(Σαλάμι αέρος...To νέο μας εξαγώγιμο προϊόν, μετά το Σύνταγμα)

Επίσης και η ανοησία είναι ένα πολλά υποσχόμενο προϊόν του τόπου μας:

(Πηγή: Το Βήμα, 29/5/2011, εδώ)

...ανοησία που αν δεν είναι φαιά προπαγάνδα, δείχνει απόψεις ενός κόσμου, λίγο ως πολύ "βολεμένου", με άλλα λόγια, ποιός έχει δουλέψει στον ιδιωτικό τομέα και έχει τέτοια αντίληψη γι' αυτόν (είναι για γέλια!). Α ρε μικρο-ιδιοκτητούληδες και εμποράκοι όλοι σας! (Μ.Β.)

(Ψήφισμα λαϊκής συνέλευσης Πλατείας Συντάγματος)

Ευρώ, αναδιάρθρωση και Δημοκρατία,

του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Γράφω αυτό το μικρό σημείωμα γιατί θέλω να είμαι ξεκάθαρος σε όσα δημόσια υποστηρίζω. Αφορμή πήρα από την όλη προσπάθεια να εισαχθεί δια του αντιστρόφου , δια της μεθόδου του απεταξάμην, συζήτηση για την επιστροφή σε Εθνικό Νόμισμα (οπότε μετά, όσοι ήδη επεξεργάζονται το σενάριο να το φέρουν ως αποτέλεσμα της έλλειψης συναίνεσης ή ως περίπου αναγκαίο κακό...). Είναι τουλάχιστον χαρακτηριστική η προσπάθεια πολλών εντεταλμένων γραφίδων και πρακτόρων επικοινωνίας όλο το σαββατοκύριακο να σηκώσουν τη σχετική συζήτηση ανακαλύπτοντας συνωμοσίες κύκλων της αντιπολίτευσης αλλά και μέσα από την προσπάθεια τρομοκράτησης που στέλνει τον κόσμο στα ATM: έτσι, αν δημιουργηθεί πανικός, κόβεις πιο εύκολα δραχμές ...

Μια αποχώρηση από το Ευρώ στο δικό μου μυαλό συνιστά το τέλος της Ελλάδας ως Εθνικού Χώρου όπως τον ξέραμε ως σήμερα. Η συμμετοχή της χώρας στο Ευρωπαϊκό Πείραμα, επιδίωξη που ξεκίνησε από τη δεκαετία του 1950, όταν υπογράφτηκε και η συνθήκη σύνδεσης με την τότε ΕΟΚ, έχει κυρίως γεωπολιτικά χαρακτηριστικά. Η Ελλάδα επιδιώκει να μετάσχει, τη στιγμή που κορυφώνεται ο ψυχρός πόλεμος και διαμορφώνεται το μεταπολεμικό γεωπολιτικό πεδίο, στο σχηματισμό που φυσιολογικά ανήκει: από πολιτική, οικονομική αλλά και από άποψη κουλτούρας. Πολύ αργότερα δυο ιστορικές φράσεις θα περιγράψουν τα παραπάνω. Τότε αυτές οι φράσεις θα σηματοδοτήσουν μια δήθεν αντιπαλότητα. «Ανήκωμεν εις την Δύσην» όμως δεν είναι παρά η φυσιολογική συνέπεια του «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», αλλοιώς η Ελλάδα θα πάψει να ανήκει στους Έλληνες. Η ένταξη στο Ευρώ, με τη συνακόλουθη απεμπόληση τμήματος της οικονομικής Εθνικής Κυριαρχίας (κάτι που συμβαίνει και όταν η Γερμανία εγκαταλείπει το μάρκο επίσης) στην πραγματικότητα εντάσσεται ομοίως σε αυτή τη γεωπολιτική στρατηγική.

Φυσικά και έχει –αυτή η ένταξη- οικονομική σημασία: σήμερα το ΑΕΠ της χώρας ως μέγεθος δεν είναι παρά μιας μέρας διακίνηση κεφαλαίων στις χρηματαγορές του κόσμου. Η αυτονόμηση του χρηματιστικού κεφαλαίου από το φυσικό κεφάλαιο, μέσω άυλων δικαιωμάτων, δημιούργησε πανίσχυρα «κράτη από χρήμα» που επιβάλλονται στα ιστορικά Κράτη και που μπορούν να τα διαλύσουν αν είναι αυτή η επιθυμία τους. Ο Ευρωπαϊκός Μετασχηματισμός έχει επίσης και αυτή τη σημασία: της διάσωσης του ιστορικού Κράτους ως μήτρας του πολιτισμού και της κοινωνικής οργάνωσης, απέναντι και σε πόλεμο, με τα «κράτη του χρήματος» και την επιδίωξη της επιβίωσης του οικονομικά ισχυρότερου σε μια διαδικασία δαρβινικής επιλογής. Αυτή είναι μια μάχη πυκνή, χωρίς φανερό μέτωπο και σε πλήρη εξέλιξη σήμερα. Είχα την ευκαιρία να εξηγήσω στο «Οι νεοταξίτες ιππότες» γιατί θεωρώ την περίπτωση του Ευρωπαϊκού Νότου ως μείζον επεισόδιο ακριβώς της προσπάθειας για την απόκτηση σφαίρας επιρροής από τα «κράτη του χρήματος» και τους συμμάχους τους, ενόψει του νέου Ασιατικού Κόσμου που προβάλλει.

Ανακεφαλαιώνω: πειραματισμοί με την επιστροφή στη μοναξιά δεν έχουν νόημα. Αντίθετα έχει νόημα να συζητήσουμε στο Ευρωπαϊκό επίπεδο είτε τη λύση που προτείνει ο Γ.Βαρουφάκης (Modest Proposal) είτε να δεχτούμε μια αναδιάρθρωση (όπως κι αν την ονομάσουμε ή σχεδιάσουμε) αλλάζοντας ταυτόχρονα τους όρους της ακολουθούμενης οικονομικής συνταγής και στοχεύοντας στην αλλαγή του ψυχολογικού κλίματος και στην ανάπτυξη της οικονομίας.

Τίποτα ωστόσο δεν πρόκειται να αλλάξει αν η θέσμιση της πολιτείας παραμείνει η ίδια: το κύριο πρόβλημά μας σήμερα είναι ζήτημα πολιτικό, ζήτημα μιας Δημοκρατίας σε Κρίση: κρίση αξιών στο κοινωνικό, κρίση θεσμών στο πολιτικό και ιδιαίτερα στην αντιστοιχία ανάμεσα σε αυτό που ψηφίζουμε ως πρόγραμμα και σε αυτό που καταλήγει να εφαρμόζεται, και τέλος Έλλειμμα Ηγεσίας. Και το πρώτο βήμα για την έξοδο από την Κρίση είναι: εκλογές για την ανάδειξη Συντακτικής Συνέλευσης.

Ο Εχθρός εντός των Τειχών, του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου, konstantakopoulos.blogspot.com 28/05/2011

(...)

Το 2009-10, η Γερμανία συμμάχησε με το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο για να πειθαρχήσει την ευρωζώνη. Επρόκειτο για βαρύ στρατηγικό σφάλμα του Βερολίνου, από τα τόσο συνήθη στη γερμανική ιστορία. Τώρα, οι Γερμανοί αρχίζουν να ψυχανεμίζονται ότι, ενώ αυτοί νόμιζαν ότι έσπρωχναν στην παγίδα τους τους απείθαρχους εταίρους τους στην Ευρώπη, στην πραγματικότητα έπεφταν οι ίδιοι στην παγίδα του Λόιντ Μπλακφέιν και της τράπεζάς του, του Σόρος, του Πόλσον και των άλλων μεγάλων εγκληματιών του «καπιταλισμού της καταστροφής». Βλέπουν ότι, αντί να κάνουν την περιφέρεια αποικία της Γερμανίας, κινδυνεύουν να κάνουν την Ευρώπη αποικία της Γκόλντμαν. Βλέπουν, ένα χρόνο μετά το ελληνικό μνημόνιο-μνημόσυνο, την κρίση να βαθαίνει, το χρέος να αυξάνεται, την Ελλάδα πιο κοντά στη χρεωκοπία, την ¨Ενωση πιο κοντά στη διάλυση. 

Επιπλέον οι Γερμανοί τρομοκρατούνται από τη δύναμη που απέκτησε στο κέντρο της παγκόσμιας εξουσίας το τέρας του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Εμείς σκεφτόμαστε ακόμα με τα εργαλεία του παρελθόντος, νομίζουμε ότι έχουμε να κάνουμε με κράτη και μεγάλες δυνάμεις, με τις αυτοκρατορίες και τους ανταγωνισμούς τους. Δύσκολα καταλαβαίνουμε ότι όλα αυτά είναι σε μεγάλο βαθμό εικονικά, ότι πίσω τους διαγράφεται η σκιά ενός παγκόσμιου υπερκράτους, μιας Αριστοκρατίας του Χρήματος, απέναντι στις βλέψεις της οποίας προσπαθούν να προβάλλουν κάποια αντίσταση ότι απέμεινε από ανεξάρτητα κράτη στις ΗΠΑ, τη Γερμανία, τη Ρωσία, την Κίνα.

Δέσμιοι των αγορών, του νεοφιλελευθερισμού και του Μάαστριχτ, οι Γερμανοί δεν μπορούν και δεν θέλουν να αναπτύξουν, ακόμα τουλάχιστο, τη ριζικά διαφορετική στρατηγική που απαιτεί η αντιμετώπιση της οικονομικής και της ευρωπαϊκής κρίσης, της κρίσης χρέους και του έρποντος ολοκληρωτισμού των αγορών. Αρχίζει όμως μια μερίδα τους να κάνει τα πρώτα δειλά, αλλά σημαντικά διορθωτικά βήματα, και τα βήματα είναι υπέρ της Αθήνας. Ποιόν βρίσκουν απέναντι; Την ελληνική κυβέρνηση (και οι δύο λέξεις σε εισαγωγικά), που δεν θέλει να δυσαρεστήσει το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο και ιδίως την πιο ριζοσπαστική, αμερικανοεβραϊκή του “φράξια”! Σε αυτό το εξωφρενικό σημείο βρισκόμαστε, ο εχθρός εντός να είναι πολύ φοβερότερος από τον εχθρό εκτός των πυλών!

Η Ελλάδα στο πλευρό των τραπεζών

Oι Γερμανοί διαπιστώνουν το προφανές, αυτό δηλαδή που καταλαβαίνει και ένας πρωτοετής φοιτητής οικονομικών. Αν ήταν δύσκολο να πληρωθεί το ελληνικό χρέος πριν από το Μνημόνιο, είναι αδύνατο να πληρωθεί ένα χρόνο μετά. Το χρέος αυξήθηκε, η οικονομία βυθίστηκε σε πρωτοφανή ύφεση. Τα μόνο που κατάφερε το Μνημόνιο είναι, πρώτον, να αυξήσει το χρέος, δεύτερον να εξασφαλίσει με το δάνειο την τροφοδοσία από τα κράτη, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, όχι της ελληνικής οικονομίας αλλά των διεθνών τραπεζών, με λίαν επικερδή μάλιστα τοκογλυφικά επιτόκια, τρίτον να επιτείνει την ελληνική αδυναμία και άρα, την πιθανότητα να δεχθεί η Αθήνα νέα μέτρα εθνικού αυτοχειριασμού, σαν αυτά που προτείνει τώρα η κυβέρνηση. Το ελληνικό χρέος αυξάνεται, η Ελλάδα είναι πιο κοντά στη χρεωκοπία, η Ευρώπη πιο κοντά στη διάλυση, οι αγορές κάνουν πάρτυ και ετοιμάζονται να κατασπαράξουν την ελληνική δημόσια περιουσία, δηλαδή την περιουσία του ελληνικού λαού, όπως κάποτε οι τσιφλικάδες έπνιγαν στα δάνεια τους κολλήγους και τους έκαναν δουλοπάροικους. Μια κατεστραμμένη, ημιθανής Ελλάδα θα μείνει εσαεί στο έλεος των αγορών και μαζί της η Ευρώπη, που οι αγορές μπορούν να την κρατάνε κι αυτή όμηρο της απειλής να “χρεωκοπήσουν” ένα μέλος της.

Ενώπιον αυτής της πραγματικότητας, ο Σόιμπλε έριξε την ιδέα της αναδιάρθρωσης, της διαγραφής μέρους του χρέους, πιο υπαινικτικά στις δημόσιες τοποθετήσεις του, πιο ανοιχτά στο παρασκήνιο. Να απαλλάξουμε τους ¨Ελληνες από ένα σημαντικό μέρος του χρέους, το μισό π.χ.. Να βάλουμε τις τράπεζες, που με τις απάτες τους άλλωστε ξεκίνησαν την οικονομική κρίση, να πληρώσουν κι αυτές, να συμμετάσχουν στα ρίσκα των επενδυτικών τους επιλογών. Δεν μπορεί να κινητοποιούνται οι προϋπολογισμοί για να σώζονται οι τράπεζες και να αφήνουμε τα κράτη να χρεωκοπούν. Αυτή ήταν η λογική του Σόιμπλε και μιας σημαντικής μερίδας του γερμανικού πολιτικο-οικονομικού κατεστημένου.

(...)

Αθήνα: πορεία προς καταστροφή

Η παρούσα κυβέρνηση είναι έξοχη στο σερβίρισμα του φαγητού που μαγειρεύουν οι μάγειροι των αγορών και που έρχεται ως πακέτο, μαζί με την ΅επικοινωνία΅κλπ., μέσω της Διεθνούς των Συμβούλων του Πρωθυπουργού. Δεν πρόκειται όμως περί φαγητού, αλλά περί δηλητηρίου. Το χρηματιστικό κεφάλαιο έχει επιλέξει όχι την αντιμετώπιση της κρίσης, αλλά τη χρήση της για να επιτύχει τις πολιτικο-οικονομικές του επιδιώξεις. Θέλει να κάνει τη Βουλγαρία Κίνα, την Ελλάδα και τη Νότια Ευρώπη Βουλγαρία και θέλει να το κάνει χωρίς κραδασμούς. 

Αμφιβάλλουμε πολύ ότι θα πετύχει αυτό το τελευταίο. Αν ο ελληνικός λαός δεν ανατρέψει αυτές τις πολιτικές, η παρούσα κυβέρνηση θα έχει προσφέρει, πριν από την αναπόφευκτη πτώση της, μια τελευταία, σπουδαία υπηρεσία στους διεθνείς τραπεζίτες, με τα μέτρα που παίρνει, βάζοντας όμως τα θεμέλια για έναν εμφύλιο πόλεμο ή μια εθνική καταστροφή στην Ελλάδα. ¨Όπως και το μνημόνιο, έτσι και τα μέτρα που προτείνει αυτές τις μέρες η κυβέρνηση, κατ¨εντολήν των ξένων, δεν έχουν φτιαχτεί για να πετύχουν. ¨Εχουν φτιαχτεί για να αποτύχουν, φέροντας σε χειρότερη θέση τη χώρα, αφού προηγουμένως της αρπάξουν ότι έχει και δεν έχει. 

Privatisation Without Representation: European democracy’s last gasp, by Yanis Varoufakis, yanisvaroufakis.eu 24/05/2011

Once upon a time, the crying call for parliamentary democracy was: No taxation without representation.

Centuries passed and the democratic right to representation in all debates prior to taxation decisions was won.

Then came the idea that Europe’ peoples should join together, forming a European Union in order to demonstrate to the rest of the world the power of democracy; lighting the beacon that would shine in perpetuity from the top of some imaginary hill carrying to the four corners of the world the message that democracy works; that different people, speaking different tongues, believing in different creeds, can be brought together in a commonwealth of the free that is founded on the simple, yet ever so powerful, principle of democratic representation.

Lastly came the euro crisis. All of a sudden, the beacon faded into a flickering glimmer. Greece became the first country in which Europe itself imposed the harshest form of taxation: privatisation; i.e. the forced expropriation of our common property.

Naturally, a people, just like any family or business, have every right to sell part of their property. On occasion, it may indeed be sensible to do so. But what is happening today in Greece is of a different, malignant, ilk: Our European leaders have taken it upon themselves not only to decide that the Greeks will sell the family silver but, astonishingly, to effect the sale themselves.

There are of course arguments that the Greeks owe that money and what we are now witnessing is a form of confiscation, of foreclosure. But this would be to identify a people with their state and to assume perfect equivalence between the rights a state’s vocal creditors with the rights of voiceless citizens.

This is a poignant moment in Europe’s history. A moment when democratically minded Irish, Scots, French, English, Italians, Germans, Welsh, Portuguese ought to observe with a minute’s silence. For this is the moment when Europe’s democratic soul is being buried. In Athens where it was born.

Η Γερμανία οφείλει περισσότερα στην σπάταλη ευρωπαϊκή περιφέρεια, από sofokleous10.gr 27/05/2011

Ένας εύκολος τρόπος για την ενίσχυση της υποστήριξης προς την Ελλάδα είναι η υιοθέτηση της ιδέας του λεγόμενου ‘μπλε ομολόγου’, κατά τις πρόσφατες προτάσεις των Ζακ Ντελπλά και Τζέικομπ φον Βάιζακερ του Ινστιτούτου Μπρύγκελ. Όπως υποστήριξαν, οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή της Ευρωζώνης μπορούν κάλλιστα να συγκεντρώσουν και να χρηματοδοτήσουν από κοινού ένα μέρος του εθνικού χρέους τους – ίσως το 60%, αν και μπορεί και πιο λίγο – με ένα ενιαίο ευρωπαϊκό ομόλογο ανώτατης εξασφάλισης που θα διαθέτει κοινές και ποικίλες εγγυήσεις. Αυτή η επιλογή θα μας δώσει ένα χρεόγραφο που θα αποτιμάται σε ευρώ και που οι άλλες χώρες θα θέλουν να κρατήσουν – κι έτσι το ευρώ θα γίνει πραγματικό αποθεματικό νόμισμα και θα οδηγηθούμε στη μείωση του συλλογικού κόστους δανεισμού της Ευρώπης. Ο περιορισμός της εξυπηρέτησης του κόστους ενός σημαντικού μέρους του ελληνικού χρέους θα βοηθήσει πραγματικά την Ελλάδα.

Ο Πολ ντε Γκράου κατέθεσε πιο πρόσφατα μια τροποποιητική πρόταση για τα μπλε ομόλογα, κατά τρόπο που θα διασφαλίσει οικονομικά οφέλη και για τη Γερμανία. Η πρόταση αυτή  περιλαμβάνει διαφοροποιήσεις στις συμβολές των χωρών στο κόστος εξυπηρέτησης των μπλε ομολόγων, έτσι ώστε χώρες με χαμηλότερη αναλογία χρέους προς ΑΕΠ να συμβάλουν λιγότερο. Η πρόταση ανταποκρίνεται σε μια απολύτως κατανοητή γερμανική αντίρρηση στην πρόταση των απλών μπλε ομολόγων. Αν η Γερμανία καταφέρει να δει ευρύτερα το συμφέρον της και τη σημασία της διατήρησης του σχεδίου του ευρώ μπορεί να υιοθετήσει την πρόταση του μπλε ομολόγου. Αλλά απαιτείται και η ενίσχυση της γερμανικής συμβολής – πιο επιθετική επέκταση της εγχώριας ζήτησης και αποδοχή ενός εθνικού πληθωρισμού υψηλότερου από τον πληθωρισμό στόχο της Ευρωζώνης – προκειμένου να αποζημιώσει την Ελλάδα για τη συμβολή της στην γερμανική ανταγωνιστικότητα, τις γερμανικές εξαγωγές και την γερμανική ανάπτυξη.

Ο Ψυχάρης ψάχνει για… λοχία, από parallhlografos.wordpress.com 30/05/2011

1. Οι ερευνητές της Κάπα Research κάτω από την εύπεπτη λέξη “διακυβέρνηση” επιχείρησαν να κρύψουν το γεγονός ότι το ερώτημα αφορά ξεκάθαρα στο πολίτευμα.

2. Οι τρεις επιλογές που δίδονται στους ερωτώμενους περιλαμβάνουν το παρόν πολίτευμα και δύο εκδοχές εκτροπής προς την ολιγαρχία και την απολυταρχία. Κανένα ενδεχόμενο αμεσότερης δημοκρατίας, παρά μόνο εκτροπής ή ολικής κατάργησης της δημοκρατίας.

3. Τόσο η δεύτερη επιλογή (επιτροπή τεχνοκρατών) όσο και η τρίτη (πρωθυπουργική μοναρχία) προβάλλονται συστηματικά τους τελευταίους μήνες, ως λύσεις για το “πρόβλημα” του πολιτικού κόστους.

Τι μας λέει λοιπόν ο κυρ Σταύρος και αφέντης Τσουτσουλομύτης (πάντα με την επιστημονική βοήθεια της Κάπα Research); Ότι το 53% του πληθυσμού μπούχτισε από την πολλή δημοκρατία και πως απάντηση στην οικονομική κρίση θα δώσει ένας πρωθυπουργός αυτοκράτορας ή μία ομάδα τεχνοκρατών που θα καταργήσει την κυβέρνηση. Και δεν θα ήμουν εντελώς διστακτικός να πιστέψω ότι ο τρομοκρατημένος -από τους τυφλούς πολυβολητές Παπακωνσταντίνου, Λοβέρδο, Πάγκαλο, Δαμανάκη- λαός θα μπορούσε πράγματι να φτάσει στο σημείο να θέλει αφέντη στο σβέρκο του. Αλλά αυτή η ύποπτη έλλειψη επιλογής για άμεση δημοκρατία ή έστω για εκλογή σώματος εκτάκτου ανάγκης, όπως και να το κάνουμε, κάτι λέει.

Οι γεροντοέρωτες των αστών με κάθε μορφή ολιγαρχίας δεν έχουν καταντήσει απλώς κλισέ, αλλά έχουν ξεπεράσει και κάθε όριο κακής αισθητικής. Και η χιλοειπωμένη ρετσέτα περί σταλινισμού από τους τιμητές της “αστικής δημοκρατίας” συνεχίζει να πλασάρεται ως αποστομωτική απάντηση… δια πάσα νόσο και πάσα μαλακία.

