(ΜΕ ΚΑΜΠΑΝΙΑ-ΠΟΡΝΟ. Θέλει να... ερεθίσει τα φιλοζωικά ένστικτα. Η οργάνωση για την ηθική μεταχείριση των ζώων προχωρεί ένα βήμα παραπέρα την ήδη "απογυμνω­μένη" επικοινωνία της, λανσάροντας οσονούπω πορνογραφικό σάιτ υπέρ της... χορτοφαγίας!, Το Έθνος, 25/9/2011)

Μία αριστερή "κλανιά στον άνεμο", του Μανώλη Βαρδή

Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου. Ραδιόφωνο. Εν Λευκώ. Πρωϊνή ζώνη. Η εκπομπή του Κωνσταντίνου Τζούμα στον αέρα. Όποτε μπορώ, την ακούω, πρώτον γιατί βάζει καλή μουσική και δεύτερον διότι μ' άρεσε η εξτραβαγκάντζα του Τζούμα. Κάθε βίτσιο όμως έχει και το αντίτιμό του, οπότε ήλθε η στιγμή να το πληρώσω!

Για τον Τζούμα λοιπόν, η κρίση της εποχής δεν μπορεί να σημαίνει και τόσα πολλά πράγματα, αφού αυτός έχει μάθει "να επιβιώνει". Πάντοτε, και πριν από την κρίση. Συνεπώς, άει κουρευτείτε, μίζεροι μικρο-αστοί που όλο δυσανασχετείτε (συμπεραίνω εγώ). Δεν μ' ενοχλεί τόσο ο "αρτίστικος διανοουμενισμός" και η ειρωνεία του τύπου, ούτε το κολονακιώτικο αφ' υψηλού, αυτό που μ' ενοχλεί είναι αυτό που υπηρετείται τελικά, ακόμα και μέσα από ταλέντα όπως ο Τζούμας: και αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από τον εξοβελισμό στο πυρ το εξώτερο κάθε πτυχής κοινωνικής συνοχής και αναπαραγωγής. Με άλλα λόγια, σκασίλα μας η κάθε μεσαία οικογένεια και τα παιδιά της, το μέλλον της εργασίας και του κράτος. Μάθετε να επιβιώνετε. Με 500 ευρώ; Με 500 ευρώ! Οι χίπηδες των 60'ς, το underground της τέχνης, οι διανοούμενοι σε εμπράγματη συνεργασία με τον Όλι Ρεν και την τρόϊκα.

Οποία κατάληξις!

Quote of the Day: Sooner or later, Mr. Fowler, one has to take sides, if one is to remain human, from The Quite American (2002)

ΧΑΡΤΙ ΚΑΙ ΚΑΛΑΜΑΡΙ ΣΤΗΝ ΑΝΓΚΕΛΑ. Ο Μεγάλος Αδελφός κάνει τώρα και... αποδελτίωση. Σε ιδιωτική εταιρεία έχει ανα­θέσει η τρόικα την επι­σκό­πηση του ελληνικού Τύπου, μέσω της οποίας γνωρίζει με κάθε λεπτομέ­ρεια τι γράφεται και τι λέγε­ται σε εφημερίδες και μπλογκ, του Νικήτα Κουριδάκη, Το Έθνος, 25/9/2011.

"Ο τρόπος που η ΕΕ παρακολουθεί την επικαιρότητα και το δημόσιο διάλογο σε κάθε χώρα-μέλος της (και σε πολλές άλλες) είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς συνδυάζονται οι συγκεντρωτικές δομές της με το outsourcing, δηλαδή την εξωτερική ανάθεση ενός τέτοιου έργου. Κάποτε, οι ευρωυπάλληλοι στα γραφεία των αντιπροσωπειών τους στην Αθήνα και σε κάθε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα χρησιμοποιούσαν ψαλίδια και κοπίδια. Εκοβαν απ' τις εφημερίδες αποκόμματα σχετικά με ευρωπαϊκά θέματα. Τα δημοσιεύματα ήταν λίγα και οι δημοσιογράφοι συχνά γίνονταν αποδέκτες πικρών παραπόνων για αδιαφορία για τα ευρωπαϊκά θέματα. Οι τοπικές αντιπροσωπείες έκαναν και την ιεράρχηση των σημαντικότερων θεμάτων, ενώ με ιδιαίτερη προσοχή χειρίζονταν τα επικριτικά άρθρα. Οσα εξ αυτών κρίνονταν "ανησυχητικά", οι επιφορτισμένοι υπάλληλοι τα φύλαγαν σε ξεχωριστό ντοσιέ. Ολα αυτά σε μια όχι και τόσο μακρινή, οπωσδήποτε όμως πιο ρομαντική εποχή, προ κρίσης. Η χαρτοκοπτική για τους υπαλλήλους της Κομισιόν και του Ευρωκοινοβουλίου, που θα χρειάζονταν πια ολόκληρη βιβλιοθήκη για τα "ανησυχητικά" δημοσιεύματα, τελείωσε. Ηδη απ' το 2008 οι τοπικές ευρωπαϊκές αντιπροσωπείες είχαν εξωτερική βοήθεια από ιδιωτικές εταιρείες. Ειδικά όμως απ' τον Απρίλιο του 2011 που ενοποιήθηκε το σύστημα δεν έχουν κανένα ρόλο στην επισκόπηση Τύπου.

ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Η CONTAR
Από το περίπτερο στις Βρυξέλλες

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανέθεσε σε μια γαλλική εταιρεία, την Contar, το έργο της επισκόπησης του ευρωπαϊ­κού Τύπου. Η Contar το "έσπασε" σε υπεργολαβίες ανά χώρα. Αλλες ανέλα­βαν να μεταφέρουν τις βασικές πληροφορίες από δημοσιεύ­ματα εφημερίδων, περιοδικών και ιστοσελίδων, τα οποία έχουν σχέση με τα ευρωπαϊκά θέματα, στο δελτίο επισκόπησης που συντάσσουν στα αγγλικά. Κατόπιν στέλνουν ό,τι συντάσσουν στην Contar και όχι πια στις τοπικές αντι­προσωπείες Κομισιόν και Ευρωκοινο­βουλίου. Η Contar προωθεί τα δελτία στo European Media Monitor, ινστιτούτο-υπηρεσία που λειτουργεί υπό τη σκέπη της Γενικής Διεύθυνσης Επικοινωνίας της Κομισιόν. Στο EMM γίνεται μια επεξεργασία ακόμα. Κάποιες ειδήσεις διατίθενται ανοιχτά στο κοινό, ενώ άλλο δελτίο προορίζεται για τα τερματικά των αρμόδιων ευρωπαϊκών υπηρεσιών. Εσχάτως, η σχέση Ελλάδας - Ε.Ε. αλλάζει, αλλά η διαδικασία που ακολουθείται για την επισκόπηση του ελληνικού Τύπου όχι. Σύμφωνα με πηγές της Clip News, της εταιρείας που έχει αναλάβει το έργο στη χώρα μας απ' το 2008, "δεν έχουν δοθεί ειδικές οδηγίες ούτε έχει αλλάξει κάτι τον τελευταίο καιρό λόγω κρίσης".

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΑΚΤΙΒΙΣΤΕΣ ΕΞΗΓΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΠΛΑΤΕΙΩΝ ΕΧΕΙ ΥΠΟΧΩΡΗΣΕΙ.Πού χάθηκαν οι αγανακτισμένοι. Εκτιμάται ότι η κοινωνία υπέστη παραλυτικό σοκ εξαιτίας των μέτρων, της Ντίνας Καρατζιου, Ελευθεροτυπία, 25/9/2011.

"Το φαινόμενο της άδειας πλατείας, ο ερευνητής του Ινστιτούτου Πολιτικής Κοινωνιολογίας του ΕΚΚΕ, Αλέξανδρος Αφουξενίδης, το αποδίδει αφενός στην ωμή κρατική βία εναντίον των πολιτών που γέμισαν τις πλατείες για 90 μέρες και αφετέρου στο ότι δεν υπήρξε σαφής πολιτική διεκδίκηση από τους αγανακτισμένους: «Δεν απέκτησε ειδικό πολιτικό βάρος, και δεν μετατράπηκε τελικά σε κάτι πιο ενιαίο, από το οποίο θα μπορούσε να αναδειχτεί μία νέα πολιτική δύναμη, η οποία θα έθετε ζητήματα θεσμικών ή πολιτικών αλλαγών. Ενα κίνημα δηλαδή, που δεν θα αποσκοπούσε μόνο στο να πέσει η συγκεκριμένη κυβέρνηση, αλλά στο να αναδιαμορφωθεί πιο ριζοσπαστικά το πολιτικό σύστημα».  «Είναι αποφασισμένοι να διαλύσουν κάθε συλλογική αντίδραση», θα σημειώσει η ακτιβίστρια και δικηγόρος Αντωνία Λεγάκη: «Σιγά σιγά, αρχίζουμε και αποκτούμε όλα τα χαρακτηριστικά της χούντας. Δεν υπάρχει συγκέντρωση που να μην της επιτεθεί η αστυνομία. Η βία και η τρομοκρατία είναι πάντα το όπλο των αυταρχικών καθεστώτων. Οταν δεν μπορεί να πείσουν τον κόσμο ότι πρέπει να υπακούσει στην καταπίεση και την εκμετάλλευση, τότε το όπλο περνάει από την πειθώ στην καταστολή. Αλλά κι αυτό, μέχρι ένα σημείο το φοβάται ο κόσμος»".

Εκσυγχρονισμένη αυτοκτονία, του Νίκου Κοτζιά, Ελευθεροτυπία 25/09/2011

Πριν από ένα χρόνο έγραφα από αυτή τη φιλόξενη στήλη ότι σε λίγο θα μας πάρουν και το δικαίωμα στην αυτοκτονία, που το έχουν όλα τα όντα του ζωικού βασιλείου.

Το οικονομικό, δηλαδή, δικαίωμα της χρεοκοπίας. Εκείνο που δεν φανταζόμουνα ήταν ότι η κυβέρνηση θα κατάφερνε να μετατρέψει τη χρεοκοπία από διαπραγματευτικό όπλο σε εργαλείο εκβιασμού σε βάρος μας. Εχει, πλέον, επέλθει μια ποιοτική αλλαγή: η χρεοκοπία της Ελλάδας όχι μόνο δεν είναι στα χέρια της Ελλάδας, αλλά χρησιμοποιείται ως εργαλείο εκβιασμού σε βάρος της στις διακρατικές σχέσεις και εκφοβισμού της κοινωνίας στην εσωτερική πολιτική.

Φυσιολογικά, σε μια διαπραγμάτευση, το τελευταίο όπλο που διαθέτει κανείς είναι η σφαίρα με την οποία θα χρεοκοπήσει και θα οδηγήσει το όλο οικοδόμημα σε έκρηξη, συμπαρασύροντας και εκείνους που πιέζουν τον αυτόχειρα. Οι τελευταίοι, ως είναι λογικό για τα συμφέροντά τους, επιδιώκουν να τον αφοπλίσουν. Να αρπάξουν, δηλαδή, από τη χώρα κάθε δυνατότητα να αποφασίσει εκείνη, έστω και την ύστατη στιγμή. Πρώτα της πήραν την κυριαρχία. Συγκρότησαν την τρόικα και την έστειλαν όχι μόνο να ελέγχει, αλλά να γνωρίζει τα πάντα και να συναποφασίζει πάνω στα σημαντικά. Κατόπιν, έστειλαν «ειδικούς» που χωρίς τη συγκατάθεσή τους δεν μπορεί να αποφασιστεί τίποτα το ουσιαστικό και άρχισε ο περιορισμός της δημοκρατίας. Ο Βενιζέλος μάς είπε μάλιστα ότι δεν πρέπει να κάνουμε κριτική στην τρόικα διότι ενοχλείται, ως να επρόκειτο για μοναρχία.

Η τρόικα αναπτύσσει, ταυτόχρονα, τις σχέσεις της με συμπατριώτες μας που τους προσελκύει ο νέος ραγιαδισμός. Σε κοινή δράση μαζί τους, προωθεί μια πολιτική που, όπως ήδη είπα πριν από 20 μήνες, είναι εκ των προτέρων σίγουρο ότι θα αποτύχει. Ηδη έχει σχεδόν διπλασιαστεί το εξωτερικό χρέος. Εχει μειωθεί το ΑΕΠ κατά 15%. Η ανεργία κάνει άλματα, κάτι το οποίο σημαίνει ότι μειώνεται η φορολογητέα ύλη και οι ασφαλιστικές εισφορές, ενώ, ταυτόχρονα, αυξάνουν οι απαιτήσεις κοινωνικών δαπανών. Αύξηση που είναι αποτέλεσμα αυτής ακριβώς της ανεργίας και των μαζικών πρόωρων συνταξιοδοτήσεων. Μειώνονται οι δημόσιες επενδύσεις, ενώ στα ίδια πλαίσια της πολιτικής της μείωσης του κράτους, αποδιοργανώνονται οι δημόσιες υπηρεσίες και δεν θα είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις αρμοδιότητες και στα καθήκοντα που έχουν επωμιστεί.

Τέλος, γίνεται μια τρομερή ανακατανομή εισοδήματος και πλούτου από τους κάτω προς τους πάνω και από το εσωτερικό της Ελλάδας στο εξωτερικό. Το εξωτερικό χρέος βαδίζει προς το 11% του ΑΕΠ της χώρας και από αυτό τα 2/3 είναι τόκοι. Ολα τα μεγέθη δείχνουν ότι η οικονομία δεν αντέχει και θα καταρρεύσει ή θα μας χρεοκοπήσουν όποτε και όπως το επιθυμεί η τρόικα και υπό τον έλεγχό της.

Η κατεύθυνση της πολιτικής δεν αλλάζει ως θα ήταν ηθικά σωστό και οικονομικά λογικό. Μάλιστα οι εταίροι απαιτούν ακόμα πιο εντατική εφαρμογή της και άρα περισσότερη ύφεση! Η καταστροφή έρχεται. Δεν φτάνει που μας επέβαλαν αυτή την πολιτική και δεν μας αφήνουν να πάρουμε ανάσα, τώρα έχουν στα χέρια τους και το χρονοδιάγραμμα της ζωής μας. Κάποιοι που δεν μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους πανηγυρίζουν πως οι ξένοι θα μας βάλουν σε τάξη. Δηλαδή, που θα μας αυτοκτονήσουν εκσυγχρονισμένα και ελεγχόμενα!

Η συντεταγμένη χρεωκοπία της ελληνικής οικονομίας ξεκίνησε, του Γιώργου Σταθάκη, Η Αυγή 25/09/2011

"Η πολιτική του Μνημονίου οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη χρεωκοπία. Αυτή η θέση, που αρκετοί υποστήριζαν τα δύο τελευταία χρόνια, ξετυλίγεται πλέον μπροστά στα μάτια μας. Από τώρα μέχρι τον Ιούνιο η συντεταγμένη χρεωκοπία της Ελλάδας θα έχει ολοκληρωθεί.

