(Κωνσταντίνος Παλαιολόγος-πίνακας Θεοφίλου Χατζημιχαήλ)

Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης (πρώτο αφιέρωμα)

Σε λίγες ημέρες θα "εορτάσουμε" και πάλι την επέτειο της Αλώσεως. Φέτος, σε συνθήκες άλωσης της χώρας. Τα κοινά σημεία όσο και να φαίνεται παράξενο, είναι πολλά. Και έχουν να κάνουν πρωτίστως με το πώς, για μία ακόμη φορά, η περιοχή μας καθίσταται "θρυαλλίδα" ραγδαίων ιστορικών εξελίξεων, που ενδεχομένως μας ξεπερνούν. Οπότε πέραν των όποιων ιστορικών, ηθικολογικών ή πολιτιστικών αναφορών, καλό είναι να διατηρούμε μέσα μας την ιδέα ότι αυτός ο τόπος το μόνο που παράγει είναι Ιστορία...

Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς, posted by Alciviades, Έπεα Πτερόεντα, 6/1/2010.

Κωνσταντίνος Παλαιολόγος (1448-1453), Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Μαρμαρωμένος Βασιλιάς, posted by Φιρίκι, 29/5/2009.

O Γεώργιος Γεμιστός (Πλήθων) και ο ρόλος της Εκκλησίας κατά την Άλωση, 16/1/2008.

ΓΕΝΝΑΔΙΟΥ ΣΧΟΛΑΡΙΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ: ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΙΣΛΑΜ, Μεταγλώττισης εκ του αρχαίου ελληνικού κειμένου Ειρήνη Οικονομίδου.

Kωνσταντίνος Παλαιολόγος. Ο τελευταίος λόγος του (Χρονικόν Σφραντζή).

Η Πόλις εάλω-29/5/1453, επιμέλεια Νίκος Πετρίδης, Η Πρώτη, 29/5/2002.

Ο Βίος του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, "Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός"-Ορθόδοξον Κέντρον Πατερικών Μελετών.

Ottoman Sultans in English Drama. Between 1580 - 1660, by Sıla Şenlen.

The heresy of the Greeks offers hope, by John Pilger, New Statesman, 21/052/2010

As Britain's political class pretends that its arranged marriage of Tweedledee to Tweedledum is democracy, the inspiration for the rest of us is Greece. It is hardly surprising that Greece is presented not as a beacon, but as a "junk country" getting its comeuppance for its "bloated public sector" and "culture of cutting corners" (Observer). The heresy of Greece is that the uprising of its ordinary people provides an authentic hope unlike that lavished upon the warlord in the White House.

The crisis that has led to Greece's "rescue" by European banks and the International Monetary Fund is the product of a grotesque financial system that itself is in crisis. Greece is a microcosm of a modern class war rarely reported as such, but waged with all the urgency of panic among the imperial rich.

What makes Greece different is that it has experienced, within living memory, invasion, foreign occupation, military dictatorship and popular resistance. Ordinary people are not cowed by the corrupt corporatism that dominates the European Union. The right-wing government of Kostas Karamanlis that preceded the present Pasok (Labour) government of George Papandreou was described by the sociologist Jean Ziegler as "a machine for systematically pillaging the country's resources".

Megaλες προσπάθειες Λοβέρδου για να σωθεί το Ασφαλιστικό

από όσους θα θελήσουν σύνταξη...

Νέο σοκ στις συντάξεις-Μαχαίρι στις χήρες- Εφαρμογή του Ασφαλιστικού από το 2015- 40 τα χρόνια δουλειάς, του Ηλία Γεωργάκη, Τα Νέα 25/05/2010

Στην πρέσα για το Ασφαλιστικό, του Γιάννη Φώσκολου, Έθνος 25/05/2010

Και «καλά σαράντα» με το... εξάσφαιρο της Κομισιόν, του Χρήστου Μέγα, Ελευθεροτυπία 25/05/2010

Ετσι, με επιστολή της προς το υπουργείο Εργασίας η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, και ενώ έχει συνταχθεί το Ασφαλιστικό, εγείρει 4 νέα ζητήματα, τα οποία δεν είχαν εντοπιστεί αρχικά από τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών.

Αυτά αφορούν τη συνταξιοδότηση με 37 έτη, τις συντάξεις χηρείας, τις συντάξεις «κορασίδων» και την ισχύ του νέου Ασφαλιστικού 3 χρόνια νωρίτερα, από το 2015.

Μαζί δε με τα δύο αιτήματα του ΣΕΒ, τα οποία υιοθέτησαν οι Βρυξέλλες, για απελευθέρωση των απολύσεων και δραστική περικοπή των αποζημιώσεων συντίθεται η «εξάδα» των νέων αντεργατικών παρεμβάσεων στο Ασφαλιστικό και το εργασιακό.

Πρωτοφανής ενδοτικότητα

Το τοπίο έτσι γίνεται πιο σκληρό, και κυρίως αβέβαιο, για τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους, ενώ αυτές οι νέες απαιτήσεις των επιτηρητών και, κυρίως, η πρωτοφανής ενδοτικότητα της κυβέρνησης στις απαιτήσεις των εργοδοτών (κυρίως του ΣΕΒ) στάθηκε η σταγόνα για την πλήρη ρήξη της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Εργασίας με τα συνδικάτα.

Μάλιστα η ΓΣΕΕ δεν πρόκειται να προσέλθει στη σύσκεψη της προσεχούς Δευτέρας με τους εργοδοτικούς φορείς, την οποία συγκάλεσε ο κ. Λοβέρδος για την αύξηση του ποσοστού απολύσεων και την περικοπή των αποζημιώσεων.

Μάλιστα, ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλος δήλωσε: «Θέλω να δω τη δικαιολογία του υπουργού Εργασίας για το πώς η αύξηση των κερδών των επιχειρήσεων και η κλοπή των αποζημιώσεων απόλυσης βελτιώνει τα δημόσια οικονομικά και το πώς η απόλυση και η ανεργία ηλικιωμένων ανέργων στα 55 ή στα 60 τους έτη βελτιώνει τους δείκτες του Ασφαλιστικού. Γιατί τους κοινωνικούς δείκτες ορισμένοι στην κυβέρνηση φαίνεται να μην τους υπολογίζουν. Ακόμη».

Ασφαλιστικό και Εργασιακό θέτουν σε κίνδυνο τη χρηματοδότηση της Ελλάδας, της Ρούλας Σαλούρου, capital.gr 25/05/2010

Ή εφαρμόζεται το μνημόνιο και τα όσα αυτό επιβάλει σε ασφαλιστικό κι εργασιακό, ή δεν θα λάβετε τη δεύτερη δόση χρηματοδότησης της Ελλάδας από το μηχανισμό στήριξης. Αυτό αναφέρουν σε επιστολή τους προς τα υπουργεία Οικονομικών κι Εργασίας, Ευρωπαϊκή Ένωση, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, όπως αποκάλυψε ο υπουργός Εργασίας Ανδρέας Λοβέρδος. 

Ο υπουργός, σε τηλεοπτική του συνέντευξη στον Αντένα παραδέχθηκε πως οι δανειστές της χώρας ζητούν πιο γρήγορα και πιο σκληρά μέτρα για το ασφαλιστικό αλλά και έναρξη των διαδικασιών για αλλαγές στο εργασιακό. Αυτό που ουσιαστικά παραδέχθηκε ο υπουργός Εργασίας είναι αυτό που τόσο καιρό απέφευγε ακόμη και να αρθρώσει, ότι δηλαδή, το μνημόνιο που κυρώνει την τριετή δανειοδότηση της Ελλάδας, είναι απολύτως δεσμευτικό και οποιαδήποτε παρέκκλιση θέτει σε κίνδυνο την όλη συμφωνία. 

ΔΝΤ: «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», από antinews.gr 25/05/2010

Πρόκειται για καθαρή αποικιοκρατική αντίληψη ή μάλλον για επιβεβαίωση ότι έχουμε κυβέρνηση που δεν κυβερνά. Οι αποφάσεις λαμβάνονται στις ΗΠΑ όπου και βρίσκεται το ΔΝΤ και μάλιστα δεν περνούν καθόλου από Βρυξέλλες για να τις εγκρίνει και ο έτερος παίκτης στο πακέτο στήριξης.

Με την τακτική του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στέλνει ραβασάκια στην Αθήνα και δίνει εντολές στους ανθύπατους. Εκλεγμένοι βουλευτές και υπουργοί στην Ελλάδα αδυνατούν να βάλουν φρένο στις απαιτήσεις του ΔΝΤ. Δεν αμφιβάλλουμε για τις καλές προθέσεις του κ. Λοβέρδου ή της κυβέρνησης στο εργασιακό και συνταξιοδοτικό. Όμως, δεν υπάρχει πια καμιά δύναμη που θα επιβάλλει ότι η ελληνική κοινωνία απαιτεί κι όχι ότι επιδιώκει το ΔΝΤ. Το ζήτημα, πέρα από βαθύτατα σοβαρό είναι και έμμεση απαγόρευση του κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα. 