Ζαphod

Υ.Γ. Στην ίδια έρευνα το 62% των ερωτώμενων διαφωνούν με τις εφαρμοζόμενες πολιτικές της τρόικας και ταυτόχρονα το 53% θεωρούν θετικό το γεγονός ότι βρισκόμαστε κάτω από τον οικονομικό έλεγχο της τρόικας! Αν κάτι μαθαίνουμε από την Κάπα Research με σιγουριά είναι ότι η σχιζοειδής διαταραχή είναι πολύ συνηθισμένη στον ελληνικό πληθυσμό.

Βομβαρδισμοί και εκτελέσεις αμάχων, του Sadek Hadjeres, Η Καθημερινή, 29/5/2011.

"Ο σημερινός αναγνώστης μπορεί να βρει στο σχετικό λήμμα της διαδικτυακής εγκυκλοπαίδειας Wikipedia (Αλγερία, 8 Μαΐου 1945) αντικειμενικά, ακριβή και αξιόπιστα στοιχεία. Οι μουσουλμάνοι, θύματα της σφαγής έφθαναν τις 40.000 σύμφωνα με ορισμένες πηγές (με χαμηλότερη εκτίμηση τους 8.000), ενώ οι Ευρωπαίοι νεκροί των ταραχών δεν ξεπέρασαν τους εκατό. Οταν μνημόνευσα τα στοιχεία αυτά σε διεθνές συνέδριο του 1950, ορισμένοι με ρώτησαν μήπως έσφαλα, προσθέτοντας ένα επιπλέον μηδενικό στο έντυπο κείμενό μου. «Γιατί τότε δεν πήρατε τα όπλα;», με ρώτησε κάποιος άλλος. Πιο αποτρόπαιες, όμως, κι από τους αριθμούς των νεκρών είναι οι μέθοδοι. Στις πόλεις και τα χωριά, άνδρες κάθε ηλικίας μεταφέρθηκαν με φορτηγά στις χαράδρες της Χεράτα, όπου εκτελέσθηκαν. Μερόνυχτα ολόκληρα, στρατιώτες και Γάλλοι πολιτοφύλακες πυροβολούσαν αδιακρίτως εναντίον περαστικών σε δρόμους ή αγροτικές οδούς. Το πυροβολικό, η αεροπορία και τα πολεμικά πλοία της Γαλλίας βομβάρδιζαν ακόμη και τα πιο απομονωμένα χωριά. Η οσμή της σήψης γέμιζε τον αέρα".

Ο Μισέλ δολοφονεί τον Ουελµπέκ. Το νέο µυθιστόρηµα του γάλλου συγγραφέα αναφέρεται στην πολιτισµική αποσύνθεση των σύγχρονων κοινωνιών, Το Βήμα, 22/5/2011.

"«Κι εµείς είµαστε προϊόντα» λέει ο συγγραφέας Μισέλ Ουελµπέκ ξεφυλλίζοντας το εγχειρίδιο χρήσης της καινούργιας φωτογραφικής µηχανής του νεαρού καλλιτέχνη Ζεντ Μαρτέν. «Είµαστε πολιτισµικά προϊόντα. Κι εµάς θα µας χτυπήσει η αχρηστία. Η λειτουργία του µηχανισµού είναι πανοµοιότυπη –µε τη διαφορά ότι συνήθως δεν γίνεται κάποια εµφανής τεχνική ή λειτουργική βελτίωση. Αποµένει µόνο το αίτηµα για καινοτοµία στην αγνή του µορφή» καταλήγει ο ήρωας του πολυσυζητηµένου γάλλου συγγραφέα Μισέλ Ουελµπέκ που δεν είναι άλλος απ’ τον ίδιο του τον εαυτό σε µυθοποιηµένη περσόνα".

(Ο γύρος του θριάμβου, και εδώ)

 (H ΑΠΡΟΝΟΗΣΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΜΗΘΕΑ, ΝΕΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΩΣΤΑ ΤΣΟΚΛΗ)

Η ώρα και το αίτημα,

του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Συνεχίζω εδώ σήμερα μια συζήτηση που άνοιξε με αφορμή την ανάγκη διατύπωσης ενός αιτήματος. Στο χθεσινό άρθρο του ο ΜΒ (εδώ) διατυπώνει την άποψη ότι:«Μόνο που το Αίτημα πάντα προϋποθέτει αιτούντα. Ο αιτών, το αίτημα και η απάντηση σ’ αυτό στοιχίζονται. Αυτό, με άλλα λόγια, σημαίνει ότι όσο το νεοελληνικό πλήθος κινείται σε κεκτημένη ταχύτητα ιδιώτευσης, ευδαιμονισμού και «ολίγον λούφας» από την πραγματικότητα, τα όποια αιτήματά του θα είναι άσφαιρες βολές στον αέρα. Η κοινωνική δυναμική λείπει. Αυτή είναι η κυρίαρχη, γιατί περικλείει τους υλικούς όρους επιβίωσης, την ιδεολογία (με την ευρεία έννοια), ιστορική και πατριωτική αίσθηση. Και το Σύνταγμα είναι η κορύφωση, το απόσταγμα όλων αυτών. Αλλιώς, δεν νοιάζει κανέναν το Σύνταγμα. Με ποδήλατα, facebook και Twitter, με απισχανσμένη νεολαία, με έντρομους μεσήλικες...δεν βγαίνει Αίτημα. Αυτό το πραγματικό κενό καλύπτουν, φωτίζοντας το, οι «αιρετικοί προτεστάντες» του ΚΚΕ, η «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε» ροζ αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, οι μηδενιστές μπαχαλάκηδες, οι γραφικοί εθνο-πατριώτες».

Το αίτημα για θέσμιση, όπως το διατύπωσα νωρίτερα στο άρθρο «Συντακτική Συνέλευση», αίτημα που πιστεύω ότι θα στοιχηθεί τελικά με κάποια μορφή του στη σημερινή ιστορική στιγμή, δεν είναι ένα αίτημα μιας κάστας διανοουμένων χωρίς επαφή με την πραγματικότητα. Ούτε ποτέ θα είχε ελπίδες ένα αίτημα που διατυπώνεται, χωρίς, έστω την ανοχή, του Ελληνικού Λαού. Η διατύπωση αιτήματος από το Λαό, ως πολιτική πράξη, έχει μέσα της το κοινωνικό υποκείμενο που παράγει το αίτημα αλλά και που ταυτόχρονα βρίσκει τα σύνορά του σε αυτό. Εξηγούμαι: αν υπάρξει τελικά ένα οποιοδήποτε αίτημα, αυτό, σε μια aposteriori ερμηνευτική θα αποδοθεί σε μια κοινωνική δυναμική που τώρα μπορεί να μην είναι φανερή με τις παλιές μας αναλυτικές συνήθειες. Γιατί για την ερμηνεία που εκ των υστέρων θα αντιστοιχίσουμε στην εποχή μας, θα ανατρέξουμε πρώτα στο αίτημα που αυτή διατυπώνει σήμερα.

Επιχείρησα επίσης, στο «Συντακτική Συνέλευση», να δώσω μια ερμηνευτική θεώρηση της πορείας του Ελληνικού Λαού (πορεία που έχει γεωγραφικό Χώρο, Κοινωνικό Τρόπο και αν θέλεις και Εθνικό Μύθο) μέσα από τις εκδηλώσεις των Συνταγματικών του στιγμών. Και δεν έχω καθόλου την αίσθηση της «τακτοποίησης ημιυπαιθρίων» ή της «περαίωσης», όταν περιδιαβαίνω τον ιστορικό χρόνο του νέου Ελληνικού Κράτους. Αναζητώντας τις Συνταγματικές στιγμές ανακαλύπτω ότι, μετά το 1843, έχουμε σχεδόν μία σε κάθε γενιά, μία σε κάθε τριάντα χρόνια. Ας μην ξεχνάμε ότι το 1875 έχουμε την Αρχή της Δεδηλωμένης: διατυπώνεται και τελικά επικρατεί Συνταγματικό Αίτημα που διασφαλίζει ότι η αναλογία της ψήφου στην κάλπη οδηγεί στο κυβερνητικό αποτέλεσμα που αυτή δεικνύει χωρίς άλλη διαμεσολάβηση. Το κίνημα στου Γουδή το 1909, θα φέρει το Σύνταγμα του 1911. Η ήττα του ’22 φέρνει, προσωρινά, την πρώτη αβασίλευτη δημοκρατία στη χώρα –κι αυτό αποτυπώνεται στο Σύνταγμα του 1927. Σήμερα κατανοούμε όλες αυτές τις στιγμές μέσα από κοινωνικές δυναμικές. Θυμίζω επίσης ότι το Σύνταγμα του 1975 είναι, το καθυστερημένο (χρονικά) Σύνταγμα που απαιτεί ολόκληρη η μεταπολεμική Ελλάδα, το οποίο επιχειρεί να φέρει πολύ νωρίς, ήδη από τη δεκαετία του  1960, η ομάδα της Σοσιαλιστικής Ένωσης (Τσάτσος, Καραμανλής, Παπαληγούρας...) και αποτυγχάνει. Αυτή η αποτυχία της αποτύπωσης του Κοινωνικού στη θέσμισή του, κι ενώ το Κοινωνικό εξελίσσεται, οδηγεί στη διάλυση του πολιτικού συστήματος τότε, στην ωμή και απροκάλυπτη επέμβαση του ξένου παράγοντα σε βάρος του κοινωνικού...Κι όλο αυτό εμένα δε μου κάνει «τακτοποίηση»...

Δε θα επιχειρηματολογήσω άλλο: θεωρώ, αντίθετα από τον ΜΒ, ότι στο Σύνταγμα, απεικονίζεται και δεν «τακτοποιείται» η πορεία του Λαού προς τη Δημοκρατία και κάνω υπομονή να δω τη διαμόρφωση του νέου αιτήματος –θα ρίξει τότε περισσότερο φως στην κοινωνική δυναμική. Υποπτεύομαι ότι, η Διαδικτυακή Κοινωνία που τώρα δημιουργείται, θα δώσει τον τόνο. Μπορεί να θελήσει να δοκιμάσει την άνοδο στο προσκήνιο θεσμών που λειτουργούν λιγότερο ιεραρχικά, περισσότερο (ναι , περισσότερο) δομημένα γύρω από σαφείς διαδικασίες, περισότερο αμεσοσυμμετοχικά. Μια νέα αρχή της δεδηλωμένης θα πάει πιο πέρα την αδιαμεσολάβητη Διακυβέρνηση: η αναλογία ανάμεσα στο αποτέλεσμα της κάλπης και στην Κυβέρνηση είναι πρωτίστως μια προγραμματική αναλογία και μια κυβερνητική πλειοψηφία που αποτυγχάνει να στοιχηθεί με τον προγραμματικό της λόγο μπορεί να υποβληθεί μέσα από δημοψήφισμα σε έλεγχο αυτής της στοίχισης.

Φυσικά και δε στοιχηματίζω για την εξέλιξη των πραγμάτων...

Τέλος, όσον αφορά στις αναφορές και στο εν γένει σκεπτικό του ΜΒ  για την καθαγιασμένη και άσπιλο αριστερά του τόπου μας, απλά θα σημειώσω, με θλίψη, ότι η αριστερά προτιμάει να είναι αγία αλλά όχι κυβερνώσα. Κι εγώ τάζω μονάχα στα παιδιά...

Ανατομία της ελληνικής κρίσης και προτάσεις για ανάπτυξη, από τους Κώστα Αζαριάδη, Γιάννη Μ. Ιωαννίδη, Χριστόφορο Α. Πισσαρίδη, Athens Review of Books, 26/04/2011

Οι υπογράφοντες το άρθρο αυτό πιστεύουν ότι τα μέτρα δημοσιονομικής λιτότητας και οικονομικής μεταρρύθμισης του Μνημονίου είναι απαραίτητα σαν πρώτο βήμα. Αλλά πρέπει να συνοδευθούν από ισχυρότατο πρόγραμμα αναπτυξιακής πολιτικής ώστε να απομακρύνουν τη χώρα από τον φαύλο κύκλο μειούμενης παραγωγής, αυξανόμενης ανεργίας και εξαπλούμενων χρεοκοπιών. Προτείνουμε λοιπόν δεκαεπτά μέτρα τα οποία θα έχουν διττό αποτέλεσμα. Πρώτο, θα αυξήσουν τον ρυθμό οικονομικής μεγέθυνσης κατά τουλάχιστον 4% τον χρόνο, επιτρέποντας έτσι στην Ελλάδα όχι μόνο να ικανοποιήσει τις δανειακές της υποχρεώσεις, αλλά, κάνοντας βαθιές τομές, να βελτιώσει σημαντικά την παραγωγικότητα και τη διεθνή ανταγωνιστικότητά της και να μπει σε σταθερή τροχιά ευημερίας. Και, δεύτερον, θα αντιστρέψουν τις προσδοκίες και του ελληνικού λαού και της διεθνούς κοινής γνώμης για το μέλλον της χώρας.

Βαθιές τομές στην οργάνωση της παραγωγής, τη διοίκηση και την κοινωνική δομή θα μεταφέρουν το κύριο βάρος της οικονομικής ανάπτυξης από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα, θα περιορίσουν τα μονοπωλιακά προνόμια, θα καταργήσουν τις πολιτικές δυναστείες και θα περιορίσουν την εξουσία των εργατικών συνδικάτων. Η κεντρική κυβέρνηση θα παραμείνει υπεύθυνη μόνο στους χώρους της δικαιοσύνης, άμυνας και προστασίας του πολίτη, κοινωνικής δικαιοσύνης και αναδιανομής και υποδομών.

Οι μεταρρυθμίσεις που προτείνουμε επιδιώκουν ώστε μέσα σε μία πενταετία από την εφαρμογή τους να αυξηθεί η παραγωγικότητα από το 80% στο 120% της μέσης στην ΕΕ-27, δηλαδή στο επίπεδο των ευπόρων μελών της ΕΕ, και το εθνικό εισόδημα από 240 σε 350 δισ. ευρώ, και να δημιουργηθούν 1,2 εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, έτσι ώστε να απασχοληθούν 800 χιλιάδες νέοι και να απορροφηθούν 400 χιλιάδες εργαζόμενοι από τον δημόσιο τομέα οι οποίοι θα πλεονάζουν. Τέτοια βελτίωση της παραγωγικότητας απαιτεί μαζικές επαναστατικές παρεμβάσεις σε τέσσερις στυλοβάτες της εθνικής οικονομίας: (α) Διαφθορά και δημόσια διοίκηση· (β) υποδομές και ανθρώπινοι πόροι· (γ) αγορές και ανταγωνισμός· και (δ) ασφαλιστικό, φορολογία και δημόσιο χρέος. 

(...)

[Ασφαλιστικό σύστημα, δημόσιο χρέος, φόροι] Τριάντα χρόνια δημοσιονομικών ελλειμμάτων με μέσο όρο 7,5% του ΑΕΠ έχουν φέρει το κράτος στο χείλος του γκρεμού, με το (ακαθάριστο) δημόσιο χρέος στο 150% του ΑΕΠ και τους πιστωτές μας απρόθυμους να μας δανείσουν με επιτόκιο κάτω από 12%. Η έκλυτη σπατάλη και η αβεβαιότητα για το μέλλον τούς αποθαρρύνουν. Το 2007, η κυβέρνηση δαπάνησε 45% του εθνικού εισοδήματος και συνέλεξε λιγότερο από 40% σε φόρους. Οι φορολογικές υπηρεσίες και η πολιτική τους ηγεσία απέτυχαν να συλλέξουν ή καταχράστηκαν ένα τέταρτο των νομίμων φόρων. Παρ’ όλα αυτά, οι φόροι στα κέρδη και αποθεματικά είναι από τους υψηλότερους της ΕΕ-27. Πληθώρα πολυεθνικών και ελληνικών επιχειρήσεων εγκαταλείπουν την Ελλάδα.

Η δημοσιονομική κρίση επιδεινώνεται από την απελπιστική κατάσταση των συστημάτων ασφάλισης και υγείας. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα του ΟΟΣΑ χωρίς ατομικούς συνταξιοδοτικούς λογαριασμούς (ΑΣΛ), ενώ οι συντάξεις είναι οι πλέον γενναιόδωρες: πληρώνουν 96% των μέσων αποδοχών, αρχίζουν από ηλικία 58 ετών και κοστίζουν 13,5% του ΑΕΠ. Αντιθέτως, στις χώρες του ΟΟΣΑ οι συντάξεις πληρώνουν κατά μέσο όρο 61% των αποδοχών, αρχίζουν από ηλικία 63 ετών και κοστίζουν 10% του ΑΕΠ.

Η διοίκηση των δημοσίων νοσοκομείων στελεχώνεται με πολιτικά κριτήρια, και λειτουργεί ανεξέλεγκτα και χωρίς προϋπολογισμούς. Η χρήση φαρμάκων είναι υπερβολική. Αποτέλεσμα: δημιουργούνται ελλείμματα που είναι συνολικά 2% του ΑΕΠ.

Η έλλειψη εκπαιδευμένου προσωπικού είναι τεράστια, οι γιατροί και νοσοκόμοι δεν αμείβονται επαρκώς και σαν αποτέλεσμα είναι επιρρεπείς σε δωροδοκίες από ασθενείς που απλά επιθυμούν περίθαλψη ποιότητας. Αποτέλεσμα: οι Ελληνίδες ζουν τώρα δύο χρόνια λιγότερα από τις Ισπανίδες, ενώ ζούσαν το ίδιο το 1960.

Οι ξένες επενδύσεις ωθούν την οικονομική ανάπτυξη παντού. Για να φθάσει η Ελλάδα τουλάχιστον το μέσο επίπεδο της ΕΕ, προτείνουμε δραστική μείωση των φόρων για άτομα και επιχειρήσεις, με παράλληλη μέριμνα για τα οικονομικά αδύνατα στρώματα και τους συνταξιούχους. Τονίζουμε ότι και η ανισότητα και η φτώχεια το 2008 φέρνουν την Ελλάδα στην τρίτη χειρότερη θέση της ΕΕ.

[ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ] Με αφετηρία τη διεθνή εμπειρία και τις κρατούσες απόψεις στη σύγχρονη οικονομική επιστήμη, συγκεκριμένα προτείνουμε τα εξής.

Πρόταση 1: Μετά από συνολική θητεία δώδεκα ετών, οι βουλευτές συνταξιοδοτούνται αναγκαστικά και στη συνέχεια αποκλείονται από οποιοδήποτε αξίωμα ή μισθωτή εργασία στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

Η πρόταση αυτή επιδιώκει να αποθαρρύνει την πολιτική σαν διά βίου σταδιοδρομία και να ενισχύσει τη συνεχή ανανέωση του πολιτικού κόσμου

Πρόταση 2: Κοινοπραξίες κατασκευαστικών εταιρειών, ιδιωτών επενδυτών και άλλων αναλαμβάνουν εκτέλεση και συντήρηση συγχρόνων δικτύων αυτοκινητοδρόμων, λιμένων, αεροδρομίων, σταθμών και λιμένων αναψυχής. Καταβάλλουν το κόστος κατασκευής έναντι αποκλειστικής και αφορολόγητης εκμετάλλευσης για 30 χρόνια.

Πρόταση 3: Σφετερισμοί, δωροδοκίες και άλλες σοβαρές καταχρήσεις δημοσίων πόρων χαρακτηρίζονται ως ιδιώνυμα αδικήματα για πολιτικούς, ηγέτες εργατικών σωματείων και επιχειρήσεων, και υψηλά ισταμένους δημόσιους λειτουργούς. Η δίωξη τέτοιων αδικημάτων δεν παραγράφεται και εκδικάζεται μέσα σε ένα χρόνο από ειδικά διοικητικά δικαστήρια. Οι ένοχοι τιμωρούνται με σοβαρά πρόστιμα, στέρηση σύνταξης και φυλάκιση. 

Με άλλα λόγια, η κλεπτοκρατία που έχει πλέον εδραιωθεί μόνιμα στην Ελλάδα πρέπει να καταπολεμηθεί ανελέητα και δικαστικά. Την στιγμή που γράφεται το κείμενο αυτό, η νομοθετική διαδικασία έχει ξεκινήσει για την αναθεώρηση του Νόμου περί Ευθύνης Υπουργών, και σύμφωνα με τον Τύπο, υπερψηφίστηκε επί της αρχής η εξίσωση της χρονικής παραγραφής των αδικημάτων με τον χρόνο για όλους τους πολίτες (αντί πέντε ετών που ίσχυε προηγούμενα για υπουργούς), δυνατότητα κατάσχεσης οικονομικών ωφελημάτων που προέκυψαν από παράνομη πράξη υπουργού, η απαγόρευση κίνησης λογαριασμών και τίτλων του κατηγορούμενου, ακόμη και επιβολή περιοριστικών όρων, κ.λπ. Οπωσδήποτε αυτό αποτελεί μία καλή αρχή, αλλά η πράξη θα δείξει σε ποιο βαθμό οι ελληνικές κυβερνήσεις, το Ελληνικό Κοινοβούλιο και οι ελληνικές δικαστικές αρχές προτίθενται να χρησιμοποιήσουν τον νόμο αυτό αποτελεσματικά.

Πρόταση 4: Επιλέγονται, με ανοιχτές διαδικασίες, εταιρείες λογισμικού οι οποίες αναλαμβάνουν να εκσυγχρονίσουν όλες τις δημόσιες υπηρεσίες το τάχιστο δυνατό και να τις συμβουλεύουν για πέντε χρόνια.

Εκτιμούμε ότι το κόστος αυτής της πρότασης είναι 5 δισ. ευρώ.