Ο συλλογισμός ήταν απλός. Η πολιτική της βίαιης δημοσιονομικής προσαρμογής και του αποπληθωρισμού οδηγεί σε ύφεση, αυτό οδηγεί σε νέα δημοσιονομικά μέτρα και βαθύτερη ύφεση. Η μείωση του ΑΕΠ απομακρύνει κάθε ενδεχόμενο εξυπηρέτησης του χρέους. Τότε εγκαινιάζεται ένας κύκλος διαδοχικών αναδιαρθρώσεων του χρέους. Η πραγματική οικονομία παγιδεύεται σε μια μόνιμη "παγίδα ρευστότητας", όπου οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις, ακόμα και αν έχουν χρήματα, τα αποθεματοποιούν. Κάθε μείωση των δημοσίων δαπανών οδηγεί σε σχεδόν ισοδύναμη μείωση της ιδιωτικής οικονομίας. Από κοινού συρρικνώνουν την κατανάλωση, την παραγωγή, την απασχόληση και τις επενδύσεις. Το χρέος αυτονομείται από την πραγματική οικονομία και αυτοσυσσωρεύεται, αναχρηματοδοτούμενο χωρίς λογική.

Τότε η χρεωκοπία είναι αναπόφευκτη και σημαίνει δύο πράγματα. Πρώτον, την αναδιάρθρωση του χρέους, το "κούρεμα" πλέον, που σήμερα, λίγες εβδομάδες μετά τις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου ("κούρεμα" 20%), προσδιορίζεται στο 50%. Δεύτερον, την προσαρμογή προς τα κάτω των μισθών, των συντάξεων και των τιμών των κεφαλαίων, των τίτλων και των ακινήτων σε ποσοστό περίπου 40%. Τρίτον, την αναχρηματοδότηση των τραπεζών και των ασφαλιστικών ταμείων με ένα ποσό που εκτιμάται γύρω στα 80 δισ.

Η πολιτική της "επιστροφής στη δραχμή" και της ανεξέλεγκτης χρεωκοπίας που αυτή συνεπάγεται, η πολιτική των πιο εθνικιστικών κύκλων στην Ευρώπη και των πιο φανατικών χρηματοπιστωτικών ομάδων θάφτηκε οριστικά στις γερμανικές εκλογές. Η Μέρκελ σάρωσε τους φιλελεύθερους συμμάχους της επιμένοντας στην ενότητα του ευρώ και μαζί με τους σοσιαλδημοκράτες και τους Πράσινους αποτελούν πλέον ένα αδιαπραγμάτευτο μπλοκ που θα ακολουθήσει κοινή στάση στο ευρωπαϊκό και το ελληνικό πρόβλημα.

Η επιβεβελημένη φυσικά στρατηγική της κοινής ευρωπαϊκής διαχείρισης του χρέους απομακρύνεται. Ενώ οι αμερικανικές πιέσεις φαίνεται να είναι προς τη "σωστή" κατεύθυνση, προσκρούουν στην ευρωπαϊκή "αδιαλλαξία". Μέχρι τον Ιούνιο θα υπάρξουν, φυσικά, εξελίξεις. Ο μηχανισμός στήριξης θα αλλάξει, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα επίσης, καθώς η κρίση του χρέους θα μετατρέπεται σε κρίση των τραπεζών και, σε συνδυασμό με τη δημοσιονομική πειθαρχία, θα οδηγεί σε μηδενική ανάπτυξη την ευρωπαϊκή οικονομία, μαζί και τη γερμανική.

Ορατή και με βηματισμό χήνας η «συντεταγμένη» χρεοκοπία, του Δ.Π.Δήμα, Ελευθεροτυπία 26/09/2011

Ο κύβος ερρίφθη. Η συντεταγμένη χρεοκοπία της χώρας βρίσκεται καθ' οδόν και μάλιστα σε χρονικό ορίζοντα ορατό διά γυμνού οφθαλμού. Ολα αυτά, βέβαια, ερήμην της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία απλώς παρακολουθεί τις εξελίξεις και υποχρεούται να ακολουθεί οδηγίες για την απόλυτη και πιστή εφαρμογή των συμφωνημένων μέτρων και μεταρρυθμίσεων.

Εξυπακούεται πως μια τέτοια εξέλιξη θα σημαίνει πως η χώρα θα παραμείνει επί σειρά ετών εκτός αγορών και, στην πράξη, θα συνοδεύεται και από νέες ελληνικές δεσμεύσεις, τις οποίες θα κληθεί να πληρώσει για άλλη μια φορά ο Ελληνας φορολογούμενος.

Από τις πυρετώδεις διαβουλεύσεις στην Ουάσιγκτον, κατά το τριήμερο της συνόδου του ΔΝΤ, διεφάνη πως όλα είναι έτοιμα ή για την ακρίβεια σχεδόν έτοιμα. Προηγουμένως, θα απαιτηθεί και περαιτέρω προετοιμασία της ελληνικής κοινής γνώμης για την αποδραματοποίηση της έννοιας της συντεταγμένης χρεοκοπίας, προκειμένου ο Ελληνας ψηφοφόρος να εκλάβει τη χρεοκοπία ως νέα... «επιτυχία της κυβέρνησης». (Σ.σ. Η συνεχής ειδησεογραφία επί του θέματος, όπως δείχνουν οι κυβερνητικές αντιδράσεις, δεν διευκολύνει την αποδραματοποίησή της.)

Οι «διευκολύνσεις»

Μέχρι τότε θα έχει ολοκληρωθεί και ο Μόνιμος Μηχανισμός Στήριξης της ευρωζώνης, ενδεχομένως και εντός του '12, ήτοι αρκετούς μήνες νωρίτερα του αρχικώς προβλεφθέντος χρόνου και μέσω του οποίου στο μέλλον θα γίνονται οι «ελεγχόμενες πτωχεύσεις» στην ευρωζώνη.

Κατ' άλλες πληροφορίες, αμερικανικών δημοσιογραφικών κύκλων, η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους είναι πολύ πιθανόν να «διευκολυνθεί» από τον EFSF2, το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό ταμείο που συμφωνήθηκε στις 21 Ιουλίου και θα αντικαταστήσει τον EFSF1 που βρίσκεται σε ισχύ, αλλά δεν μπορεί να εξυπηρετήσει πλέον την κρίση χρέους της ευρωζώνης.

Ολα αυτά βέβαια γίνονται εν συνεννοήσει και καθ' υπαγόρευσιν της Γερμανίας, η οποία πλέον έχει αποφασίσει συνειδητά, και παρά τις αρχικές επιφυλάξεις της, ότι θα διαδραματίσει ηγεμονικό ρόλο στην Ευρώπη, αντιλαμβανόμενη ταυτόχρονα πως κάτι τέτοιο δεν έρχεται ανέξοδα και σε ουδεμία περίπτωση με την απομάκρυνση χωρών από την ευρωζώνη.

Οι συγκλίνουσες παρασκηνιακές διαπιστώσεις στην ετήσια σύνοδο των δύο οικονομικών οργανισμών ήταν πως η χώρα οδηγείται σε συντεταγμένη χρεοκοπία, με «κούρεμα» του χρέους της, που αναμένεται να κυμανθεί κατ' ελάχιστον γύρω στο 50% των δανειακών υποχρεώσεών της γιατί κατά την εκτίμηση των Γερμανών ό,τι και να κάνει η Ελλάδα από δω και πέρα (μέχρι τώρα «απλώς κορόιδευε», λέγεται χαρακτηριστικά) θα 'ναι αντικειμενικά αδύνατη η εξυπηρέτηση του χρέους της προς τις τράπεζες πέραν του '13.

Οι σχετικές διαβουλεύσεις προς την κατεύθυνση της αναδιάρθρωσης είχαν ξεκινήσει και λάβει κάποια επεξεργασμένη μορφή από την περασμένη άνοιξη και αποτελούσαν αντικείμενο μυστικών συνομιλιών, αλλά παρέμεναν παγωμένες προς ανεύρεση της κατάλληλης χρονικής στιγμής που θα συνδύαζε την ταυτόχρονη παρουσία όλων των απαιτούμενων συγκυριών.

Η προδοσία των Αθηνών,του Nίκου Γ. Ξυδάκη, Η Καθημερινή 25/09/2011

Εγώ, ο σπουδασμένος γεννήθηκα στο άστυ, και εδώ παραμένω. Ημουν περήφανος για την πόλη, έμαθα να κολυμπάω στις λεωφόρους και τα σοκάκια, τη γύρισα με το παπί, με τα πόδια, με λεωφορεία. Σπούδασα ζωή σε καφενεία, ποτάδικα, ροκ κλαμπ, διανυκτερεύοντα γαλατάδικα με αυγά τηγανητά, εξωτικά εσπρεσάδικα του ’70-’80, σε εργαστήρια και ατελιέ, μπήκα σε τσιγκογραφεία και μονοτυπίες, έκανα δουλειές με αρτιζάνους και μάστορες, με γλυκομίλητους τεχνίτες, με ποιητές των δρόμων, με μεγάλους λόγιους σε μικρά γραφεία, έμαθα τρόπους και φερσίματα, άκουσα μικρά, σπουδαία.

Αυτή η πόλη υπάρχει ακόμη. Πιο φανταχτερή, πιο επιπόλαιη και ξιπασμένη, καμπόσα χρόνια τώρα, όλο και πιο σύνθετη, πολύπλοκη, πιο δύσκολη αλλά και αμείωτα γοητευτική. Μητρόπολη. Τον τελευταίο καιρό όμως τη χάνω. Ισως γιατί μεγάλωσα και οι ανακαλύψεις μου μειώνονται, ίσως. Αλλά η πόλη μου διαφεύγει και με φοβίζει και με θυμώνει, με συμβάντα που ξεπερνούν τα όρια της ανοχής μου, που δοκιμάζουν την αντοχή.

Δεν μπορώ να αποδεχτώ το παζάρι μαϊμούδων καθημερινά μπροστά στο Πνευματικό Κέντρο και τις Κυριακές σε όλα τα Προπύλαια. Δεν μπορώ να αποδεχτώ τα πρεζάκια να σέρνονται ανάμεσα Πανεπιστήμιο και Ακαδημία, να κόβουνε δόσεις στα χαρτόνια και τα βαποράκια να μοιράζουν δόσεις σφυρίζοντας την τιμή «πέντε, πέντε!» Δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι η πλατεία Κλαυθμώνος είναι χωματερή αστέγων και ναυαγίων, μπροστά από το Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών. Δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι η Σανταρόζα είναι αποθετήριο νεκροζώντανων της πρέζας. Δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι η οδός Σκουφά είναι πασαρέλα ζητιάνων και τοξικομανών με κλεμμένα IPhone. Δεν μπορώ να αποδεχτώ ότι τον ιστορικό χώρο ανάμεσα Εθνικό Μουσείο και Μετσόβιο θα τον καταλαμβάνει ο θάνατος, η νόσος και η δυσωδία.

Ισως φταίει που μεγάλωσα και κάμπτεται η αντοχή μου ενώπιον της εξαθλίωσης. Το πιθανότερο είναι ότι έσφαλα. Ξαστόχησα. Θεώρησα ότι η Ελλάδα είχε ξεφύγει από την επαιτεία, νόμιζα ότι η Αθήνα δεν θα γέμιζε άστεγους, απελπισμένους πλάνητες, φερέοικους, νόμιζα ότι οι νεκροζώντανοι της πρέζας δεν θα επεδείκνυαν τα γαγγραινιασμένα μέλη τους στο προσκήνιο, στα πιο ιστορικά μέρη, στα πιο συμβολικά σημεία της πρωτεύουσας. Νόμιζα ότι η κοινωνία μας, παρ’ όλα τα λάθη και τις αδυναμίες της, θα προφύλασσε τον συμβολικό της πυρήνα, το ιστορικό της κέντρο, έναν δεσμό υπερταξικής συνοχής, τα εθνικά της ορόσημα. Τι άλλο είναι το Καποδιστριακό, η Ακαδημία, το Εθνικό Μουσείο, το Μετσόβιο, το ιστορικό κέντρο; Η συμβολική καρδιά του κρατιδίου, κοντά δύο αιώνες.

Εσφαλα. Μόνο εγώ βλέπω έτσι. Μόνο εγώ πονάω, οργίζομαι, θλίβομαι, μαραζώνω, με το χάλι του ιστορικού κέντρου, με τον εκφυλισμό του δημόσιου χώρου, με την κατάρρευση της συμβολικής τάξης, με τη συρρίκνωση του δημοκρατικού κράτους. Εγώ και κάτι άλλοι μυγιάγγιχτοι, που επιμένουν να ζουν στο κέντρο, στην παλιά Αθήνα και να συναντιούνται στα καφενεία της.

Ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης, ο υπουργός Δημοσίας Τάξεως Χρήστος Παπουτσής, ο υπουργός Πολιτισμού Παύλος Γερουλάνος, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, ο πρόεδρος της Βουλής Φιλ. Πετσάλνικος, υπεύθυνοι θεσμικά για την προάσπιση της συμβολικής τάξης, του νόμου, του δημοκρατικού χώρου και της ιστορικής συνέχειας, δεν βλέπουν τίποτε, δεν τους ενοχλεί τίποτε, δεν κάνουν τίποτε. Εγκατέλειψαν αμαχητί. Παρέδωσαν την πρωτεύουσα στη σαβούρα, τη νόσο και τον θάνατο. Πρόδωσαν την Αθήνα. Η ιστορία θα είναι ανελέητη, για όλους.

Και επειδή πρέπει να μαθαίνετε τί τέξεται η επιούσα, ιδού:

Ηγέτες και νέες ελίτ στη μετασοβιετική Ρωσία, του Tony Wood, Ελευθεροτυπία/Le Monde Diplomatique, 25/9/2011.

"Σε τελική ανάλυση, ο Τρέισμαν υμνεί τις μεταρρυθμίσεις του Γέλτσιν και τον παρουσιάζει ως έναν ηρωικό οραματιστή, ο οποίος, ως σύγχρονος Σίσυφος που σπρώχνει τον βράχο του, έδωσε ώθηση στη φιλελεύθερη δημοκρατία στις παγωμένες πλαγιές της ρωσικής πραγματικότητας. Οπως και πολλοί σχολιαστές της πορείας της Ρωσίας μετά το 1991, ο Τρέισμαν θεωρεί δεδομένο ότι η φιλελεύθερη δημοκρατία προόδευσε την εποχή του Γέλτσιν, έστω και με δειλά βήματα, ενώ, αντίθετα, την περίοδο Πούτιν γνώρισε οπισθοδρόμηση και ξανακύλησε προς τον αυταρχισμό του παρελθόντος. Η μονοδιάστατη αυτή οπτική δεν λαμβάνει υπόψη την ιδεολογική εξέλιξη στην οποία στηρίζονταν οι μεταρρυθμίσεις της δεκαετίας του 1990, οι οποίες δεν εδραίωσαν τη δημοκρατία αλλά τον καπιταλισμό. Οι «μεταρρυθμιστές» έδειχναν τον μεγαλύτερο δυνατό ζήλο στην εφαρμογή της «θεραπείας σοκ» και στην υποστήριξη των επιθέσεων του Κρεμλίνου ενάντια στο Σύνταγμα -ιδίως όταν ο Γέλτσιν βομβάρδισε το Κοινοβούλιο, το 1993- αν και δεν διέθεταν καμία εντολή από το εκλογικό σώμα για όλα αυτά. Στην πραγματικότητα, κάθε φορά που το καθεστώς αισθανόταν να απειλείται από κάποια αμφισβήτηση της αρχής της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, η δημοκρατία στη Ρωσία οπισθοδρομούσε".