Λαϊκισμός και αυταρχικές υπεκφυγές, του Κ. Κάρη, Η Αυγή 23/05/2010

Η κρίση του πελατειακού κράτους προκαλεί αστάθεια, ανασφάλεια, δεν δίνει προοπτική στην κοινωνία, δεν χαράζει οικονομική διέξοδο. Η κατάσταση σύγχυσης επιτείνεται καθώς τα σκληρά μέτρα αποφασίζονται από την κυβέρνηση και την πλειοψηφία της Βουλής, όμως δεν αποδίδονται στα πραγματικά συμφέροντα της χώρας, αλλά στην απαίτηση της Ε.Ε. και του ΔΝΤ. Η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου που υπογράφει και υλοποιεί τα μέτρα -σε τέταρτη εκδοχή- εξελέγη με τις ανάποδες υποσχέσεις. Η Ελλάδα δεν απέρριψε συνειδητά το πελατειακό κράτος, ζει όμως την κρίση του -καθώς απεσύρθη η διεθνής στήριξή του- και υφίσταται τις δραματικές επιπτώσεις της.

How Europe's Deflationary Suicide Path Will Lead To The Rise Of The Communist Left, by Joe Weisenthal, Business Insider, 24/05/2010

Europe's deflation torture is a gift to the Far Left, by Ambrose Evans-Pritchard, Telegraph 23/05/2010

The tragedy of the interwar years in Germany was that the Social Democrats - then the world’s foremost socialist party - became fatally tainted by acquiescing in Bruning’s deflation torture from 1930 to 1932. They did so, of course, because they dared not confront the orthodoxies of the Gold Standard.

By then the fixed-exchange mechanism had gone horribly wrong - in much the same way that EMU has gone horribly wrong - because the surplus countries were not recycling demand to maintain equilibrium. It had become a job-destruction machine. The result in Germany was the Reichstag election of July 1932 when the Communists and Nazis won over the half the seats.

Charlie Rose Talks to Nouriel Roubini, by Charlie Rose, Business Week 13/05/2010

What have we learned from these crises of capitalism?

The first lesson is that crises are not "black swan" events, using the terminology of my friend Nassim Taleb. They're not just random outcomes. They are the result of a buildup of financial and policy vulnerability and mistakes—excessive risk-taking, leverage, debt, and so on. The first chapter of my book is called "The White Swan" because these events are predictable. But generation after generation, we seem to forget the past. When there's a bubble, there's euphoria. There's irrational exuberance. Consumers can use their homes like ATM machines. Governments and policymakers are happy because they get reelected. Wall Street makes billions of dollars of profits. Everybody's delusional.

(...)

What's going to happen to Greece?

You have riots, people dying in the streets. In spite of this huge bailout program, the public debt and the fiscal adjustment is so large that I think eventually Greece will default or restructure its debt in a corrosive way. There's even a chance Greece might have to exit the European market.

Why the U.S. should support Europe's rescue package, by Robert J. Samuelson, The Washington Post 24/05/2010

How could tiny Greece (population 11 million, with an economy one-fortieth that of the United States) trigger such a dreadful chain reaction? Simple.

Suppose Greece had defaulted on its government bonds. That might have caused a flight from the bonds of Spain, Portugal and other European countries with high budget deficits or debt. European bank cross-border holdings of Greek, Portuguese, Irish and Spanish bonds total about $250 billion, estimates the Institute of International Finance, an industry research group. With mounting losses, banks would have trouble raising funds for routine business. Their stocks would drop.

Once bond and stock markets began to sell off, who knows what would happen? Panics thrive on fear and ignorance. After Lehman's failure, investors rushed to the safety of cash and U.S. Treasury securities. Markets plunged, lending fell, optimism collapsed and the economy sank.

America's interest lies in preventing a repetition. We ought to support Europe's rescue package. Europe's problems don't belong to it alone; markets are global. In 2009, U.S. bank lending to Europe totaled $1.5 trillion; Europe buys a quarter of U.S. exports. This larger lesson seems lost on the U.S. Senate. Just the other day it voted 94 to 0, in a largely symbolic gesture, to limit American participation, through the International Monetary Fund, in the European rescue. That may be good politics, pandering to populist hostility toward "bailouts." But the overt nationalism could shake confidence and backfire on everyone.

 Germany after the EU and the Russian Scenario, by George Friedman, STRATFOR Global Intelligence, 25/05/2010

Labour: the wilderness years, by Vernon Bogdanor, New Statesman, 24/05/2010

(Ο Σουλτάνος Μωάμεθ παραδίδει το φιρμάνι με τα προνόμια των χριστιανών στον Πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο, μετά την Άλωση)

Τα προκαταρτικά της Άλωσης του 1453

του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Η Άλωση της Κων/πολης δεν συνέβη τυχαία. Ήλθε σαν αποτέλεσμα αιώνων παρακμής και αποδυνάμωσης της αυτοκρατορίας, με κορυφαίο σημείο την λατινική άλωση του 1204.

Μία επιμέρους πτυχή των προεργασιών της πτώσης της Βασιλεύουσας ήταν και η προσπάθεια ένωσης των δύο Εκκλησιών (ορθοδόξου και ρωμαιοκαθολικής) στη σύνοδο Φερράρας Φλωρεντίας (1438-1439). Δεν μας ενδιαφέρει επί του προκειμένου η θεολογική διάσταση των γεγονότων όσο η γεωπολιτική της σημασία. Πρωταγωνιστές της ενωτικής συνόδου ο Ιωάννης Η΄Παλαιολόγος και ο πάπας Ρώμης Ευγένιος Δ΄. Ο πρώτος-όπως και άλλοι στο παρελθόν, όπως και ο τελευταίος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΙΑ΄-μπροστά στο φάσμα της ολοκληρωτικής κρατικής εξαφάνισης, στρέφεται για βοήθεια στη Δύση, ο δεύτερος, αδύναμος λόγω της περιστολής των παπικών πρωτείων από τη (δυτική) μεταρρυθμιστική σύνοδο της Βασιλείας, ψάχνει έρεισμα στην Ανατολή. Είναι οι δύο «αδύναμοι κρίκοι» σε μία εποχή ραγδαίων αλλαγών και αβεβαιοτήτων. Και φυσικά απέτυχαν. Και απέτυχαν γιατί δεν έπεισαν κανέναν. Ακόμα και ο πολύς Πλήθωνας, που μετείχε στη Σύνοδο, ήταν πολύ δύσπιστος για το όλο εγχείρημα, διότι παρά τον νεοπλατωνισμό του παρέμενε ρεαλιστής πολιτικός νους. 

Τον Όρο της Συνόδου (το συμπερασματικό κείμενο) δεν υπέγραψαν-παρά τις αφόρητες αυτοκρατορικές πιέσεις- ο Μάρκος Ευγενικός Εφέσου και οι Πλήθων και Γεώργιος Σχολάριος. Η συμβιβαστική τελική φόρμουλα δεν έλαβε σάρκα ποτέ, γιατί κατά την επιστροφή ο «λαός» της Πόλης (και όχι μόνο) απέρριψε πανηγυρικά την απέλπιδα αυτή προσπάθεια. Δεν γνώριζαν ότι αυτή τους η επιλογή καταδίκαζε το μέλλον της αυτοκρατορίας; Το γνώριζαν, όμως (σε αντίθεση με εμάς τους νεώτερους) αξιολογούσαν αλλιώς τα πράγματα. Έδιναν έμφαση στην παράδοση και στην ιδιοπροσωπία τους, παρά την λογική (αν δει κανείς τις λεπτομέρειες των θεολογικών διενέξεων, θα απορήσει πως αυτές τελικά απορρίφθηκαν από τον λαό). Και επειδή είχαν άλλο φρόνημα, καταλάβαιναν ενσυνείδητα ή ασυνείδητα το γεωπολιτικό πασιφανές: ότι η δυτική στρατιωτική βοήθεια δεν ήταν εξασφαλισμένη αν συμφωνούσαν και ότι ο συνομιλητής τους δεν ήταν σε θέση ισχύος. Τα διδάγματα και οι αναλογίες με το σήμερα είναι αυτονόητα. Για την ιστορία να πούμε ότι τελικά υπήρξε μία στρατιωτική εκστρατεία κατά των επελαυνόντων Οθωμανών, διοργανωμένη από τον πάπα της Ρώμης και σκόρπιους χριστιανούς, η οποία δεν απέφερε σχεδόν τίποτα. Ο λαός της Κων/πολης έμεινε μόνος μπροστά στην καταστροφή του και την επέλεξε ηρωικά. 

**το συχνά προβαλλόμενο επιχείρημα ότι αν δεχόντουσαν την ένωση των Εκκλησιών, δεν θα είχαμε τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς στους Τούρκους, είναι παντελώς ανερμάτιστο:

α. διότι από ηθική άποψη δεν στέκει, καθώς θα πραγματοποιείτο εναλλακτική επιλογή σκλαβιάς,

β. διότι από ρεαλιστική άποψη δεν ευσταθεί, γιατί κανένας δεν ήταν σε θέση να εγγυηθεί για την καταρρέουσα αυτοκρατορία,

γ. διότι από γεωπολιτική άποψη είναι ανόητο, αφού δυνάμεις της εποχής δεν ήταν ο πάπας της Ρώμης και οι Ούγγροι και Σέρβοι πολέμαρχοι, οι δε Βενετοί (οι μόνοι σοβαροί) είχαν ήδη έλθει σε συνεννοήσεις με τους Οθωμανούς,

δ. διότι από μακρο-ιστορική άποψη είναι ελλιπές, καθώς αποδείχθηκε εκ των πραγμάτων ότι η δυναμική του ελληνισμού δεν αφανίστηκε (μάλλον το αντίθετο),

ε. διότι είναι λογικά ασταθές, αφού κρίνει εκ των υστέρων εξελίξεις και διαδικασίες που ο δρών της εποχής δεν μπορεί καν να αναλογιστεί,

στ. τέλος, διότι είναι εξίσου «ιδεολογικό» με τον δογματικό λόγο των ανθενωτικών ότι προτιμούσαν το τουρκικό φέσι από την λατινική τιάρα.