Πρόταση 5: Η απασχόληση στον γενικό δημόσιο τομέα μειώνεται διαδοχικά από 1100 σε 700 χιλιάδες με πώληση όλων των δημοσίων επιχειρήσεων και κατανέμεται με ορθολογικά κριτήρια. Δημόσιοι υπάλληλοι που πλεονάζουν παίρνουν αναγκαστική άδεια με 80% των αποδοχών τους για 3 χρόνια, 60% για τα επόμενα δύο, καθώς και τις αναλογούσες ασφαλιστικές εισφορές. Άτομα άνω των 55 ετών υπόκεινται σε ειδική μεταχείριση.

Εκτιμούμε ότι έτσι οι αμοιβές στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, που αντιστοιχούν σε 13,9% του ΑΕΠ, δηλαδή 33,5 δισ. ευρώ, θα μειωθούν στο 12,7% στο διάστημα 2011-2013, 10,8% στο 2014-15 και 10,3% στο 2016 και μετέπειτα. Συνολικά, οι ετήσιες αμοιβές στο Δημόσιο θα μειωθούν κατά 8,6 δισ. ευρώ, επιτρέποντας έτσι στην κυβέρνηση να αυξήσει τους μισθούς αυτών που παραμένουν.

Πρόταση 6: Προαγωγές στο Δημόσιο γίνονται αξιοκρατικά, και επιβλέπονται από επιτροπές προϊσταμένων και τον Γενικό Επιθεωρητή Διοίκησης. Οι απολαβές των κατωτέρων υπαλλήλων αυξάνονται κατά 50% πάνω από τον πληθωρισμό σε 5 χρόνια. Οι απολαβές των υψηλά ισταμένων υπαλλήλων που εμπίπτουν στις διατάξεις της Πρότασης 3 διπλασιάζονται μέχρι το 2015.

Πρόταση 7: Το γραφείο του Γενικού Επιθεωρητή Διοίκησης επιβλέπει και αξιολογεί το έργο όλων των κρατικών υπηρεσιών και λογοδοτεί στο κοινό.

Εκτιμούμε ότι οι αυξήσεις απολαβών θα κοστίζουν 10,8 δισ. ετησίως μέχρι το 2015, οπότε οι συνολικές αμοιβές των 700 χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων θα έχουν φθάσει στα 40 δισ., δηλαδή 6,5 δισ. περισσότερο από σήμερα.

Πρόταση 8: Ανακαλούνται όλοι οι νόμοι που απαγορεύουν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και την αστυνομική παρουσία στους πανεπιστημιακούς χώρους. Η χρηματοδότηση και επίβλεψη των δημοσίων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων μεταφέρεται από το Υπουργείο Παιδείας σε περιφερειακές κυβερνήσεις. Νομοθετείται σύστημα διαπίστευσης (accreditation) όλων των πανεπιστημίων που διοικείται από ανεξάρτητη αρχή, και το Υπουργείο Παιδείας αποκτά επιτελικό χαρακτήρα.

Ο αριθμός των Ελλήνων σπουδαστών εκτός Ελλάδος είναι πολύ μεγάλος, και συνεπάγεται κολοσσιαίο κοινωνικό και οικονομικό κόστος. Φυσικά, για ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού πληθυσμού η επιλογή σπουδών ποιότητας είναι απρόσιτη. Έτσι, η πρόταση αυτή θα συμβάλλει και στη βελτίωση της κοινωνικής και οικονομικής δικαιοσύνης.

Πρόταση 9: για περίοδο δύο ετών (2011-2013), αίρεται προσωρινά η αυτοδιαχείριση των τριτοβαθμίων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων (όπως στην πρώην Ανατολική Γερμανία στη δεκαετία του 1990), και ανατίθενται σε επιτροπές διακεκριμένων πανεπιστημιακών, Ελλήνων και ξένων, που αξιολογούν όλα τα μέλη ΔΕΠ, του διοικητικού προσωπικού και τους σπουδαστές σύμφωνα με διεθνή κριτήρια. Πλεονάζον προσωπικό κάθε βαθμίδας απομακρύνεται σύμφωνα με την Πρόταση 5. Σπουδαστές που απορρίπτονται απομακρύνονται και προετοιμάζονται για την αγορά εργασίας. Μετά την πάροδο δύο ετών, τα ιδρύματα ανακτούν αυτοδιοίκηση και αυτοδιαχείριση (όπως στη Μ. Βρετανία), με πλήρη εξουσία στην οικονομική διαχείριση, πρόσληψη προσωπικού, καθορισμό αμοιβών και διδάκτρων και αριθμού εισερχομένων σπουδαστών. 

Έτσι, θα μπορούμε να ελπίζουμε ότι η τραγική κατάσταση του σημερινού Ελληνικού ΑΕΙ θα μείνει απλά μία εφιαλτική, τραγική ανάμνηση.

Πρόταση 10: Όλα τα πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαιδευτικά ιδρύματα αξιολογούνται το 2013-14 από επιτροπές Ελλήνων πανεπιστημιακών. Ο αριθμός των διδασκόντων μειώνεται στον μέσο όρο της ΕΕ, και οι απολαβές τους αυξάνονται σύμφωνα με την Πρόταση 6.

Η σύγχρονη έρευνα [Heckman (2006)] δείχνει ότι επενδύσεις στην πρωτοβάθμια, ακόμα και τη νηπιακή εκπαίδευση είναι ακόμα πιο σημαντικές από την πανεπιστημιακή. Εκτιμούμε ότι με την συνδυασμένη εφαρμογή των Προτάσεων 7-9 θα διπλασιαστεί ο ρυθμός απόδοσης στην εκπαίδευση φθάνοντας στο 7%, συμβάλλοντας στην αύξηση του ρυθμού οικονομικής μεγέθυνσης κατά 0,9%.

Σχετικά με τις Προτάσεις 8, 9 και 10 τονίζουμε ότι η έκθεσητης Διεθνούς Συμβουλευτικής Επιτροπής για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση στην Ελλάδα, η οποία κοινοποιήθηκε από το Υπουργείο Παιδείας την 11 Απριλίου 2011, μας βρίσκει απόλυτα σύμφωνους ως προς την κρίση και τη διάγνωση των προβλημάτων που αναγνωρίζει.[2] Θεωρούμε όμως αναγκαία μέτρα πιο ριζοσπαστικά και πιο άμεσα από αυτά που προτείνει, και οπωσδήποτε την πλήρη απομάκρυνση των κομματικά ελεγχομένων σπουδαστικών οργανώσεων από τα συλλογικά όργανα πανεπιστημιακών διοικήσεων, με μόνη την κατ’ αίρεση παρουσία τους στη λήψη αποφάσεων σχετικά την ποιότητα ζωής των σπουδαστών.

Για να βελτιωθεί η αποτελεσματικότητα των αγορών και να εναρμονισθούν οι εργασιακές σχέσεις με αυτές στην ΕΕ προτείνουμε τα εξής.

Πρόταση 11: Νομοθετείται χρονοδιάγραμμα απελευθέρωσης μέχρι το 2015 όλων των αγορών εργασίας, αγαθών και υπηρεσιών, καθώς και όλων των κλειστών επαγγελμάτων. Ακυρώνονται όλοι οι νόμοι που ρυθμίζουν περιθώρια κέρδους, τιμές και ελάχιστο ωρομίσθιο. Αίρεται κάθε περιορισμός δημιουργίας ή λειτουργίας συγκοινωνιακών επιχειρήσεων. Μία ανεξάρτητη και επαρκώς στελεχωμένη Επιτροπή Ανταγωνισμού αναλαμβάνει την επίβλεψη όλων των αγορών, προσβάλλει μέσω της δικαιοσύνης κάθε είδος μονοπωλιακής πρακτικής, και εγγυάται απρόσκοπτη είσοδο και αποτελεσματικό ανταγωνισμό. 

Πρόταση 12: Αναδιοργανώνεται το εθνικό πλαίσιο συλλογικών συμβάσεων εργασίας ώστε να επιτρέπονται για μεμονωμένες επιχειρήσεις και βιομηχανικούς κλάδους, αλλά να έχουν συμβουλευτικό χαρακτήρα σε εθνικό επίπεδο. Οι συμβάσεις ρυθμίζουν αμοιβές και όρους εργασίας, καθώς και αποζημίωση για απολυόμενους. Νόμοι που περιορίζουν απολύσεις τροποποιούνται. Απεργιακές αποφάσεις σωματείων απαιτούν πλειοψηφία των μελών τους σε μυστικές ψηφοφορίες που επιβλέπονται από την Επιτροπή Ανταγωνισμού ή από δικαστικούς αντιπροσώπους.

Τονίζουμε ότι σειρά νομοθετικών πρωτοβουλιών του Υπουργείου Εργασίας, που άρχισαν μετά την ψήφιση του Μνημονίου το 2010, θα συμβάλλουν, αφού ολοκληρωθούν και πραγματικά εφαρμοστούν, στη βελτίωση της ευελιξίας της ελληνικής αγοράς εργασίας. Ιδιαίτερα σημαντικά είναι τα μέτρα που μειώνουν το κόστος της μερικής απασχόλησης, των απολύσεων και των υπερωριών, βελτιώνουν την αποτελεσματικότητα της διαιτησίας και περιορίζουν την πρόωρη συνταξιοδότηση [Τράπεζα Ελλάδος (2010), σ. 82-86]. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές συνεχίστηκαν έκτοτε και έχουν κατά κύριο λόγο εστιαστεί στους εξής τομείς: εισαγωγή νέου τύπου συλλογικής σύμβασης, την ειδική επιχειρησιακή σύμβαση εργασίας, και αποσαφήνιση της σχέσης μεταξύ συλλογικών συμβάσεων, ώστε να επιτευχθεί μεγαλύτερη ευελιξία στο σύστημα αποδοχών και όρων εργασίας. Επίσης, ο Ν. 3899 επεκτείνει τη δοκιμαστική περίοδο απασχόλησης νεοπροσλαμβανομένων και

επεκτείνει (από 18 σε 36 μήνες) τον χρόνο κατά τον οποίο επιτρέπεται η απασχόληση πριν η σύμβαση μετατραπεί σε αορίστου από ορισμένου χρόνου, καθώς και μερικές άλλες διατάξεις που καθιστούν, όταν πραγματικά εφαρμοστούν, πιο ευέλικτη την απασχόληση [Τράπεζα Ελλάδος (2011), σ. 91-93]. Δυστυχώς, όπως προκύπτει από την κατάσταση και εξέλιξη της ανεργίας [ΚΕΠΕ, Δελτίο 14, 2011], η δυσκαμψία της ελληνικής αγοράς εργασίας εξακολουθεί να είναι σημαντική και απαιτεί προγράμματα άμεσης βοήθειας προς τους ανέργους.

Συνοπτικά, τα μέτρα σχετικά με την αγορά εργασίας συμβιβάζονται με πρόσφατη πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για πλήρη απασχόληση με αναβάθμιση των ικανοτήτων και γνώσεων των εργαζομένων. Η κεντρική τους ιδέα είναι ότι αφενός ο εργοδότης προσφέρει εργασία όσο η επιχείρηση του το επιτρέπει και με λίγους περιορισμούς από το κράτος, και αφετέρου η κυβέρνηση αναλαμβάνει την ασφάλιση του εργαζόμενου και την εξεύρεση νέας εργασίας σε περίπτωση που ο εργαζόμενος μείνει άνεργος. Συγκεκριμένο παράδειγμα είναι η Δανία, που έχει δοκιμάσει πρώτη αυτό το σύστημα με μεγάλη επιτυχία (flexicurity). Χρειάζονται πολλές μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα πριν γίνει μια σωστή εισαγωγή του flexicurity, πρώτα πρώτα με την περαιτέρω μείωση των περιορισμών στην απόλυση εργατών και την ταυτόχρονη εισαγωγή γενναιόδωρου επιδόματος ανεργίας [Πισσαρίδης (2011)].

Για να μειωθεί το βάρος που επιβάλλει το ασφαλιστικό σύστημα στα οικονομικά του κράτους, να περιορισθεί η φοροδιαφυγή και να βελτιωθεί η ποιότητα της περίθαλψης, και δεδομένης της υπογεννητικότητας του ελληνικού πληθυσμού, προτείνουμε τέσσερις μεταρρυθμίσεις που θα φέρουν την Ελλάδα στα επίπεδα της ΕΕ, θα ισοζυγίσουν τον προϋπολογισμό, θα αυξήσουν τις αποταμιεύσεις και θα επιταχύνουν την οικονομική ανάπτυξη.

Πρόταση 13: Η συνταξιοδότηση γίνεται σε ηλικία 65 ετών, κατά μέσο όρο, με τις συντάξεις στο 65% των αποδοχών. Προσωπικές επιλογές για ΑΣΛ επιτρέπουν επαύξηση αυτού τού ποσού.

Εκτιμούμε ότι η συμβολή των δημοσίων οικονομικών στο ασφαλιστικό σύστημα θα μειωθεί κατά 6% του ΑΕΠ, από το 13,4% που είναι τώρα στο 7% του ΑΕΠ, εξοικονομώντας περίπου 20 δισ. ευρώ για το κράτος.

Πρόταση 14: Συντάξεις και κοινωνική ασφάλιση οργανώνονται σε σύστημα εν μέρει βασιζόμενο σε ατομικούς συνταξιοδοτικούς λογαριασμούς, και οι αντίστοιχοι πόροι επενδύονται σε κάθε μορφής χρηματιστηριακές και τραπεζικές αξίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ένας μικρός φόρος θα απαιτηθεί για να εξασφαλισθεί αξιοπρεπής ελάχιστη σύνταξη για όλους. 

Εκτιμούμε ότι σε μία δεκαετία, 5% του ΑΕΠ θα τοποθετηθεί σε ΑΣΛ, αυξάνοντας έτσι και την εθνική αποταμίευση και επιφέροντας αύξηση 0,8% στον ρυθμό οικονομικής μεγέθυνσης. Αναγνωρίζουμε όμως ότι η μεταβατική περίοδος θα επιβαρύνει τους εργαζομένους και συνεπώς απαιτεί έντεχνη εκτέλεση.

Πρόταση 15: Η σοβαρή φοροδιαφυγή είναι αδίκημα τιμωρητέο με πρόστιμα και φυλάκιση. Οι φορολογικές δηλώσεις ευπόρων και ελευθέρων επαγγελματιών ελέγχονται συστηματικά και ανώνυμα. Οι εκπτώσεις που διεκδικούν φορολογούμενοι αγοραστές/πωλητές διασταυρώνονται αυτόματα με τις δηλώσεις των υπολοίπων συναλλασσομένων.

Εκτιμούμε ότι μέτρα τέτοιου είδους θα περιορίσουν τη διαφυγή εμμέσων και αμέσων φόρων στο ήμισυ και θα αυξήσουν τη συλλογή νομίμων φόρων κατά 2,5% του ΑΕΠ, δηλαδή άνω των 8 δισ. το 2015.

Πρόταση 16: Τα δημόσια νοσοκομεία οργανώνονται ως αυτοτελή ιδρύματα που περιθάλπουν ασθενείς και αποζημιώνονται από ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες μέσω ενός συστήματος υποχρεωτικής ασφάλισης υγείας υπό την επίβλεψη του κράτους.

Είναι δύσκολο να εκτιμηθούν οι οικονομικές επιπτώσεις της πρότασης αυτής, δεδομένης επίσης και της συνεχιζόμενης γήρανσης του ελληνικού πληθυσμού. Αλλά τέτοια συστήματα λειτουργούν επιτυχώς σε άλλες χώρες της Ευρώπης που επίσης γηράσκουν.

Πρόταση 17: Όλοι οι άμεσοι φόροι στις επιχειρήσεις μειώνονται στο 10%, όπως στην Κύπρο· οι κρατήσεις για κοινωνική ασφάλιση μειώνονται βαθμιαία μέχρι το 2015 κατά το ένα τρίτο. Το φορολογικό σύστημα αναμορφώνεται, με τους φόρους εισοδήματος μειούμενους κατά το ήμισυ, και συνδυάζεται με σύγχρονο ασφαλιστικό σύστημα του τύπου αρνητικού φόρου που εγγυάται ελάχιστο εισόδημα για εργαζομένους και συνταξιούχους. 

Ακόμα και χωρίς αύξηση της οικονομικής δραστηριότητας, εκτιμούμε ότι το άμεσο κόστος της πρότασης αυτής δεν θα υπερβεί το 4% του ΑΕΠ (10 δισ. ευρώ) το 2011, και θα ανέλθει στο 9,5% (24 δισ.) το 2015. Επιπλέον, θα απαιτηθούν 4 δισ. για οικονομική υποστήριξη των ασθενέστερων στρωμάτων και 6,5 δισ. για τη βελτίωση αποδοχών δημοσίων υπαλλήλων (σύμφωνα με την Πρόταση 5). Μείωση των φόρων, αύξηση αποδοχών δημοσίων υπαλλήλων και κοινωνικές δαπάνες θα φθάσουν το 2015 να κοστίζουν συνολικά 34,5 δισ. τον χρόνο. Το ποσό αυτό θα εξοικονομηθεί από μείωση δαπανών για συντάξεις (κατά 20 δισ. σύμφωνα με την Πρόταση 13) και μείωση της φοροδιαφυγής (κατά 6 δισ. σύμφωνα με την Πρόταση 15). Ακόμα 8 δισ. θα προκύψουν από την αύξηση της φορολογήσιμης ύλης (λόγω της μείωσης φόρων) που προβλέπουμε ότι θα φθάσει 75 δισ. τα επόμενα πέντε χρόνια. Επίσης, η καταπολέμηση της διαφθοράς, Πρόταση 3, θα έχει ευεργετικά αποτελέσματα και στην ανισότητα, μειώνοντας έτσι και την οικονομική επιβάρυνση στο ασφαλιστικό σύστημα πρόνοιας.

Τονίζουμε επίσης ότι η αποκατάσταση φορολογικής δικαιοσύνης προσκόπτει στην καθόλα τραγική κατάσταση του ελληνικού συστήματος δικαιοσύνης. Αλλά και γενικότερα, βασική έλλειψη του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής και του πλαισίου των διαρθρωτικών αλλαγών στην Ελλάδα είναι η ριζική αναμόρφωση του συστήματος δικαιοσύνης [Παπαϊωάννου (2011)].Το σύστημα αυτό είναι αναχρονιστικό, αργό και άδικο, σε βαθμό που θα εξακολουθεί να υπονομεύει κάθε σημαντική και φιλόδοξη προσπάθεια μεταρρυθμίσεων και μετασχηματισμού την ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

(Mladic rattrapé par la justice)

(El Barça gana su cuarta Champions League en Wembley)

Dominique Strauss-Kahn and the French Anti-Semitism Myth, by Eric Alterman, The Daily Beast, 19/5/2011.

"To make matters worse, who leaps to his defense but yet another high-living leftist French Jewish intellectual, Bernard-Henri Lévy, who insists, in one of the oddest professions of class solidarity ever issued, "I hold it against the American judge who, by delivering him to the crowd of photo hounds, pretended to take him for a subject of justice like any other." Though to be fair, for sheer oddness Lévy is matched, if not topped, by the “I am Spartacus”-style statement by the right-wing Jewish financial pundit Ben Stein, who insists that Mr. Strauss-Kahn must be innocent because, “People who commit crimes tend to be criminals, for example. Can anyone tell me any economists who have been convicted of violent sex crimes? Can anyone tell me of any heads of nonprofit international economic entities who have ever been charged and convicted of violent sexual crimes?” whereas many hotel maids are “complete lunatics, stealing airline tickets…stealing money…throwing away important papers, stealing medications..." And this is perhaps not even his craziest point. There’s this one too: “[T]his is a case about the hatred of the have-nots for the haves, and that's what it's all about. A man pays $3,000 a night for a hotel room? He's got to be guilty of something. Bring out the guillotine." And beyond the Lévy and Klein comments, did I mention that Strauss-Kahn has hired an extremely expensive orthodox Jewish lawyer?".

Droit du Dirty Old Men, by Stephen Clarke, The New York Times, 17/5/2011.

"In 2004, Alain Juppé, a former prime minister, was convicted of corruption. He was given an 18-month suspended prison sentence and barred from public office for 10 years because, in the words of the judge, he had “betrayed the confidence of the people.” But he appealed and today is foreign minister, representing France on the world stage.  Jacques Chirac was implicated in the same scandal, but benefited from presidential immunity until 2007. Since then, all attempts to bring him to justice have stalled, and the whole affair is now treated as something of a running joke.  The most telling parallel with the Strauss-Kahn case is that of Roman Polanski. Whatever his talents as a filmmaker, he fled the United States to France in 1978 to avoid being sentenced for unlawful sex with a 13-year-old girl. When he was arrested in Switzerland in 2009, at the request of the American authorities, the whole of the French cultural establishment rose up to defend him..".

Half a Doctrine Will Have to Do, by David E. Sanger, The New York Times, 22/5/2011.

"Mr. Obama is hardly the first president to face the problem. Jimmy Carter tried to base his foreign policy on a human rights agenda, but it often made him look weak in the eyes of adversaries. George W. Bush tried to cast the Iraq war as part of a “freedom agenda.” To his fans, that is the lasting message of his presidency, but his critics recall that weapons of mass destruction were an earlier justification for that war.  In his first two years in office, Mr. Obama said little about democratic transformations as a core goal. But now he has begun speaking of them as a central part of the “alternative narrative” to Al Qaeda’s theology, or Iran’s.  “The last decade was defined by Bin Laden and the war in Iraq,” Mr. Rhodes said. “The fact that the war is winding down and Bin Laden is gone creates an opportunity, coming out of one chapter of American engagement and entering another.”

(Οικονομική κρίση-Πολιτική κρίση-Κρίση ενός ολόκληρου πολιτισμού! Ποιός είναι αυτός που λέει ότι η μετα- μοντέρνα εποχή μας δεν έχει ήρωες;;, πηγή: Tarkovski Andrej, Nostalgia)

Συγκυβέρνηση Μητσοτάκη-Διαμαντοπούλου

(Ψηφίστηκε επί της αρχής το ν/σ για τα ΑΕΙ, Η Καθημερινή 24/08/2011)

Ο δε Κυριάκος Μητσοτάκης (ΝΔ) υποστήριξε πως το κόμμα του οφείλει να υπερψηφίσει το νομοσχέδιο, καθώς προωθεί τρεις βασικές αρχές, που εκείνος υποστηρίζει: Την πλήρη κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, την ουσιαστική αυτονομία των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και την κατάργηση της φοιτητικής συμμετοχής στην διοίκηση.