Η ΑΡΑΒΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ ΟΠΩΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΤΗΚΕ ΣΤΟ TWITTER.Πληκτρολογώντας την κοινωνική αναταραχή. Μια μελέτη αποτυπώνει τον ρόλο διαφορετικών κατηγοριών χρηστών του Twitter στη διάδοση ειδήσεων κατά τις εξεγέρσεις σε Τυνησία και Αίγυπτο,της Αγγελικής Μπουμπούκα, Ελευθεροτυπία, 25/9/2011.

Πάνε το χρέος στο 190%, του Γιώργου Δελαστίκ, Το Έθνος, 25/9/2011.

"Ναι, 70 εκατοστιαίες μονάδες θα έχει αυξήσει το δημόσιο χρέος μέσα σε τρία μόλις χρόνια πρωθυπουργίας του ο Γ. Παπανδρέου! Φρικιαστικό! Ιδίως αν το συγκρίνει κανείς με το γεγονός ότι στα 16 ολόκληρα προηγούμενα χρόνια, από το 1993 έως το 2009, το ελληνικό δημόσιο χρέος κυμαινόταν, λίγο πάνω-λίγο κάτω, από το 100% του ΑΕΠ, με μέγιστες τιμές το 115% του Κ. Καραμανλή και το 111% του 1993. Τότε που ο κατά τα άλλα "νοικοκύρης" Κωνσταντίνος Μητσοτάκης κατά τη διάρκεια της εφιαλτικής πρωθυπουργίας του είχε εξακοντίσει το χρέος στο 111% του ΑΕΠ από το 69% που του το είχε παραδώσει ο "σπάταλος" Ανδρέας Παπανδρέου! Ούτε το έλλειμμα μειώνει ουσιαστικά η πολιτική της κυβέρνησης - ΕΕ - ΔΝΤ. Θυμάστε τι μας έλεγε ο πρωθυπουργός όταν υπέγραψε το Μνημόνιο; Οτι δήθεν το 2012 το έλλειμμα θα ήταν κάτω από 3%. Τι λέει σήμερα το ΔΝΤ; Οτι το 2012 το ελληνικό έλλειμμα θα είναι τουλάχιστον... 7%. Παρόλα δηλαδή τα μέτρα οικονομικής εξόντωσης του ελληνικού πληθυσμού, δεν θα πέσει ούτε καν... μία (!) εκατοστιαία μονάδα από φέτος που υπολογίζεται κάτω από 8%.".

Θαύμα, του Νίκου Βούτση, Η Αυγή, 25/9/2011.

"ΥΠ' ΑΥΤΗ την έννοια αποκτούν έννοια και περιεχόμενο ακόμη και ακραίες, εμφυλιοπολεμικής έμπνευσης, εκφράσεις για «την αριστερά που δεν πρέπει να δικαιώσει τις Βρυξέλλες, που αναμένουν μια φλεγόμενη Αθήνα», όπως είπε ο Καρατζαφέρης χθες στη Βουλή, για την επανάληψη από πλειάδα υπουργών της άθλιας ρητορικής για «κάποιους που θέλουν νεκρούς» και για «κόμματα - τραμπούκους». Αποκτούν επίσης νόημα οι ακραίες στοχοποιήσεις συνδικαλιστικών στελεχών όταν δεν υπακούουν στη γραφειοκρατική τελετουργία ενσωμάτωσης στις λογικές του Μνημονίου. ΕΠΙ της ουσίας επιχειρείται, κεκαλυμμένα, μια πολιτική εκτροπή με κοινοβουλευτικό μανδύα και σε διεθνή - κεντροευρωπαϊκή «συμπαραγωγή». Αυτή είναι η έννοια του πειραματόζωου στην πολιτική της εκδοχή. Γιατί έχει φανεί ότι τα όρια ενός λαού μπορεί να δοκιμάζονται δεινά από ακραίες αντικοινωνικές πολιτικές που οδηγούν σε απολύσεις, σε μισθούς πείνας και την αφαίρεση δικαιωμάτων και άρα οι διεθνείς και εγχώριοι σωτήρες μετράνε τον σφυγμό μιας όλο και πιο εξασθενημένης κοινωνίας, αλλά αυτό δεν τους αρκεί.".

Η συμμαχία των προθύμων, του Μανώλη Βαρδή.

Η κοινωνία μας τελικά έχει οικοδομήσει ένα περίεργο ηθικολογικό consensus. Το «γλύψιμο» των αγανακτισμένων δίνει τη θέση του, από τη μια μεριά, σε ηθικιστικές ιερεμιάδες περί του ιερού «θεσμού» του βουλευτή και του κοινοβουλίου (από τα καθεστωτικά Μέσα), από την άλλη μεριά πάλι οι καθεστωτικές γραφίδες-τη συναινέσει της «προοδευτικής αριστεράς»-ολοένα και περισσότερο «παίζουν» το μοντέλο της πάνω και της κάτω Πλατείας (των «αγανακτισμένων εσωτερικού» και «εξωτερικού»). Συμμαχία προθύμων.....

Περιόδευσα και εγώ στην κάτω μεριά της Πλατείας. Αφού διαπεράσει κανείς τα σουβλάκια και τους μικροπωλητές, θα δει 20-30 σκηνές, και θα ωτακούσει τις (so called) λαϊκές συνελεύσεις του «πνεύματος του Δεκέμβρη» (μπρρ......). Κάτι «σκιές» κατανέμουν ρόλους, συζητούν για Λένιν και Μπακούνιν και καταθέτουν ενστάσεις επι της διαδικασίας. Την ίδια στιγμή πάνω οι «α-πολιτίκ» επαν-ανακαλύπτουν τον δημόσιο χώρο που στερήθηκαν βάναυσα τόσα χρόνια με σφυρίγματα, happenings, μπαλόνια και σημαίες. Προσωπικά προτιμώ την εικόνα της πάνω Πλατείας. Την προτιμώ γιατί ξέρω πια τα υπαρξιακά αδιέξοδα των «κάτω», γιατί προτιμώ τη χαρά και την εκτόνωση από τη νεύρωση και την υστερία. Δεν θέλω να βιάσω την επανάσταση να έλθει σε εμένα, πλέον αρκούμαι να βλέπω τον κόσμο να χαίρεται (με τα παιδιά του) σαν μικρό παιδί.

Και, σε τελική ανάλυση, δεν μπορώ άλλο πια τον εγωϊσμό και την φιλαυτία των «δαιμονισμένων» (του Ντοστογιέφσκι) απέναντι στο άμαθο πλήθος. Πέρα όμως των προσωπικών γούστων, αυτή η «ισομερής» (;) διάκριση σε «πάνω και κάτω Πλατεία» ερμηνεύει ένα γεγονός που δεν υπάρχει: είναι ισχνή μειοψηφία η κάτω πλευρά, υπερ-εκπροσωπούμενη από τις γραφίδες και την μπλογκόσφαιρα. Δεν είναι μέρος του κινήματος. Είναι η κακόμοιρη ουρά του.

Αυτή την ουρά θα εκμεταλλευτούν οι «ξύπνιοι» για να μετατοπίσουν το ζήτημα. Ο κίνδυνος δεν είναι ο Πρετεντέρης, ο Παπανδρέου και τα ΜΑΤ. Ο κίνδυνος είναι να μην μπορέσει να γίνει μία πραγματική ζύμωση ιδεών για να προκύψει το Αίτημα. Αντι να μιλάμε για συντακτική Εθνοσυνέλευση, για προδοσία του Έθνους, για επιμερισμό ευθυνών (πως να το κάνουμε δεν είναι όλο το Κοινοβούλιο εξίσου υπεύθυνο, άλλωστε ξέρουμε ότι όταν όλοι κυνηγάνε όλους, ο πραγματικός ένοχος θα διαφύγει), ασχολούμαστε με την «πάνω και κάτω ραχούλα».

Το α-πολιτίκ πλήθος θα πάει σύντομα σπίτι του, αφού ξεσκάσει, αν δεν διατυπωθεί Αίτημα, οικείο και προσιτό σ’ αυτό. Τί να κάνουμε ο Λένιν και ο Μάης του 68 ή ο Δεκέμβρης του 08 δεν είναι τα προβλήματα του κόσμου!

Όταν τα Μέσα υπερθεματίζουν στη συλλογική ευθύνη, παίζουν στο αδύνατο σημείο του κινήματος. Όταν οι «γκρούπες» βερμπαλίζουν για αυτο-οργάνωση, πριονίζουν από κάτω το δέντρο.

«Οι προδότες στο Γουδί» εμπεριέχει την απειλή που φοβούνται οι πρόθυμοι που συμμαχούν...........

Κάλεσμα στην κοινωνία των πολιτών, του Γ.Κοντογιώργη, από UDemand.wordpress.com 30/05/2011

Τι πρέπει να αλλάξει, πως πρέπει να δράσουμε

Να περικυκλώσει ειρηνικά, αλλά μαζικά τη Βουλή (κατά προτίμηση σε ώρα ολομέλειας) και το Μαξίμου (όταν θα συνεδριάζει ο μονάρχης πρωθυπουργός με τους συνεργάτες του) και να αξιώσει την υπερψήφιση των νομοθετικών της προτάσεων. Εν ανάγκη να μην τους αφήσει να αποχωρήσουν εάν δεν τις ψηφίσουν ή να απαιτήσει την προσέλευσή τους γι’αυτό. Να συνεχίσει έτσι με επιμονή, ώσπου να κατοχυρωθεί ότι η βούληση της κοινωνίας των πολιτών θα διατυπώνεται θεσμικά και θα συνεκτιμάται υποχρεωτικά στις πολιτικές τους αποφάσεις.

Μην τρέφουμε αυταπάτες. Οι διαδηλώσεις και οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στους δρόμους και στις πλατείες είναι αδιέξοδες, διότι δεν αίρουν την αιτία του προβλήματος, που είναι η μονοπωλιακή συγκέντρωση του συνόλου της πολιτικής εξουσίας στα χέρια των νομέων  του κράτους. Όταν η κοινωνία των πολιτών, έχοντας εκτονωθεί ή εξαντληθεί, θα επιστρέφει στα σπίτια της, οι πολιτικοί θα συνεχίζουν να διαλέγονται και να συναποφασίζουν με τους εσωτερικούς και τους εξωτερικούς φορείς των μηχανισμών (τους χορηγούς ισχύος, χρήματος, επικοινωνίας κλπ), που τους κρατούν όμηρους στην πολιτική επιφάνεια.

Είναι επείγον να αντιληφθούμε ότι θεμελιώδη αιτία του σημερινού προβλήματος αποτελεί το γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα της νεοτερικότητας δεν είναι ούτε δημοκρατικό ούτε αντιπροσωπευτικό. Το πολιτικό προσωπικό κατέχει κατά τρόπο αδιαίρετο και την ιδιότητα του εντολοδόχου και του εντολέα, ενώ η κοινωνία των πολιτών είναι εγκιβωτισμένη στην ιδιωτική σφαίρα. Με όχημα το πολιτικό αυτό σύστημα και τον αναπόφευκτο εκφυλισμό του σε μια δυναστική κομματοκρατία, οι δυνάμεις που ορίζουν την παγκόσμια τάξη κατάφεραν να ελέγξουν το κράτος και να επιβάλουν την πολιτική τους κυριαρχία επί της κοινωνίας των πολιτών.

Υπό τις συνθήκες αυτές, η κοινωνία των πολιτών καλείται:

(α) να πάρει την πολιτεία στα χέρια της, να αξιώσει την αναστολή των άρθρων του Συντάγματος που αναιρούν την αντιπροσωπευτική αρχή της πολιτείας, που της αφαιρούν την ιδιότητα του εντολέα. Να επεξεργασθεί προτάσεις νόμων που θα καταργούν τον κατοχικό χαρακτήρα του κράτους και τη δυναστική κομματοκρατία, που θα εξαρτούν το πολιτικό προσωπικό από την κοινωνία των πολιτών, που θα καταργούν την “ασυλία” του και θα το υπάγουν απευθείας στη δικαιοσύνη για τα πολιτικά του πεπραγμένα, που θα παρέχουν στον πολίτη δικαίωμα εννόμου συμφέροντος για τη βλάβη που θα του προκαλούν οι φορείς της διοίκησης και το πολιτικό προσωπικό. Να επεξεργασθεί, τέλος, τις πολιτικές κατευθύνσεις μέσα στις οποίες θα υποχρεούται η πολιτική εξουσία να κυβερνήσει.

(β) Να περικυκλώσει ειρηνικά, αλλά μαζικά τη Βουλή (κατά προτίμηση σε ώρα ολομέλειας) και το Μαξίμου (όταν θα συνεδριάζει ο μονάρχης πρωθυπουργός με τους συνεργάτες του) και να αξιώσει την υπερψήφιση των νομοθετικών της προτάσεων. Εν ανάγκη να μην τους αφήσει να αποχωρήσουν εάν δεν τις ψηφίσουν ή να απαιτήσει την προσέλευσή τους γι’αυτό. Να συνεχίσει έτσι με επιμονή, ώσπου να κατοχυρωθεί ότι η βούληση της κοινωνίας των πολιτών θα διατυπώνεται θεσμικά και θα συνεκτιμάται υποχρεωτικά στις πολιτικές τους αποφάσεις. Να τους υπενθυμίσει με σαφήνεια ότι αυτή (η κοινωνία των πολιτών) αποτελεί τον λόγο ύπαρξης και του κράτους και του πολιτικού προσωπικού και της οικονομίας. Ότι η κοινωνία των πολιτών, και όχι το κράτος, ενσαρκώνει και διερμηνεύει το έθνος. Ότι το συμφέρον της κοινωνίας των πολιτών οφείλει να αποτελεί το μοναδικό “τέλος” της πολιτικής τους λειτουργίας. Ότι αυτή, η κοινωνία, και όχι αυτοί, οι πολιτικοί, είναι αρμόδια να μορφοποιήσει τις πολιτικές που θα συνάδουν με το κοινό συμφέρον.  Ότι η θέση της κοινωνίας είναι μέσα στην πολιτεία, όχι στις πλατείες. Και ότι ο χρόνος της εν λευκώ εξουσιοδότησης που τους παρέχει το σύστημα να διερμηνεύουν τη βούλησή της και να προσδιορίζουν το συμφέρον της έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.  Ήρθε η ώρα η κοινωνία των πολιτών να διεκδικήσει τη μεταβολή του πολιτικού συστήματος ώστε η ψήφος της να αποκτήσει αντιπροσωπευτικό (και όχι απλώς νομιμοποιητικό) περιεχόμενο. Αντί να δεοντολογεί, πιέζοντας την εξουσία να ενεργήσει υπέρ του κοινού συμφέροντος, να αναλάβει η ίδια την αρμοδιότητα της συναπόφασης. Να ανακτήσει το δικαίωμα του “ελέγχειν” και του “ευθύνειν” των πολιτικών, την ιδιότητα του εντολέα, αντί να αποδέχεται τον εγκλεισμό της στην ιδιωτική σφαίρα, αφήνοντάς τους να αλωνίζουν και να νέμονται το κράτος από κοινού με τους ποικιλώνυμους της διαπλοκής συγκατανευσιφάγους.