Βλέπε:

Βλάσιου Φειδά, Εκκλησιαστική Ιστορία, Β΄, Αθήναι 1994

Donald M. Nicol, Οι τελευταίοι αιώνες του Βυζαντίου. 1261-1453, σε μετάφραση Στάθη Κομνηνού, εκδόσεις Παπαδήμα, Αθήνα 1999.

του Στάθη, Ελευθεροτυπία

Στα «τυφλά» η ασφαλιστική μεταρρύθμιση, του Βασίλη Zήρα, Η Καθημερινή 27/05/2010

Εάν αυτό συμβαίνει, τότε είναι μάλλον η καλή εκδοχή του πράγματος ότι ο κ. Λοβέρδος παίζει ένα επικοινωνιακό παιχνίδι. Δηλαδή, εμφανίζεται να υπερασπίζεται «μέχρις εσχάτων» μια λιγότερο σκληρή εκδοχή της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης, ώστε να υποστηρίξει στη συνέχεια ότι τα ακόμη σκληρότερα μέτρα επιβλήθηκαν από τους ανάλγητους νεοφιλελεύθερους του ΔΝΤ. Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι αυτή η τακτική ενισχύει την άποψη εκείνων των αναλυτών που προδικάζουν τη χρεοκοπία της χώρας, αμφισβητώντας μεταξύ άλλων την πολιτική βούληση της κυβέρνησης να εφαρμόσει τις πολιτικές που συμφώνησε με την τρόικα. Μικρό το κακό. Εως το τέλος Ιουνίου θα έχουν διαψευσθεί. Ο νέος ασφαλιστικός νόμος θα ενσωματώνει όσα ακριβώς προβλέπει το μνημόνιο. Εξάλλου, το ΔΝΤ και η Κομισιόν έχοντας παίξει συχνά τον ρόλο του «κακού μπάτσου» δείχνουν μια σχετική ανοχή -μικρότερη πλέον από ό, τι στο παρελθόν- στα επικοινωνιακά τρικ των κυβερνήσεων.

Η κακή εκδοχή του πράγματος είναι ότι τα μέτρα -είτε αυτά που συμφωνήθηκαν με την τρόικα είτε αυτά που προβλέπονται στο νομοσχέδιο Λοβέρδου- δεν βασίζονται στα συμπεράσματα μιας αναλογιστικής μελέτης, η οποία θα καταγράφει ποια είναι η σημερινή πραγματική κατάσταση του συστήματος, πώς θα διαμορφωθεί σε βάθος χρόνου χωρίς παρεμβάσεις και ποιο αποτέλεσμα θα έχει το ένα ή το άλλο μέτρο.

Επικοινωνιακό κρεσέντο την ώρα που το ασφαλιστικό είναι ήδη στο απόσπασμα, της Δάφνης Σφέτσα, Η Αυγή 27/05/2010

Προσπαθώντας να απομακρύνει τα βλέμματα από την ουσία, που δεν είναι άλλη από τα σκληρά μέτρα που έχουν ήδη ψηφισθεί από την κυβερνητική - κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ο Α. Λοβέρδος ισχυρίζεται πως με τις αναλογιστικές μελέτες που θα παρουσιάσει στο τέλος της εβδομάδας θα προσπαθήσει να πείσει την τρόικα για την μη αναγκαιότητα των προτεινόμενων ρυθμίσεων. Αν δεν τα δεχτούν; "Το Μνημόνιο είναι Μνημόνιο", είπε αφοπλιστικά (Μega).

Στο ίδιο μήκος κύματος, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γ. Πεταλωτής, παρότι υποστήριξε πως το θέμα της επιστολής είναι εκτός των συμφωνηθέντων, η κυβέρνηση έχει να αντιτάξει επιχειρήματα απέναντι σε αυτά που ζητούνται στην επιστολή της τρόικας "και αυτό θα φανεί με την αναλογιστική μελέτη". Σημειώνεται εξάλλου πως κύκλοι του υπουργείου Οικονομίας ανέφεραν χθες ότι η κυβέρνηση θα καταθέσει άμεσα το νομοσχέδιο για την εξίσωση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης μεταξύ ανδρών και γυναικών στο Δημόσιο.

Και με 40 χρόνια, μειωμένη η σύνταξη μέχρι τα 65 μας, του Χρήστου Μέγα, Ελευθεροτυπία 27/05/2010

Παρά ταύτα, όπως προκύπτει από τις πρώτες συναντήσεις των ελεγκτών στην Αθήνα, ελάχιστα περιθώρια απόκλισης υπάρχουν εν σχέσει με τις «πρόνοιες» του μνημονίου αναφορικά με το ύψος των συντάξεων, το αυστηρό πέναλτι εξόδου πριν το 65ο έτος, την αυστηρή χορήγηση της βασικής σύνταξης (360 ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισμό) πριν το 65ο έτος και τη μη συνταξιοδότηση πριν το 60ό έτος ακόμη και για όσους έχουν Βαρέα και Ανθυγιεινά (ΒΑΕ).

Από τις πρώτες επαφές προκύπτει ότι με το μνημόνιο έχουν αναληφθεί από την κυβέρνηση συγκεκριμένες δεσμεύσεις και επ' αυτού η τρόικα δεν είναι διατεθειμένη να δεχτεί συμβιβασμούς ή εκπτώσεις. Επιμένουν στην... τήρηση των νόμων. Κατά συνέπεια το σχέδιο νόμου των κ. Λοβέρδου και Κουτρουμάνη για το Ασφαλιστικό δεν ήταν παρά ένα προπέτασμα καπνού για να αποσείσει η ελληνική πλευρά τις πολιτικές ευθύνες. Αρα, θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι στο εγγύς μέλλον, σταδιακά από το 2011, κανείς δεν θα βγαίνει στη σύνταξη νωρίτερα από το 60ό έτος. Και πάλι με πέναλτι πρόωρης εξόδου (6% τον χρόνο και 30% την 5ετία). Ακόμη και όσοι έχουν 40 έτη ασφάλισης, ο οποίοι θα βγαίνουν με «πλήρη» σύνταξη νωρίτερα από το 65ο έτος, όχι πριν το 60ό, αλλά θα παίρνουν τα 360 ευρώ της κρατικής συμμετοχής στο 65ο έτος.

Τι κάνεις όταν πονάει το δόντι σου;, του Δημήτρη Χρήστου, Η Αυγή 26/05/2010

Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ όμως, δεν είναι ακατανόητος μόνο για μας. Ούτε ο Βρετανός ακαδημαϊκός και συγγραφέας Ντέιβιντ Χάρβεϊ (συνέντευξη στο TVXS) τον κατανοεί. «Δεν καταλαβαίνω γιατί μια σοσιαλιστική κυβέρνηση θα σταματούσε να πληρώνει τον ίδιο της τον πληθυσμό. Όλοι υποστηρίζουν ότι η παύση πληρωμών είναι αδύνατη. Αυτό που στην πραγματικότητα εννοούν είναι ότι δεν μπορούν να σταματήσουν να πληρώνουν τις τράπεζες, αλλά μπορούν να σταματήσουν να πληρώνουν τους πολίτες. Με αυτούς τους όρους πρέπει να μιλάμε, γιατί διαφορετικά δεν κατανοούμε τι πραγματικά συμβαίνει. Είναι όπως όταν έχεις ένα χαλασμένο δόντι. Είτε το βγάζεις απότομα και σου προκαλεί πόνο για λίγο ή ζεις μ' αυτό και πονάς για είκοσι χρόνια. Προσωπικά δεν είμαι τόσο υπέρ της παύσης πληρωμών. Νομίζω πως αυτό που χρειάζεται είναι ένα μορατόριουμ στην αποπληρωμή και την αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Πρέπει να γίνει μια συλλογική προσπάθεια, όπου θα συμμετέχουν η Πορτογαλία, η Ισπανία και ίσως η Ιρλανδία (οι λεγόμενες PIGS), οι οποίες θα έπρεπε συλλογικά να πουν: «ας κηρύξουμε μορατόριουμ στην αποπληρωμή του χρέους, ας αναδιαπραγματευτούμε το όλο πακέτο κι έτσι θα μοιραστούμε τον πόνο».

Βάφτισε τη δωροδοκία «χορηγία» και έφυγε, των Λ.Σταυρόπουλου και Γρ.Τζιοβάρα, Το Βήμα 27/05/2010

«10 εκατ. μάρκα θα μπορούσαν να ήταν υπουργική αμοιβή»

Αίσθηση προκάλεσε και η μεγάλη έμφαση την οποία έδωσε ο πρώην υπουργός του ΠαΣοΚ επιχειρώντας να διαψεύσει τα δημοσιεύματα που τον έχουν εμφανίσει ως δωροδοκηθέντα με ένα τεράστιο χρηματικό ποσό της τάξεως των 10 εκατ. μάρκων. «Μεθοδευόταν συστηματικά να εμφανιστώ ως δωροδοκηθείς με ένα τεράστιο χρηματικό ποσό,το οποίο μάλιστα εμφανιζόταν ως υπουργική αμοιβή» είπε, για να συμπληρώσει- υπαινικτικά για κάποιους αλλά σίγουρα σοκάροντας όλα τα μέλη της Επιτροπής: «Βέβαια 10 εκατ.μάρκα θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι υπουργική αμοιβή,μέρος της οποίας δεν αποκλείεται μάλιστα να πήγε στο κυβερνών κόμμα και να χρησιμοποιήθηκε πλαγίως σε εκλογικές ή άλλες δαπάνες.Και αυτό είναι ψέμα, διότι δεν έφτασαν αυτά τα χρήματα ποτέ σ΄ εμένα, δεν δόθηκαν ποτέ σ΄ εμένα, επομένως δεν μπορεί να πήγαν και πουθενά αλλού». 

