ΟΟΣΑ όμως έχουν και μια δεύτερη στήλη εξαιρετικής σημασίας: πότε ακριβώς βγαίνουν στην πραγματικότητα στη σύνταξη οι κάτοικοι της καθεμιάς από τις παραπάνω χώρες, ανεξαρτήτως της ηλικίας που ορίζει ο νόμος.

Εδώ αρχίζουν οι εκπλήξεις και η «τακτοποιημένη» σειρά (Ελλάδα 58, Γαλλία 60 και όλοι οι άλλοι Ευρωπαίοι 65) αρχίζει να υφίσταται απροσδόκητες ανακατατάξεις.

Οι Γάλλοι είναι όντως οι ευτυχέστεροι: 60 ορίζει ο νόμος, στα 58,7 βγαίνουν στην πραγματικότητα στη σύνταξη κατά μέσο όρο. Μακάριοι.

Οι Αυστριακοί είναι οι μεγαλύτεροι «απατεώνες». Μπορεί ο νόμος να ορίζει στα 65 και θεωρητικά να είναι και σκληρός, αλλά αυτοί κατά μέσο όρο την «κοπανάνε» και βγαίνουν στη σύνταξη στα... 58,9 χρόνια! Αρχοντες οι Αυστριακοί, οι... «Γάλλοι των επαρχιών του Ράιχ»!

Η «αθάνατη Μεσόγειος» το κάνει πάλι το θαύμα της: στα 65 υποτίθεται ότι βγαίνουν στη σύνταξη οι Ιταλοί, στην πράξη όμως βγαίνουν μόλις στα 60,8. Εκεί κοντά βρίσκονται και οι Ισπανοί: τυπικά στα 65, στην πράξη όμως στα 61,4 χρόνια τους βρίσκονται ήδη στη σύνταξη.

Εντάξει, οι Γερμανοί δεν επιδεικνύουν μεσογειακή συμπεριφορά, αλλά μη νομίσει κανείς ότι απέχουν και πολύ από αυτήν, παρά τον θόρυβο που κάνουν για τους άλλους: μπορεί να λέει ο νόμος 65, αλλά στην πράξη οι Γερμανοί συνταξιοδοτούνται κατά μέσο όρο στα 62,1 χρόνια τους, όπως μας πληροφορεί ο ΟΟΣΑ έχοντας επεξεργαστεί τα στατιστικά στοιχεία της πραγματικής εξόδου τους από την εργασία.

Σαφώς μικρότερη απόκλιση μεταξύ νόμιμου και πραγματικού ορίου στην ηλικία συνταξιοδότησης παρατηρείται στη Βρετανία: αντί για τα 65 βγαίνουν στα 63,2.

Συνολικά πάντως βλέπουμε ότι, λίγο - πολύ, σε όλα ανεξαιρέτως τα παραδείγματα ο πληθυσμός βγαίνει στη σύνταξη από 1,8 έως και... 6,1 (!) χρόνια νωρίτερα από τα 65 που είναι το υποτιθέμενο όριο.

Μοναδική εξαίρεση -ποιος άλλος;- οι... ταλαίπωροι Ελληνες! Με όριο το σούπερ - χαμηλό των 58 χρόνων, βγαίνουν στη σύνταξη κατά μέσο όρο στα... 62,4 χρόνια!!! Οχι, δεν πρόκειται περί τυπογραφικού λάθους. Οι Ελληνες βγαίνουν στη σύνταξη 4,4 χρόνια... αργότερα (!) από το νόμιμο όριο.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά οι Ελληνες βγαίνουν ήδη στη σύνταξη, έστω και οριακά, αργότερα από τους... Γερμανούς!!! Στα 62,4 εμείς, στα 62,1 χρόνια οι Γερμανοί!

Τι πλήγμα ήταν αυτό του ΟΟΣΑ εναντίον του Βερολίνου; Πώς θα ζήσουν τώρα οι υπήκοοι του Ράιχ χωρίς τον μύθο των «τεμπέληδων» Ελλήνων που βγαίνουν στη σύνταξη από... παιδιά και τρώνε τα λεφτά των Γερμανών; Ολεθρος!

 

Όλη η φασαρία γίνεται για μείωση 4,2 % του ΑΕΠ το 2060, από olympia.gr και exomatiakaivlepo.wordpress.com

 

Δείτε τους πίνακες της αναλογιστικής μελέτης που υποβλήθηκε για την υποστήριξη του νέου ασφαλιστικού.