Την ημέρα που η κοινωνία των πολιτών θα αποκτήσει επίγνωση των αιτίων του προβλήματος και θα διακηρύξει το τέλος του “κοινωνικού συμβολαίου” που της επέβαλαν μονομερώς οι νομείς του κράτους, που θα διατυπώσει με ρητό τρόπο την αξίωσή της να γίνει θεσμικός συντελεστής της πολιτείας και όχι υπήκοος, που θα αντιληφθεί ότι αποτελεί την πρωτογενή πηγή κάθε εξουσίας και, φυσικά, της δικής τους ύπαρξης, θα διαπιστώσει την αποτελεσματικότητα της δύναμής της. Την ημέρα εκείνη το πολιτικό προσωπικό θα κληθεί να επιλέξει ανάμεσα στο δρόμο της άρνησης και, συνακόλουθα, της οπισθοδρόμησης, ο οποίος θα το εκθέσει ανεπανόρθωτα ως αυταρχικό και στη μεταβολή του σε προσήλυτη θεραπαινίδα της κοινωνίας των πολιτών και απλό εντολοδόχο του συμφέροντός της. Στο διακύβευμα αυτό, το  συγκριτικό πλεονέκτημα της κοινωνίας των πολιτών είναι ότι ο χρόνος του (μη δημοκρατικού και μη αντιπροσωπευτικού) πολιτικού συστήματος, που γέννησε η εξερχόμενη από τη μεσαιωνική δεσποτεία Ευρώπη, και της εκφυλιστικής του εκδοχής της κομματοκρατίας, έχει παρέλθει. Ούτε το ίδιο, ούτε η εξω-πολιτειακή δράση που επιφυλάσσεται στην κοινωνία των πολιτών, μπορεί να ανατρέψει τη μονοσήμαντη πολιτική ηγεμονία των “αγορών” που διαφεντεύει την πλανητική “δικαιοταξία”.

Οπωσδήποτε, η πολιτική τάξη δεν διαθέτει καμία νομιμοποίηση να αρνηθεί στην κοινωνία των πολιτών το δικαίωμα να άρει, εφόσον το επιθυμεί, την εμπιστοσύνη της στο πολιτικό σύστημα που αποκλείει τη συμμετοχή της στη διαδικασία λήψεως των αποφάσεων.

Τι πρέπει να αλλάξει, πως πρέπει να δράσουμε (Β' μέρος, Συμπλήρωμα), του Γ.Κοντογιώργη, contogeorgis.blogspot.com 01/06/2011 

Το διακύβευμα του "Συντάγματος 2011" φέρνει για πρώτη φορά την κοινωνία πολιτών αντιμέτωπη με το σύνολο των (πολιτικών και άλλων) νομέων του κράτους. Αυτό καθεαυτό το γεγονός φανερώνει ότι το συλλογικό δεν συγκροτείται πια με όρους μάζας, αλλά αξιώνει να αποτελέσει το αθροιστικό γινόμενο των πολιτών. Η επιβεβαίωση της ατομικότητας μέσα στο συλλογικό μεταβάλει τον πολίτη από ενεργούμενο υπήκοο σε ελεύθερη και χειράφετη οντότητα που διαμορφώνει τις εξελίξεις. Επομένως, είναι κατάδηλο ότι αποτελεί μέγιστο ψεύδος των στοχαστών της νεοτερικότητας ο ισχυρισμός ότι κράτος και πολιτικό σύστημα ταυτίζονται εκ φύσεως.

Για να διαφυλαχθεί η κατάκτηση αυτή της κοινωνίας των πολιτών απαιτείται:

α) Να συνεκτιμηθεί ότι ο τρόπος της εξωθεσμικής διαμαρτυρίας στις μέρες μας έχει "κοντά πόδια" για να αντιπαρατεθεί με τους γίγαντες της παγκόσμιας τάξης.

 Να έχουμε επίγνωση ότι ο χρόνος της αθέσμιτης λειτουργίας της συλλογικότητας είναι πεπερασμένος. Οι αθέσμιτες συλλογικότητες διαρκούν λιγότερο από την ανάγκη που τις γέννησε. Κινδυνεύουν είτε να εκφυλισθούν είτε να διεμβολισθούν από τις συντεταγμένες εξουσίες και τις δυνάμεις που αρνούνται την χειραφέτηση της κοινωνίας των πολιτών. Ο κίνδυνος αυτός είναι μεγαλύτερος όταν το διακύβευμα της κοινωνίας των πολιτών αναπτύσσεται σε μια μικρή χώρα και δεν συνάδει ούτε με την εσωτερική δυναμική των χωρών  του ηγεμονικού συμπλέγματος που καθορίζει τα παγκόσμια πράγματα ούτε, πολλώ μάλλον, με το συμφέρον τους.

β) Να διατυπωθούν με "νομοθετική" σαφήνεια τα αιτήματα και να είναι ρεαλιστικά.

Ρεαλιστικά και αναγκαία θεωρώ, υπό τις παρούσες συνθήκες, τα εξής:

- Να καταργηθεί η ασυλία και να υπαχθεί το πολιτικό προσωπικό σε δικαστήριο που θα απαρτίζεται από κληρούμενο σώμα δικαστών με τη συμμετοχή ενόρκων πολιτών.

- Να θεσμοθετηθεί η αρμοδιότητα του "ελέγχειν" το πολιτικό προσωπικό (της διοίκησης και της δικαιοσύνης). Ο έλεγχος να αφορά και τα άτομα (π.χ. τον βουλευτή ανά εξάμηνο από κληρούμενο σώμα πολιτών της εκλογικής του περιφέρειας) και τα πολιτειακά σώματα.

-Να καθιερωθεί η πολιτική ευθύνη (το "ευθύνειν") του πολιτικού προσωπικού για τις πολιτικές του πράξεις (ή παραλήψεις), οι οποίες βλάπτουν την κοινωνία των πολιτών. Να διατυπωθεί με σαφήνεια ότι σκοπός του "πολιτεύεσθαι" είναι το συμφέρον (του έθνους) της κοινωνίας και όχι (του έθνους) του κράτους. Δεν νοείται τον 21ο αιώνα να ζούμε σε καθεστώς προγενέστερο εκείνου του Σόλωνα.

- Να αναγνωρισθεί στον πολίτη δικαίωμα "εννόμου συμφέροντος" για τη βλάβη που του προκαλούν οι φορείς της διοίκησης, της δικαιοσύνης και το πολιτικό προσωπικό. Απέναντι στον πολίτη, να ευθύνεται ευθέως ο διοικητικός, δικαστικός και πολιτικός αξιωματούχος και, όλως επικουρικώς, το κράτος.

- Να αξιωθεί η υποχρεωτική έκφραση γνώμης (της βούλησης) της κοινωνίας των πολιτών πριν από κάθε πολιτική απόφαση (κυβερνητική ή νομοθετική) καθώς και η δυνατότητά της να εγείρει ζητήματα πολιτικής που εκτιμά ότι χρήζουν αντιμετώπισης (π.χ. η αποτελεσματική λειτουργία της διοίκησης).  Πρακτικά θα μπορούσε να αξιοποιηθεί η επιστημονική δυνατότητα των δημοσκοπήσεων, δεν χρειάζεται να μαζεύουμε κάθε φορά όλη την κοινωνία στην πλατεία Συντάγματος. Θα μπορούσε πριν από τη λήψη οποιαδήποτε απόφασης να είναι υποχρεωτική η δημοσκόπηση της κοινωνίας για το τι θέλει. Ή, ακόμη περισσότερο, να δημιουργηθεί ένας διαρκής δημοσκοπικός Δήμος, ο οποίος θα συζητά και θα αποφαίνεται για τα προβλήματα της χώρας σε πολιτικό επίπεδο. Αυτό είναι ένα παράδειγμα. Μπορούμε να βρούμε χίλιους δυο τρόπους. Αλλά είναι απαραίτητο η κοινωνία πολιτών να εισέλθει στην πολιτική. Να συμμετέχει στις αποφάσεις.

- Θα προκύπτει έτσι τι θεωρεί η κοινωνία των πολιτών συμφέρον της και τι όχι. Στον παρόντα χρόνο θα αρκούσε η υποχρεωτικότητα της γνώμης και όχι ο υποχρεωτικός της χαρακτήρας για την πολιτική εξουσία. Το "ελέγχειν" και το "ευθύνειν' σε συνδυασμό με την εκλογική διαδικασία, θα εξισορροπεί την βούληση της πολιτικής εξουσίας να αυτονομείται.

-Να αξιωθεί από τη Βουλή να παραιτηθεί από την καταχρηστική της "αρμοδιότητα" να νομοθετεί για ζητήματα πολιτικής ευθύνης των μελών της και ιδίως να εμπλέκεται στη διαχείριση των ευθυνών τους. Να υπαχθούν όλες οι υποθέσεις ασυλίας και σκανδάλων από τη μεταπολίτευση και εντεύθεν στη δικαιοσύνη. Οι υποθέσεις που ανάγονται στο "ευθύνειν" των πολιτικών, από τη φύση τους, δεν παραγράφονται.

- Τα περισσότερα από τα παραπάνω δεν απαιτούν αναθεώρηση του Συντάγματος. Ειδάλλως, η κοινωνία των πολιτών να αξιώσει την αναστολή των άρθρων του Συντάγματος που επιφυλάσσουν στην πολιτική εξουσία την ιδιότητα του εντολέα.

γ)  Συμπληρωματικά, σε ό,τι αφορά στον τρόπο της πολιτικής δράσης.

-Αναφέρθηκα ήδη στην άμεση, χωρίς χάσιμο χρόνου, μαζική και ειρηνική περικύκλωση της Βουλής και του Μαξίμου.

- Συμπληρώνω την πρόταση αυτή με την επισήμανση ότι, εάν η πολιτική εξουσία επιχειρήσει να εμποδίσει, με οποιονδήποτε τρόπο, την εκδήλωση του φρονήματος της κοινωνίας των πολιτών, στον τόπο της αυταρχικής πράξης, να κατακλιθούν όλοι ως ένα σώμα υπτίως στη γη. Το μόνο που θα επιτύχει είναι η ολοκληρωτική απονομιμοποίησή της. Το "κοινωνικό συμβόλαιο", που εγκιβωτίζει την κοινωνία των πολιτών στο καθεστώς του ιδιώτη, προϋποθέτει τη σιωπηλή έστω συναίνεσή της. Εάν αυτό αμφισβητείται μαζικά, τεκμαίρεται η διάρρηξή του, επομένως απαιτείται η εκ νέου απόφανση του σώματος της κοινωνίας των πολιτών. Σε κάθε περίπτωση, η πολιτική τάξη φάνηκε ανάξια της εν λευκώ εμπιστοσύνης που της δόθηκε από την κοινωνία των πολιτών και το χειρότερο καταχράσθηκε τον ρόλου της με ολέθρια αποτελέσματα για τη χώρα. 

“Βlood, Toil, Tears and Sweat”, W. Churchill

«Αίμα, δάκρυα και ιδρώτας», Σάκης Ρουβάς-ποπ ανησυχίες

«Αίμα, δάκρυα και ιδρώτας», Ευ. Βενιζέλος

του Μανώλη Βαρδή 18/09/2011

Η προπαγάνδα του «στενού κυβερνητικού τομέα» ποτέ δεν μ’ ενοχλούσε πολύ. Ακόμα και στις δίκες της Μόσχας, κάτι έπρεπε να πουν οι σταλινικοί για να δικαιολογήσουν τις αθρόες εκτελέσεις. Πιο ενοχλητική βέβαια είναι η προπαγάνδα του «ευρέως κυβερνητικού τομέα», δηλαδή εφημερίδων, τηλεκαναλιών και διανοουμένων της πλάκας σε αγαστή συνεργασία. Είναι πιο ενοχλητική γιατί σ’ απασχολεί. Λες, ρε μπας και απηχούν κάποιο ευρύτερο κοινωνικό ρεύμα; Κοιτάς δεξιά, κοιτάς αριστερά, δεν βλέπεις κανένα κοινωνικό στρώμα, καταπιεσμένο ή ασφυκτιούντα, να διεκδικεί την είσοδο του στο προσκήνιο. Συμπεραίνεις λοιπόν ότι πρόκειται για μία μεταμοντέρνα εκδοχή του δωσιλογισμού και της συνεργασίας με τον κατακτητή. Κάποιοι με κοινωνικά προτάγματα ανάπτυξης επιδιώκουν ανακατανομές και περαιτέρω ιδιοποιήσεις του πλούτου.

Για την Ευρώπη, ας μην μιλήσω καλύτερα. Ιστορικά ναυάγια, χρεωκοπημένοι πολιτισμικά, γεωπολιτικοί νάνοι, αλυχτούν μπροστά στο επερχόμενο τέλος τους.

Και ερχόμαστε στα ουσιώδη. Αυτό που πραγματικά πικραίνει είναι η κατάντια της κοινωνίας. Πραγματικοί ραγιάδες, ακατάλληλοι να φέρουν το όνομα «Έλληνες». Πελατειακά κρατικοδίαιτοι τόσες δεκαετίες, ξαφνικά ανακαλύπτουν την «αλήθεια» και ξαποστέλνουν στο πυρ το εξώτερο το κράτος και τις λειτουργίες του, από τα οποία όμως συνεχίζουν να τρέφονται. Φοβισμένοι υπάλληλοι και εργαζόμενοι ψάχνουν να βρουν τί έφταιξε, τί φταίει, και δεν έχουν ματιές για να δουν το κενό της ιδεολογίας τους, την «φτήνεια» της κοσμοθεωρίας τους, τον λανθάνοντα τόσα χρόνια και τελικά θριαμβεύοντα ευδαιμονισμό τους. Διανοούμενοι σε πλήρη σύγχυση που αρνούνται την τραγικότητα των στιγμών και εμμένουν στα στερεότυπά τους. Κάτι «μεταφυσικά ρετάλια» που βλέπουν παντού συνωμοσίες των Μασόνων, των Εβραίων, της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, των Ελ, της...ξαδέλφης μου και ονειρεύονται Πατέρα Παϊσιο και «ξανθό γένος» που θα νικήσει την Τουρκία και θα πάρει την Πόλη, για να κατοικηθεί από τους πλεονάζοντες σ’ εμάς Αλβανούς και Μαύρους. Εκκλησιαστικοί και θεολογούντες που θυμήθηκαν το προπατορικό αμάρτημα και περιμένουν- σαν Μορμόνοι- ν’ ακούσουν την λυτρωτική φωνή του Θεού. Μία επαρχία σε πλήρη αφασία και βλαχουριά, με τη συμπρωτεύουσα ν’ αδειάζει στα θέρετρα της Χαλκιδικής τις ημέρες της ΔΕΘ. Νέοι και νέες (περιορισμένοι σε αριθμό) που καίνε την Αθήνα για τη δολοφονία ΕΝΟΣ παιδιού, αλλά γίνονται «πουρκουάδες» τρία χρόνια μετά μπροστά στη δολοφονία ΕΝΟΣ ολόκληρου λαού και της νιότης τους. Ακρο-αριστερές φράξιες και αναρχόβιοι που περισσότερο τους ενδιαφέρει το «ανθρωπιστικό ζήτημα» της Υπατίας από τη λεηλασία της πλουτοκρατίας. Ανθρωπάρια της (πάλαι ποτέ) μεσαίας τάξης με περισσότερα σκυλιά και γάτες από παιδιά και οικογένειες.