Δεν ήξεραν, δεν ρώταγαν; του Κωνσταντίνου Ζούλα, Η Καθημερινή 27/05/2010

Οι φτηνοί αυτοί επικοινωνισμοί είναι μια ακόμη επιβεβαίωση της πλήρους σύγχυσης που εκπέμπει η αξιωματική αντιπολίτευση. Υπάρχει άραγε έστω ένας ψηφοφόρος της Ν. Δ. που γνωρίζει ποια είναι ακριβώς η πολιτική της αντιπρόταση στη σημερινή συγκυρία; Εχει καταλάβει κανένας γιατί αντιδρά η Ν.Δ. στον «Καλλικράτη», ποια είναι η λύση που προτείνει στο ασφαλιστικό, τι επαγγέλλεται ως προς το νέο εκλογικό σύστημα, ποια είναι θέση της για τις εξεταστικές επιτροπές στη Βουλή; Υπάρχει ένας έστω (μη φανατικός) γαλάζιος ψηφοφόρος που κατάλαβε γιατί είπε «όχι» ο κ. Αντ. Σαμαράς στα μέτρα που επέβαλε το ΔΝΤ; ΄Η, εν πάση περιπτώσει, να έχει πεισθεί ότι ο αρχηγός της Ν.Δ. θα διέσωζε π. χ το εισόδημα των χαμηλόμισθων και των χαμηλοσυνταξιούχων, τη στιγμή που δεν αντιπρότεινε οποιοδήποτε εναλλακτικό μέτρο άμεσης απόδωσης;

Θα επιζήσει το ευρώ;Για να επιβιώσει το κοινό νόμισμα η νομισματική ένωση θα πρέπει να μετατραπεί και σε δημοσιονομική, ΗAMISH ΜACRAE, Το Βήμα 27/05/2010

Θα επιστρέψει η ηρεμία στις αγορές; Η απάντηση είναι σίγουρα ναι. Συνεργαζόμενες, οι κεντρικές τράπεζες και οι κυβερνήσεις πάντα νικούν σε βάθος χρόνου. Ενας από τους λόγους της σημερινής αναταραχής είναι ότι υπάρχουν εμφανείς και βαθιές διαφωνίες απόψεων ανάμεσα στις ισχυρές χώρες της ευρωζώνης. Και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα όμως έχει χάσει σε αξιοπιστία, από τη στιγμή που αποφάσισε- όπως όλα δείχνουν- να αγοράσει ομόλογα αδύναμων κρατών που οι αγορές δεν θέλουν ούτε να αγγίξουν. 

Θα επιζήσει η ευρωζώνη; Αυτό το ερώτημα είναι πιο δύσκολο να απαντηθεί. Είναι όμως φανερό πλέον πως για να επιβιώσει το κοινό νόμισμα θα απαιτηθεί η μετατροπή της νομισματικής ένωσης και σε δημοσιονομική, με πολύ αυστηρότερους μηχανισμούς ελέγχου επί των προϋπολογισμών των μελών της. ΄Η θα πρέπει κάποια μέλη να αναγκαστούν να εγκαταλείψουν το ευρώ, τουλάχιστον προσωρινά. Από τη στιγμή που οι αγορές θα καταλάβουν πως ένα ελληνικό ή ισπανικό ευρώ δεν είναι το ίδιο ασφαλές με ένα γερμανικό ευρώ, η νομισματική ένωση δεν θα μπορεί πλέον να επιζήσει. 

Germany vs. Europe

editorial, The New York Times, 26/05/2010

Germany’s commitment to the European Union has been central to its postwar rehabilitation and its economic success. For years, Germany played the role in Europe that America so frequently plays globally — the locomotive whose dynamism and demand helps turn around recessions before they deepen into depressions.

Now, at the worst possible moment, Germany is turning to nationalist illusions. Europe’s past economic successes are now viewed as German successes. Europe’s current deep problems are everyone else’s except Germany’s. That is neither realistic nor sustainable. But German politicians and commentators are callously and self-destructively feeding these ideas.

Earlier this year, when Germany was still refusing to participate in a bailout, the country’s largest newspaper by circulation, Bild, suggested Greece should sell the Acropolis to pay off its bond market creditors. (It estimated the monument could bring in $140 billion.) A senior member of Chancellor Angela Merkel’s party suggested auctioning off some of Greece’s Aegean islands. Meanwhile, a Bild poll showed a majority of Germans in favor of expelling Greece from the euro.

Slovaks retaliate over Hungarian citizenship law, BBC, 26/05/2010

Hungary's decision to allow ethnic Hungarians living abroad to apply for dual citizenship has sparked an angry response from neighbouring Slovakia.

Slovakia has voted to amend its own citizenship law, stripping anyone of their Slovak citizenship if they apply for a second nationality.

Southern Slovakia is home to roughly 500,000 ethnic Hungarians, about a tenth of the country's population.

Slovak leader Robert Fico has called Hungary's move a "security threat".

Tate Modern in display of voyeurism for photography curator's debut, by Mark Brown, The Guardian 27/05/2010

It promises to be the most intrusive art exhibition Tate Modern has ever held: 13 rooms of photographs and video footage of things we really should not be seeing – ranging from sex and death to outrageous invasions of privacy.

Somewhat presciently, given the coalition government's promise of legislation to regulate the use of CCTV, the scariness and scale of surveillance features heavily in Voyeurism, which opens to the public on Friday.

The exhibition suggests that, as a society, we have always been voyeurs – it is just that technology now makes it so much easier.

US to suspend Arctic drilling until 2011, by Sophie Tedmanson, Times Online 27/05/2010

Oil from the giant slick has now soiled more than 100 miles of Louisiana coastline, state Governor Bobby Jindal said yesterday, more than doubling the previous estimate.

Just after 1800 GMT yesterday BP began pumping heavy mud into the leaking well in the latest attempt to stop the leak. Last night executives said everything was going as planned in the company’s boldest attempt yet to plug the gusher that has spewed millions of gallons of oil over the last five weeks.

BP hopes the mud could overpower the steady stream of oil, but chief executive Tony Hayward said it would be at least 24 hours before officials know whether the attempt has been successful. The company wants to eventually inject cement into the well to permanently seal it.

Gross: Is It Possible to Get Out of Debt Crisis by Increasing Debt?, by Edward Harrison, Seeking Alpha 27/05/2010

In Europe, the eurozone has operational constraints given the single currency that limit how much debt governments can take on. Moreover, you have countries like Greece, which I have already mentioned has a tough road ahead. Their debt is incredibly high, as are the burdens in Italy and Belgium. With everyone in the eurozone about to embark on fiscal austerity, there’s no way the growth that allows one to ‘grow’ out of debt problems is coming. More likely you get depression and a worsening debt picture.

Inflation, Deflation, Japan, by Paul Krugman The New York Times 25/05/2010

The Worst Money Supply Plunge Since The Depression Means A Double Dip Is Now A 'Virtual Certainty', by Vincent Fernando, Business Insider, 27/05/2010

The stock of U.S. money as measured by 'M3' money supply fell to $13.9 trillion from $14.2 trillion during the three months ending in April.

This 9.6% annualized contraction is unprecedented in the post-Depression era, and shows how, in this sense, America isn't printing more money. There are actually less dollars in the system since U.S. money supply is crashing, even well into the recent economic recovery.

The positive take on this is that we don't have to worry about either inflation or the Fed tightening significantly any time soon.

The negative take is that this crashing money supply will lead to both deflation and a double dip recession:

Euro's Slide Buoys Export-Driven Rebound for Europeans, by Vernon Silver, Bloomberg 26/05/2010

Bets Against the Euro

Luca Cazzulani, senior fixed-income strategist at UniCredit SpA in Milan, Italy’s biggest bank, says investors who doubt Europe’s resolve have turned from betting against sovereign debt -- now protected by the bailout -- to wagering against the euro instead.

Currency investors have been overwhelmingly bearish on the euro this month. Net short positions in the euro versus the dollar -- the difference between bets on a decline and bets on a gain -- jumped to a record 113,890 contracts on May 11, according to the U.S. Commodity Futures Trading Commission. The euro fell as low as $1.2144 on May 19, its weakest since April 2006.

Euro skeptics say the forced spending cuts and tax increases across Europe’s southern tier will scuttle a recovery before it takes hold.

“The fiscal austerity measures will be a big drag on growth,” says Andrew Wilkinson, senior market analyst at Interactive Brokers Group in Greenwich, Connecticut.