Μετά από τις τοποθετήσεις αυτές, ο εισηγητής της ΝΔ, Άρης Σπηλιωτόπουλος ζήτησε «συμβιβασμό» με την κυβέρνηση. Αποστασιοποιούμενος από το επιχείρημα του κόμματός του περί μη διεξαγωγής «ουσιαστικού διαλόγου» με την ακαδημαϊκή κοινότητα, ο κ. Σπηλιωτόπουλος παραδέχθηκε τις «πολλές και φιλότιμες προσπάθειες της υπουργού Παιδείας» και της ΝΔ για την επίτευξη συναίνεσης. «Μετά όμως από την ομιλία του πρωθυπουργού, είναι στο δικό του χέρι. Θέλετε συναίνεση; Στο χέρι σας είναι να βγούμε με ομόνοια και ομοψυχία στον τομέα της παιδείας».

Στο παραπάνω πλαίσιο, ο κ. Σπηλιωτόπουλος ζήτησε «πλήρη κατάργηση του ασύλου», εξαλείφοντας και τα όποια κατάλοιπα υπήρχαν στο νομοσχέδιο, την εκλογή των πρυτάνεων από την ακαδημαϊκή κοινότητα, (έστω και μέσα από λίστα καταστρωμένη από το Συμβούλιο) και με συμβολική την φοιτητική συμμετοχή σε ένα ποσοστό 5%.

Άμεση υπήρξε η παρέμβαση του εκπροσώπου του ΛΑΟΣ, Άδωνη Γεωργιάδη, ο οποίος απείλησε πως «αν μπει έστω και ένας φοιτητής, εμείς δεν θα ψηφίσουμε επί της αρχής. Για συμβολικούς λόγους, εμείς δεν θέλουμε να ψηφίζει ούτε ένας φοιτητής».

(...)Ο δε Αλέξης Τσίπρας (ΣΥΡΙΖΑ) παρατήρησε πως «θα γραφεί στα χρονικά αυτό που συνέβη: να εγείρονται οι βουλευτές της ΝΔ κατά την ένσταση αντισυνταγματικότητας του ΣΥΡΙΖΑ και στο τέλος να υπερψηφίζουν το νομοσχέδιο επί της αρχής».

Ο κ. Τσίπρας, επανέλαβε πως το νομοσχέδιο είναι «σαφώς δεξιόστροφο και νεοφιλελεύθερο» και δήλωσε πως «δεν πρόκειται να δώσουμε άλλοθι σε μία προσπάθεια πισωγυρίσματος, που θα βρει στην πράξη και μια σειρά από δυσκολίες εφαρμογής».

«Εμείς μείναμε στο ότι η εκλογή του πρυτάνεως από το συμβούλιο, έξω από τον φυσικό ακαδημαϊκό του χώρο, είναι αντισυνταγματική. Από την στιγμή που δέχθηκε η κα υπουργός, ο πρύτανης να εκλέγεται από την ακαδημαϊκή κοινότητα, η άποψή μας είναι σαφής και καθαρή», απάντησε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, Σπύρος Ταλιαδούρος.

«Δεν μας εκπλήσσει η συναίνεση», παρατήρησε η Αλέκα Παπαρήγα: «Αυτή τη στιγμή, διαμορφώνονται όροι και προϋποθέσεις να υπερψηφιστεί ένα απαράδεκτο νομοσχέδιο. Δυστυχώς η συζήτηση έχει καταντήσει για το πώς θα εκλέγεται ο πρύτανης, όταν έχουν περάσει από εδώ μέσα, σημεία και τέρατα». Η γγ της ΚΕ του ΚΚΕ αντέδρασε στην πρόταση του Άρη Σπηλιωτόπουλου να συζητηθεί ο ρόλος των φοιτητικών παρατάξεων: «Οι παρατάξεις είναι εθελοντικές. Δεν θα αποφασίσει η Βουλή αν θα γίνονται ενιαία ψηφοδέλτια ή ψηφοδέλτια συνεργασίας. Εκεί θα φθάσουμε;», τόνισε.

Ο Φώτης Κουβέλης, για λογαριασμό των ανεξαρτήτων βουλευτών της «Δημοκρατικής Αριστεράς», δεν αρκέστηκε στις δεσμεύσεις της υπουργού να επεξεργαστεί τα ζητήματα της πανεπιστημιακής έρευνας σε μελλοντικό νομοσχέδιο. Δεδομένου δε πως «εξακολουθούν να υπάρχουν ζητήματα εξαιρετικά σημαντικά και καίρια, όπως αυτά που αφορούν τη λειτουργία του κοσμήτορα», επέμεινε στην καταψήφιση του νομοσχεδίου επί της αρχής.

και επειδή μερικοί από μας περάσαμε (και δεν ξεχάσαμε) από το Ελληνικό Πανεπιστήμιο εκπροσωπώντας στα όργανά του με την παρουσία μας την πιο προοδευτική φωνή μέσα σε αυτό κόντρα σε αποστεωμένες αριστερές και δεξιές αντιλήψεις που το κατέχουν χρόνια τώρα αναδημοσιεύουμε την ανακοίνωση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ της 22ας Αυγούστου για την κρυφή γοητεία ενός νέου εκπασοκισμού (του δεύτερου μετά το 1982) του Δημόσιου Πανεπιστήμιου. Κρίμα Αντώνη Σαμαρά...

Ανακοίνωση σχετικά με το νέο νόμο – πλαίσιο για την ανώτατη εκπαίδευση, γραφείο τύπου της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ 22/08/2011

Σε μια εποχή που η Παιδεία αναζητά άμεσες λύσεις και η ανεργία στους νέους ανθρώπους φθάνει το 40%, η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας επιλέγει να κάνει παρασκηνιακή πολιτική, αντί να φέρει ριζικές τομές στην ανώτατη εκπαίδευση. Το νομοσχέδιο που έρχεται προς ψήφιση στη Βουλή αποτελεί δυστυχώς μία απο τις χειρότερες σελίδες στην ιστορία των ελληνικών Πανεπιστημίων και ΤΕΙ, καθώς εισάγει τα ακαδημαϊκά ιδρύματα στο πεδίο του κομματικού βολέματος. Με μία διάταξη, που γυρίζει τα ΑΕΙ πολλά χρόνια πίσω, το Υπουργείο Παιδείας εγκαθιδρύει το θεσμό του Συμβουλίου, στο οποίο όπως αναφέρεται στο προσχέδιο νόμου θα έχουν τη δυνατότητα να συμμετέχουν και εξωτερικά μέλη που θα διορίζονται από την επικρατούσα κομματική τάση σε κάθε ίδρυμα και θα λαμβάνουν την ανάλογη αργομισθία. Μάλιστα, το σχέδιο νόμου προβλέπει πως οι θέσεις αυτές θα μπορούν να καταληφθούν από «προσωπικότητες» στις οποίες προνοεί να συγκατελέγονται ακόμα και βουλευτές.

Πρόκειται λοιπόν να ξεκινήσει, ένα άνευ προηγουμένου κομματικό «αλισβερίσι» για τον έλεγχο των διοικήσεων των ιδρυμάτων, προκειμένου να βολευθούν οι ημέτεροι κάθε πλευράς. Την ίδια στιγμή μάλιστα, που με τα γνωστά επικοινωνιακά τρικ που τη διακρίνουν, η κα. Διαμαντοπούλου δηλώνει με κάθε ευκαιρία πως επιθυμεί να «αποκομματικοποιηθούν» τα ιδρύματα, χαρακτηρίζοντας με τον τρόπο αυτό τους εκπροσώπους των φοιτητών, οι οποίοι όμως είναι ευρέως γνωστό πως ουσιαστικά δε συμμετέχουν στη λήψη ζωτικών αποφάσεων για τα ιδρύματα, ήδη από το 2007 με το νόμο Γιαννάκου (οι πρυτανικές εκλογές πλέον διεξάγωνται έπειτα απο καθολική ψηφοφορία – οι φοιτητές δε συμμετέχουν πλέον στις συνελεύσεις ειδικής σύνθεσης, όπου συζητούνται οι κρίσεις καθηγητών, τα ερευνητικά προγράμματα κ.α.)

Αλλά και πέρα από την κομματικοποίηση των ιδρυμάτων, ο νέος νόμος – πλαίσιο αποτελεί ένα ακόμα πλήγμα στο εισόδημα των ελληνικών οικογενειών. Σύμφωνα με όσα έχουν ανακοινωθεί, το νέο νομοσχέδιο

• - Καταργεί τις «πτυχιακές εξεταστικές» των τελειόφοιτων μέσα από τις οποίες ολοκλήρωναν συντομότερα τις σπουδές τους, χρεώνοντας έτσι με περισσότερα ενοίκια την ελληνική οικογένεια.
• - Μεταφέρει την ευθύνη της στέγασης στα ιδρύματα, γεγονός που σε συνδυασμό με την υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων, θα οδηγήσει σε υποβάθμιση έως και κλείσιμο των φοιτητικών εστιών.
• - Μεταφέρει την ευθύνη της σίτισης στα ιδρύματα, γεγονός που σε συνδυασμό με την υποχρηματοδότηση, θα μειώσει τον αριθμό των φοιτητών που θα μπορούν να τρώνε δωρεάν στις φοιτητικές λέσχες.
• - Μειώνει το διαθέσιμο χρόνο σπουδών για τους εργαζόμενους φοιτητές καθώς το καθεστώς μερικής φοίτησης απαιτεί σύμβαση εργασίας, την ίδια στιγμή που η Κυβέρνηση γνωρίζει πως η μαύρη εργασία ανθεί στις νεαρές ηλικίες αλλά δυστυχώς οι οικονομικές δυσκολίες ωθούν πολλούς νέους να απασχολούνται χωρίς ασφάλιση.

Ως ΔΑΠ-ΝΔΦΚ την έχουμε καλέσει επανειλημμένα να προχωρήσει σε πραγματικό διάλογο, προκειμένου να αλλάξουμε ριζικά τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ της χώρας. Εκείνη όμως εφαρμόζει τακτικές που συνδέονται με το πιο απεχθές παρελθόν του ΠΑΣΟΚ, «περνώντας» το νομοσχέδιο καλοκαίρι, όταν τα ιδρύματα θα είναι κλειστά και οι φοιτητές απόντες.

Δυστυχώς όμως χάνει μια χρυσή ευκαιρία για πραγματικές τομές στα ελληνικά Πανεπιστήμια και ΤΕΙ σε τομείς όπως η σύνδεση με την αγορά εργασίας, ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων, έρευνα κ.α. Αλλά οι φοιτητές έχουν μνήμη και κρίση. Την καλούμε λοιπόν να πάρει πίσω το νόμο – κομματικοποίησης των ιδρυμάτων -  και να ασχοληθεί με τα πραγματικά προβλήματα. Να προσφέρει λύσεις στη σύνδεση των Ιδρυμάτων με την αγορά εργασίας (τη στιγμή που η ανεργία καλπάζει) και να αναζητήσει τρόπους για δωρεάν παιδεία στην πράξη και όχι στα λόγια.

Αν θεωρεί, πως απαλλάσσεται από ένα μπελά, διαλύοντας τη δυναμική του φοιτητικού κινήματος, (ιδιαίτερα σε μία χρονιά που η συμμετοχή στις φοιτητικές εκλογές σημείωσε ρεκόρ των τελευταίων ετώνμε 135.000 φοιτητές να συμμετέχουν), πλανάται πλάνη οικτρά.

Ας μην ξεχνά η κα. Διαμαντοπούλου πως αυτή την εβδομάδα οι Σχολές «ανοίγουν»  ξανά, και τώρα είναι που αρχίζουν όλα.

Περίσσευμα υποκρισίας, του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Ένα σημείωμα με αφορμή τη συναίνεση Μητσοτάκη-Διαμαντοπούλου (επί της αρχής…δηλαδή ιδεολογικά) είναι αυτό. Τι συνέβη λοιπόν και τα δύο (το εξής ένα) αστικά κόμματα συναίνεσαν στη Βουλή στην ψήφιση του νομοσχεδίου για την Τριτοβάθμια εκπαίδευση; Γιατί ειδικά η Νέα Δημοκρατία έβγαλε το τελευταίο καρφί από το νόμο Γιαννάκου που η ίδια είχε ψηφίσει μόλις το 2007; Σύμφωνα και με ημιεπίσημες πηγές της Νέας Δημοκρατίας (Φαήλος Κρανιδιώτης στο antinews) “Ο Αντώνης Σαμαράς χθες στη Βουλή των Ελλήνων γκρέμισε δυο λερά ξόανα, στολισμένα με τα ράκη της χιλιοαποζημιωμένης «Ήρωες Πολυτεχνείου Α.Ε.», προσφέροντας ανεκτίμητες υπηρεσίες στην Πατρίδα.

Τα είχε στήσει στο κέντρο της Αγοράς η μεταπολιτευτική χλαπάτσα της «πολιτικής ορθότητας» και της ντεμέκ «προοδευτικότητας»: το πανεπιστημιακό άσυλο και την συνδιοίκηση των Πανεπιστημίων και των ΤΕΙ, με ικανή συμμετοχή των φοιτητών.”

Έτσι αποκαλύφτηκε πλήρως η σημερινή ατζέντα του κόμματος που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και το τοποθέτησε ιδεολογικά από τις παρυφές της κομμουνιστικής αριστεράς έως τις παρυφές της άκρας δεξιάς: η ιδεολογική ταυτότητα προσδιορίστηκε εκ νέου  από την κατάργηση ενός συμβολισμού (γιατί τίποτα άλλο δεν είχε απομείνει από την έννοια του ασύλου παρά μια σαθρή ανάμνηση ιστορικότητας) και από την κατάργηση της πιο δημοκρατικής πρόβλεψης σε νόμο: αυτής του νόμου Γιαννάκου όπου το σώμα της Πανεπιστημιακής κοινότητας ήταν αυτό που εξέλεγε τη διοίκησή του. Αλλά η δημοκρατία είναι too much για τα αριστερά και τα δεξιά κατεστημένα στο Πανεπιστήμιο τα οποία σε αγαστή συνεργασία οργάνωναν την απαγωγή της πρυτανικής κάλπης ώστε να μην εφαρμοστεί η δημοκρατική διαδικασία. Σήμερα έχουν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν: τον πρύτανη θα τον εκλέγουν από …τριπρόσωπο στο οποίο θα έχουν καταλήξει ο αποτυχημένος Βουλιμής εκλογικής περιφερείας Δήμου Ξηρομέρου (δεν έχω τίποτα με το Ξηρόμερο, αντιθέτως), ο εν αποστρατεία ταξίαρχος και όλοι όσοι θα αποτελούν τους κομματικούς  illuminati.

Σταματάω εδώ την εξέταση επί της ουσίας του νόμου. Δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου (χώρια που θα μπορούσα να βρω και ένα δύο βασικά σημεία συμφωνίας με προθέσεις του νόμου…). Στόχος μου είναι να δείξω ότι τα αστικά κόμματα σκηνοθετούν μια συμπαιγνία και μας καλούν να αγοράσουμε και εισιτήριο: δε θα πάρω.

Η ιδεολογική μου ταυτότητα προσδιορίζεται από τη θετική αύξηση των ελευθεριών, όχι από συμβολικές απομειώσεις. Τότε που ο σημερινός πρωθυπουργός απέσυρε εαυτόν από την Ιστορία, μη ψηφίζοντας την κατάργηση των περιορισμών του άρθρου 16 για την ίδρυση μη Κρατικών Μη Κερδοσκοπικών Πανεπιστημίων ανοικτών  στην Κοινωνία χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία να μεγαλώσει η ελευθερία. Σήμερα τα ταλαιπωρημένα Δημόσια Πανεπιστήμια απλά δέχονται την τελευταία συντηρητική βολή.

Η ιδεολογική μου ταυτότητα προσδιορίζεται από τη ενδυνάμωση της δημοκρατίας ως μοντέλου διακυβέρνησης: και στο μοντέλο αυτό τα 500 φτωχόπαιδα από το Καρδιτσιώτικο κάμπο που κάθε χρόνο φεύγουν από τον τόπο τους (και πολλά δεν ξαναγυρίζουν ποτέ…) για να σπουδάσουν από την Αθήνα ως το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη γνωρίζουν καλύτερα τι είναι καλύτερο γι αυτούς και ειδικά επειδή είναι 18χρονα: «Ο εικοσάχρονος φοιτητής θα έκρινε τον ταλαίπωρο με τα γκρίζα μαλλιά, που ‘χε βγάλει τα μάτια του στα διδακτορικά και τα μεταπτυχιακά; Ωραίο, ε; Βαριά προοδευτικό!»  Κι όμως αγαπητέ κε Φ.Κρανιδιώτη κάπως έτσι γκρεμίστηκε το Ancien Régime …κάπως έτσι θα προκύψει και ένα νέο δημοκρατικό κύμα που θα σαρώσει τα παλιά μυαλά που προσποιούνται τα νέα.

Πώς θα είναι το δημόσιο Πανεπιστήμιο αν ψηφιστεί ο νόμος Διαμαντοπούλου, του Κώστα Σταμάτη, από το rednotebook.gr 05/07/2011

α) Το Συμβούλιο του Ιδρύματος

Προτείνεται ένα ολιγαρχικό όργανο διοίκησης, παντοδύναμο λόγω αυξημένων αρμοδιοτήτων (στο μακροσκελέστατο άρθρο 8). Σ’ αυτό θα μετέχουν 7 μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας άμεσα εκλεγμένα από τους καθηγητές του Ιδρύματος και μόνον αυτούς. Καμία πρόνοια δεν λαμβάνεται για αντιπροσωπευτικότητα του σώματος αυτού κατά Σχολή. Ελλοχεύει έτσι ο πραγματικός κίνδυνος τα εκλεγμένα μέλη του Συμβουλίου να προέρχονται μονάχα από το απείρως πολυπληθέστερο Τμήμα ενός ΑΕΙ, δηλ. αυτό της Ιατρικής! Ως προσόν εκλογιμότητας ορίζεται ότι οι υποψήφιοι πρέπει να έχουν «διοικητική εμπειρία στον δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα». Με αντιφατικό τρόπο, όμως, σε άλλο σημείο του νομοσχεδίου, απαγορεύεται –και ορθώς– σε καθηγητές πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης να μετέχουν με οποιονδήποτε τρόπο σε ιδιωτικές εταιρίες. Τι είδους καθηγητές λοιπόν θα μπορεί να είναι υποψήφιοι για το Συμβούλιο αυτό; Προφανώς μόνο καθηγητές «πλήρους απασχόλησης», οι οποίοι ασκούν παράλληλα ελεύθερο επάγγελμα ή μετέχουν ευθέως σε διοίκηση ιδιωτικών επιχειρήσεων, π.χ. ιδιωτικών κλινικών.

Στο Συμβούλιο αυτό θα μετέχει επίσης ίσος αριθμός ατόμων (7), που προέρχονται έξωθεν της πανεπιστημιακής κοινότητας. Ήδη εδώ εντοπίζεται μία εξόφθαλμη παραβίαση της συνταγματικής απαίτησης για «πλήρη αυτοδιοίκηση» του Πανεπιστημίου. Κάποιοι θα συγκυβερνούν την πανεπιστημιακή κοινότητα, θα συννομοθετούν μάλιστα κανονιστικά κείμενα, μολονότι εξωτικοί και παντελώς άσχετοι προς αυτή, χωρίς να εκλέγονται με άμεση εκλογή από αυτή και δίχως να λογοδοτούν σ’ αυτήν! Η συνταγματική παρεκτροπή καθίσταται ακόμη πιο ανυπόφορη, επειδή το Συμβούλιο αυτό θα διαθέτει εξαιρετικά αποφασιστικές αρμοδιότητες κάθε είδους. Σημειωτέον ότι ο Πρόεδρος και ο αναπληρωτής του σ’ αυτό το Συμβούλιο θα είναι μονάχα εξωτερικά μέλη του. Καλόπιστος αναγνώστης πείθεται ότι πρόκειται ξεκάθαρα για σύστημα ετεροδιοίκησης και όχι βέβαια «πλήρους αυτοδιοίκησης» του Πανεπιστημίου.

Το Συμβούλιο δεν θα ελέγχεται από τη Σύγκλητο του Ιδρύματος ούτε θα λογοδοτεί σ’ αυτή. Η θητεία των μελών του μπορεί να εκτείνεται έως 12 χρόνια (δύο εξαετίες)! Αλλά τόσο μακρά παραμονή σε όργανο αποφασιστικής άσκησης εξουσίας αποτελεί φυτώριο συναλλαγής, διαφθοράς και αυταρχισμού. Το Συμβούλιο συγκεντρώνει αρμοδιότητες: α) επιτελικές, όπως η στρατηγική και η ερευνητική πολιτική του Ιδρύματος, β) διοικητικές, όπως η εποπτεία του Ιδρύματος, γ) οικονομικές, όπως η έγκριση προϋπολογισμού, αλλά και δ) κανονιστικές, όπως η κατάρτιση του Οργανισμού του Ιδρύματος και η έγκριση του Εσωτερικού Κανονισμού του. Ως προς το τελευταίο σημείο λανθάνει και πάλι μία εσωτερική αντίφαση του νομοσχεδίου, διότι οι δύο αυτές κανονιστικές αρμοδιότητες κατά σύγχυση αρμοδιοτήτων φαίνεται να ανατίθενται και στον Πρύτανη!