Τί μένει πίσω απ’ όλα αυτά; Η δυστυχισμένη ισχνή μειοψηφία κάτι τραγικών φουκαράδων (σαν τη μούρη μου) που εξακολουθούν ν’ ασχολούνται μ’ αυτό τον τόπο (και να γράφουν αυτά που τώρα διαβάζεις, αναγνώστη). Είναι αμετάκλητα λίγοι και αλυσιτελείς, όμως-σαν τραγικό αντίδωρο-θα δικαιωθούν μέσα από τον επερχόμενο σωρό των ερειπίων!

*α, και για να μην το ξεχάσω, ας πάψει ο ιστορικός ψόγος εναντίον των Γερμανών που επί Χίτλερ και ενόσω οι Ρώσοι είχαν φθάσει έξω από το Βερολίνο, ακόμα πίστευαν ότι θα νικήσουν και θα σωθούν, υπάρχουν και χειρότερα....

    5.      «Μοναχικοί λύκοι» και ομάδες, του Γιαννη Σουλιωτη, Η Καθημερινή, 31/7/2011

Πτώχευση και επίσημα, του Δημήτρη Καζάκη, Το Ποντίκι 28/07/2011

Πακέτο επιδείνωσης και στημένη ενημέρωση

Όσο περισσότερο κατακάθεται ο κουρνιαχτός της στημένης ενημέρωσης, όσο δημοσιοποιούνται θραύσματα πληροφοριών για τις πραγματικές λεπτομέρειες της συμ­φωνίας, τόσο φανερώνεται το μέγεθος του επιπλέον κόστους που καλείται να καταβάλει η Ελλάδα. Σύμφωνα με μια ανάλυση του Reuters Breakingviews (25/7), οι δανειακές ανάγκες της Ελλάδας θα αυξηθούν, αντί να μειωθούν λόγω της συμφωνίας. Η αύξηση αυτή προβλέπεται να είναι γύρω στα 31 δισ. ευρώ, που ισοδυναμεί με 14% του ΑΕΠ της χώρας. Το γεγονός αυτό θα εκτοξεύσει την αναλογία χρέους / ΑΕΠ στο 179% μέσα στον επόμενο χρόνο. Κι αυτό οφείλεται στις αυξημένες δανειακές ανάγκες του ελληνικού Δημοσίου για να υποστηρίξει τις μεθοδεύσεις που προβλέπει η συμφωνία επαναγοράς και μετακύλισης του χρέους.

Τα δεδομένα, λοιπόν, μας λένε ότι το νέο «πακέτο στήριξης» όχι μόνο δεν μετατρέπει το δημόσιο χρέος της Ελλάδας σε βιώσιμο, αλλά επιδεινώνει τους συνολικούς όρους διαχείρισής του. Βασικός στόχος είναι η εξαγορά του απαραίτητου χρόνου για να απεγκλωβιστούν οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες από το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, αλλά και να αποτραπεί ένα άμεσο «πιστωτικό γεγονός», δηλαδή μια κατάρρευση του εγχώ­ριου τραπεζικού συστήματος λόγω έλλειψης ρευστότητας.

Το διεθνές λόμπι

Στην πραγματικότητα, η απόφαση της τελευταίας Συνόδου εισάγει επίσημα την Ελλάδα σε μια περίοδο επίσημης πτώχευσης διάρκειας τουλάχιστον 30 ετών. Όσο δηλαδή θα διαρκέσει το επίσημο καθεστώς μετακύλι­σης του χρέους για την Ελλάδα, που σχεδι­άζεται από την ευρωζώνη, το διεθνές λόμπι των τραπεζών και το ΔΝΤ. Θα ευοδωθεί αυτό το σχέδιο ή θα πυροδοτήσει μια αλυσιδωτή αντίδραση που θα οδηγήσει την Ελλάδα σε πτώχευση τύπου Αργεντινής; Κανείς δεν γνω­ρίζει. Θα το μάθουμε πολύ σύντομα, εντός του Αυγούστου, αν είμαστε πολύ άτυχοι, ή εντός των επόμενων μηνών που θα ξεδιπλώ­νεται το σύνολο του σχεδίου.

Η αναφορά μας στην Αργεντινή δεν είναι τυχαία, ούτε για εντυπωσιασμό. Η μεθόδευ­ση που έχει επιλεγεί για την Ελλάδα, μοιάζει εξαιρετικά με την αντίστοιχη που επιχειρή­θηκε στην Αργεντινή το 2001. Σύμφωνα με τη μελέτη του ίδιου του ΔΝΤ, το 2004, «The IMF and Argentina (Evaluation Report)», «ένα σημαντικό μάθημα από την κρίση της Αργε­ντινής είναι το γεγονός ότι τεχνικές με βάση την αγορά και εθελοντική χρηματοπιστωτική μηχανική, όπως είναι οι ανταλλαγές χρέους με συναλλαγές σε τρέχουσες αποδόσεις της αγοράς, δεν λειτουργούν κατά τη διάρκεια μιας κρίσης… Εθελοντικές ανταλλαγές χρέ­ους (και επαναγορές χρέους) που γίνονται κατά τη διάρκεια μιας κρίσης μπορούν να πα­ρομοιαστούν με την περίπτωση ενός ιδιώτη ο οποίος, ανίκανος να εξυπηρετήσει ενυπόθη­κα δάνεια που συνάφθηκαν όταν τα επιτόκια ήταν χαμηλά, αποφασίζει να τα αναχρημα­τοδοτήσει με πολύ υψηλότερα επιτόκια με αντάλλαγμα μια προσωρινή ανακούφιση…» (σελ. 90-94).

Τι λέει σε απλά ελληνικά η έκθεση του ΔΝΤ; Ότι μια υπερχρεωμένη χώρα, σε συνθήκες κρίσης, δεν μπορεί να ελπίζει σε εθελοντικές ανταλλαγές ή επαναγορές χρέους, οι οποίες μπορούν να πυροδοτήσουν μια ολοκληρω­τική πτώχευση. Η Αργεντινή κάτω από την καθοδήγηση του ΔΝΤ άρχισε τις εθελοντικές ανταλλαγές χρέους τον Ιούνιο του 2001 με συμφωνίες ανάλογες μ’ αυτήν της Ελλάδας. Με τη δεύτερη, τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, πυροδότησε την υποβάθμισή της από τους οίκους αξιολόγησης σε «selective default», δηλαδή σε «επιλεκτική πτώχευση». Τον επόμενο μήνα η Αργεντινή επίσημα ανα­κοίνωσε ότι προχωρεί σε αναστολή όλων των πληρωμών της και η οικονομία της μαζί με την κοινωνία της κατέρρευσαν.

Θα γίνει διαφορετικά με την Ελλάδα; Κανείς δεν το γνωρίζει. Αυτό που γνωρίζουμε όλοι με βεβαιότητα είναι ότι η Ελλάδα ακολουθεί έναν παρόμοιο δρόμο με την Αργεντινή.

Ο Ερντογάν και ο εν Αθήναις χατζηαβατισμός, του Φαήλου Κρανιδιώτη, antinews.gr 31/07/2011

Στην Ιωνία, στον Πόντο, στην Αρμενία, στην Κωνσταντινούπολη, στην Ανατολική Θράκη, σε όλη την Μικρά Ασία, οργανωμένα και με τις πιο πρωτόγονες μεθόδους, ο Κεμάλ, με την ενεργή συμμετοχή τεράστιου τμήματος των μουσουλμάνων κατοίκων, πέρασε απ’ το λεπίδι και την φωτιά τους Χριστιανούς, ώστε να ομογενοποιήσει δια της βίας το κράτος του, τουλάχιστον θρησκευτικά. Ήταν μια Γενοκτονία με παλλαϊκή συμμετοχή. Οι «Τούρκοι», με τα εισαγωγικά που κανονικά τους αρμόζουν, ήταν συνένοχοι σε όλη την κοινωνική κλίμακα. Ένα τέτοιας έκτασης έγκλημα κατά της ανθρωπότητας χρειαζόταν πολλά χέρια και δυστυχώς τα βρήκε. Το να σφάξεις εκατομμύρια, είναι βρώμικη και δύσκολη δουλειά. Θες κόσμο, όχι αστεία. Το δέλεαρ ήταν οι περιουσίες και τα ανυπεράσπιστα γυναικόπαιδα. Ζωή, τιμή και περιουσία έγιναν λάφυρα για τους γενοκτόνους.

Στην Ελλάδα, η παρακμιακή αριστερά και η ενοχική «δεξιά» του Κολωνακίου, ανίκανες πολιτικά, ανεπαρκείς μορφωτικά και ξεβράκωτες ηθικά, δημιούργησαν μια φαντασιακή Τουρκία. Κάτι σαν ένα μεγάλο Βέλγιο που έχει κάνει περιτομή. Ακόμη κι όταν ήταν στην εξουσία ο «κοσμικός» κεμαλισμός, με τους πολιτικούς απλούς τοποτηρητές του Γενικού Επιτελείου, οι ιέρειες της διακομματικής πολιτικής ορθότητας προσπαθούσαν να βρουν καλές προθέσεις σε αυτό το πρωτοναζιστικό μόρφωμα.

Προέβαλαν θεωρίες συμψηφισμού του τύπου «φταίμε κι εμείς», εξομοιώνουν το θύμα με τον θύτη και αποδομούν την αληθινή Ιστορία, ώστε να ΄ρθούμε ίσα βάρκα, ίσα νερά, οι αγωνιστές της Ελευθερίας με τους δυνάστες, οι απειλούμενοι κι οι επεκτατιστές.

Όπως όμως είπε κάποτε κι ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης «άλλο Κολοκοτρώνης κι άλλο Ομέρ Βρυώνης».

Όταν όμως ήρθε στην εξουσία ο Ερντογάν και οι ισλαμοφασίστες του, εκεί πλέον η φαντασιακή παράκρουση χτύπησε κόκκινο. Έτοιμη ήταν η μεταπολιτευτική παράγκα  να κάνουμε τα τανκς τρακτέρ και τα κανόνια αλέτρια. Στον ύπνο τους.

Ευτυχώς όμως που υπάρχουν και οι ίδιοι οι Τούρκοι και δίνοντας μια ξανάστροφη στα μούτρα των ημετέρων ενδοτικών, μας θύμισαν την αλήθεια.

Καταλάβατε τι έκανε πρόσφατα ο Ερντογάν στην Κύπρο; Ξεβράκωσε τον Χατζηαβάτη και τους οπαδούς του ντάλα μεσημέρι. Μπροστά στις κάμερες επέχαιρε για την οικονομική μας κρίση και την τρομακτική έκρηξη στην ναυτική βάση «Ευάγγελος Φλωράκης», λοιδόρησε την Ελλάδα για τα προβλήματα της και χλεύασε την Κύπρο που αναγκάστηκε ν’ αγοράσει ρεύμα από τα κατεχόμενα. Ειρωνεύτηκε χαιρέκακα κι απείλησε τον Ελληνισμό, θεωρώντας απροκάλυπτα τα προβλήματα μας ευκαιρία για τον τουρκικό ισλαμοφασισμό. Μίλησε ως αυτό που είναι, ως αρχηγός αρπακτικής συμμορίας.

Φανταστείτε όταν έγιναν οι φοβεροί σεισμοί στην Τουρκία, να έβγαινε ο Έλληνας Πρωθυπουργός κι αντί για συμπαράσταση προς την γείτονα, αντί για την ανθρωπιστική βοήθεια που στείλαμε, να επέχαιρε για τις συμφορές που τους βρήκαν και να απειλούσε!

Ασχέτως τυχόν αμέλειας κι ευθυνών της κυπριακής κυβέρνησης, είναι περισσότερο από πιθανό οι υπηρεσίες του επίδοξου «σουλτάνου» να έβαλαν το χεράκι τους για την φοβερή καταστροφή σε ανθρώπους και περιουσίες.

Αυτή η πρωτοφανής για τον ευρωπαϊκό πολιτικό πολιτισμό συμπεριφορά άρπαγα και τραμπούκου, καταλύει κάθε ψευδαίσθηση του εν Αθήναις χατζηαβατισμού.

Το καθήκον μας λοιπόν παραμένει ακέραιο. Κι όσο μεγαλύτερα τα εσωτερικά προβλήματα, τόσο μεγαλύτερη πρέπει να είναι η επαγρύπνηση.

Η οικονομία δεν υπάρχει χωρίς Πατρίδα.

The President Surrenders, by Paul Krugman, The New York Times 01/08/2011

Start with the economics. We currently have a deeply depressed economy. We will almost certainly continue to have a depressed economy all through next year. And we will probably have a depressed economy through 2013 as well, if not beyond.

The worst thing you can do in these circumstances is slash government spending, since that will depress the economy even further. Pay no attention to those who invoke the confidence fairy, claiming that tough action on the budget will reassure businesses and consumers, leading them to spend more. It doesn’t work that way, a fact confirmed by many studies of the historical record.

Indeed, slashing spending while the economy is depressed won’t even help the budget situation much, and might well make it worse. On one side, interest rates on federal borrowing are currently very low, so spending cuts now will do little to reduce future interest costs. On the other side, making the economy weaker now will also hurt its long-run prospects, which will in turn reduce future revenue. So those demanding spending cuts now are like medieval doctors who treated the sick by bleeding them, and thereby made them even sicker.

The tent revolution is Israel's only chance for a liberal state. Israelis are being united by popular protests, but balkanized by their demands, by Ron Leshem, Haaretz, 1/8/2011.

Israeli settlers largely back housing protests but wary of left-wing slant. Settlers agree the burden on the public must be eased, but see current housing protests as an effort by left-wing activists to piggyback on justified grievances in order to promote the broader diplomatic agenda of the left, by Chaim Levinson, Haaretz, 1/8/2011.

'Scores dead' as Syrian tanks storm Hama. At least 142 people reportedly killed in violence throughout the country, a day ahead of the start of Ramadan, Al Jazeera, 31/7/2011.

(Γ. Παπανδρέου: «Τι θέλετε; Να πουλήσω την Πελοπόννησο;». Το δράμα του Πρωθυπουργού και οι εκκλήσεις στους εταίρους για διάσωση, To Bήμα, 31/7/2011)

Amy Winehouse: Black is black... , του Ν. Κυριακίδη, Η Αυγή, 31/7/2011.