Les banques grecques à l'épreuve de la crise, par Marine Rabreau, Le Figaro, 26/5/2010

Retraites : l'heure de vérité pour les syndicats, Le Monde, 27/5/2010

Fillon remet à 2011 la réforme de la politique de la ville, par Cécilia Gabizon, Le Figaro, 26/5/2010

Le débat sur les retraites occulte celui sur l'horizon bouché de la jeunesse, par Louis Chauvel, Le Monde, 26/5/2010

Les mobilisations sociales et l'efficacité du syndicalisme, par Michel Noblecourt, Le Monde, 26/5/2010

(χάρτης που δείχνει την εξάπλωση των Σελτζούκων Τούρκων, πριν την Άλωση)

Ποιοι τελικά ήταν αυτοί που άλωσαν την Πόλη; 

του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

To ερώτημα δεν είναι άνευ σημασίας. Η επιστημονική έρευνα έχει περιδιαβάσει από την άποψη για μία νέα «φυλή», μείγμα εξισλαμισμένων ελλήνων και σλάβων με τούρκους νομάδες μέχρι την άκρως αντίθετη περί αφοσιωμένων μουσουλμάνων «γαζήδων» (=ιερών πολεμιστών) που ενώθηκαν στον κοινό σκοπό κατά των απίστων χριστιανών.

Η κάθε άποψη έχει βέβαια και ευρύτερες πολιτικές συνδηλώσεις. Κάποτε ήταν στη «μόδα» η αντίληψη περί Οθωμανών ως (εντελώς) Τούρκων (έξω από κάθε θρησκευτικότητα). Σήμερα, αρχίζει και προβάλλεται η «πιο σωστή» ιστορική άποψη περί συνεργασίας πληθυσμών, η οποία βέβαια δεν στερείται και αυτή υστεροβουλίας (βλέπε δόγμα Νταβούτογλου). Όμως η «αλήθεια» πρέπει να λέγεται.

Στους μακρινούς 14ο και 15ο αιώνες η ανεπάρκεια έμψυχου δυναμικού και διοικητικής οργάνωσης στην πλευρά των Οθωμανών είχε σαν αναπόφευκτο αποτέλεσμα την ευρεία εφαρμογή της πολιτικής της «προσαρμογής» (ιστιμαλέτ), που αποδείχθηκε τόσο πετυχημένη. 

Αίφνης, βλέπουμε στην κατακτημένη Λήμνο του 1490 ευρεία συμμετοχή του χριστιανικού αγροτικού πληθυσμού στην άμυνα του νησιού δίπλα στη φρουρά των 21 γενίτσαρων. Αίφνης, τα ανίψια του τελευταίου βυζαντινού αυτοκράτορα σταδιοδρομούν ως πασάδες και μεγάλοι βεζίρηδες, και δεν ήταν οι μόνοι: ειδικά στην περίοδο του Πορθητή Μωάμεθ Β΄ τα ύπατα αξιώματα της κυβέρνησης ανοίγονται στην πρώην αριστοκρατία (ελληνική, βουλγαρική, σερβική και αλβανική). Αίφνης, οι αρχικοί τουλάχιστον Σουλτάνοι προτιμούν να ονομάζονται «καίσαρες» (kaysar) και βασιλείς. Αλλά και οι μικρο-ευγενείς δεν πήγαν πίσω, αφού από βυζαντινοί κάτοχοι προνοιών σταδιακά μετατράπηκαν σε οθωμανούς τιμαριούχους. 

Φθάνουμε στο σημείο να διαπιστώσουμε στοιχεία πολύ-πολιτισμού στην ευρύτερη περιοχή. Και ναι, και όχι. Το 1416 ξεσπά λαϊκή εξέγερση με στοιχεία αγροτικού «πρωτο-κομμουνισμού» υπό την ηγεσία του σεΐχη Μπεντρεντίν (διασώζεται και από τον ιστορικό Δούκα). Το κίνημα αυτό που εξαπλώθηκε στη δυτική Μ. Ασία και τα Βαλκάνια είχε τη δυναμική της συμφιλίωσης των θρησκειών και του μοιράσματος των υλικών αγαθών. Είναι εδώ που η «σύνθεση» στη βάση εξέρχεται των ορίων και απειλεί το θεσμικό Ισλάμ. Από τότε οι Σουλτάνοι θα ενσωματώσουν τον συγκρητισμό (βλέπε διαμόρφωση του σώματος των γενιτσάρων) και θα τον χρησιμοποιήσουν σαν εργαλείο κινητοποίησης των αγροτικών πληθυσμών.

Δεν πρέπει να ξαφνιαζόμαστε. Έχουμε ενώπιον μας «συνοριακές περιοχές» υψηλού στρατηγικού βάθους. Η ρεαλιστική πολιτική επιβίωσης και κατίσχυσης δεν μπορεί να αρκεστεί σε θρησκευτικές ή φυλετικές αντιπαραθέσεις. Η αρχική βυζαντινή ελίτ εκούσια προσηλυτίζεται σε ένα ανεκτικό πλαίσιο κατάκτησης (θρεμμένο από αυτοπεποίθηση και τακτικές προσαρμογής), και εν συνεχεία οι γόνοι αυτής της αρχικής ελίτ διαμορφώνουν έναν ισλαμικό αυτοκρατορικό μύθο που υπερακοντίζει την ιστορία. Αρχίζουν να παρουσιάζουν τους εαυτούς τους και τη γενιά τους σαν αφοσιωμένους «γαζήδες» που κατατρόπωσαν τους χριστιανούς απίστους. 

«Σχετικώς, μπορούμε να αναφέρουμε το παράδειγμα ενός ιεροκήρυκα επί βασιλείας Μπαγεζίτ, ο οποίος, από τζαμί της πρωτεύουσας, της Μπούρσας, έφθασε μέχρι του σημείου  να διακηρύξει από άμβωνος ότι ο Ιησούς δεν ήταν σε καμία περίπτωση υποδεέστερος προφήτης από τον Μωάμεθ. Στη συνέχεια, όταν ένας άραβας, από την τάξη των ουλεμάδων, επισήμανε στους συγκεντρωμένους πιστούς τη πλάνη αυτής της άποψης, οι πιστοί απέρριψαν την παρέμβαση του και υιοθέτησαν την άποψη του ιεροκήρυκα….» (απόσπασμα από το βιβλίο του Heath W. Lowry, Η φύση του πρώιμου οθωμανικού κράτους, εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2004, σ. 302.)

Είμαστε όμως ακόμα στον 14ο και 15ο αιώνα. Δεν είμαστε στον 21ο αιώνα όπου ανάλογες σπουδαίες ιστορικές διαπιστώσεις προβάλλονται έξω από το συγκεκριμένο τους πλαίσιο για να δικαιολογήσουν άλλα ιδεολογήματα. 

Βλέπε συνοπτικά και H Οθωμανική Αυτοκρατορία και οι υπήκοοι της

του Ηλία Μακρή, Καθημερινή 28/05/2010

Οι Λετονοί δικαστές ακύρωσαν τα μέτρα του ΔΝΤ για το Ασφαλιστικό, του Χρήστου Ζέρβα, 28/05/2010

Εκεί, το Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας κατήργησε ως αντισυνταγματικές τις διατάξεις που επέβαλλαν μαζικές περικοπές συντάξεων από 10% έως και 70%, στο όνομα της σωτηρίας του ασφαλιστικού συστήματος!

Εδώ, η απόφαση αυτή δημιουργεί ευνοϊκές νομικές προϋποθέσεις για μελλοντική ακύρωση του ασφαλιστικού νόμου Λοβέρδου.

Κοινός τόπος είναι η επίκληση των συνταγματικών αρχών της προστασίας του κοινωνικού κράτους δικαίου και της αναλογικότητας. «Οι διεθνείς δεσμεύσεις που αναλαμβάνουν οι κρατικές Αρχές (υπουργικό συμβούλιο) απέναντι σε διεθνείς δανειστές δεν είναι ικανές από μόνες τους να δικαιολογήσουν οποιονδήποτε περιορισμό θεμελιωδών δικαιωμάτων», επισημαίνουν οι Λετονοί δικαστές.

Σύμφωνα με το λετονικό δικαστήριο, «θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών τα οποία στηρίζονται στο Σύνταγμα είναι υποχρεωτικά για τον νομοθέτη, ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση του κράτους». Το άρθρο 109 του λετονικού Συντάγματος προβλέπει ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα κοινωνικής ασφάλισης λόγω ηλικίας, ατυχήματος, ανεργίας κ.ά.

Θα μας διώξουν από το ευρώ;, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 28/05/2010

Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι π.χ. η ισπανική Δεξιά δεν κάμφθηκε από τις αφόρητες πιέσεις των Ευρωπαίων ομοϊδεατών της και στη χθεσινή ψηφοφορία τάχθηκε εναντίον των μέτρων λιτότητας που επιβλήθηκαν στη Μαδρίτη, αρνούμενη να κάνει έστω μόνο αποχή.

Το αποτέλεσμα είναι ότι τα μέτρα λιτότητας πέρασαν με... μία (!) ψήφο διαφορά -169 «ναι» και 168 «όχι»- και μάλιστα πλήρως απονομιμοποιημένα καθώς δεν συγκέντρωσαν καν την πλειοψηφία των παρόντων βουλευτών. Πέρασαν επειδή έκαναν αποχή οι εθνικιστές βουλευτές από την Καταλονία και τις Κανάριες Νήσους. Ενας από αυτούς να ψήφιζε κατά, τα μέτρα θα απορρίπτονταν και η κυβέρνηση Θαπατέρο πιθανότατα θα κατέρρεε!