Τι είδους όργανο προορίζεται να είναι το ομιχλώδες αυτό Συμβούλιο; Θα είναι όργανο εποπτικό; Αλλά τα ΑΕΙ τελούν κατά το Σύνταγμα «υπό την εποπτεία του Κράτους» (άρθ. 16§5), δηλαδή του καθ’ ύλην αρμόδιου Υπουργείου. Η αρμοδιότητα αυτή δεν μπορεί να εκχωρείται στα ίδια τα ΑΕΙ, πολύ λιγότερο σε κάποιο Συμβούλιο, διότι έτσι το Ίδρυμα θα συγκέντρωνε τις ιδιότητες του ελέγχοντος και του ελεγχόμενου. Το Συμβούλιο τούτο θα έχει εκτός από εκτελεστικές και κανονιστικές αρμοδιότητες. Αλλά κι αυτό επίσης αντιβαίνει στο Σύνταγμα, αφού τα μέλη του που δεν είναι πανεπιστημιακά πρόσωπα, αλλά ιδιώτες, δεν μπορούν να συμπράττουν σε θέσπιση κανόνων για αυτοδιοικούμενο νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου. Με ποια νομιμοποίηση λοιπόν, με ποια γνωστική ή άλλη αρμοδιότητα πρόσωπα άσχετα προς την ανώτατη εκπαίδευση (π.χ. οικονομικοί παράγοντες, πολιτευτές, δήμαρχοι, μητροπολίτες) θα συναποφασίζουν για ζητήματα που αγνοούν βαθύτατα, όπως η στρατηγική ανάπτυξη του Πανεπιστημίου, η έγκριση προγραμματικής συμφωνίας με την πολιτεία, ο προϋπολογισμός, ο Εσωτερικός Κανονισμός του, η επιλογή Πρύτανη; 

Ζέζα Ζήκου: "Όταν τα ψηλά τείχη γκρεμιστούν...", από epikaira.gr 24/08/2011

Mισός αιώνας από την επαίσχυντη ανέγερση...του Τείχους του Βερολίνου, αλλά το αόρατο κοινωνικό τείχος αποδεικνύεται ανθεκτικότερο στην Ευρώπη... Τεράστια κενά δημιουργούνται μεταξύ πλούσιων και φτωχών, και οι κοινωνικές υπηρεσίες περικόπτονται ή εξαλείφονται. Μαζί, δε, με το τείχος του αίσχους της εισβολής και της κατοχής της Κύπρου αλλά και το τείχος που έχει αιχμαλωτίσει την ιστορική Ιερουσαλήμ, προκαλούν αδίστακτα την Ιστορία.

Οι Γερμανοί, αφού έθαψαν τα ερείπια της χιτλερικής φρίκης και... ξερίζωσαν από τις καρδιές τους την «κόκκινη» τραγωδία του Τείχους, οικοδομούν τη «γερμανική Ευρώπη». Με το ευρώ, πέτυχαν να διευθύνουν τις πρώην δορυφορικές χώρες του μάρκου και τη Γαλλία και κατέστησαν τις υπόλοιπες χώρες υποτελείς, με λαούς δεύτερης και τρίτης κατηγορίας.

Να θυμηθούμε, λοιπόν, πώς τον Ιανουάριο του 1989 η ζωή κυλούσε σχεδόν με τους συνήθεις ρυθμούς στο «σοβιετικό μισό» της Ευρώπης. Η Δύση είχε πολύ πιο σημαντικές ιστορίες να σκεφτεί. Ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος είχε ορκιστεί πρόεδρος των ΗΠΑ και στη Μόσχα εκείνη η «αρρωστημένη», θλιβερή προσωπικότητα, ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, προωθούσε την περεστρόικα που ήθελαν ο καπιταλισμός και η Ουάσιγκτον.

Έπειτα, άρχισε ο σεισμός. Ο πολωνικός κομουνισμός έπεσε πρώτος. Μετά, οι κυβερνώντες της Ουγγαρίας δημοσιοποίησαν σχέδιο παράδοσης της εξουσίας. Τον Αύγουστο, οι βαλτικές δημοκρατίες άρχισαν να ζητούν ανεξαρτησία. Το Νοέμβριο, ο Έρικ Χόνεκερ της Ανατολικής Γερμανίας ανετράπη και στις 9 Νοεμβρίου γκρεμίστηκε το Τείχος του Βερολίνου. Την επομένη, έπεσε ο Τοντόρ Ζίβκοφ στη Βουλγαρία. Στις 28 Νοεμβρίου, το τσεχοσλοβακικό κομουνιστικό καθεστώς παραδόθηκε στο λαό. Το Δεκέμβριο, στη Ρουμανία, ο Νικολάε Τσαουσέσκου εκδιώχθηκε από την εξουσία και εκτελέστηκε. Μόλις, δε, τρεις ημέρες πριν από το τέλος του χρόνου, στις 29 Δεκεμβρίου του 1989, ο Βάτσλαβ Χάβελ έγινε πρόεδρος της Τσεχοσλοβακικής Δημοκρατίας. Όλα σχεδόν αναίμακτα.

Μέχρι τα τέλη του 1989, ολόκληρο το οχυρό της σοβιετικής Ευρώπης είχε καταρρεύσει. Οι επαναστάσεις εκείνες ήταν αναίμακτες, κερδήθηκαν στα στρογγυλά τραπέζια των καπιταλιστών και όχι στα οδοφράγματα, με εξαίρεση αυτή της Ρουμανίας. Αυτό που ο περισσότερος κόσμος ήθελε, στα τέλη του 1989, ήταν κάτι σαν κοινωνική δημοκρατία. Με άλλα λόγια, ελευθερία, οικονομία της αγοράς αλλά κι ένα ισχυρό κράτος κοινωνικής πρόνοιας. Ευλόγως, η κοινή γνώμη σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να συνδυάσει την ελευθερία και την ευημερία του καπιταλισμού με τα κοινωνικά προνόμια του κομουνισμού. Αλλά έσφαλε...

Πενήντα χρόνια μετά την ανέγερση του Τείχους, η Γερμανίδα καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ, και η κάλπικη ιθύνουσα τάξη των Βρυξελλών υψώνουν επαίσχυντα το κοινωνικό τείχος.

Ήδη, η κρίση προκαλεί κοινωνική αναταραχή, ιδιαίτερα σε χώρες με ανεπαρκή κοινωνική προστασία. Και τα αντιλαϊκά μέτρα θα μπορούσε να εξωθήσουν σε εξέγερση. Όλα τα σήματα κινδύνου είναι πια αναμμένα. Ο κοινωνικός ιστός μοιάζει να έχει διαρραγεί ανεπανόρθωτα. Και οι εξωραϊστές του συστήματος, όσο κι αν λένε πως η κατάσταση θα διορθωθεί, έχουν πάψει από καιρό να πείθουν. Το μόνο που έχουν στο μυαλό τους είναι το να διασωθεί το σύστημα, για να το επαναφέρουν στην αρχική του μορφή.

Στην Ελλάδα κυρίως είναι σαν να ζουν σε μια δική τους χώρα, διαφορετική από εκείνη στην οποία ζει ο λαός, εντοιχισμένοι σε θυλάκους με ψηλά τείχη, που πάνω τους ξεσπά η οργή των πληβείων. Έξω από αυτά, η κοινωνία είναι σαν να μην υπάρχει πια, αφού η εγκληματικότητα τρέφεται από την ανεργία. Και στην Αμερική άνεργοι και άστεγοι συμπλέκονται για μια μερίδα συσσίτιο στις ουρές της κοινωνικής πρόνοιας...

Το αόριστο μέλλον που περιέγραφε πριν από τριάντα χρόνια η διάσημη ταινία «Mad Max» βρίσκεται ήδη μπροστά μας. Υπάρχει μονάχα ο βάρβαρος κόσμος που είχε προβλέψει κάποτε το σενάριο της ταινίας αυτής: «Παντού βασιλεύει η παρανομία, η οικονομία έχει καταρρεύσει, έχουν επικρατήσει οι ανταλλαγές σε είδος, τα καύσιμα έχουν εξαντληθεί και οι άνθρωποι σκοτώνουν ακόμη και τη μάνα τους για να επιβιώσουν. Οι κακοί βλάπτουν τους καλούς. Η κοινωνία, όμως, δεν μπορεί να κάνει τίποτα πια. Η Δικαιοσύνη αδυνατεί να τιμωρήσει τους ενόχους. Καθένας που νιώθει αδικημένος παίρνει το νόμο στα χέρια του»...

Τίποτα πια δεν θα είναι –ούτε και είναι ανάγκη να είναι– όπως ήταν πρώτα, ύστερα από την κρίση αυτή. Όταν τα ψηλά τείχη γκρεμιστούν από τους σαλπιγκτές της οργής, ακόμη κι αυτοί που κρύβονται πίσω τους θα απομείνουν ενεοί μπροστά στη βαρβαρότητα που γέννησε το έργο τους.

Η Μέρκελ μαζί με τους... λοιπούς και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο νομίζουν πως διασώζουν κράτη. Όταν, όμως, τελειώσουν τα λεφτά, δεν πρόκειται να κατέβει κανείς από τον Άρη ή από τη Σελήνη για να διασώσει το ΔΝΤ ή την Ευρωζώνη...

(Μετά το πρώτο δεκάλεπτο του ματς απέναντι στον ΟΦΗ, οι «ερυθρόλευκοι» οπαδοί ξεκίνησαν τα συνθήματα κατά των πολιτικών, τα οποία συνοδεύτηκαν από ανάλογα πανό. Τα συνθήματα ξεκίνησαν από τη θύρα 7 και συνεχίστηκαν, ενώ αμέσως ακούστηκαν συστάσεις από τα μεγάφωνα, με το... παράδειγμα του Παναθηναϊκού και τη διακοπή του αγώνα να είναι νωπό. Ωστόσο, οι φίλοι του Ολυμπιακού συνέχισαν. Χαρακτηριστικά, ένα πανό που ανάρτησαν έγραφε: «Κανείς βουλευτής ξανά στο Καραϊσκάκη, είστε όλοι ανεπιθύμητοι», ενώ ένα άλλο, αναφερόμενο στο περιβόητο κούρεμα του χρέους ανέφερε: «50%  κούρεμα κάντε σε ένα γίδι, από εμάς θα πάρετε ένα αρ....ι»! Το τρίτο, έγραφε «πολιτικοί θα κάψουμε και εσάς και τη βουλή», πηγή: gazetta.gr)

Κοινωνία λίγο πριν το σημείο βρασμού,

του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Κι όμως: αυτό που είδαμε να διαδραματίζεται ανήμερα 28 Οκτωβρίου σε ολόκληρη τη χώρα απέχει από το να είναι η έκρηξη που θα τινάξει το καπάκι. Είναι σαφώς μια προειδοποίηση ότι προσεγγίζουμε το σημείο βρασμού και ίσως μάλιστα η χτεσινή εκτόνωση να απομάκρυνε την επιτάχυνση των γεγονότων. Ήταν όμως ωστόσο η τελευταία προειδοποίηση προς ένα πολιτικό σύστημα ανήμπορο να αρθεί στο ύψος της στιγμής για τα επερχόμενα.

Είμαι προσωπικά περισσότερο από σίγουρος ότι η προειδοποίηση έχει πάει στο βρόντο. Σε μια αντιστροφή της χρονικής εξέλιξης η σιγουριά μου εδράζεται στη συμπεριφορά του πρωθυπουργού και του αντιπροέδρου του επί των οικονομικών την προηγούμενη της 28ης μέρα. Οι πανηγυρισμοί, η αλλαζονεία, η διάθεση να κατακεραυνωθεί κάθε άλλος πολιτικός λόγος που δε συναινεί στο παραμύθι της αποφυγής της χρεοκοπίας –ενώ ήδη από την 21 Ιουλίου αυτό είναι και τεχνικά δοσμένο- δεν αποτελούν ενδείξεις κατανόησης της κατάστασης. Η ψυχολογία της ήττας συνάντησε τον πανικό της εγκατάλειψης. Αλλά και η μείζον αντιπολίτευση ακολούθησε από κοντά στην αδυναμία αντίληψης των γεγονότων: αντί να κεφαλαιοποιήσει την ψήψο χιλιάδων νεοδημοκρατών στο σημερινό αρχηγό της ως μία ψήφο ρήξης και ασυνέχειας, ως ψήφο επιστροφής στις εθνικές και λαϊκές παραδόσεις του χώρου, με ευθύνη του ιδίου του αρχηγού της, παραμένει ένα κόμμα συμβιβασμών, ισορροπιών, και εν τέλει ένα κόμμα τρομοκρατημένο από την πιθανότητα να αναλάβει την εξουσία.

Ώστε είναι ολέθρια η αντίδραση του λαού απέναντι στην ολέθρια πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση; Ενώ η ανοχή της Νέας Δημοκρατίας και η de facto συγκυβέρνηση με την κα Διαμαντοπούλου (ειδικά στα ζητήματα της Παιδείας) συνιστούν απαύγασμα σοφής διαχείρισης; Ή μήπως θα πρέπει να πάρουμε σοβαρά την άποψη ότι το πρόβλημα είναι πρόβλημα ικανότητας της τωρινής Κυβέρνησης και η επόμενη θα εφαρμόσει αποτελεσματικότερα την ίδια συνταγή; Μήπως άραγε γίνεται πιστευτό από κανέναν ότι η μπουρδολογία περί  επαναδιαπραγμάτευσης αποτελεί τίποτα από ένα φύλλο συκής;

Η μόνη ελπίδα που έχει αυτό το πολιτικό σύστημα να αποχωρήσει αξιοπρεπώς, λαμβάνοντας τη θέση στην ιστορία που του αξίζει είναι να προχωρήσει σε εκλογές άμεσα. Οποιαδήποτε καθυστέρηση θα φέρει εξελίξεις δυσοίωνες για τα Εθνικά Θέματα και θα μας εισάγει σε μια εκθετική καμπύλη εξελίξεων. Όταν δε το πράγμα μεταβαίνει από μια αρχική γραμμικότητα σε μια εκθετική φάση το μόνο που έχει σημασία είναι ο ρυθμός με τον οποίο θα συμβαίνουν τα πράγματα και όχι αν θα συμβαίνουν. Η δε κατεύθυνση της εξέλιξης των πραγμάτων φάνηκε στις 28 Οκτώβρη καθαρά.

Και πάντως κανείς δεν πίστεψε από όλους εμάς που δε μετείχαμε στα γεγονότα ότι αυτά θα ήταν τέτοια, δηλαδή γεγονότα, αν δεν υπήρχε η σιωπηρή συναίνεση όλων σε αυτό που έγινε την 28^η Οκτωβρίου 2011. Ώρες να μας πουν ότι στην κηδεία του Παλαμά συμμετείχε η πλειοψηφία του Λαού της Αθήνας το 1943. Η σιωπηλή πλειοψηφία συναίνεσε προχτες σε μια τελευταία προειδοποίηση και αυτή παραδόθηκε από κατάλληλο αριθμό , από μεγάλο αριθμό, στο πολιτικό σύστημα που ήταν ο αποδέκτης της.

Το 1940, μιαν άλλη 28^η Οκτωβρίου, ο –φασίστας λένε μερικοί- Μεταξάς έσωσε την υστεροφημία του διερμηνεύοντας αληθινά το αίσθημα του Λαού. Σήμερα σύσσωμο το πολιτικό σύστημα (δηλαδή: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, το ΠΑΣΟΚ και το σύστημα εξουσίας περί αυτό, η Νέα Δημοκρατία, ο Συναγερμός που ούτε λαϊκός είναι ούτε βέβαια ορθόδοξο ήθος υπηρετεί, αποκόμματα και προσωπικά κόμματα και όσοι διαπλέκονται από το πεδίο της επιχειρηματικής ζωής) μας πέταξε στα μούτρα ότι αυτό που συνέβη χτες δεν ήταν ο Λαός αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ και όπως ολεθρίως είχε υποστηρίξει πανηγυρίζοντας μια μέρα νωρίτερα «αυτό ξέρει».

Άκουσα στα μέσα ενημέρωσης, ώρα πριν γίνει ανακοίνωση της Προεδρίας της Δημοκρατίας, ότι εκλογές γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια και εκεί, δηλαδή στις εκλογές, αποφασίζει ο Λαός για την  πλειοψηφία. (στην ανακοίνωση της Προεδρίας η έννοια και η λέξη Λαός απουσιάζουν). Η απλή απορία μου είναι αν άλλαξε το Σύνταγμα που προβλέπει ότι η διάλυση της Βουλής μπορεί να γίνει νωρίτερα από τη λήξη της θητείας των τεσσάρων ετών για μια σειρά από λόγους όπως πχ για μείζον εθνικό ζήτημα. Θεωρεί άραγε κανείς από το πολιτικό σύστημα τη σταδιακή, συστηματική και χωρίς νομιμοποίηση παράδοση της κυριαρχίας της χώρας σε τρίτους ελάσσον εθνικό ζήτημα; Γιατί ας μη μου πει κανείς ότι αυτή ή η επόμενη Κυβέρνηση (που θα τιμήσει τις υπογραφές της χώρας...) μπορεί να νομοθετήσει κόντρα στα συμφέροντα των δανειστών και υπέρ των συμφερόντων της χώρας...Η απαίτηση για την εμβάθυνση της Δημοκρατίας στη χώρα με την αλλαγή του Συντάγματος οφείλει προσεχώς να μας δώσει και έναν τρόπο να μάθουμε όχι πως μετριέται η πλειοψηφία της μιας στιγμής, το βράδυ των εκλογών, αλλά πια είναι τα όρια νομιμοποίησης αυτής της στιγμιαίας πλειοψηφίας όταν οι περιστάσεις αλλάζουν και γίνονται «έκτακτες», καλή ώρα...

Φτιάχνοντας,  το φύλλο του democracycrisis για την 28^η Οκτωβρίου, περίπου ξημερώματα ήταν, λίγο πριν ο Ιταλός επιδώσει το τελεσίγραφό του στον Έλληνα που θα του απαντούσε στα Γαλλικά, έγραψα ένα πολύ σύντομο σχόλιο με αφορμή τα γεγονότα έξω από το Ναό του Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης και τις πληροφορίες ότι οι Υπουργοί έπαιζαν κρυφτούλι με τις εξέδρες επισήμων:

«Παρέλαση χωρίς υπουργούς...

Καθόλου κακή ιδέα. Ας την κρατήσουμε για κανένα αιώνα ακόμα.

Έχω και μια άλλη: από του χρόνου, η μεγάλη στρατιωτική παρέλαση να γίνεται, αντί μπροστά στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, μπροστά σε ένα νεαρό αγόρι και σε ένα νεαρό κορίτσι...Επιλεγμένα και τα δυο με κλήρωση από την τελευταία Λυκείου.

Χρόνια πολλά σε όσους το αισθάνονται. Για τους υπόλοιπους είναι απλά bank holiday in Athens.»

Τώρα λοιπόν γνωρίζετε  ποιος έχει την ευθύνη των γεγονότων... 

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΡΧΙΚΗ...Ο Γ. Κοντογιώργης στο Mega (29.10.2011) για τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης και τις ευθύνες του Προέδρου της πολιτείας (video).

Η σοσιαλδημοκρατική ψευδαίσθηση/ του Ιμάνιουελ Βαλερστάιν, posted by ppol.gr, 29/10/2011.

"Μπορεί όμως να πετύχει ξανά η πολιτική που απέφερε καρπούς στον ευρωπαϊκό χώρο μετά το 1945; Είναι περισσότερο από προφανές ότι δεν μπορεί να το κάνει, παρά τους αξιοσημείωτους ρυθμούς «ανάπτυξης» ορισμένων από τις αναδυόμενες χώρες, ιδιαίτερα, των λεγόμενων BRIC (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα) κατά τα τελευταία 5-10 χρόνια. Κι αυτό γιατί υπάρχουν ορισμένες σοβαρές διαφορές μεταξύ της τρέχουσας κατάστασης του παγκόσμιου συστήματος τη μεταπολεμική περίοδο.

Πρώτον, το πραγματικό επίπεδο του κόστους παραγωγής. Παρά τις νεοφιλελεύθερες προσπάθειες για τη μείωσή του, σήμερα είναι στην πραγματικότητα σημαντικά υψηλότερο από ό,τι ήταν τη μεταπολεμική περίοδο κι απειλεί τις πραγματικές δυνατότητες της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Αυτό κάνει τον καπιταλισμό συστημικά λιγότερο ελκυστικό για τους καπιταλιστές, οι πιο διορατικοί από τους οποίους αναζητούν εναλλακτικούς τρόπους για να εξασφαλίσουν τα προνόμιά τους.
Δεύτερον, η ικανότητα των αναδυόμενων χωρών να αυξήσουν βραχυπρόθεσμα την απόκτησή πλούτου έχει ασκήσει μεγάλη πίεση στη διαθεσιμότητα των πόρων για την εξασφάλιση των αναγκών τους. Ως εκ τούτου, δημιουργείται ένας συνεχής αυξανόμενος ανταγωνισμός για την απόκτηση γης, νερού, τροφίμων κι ενεργειακών πόρων, ο οποίος όχι μόνο οδηγεί σε άγριες διαμάχες, αλλά επακόλουθα και στη μείωση της παγκόσμιας δυνατότητας των καπιταλιστών να συσσωρεύουν κεφάλαιο.
Τρίτον, η τεράστια επέκταση της καπιταλιστικής παραγωγής έχει δημιουργήσει εντέλει μια πολύ σοβαρή πίεση-πληγή στο οικοσύστημα και ο κόσμος έχει εισέλθει σε μια κλιματική κρίση, της οποίας οι συνέπειες απειλούν την ποιότητα ζωής σε όλο τον κόσμο. Έχει ενθαρρύνει, επίσης, ένα κίνημα για τη ριζική επανεξέταση της αρετής της «μεγέθυνσης» και της «ανάπτυξης» σαν οικονομικούς στόχους. Το συνεχώς αυξανόμενο αίτημα για μια διαφορετική «πολιτιστική» προοπτική είναι αυτό που ονομάζεται στη λατινική Αμερική κίνημα του «el buen vivir» (ευζωίας).
Τέταρτον, τα αιτήματα των κατώτερων κοινωνικών ομάδων για πραγματική συμμετοχή στη διαδικασία λήψης αποφάσεων του κόσμου έχουν αρχίσει να απευθύνονται όχι μόνο στους «καπιταλιστές», αλλά και σε «αριστερές» κυβερνήσεις που προωθούν σε εθνικό επίπεδο την «ανάπτυξη»
Πέμπτον, ο συνδυασμός όλων αυτών των παραγόντων, καθώς και η ορατή αποδυνάμωση της μέχρι πρότινος ηγεμονικής δύναμης, έχει δημιουργήσει ένα κλίμα συνεχούς και ριζικής αναταραχής, τόσο στην παγκόσμια οικονομία όσο και τη γεωπολιτική κατάσταση, η οποία έχει παραλυτικά αποτελέσματα τόσο στον κόσμο των επιχειρήσεων όσο και στις κυβερνήσεις. Ο βαθμός αβεβαιότητας -όχι μόνο μακροπρόθεσμα αλλά και πολύ βραχυπρόθεσμα- έχει κλιμακωθεί σημαντικά, και μαζί με αυτόν και το επίπεδο της πραγματικής βίας".