"Το πορτραίτο της φιλοτεχνήθηκε μετά θάνατον, οι ατέλειες ρετουσαρίστηκαν. Το πακέτο συσκευάστηκε και είναι έτοιμο να γίνει μύθος. Τα κατάφερε με μια φωνή “καμπάνα”, μετενσάρκωση της Shirley Bassey, με την απέριττη macho χροιά ενός υποθετικού θηλυκού Σινάτρα (!) και με μόλις δύο προσωπικά άλμπουμ: Το Frank, του 2003, με το οποίο έκανε το ντεμπούτο της, και το μεγάλο σουξέ της, Back to Βlack, το 2006, που κέρδισε με το σπαθί του πέντε Grammy. Και τα δύο έχουν “γονίδια” για να γίνουν από τα πιο σημαντικά άλμπουμ αυτής της δεκαετίας. Σημαντικά, γιατί έφεραν πάλι στο προσκήνιο, στο κέντρο της προσοχής, τη μουσική, τον στίχο, τη φωνή, την ερμηνεία, κάνοντας ένα μεγάλο μέρος της mainstream δισκογραφίας να μοιάζει με ασήμαντο και αδιάφορο σκουπιδαριό. Ειδικά το Black to Black καταπλήσσει με την πειστικότατη αναβίωση της vintage soul και R'n'B ατμόσφαιρας της χρυσής εποχής της Motown, ακολουθώντας πιστά τα ενορχηστρωτικά πρότυπά της, τη χαρακτηριστική μείξη με τη φωνή να “σκεπάζει” την ορχήστρα, ακόμα κι εκείνη τη λεπτή αρμονική παραμόρφωση του ήχου που ήταν η “ταυτότητα” σχεδόν όλων των LP της θρυλικής δισκογραφικής του Αφροαμερικανού πρώην εργάτη αυτοκινητοβιομηχανίας του Ντιτρόιτ, Μπέρι Γκόρντι. Όχι όμως μόνο αυτό. Η Έιμι ξανάφερε στην κυρίαρχη μουσική σκηνή το αντισυμβατικό στυλ του ροκ σταρ. Φορτώθηκε τις ατέλειες της προσωπικότητάς της, τις αδυναμίες και τις εξαρτήσεις της, σε μια εποχή που όλοι οι “συνάδελφοί” της προσπαθούν σκληρά να προβάλλουν την εικόνα της τελειότητας. Ποιος μπορεί να είναι εκατό τα εκατό σίγουρος πως κι αυτό δεν ήταν μέρος του γενικότερου μάρκετινγκ; Σίγουρα όμως δεν ήταν μάρκετινγκ η μουσική της. Και η αυθεντική contralto φωνή της που έδωσε διαχρονική υπόσταση σ' αυτή τη μουσική. “Η Έιμι είναι ωμά ειλικρινής στα τραγούδια της”, είχε πει ο παραγωγός του Back to Black Mark Ronson σε ένα αφιέρωμα του αμερικανικού μουσικού περιοδικού "Rolling Stone" στη Βρετανίδα τραγουδίστρια, τον Ιούνιο του 2007".

Κυβέρνηση Αντεθνικής Ενότητας,

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου,

konstantakopoulos.blogspot.com 12/11/2011

Το δρόμο της εκτροπής επέλεξαν οι «καθεστωτικές» πολιτικές δυνάμεις, αρνούμενες να δώσουν το λόγο στον ελληνικό λαό και επιχειρώντας να σχηματίσουν μια κυβέρνηση (αντ)εθνικής ενότητας, εν μέσω μιας κωμικοτραγικής παρωδίας «αναζήτησης πρωθυπουργού», που κατάφερε να κάνει ακόμα και τον στυφό Σόιμπλε να γελάει δημοσίως και που δεν έχει τελειώσει ακόμα, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές. «Οι μάσκες έπεσαν», δήλωσε εύστοχα ο Αντώνης Σαμαράς, μόνο που αυτό αφορά και τη δική του. Ελπίζουμε να μας διαψεύσει, έστω και την υστάτη, αλλά δεν φαίνεται πολύ πιθανό.

Αν τελικά η κυβέρνηση σχηματισθεί και υπό όποιον σχηματισθεί, ένα είναι βέβαιο: δεν θα είναι ελληνική και θα συνεχίσει επί τα χείρω την καταστροφική πολιτική των Μνημονίων. Τα δύο κόμματα και οι διάφοροι «δορυφόροι» τους, από τον Καρατζαφέρη μέχρι τον Κουβέλη, λένε πάλι ότι θα σώσουν έτσι τη χώρα από τη χρεωκοπία και θα τη διατηρήσουν εντός ευρωζώνης. Το αντίθετο κινδυνεύει να γίνει. Να κάνουν αναπόφευκτη τη χρεωκοπία και την έξοδο, υπό πολύ δυσμενέστερους όμως για την Ελλάδα οικονομικούς, πολιτικούς και νομικούς όρους. 

‘Εναντι ενός ασήμαντου κουρέματος, 28% του συνολικού χρέους, μεγάλο μέρος του οποίου μάλιστα αφορά ομόλογα στα χέρια ελληνικών τραπεζών και ασφαλιστικών ταμείων, η Ελλάδα αναλαμβάνει την υποχρέωση να συνεχίσει τη γενοκτονία του λαού της, ξεπουλώντας τα πάντα έναντι πινακίου φακής και παραιτούμενη από το τεράστιο διαπραγματευτικό χαρτί που έχει σήμερα, την υπαγωγή του χρέους στο ελληνικό δίκαιο. Θα τεθεί υπό ξένη, ουσιαστικά αποικιακή διοίκηση. Γιατί θα τα κάνει αυτά; Για να βρεθεί το 2020, κατεστραμμένη και λεηλατημένη, με χρέος σε ύψος 120% του ΑΕΠ, όσο το 2009, κατά τις δικές τους, τελείως αβέβαιες εκτιμήσεις.

Δεν υπάρχει σοβαρός άνθρωπος που να πιστεύει ότι η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου θα έχει καλύτερη τύχη από αυτή της 21ης Ιουλίου. Οι δεσμεύσεις όμως που αναλαμβάνει η Ελλάδα θα την ακολουθούν.

Η πρώτη δανειακή σύμβαση δεν ψηφίστηκε από τη Βουλή και μπορεί εύκολα να προσβληθεί. Ψήφιση της νέας σύμβασης από 180 βουλευτές θα της προσδώσει αυξημένη τυπική ισχύ, έστω και αν είναι συζητήσιμης συνταγματικότητας η δυνατότητα οποιασδήποτε πλειοψηφίας να υπογράψει τέτοια σύμβαση, όπως και αυξημένη πολιτική ισχύ, αφού θα την έχει επικυρώσει ένας πολύ μεγάλος αριθμός βουλευτών. Για να αρνηθεί τις υποχρεώσεις της, όπως θα αναγκαστεί κάποια στιγμή και σύντομα να κάνει, η Ελλάδα κινδυνεύει να πρέπει να ακολουθήσει το παράδειγμα της Αμερικανικής ή της Οκτωβριανής Επανάστασης ή της Κούβας, με τις συνέπειες που αυτό συνεπάγεται. 

Πρέπει όμως να πάρουμε την έκτη δόση, μερικά δις ευρώ, απαντά έμφοβο το πολιτικό σύστημα της χώρας, εκφραστής των συμφερόντων ενός εγχώριου «λαμογιστάν», που ουδόλως εθίγη στα δύο έτη της κρίσης. Σε τρεις μήνες τι θα γίνει; Θα πρέπει να κόψουμε τα κεφάλια μας ή να πουλήσουμε τα νεφρά μας για να πάρουμε την έβδομη δόση; Τι θεραπεία είναι αυτή που χώνουν τον άρρωστο στην εντατική και του αφαιρούν το ένα όργανο μετά το άλλο; 

‘Οσο για την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, είναι ένα θέμα που η ίδια η κυβέρνηση Παπανδρέου προκάλεσε, ενεργώντας με την έγκριση ή προτροπή των διεθνών χρηματιστικών κύκλων που την «καθοδηγούν», από την αρχή μέχρι το τέλος, σε ένα παιχνίδι καταστροφής της Ελλάδας και της ΕΕ. Μην υπερασπιζόμενη τον εαυτό της, η Αθήνα έχει γίνει «πράκτωρ του χάους» σε ολόκληρη την ΕΕ, γιατί η ΕΕ είναι «ατελής», δεν έχει άλλο μηχανισμό προστασίας των εθνικών συμφερόντων από τις ίδιες τις εθνικές κυβερνήσεις. Δεν προβλέφθηκε μηχανισμός προστασίας των ευρωπαϊκών εθνών από τους κυβερνήτες τους! Οι εγχώριοι προεστοί των δύο κομμάτων και της ευρύτερης (ο Θεός να την κάνει) «ελίτ», φιλοαμερικανοί ευρωπαϊστές και καθόλου Ευρωπαίοι, με την υποτέλεια στο μεδούλι τους, αποδεικνύονται πανηγυρικά ανίκανοι να υπερασπίσουν τη χώρα και την Ευρώπη, οικονομικά και πολιτικά, μετατρεπόμενοι, με τη μεγαλύτερη ευκολία σε όργανα δυνάμεων που απεργάζονται την υποδούλωση και καταστροφή όλης της ηπείρου. Το είδαμε με τον Παπανδρέου, το ξαναβλέπουμε με τον Σαμαρά.

Κανείς λογικός άνθρωπος δεν επιθυμεί άναρχη χρεωκοπία της χώρας. Μια εθνική ηγεσία, ακριβώς για να την αποφύγει ει δυνατόν, την οργανώνει, έχει plan B, εξαντλεί προηγουμένως τις δυνατότητες απόσπασης ευνοϊκότερων λύσεων, κινητοποιεί όλα τα χαρτιά της χώρας. Η κυβέρνηση όχι μόνο δεν έκανε τίποτα τέτοιο, οργανώνει στην πραγματικότητα τις καταστροφές για να εκβιάζει τους ‘Ελληνες! Και νάθελε άλλωστε, δεν μπορεί να κάνει τίποτα παρόμοιο ένα πολιτικό προσωπικό αποτελούμενο, στη μεγάλη πλειοψηφία, αν θέλουμε νάμαστε ειλικρινείς, από αμόρφωτους, αδίστακτους, διεφθαρμένους πολιτικούς, άμεσα εκβιάσιμους από ξένες δυνάμεις, χωρίς ίχνος αγάπης για την πατρίδα τους. Με τέτοιο προσωπικό έχουμε εξασφαλισμένη τη ρήξη με το διεθνές σύστημα, υπό τους χειρότερους όρους. Η απομάκρυνσή του συνιστά όρο εθνικής επιβίωσης, περισσότερο από οποιαδήποτε δόση.

Ισχυρές πιέσεις

Ο Σαμαράς έχασε την ευκαιρία να γίνει ‘Ελληνας Ντε Γκωλ, ξεπερνώντας τα στενά πλαίσια της τάξης του και καθιστάμενος ηγέτης του έθνους. Επιβεβαίωσε όσους εκτιμούν ότι δεν μπορεί να αντισταθεί σε μεγάλη πίεση. Δεν ήταν άλλωστε προετοιμασμένος. Μετά το ‘Όχι του 2010, η ΝΔ δεν παρουσίασε καμιά σοβαρή δράση/ιδέα για το τι θα μπορούσε να αντιτάξει στη μνημονιακή λογική. Το οικονομικό της πρόγραμμα στερείται σοβαρότητας, ούτε επέδειξε δραστηριότητα προς Ευρώπη ή Ρωσία. Μόνο με το Ισραήλ ανέπτυξε σχέσεις, όπως και το ΠΑΣΟΚ. 

Η ελληνική ιθύνουσα τάξη αδυνατεί, υπό ισχυρή πίεση, να παράγει εθνικές λύσεις εντείνοντας τα βαθιά ιστορικά χαρακτηριστικά της υποτέλειας (19ος αιώνας, διχασμός, 1941). Το καθεστώς, που εκπροσωπήθηκε από τα δύο κόμματα εξουσίας μετά το 1974, μπαίνει, υπό την πίεση διεθνών δυνάμεων, μόνο του, στο δρόμο του χαμού του, απειλώντας να συμπαρασύρει την Ελλάδα. Μπλοκάροντας την εκλογική διέξοδο που προσφέρει η ατελής δημοκρατία μας, αφήνει στον ελληνικό λαό δύο εναλλακτικές: είτε την αποδοχή της καταστροφής του, είτε εξέγερση για να διακόψει αυτή την πορεία. 

Στη λογική του Μνημονίου εμπεριέχεται μεσοπρόθεσμα η ανοιχτή δικτατορία, αναγκαία για να εφαρμοσθούν μέτρα κοινωνικής γενοκτονίας και εθνικής υποδούλωσης. Αρκετοί ‘Ελληνες πολιτικοί θάταν διατεθειμένοι για όλα, στον κρατικό μηχανισμό αλωνίζουν οι ξένες υπηρεσίες, δεν αποκλείονται προβοκάτσιες πολύ μεγαλύτερες, εσωτερικά ή εξωτερικά, από αυτή που πιθανότατα ερμηνεύει την υπόθεση Μαρφίν πέρυσι (πιθανώς και την έκρηξη στο Μαρί). Δεν έχουν όμως ακόμα συγκεντρωθεί οι πολιτικές προϋποθέσεις. Με τα λαμόγια ούτε δικτατορία δεν μπορεί να γίνει! Υπάρχει ακόμα μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού που θέλει να διατηρήσει το δημοκρατικό πολίτευμα. Το τι θα γίνει όμως στο χάος μιας πιθανής μείζονος εθνικής κρίσης, δεν μπορεί να προβλεφθεί τώρα. 

‘Ηδη, η υπάρχουσα κοινοβουλευτική δημοκρατία, το πνεύμα αν όχι το γράμμα του συντάγματος παραβιάζονται ωμά (η ψήφιση της δανειακής σύμβασης από τη Βουλή θα είναι μείζων εκτροπή). Η πρώτη εκτροπή έγινε με την ωμή παραβίαση της λαϊκής εντολής και το Μνημόνιο. Η δεύτερη με την αποφυγή προσφυγής στις κάλπες, παρά την προφανή, κολοσσιαία δυσαρμονία λαϊκής εντολής και μνημονιακής πολιτικής. Ελπίζουμε ότι η Ελλάδα δεν θάναι η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που θα εγκαινιάσει τον «κύκλο αίματος» που θα συνοδεύσει πιθανώς την διεθνή οικονομική κρίση. Από το 2008 άλλωστε έχει προβλέψει τέτοιες εξελίξεις, ακόμα και για τις ΗΠΑ, η κυβέρνησή τους, γι’ αυτό και διέθεσε, από τότε, δεκάδες χιλιάδες Εθνοφρουρούς σε καθήκοντα «καταστολής ταραχών». Εξαιτίας της ποιότητας της ηγεσίας της και των δομικών της προβλημάτων, η Ελλάδα μοιάζει ιδανική για να ξεκινήσει πιλοτικά εφαρμογή νεοφασιστικών λύσεων, αν κριθούν απαραίτητες για τη μαζική φτωχοποίηση των ευρωπαϊκών λαών. ‘Ηδη γίναμε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα με καθαρό πρόβλημα εθνικής ανεξαρτησίας.