«Είστε ξοφλημένος! Το πρόβλημα είστε εσείς και η κυβέρνησή σας!» είπε στον Θαπατέρο, καλώντας τον να κάνει εκλογές το 2011, ο επικεφαλής των δεξιών Καταλανών που τον διέσωσαν με την αποχή τους.

(...)

Εκδίωξή μας ίσον διάσπαση της ΕΕ

Πραξικοπηματική αποβολή της Ελλάδας από το ευρώ, η οποία θα δημιουργούσε και προηγούμενο με την Ισπανία, την Πορτογαλία, ή την Ιταλία, θα σηματοδοτούσε πιθανότατα την έναρξη της διαδικασίας διάσπασης όχι μόνο της Ευρωζώνης, αλλά και της ίδιας της ΕΕ.

Θα οδηγούσε πιθανότατα στη σύμπηξη μετώπου του ευρωπαϊκού νότου υπό την ηγεμονία της Γαλλίας, με τη Βρετανία να έχει συμφέροντα συμπαράταξης με το μέτωπο αυτό εναντίον του γερμανικού μπλοκ!

Επιστροφή στα στρατόπεδα του... 1940! Αλλο πράγμα το μαστίγωμα, ο εξευτελισμός, η εξαθλίωση στην οποία υποβάλλει το Βερολίνο σήμερα την Ελλάδα και άλλο πράγμα η ώθηση αυτής της πολιτικής σε πράξεις που μπορεί να διχάσουν την ΕΕ.

Λυμεώνες..., σε επιμέλεια Γ.Τριάντη, Ελευθεροτυπία 28/05/2010

Εξεπλάγησαν, λέει... Υπέστησαν σοκ. Από το θράσος και τον κυνισμό του κ. Μαντέλη... Εμειναν ενεοί οι βουλευτές. Ακουγαν άγνωστες λέξεις -μίζες φέρ' ειπείν- να σκίζουν σαν δυσώδεις σαΐτες τον άμωμο ουρανό του πολιτικού στερεώματος και κοίταγαν ο ένας τον άλλον κεραυνοβολημένοι...

Κι από κοντά, εξοργισμένος (!) εκείνος ο ξεχασμένος λογιστής προσπάθησε να σβήσει με την οργή του τους λεκέδες της δικής του εποχής, εκείνης της φρικώδους διαπλεκόμενης, ασύστολης, σοβαροφανούς εποχής η οποία στηρίχτηκε στα ψέματα και στην προπαγάνδα... Ομως τα μεγάλα σοκ δεν έχουν έρθει ακόμη. Θα τα υποστούν συντόμως οι λυμεώνες του τόπου, όταν η κοινωνία εισχωρήσει στα άδυτα της βλογιοκομμένης δράκας που κυβερνά και δυναστεύει επί δεκαετίες τον τόπο... Τότε θα βγουν στη φόρα εκείνοι που ξεκίνησαν ξεβράκωτοι -και είχαν τη φτώχεια τιμή τους και καμάρι τους- και σήμερα ζουν σαν άρχοντες σε πλούσιες συνοικίες χωρίς να έχουν εργαστεί ποτέ στη ζωή τους... Τότε θα μάθει ο κόσμος πώς αγοράστηκαν βίλες και «Καγιέν» από μισθοδίαιτους βουλευτές και στελέχη, που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα...

Η σπατάλη στην υγεία εύκολα μειώνεται,του Νίκου Β. Καρατζά, Η Καθημερινή 28/05/2010

Τι μπορεί να γίνει; Πρώτον: Με τις λίστες στο χέρι για τις διαφορές τιμών ιατρικών συσκευών και υλικών Ελλάδος και Ε.Ε. να γίνει αναδιαπραγμάτευση του χρέους των νοσοκομείων και να μην αναγνωριστεί για καμία από τις αντίστοιχες προμήθειες ούτε ένα ευρώ παραπάνω από τις τιμές πώλησης στις άλλες χώρες της Ε.Ε. Τα χρέη των νοσοκομείων θα πέσουν στο ένα τρίτο και οι εταιρείες θα πάρουν ένα γερό μάθημα. Δεύτερον, από σήμερα κιόλας να πληρώνουμε για τα υλικά αυτά την τιμή που τα αγοράζουν τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη, ούτε ένα ευρώ παραπάνω. Εάν υπάρξει προσωρινή έλλειψη, μπορεί να είναι για το καλό μερικών ασθενών.

(...)

Οι σπατάλες στα φάρμακα έχουν διαφορετικές αιτίες που ούτε η λίστα ούτε η μείωση στις τιμές ούτε η γραφειοκρατική και χωρίς κανόνες θεώρηση συνταγών μπορούν να περιορίσουν. Οι κύριες αιτίες είναι η νεοπλουτίστικη τάση συνταγογράφησης των ακριβών φαρμάκων, η παραπληροφόρηση γιατρών και κοινού, η κατευθυνόμενη με οικονομικά κίνητρα συνταγογράφηση και η αλληλοκάλυψη ιατρικών φορέων που συνταγογραφούν διαφορετικά σκευάσματα για τον ίδιον ασθενή. Για τη συνταγογράφηση μόνο ακριβών, φταίει και η μονομερής πληροφόρηση των γιατρών για τα φάρμακα. Η επιμόρφωση και ενημέρωση των γιατρών είναι αφημένη κατά εκατό τοις εκατό με έμμεσο ή άμεσο τρόπο στους εμπόρους των φαρμάκων. Ολο το πανίσχυρο και δαπανηρότατο δίκτυο συνεχιζόμενης εκπαίδευσης χρηματοδοτείται σχεδόν αποκλειστικά από τη φαρμακευτική βιομηχανία και το φαρμακευτικό εμπόριο. Στη χώρα μας δεν υπάρχουν οργανισμοί που να παρέχουν κατευθυντήριες συστάσεις - οδηγίες στους γιατρούς για το τι πρέπει να κάνουν, πώς να συνταγογραφούν σε κάθε περίπτωση, όπως υπάρχουν σε άλλες χώρες της Ευρώπης, που είναι σχεδόν υποχρεωτικές, και ο γιατρός οφείλει να μην παρεκκλίνει. Οι δικές μας εγκρίσεις συνταγών γίνονται χωρίς κανόνες και είναι αποκλειστικά γραφειοκρατικές και αναποτελεσματικές. Εδώ χρειάζεται πολλή δουλειά, αλλά θα μπορούσαμε να τη βρούμε έτοιμη από άλλες χώρες, π.χ. από τον βρετανικό οργανισμό NICE (National Institute of Clinical Excellence).

Το τέλος της ασυλίας;, Λώρη Κέζα, Το Βήμα 28/05/2010

Την πιο εύστοχη εκτίμηση της υπόθεσης Μαντέλη έκανε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Δ. Παπαδημούλης. Είπε: «Από τα 100 εκατ. ευρώ που δόθηκαν για μίζες μέχρι τώρα γνωρίζουμε για το 1 εκατ. μάρκα που πήρε ο Τσουκάτος και για τα 200.000 μάρκα που πήρε ο Μαντέλης. Αυτά είναι το 0,7%. Ψάχνουμε για το υπόλοιπο 99,3%». Υπάρχουν τρόποι για να αποκαλυφθούν οι ταυτότητες των υπόλοιπων, απλώς κανείς δεν τους ενεργοποίησε. Αυτό το ρημάδι το «πόθεν έσχες» είναι εν τέλει μια άχρηστη εθιμοτυπική διαδικασία γιατί όχι μόνο δεν εντοπίζεται το «πόθεν», δεν καταγράφεται ούτε το «έσχον». Κάθε βουλευτής δηλώνει ό,τι θέλει, μπορεί να διατηρεί εξωχώριες εταιρείες, μπορεί να έχει αδικαιολόγητα τεκμήρια. Τα 100 εκατομμύρια σε μίζες κολαούζο δεν θέλουν. 

Δεν ξέρουμε ποιοι είναι πιο επικίνδυνοι, εκείνος που ομολόγησε τις πράξεις ή όσοι παριστάνουν τους έκπληκτους και τους ενοχλημένους στο άκουσμα των αποκαλύψεων. 

Πόσο καιρό σέρνεται το σκάνδαλο της Siemens, πόσος καιρός πέρασε από την ημέρα που ο κ. Θ. Τσουκάτος παραδέχτηκε ότι έλαβε χρήματα για το ταμείο του κόμματος; Δεν έγινε καμία προσπάθεια ούτε από το ΠαΣοΚ ούτε από τη Νέα Δημοκρατία να διερευνηθεί το θέμα. Τουναντίον κάποιοι υψηλά ιστάμενοι φύλαγαν τσίλιες στα στελέχη της Siemens για να μη γίνουν τσακωτά. 

Μονόδρομος η αξιοποίηση της περιουσίας του Δημοσίου, του Θανάση Λυρτσογιάννη, Έθνος 27/05/2010

Ας σκεφτούμε το εξής απλό παράδειγμα. Η ακίνητη περιουσία του Δημοσίου φτάνει ή κατ’ άλλους ξεπερνά τα 300 δισ. ευρώ και τα έσοδα ανέρχονται μόλις σε 52 εκατ. ευρώ. Με τη σωστή και επαγγελματική αξιοποίηση από ειδικούς, αν έφτανε μόνο στο 2% (και όχι στο 5% ή 6% ), τότε το Δημόσιο θα μπορούσε να έχει έσοδα 6 δισ. ευρώ τον χρόνο. Τα συμπεράσματα περιττεύουν...