Κούρεμα 50% στο χρέος, κρεματόριο 100% για το λαό, από leonidasvatikiotis.wordpress.com 30/10/2011

Ούτε και η τελευταία, τρίτη επιχείρηση “διάσωσης” σε ενάμισι χρόνο θα επιλύσει το πρόβλημα του δημόσιου χρέους

Στην Ελλάδα οι συνέπειες θα είναι πιο καταλυτικές για τις εγχώριες τράπεζες που διατηρούν στα χαρτοφυλάκιά τους ομόλογα του ελληνικού δημοσίου αξίας 45-50 δισ. ευρώ. Ο κίνδυνος αφορά στον αφελληνισμό των ελληνικών τραπεζών και το πέρασμα της ιδιοκτησίας τους σε ξένα χέρια. Το κρίσιμο στοιχείο εδώ είναι η πρόβλεψη του Μεσοπρόθεσμου για στήριξη του ελληνικού δημοσίου στις τράπεζες η οποία θα πάρει την μορφή κοινών μετοχών – που έχουν δικαίωμα λόγου στη διοίκηση, και όχι προνομιούχων όπως πρόβλεπε ο αντίστοιχος νόμος του Αλογοσκούφη, ο οποίος συνιστούσε πρόκληση στον βαθμό που η δαπανηρή συμμετοχή του ελληνικού δημοσίου στα κεφάλαια των τραπεζών δε συνοδευόταν από συμμετοχή στη διοίκηση, έτσι ώστε να μην διαταραχθούν οι ισορροπίες μεταξύ των μετοχών. Κυρίως όμως για να μην δημιουργηθούν όροι που θα επέτρεπαν ακόμη και την εθνικοποίησή τους. Σύμφωνα μάλιστα με το ρεπορτάζ η αρχική πρόταση του Β. Βενιζέλου προέβλεπε πως οι μετοχές θα ήταν προνομιούχες – προς όφελος των τραπεζιτών, αλλά άλλαξε κατόπιν πρότασης του Τσολάκογλου – προς όφελος προφανώς των διεθνών πιστωτών. Γιατί, στο Μεσοπρόθεσμο προβλέπεται ότι το δημόσιο μέχρι δύο χρόνια το πολύ έχει το δικαίωμα να διατηρήσει τις μετοχές που θα πάρει ως αντάλλαγμα για το ρευστό που θα παραχωρήσει στα τραπεζικά ιδρύματα και μετά πρέπει να τις ξεφορτωθεί. Ξέροντας το καθεστώς ασφυκτικής επιτήρησης που θα έχει επιβληθεί μετά από δύο χρόνια είναι προφανές ότι οι μετοχές θα περάσουν στα χέρια των ξένων τραπεζών και ειδικά της Ντόιτσε Μπανκ. Εν είδει παρενθέσεως αξίζει να τονίσουμε ότι σε κάθε χώρα απ’ όπου πέρασε το ΔΝΤ, από το Μεξικό μέχρι τη Νότια Κορέα, οι τράπεζες άλλαξαν χέρια, με σχεδόν πανομοιότυπες διαδικασίες. Γιατί η Ελλάδα να αποτελέσει εξαίρεση;

Αξίζει εδώ να αναφέρουμε τις πιέσεις που ασκούν ακόμη και τώρα στο “και πέντε” οι τραπεζίτες για την αλλαγή του σχετικού νόμου, που θα επαναφέρει το παλιό καθεστώς δίνοντας στο κράτος προνομιούχες μετοχές. Προσπάθεια που δεν έχει σοβαρές ελπίδες δεδομένου ότι το σχέδιο είναι αδύνατο να εκπορεύτηκε από το Μαξίμου. Εκεί μάλλον γράφτηκε…

Η αλλαγή του καθεστώτος των τραπεζών ωστόσο δεν θα σημάνει μόνο τεράστιας σημασίας οικονομικές αλλαγές, με τις αρτηρίες της ελληνικής οικονομίας να μην ελέγχονται πλέον από την εγχώρια αστική τάξη, αλλά θα έχει και συμβολική σημασία. Συγκεκριμένα θα σηματοδοτήσει το οικτρό τέλος, την συντριβή που είχε το όραμα της αστικής τάξης να αναβαθμίσει τη θέση της στον διεθνή ανταγωνισμό και έναντι του ιστορικού της αντιπάλου, με εργαλείο την συμμετοχή της στο ευρωπαϊκό ιμπεριαλιστικό κέντρο, που πλέον έγινε μπούμερανγκ. Το αποτέλεσμα του στοιχήματος που έπαιξε ήταν να τα χάσει όλα και να διαπραγματεύεται με το εξωτερικό από τις χειρότερες θέσεις. Είναι μια νέα Μικρασιατική καταστροφή, μια τραγωδία ανώτερη πιθανά κι από αυτή της Κύπρου το ’73-’74, που την γυρίζει πολύ πιο πίσω από κει που βρισκόταν για παράδειγμα στις αρχές της δεκαετίας του ’80 όταν υπέγραφε πανηγυρικά την ένταξη στην ΕΟΚ, επιδιώκοντας να κλειδώσει και να επαυξήσει τα κέρδη της από την αναβάθμιση του ρόλου της που είχε πράγματι πετύχει τις δύο προηγούμενες δεκαετίες.

Η ραγδαία υποβάθμιση της θέσης του ελληνικού καπιταλισμού, με αλλαγές που δεν θα αφήσουν ανεπηρέαστο το πολιτικό σύστημα, θα επέλθει επίσης και μέσω του καθεστώτος οικονομικής κατοχής που θα επιβάλλουν οι Γερμανοί. Τυπικά, η δικαιολογία για να γίνει ο Ράιχενμπαχ πραγματικός πρωθυπουργός, θα είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στην ελληνική κρατική μηχανή και η ανάγκη αυστηρότερου ελέγχου των δημόσιων οικονομικών έτσι ώστε το χρέος να παραμείνει υπό έλεγχο και να μην αυξηθεί μέσω της δημιουργίας δημοσιονομικών ελλειμμάτων που σιγά – σιγά θα μετουσιώνονται σε δημόσιο χρέος.

Στην πραγματικότητα η Ελλάδα θα βυθιστεί σε ένα φαύλο κύκλο λιτότητας – υπερχρέωσης από τον οποίο δε θα εξέλθει ποτέ, με όσο μεγαλύτερη πειθαρχία κι αν εφαρμοστεί η λιτότητα όσα χρόνια κι αν διαρκέσει. Ήδη τα νούμερα προκαλούν γέλιο: Το αποτέλεσμα του κουρέματος του ελληνικού δημόσιου χρέους, με βάση προσομοιώσεις που έγιναν από Γερμανούς και στελέχη της ΕΕ, κατά 50%, θα είναι το δημόσιο χρέος να φτάσει το 2020 στο 120%. Το πρώτο που ξεχωρίζει είναι ότι ακόμη και τότε, παρά τα όσα λένε σήμερα για προπαγανδιστικούς λόγους, το δημόσιο χρέος δεν θα είναι βιώσιμο. Αν είναι βιώσιμο το χρέος στο ύψος του 120% του ΑΕΠ το 2020 γιατί δεν ήταν βιώσιμο το 115% του Οκτώβρη του 2009 ή το σημερινό δημόσιο χρέος της Ιταλίας, που κινείται στα ίδια επίπεδα και παρόλα αυτά οι Ευρωπαίοι βάζουν το μαχαίρι στον λαιμό του Μπερλουσκόνι για να ψηφίσει επιπλέον αντιλαϊκά μέτρα; Κατά συνέπεια πρόκειται για μια διαδικασία που δεν έχει τέλος, όπως λίγο – πολύ συνέβη τον τελευταίο ενάμισι χρόνο, που κάθε επιχείρηση διάσωσης στον βαθμό που συνοδευόταν από μέτρα βαθιάς λιτότητας και αναδιανομής το εισοδήματος μάς οδηγούσε όλο και πιο βαθιά στην υπερχρέωση, για να φτάσουμε τώρα στην τρίτη επιχείρηση «διάσωσης» που κι αυτή θα αποδειχθεί περιορισμένου βεληνεκούς, ημίμετρο.

Has America Become an Oligarchy?, by Thomas Schulz, Spiegel Online 28/10/2011

Inequality in America is greater than it has been in almost a century. Those fortunate enough to belong to the 1 percent, made up of the super-rich, stand on one side of the divide; the remaining 99 percent on the other. Even for a country that has always accepted opposite extremes as part of its identity, the chasm has simply grown too vast.

Those who succeed in the US are congratulated rather than berated. Resenting other people's wealth is viewed as supporting class struggle, which is something very frowned upon.

Still, statistics indicate that the growing disparity is genuinely overwhelming. In fact, the 400 wealthiest Americans now own more than the "lower" 150 million Americans put together.

Nearly two-thirds of net private assets are concentrated in the hands of 5 percent of Americans. In comparison, the upper 5 percent of Germany hold less than half of net assets. In 2009 alone, at the same time as the US was being convulsed by mass layoffs, the number of millionaires in the country skyrocketed.

Indeed, if you look at the reports it compiles on every country in the world, even the CIA has concluded that wealth disparity is greater in the US than in Tunisia or Egypt.

A New 'Gilded Age'

In a book published in 2010, American political scientists Jacob Hacker and Paul Pierson discuss how this "hyperconcentration of economic gains at the top" also existed in the United States in the early 20th century, when industrial magnates -- such as John D. Rockefeller, Andrew Carnegie and J. P. Morgan -- dominated the upper stratum of society and held the country firmly in their grip for years.

Writer Mark Twain coined the phrase "the Gilded Age" to describe that period of rapid growth, a time when the dazzling exterior of American life actually concealed mass unemployment, poverty and a society ripped in two.

Economists and political scientists believe the US has entered a new Gilded Age, a period of systematic inequality dominated by a new class of super-rich. The only difference is that, this time around, the super-rich are hedge fund managers and financial magnates instead of oil and rail barons.

Europe’s rescue plan. This week’s summit was supposed to put an end to the euro crisis. It hasn’t, The Economist, 29/10/2011.

"Unfortunately the euro zone’s firewall is the weakest part of the deal. Europe’s main rescue fund, the European Financial Stability Facility (EFSF), does not have enough money to withstand a run on Italy and Spain. Germany and the European Central Bank (ECB) have ruled out the only source of unlimited support: the central bank itself. The euro zone’s northern creditor governments have refused to put more of their own money into the pot".

The euro deal. No big bazooka. Europe’s leaders have agreed on how to prop up the euro. For now, The Economist, 29/10/2011.

"Even if the euro zone succeeds in avoiding CDS payouts, this could prove a Pyrrhic victory. If losing half the face value of a bond does not amount to a default, what does? Undermining the value of CDS insurance could deeply distort the market. If banks or other investors lose faith in their ability to hedge risks, they will be tempted to cut back on risk or demand higher yields. So, perversely, sparing a CDS payout on Greece could push up the borrowing costs of other countries. That said, the danger of contagion is real. If holders of Greek bonds can incur losses on what they once thought were safe investments, what of holders of Italian or Spanish debt? The initial deal on Greek debt in July was followed in August by the dumping of Italian and Spanish government bonds....Yet few investors are willing to buy bank shares, cheap as they may seem, given the perceived risks of a series of sovereign defaults in Europe. This means that the burden would fall first on national governments and then on the increasingly stretched resources of the European Financial Stability Facility (EFSF), Europe’s main bail-out fund. Given too much time, moreover, there is the risk that banks will, in fact, shrink their balance-sheets to bolster their capital ratios. Their first strategy will be to trim economically essential but capital-intensive businesses such as trade finance or lending to small businesses. Huw van Steenis, an analyst at Morgan Stanley, reckons that European banks may go on a “crash diet” and cut their balance-sheets by as much as €2 trillion by the end of next year. They may also sell government bonds of peripheral countries, worsening the bond-buyers’ strike that afflicts Italy and Spain....

This is where the EFSF comes in. It was designed to protect smaller peripheral states. European policymakers insisted it should have a gold-plated AAA credit rating, lowering its costs but limiting its capacity. It is now too small to shield the bigger economies. The EFSF can lend €440 billion (see chart 2). But given its commitments to Ireland, Portugal, Greece and, perhaps, the recapitalisation of the banks, it may have as little as €200 billion for future contingencies. And yet in the next three years Italy and Spain will have to refinance about €1 trillion-worth of bonds, not counting additional borrowing to finance their deficits. Countries guaranteeing the EFSF’s funds do not want to increase their burden, not least because some cannot afford to do so. France’s AAA rating is already at risk. What is more, France and the EFSF are like tottering drunks holding one another up. If France is downgraded, the EFSF will be close behind......There is a better answer: use the unlimited liquidity that only the ECB can provide by dint of its power to print money. The ECB could credibly stand ready to buy debt of a country like Italy. As such, it would be treating a sovereign almost as it would a bank suffering a run. The danger is that this will stoke inflation. Germany, in particular, has a deep aversion to anything that looks like printing money, an orthodoxy forged in the experience of the Weimar Republic’s hyperinflation". 

Αναζητήστε αλλού τους Έλληνες:

ΚΑΤΩ ΙΤΑΛΙΑ. Καλαβρία: Η καρδιά της Μεγάλης Ελλάδας, Το Έθνος, 2/10/2011.

διότι, στο Ελλάντα, το ΠΑΣΟΚ είναι ΕΔΩ, ΕΝΩΜΕΝΟ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΟ:

"Στην Αρχαιότητα οι γυναίκες με την ψήφο τους ανέβασαν κάτι τέτοιους άχρηστους στην εξουσία με αποτέλεσμα να τους βρουν μεγάλες συμφορές ! Οι άνδρες επανέφεραν την τάξη και έδωσαν όρκο στον θεό ήλιο ότι δεν θα επιτρέψουν ξανά στις γυναίκες να ψηφήσουν ,γιατί η ψήφος δεν πρέπει να δίνεται επιπόλαια! Νομίζω ότι κάτι ανάλογο πρέπει να πράξουμε και εμείς σήμερα με όσους είναι στο δημόσιο και γενικά σε όλον τον κρατικό μηχανισμό , να τους αφαιρεθεί δια νόμου το δικαίωμα ψήφου να απαγορευθεί να ψηφίζουν όλοι αυτοί που μας οδήγησαν σε αυτό το χάλι, διότι η ψήφος δεν πρέπει να δίνεται για λόγους προσωπικού συμφέροντος ,αλλά να λαμβάνεται το κοινό συμφέρων !" (πηγή: σχόλιο στο antinews.gr, εδώ)

Προπαγάνδα...

Απόσπασμα από την ανακοίνωση της εργασιακής εφεδρείας (εδώ, ολόκληρο)

ΦΑΣΗ Α΄ (2011):

Δράση 1η: Όλοι οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο, και σε ΝΠΔΔ και σε ΝΠΙΔ του δημόσιου τομέα, με συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, οι οποίοι κατά τους επόμενους 12-24 μήνες αποκτούν δικαίωμα εξόδου με πλήρη σύνταξη, τίθενται σε καθεστώς εφεδρείας. Μετά το τέλος της περιόδου εφεδρείας οι εργαζόμενοι συνταξιοδοτούνται με πλήρη σύνταξη,  το επίπεδο της οποίας δε θίγεται από το καθεστώς της εργασιακής εφεδρείας.

Δράση 2η: Οι υπάλληλοι του Δημοσίου και των ΝΠΔΔ με σχέση δημοσίου δικαίου,  οι οποίοι κατά τους επόμενους 12-24 μήνες αποκτούν δικαίωμα εξόδου με πλήρη σύνταξη, τίθενται σε προσυνταξιοδοτικό καθεστώς, αφού προηγουμένως τερματιστεί η υπαλληλική σχέση τους με κατάργηση των οργανικών θέσεων που κατέχουν. Μετά την ολοκλήρωση της προσυνταξιοδοτικής περιόδου, οι παραπάνω υπάλληλοι λαμβάνουν πλήρη σύνταξη, το επίπεδο της οποίας δεν θίγεται από τη περίοδο του προσυνταξιοδοτικού καθεστώτος.

Από τις ανωτέρω δύο δράσεις εκτιμάται ότι μπορεί να συγκεντρωθεί αριθμός 18-20.000 εργαζομένων.

Απλές παρατηρήσεις:

1ον ότι η Κυβέρνηση κρύβει αυτή την ώρα την πραγματική της πρόθεση για απολύσεις στο Δημόσιο και στον ευρύτερο Δημόσιο τομέα πίσω από λέξεις χωρίς περιεχόμενο. Εξηγούμαι: τα παραπάνω είναι μια έμμεση προτροπή σε χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους κοντά στη σύνταξη να αποχωρήσουν από το Δημόσιο διευκολύνοντας την Κυβέρνηση...Είναι εξώθηση σε παραίτηση. Γράφτηκαν με αυτόν τον τρόπο για να "περάσουν" με το μικρότερο κόστος. Ειδικά δε στο Δημόσιο τομέα τα ως άνω μπορεί να οδηγήσουν πλήθος στελεχών (Γενικών Διευθυντών και Διευθυντών), σαρώνοντας την ιεραρχική δομή της Διοίκησης, στην αποστρατεία, ανοίγοντας το επόμενο παιχνίδι της Κυβέρνησης: τη δημιουργία αναμονής για την αξιοποίηση στις επόμενες σειρές.

2ον αν τα παραπάνω εφαρμοστούν τελικά αποτελούν πρόκριμα και για επόμενες σειρές: όποιος θα φτάνει κοντά στη σύνταξη θα μπορεί να φεύγει με τον τρόπο αυτό μια ώρα αρχίτερα...Έχω μια απορία για την έννοια του προσυνταξιοδοτικού καθεστώτος και τι σημαίνει αυτό στο Δημόσιο (έως τώρα δεν υπάρχει άρα πρέπει να διατυπωθεί νομοθετικά αλλά αυτό το αφήνω σε πιο ειδικούς) αλλά η αίσθησή μου είναι ότι αυτή την ώρα μια παράπλευρη απώλεια του παραπάνω συστήματος είναι η Κοινωνική Ασφάλιση: μην εκπλαγείτε αν σε δύο χρόνια από τώρα οι συντάξεις όλων θα πρέπει να προσαρμοστούν γιατί ξαφνικά θα έχει φουσκώσει ο αριθμός των συνταξιούχων και άρα ...

3ον έχει πολύ ενδιαφέρον ότι η αποχώρηση ενός εκ των συνταξιοδοτούμενων στην πράξη οδηγεί στην κατάργηση της οργανικής του θέσης...Λαμπρά: άρα έχουμε ήδη εικόνα για τους νέους οργανισμούς και το τι θα χρειαστούν ως οργανικές θέσεις και ψευδόμαστε δημοσίως ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει...Ή πάλι ιδέα δεν έχουμε για τους νέους οργανισμούς και βαράμε στο γάμο του Καραγκιόζη.

4ον υποπτεύομαι ότι για να διαπιστώσει η Κυβέρνηση ποιοι βρίσκονται 12-24 μήνες κοντά στη σύνταξη θα πρέπει να τρέξει διαδικασία Διαδοχικής Ασφάλισης καθώς πολλοί άνθρωποι στο Δημόσιο είχαν και άλλα ασφαλιστικά ταμεία στο παρελθόν (είτε γιατί δούλευαν ως μισθωτοί στον ιδιωτικό τομέα -εύκολη περίπτωση- είτε αλλού, είτε ως ελεύθεροι επαγγελματίες ή αυτοααπασχολούμενοι -πιο δύσκολες περιπτώσεις- είτε όλα αυτά σωρευτικά -άλυτος γρίφος...-. Εύχομαι στην Κυβέρνηση με τα πολλά μυαλά, καλή επιτυχία.

5ον Δεν υπάρχει καλή εφεδρεία και κακή εφεδρεία: ο εξαναγκασμός σε αποχώρηση μπορεί να κριθεί από τα Δικαστήρια ως απόλυση και τότε και το -αμφίβολο- δημοσιονομικό κόστος να έχει μετατραπεί σε δημοσιονομικό Βατερλώ. Καλώ τη δικαστική εξουσία, με την ιδιότητα του κυρίαρχου Λαού, να μην καθυστερήσει αυτές τις υποθέσεις μείζονος σημασίας για το Λαό και τον Τόπο...

Τέλος μια ακροτελεύτια σημείωση: η Ελλάδα τα κατάφερε όταν το Δημόσιο τράβηξε μπροστά και έδωσε τον τόνο στην οικονομία (αναφέρομαι στην περίοδο 1952-1967). Αντίθετα άρχισε να διαλύεται όταν από το 1981 ο παραγωγικός της ιστός είτε διαλύθηκε είτε παρασιτεί πάνω στο Δημόσιο. Δεν έχει νόημα να μιλάμε λοιπόν για μικρό Δημόσιο και λίγους φόρους αλλά να συζητάμε πραγματικά και επί σχεδίου πιο Δημόσιο και πια Οικονομία θέλουμε. Βλέπετε όταν πέρισυ το χειμώνα η Αττική Οδός αποκλείστηκε από το χιόνι δεν το έπαθε γιατί στην περίπτωσή της είχε μεγαλώσει το Δημόσιο -αντίθετα είχε μικρύνει η λογική

(το σχόλιο ανήκει στον ΜΣ και το democracycrisis)

Η αλήθεια για τους διορισμούς που το ΠΑΣΟΚ κρύβει επιμελώς, της Σοφίας Βούλτεψη, elzoni.gr 03/10/2011

Φρεσκάροντας τη μνήμη του κ. Ραγκούση

Ο δε κ. Ραγκούσης, που το Σάββατο βρήκε τον χρόνο να εκδώσει ανακοίνωση για να απαντήσει σε δηλώσεις του προκατόχου του Π. Παυλόπουλου στο Mega, καλύτερα να κοιτάξει την δική του καμπούρα (και την καμπούρα της παράταξής του).