Εθνική επιβίωση

Η ανάγκη εθνικής επιβίωσης επιβάλλει χωρίς καθυστέρηση την ενότητα στη δράση όλων των αντιμνημονιακών δυνάμεων, καθιστώντας ακατανόητη, για να μην πούμε τίποτα βαρύτερο, την πολιτική προπάντων του ΚΚΕ. Επιβάλλει δημιουργία ενός πλατιού μετώπου, όπως στον καιρό της γερμανικής κατοχής, για τη σωτηρία του ελληνικού λαού, όπως και τη συγκρότηση μιας πραγματικής Διεθνούς των ευρωπαϊκών λαών, αφού Βερολίνο και Παρίσι μετετράπησαν πρακτικά σε όργανα του νέου «χρηματοπιστωτικού φασισμού» των «αγορών» που απειλεί όλες τις ευρωπαϊκές δημοκρατικές και κοινωνικές κατακτήσεις μετά το 1945, αν όχι τη Γαλλική Επανάσταση και τον Διαφωτισμό, υποσχόμενος να μεταβάλλει όλο τον κόσμο σε θάλασσα σκλάβων της νέας «αριστοκρατίας του Χρήματος».

Απαραίτητα, τα ‘Όχι δεν είναι και επαρκή. Στην κατάσταση που βρίσκεται η χώρα χρειάζεται επειγόντως πρόγραμμα εθνικής ανόρθωσης, επιβίωσης του ελληνικού λαού, βαθιάς δημοκρατικής μεταρρύθμισης των κρατικών/κοινωνικών δομών. 

Οι συνέπειες ενός δημοψηφίσματος, του Γιώργου Πρεβελάκη, αναδημοσίευση από την Εστία 08/11/2011 (εδώ από lomak.blogspot.com)

Μία εβδομάδα τώρα, η δημοσιογραφική επικαιρότητα εδώ στο Παρίσι εστιάζεται στην Ελλάδα. Η πρόσφατη άτυχής πρωτοβουλία για το δημοψήφισμα έχει ανατρέψει την καταρχήν θετική εντύπωση την οποία είχε αποκομίσει η Ευρώπη για τον Γιώργο Παπανδρέου, παρά τις παλινωδίες: στην μέχρι πρότινος κυρίαρχη εικόνα, ένας «πολιτισμένος» ηγέτης προσπαθεί να επιβληθεί σε παρασιτικούς, οκνηρούς και διεφθαρμένους πολίτες, ενάντια σε ένα παρακμιακό πελατειακό πολιτικό σύστημα και μια τυχοδιωκτική και εθνικιστική αντιπολίτευση.

Η αντίληψη αυτή δεν είναι ούτε τυχαία ούτε αυθαίρετη: επί μία διετία, μία μεθοδική, ενίοτε και εσκεμμένη, παραπληροφόρηση, μέσω δημοσιογραφικών δικτύων αμφίβολης αντικειμενικότητας και σοβαρότητας, καθώς και η επένδυση του Παπανδρέου στις προσωπικές του διεθνείς δημόσιες σχέσεις, ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για αυτές τις αναπαραστάσεις. Επιπλέον, η κυρίαρχη οικονομιστική θεώρηση των ευρωπαϊκών προβλημάτων υποτίμησε το ελληνικό πρόβλημα, λόγω του μικρού σχετικά μεγέθους της ελληνικής οικονομίας. Η γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας έχει λησμονηθεί ή θεωρείται αμερικανική αρμοδιότητα. Οι Ευρωπαίοι υπεύθυνοι και κατ' επέκταση οι δημοσιογράφοι, δεν έχουν λόγο ή ενδιαφέρον να ελέγξουν την γνησιότητα των παρεχομένων πληροφοριών.

Η αναγγελία του δημοψηφίσματος κλόνισε τη διαμορφωμένη εικόνα. Η τεράστια όχληση την οποία προκάλεσε, καθώς μάλιστα συνέπεσε με την σύγκληση του G20, και οι οργισμένες αντιδράσεις του Νικολά Σαρκοζί (Nicolas Sarkozy) και της 'Ανγκελα Μέρκελ (Angela Merkel) ανάγκασαν τους δημοσιογράφους να εγκύψουν στην ελληνική κατάσταση με άλλη οπτική. Την αρχική έκπληξη διαδέχτηκε μια πρώτη συνειδητοποίηση των αντιφάσεων, αμηχανία και οι συνεπαγόμενες απορίες: πώς εξηγείται αυτό το πρωθύστερο διακύβευμα που έθεσε αναπάντεχα ο Γιώργος Παπανδρέου;

Σταδιακά έρχονται στο προσκήνιο και οι ευθύνες της Ευρώπης για την ελληνική κρίση· αλλιώς δεν εξηγείται πώς τριάντα χρόνια σύγκλισης και εξευρωπαϊσμού οδήγησαν την υγιή ελληνική οικονομία του 1981 στο σημερινό κατάντημα. Δεν έχει βέβαια ακόμη αποδομηθεί πλήρως η συλλογική ευθύνη των Ελλήνων· όμως γίνεται κατανοητό ότι ο ελληνικός λαός κατέστη όμηρος κύκλων και συμφερόντων τα οποία επωφελήθηκαν από την ανεξέλεγκτη εισροή ευρωπαϊκών πόρων για να ενισχυθούν και να διαβρώσουν την πολιτική σκηνή. Η ημιρατσιστική θεώρηση η οποία καλλιεργήθηκε επιμελώς και εντέχνως, ούτε ικανοποίει, ούτε δίνει επαρκείς απαντήσεις. Οι δημοσιογράφοι αναζητούν άλλες, περισσότερο ορθολογικές προσεγγίσεις.

Το αυξημένο ενδιαφέρον για την Ελλάδα ανέδειξε την ιδιαιτερότητα της χώρας μας. Καθώς οι σπασμωδικές κινήσεις του Παπανδρέου μετασχημάτισαν την οικονομική κρίση σε πολιτική, άρχισε να διαφαίνεται στον ορίζοντα ο επόμενος, εξαιρετικά επικίνδυνος, μετασχηματισμός: ο γεωπολιτικός. Ήδη το χάσμα ανάμεσα στον πολιτικό κόσμο και την κοινή γνώμη έχει επαναφέρει τα αντιευρωπαϊκά και αντιδυτικά αντανακλαστικά τα οποία ενισχύει η παράταση της πολιτικής κρίσης. Οι συνέπειες από μίαν αντιευρωπαϊκή στροφή της Ελλάδας είναι ανυπολόγιστες. Σε ένα γεωπολιτικό περιβάλλον ρευστό και συνεχώς αποσταθεροποιούμενο, η Ελλάδα αποτελεί προς το παρόν το μόνο σοβαρό στήριγμα της δύσης, τον μόνο πραγματικό παράγοντα σταθερότητας, ιδιαίτερα μετά από την μεταστροφή της Τουρκίας. Αν η Ελλάδα αποσυρθεί ή εκδιωχτεί από την ευρωζώνη και από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οικονομική και κοινωνική κατάρρευση που θα ακολουθήσει συνεπάγεται γεωπολιτικούς κινδύνους οι οποίοι ανακαλούν στην μνήμη τους αποτραπέντες από το σχέδιο Μάρσαλ.

Αυτές τις εξηγήσεις και αυτή την ανάλυση κλήθηκα επανειλημμένως να παρουσιάσω σε διάφορα γαλλικά μέσα ενημέρωσης, εναντίον του ρεύματος, σε αυτήν την δύσκολη συγκυρία. Η ανταπόκριση των Γάλλων δημοσιογράφων και η απήχηση την οποία μοιάζει να έχει η προσέγγιση αυτή επιβεβαιώνουν την επιτακτική ανάγκη για μια υπεύθυνη, μεθοδική και συνεχή ενημέρωση.

Το άκαιρο και απρόβλεπτο δημοψήφισμα έχει θέσει εν αμφιβόλω τις ανιστόρητες, αγεωγράφητες και ιδεολογικά απαράδεκτες θεωρήσεις για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Όμως η επικαιρότητα σύντομα θα εγκαταλείψει την ελληνική κρίση. Η έγκυρη πληροφόρηση, πρωταρχικό και διαρκές εθνικό καθήκον και μέλημα, δεν εξυπηρετεί απλώς τα ζωτικά συμφέροντα της Ελλάδας, η οποία εξαρτάται πλέον σε μεγάλο βαθμό από τις αποφάσεις των εταίρων της. Συνεισφέρει σημαντικά και στον αναπροσανατολισμό της Ευρώπης προς τον θεμέλιο λίθο της: την γεωπολιτική.

Γ.Δραγασάκης: Η πολιτική κρίση ήρθε για να μείνει, Η Αυγή 13/11/2011

Μόνο η αριστερά μπορεί να ανοίξει νέους δρόμους

Τόσο οι εσωτερικές εξελίξεις λοιπόν όσο και οι ευρωπαϊκές κάνουν αναγκαίο έναν αναβαθμισμένο ρόλο της αριστεράς στις εξελίξεις, και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Η «τούμπα» του κ. Σαμαρά και η προσχώρηση της Ν.Δ. στο μνημονιακό μπλοκ, αποδεικνύει αυτό που ήταν γνωστό εξαρχής, ότι δηλαδή μόνο η αριστερά μπορεί να εκφράσει μια εναλλακτική και ανταγωνιστική προς το Μνημόνιο στρατηγική, και να ανοίξει νέους δρόμους. Όμως ένας τέτοιος ρόλος δεν είναι χωρίς απαιτήσεις. Ασφαλώς η γενίκευση της κρίσης και τα ρήγματα στον δικομματισμό προσφέρουν στην αριστερά νέα, ευρύτερα ακροατήρια, με ζωηρό ενδιαφέρον για τις θέσεις της. Όμως το κοινό αυτό δεν ενδιαφέρεται για τις εσωτερικές έριδες της αριστεράς, αλλά για τις προοπτικές που αυτή μπορεί να δώσει.

Στις νέες συνθήκες θα γίνει πιο έντονη η απαίτηση, η εναλλακτική πολιτική της αριστεράς να αποκτά ορατότητα και να απαντά στα υπαρκτά προβλήματα, αντί να παραπέμπει τη λύση τους στο απροσδιόριστο μέλλον. Πόσο πειστική είναι αλήθεια η υπόσχεση του ΚΚΕ πως … όταν πάρει την εξουσία θα διαγράψει το χρέος; Όταν στις αντιπαραθέσεις του σήμερα δηλώνει στην πράξη αποχή; Ποιες σκοπιμότητες εξυπηρετούν οι διαμάχες στον άξονα ‘δραχμή ή ευρώ’, όταν ούτε το ΚΚΕ ούτε και καμία άλλη πολιτική δύναμη δεν προτείνουν την άμεση επιστροφή στη δραχμή;

Ασφαλώς οι αντιστάσεις είναι αναγκαίος όρος ύπαρξης της κοινωνίας, και ασφαλώς το όχι στην κατάργηση αδιαπραγμάτευτων δικαιωμάτων και δημόσιων αγαθών δεν είναι άρνηση αλλά θέση, κόκκινη γραμμή. Όμως η κρίση που ζούμε είναι κρίση των διαμορφωμένων μοντέλων οικονομίας και πολιτικής. Είναι κρίση των κυρίαρχων ιδεών και της ορθόδοξης οικονομικής σκέψης σε όλες της τις εκδοχές. Λύσεις στα προβλήματα της κοινωνίας απαιτούν νέες ιδέες, «ανορθόδοξες» πολιτικές, αδοκίμαστες μεθόδους, κοινωνικούς πειραματισμούς.

Τα περιθώρια υπεράσπισης των δικαιωμάτων είναι περιορισμένα αν ο αγώνας γι’ αυτά δεν εντάσσεται σε μια στρατηγική που να αποσκοπεί από τώρα σε νέους τρόπους παραγωγής και διανομής, με βάση τη λογική των αναγκών και όχι της μεγιστοποίησης του κέρδους. Πολλές από τις ιδέες που διατυπώσαμε στο πρόγραμμά μας στην αρχή της κρίσης, τώρα ίσως γίνονται πιο κατανοητές και πάντως πιο επίκαιρες. Όταν, για παράδειγμα, λέμε ότι έχουμε επιστρέψει στη δεκαετία του ’60 από την άποψη του όγκου της ανεργίας, δεν σημαίνει ότι διαθέτουμε σήμερα τις δυνατότητες εκείνης της εποχής, για να αντιμετωπίσουμε την ανεργία. Ακόμη λοιπόν και αν η ύφεση σταματούσε αύριο, δεν θα μπορέσει ποτέ να απορροφηθεί το «απόθεμα» του ενός εκατομμυρίου ανέργων με ορθόδοξες πολιτικές. Μόνο με νέες μορφές μιας αλληλέγγυας οικονομίας θα μπορούσε αυτό να επιτευχθεί.

Το ζητούμενο λοιπόν, από μια κοινωνία που ασφυκτιά ανάμεσα σε σενάρια καταστροφής, δεν είναι πώς θα επιλέξουμε ανάμεσα στο ένα ή στο άλλο σενάριο καταστροφής. Το ζητούμενο για μια κοινωνία που βλέπει παντού αδιέξοδα δεν είναι πώς θα επιστρέψουμε στη μια ή την άλλη μορφή του παρελθόντος. Το ζητούμενο είναι πώς θα ανοίξουμε, και για την αριστερά και για την κοινωνία, νέους δρόμους μέσα από τη συνεργασία, τον ειλικρινή διάλογο, την κοινή δράση και την ενότητα, παρά τις διαφορές, με βάση τις ανάγκες του παρόντος και του μέλλοντος, και όχι τις διαχωριστικές γραμμές ή τις προκαταλήψεις του χθες.

Γιατί ο νέος Πρωθυπουργός δε μπορεί να σώσει την Ελλάδα, του Πάνου Παναγιώτου, sofokleous10.gr 11/11/2011

Πέρα απ' όλα τα παραπάνω ο νέος Πρωθυπουργός έχει να αντιμετωπίσει ένα λαό που έχει ξεπεράσει ήδη τα όρια του κατά πολύ και δεν έχει περιθώρια για μεγαλύτερες θυσίες ούτε τη δυνατότητα να κάνει περισσότερη υπομονή και όμως αυτό ακριβώς είναι που θα πρέπει να του ζητήσει. Επιπλέον, θα έρθει αντιμέτωπος με τις συνέπειες των αντιδράσεων των πολιτών άλλων ευρωπαϊκών κρατών οι οποίοι για τους λάθος λόγους έχουν φτάσουν στα δικά τους όρια με την Ελλάδα.