Δείτε τι λέει η αναλογιστική μελέτη, αν δεν αλλάζαμε τίποτα και συνεχίζαμε με το παρόν ασφαλιστικό, το 2060 το έλλειμμα θα ήταν 10,7 % του ΑΕΠ.

Με το νέο ασφαλιστικό το 2060 θα είχαμε 6,5 % του ΑΕΠ, δηλαδή 4,2 % “κέρδος” (0,82 % ανα δεκαετία) επί του ΑΕΠ !!!

 

Η παράνοια του ψέματος, της Χριστίνας Κοψίνη, Η Καθημερινή 30/06/2010

Ο τρόπος που κατέληξε το νέο ασφαλιστικό (ο πιο εύστοχος χαρακτηρισμός αποδόθηκε από την κ. Αλ. Παπαρήγα στη Βουλή όταν έκανε λόγο για «το μαρτύριο με τη σταγόνα») αναδεικνύει και την ευκολία με την οποία οι πολιτικοί λένε τόσο ανερυθρίαστα ψέματα.

Το ασφαλιστικό και η αθέτηση ακόμη και αυτών των υποσχέσεων που έδιναν ένα μήνα πριν οι κ. Λοβέρδος και Κουτρουμάνης, αλλά και ο κ. Παπακωνσταντίνου, πως τάχα θα υπάρχει επαρκές χρονικό διάστημα μετάβασης για το συνταξιοδοτικό των δημόσιων υπαλλήλων (για να μη θυμηθούμε τα τρία «δεν») αποκαλύπτει ξανά τη μεγάλη ευκολία με την οποία οι πολιτικοί παίζουν με την αξιοπιστία τους.

Καθένας μπορεί να δώσει πολλές ερμηνείες σε αυτό το φαινόμενο που χαρακτηρίζει τη νότια Ευρώπη. Πάντως, η ερμηνεία περί κρισιμότητας της ελληνικής οικονομίας δεν επαρκεί για να εξηγήσει την ευκολία με την οποία διατυπώνεται ένα ψέμα, διότι το φαινόμενο είναι και υπερκομματικό. Υπερβαίνει τους πολιτικούς που διαχειρίζονται την κρίση και διαχέεται σε όλα τα κόμματα. Και δεν πρόκειται για τους γνωστούς καταφερτζήδες, τις γραφικές και αστείες φυσιογνωμίες ή εκείνους που χρόνια σιτίζονται σε διάφορα εκδοτικά ή τηλεπικοινωνιακά μαγαζιά και πριν ανοίξουν το στόμα τους ξέρουμε πώς θα μετακινηθούν στην επόμενη «γραμμή» πλεύσης.

The big picture..., του Στέφανου Κασιμάτη, Η Καθημερινή 29/06/2010

Για όσους δεν το συνειδητοποίησαν, ο Γιώργος ήταν στην Αθήνα όταν εξερράγη στο υπουργείο της Κατεχάκη η βόμβα που σκότωσε τον Γ. Βασιλάκη, υπασπιστή του υπουργού. Ηταν από τους πρώτους που έσπευσαν εκεί, μόλις το γεγονός έγινε γνωστό. Ηταν επίσης από τους πρώτους που μίλησαν στον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, ενώ ο νεκρός δεν είχε απομακρυνθεί από τον χώρο της έκρηξης, η σύγχυση ήταν διάχυτη στην ατμόσφαιρα και η σκόνη δεν είχε ακόμη κατακαθίσει. «Ξέρεις, το ίδιο πρόβλημα μου έλεγε ότι αντιμετωπίζει ο Ερντογάν», ήταν η ενδιαφέρουσα συμβολή του Γιώργου στον προβληματισμό εκείνων των στιγμών. Κλασικός Γιώργος! Always the big picture...

Δεν το συζητώ: είμαι βέβαιος ότι ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης θα ένιωσε αμέσως καλύτερα, με τη σκέψη ότι «το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζει και ο Ερντογάν». Αυτή είναι, άλλωστε, η χρησιμότητα της σκέψης του Γιώργου: η πλανητική διάστασή της λειτουργεί καταπραϋντικά στις αισθήσεις και τα νεύρα, όπως ακριβώς η απόσταση. Τι σημασία έχουν τα βάσανά μας μέσα στην απεραντοσύνη του Σύμπαντος; Εχω πεισθεί πλέον ότι ο Γιώργος έχει όλα τα φόντα για καριέρα θρησκευτικού ηγέτη. Οπως, φερ’ ειπείν, ο Καρατζαφέρης θα μπορούσε να σκίσει ως τηλεοπτικός ευαγγελιστής στον Νότο των ΗΠΑ, έτσι και ο Γιώργος μπορεί να διαπρέψει ως γκουρού βουδιστικής σέκτας...