Όπως ανέφερε, αντί άλλης απαντήσεως, μας παραπέμπει στις εκθέσεις του ΑΣΕΠ για τα έτη 2008, 2009 και 2010. Όπου αναφέρεται πως «συνεχίστηκαν να καλύπτονται θέσεις του δημόσιου τομέα με διαδικασίες εκτός ελέγχου του ΑΣΕΠ, κατάχρηση σύναψης συμβάσεων ανάθεσης έργου και διογκούμενη φαλκίδευση του συστήματος προσλήψεων και επαπειλούμενη επαναφορά του καθεστώτος πελατειακών σχέσεων».

Κάνει ο κ. Ραγκούσης πως δεν θυμάται ότι επί προηγουμένων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ υπήρξαν 49 τροποποιήσεις του νόμου για το ΑΣΕΠ, ακριβώς για να γίνει λάστιχο η διαδικασία, από την οποία αφαιρέθηκαν σημαντικοί τομείς.

Κάνει πως δεν θυμάται ότι κάθε χρόνο σταθερά και από καταβολής του εκδίδει τέτοιες εκθέσεις το ΑΣΕΠ. Οπότε προς τι η επιλεκτική αναφορά στις τελευταίες τρεις εκθέσεις; Προς το κομματικό συμφέρον, φυσικά!

Μάλιστα, η τελευταία έκθεση, αυτή για το 2010, αποτελεί διθύραμβο προς την κυβέρνηση, με τον κ. Ραγκούση να κομπορρημονεί επ’ αυτού, ενώ είναι γνωστό ότι στο μεταξύ είχε υπογραφεί το Μνημόνιο και είχαν ήδη απαγορευθεί οι προσλήψεις.

Μήπως, λοιπόν, θα ήταν προτιμότερο να μας πουν την αλήθεια; Ότι δηλαδή οι συζητήσεις με την τρόικα την 1η Σεπτεμβρίου έφθασε στο αδιέξοδο, επειδή ζητήθηκε από την κυβέρνηση να απολύσει αμέσως τους 25.000 που προσέλαβε η ίδια; 

Μήπως θα μπορούσε ο κ. Ραγκούσης να μας πει σε ποιον κάλαθο αχρήστων του γραφείου του έχει πετάξει την συνέντευξή του στο «Βήμα της Κυριακής», της 5ης Δεκεμβρίου 2010, όταν θεωρούσε πως είχε χρόνο μέχρι το τέλος της κυβερνητικής θητείας να δώσει λύση στο πρόβλημα με ομαλό τρόπο;

Τότε που δήλωνε απερίφραστα πως «δεν θα απολυθεί κανένας μόνιμος δημόσιος υπάλληλος», διότι (χάρη στο πάνσοφο σχέδιό του) «στο τέλος της τετραετίας ο αριθμός όσων μισθοδοτούνται από το Δημόσιο θα είναι σημαντικά μικρότερος από τον σημερινό», καθώς «θα μισθοδοτούνται 125.000 μόνιμοι και συμβασιούχοι λιγότεροι, οι οποίοι συναθροιζόμενοι με άλλες κατηγορίες θα είναι συνολικά, περίπου 200.000 λιγότεροι»;

Μήπως μπορεί να μας πει πού πήγαν εκείνοι οι περίτεχνοι υπολογισμοί του, βάσει των οποίων «75.000 λιγότεροι μονίμως μισθοδοτούμενοι θα προέλθουν από το πάγωμα των προσλήψεων εφέτος και την αναλογία μία πρόσληψη προς πέντε αποχωρήσεις που θα ισχύσει τα επόμενα χρόνια, ενώ 50.000 από τη μείωση των συμβασιούχων. Από τον Καλλικράτη προκύπτουν 25.000 λιγότερες θέσεις ευθύνης και με τον τερματισμό των stage αφαιρέσαμε το λιγότερο 50.000 μισθοδοτουμένους, ο οποίοι προορίζονταν για μονιμοποίηση»;

Μήπως μπορεί να μας πει πού πήγαν οι διαβεβαιώσεις του, σύμφωνα με τις οποίες «απόλυση συμβασιούχου μπορεί να συντελεστεί μόνο αν διακοπεί η σύμβασή του, γεγονός που δεν πρόκειται να συμβεί!»;  

Επίσης, μήπως ο κ. Ραγκούσης μπορεί να μας πει σε ποιον κάλαθο των αχρήστων έχει πετάξει την αγόρευσή του στην Ολομέλεια της Βουλής της 21ης Ιουνίου 2011 (έναν ακριβώς μήνα πριν από τις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου και λίγες μόνο μέρες πριν από την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου);

Τότε που μας έλεγε πως «αν η κυβέρνηση δεν είχε προχωρήσει στην κατοχύρωση των αξιοκρατικών προσλήψεων και στη μείωση του προσωπικού στη Δημόσια Διοίκηση, μην έχετε καμία αμφιβολία ότι σήμερα οι πιστωτές θα απαιτούσαν να γίνουν άμεσα 200.000 απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων», καθώς «αφού η χώρα για πρώτη φορά έμαθε το καλοκαίρι του 2010 τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων, μετά την απογραφή, η κυβέρνηση προχώρησε στη μεγαλύτερη μείωση υπαλλήλων που έγινε ποτέ, υπαλλήλων που σήμερα είναι κατά 130.000 λιγότεροι»!

Τότε, αφού μέσα σε έναν χρόνο είχατε μειώσει τους δημοσίους υπαλλήλους κατά 130.000, για ποιο λόγο η τρόικα παραμένει στα κάγκελα και απαιτεί κι’ άλλες απολύσεις;

Και το τρομερότερο: «Η κυβέρνηση κατάφερε να μην τίθεται καν θέμα απολύσεων στο δημόσιο τομέα», μας διαβεβαίωνε τότε ο κ. Ραγκούσης!

Αλήθεια; Δεν τίθεται καν θέμα απολύσεων από την τρόικα; Και τότε γιατί συνεδριάζετε και ξανασυνεδριάζετε, ακόμη και κυριακάτικα, γι’ αυτό ακριβώς το θέμα – αφού προηγουμένως για το ίδιο θέμα η τρόικα σηκώθηκε κι’ έφυγε και την παρακαλέσαμε γονατιστοί να επιστρέψει; 

Τα ίδια έλεγε ο κ. Ραγκούσης πάλι στο «Βήμα της Κυριακής», στις 22 του περασμένου Μαΐου: «Δεν θα γίνουν απολύσεις στο Δημόσιο»! 

Και να ήταν μόνο αυτό! Στην ίδια συνέντευξη αποκαλούσε «ανερμάτιστο λαϊκισμό την πρόταση της Ν.Δ. περί έμμισθης εφεδρείας»! Και υπενθύμιζε πως η μονιμότητα είναι συνταγματικά κατοχυρωμένη και επομένως κάθε συζήτηση παραπέμπεται για  μετά το 2014, οπότε, μετά την αναθεώρηση του Συντάγματος, θα έχουμε «μονιμότητα με αξιολόγηση» - κάτι που θεωρητικά ισχύει και σήμερα, διότι αν κάποιος δεν εργάζεται ή είναι διεφθαρμένος δεν προστατεύεται από το Σύνταγμα. 

Σ’ αυτά οφείλει να απαντήσει ο κ. Ραγκούσης, που συνεχώς μας λέει άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε είτε με ανακοινώσεις, είτε δια των «κύκλων» του! 

Επιπλέον, οφείλει να μας πει (τόσο ο ίδιος όσο και ο διάδοχός του) πώς και ποιοι έκαναν τις «καλές μετατάξεις» ενόψει ακριβώς των απολύσεων. Μία – μία περίπτωση και με ονοματεπώνυμα! 

Υπενθυμίζω ότι αυτήν ακριβώς την συζήτηση την είχαμε και πέρσι, όταν η τρόικα είχε αναβάλει την προγραμματισμένη για τις 22 Νοεμβρίου 2010 συνέντευξη Τύπου, λόγω ακριβώς της εμπλοκής στις συζητήσεις για τον όγκο του Δημοσίου και – κυρίως – τις ευρωβόρες και υπερχρεωμένες, με εγγυήσεις του ελληνικού Δημοσίου, ΔΕΚΟ με τις οποίες το ΠΑΣΟΚ ΔΕΝ έχει ασχοληθεί!

Αντίθετα, ενέταξε στις ΔΕΚΟ και οργανισμούς ενημέρωσης όπως η ΕΡΤ και το ΑΠΕ, ενώ είναι γνωστό πως το Καταστατικό της ΕΣΗΕΑ απαγορεύει στα μέλη της να έχουν την ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου και επομένως θα έπρεπε θεωρητικά να είχαν ήδη διαγραφεί από το σωματείο όλοι οι εργαζόμενοι στους κρατικούς οργανισμούς ενημέρωσης – κάτι το οποίο, βέβαια, δεν είναι δυνατόν να συμβεί, αλλά το αναφέρω για να καταδειχθεί η παραφροσύνη και η αφροσύνη.

Ειδικά για το θέμα των δημοσιογράφων, παραβιάζεται αυτή τη στιγμή και το καταστατικό της Διεθνούς και της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων. 
Και να μην το ξεχάσω: Μέσα στα «πέντε ΔΕΝ» που είχε ξεκάθαρα αναφέρει ο τότε υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου τον Οκτώβριο του 2010 ήταν και το «δεν θα γίνουν απολύσεις στις ΔΕΚΟ» - από τις οποίες τώρα ακριβώς ζητούνται οι οριζόντιες απολύσεις του 10%!

Και για να φρεσκάρουμε λίγο την επιλεκτική μνήμη του κ. Ραγκούση: Εκτός από τα «αγαπημένα» του (για διαφορετικούς λόγους) έτη 2008, 2009 και 2010, υπήρχαν και τα έτη 2001, 2002, 2003. Και τότε εξέδιδε εκθέσεις το ΑΣΕΠ, αλλά ποιος ξέρει σε ποιον κάλαθο αχρήστων έχουν και αυτές πεταχτεί. 

Οι εκθέσεις της ντροπής

Και σ’ εκείνες τις εκθέσεις γινόταν αναφορά σε «παράνομες προσλήψεις με συνάψεις συμβάσεων ανάθεσης έργου».

Συγκεκριμένα:  Από 1-1-2004 ως 6-3-2004 (δηλαδή ακριβώς την παραμονή των εκλογών) προσελήφθησαν 12.608 άτομα, από τα οποία οι 2.364 μόνιμοι. Το 2004 151.611 άτομα από τα οποία 128.636 εποχικοί. 

Με τους νόμους 2527/97 και 2839/00 είχε δοθεί το δικαίωμα να προσλαμβάνονται περί τα 15.000 άτομα το χρόνο στις κεντρικές υπηρεσίες των υπουργείων με συμβάσεις έργου και χωρίς διαγωνισμούς!  (Μήπως να μας πουν ποιοι υπουργοί και ποιους προσέλαβαν με αυτόν το «παραθυράτο» τρόπο;)

Με το νόμο 2956/2001 εισήχθη ο θεσμός των ενοικιαζομένων εργαζομένων, οι οποίοι είχαν το προνόμιο να χαρακτηρίζεται η δουλειά τους ως προϋπηρεσία στο Δημόσιο – οπότε και αποκτούσαν μόρια και προβάδισμα έναντι των υπολοίπων. 

Σύμφωνα με έγγραφα του ίδιου του ΑΣΕΠ «με το νόμο 2839/2000 επήλθαν νέες σημαντικές μεταβολές στο σύστημα προσλήψεων του ΑΣΕΠ προς την κατεύθυνση της περαιτέρω εξασθένισης των ελεγκτικών αρμοδιοτήτων του».  (Καταλάβατε, κ. Ραγκούση, που προτιμήσατε να επιλέξετε παρόμοια παρατήρηση, αλλά για το 2009;).

Μήπως μπορεί να ανασύρει από το καλάθι του ο κ. Ραγκούσης την έκθεση του ΑΣΕΠ για το 2003, που μιλούσε για παράνομες προσλήψεις και συνολικούς διορισμούς 41.909 ατόμων; 

Μήπως θυμάται κανείς τι έγινε δυο μέρες μετά τις δημοτικές εκλογές του 2002, όταν αποκαλύφθηκε σκάνδαλο στημένων διαγωνισμών, πλαστών πιστοποιητικών και φωτογραφικών προκηρύξεων, που, όπως αποδείχθηκε, ακυρώνονταν αν τελικά η πρόσληψη δεν ήταν αρεστή; 

Το όργιο μιας δεκαετίας
Σύμφωνα με στοιχεία της Διεύθυνσης Προσωπικού του υπουργείου Εσωτερικών από το 1994 ως το 2004 έγιναν 213.250 προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, στις οποίες πρέπει να προσθέσουμε 526.875 συμβασιούχους και 633.607 εποχικούς. 
Οι περισσότερες προσλήψεις έγιναν τα έτη 1995, 1996, 1999, 2000, 2002, 2003. Το 2001 είχαμε 156.471 προσλήψεις, περισσότερες από το ολυμπιακό 2004!
Και ιδού τι έλεγε μια άλλη (από τις καταχωνιασμένες) εκθέσεις του ΑΣΕΠ: Το 2000 ήταν η χρονιά που μόνο το 20% των φορέων που ελέγχθηκαν βρέθηκε σωστό. 
Επίσης: Από το 1994 μέχρι το 2005 πραγματοποιήθηκαν 422.038 προσλήψεις για τις διαδικασίες των οποίων το ΑΣΕΠ είχε τη δυνατότητα να εκφράσει γνώμη. 
Από αυτές, αν εξαιρέσουμε τους διαγωνισμούς για την πρόσληψη εκπαιδευτικών, η πολιτεία επέλεξε την αδιάβλητη διαδικασία των γραπτών διαγωνισμών για να προσλάβει μόλις 14.004 εργαζόμενους. 
Δηλαδή, από όλους αυτούς, μόνο 14.004 είχαν περάσει από την διαδικασία του ΑΣΕΠ!
Και για να μην ξεχνιόμαστε: Ως γνωστόν, το ΠΑΣΟΚ επέστρεψε στην εξουσία το 1993. Έναν χρόνο μετά επαναπροσελάμβανε και μονιμοποιούσε 14.000 συμβασιούχους που είχαν εργαστεί ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ την περίοδο 1981-1989 και δεν ανανεώθηκε η σύμβασή τους την περίοδο 1990-1993. 
Αλλά την ίδια ώρα, θυμίζω, οι απίθανοι αυτοί ρεβανσιστές που τώρα παριστάνουν τους… θεματοφύλακες του ΑΣΕΠ, είχαν απολύσει  6.000 υπαλλήλους της ΔΕΗ που προσελήφθησαν την περίοδο 1990-1993 (και επέστρεψαν τελικά στις θέσεις τους αφού δικαιώθηκαν από τον Άρειο Πάγο).

Απεβίωσε ο σκηνοθέτης Παύλος Τάσιος. Ο δημιουργός της ταινίας «Παραγγελιά» έχασε τη μάχη με τον καρκίνο, του Γιάννη Ζουμπουλάκη, Το Βήμα, 2/10/2011.

"Ξεκίνησε από το μελόδραμα στα μέσα της δεκαετίας του 1960 («Φτωχολογιά», 1965 - «Παράνομοι πόθοι», 1966 - «Αντίζηλοι», 1968) και σιγά –σιγά μετεξελίχθηκε σε έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς «εκπροσώπους» του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου των δυο επόμενων δεκαετιών.  Με ταινίες όπως το «Ναι μεν, αλλά…» (1972), το «Βαρύ πεπόνι» (1977),  η «Παραγγελιά» (1980) και το «Στίγμα» (1982) ο Παύλος Τάσιος αφουγκράστηκε την ελληνική κοινωνία της εποχής μέσα από ζητήματα που άπτονταν της καθημερινότητας. Απαιτητικός και αντισυμβατικός ως σκηνοθέτης (είχε ήδη δουλέψει ως βοηθός σε παραπάνω από 50 ταινίες) ο Τάσιος, που γεννήθηκε στον Πολύγυρο το 1942 και σπούδασε κινηματογράφο στην Σχολή Σταυράκου, δεν χάιδεψε ποτέ ούτε τα θέματα αλλά ούτε και το κοινό και παρότι σταμάτησε να κάνει ταινίες νωρίς, η καριέρα του στέφθηκε με αρκετές δάφνες. Στο «Ναι μεν, αλλά» (βραβείο σεναρίου στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1972) μέσα από την έρευνα ενός δημοσιογράφου μαθαίνουμε τα αίτια που οδήγησαν έναν άντρα (Φάνης Χηνάς) στον φόνο της ερωμένης του και στη συνέχεια στην άκρη μιας πολυκατοικίας όπου απειλεί ότι θα αυτοκτονήσει. Το «Βαρύ πεπόνι» είναι το γλυκόπικρο οδοιπορικό ενός νεαρού επαρχιώτη (Μίμης Χρυσομάλλης) ο οποίος εγκαταλείπει το χωριό του και κατεβαίνει στην Αθήνα όπου δεν μπορεί να αποβάλλει την νοοτροπία του μικροϊδιοκτήτη χωριάτη. Ακόμα μια ταινία του Τάσιου που είχε «φεστιβαλική» απήχηση αποσπώντας πέντε βραβεία στο αντι- φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1977. Η πιο γνωστή ταινία του Τάσιου παραμένει η «Παραγγελιά» και είναι τραγική ειρωνεία που μόλις πριν από λίγες μέρες, έφυγε από τη ζωή ο Νίκος Κοεμτζής του οποίου την ιστορία αφηγείται το φιλμ".

ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗ ΧΩΡΑ-ΦΟΒΗΤΡΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. Αργεντινή: Από το ΔΝΤ στους G20, της Κορίνας Βασιλοπούλου, Ελευθεροτυπία, 2/10/2011.

"Καθ' όλη τη δεκαετία του '90, η Αργεντινή έγινε το πειραματόζωο του ΔΝΤ, το οποίο εκλήθη να τη «βοηθήσει» καθώς αντιμετώπιζε οικονομική κρίση εξαιτίας ενός ανεξέλεγκτου πληθωρισμού. Το ΔΝΤ πρότεινε τη γνωστή συνταγή της λιτότητας και των μαζικών ιδιωτικοποιήσεων, βυθίζοντας τη χώρα σε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση και τον κόσμο σε φτώχεια".

«ΕΥΡΗΚΑ» ΚΑΙ BLACKSTONE. Η «Μαύρη Πέτρα» Εureca μπίζνες στην Ελλάδα. Ως επίγονοι του Αρχιμήδη, οι σύμβουλοι της Roland Berger Strategy Consultants GmbH ισχυρίζονται ότι βρήκαν τον τρόπο για να βρεθεί άνωση στον καταποντισμό της ελληνικής οικονομίας, του Νικήτα Κουριδάκη, Το Έθνος, 2/10/2011.

""Eureca" ονομάζουν το σχέδιο που εκπόνησαν για τον δραστικό περιορισμό του ελληνικού χρέους χωρίς αναδιάρθρωσή του, αλλά με παραχώρηση της διαχείρισης του συνόλου της ελληνικής δημόσιας περιουσίας, προκειμένου αυτή να πουληθεί σε μια εταιρεία holding υπό ευρωπαϊκό έλεγχο. Πρόκειται για αντιγραφή του μοντέλου της Treuhand, της εταιρείας που ανέλαβε την ιδιωτικοποίηση της περιουσίας της Λ.Δ. της Γερμανίας κατά τη διαδικασία της τελευταίας γερμανικής ενοποίησης. Μπορεί κανείς να βρει (λίγες) λεπτομέρειες του σχεδίου στη μόλις επτασέλιδη παρουσίασή του στην ιστοσελίδα της RBSC. Ομως, τα βασικά του σημεία, δηλαδή αυτά που θα φέρουν ισχυρή ανάπτυξη και το ελληνικό χρέος ακόμα και κάτω απ' τα επίπεδα που ορίζει το Μάαστριχτ (60% του ΑΕΠ), προκαλούν εντύπωση με την υπερασιοδοξία τους".

Χτες το πρωί ο ΜΒ και ΣΜ είχαν μια συζήτηση... Αυτή τη συζήτηση ο ΜΒ την αποτύπωσε σε ένα κείμενο...και ο ΣΜ αποφάσισε ότι ήθελε να το συνυπογράψει...

Η απο- νεύρωση του συστήματος, των  Μανώλη Βαρδή και Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

«Οίδα σου τα έργα ότι ούτε ψυχρός εί ούτε ζεστός, όφελον ψυχρός ής ή ζεστός, ούτως ότι χλιαρός ει και ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματός μου» (Αποκ. Γ΄15).

Τελικά μερικά λόγια είναι όντως αιώνια. Πως μου ήλθε τώρα το ευαγγελικό;

Παρακολούθησα τη Δευτέρα το βράδυ στο ΣΚΑΪ -ΔΝΤ την εκπομπή του Παπαχελά με καλεσμένο τον Χρύσανθο Λαζαρίδη. Τον Χρύσανθο γενικά τον παρακολουθώ εδώ και καιρό. Πιστεύω ότι έχει καλό λόγο και μία, ξεχασμένη από πολλούς νεοέλληνες, αίσθηση της γεωπολιτικής. Μου έκανε λοιπόν κατάπληξη πως ο (τουλάχιστον παμπόνηρος) Παπαχελάς τον «στρίμωξε»!