Καλά κρατεί η «καλλικράτειος ένταση», Το Βήμα, 28/05/2010

Παρά την υπερψήφισή του στην Ολομέλεια της Βουλής, το σχέδιο «Καλλικράτης» εξακολουθεί να πυροδοτεί έντονες αντιδράσεις σε πολλούς νομούς της χώρας. Εστίες έντασης έχουν καταγραφεί σε 33 νομούς της χώρας, στους οποίους κάτοικοι δήμων και φορείς αποκλείουν εθνικές οδούς, όπως την Αθηνών- Πατρών, καταλαμβάνουν δημοτικά καταστήματα, πραγματοποιούν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, έρχονται με πούλμαν στην Αθήνα και απειλούν να μην ψηφίσουν στις προσεχείς δημοτικές εκλογές. Αιχμή του δόρατος των αντιδράσεων είναι κυρίως οι συνενώσεις που προβλέπονται στον «Καλλικράτη» και, δευτερευόντως, οι έδρες των νέων δήμων. Υπέρ των κινητοποιήσεων των κατοίκων σε πολλές περιοχές έχουν ταχθεί βουλευτές και κομματικά στελέχη του κυβερνώντος κόμματος. 

Η Ελληνική κρίση, οι Αλβανοί και τα Σκόπια,του Κωνσταντίνου Χολέβα από enkripto.com και Δίκτυο 21, 28/05/2010

Ειδικά δε στις σχέσεις μας με τη ΦΥΡΟΜ και στο θέμα του ονόματος πιστεύω ότι για πολλούς ακόμη λόγους η στιγμή είναι ακατάλληλη για κάθε διαπραγμάτευση. Πρώτον, διότι λόγω της κρίσης αποδυναμώθηκε η εικόνα της Ελλάδος ως ισχυρού οικονομικού εταίρου στα Σκόπια. Δεύτερον, διότι παρά την ελληνική υποχώρηση και την επίσημη αποδοχή σύνθετης ονομασίας, ουδεμία υποχώρηση είδαμε από τα Σκόπια. Τρίτον, διότι βρισκόμαστε σε φάση όξυνσης του ψευδομακεδονικού εθνικισμού. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο νέος Πρέσβυς της ΦΥΡΟΜ στο Βατικανό είναι στενός συνεργάτης της Σχισματικής «Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας», η οποία δεν αναγνωρίζεται από καμμία Ορθόδοξη Εκκλησία. Τούτο μαρτυρεί ότι τα Σκόπια σκοπεύουν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο, ακόμη και την «Εκκλησία» που κατασκεύασε ο Τίτο για διεθνή προπαγάνδα. Ο τέταρτος λόγος που επιβάλλει περίσκεψη είναι η αναζωπύρωση του αλβανικού αλυτρωτισμού στο τρίγωνο Κοσσόβου-ΦΥΡΟΜ-Σερβίας. Αν υλοποιηθεί και στα Σκόπια το σενάριο του Κοσσόβου η ΦΥΡΟΜ κινδυνεύει να διχοτομηθεί. Οπότε γιατί η Ελλάδα να συζητεί την παραχώρηση ονόματος, ιστορίας και πολιτισμού σε ένα κράτος που δεν ξέρουμε αν μεθαύριο θα υπάρχει;

Η διαφθορά στην υγεία έχει ιστορία, της Έλλης Τριανταφύλλου, Η Καθημερινή 28/05/2010

Ας μη μας διαφεύγει, άλλωστε, ότι το ΕΣΥ, μαζί με το ΙΚΑ, αποτελούν έναν από τους μεγαλύτερους εργοδότες στην Ευρώπη, ενώ τα χρήματα που κατευθύνονται στον χώρο της δημόσιας υγείας είναι περισσότερα από εκείνα που δίνονται για τις στρατιωτικές δαπάνες.

Τριάντα ολόκληρα χρόνια, από το 1981, μέχρι σήμερα, τα δημόσια νοσοκομεία αποτελούν το δεξί χέρι όλων των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων. Από τότε, όλοι ακολουθούν πιστά το δόγμα της στελέχωσης των νοσοκομειακών διοικήσεων με κομματικά στελέχη, ανειδίκευτους γιατρούς, χαμηλόβαθμους τραπεζικούς υπαλλήλους και άλλα απίθανα πρόσωπα. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, το προσωπικό διπλασιάζεται κυρίως από ανειδίκευτους και ανθρώπους του κόμματος. Από κηπουρούς ανύπαρκτων κήπων, από οδηγούς ασανσέρ και από «σαβανωτές», όπως έγραφαν οι σχετικές προκηρύξεις της εποχής. Το ράψιμο του «σάβανου» της υγείας έχει ήδη αρχίσει και συνεχίζεται με επιμέλεια και σχολαστικότητα από όλες τις επόμενες κυβερνήσεις, οι οποίες επίσης διορίζουν τους δικούς τους ανθρώπους με ανάλογα κριτήρια κ.λπ

(...)

Μα, πόσο εύκολο είναι να ελεγχθεί και να εξοντωθεί όλο αυτό το παρακύκλωμα, αναρωτιέται ο κάθε καλόπιστος πολίτης που αδυνατεί να κατανοήσει γιατί σήμερα του κόβουν τη σύνταξή του αντί να ξεπλύνουν εδώ και χρόνια τον χώρο της υγείας. Πανεύκολο. Στις αρχές του ’90 αγοράστηκαν και τοποθετήθηκαν στα νοσοκομεία πανάκριβοι ηλεκτρονικοί υπολογιστές. Γνωστή εντόπια εταιρεία προμήθευσε και τα λειτουργικά τους συστήματα. Το ίδιο έγινε και στο ΙΚΑ. Θα αρκούσε, λοιπόν, το πάτημα ενός κουμπιού για να μπορούν ανά πάσα στιγμή οι διοικήσεις των νοσοκομείων, αλλά και οι εκάστοτε υπεύθυνοι του υπουργείου Υγείας να ελέγχουν όλο τον κυκεώνα της προμήθειας των μηχανημάτων και της ανεξέλεγκτης συνταγογραφίας. Κι όμως. Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές μένουν αχρησιμοποίητοι, προφανώς γιατί αυτό κάποιους βολεύει.

Εξεγέρσεις βλέπει στην Ελλάδα ο Στίγκλιτζ, από anixneuseis.gr, 27/05/2010

Στην τελική ευθεία το Ασφαλιστικό, της Ρούλας Σαλούρου, capital.gr 28/05/2010

Σήμερα αναμένεται, σύμφωνα με τις δεσμεύσεις του αρμόδιου υπουργού Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Ανδρέα Λοβέρδου, η ολοκλήρωση της αναλογιστικής μελέτης που θα αποδεικνύει τη μεσο-μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος, βάσει της μεταρρύθμισης που περιλαμβάνεται στο σχέδιο νόμου του υπουργείου. Το αποτέλεσμα της μελέτης αυτής -υπό την προϋπόθεση ότι θα έχει ολοκληρωθεί από την Εθνική Αναλογιστική Αρχή, σε συνεργασία με το Διεθνές Γραφείο Εργασίας, θα είναι αξιόπιστο και θα αφορά το σύνολο του συστήματος- και κυρίως η αποδοχή ή όχι του αποτελέσματος από τους εκπροσώπους της τρόικας που βρίσκονται ήδη εγκατεστημένοι στο υπουργείο από προχθές, θα ρίξουν τους τίτλους τέλους, στην πολυσυζητημένη μάχη που δίνει ο κ. Λοβέρδος για μια ηπιότερη μεταρρύθμιση από αυτή που περιγράφεται στο μνημόνιο.

Άλλωστε, χθες, σε καλό κλίμα, διαψεύδοντας φήμες που ήθελαν το Μαξίμου να δυσανασχετεί από τη στάση και τις δηλώσεις του υπουργού, υπήρξε συνάντηση του κ. Λοβέρδου με τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου κατά την οποία σύμφωνα με πληροφορίες, αποφασίστηκε ότι το μνημόνιο πρέπει να εφαρμοστεί, ώστε να μην τεθεί σε κίνδυνο η χρηματοδότηση της χώρας και να μην εκτίθεται η Ελλάδα στο εξωτερικό. Κάτι που δεν είναι εύκολο να αποφευχθεί, αν αναλογιστεί κανείς πως καθημερινά, εκπρόσωποι των δανειστών μας διαψεύδουν διαρροές που προέρχονται από την Ελλάδα. Έτσι, χθες, ήταν η σειρά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου να δηλώσει μέσω εκπροσώπου του, στο Reuters πως οι ελληνικές αρχές παραμένουν σταθερά προσηλωμένες στη συμφωνία τους με το ΔΝΤ και δεν έχουν καμία πρόθεση να ξανανοίξουν ζητήματα, συμπεριλαμβανομένης της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης. 

Πειραματόζωα, της Ρέας Βιτάλη, protagon.gr, 28/05/2010

Δεν μπορεί! Πρέπει να συμμετέχουμε σε κάποιο παγκόσμιο πείραμα εν αγνοία μας. Δεν μπορεί! Κάπου πρέπει να υπάρχουν κάμερες και να μας παρακολουθούν. Κάποιος μας «λούζει» με ακραίες καταστάσεις για αν δούνε πώς αντιδράει ο άνθρωπος στη σύγχρονη κοινωνία. 