του Πέτρου Ζερβού, Ελευθεροτυπία και εδώ για περισσότερα σκίτσα

---

 

Στον πάγο για τρία χρόνια οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα, Ελευθεροτυπία 29/6/2010

Νομοθετική ρύθμιση για το τριετές πάγωμα των μισθών στον ιδιωτικό τομέα προανήγγειλε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, παρά το γεγονός ότι δεν έχουν ολοκληρωθεί οι διαπραγματεύσεις συνδικαλιστών και εργοδοτών για την υπογραφή νέας συλλογικής σύμβασης εργασίας.

Κατάψυξη 3 ετών στους μισθούς του ιδιωτικού τομέα, του Πάνου Σώκου, Ελευθεροτυπία 29/06/2010

Αν η κυβέρνηση προχωρήσει τελικά στην επιβολή του παγώματος των μισθών, θα είναι η δεύτερη φορά που κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κάνει κάτι τέτοιο. Το πάγωμα το είχε επιβάλει και ο Ανδρέας Παπανδρέου με πράξη νομοθετικού περιεχομένου το 1985. Και τότε είχε επιβληθεί ένα εκτεταμένο και σκληρό πρόγραμμα λιτότητας που είχε προκαλέσει κοινωνικές αντιδράσεις. Συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ είχαν αντιδράσει έντονα (μεταξύ άλλων οι Πιπεργιάς, Σπυρόπουλος), με αποτέλεσμα να αποχωρήσουν από την ΠΑΣΚΕ η οποία και έχασε τότε την πλειοψηφία στη ΓΣΕΕ.

Πάγωμα μισθών: To 1985 o Ανδρέας Γ.Παπανδρέου με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, το 2010 ο Γ.Α.Π με το Μνημόνιο.

Ποιος θα είναι ο επόμενος Παπανδρέου; (φωτο: Ελευθεροτυπία)

---

 

Μαζική συμμετοχή στην απεργία, Η Καθημερινή 30/06/2010

Χιλιάδες ήταν οι διαδηλωτές που βρέθηκαν χθες στο κέντρο της Αθήνας για να εκφράσουν την αντίθεσή τους στις ρυθμίσεις της κυβέρνησης στο ασφαλιστικό και στις αλλαγές που θα επιβάλλει το μνημόνιο στον εργασιακό τομέα.

Όπως τόνισε σε ανακοίνωσή της η ΓΣΕΕ σε ορισμένους κλάδους, όπως τα Ναυπηγία Σκαραμαγκά, τα διυλιστήρια και τα πλοία, υπήρχε καθολική συμμετοχή στην απεργία.

Λύκοι και αρνιά, του Γιάννη Πρετεντέρη, Τα Νέα 30/06/2010

 

ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ ότι υπάρχει σοβαρός άνθρωπος µε στοιχειωδώς δηµοκρατική συνείδηση, ο οποίος να αµφισβητεί το δικαίωµα στην απεργία – ακόµη κι όταν µια απεργία τον ξεβολεύει ή τον ταλαιπωρεί... 

ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ στιγµή, όµως, δεν νοµίζω να υπάρχει σοβαρός άνθρωπος µε στοιχειωδώς δηµοκρατική συνείδηση, ο οποίος να µην εξεγείρεται όταν µια χρήση δικαιώµατος εξελίσσεται σε κατάχρηση δικαιώµατος µε εξοντωτικές συνέπειες για το κοινωνικό σύνολο. 

ΔΙΟΤΙ ΑΥΤΟ που επιχειρούν τα δύο σωµατεία της ΠΝΟ που ελέγχονται από το ΚΚΕ στο λιµάνι του Πειραιά δεν εµπίπτει στη νόµιµη και θεµιτή χρήση κανενός δικαιώµατος. Αποτελεί ωµή µορφή κοινωνικού εκβιασµού. 

Η ΛΟΓΙΚΗ του ΚΚΕ (όπως αναπτύχθηκε από την Αλέκα στη Βουλή...) είναι ότι δεν αποδέχονται κανένα όριο και κανέναν έλεγχο των πράξεών τους, πέρα από αυτά που θέτουν οι ίδιοι. Δεν αναγνωρίζουν ούτε Σύνταγµα, ούτε νόµο, ούτε δικαστήρια, ούτε δικαστικές αποφάσεις, µε τη δικαιολογία ότι είναι κατασκευάσµατα των ταξικών αντιπάλων τους.