Ήταν solo Παπαχελά. Ήταν on the screen διαπραγμάτευση/ βολιδοσκόπηση της επόμενης κυβέρνησης. Στην τηλεοπτική, μετα- μοντέρνα μας δημοκρατία η κυβέρνηση πρώτα διαπιστεύεται στα κέντρα εξουσίας, και μετά βγαίνει από τις εκλογές. Εξού και τα περί antinews και κουκουλοφόρων στο τέλος. Εξού και η επανάληψη της αποστροφής Σαμαρά κατά των «συντεχνιών» που τόσο χαροποίησε τους δημοσιογράφους του στο ΣΚΑΪ -ΔΝΤ.

Η (πραγματική) εξουσία πριν προχωρήσει στην καθαυτό «εγχείριση», απονευρώνει το επίμαχο νεύρο. Η ομάδα Λαζαρίδη είναι μειοψηφία στη ΝΔ, και αυτό το ξέρει ο γιατρός. Επίσης ο γιατρός ξέρει (τί γιατρός θα ήταν άλλωστε;) ότι ένα μεγάλο τμήμα του κοινωνικού συνόλου, από το οποίο επιζητεί ψήφους ένα κόμμα εξουσίας, δεν «χαλιέται» από το Μνημόνιο. Ίσως μόνο από την «κακή εφαρμογή του» (γιατί γι’ αυτούς υπάρχει και καλή!). Οπότε ο καλός μας Λαζαρίδης βρέθηκε να υπερασπίζεται αμήχανα (και ένας που γνωρίζει τη ρητορική του δεινότητα, εύκολα το καταλαβαίνει) τη μεσοβέζικη ή χλιαρή άποψη του ναι μεν αλλά. Ναι στους στόχους του Μνημονίου, αλλά με ανάπτυξη. Ναι στην εφεδρεία, αλλά όχι με απολύσεις. Μείωση φορολογίας και αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας (σχέδιο ΕΥΡΗΚΑ;).

Όλα αυτά έχουν περισσότερη αξία για την εξουσία εάν προέρχονται από τον Λαζαρίδη παρά από τον Αβραμόπουλο ή τον Χατζηγάκη. Ευνόητο!

Η κρίση είναι τέτοια και ο αγώνας επιβίωσης της χώρας τέτοιου μεγέθους που χλιαρότητες δεν χωρούν. Ή είσαι με το Μνημόνιο εξ’ αρχής ή βάλλεις εκποδών την Τρόϊκα. Δεν διαπραγματεύεσαι με το «Διάβολο». Γιατί είναι πιο δυνατός από εσένα (εκτός αν είσαι Χριστός, που και Αυτός δεν διαπραγματεύτηκε!)

Δυστυχώς, η αμηχανία Λαζαρίδη και το όλο concept δείχνουν και κάτι άλλο: oτι ακόμα και η πιο ριζοσπαστική μερίδα ενός κόμματος εξουσίας όταν κληθεί ν’ αναμετρηθεί με το αποχαυνωμένο και ραγιάδικο πόπολο, αναγκαστικά θα βάλει νερό στο κρασί της.

Έτσι ήταν πάντοτε στην Ιστορία. Οι μεγάλοι ηγέτες θέλουν μεγάλους λαούς και τούμπαλιν. Σε κάθε άλλη περίπτωση κάνει πάρτι ο Παπαχελάς (και καλά κάνει). Γι’ αυτό και οι υπογράφοντες έχουν πολλές φορές διαμηνύσει ότι το όλο πρόβλημα είναι μόνο συγκυριακά πολιτικό ή οικονομικό. Είναι πρωτίστως κοινωνικό και ανθρωπολογικό. Με «πυξίδες ζωής» σαν αυτές όλων μας, δεν μπορεί να περιμένει κανείς πολλά πράγματα.

Είπαμε, ραντεβού στην Κόλαση!

Για την παγκοσμιοποίηση και το διεθνιστικό ταξικό αγώνα ρε γαμώτο!

«Ἀσπαζόμεθα τὴν ἱερὰν γῆν τῆς Ἐλευθέρας Πατρίδος... Οἱ Βάρβαροι, ἀφοῦ ἔβεβήλωσαν, ἐπυρπόλησαν καὶ ἐδήωσαν, ἐπὶ τρία καὶ ἥμισυ ἔτη, πιεζόμενοι πλέον ἀπὸ τὴν συμμαχικὴν νίκην καὶ τὴν ἐθνικήν μας ἀντίστασιν τρέπονται εἰς φυγήν. Καὶ ἡ Κυανόλευκος κυματίζει μόνη εἰς τὴν Ἀκρόπολιν...

Ἀπὸ τὰ βάθη τῆς Ἱστορίας οἱ ἑλληνικοὶ αἰῶνες πανηγυρίζουν τὴν ἐπάνοδον τῆς Ἐλευθερίας εἰς τὴν ἀρχαίαν Πατρίδα της. Καὶ στεφανώνουν τὴν Γενεάν μας. Διότι ὁλόκληρος ὁ Λαός μας ὑπῆρξεν ἀγωνιστὴς τῆς Ἐλευθερίας. Δὲν εὑρίσκεται ἀσφαλῶς εἰς τὴν κατεχομένην Εὐρώπην ἄλλο παράδειγμα τόσης καθολικῆς ἀντιστάσεως καὶ τόσης ἀκλονήτου αἰσιοδοξίας διὰ τὴν τελικὴν Νίκην.

Ἀλλὰ πρὸς Σὲ περισσότερον, Λαὲ τῶν Ἀθηνῶν, Λαὲ τῆς περιφερείας τῆς Πρωτευούσης, ἀνήκει ὁ ἐθνικὸς ἔπαινος. Ἐδῶ ἐπάλλετο ἡ ἀδάμαστος καρδία τῆς Ἑλλάδος. Ἐδῶ ἦσαν εὐτυχεῖς ὅσοι ἐπροκινδύνευαν καὶ κατεθλίβοντο, ὅσοι δὲν εἶχαν τὴν εὐκαιρίαν νὰ κινδυνεύσουν...

Καὶ πρός Σᾶς, Νέοι καὶ Νέαι, ἐκφράζομεν τὸν θαυμασμόν μας. Εἴχατε μεταβάλει εἰς καθημερινὴν συνήθειαν τὴν πρόκλησιν τοῦ ἐχθροῦ καὶ τὴν περιφρόνησιν τοῦ θανάτου. Ἐμπρὸς εἰς τὰ στόμια τῶν πολυβόλων του ἐζητωκραυγάζατε τὴν Ἑλλάδα!

Ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς ἔχει καταστῆ ἄξιος τῆς Πατρίδος. Μὲ τὸ πέρασμα τῶν καιρῶν, εἰς τὸ περίλαμπρον ἔπος τῆς Ἀλβανίας θὰ προστεθῆ καὶ ὁ μῦθος τῆς καθολικῆς ἀντιστάσεως...
( Γεώργιος Παπανδρέου, Ὁ λόγος τῆς ἀπελευθερώσεως, Ἀθῆναι, 18 Ὀκτωβρίου 1944)

The effectiveness of fiscal and monetary stimulus in depressions, by Miguel Almunia,Agustín S. Bénétrix,Barry Eichengreen,Kevin H. O’Rourke and Gisela Rua, www.voxeu.org 18/09/2011

The debate over the effectiveness of stimulus rages on (Barro and Redlick 2009). Fewer than two years of data – that being the amount of time since monetary and fiscal measures to counter the crisis were put in place – are not enough to pin down the effects. And different theoretical models, for better or worse, predict different results. Strongly held priors rule the roost.

There is, however, one important source of information on the effectiveness of monetary and fiscal stimulus in an environment of near-zero interest rates, dysfunctional banking systems and heightened risk aversion that has not been fully exploited: the 1930s. This column – based on a paper presented at the 50th Economic Policy Panel Meeting held in Tilburg on 23-24 October 2009 – draws out some of the lessons for today’s crisis (Almunia et al. 2009).

Parallels: the Great Depression and the Great Recession

In previous columns, two of us documented the strong parallels between the early stages of the Great Depression and the early stages of our Great Recession. The causes of the two episodes were quite similar. In the earlier episode they included an unsustainable real estate boom (centred in Florida), lax supervision and regulation, and global imbalances (known then as “the transfer problem”). Similar circumstances suggest similar effects of policy, whether positive, negative or none.

The problem is that the policy response then was limited. The Keynesian argument for expansionary fiscal policy – whether right or wrong – was not known in this pre-Keynesian era. Hence there was relatively little variation in fiscal stance, with conservative policies being the default option. The aggressive use of discretionary monetary policy was also relatively unusual, as central banks were wedded to gold-standard ideology.

But there were exceptions. Japan’s aggressive use of monetary policy under Takahashi was one, Italy’s large budget deficits under Mussolini another. And there were good – exogenous – reasons for this variation. Fiscal impulses were generally governed by forces other than immediate economic conditions; Italy’s war in present-day Ethiopia, Hitler’s rearmament, the approach of World War II. Who responded to the crisis with monetary stimulus depended heavily on prior monetary experience; counties that had suffered high inflation in the 1920s tended to be reluctant to abandon the gold standard in the 1930s.

New research

Cross-country comparisons can thus help us untie the Gordian Knot and move the debate from the realm of ideology to that of evidence. Our project therefore focuses on assembling annual data on growth, budgets and central bank policy rates, mainly from League of Nations sources, for 27 countries covering the period 1925-39.

This leaves the question of what model or empirical technique to apply. Rather than prejudging the answer, we employ a battery of empirical methods. We use panel vector autoregressions (VARs) with conventional assumptions about the “ordering” of the variables (whether a variable affects the others contemporaneously or only with a lag). We consider alternative orderings, and also run panel VARs with defence expenditure entering the equations as an exogenous variable. We run panel instrumental variables regressions using defence spending as an instrument for fiscal policy and gold standard membership as an instrument for monetary policy. And we run alternative panel regressions looking at the impact of fiscal and monetary shocks, the latter calculated by running simple autoregressions and extracting the residuals.

Where tried, fiscal policy was effective in the 1930s

The details of the results differ, but the overall conclusions do not. They show that where fiscal policy was tried, it was effective.

Our estimates of its short-run effects are at the upper end of those estimated recently with modern data; the multiplier is as large as 2 in the first year, before declining significantly in subsequent years. (Figure 1 shows this in the case of the panel VAR estimates with the conventional ordering assumptions.) This is, in fact, what one should expect if one believes that the effectiveness of fiscal policy is greatest when interest rates are at the zero bound, leading to little crowding out of private spending. It is what one should expect when households are credit constrained by a dysfunctional banking system. Given similar circumstances in 2008, this underscores the advantages of using 1930s data as a source of evidence on the effects of current policy.

Figure 1. Impulse response functions, shock to defence spending (1% of GDP)

Note: Solid lines are the point estimates of the impulse-response mean. Dashed lines are the 16th and 84th percentiles from Monte Carlo simulations based on 1000 replications. Vertical axis indicates defence spending (G), GDP (Y), revenues (T) and central bank discount rate (R). Each equation in the system includes country fixed effects, country-specific linear trends and year dummies.

Other methodologies may yield somewhat smaller fiscal multipliers. But the message is the same.

Monetary policy in the 1930s was not powerless

The results for monetary policy are less robust but point in the same direction. A positive shock to the central bank discount rate leads to a fall in GDP (Figure 2). The fall in output just misses statistical significance at conventional levels (that is, the confidence bands just barely span the horizontal line denoting no change.) Under alternative assumptions about the ordering of the variables, however (Figure 3), the direction of the effect is the same, and this time it is significant.

Figure 2. Impulse response functions, shock to discount rate

Note: Solid lines are the point estimates of the impulse-response mean. Dashed lines are the 16th and 84th percentiles from Monte Carlo simulations based on 1000 replications. Vertical axis indicates defence spending (G), GDP (Y), revenues (T) and central bank discount rate (R). Each equation in the system includes country fixed effects, country-specific linear trends and year dummies.

Figure 3. Impulse response functions, shock to discount rate (alternative ordering)

Note: Solid lines are the point estimates of the impulse-response mean. Dashed lines are the 16th and 84th percentiles from Monte Carlo simulations based on 1000 replications. Vertical axis indicates defence spending (G), GDP (Y), revenues (T) and central bank discount rate (R). Each equation in the system includes country fixed effects, country-specific linear trends and year dummies.

This result is notable, given the presumption, widespread in the literature, that monetary policy is ineffective in near-zero-interest-rate (liquidity trap) conditions. On the contrary, in the 1930s it appears that accommodating monetary policy helped, by transforming deflationary expectations (Temin and Wigmore 1990) and by helping to mend broken banking systems (Bernanke and James 1991). Given the prevalence of both problems circa 2008, we suspect that the results carry over.

For others with different priors, these results may sit less easily. But the time for priors is over. Policy should rest on an evidentiary basis. The evidence we have marshalled so far speaks clearly.

Τι παίζεται; του Γιάννη Βαρουφάκη, 12/10/2011, www.protagon.gr

Who signed Anwar al-Awlaki’s death warrant?, by Richard Cohen, The Washingtron Post, 11/10/2011

A little “yippee” emitted from me when I heard the news. Awlaki was a traitor to his country and its values. He was allegedly a senior recruiter for al-Qaeda and was linked to the Fort Hood shooting suspect Nidal Malik Hasan as well as other attempted terror acts. Awlaki was not shy about his activities, and so they, not to mention his allegiance, were not in question.

There was a question, though, about what to do with him. The Constitution is persnickety about due process, the right to a trial and so on. Awlaki’s citizenship seemed to complicate matters, although in the view of some it should not have. He was an enemy combatant, pure and simple. We were at war, pure and simple, and his life could be taken.

But according to those who have seen it, there is a hint in the Justice Department memo that this was never a pure and simple case. We are told that one reason Justice concluded Awlaki could be killed was because he was in the wilds of Yemen and could not be captured. It seemed some thought was given to his citizenship; otherwise, why even bother to consider his capture? About 2,000 militants have been killed by drones — and not because they couldn’t be captured. They were killed not only because they deserved to be but because they could be. Former attorney general Michael B. Mukasey even suggests in a Wall Street Journal op-ed that these militants were killed because the Obama administration, having ruled out harsh interrogation, had no use for them.

The Justice Department memo and its acknowledgment of Awlaki’s citizenship are ample proof that the Obama administration realized it was crossing a line. But it did so on the sneak — a memo, still secret, written by two lawyers you and I never heard of.

We live in a soft police state. It’s not a film-noir one, based on ideology and punctuated by the crunch of hobnailed boots, but one created in response to terrorism and crime. Cameras follow us. Our travels, our purchases, are recorded. Our computers and cellphones snitch on us. There’s no Orwellian Big Brother, just countless little ones, all of them righteously on the lookout for the bad guys. It’s necessary, I suppose. It will be abused, I don’t suppose.

The American Civil Liberties Union has criticized Awlaki’s killing. But so far, the only politician of note to do so is Rep. Ron Paul, the Republican presidential candidate with a touching reverence for the Constitution as written. “Al-Awlaki was born here; he’s an American citizen. He was never tried or charged for any crimes,” he exclaimed. Paul, though, gets dismissed as a constitutional kvetch.

I do not share Paul’s indignation, but I do his dismay. Something big and possibly dangerous has happened . . . in secret. Government’s most awesome power — to take a life — has been exercised on one of its own citizens without benefit of trial. A guy named Barron and another named Lederman apparently said it was okay. Maybe it was. But I’d sure like to hear the attorney general or the president explain why.

Occupy Wall Street: The Most Important Thing in the World Now, by Naomi Klein, The Nation 06/10/2011

And there is only one thing that can block this tactic, and fortunately, it’s a very big thing: the 99 percent. And that 99 percent is taking to the streets from Madison to Madrid to say “No. We will not pay for your crisis.”

That slogan began in Italy in 2008. It ricocheted to Greece and France and Ireland and finally it has made its way to the square mile where the crisis began.

“Why are they protesting?” ask the baffled pundits on TV. Meanwhile, the rest of the world asks: “What took you so long?” “We’ve been wondering when you were going to show up.” And most of all: “Welcome.”

Many people have drawn parallels between Occupy Wall Street and the so-called anti-globalization protests that came to world attention in Seattle in 1999. That was the last time a global, youth-led, decentralized movement took direct aim at corporate power. And I am proud to have been part of what we called “the movement of movements.”

But there are important differences too. For instance, we chose summits as our targets: the World Trade Organization, the International Monetary Fund, the G8. Summits are transient by their nature, they only last a week. That made us transient too. We’d appear, grab world headlines, then disappear. And in the frenzy of hyper patriotism and militarism that followed the 9/11 attacks, it was easy to sweep us away completely, at least in North America.

Occupy Wall Street, on the other hand, has chosen a fixed target. And you have put no end date on your presence here. This is wise. Only when you stay put can you grow roots. This is crucial. It is a fact of the information age that too many movements spring up like beautiful flowers but quickly die off. It’s because they don’t have roots. And they don’t have long term plans for how they are going to sustain themselves. So when storms come, they get washed away.

Being horizontal and deeply democratic is wonderful. But these principles are compatible with the hard work of building structures and institutions that are sturdy enough to weather the storms ahead. I have great faith that this will happen.

Something else this movement is doing right: You have committed yourselves to non-violence. You have refused to give the media the images of broken windows and street fights it craves so desperately. And that tremendous discipline has meant that, again and again, the story has been the disgraceful and unprovoked police brutality. Which we saw more of just last night. Meanwhile, support for this movement grows and grows. More wisdom.

But the biggest difference a decade makes is that in 1999, we were taking on capitalism at the peak of a frenzied economic boom. Unemployment was low, stock portfolios were bulging. The media was drunk on easy money. Back then it was all about start-ups, not shutdowns.

We pointed out that the deregulation behind the frenzy came at a price. It was damaging to labor standards. It was damaging to environmental standards. Corporations were becoming more powerful than governments and that was damaging to our democracies. But to be honest with you, while the good times rolled, taking on an economic system based on greed was a tough sell, at least in rich countries.

Ten years later, it seems as if there aren’t any more rich countries. Just a whole lot of rich people. People who got rich looting the public wealth and exhausting natural resources around the world.

The point is, today everyone can see that the system is deeply unjust and careening out of control. Unfettered greed has trashed the global economy. And it is trashing the natural world as well. We are overfishing our oceans, polluting our water with fracking and deepwater drilling, turning to the dirtiest forms of energy on the planet, like the Alberta tar sands. And the atmosphere cannot absorb the amount of carbon we are putting into it, creating dangerous warming. The new normal is serial disasters: economic and ecological.

These are the facts on the ground. They are so blatant, so obvious, that it is a lot easier to connect with the public than it was in 1999, and to build the movement quickly.

We all know, or at least sense, that the world is upside down: we act as if there is no end to what is actually finite—fossil fuels and the atmospheric space to absorb their emissions. And we act as if there are strict and immovable limits to what is actually bountiful—the financial resources to build the kind of society we need.

The task of our time is to turn this around: to challenge this false scarcity. To insist that we can afford to build a decent, inclusive society—while at the same time, respect the real limits to what the earth can take.

What climate change means is that we have to do this on a deadline. This time our movement cannot get distracted, divided, burned out or swept away by events. This time we have to succeed. And I’m not talking about regulating the banks and increasing taxes on the rich, though that’s important.

I am talking about changing the underlying values that govern our society. That is hard to fit into a single media-friendly demand, and it’s also hard to figure out how to do it. But it is no less urgent for being difficult.

That is what I see happening in this square. In the way you are feeding each other, keeping each other warm, sharing information freely and proving health care, meditation classes and empowerment training. My favorite sign here says, “I care about you.” In a culture that trains people to avoid each other’s gaze, to say, “Let them die,” that is a deeply radical statement.

The Fight for 'Real Democracy' at the Heart of Occupy Wall Street, by Michael Hardt and Antonio Negri, Foreign Affairs 11/10/2011

(...) If together these different protest encampments -- from Cairo and Tel Aviv to Athens, Madison, Madrid, and now New York -- express a dissatisfaction with the existing structures of political representation, then what do they offer as an alternative? What is the "real democracy" they propose?

The clearest clues lie in the internal organization of the movements themselves -- specifically, the way the encampments experiment with new democratic practices. These movements have all developed according to what we call a "multitude form" and are characterized by frequent assemblies and participatory decision-making structures. (And it is worth recognizing in this regard that Occupy Wall Street and many of these other demonstrations also have deep roots in the globalization protest movements that stretched at least from Seattle in 1999 to Genoa in 2001.) 

Much has been made of the way social media such as Facebook and Twitter have been employed in these encampments. Such network instruments do not create the movements, of course, but they are convenient tools, because they correspond in some sense to the horizontal network structure and democratic experiments of the movements themselves. Twitter, in other words, is useful not only for announcing an event but for polling the views of a large assembly on a specific decision in real time. 

Do not wait for the encampments, then, to develop leaders or political representatives. No Martin Luther King, Jr. will emerge from the occupations of Wall Street and beyond. For better or worse -- and we are certainly among those who find this a promising development -- this emerging cycle of movements will express itself through horizontal participatory structures, without representatives. Such small-scale experiments in democratic organizing would have to be developed much further, of course, before they could articulate effective models for a social alternative, but they are already powerfully expressing the aspiration for a "real democracy." 

Confronting the crisis and seeing clearly the way it is being managed by the current political system, young people populating the various encampments are, with an unexpected maturity, beginning to pose a challenging question: If democracy -- that is, the democracy we have been given -- is staggering under the blows of the economic crisis and is powerless to assert the will and interests of the multitude, then is now perhaps the moment to consider that form of democracy obsolete?

If the forces of wealth and finance have come to dominate supposedly democratic constitutions, including the U.S. Constitution, is it not possible and even necessary today to propose and construct new constitutional figures that can open avenues to again take up the project of the pursuit of collective happiness? With such reasoning and such demands, which were already very alive in the Mediterranean and European encampments, the protests spreading from Wall Street across the United States pose the need for a new democratic constituent process.