Από το 81 και μετά, έβρεξαν χρήμα και παροχές και θέρισαν την απόλυτη απληστία και ξυπασμό. Διαβρωθήκαμε, χάσαμε την ταυτότητά μας, μουτζουρώσαμε την ιστορία μας, βάλαμε σε σμίκρυνση τα προτερήματά μας και μεγέθυνση τα ελαττώματα, στολιστήκαμε το τζούφιο, θεοποιήσαμε το χρήμα, φτάσαμε τα όρια των δικαιωμάτων μέχρι τα χωράφια της αναρχίας και κατοχυρώσαμε με πάθος την έλλειψη υποχρεώσεων. Και όλα αυτά με ηγεμόνες που εκπαίδευαν εξαιρετικά τα πρόβατα-λαό και κατά διαστήματα δήλωναν κοινότυπα «κάνουμε την αυτοκριτική μας». Στο πείραμα βεβαίως συμμετείχε μέρος του λαού… Ας τον ορίσουμε ως αγώνα μεταξύ ξιπασμένων νεόπλουτων και παλαιοπλούσιων (ο ελληνικός λαός δικαιούται αενάως την ταυτότητα του παλαιοπλούσιου).

Σε δεύτερο στάδιο μας λούσανε με «λουριά»…Τα τραβήξανε βίαια. Λουριά που φτάνουνε μέχρι τα χωράφια της ανεντιμότητας καθώς αφορούν κυρίως τους έντιμους παλαιοπλούσιους. Αυτούς που δε φταίνε! Αυτό κι αν έχει ενδιαφέρον ως πείραμα! Και διαπιστώνουν ότι οι ξιπασμένοι δαγκώνουν ακόμα και σήμερα σαν λυσσασμένα σκυλιά τους έντιμους οι οποίοι παρατηρούν με διασταλμένα μάτια… Όπως χρόνια και χρόνια πράττουν!

Greece May Yet Have to Restructure Its Finances,

by Charles Forelle and Tom Lauricella, The Wall Street Journal 28/05/2010

While a restructuring may not take place for another year or two, it's a move that Greece may be unable to avoid, many say, despite assurances to the contrary from officials at the EU and IMF.

Restructuring is essentially a default, under which Greece would renegotiate its debt with bondholders, either lengthening its maturities or reducing the amount it owes, causing bondholders to take a loss.

"At this point, it is very clear that restructuring is the only option," says Lena Komileva of Tullett Prebon in London.

Josef Ackermann, the chief executive of Deutsche Bank, said earlier this month he thought it "doubtful" that Greece would be able to repay all its borrowings.

The EU and IMF's bailout plan, which involves €80 billion ($99 billion) in loans from the 15 other euro-zone countries and 30 billion from the IMF, is designed to keep Greece afloat for a few years while the country enacts giant cuts and fiscal reforms.

While restructurings by sovereign nations are rare, they are invariably painful. In late 2001 Argentina defaulted on $82 billion of debt and investors recovered just 30% of their money, according to Moody's Investors Service. Some holders, who held out for more, are still fighting. Investors holding Russia's debt after its 1998 default recovered about 50%.

Italian priests' secret mistresses ask pope to scrap celibacy rule, by John Hooper, The Guardian 28/05/2010

Dozens of Italian women who have had relationships with Roman Catholic priests or lay monks have endorsed an open letter to the pope that calls for the abolition of the celibacy rule. The letter, thought by one signatory to be unprecedented, argues that a priest "needs to live with his fellow human beings, experience feelings, love and be loved".

It also pleads for understanding of those who "live out in secrecy those few moments the priest manages to grant [us] and experience on a daily basis the doubts, fears and insecurities of our men".

The issue was put back on the Vatican's agenda in March when one of Pope Benedict's senior advisers, Cardinal Christoph Schönborn, the archbishop of Vienna, said the abolition of the celibacy rule might curb sex abuse by priests, a suggestion he hastily withdrew after Benedict spoke up for "the principle of holy celibacy".

Is Europe heading for a meltdown?, by Edmund Conway, Telegraph 28/05/2010

Europe's problem is that the unfortunate game of pass-the-parcel came at just the wrong moment. It resulted in a hefty extra amount of debt being lumped on to its member states' balance sheets when they were least-equipped to deal with it.

Europe was always heading for a crunch. For years, the German and Dutch economies pulled in one direction (high saving, low spending) while the Club Med bloc – Greece, Portugal, Spain, Italy (and their Celtic outpost Ireland) – pulled in the other. At some point, there was always going to be a problem, given that these two economic blocs were yoked together in the same currency, controlled by the same central bank. By triggering the global recession and shovelling an unexpected load of debt on to Greece's balance sheet, the financial crisis has effectively smoked out the European folly.

The Club Med nations – and in many senses Britain – were not so different to sub-prime households: they borrowed cheap in order to raise their standards of living, ignoring the question of whether they could afford to take on so much debt. But, as King points out, sub-prime households – and the banks that lent to them – can usually be bailed out. The International Monetary Fund simply does not have enough cash to bail out a major economy like Spain, Italy or, heaven forfend, Britain. So, again, we find ourselves in unknown territory.

Useless, jobless men – the social blight of our age, by Camilla Cavendish, Times Online 28/05/2010

The fear of losing benefits — of not being able to scramble back on to the lifeboat if you fall off — is a huge disincentive to change your circumstances, let alone report them. One in seven working-age households is dependent on benefits for more than half its income. More than half of all lone parents depend on the State for at least half their income. William Beveridge would be horrified to discover that the safety net he designed has become a trap, creating generations of worklessness and dwindling self-esteem. It is also creating a glut of unemployed, unwanted, unmarriageable men.

These men were overlooked during a decade of prosperity that did nothing to change their lives. At the beginning of that decade, 5.4 million working-age adults were claiming out-of-work benefits. The same number were still claiming just before the recession struck. Almost a fifth of 16 to 24-year-olds were not in education, employment or training in 1997. The number was identical in 2006. These people stayed put in the Welsh valleys, in Liverpool, in Glasgow, while Eastern Europeans travelled a thousand miles to pick up work on construction sites in London. Immigration reduced the opportunities available to white British men whose poor education made them less attractive candidates, while the benefits system undermined their motivation.

Thinly veiled threat, by Mehdi Hasan, New Statesman 28/05/2010

Is support for a ban among Europe's political leaders, and the alarmist and vitriolic rhetoric that so often goes with it, really an expression of concern for Muslim women? And why, when confronted with a multitude of social and economic problems, including a debt crisis that could destroy its common currency, are they so obsessed with a small piece of cloth that so few women wear over their face? It is difficult to understand why so much political capital across the continent is being spent passing legislation to ban it, despite its minuscule impact on European societies.

In truth, the moves towards a ban seem primarily driven by a fear of Islam, the fastest-growing faith on the continent, and an inability on the part of Muslims and non-Muslims alike to discuss the future of Islam in Europe calmly. As the hijab-wearing British Muslim writer Fareena Alam pointed out in 2006, the controversy over the veil "has more to do with Europe's own identity crisis than with the presence of some 'dangerous other'. At a time when post-communist, secular, democratic Europe was supposed to have been ascendant, playing its decisive role at the end of history, Islam came and spoiled the party."

Or, as Isabel Soumaya, a convert to Islam and vice-president of the Association of Belgian Muslims, put it in an interview with the Washington Post on 15 May, Europe's politicians are "preying on voters' fears". The veil ban, she said, "is racism and a form of Islamophobia".

The Oil Catastrophe, by Michael T. Klare, The Nation  27/05/2010

But corporate officials and their parent companies did not operate in a political vacuum. BP and its subcontractors were able to drill in this location, some forty miles off the Louisiana shore, because the government, first under Bush and then under Obama, has been keen to increase production in the deep waters of the Gulf of Mexico. Ever since it became clear, in the 1990s, that oil output at Prudhoe Bay in northern Alaska was in irreversible decline and that no other onshore location in the continental United States could provide increased levels of petroleum, the government has sought to boost output from the deepwater gulf to moderate the nation's growing dependence on imported energy. To that end, the Bush administration proposed to open up new areas for drilling, including the Arctic National Wildlife Refuge (ANWR) and the Outer Continental Shelf, and to facilitate the efforts of giant energy firms to exploit these resources.

Bush was never able to persuade Congress to approve drilling in ANWR. But he did succeed in expanding drilling in other areas, including the deepwater gulf. Bush's principal instrument in these endeavors was the Minerals Management Service (MMS), the branch of the Interior Department responsible for providing leases for offshore drilling as well as collecting the fees and royalties the companies paid for operating in federal waters.

Confronting the Euro-Crisis, by Jordan Stancil, The Nation 14/05/2010

Now that the Greeks will have to pay the tab for Germany’s export prowess with a deep recession (due to cuts required by the bailout plan), the economic crisis will very likely become political. This leads to the third point, which is that Europe must do more to create political union if it is to have any hope of maintaining its economic union. European countries have achieved a very high degree of economic interdependence, but there is not a vibrant political space at the European level in which citizens can come together to make democratically legitimated decisions about how their economies should be organized, such as what the levels of taxes, spending and redistribution of resources among countries should be. One possible such space would be the European Parliament, which sits in Strasbourg, but few people pay attention to what the Parliament does; even fewer actually vote in elections for its members. The Lisbon Treaty—in force since 2009 and designed to replace the stalled attempt to create a European Constitution—reinforced the powers of the Parliament and provided for a longer-term President of the European Council, which could theoretically create an opening for a charismatic leader around whom Europeans of different nationalities could rally. But the current holder of this post, Belgian politician Herman Van Rompuy, has been virtually absent from the scene during the entire Greek crisis.