Αυτή είναι η πραγματικότητα την οποία θα κληθεί να αντιμετωπίσει ο νέος Πρωθυπουργός της χώρας, Λουκάς Παπαδήμος και η απάντηση που έχει να δώσει είναι η υπογραφή της συμφωνίας της 26ης-27ης Οκτωβρίου για την οποία διεθνείς εκθέσεις, οικονομολόγοι και αναλυτές ανά τον κόσμο συμφωνούν πως δε θα βοηθήσει τη χώρα και το κυριότερο δεν πρόκειται εκ των πραγμάτων να υλοποιηθεί. Ακόμη και οι οικονομικοί σύμβουλοι της γερμανικής κυβέρνησης σε πρόσφατη μελέτη τους διαπίστωσαν πως η συγκεκριμένη συμφωνία δε θα λύσει το πρόβλημα της Ελλάδας ή της Ευρώπης.

Το να ελπίζουμε ότι ο νέος Πρωθυπουργός μπορεί να ανατρέψει αυτήν την κατάσταση, ιδιαίτερα δεδομένου ότι θα είναι επικεφαλής της κυβέρνησης για λίγους μήνες και με τη λαιμητόμο της χρεοκοπίας να απέχει μερικά εκατοστά από την Ελλάδα, είναι ουτοπικό. Είναι, επίσης και άδικο για τον ίδιο τον κύριο Παπαδήμο.

Παρόλα αυτά, καθένας έχει δικαίωμα στην ελπίδα και ποιος ξέρει, ίσως να γίνει ένα θαύμα και τελικά όλα να βελτιωθούν. Μέχρι να συμβεί αυτό, ωστόσο, ας κρατήσουμε τις προσδοκίες μας χαμηλές.

On the Brussels’ Agreement: Europe’s Reverse Alchemy in full throttle, by Yanis Vatoufakis, yanisvaroufakis.eu 11/11/2011

The official unveiling of a systemic crisis

One knows that there is something rotten in the world economy when the fate of a Greek PM makes headlines all over the world and for a whole week. Greece is not, and ought not to be, that important. But Italy is. And so is, from a global perspective, Europe. For some time now, Europe has been hiding its ills behind its (Hellenic) little finger. At long last, the truth (which I have been at pains to shout from the rooftops for more than 18 months) is now out: This is a systemic crisis that threatens not only the euro but the world economy in its entirety.

While Greece is insignificant, the eurozone, lest we forget, is the globe’s largest economy; a block that accounts for China’s single largest slice of exports, for one fifth of America’s exports, for more than $120 billion of Latin America’s exports, not to mention up to half of emerging Africa’s money-spinning trade (from fresh fruit and flowers to minerals). A deep recession in Northern Europe (which will surely result from the euro’s demise) is, thus, bound to unleash deflationary winds that will destabilise an already imbalanced global economy.

It is for this reason that all eyes have been, of recent, on the 27th October EU Brussels’ Agreement. For, as we all know, this is the Agreement that was meant to avert the euro-system’s collapse; a collapse that will force Germany to forge a new currency whose immediate appreciation will be the trigger of the recessionary forces mentioned just above.

Alas, while the world is looking, it is failing to see. Judging by the headlines, the world’s media, markets, political leaders and opinion makers were biting their nails until word came from Greece that a national unity government will be formed so that the Brussels’ Agreement can be implemented. It is as if the whole wide world was praying for the Greeks to give the Brussels Agreement a chance. And since Silvio Berlusconi announced that he will go Mr Papandreou’s way, similar hopes have been raised about Italy.

It is the purpose of this article to argue that the world’s prayers have been misplaced. That the anxiety to see Greece and Italy return to the Brussels’ Agreement fold is a sign of the calamity to befall the global economy. For this Agreement, as I shall be arguing below, is most likely to prove the euro-system’s greatest foe, rather than its cure. If I am right, the sights and sounds of a world agonising over the fate of the Brussels’ Agreement will be followed by the sights and sounds of a world readying itself for a major new twist in an already devastating Crisis.

On the pre-history and the three aims of the Brussels’ Agreement

This particular phase of the Euro Crisis saga began on 21st July when, in the midst of joyous celebrations, the last ‘final solution’ was touted. As some of us had indicated almost instantly, that agreement was doomed as it tried reluctantly to acknowledge one relatively minor problem (Greece’s insolvency) by putting so much of a burden on the shoulders of the problematic EFSF that a much greater problem was created (Italy’s and Spain’s liquidity-cum-solvency crisis). Lo and behold, the Italian and Spanish sovereigns were thrown in sharp turmoil two days later. During the summer, while on their holidays, Europe’s leaders knew they would have to go back to the drawing table come September. Indeed, by the time the leaves had turned brown, not only were Italy and Spain in the sin bin but, to boot, Dexia’s collapse had heralded the beginning of the unfolding of the eurozone’s banking sector. And when Secretary Tim Geithner and President Obama, aided and abetted by the rest of the G20, put it to the Europeans that they had a week to get their act together, Europe got into gear to produce what we now know as the Brussels’ Agreement.

Their task was to deal at once with three related problems: Europe’s collapsing banking sector, the problem with Italian and Spanish sovereign debt (and their potentially catastrophic effects on France’s triple-A rating which would, in turn, wreck the EFSF), and the derelict Greek economy. After days and nights of deliberations, the Brussels Agreement was patched together. On that night, after having read the preliminary document, this was my verdict:

Not one of these [nb.the eurozone's three problems] was even remotely tackled last night. The banking sector required aggressive, compulsory recapitalisation at a central European level. It will not happen. (Not only is the sum set aside to feeble but, primarily, the bankers will be given multitude chances to wriggle out of losing control over their bankrupt banks through various means that will render recapitalisation a dead letter.) The EFSF-on-anabolic-steroids (which is what its private capital leveraged version will turn it into) that has been announced will neither lessen the burden on Italy (nor remove the dark clouds over France). Lastly, the Greek haircut is a mere empty shell of a number (50% is the rule of thumb agreed on in the early hours of the morning, just in order to have a number) since it is predicated upon a series of ludicrous assumptions and deals that deals with the bankers that politicians are nowhere near completing.

Europe – the fierce urgency of tomorrow, by Bill Mitchell, bilbo.economicoutlook.net 11/11/2011

When a democratic government fails to deliver on its promises it typically gets tossed out of office by the voters at the next election. Sometimes it takes a few elections for the rot to set in once it becomes clear that the strategy for the nation is not working. Yesterday, the European Union put out its – European Economic Forecast – Autumn 2011 – which categorically demonstrates that after 3 years of crisis and one grand plan after another the leadership is failing. Some of the leadership tokens – the Greek and Italian prime ministers have been pushed aside – but not by the people – rather by the cabal that rules Europe. The situation will worsen while this lot hold the power.

I note that the EU Autumn 2011 Review is the “provisional version” only – which just about sums up the way the leadership works over there. As the Editorial in the UK Guardian (November 10, 2011) said about the “European approach to this crisis”:

… talk in terms of great drama while acting with self-defeating slowness, or what one might call the fierce urgency of tomorrow.

The EU Autumn 2011 Review is one of those documents that you know will be revised heavily when next they have to report. The IMF World Economic Outlook and other “reviews”, “updates” whatever you like to call them always reflect a tension between the dominant ideology and the reality that – finally – forces its way into the protected bureaucratic offices where the servants of the ideologues enjoy secure employment and decent working conditions.

So we get a sequence of revised forecasts (downwards when times are bad) but never an admission of fault. The future is always just around the corner when “market sentiment” or “investor confidence” or “household outlooks” will improve and growth will return. The next edition wipes out the previous estimates of growth and pushes them forward again.

The pattern is very familiar to those who read these documents sequentially over time. The same ideological paradigm is imposed on the story so you don’t really get any understanding that the reality they have to acknowledge (after denying it in previous “forecasts”) is anything to do with the failure of the ideology.

The EU Report starts with this:

The global economy is in danger zone again. This time, the euro area is the focus of concern. In spring, it looked as if Europe’s sovereign-debt troubles remained contained. Moreover, there were signs of domestic demand taking over as the engine of a moderate recovery of the European economy, despite fiscal tightening and weakening global economic conditions. These hopes were dashed.

In Spring 2011 (earlier this year) it never looked liked the problem was contained. The time-bomb continued to tick and it was only the intervention of the ECB that had kept the bond markets at bay.

As I showed in Wednesday’s blog – The ECB is a major reason the Euro crisis is deepening – the ECB hardly conducted any secondary market bond purchases between support between about January 21, 2011 and August 5, 2011 under their SMP strategy.

The pressure was building though and it was clear the spreads on the German benchmark bond rate and the French and Italian bond rates were creeping up during this period.

The ECB could have stopped that creep and prevented the most recent escalation in spreads on the Italian bonds if it chose too. But, of-course, they are claiming that the responsibility for resolving the crisis lies with member governments despite the fact that none of those governments have the essential fiscal and monetary capacity to intervene. Only the ECB can provide a temporary cap to the crisis.

Further, note the ideology – they wanted us to believe that under the drag of fiscal austerity and the deliberate choice by politicians to allow unemployment to keep rising, that private demand would take “over as the engine of a moderate recovery”. It was never going to do that.

And note they are silent about their much-vaunted claims that there would be an export-led recovery once the fiscal austerity deflated the domestic economies sufficiently – that is caused so much entrenched unemployment that wage cuts were easy to push through.

But then the reality has to be acknowledged – they know that the situation is deteriorating quickly and all they can say is that their “hopes were dashed”.

The emergence of the Frankfurt Group has turned back the democratic clock, by Larry Elliot, The Guardian 08/11/2011

The European Union has always had problems with democracy, a messy process that can interfere with the grand designs of people at the top who know best. When Ireland voted no to the Nice Treaty, it was told to come up with the right result in a second ballot. The European Central Bank wields immense power, but nobody knows how the unelected members of its governing council vote because no minutes of meetings are published. That said, the latest phase of Europe's sovereign debt crisis has exposed the quite flagrant contempt for voters, the people who are going to bear the full weight of the austerity programmes being cooked up by the political elites.

Here's how things work. The real decisions in Europe are now taken by the Frankfurt Group, an unelected cabal made of up eight people: Lagarde; Merkel; Sarkozy; Mario Draghi, the new president of the ECB; José Manuel Barroso, the president of the European Commission; Jean-Claude Juncker, chairman of the Eurogroup; Herman van Rompuy, the president of the European Council; and Olli Rehn, Europe's economic and monetary affairs commissioner.

This group, which is accountable to no one, calls the shots in Europe. The cabal decides whether Greece should be allowed to hold a referendum and if and when Athens should get the next tranche of its bailout cash. What matters to this group is what the financial markets think not what voters might want. To the extent that governments had any power, it has been removed and placed in the hands of the European Commission, the European Central Bank and the IMF. It is as if the democratic clock has been turned back to the days when France was ruled by the Bourbons.

In the circumstances, it is hardly surprising that electorates have resorted to general strikes and street protests to have their say. Governments come and go but the policies remain the same, creating a glaring democratic deficit. This would be deeply troubling even if it could be shown that the Frankfurt Group's economic remedies were working, which they are not. Instead, the insistence on ever more austerity is pushing Europe's weaker countries into an economic death spiral while their voters are being bypassed. That is a dangerous mixture.

Wolfgang Streeck: THE CRISES OF DEMOCRATIC CAPITALISM, New Left Review, 71, September-October 2011. (Μέρος Δ΄της Μετάφρασης και τελευταίο), σε μετάφραση από το Μανώλη Βαρδή

 

Δ. Σταμάτης: Κοινοβουλευτική χούντα η συγκυβέρνηση, από star.gr 02/11/2011

«Συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, αυτή τη στιγμή, συνιστά κοινοβουλευτική χούντα», δήλωσε ο σύμβουλος του προέδρου της ΝΔ, Δημήτρης Σταμάτης, απορρίπτοντας τα σενάρια περί κυβερνητικής συνεργασίας.

Παρατήρησε επίσης ότι ο υπουργός Οικονομικών δεν παρουσίασε ως προαπαιτούμενο τη ψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης με 180 ψήφους.

«Έχω αντίθετη ερμηνεία από αυτή που είδα να αποτυπώνεται σήμερα στον Τύπο. Ο κ. Βενιζέλος δεν είπε ότι θα φέρει αυτή τη σύμβαση να ψηφιστεί με 180. Είπε ότι, ει δυνατόν να ψηφιστεί με 180. Ξέρετε γιατί το είπε αυτό; Διότι ως συνταγματολόγος γνωρίζει ότι δεν μπορεί να ψηφιστεί σύμβαση με παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας και εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων», επεσήμανε ο κ. Σταμάτης μιλώντας στο ραδιοσταθμό Βήμα FM.

Τόνισε τέλος ότι «προτείνονται άπειρες λύσεις εκτός από μια, να μην μιλήσει και να μην κρίνει ο λαός», δηλαδή εκλογές, και διερωτήθηκε τι είδους δημοκρατία είναι αυτή.

Ο κ. Παπαδήμος μίλησε, του Γιάννη Βαρουφάκη, protagon.gr, 13/11/2010.

"Απολύτως τίποτα που να έχει την παραμικρή σημασία. Ο κ. Παπαδήμος ουσιαστικά επαναμάσησε την "γραμμή" της ΕΚΤ και του κ. Παπακωνσταντίνου. Ήταν μια ομιλία cut and paste της επίσημης άποψης για το τι συνέβη, τι γίνεται και το που πάμε. Ήταν σαν να εκτελούσε εντεταλμένη υπηρεσία, σαν να ήταν ακόμα ο Αντιπρόεδρος της ΕΚΤ που δεν μπορούσε να διακινδυνεύσει ούτε μια λέξη εκτός της τετριμμένης αφήγησης. Το κοινό του πρέπει να έπληξε αφάνταστα στην αίθουσα του Μέγαρον Plus - θα μπορούσαν να έχουν μείνει στα σπίτια τους διαβάζοντας έναν οποιοδήποτε λόγο του κ. Trichet, του κ. Παπακωνσταντίνου, του οποιουδήποτε εκπροσώπου της τρόικας"

Παπαδήμος, η χαρά του λαού, posted by e-cynical, 10/11/2011.

" Ο λαός μπορεί τώρα να ανακουφιστεί. Στις τουαλέτες ή και αλλού. Μπορεί να βγει και στους δρόμους ακόμα και να πανηγυρίσει. Το σάπιο πλέον πολιτικό σύστημα στριμώχτηκε στη γωνία, με κατεβασμένη την ουρά, ηττημένο και αδύναμο. Προσπάθησε χθες να παίξει τα τελευταία του χαρτιά με Πετσάλνικο, Βενιζέλο κλπ, μα δεν πρόκανε. Ο λαός ξεσπάθωσε. Οι βουλευτές ξεσπάθωσαν. Άρχισαν να στέλνουν εδώ κι εκεί σωρηδόν επιστολές διαμαρτυρόμενοι για την καταρράκωση της αξιοπρέπειάς τους, για το πώς θα ήταν δυνατόν ένα ολίγιστος πολιτικός, να αναλάβει να οδηγήσει το έθνος στην οδό της σωτηρίας, όταν μάλιστα οι άριστοι κι οι εκλεκτοί βρίσκονταν ήδη απ’ όξω πανέτοιμοι, αδέκαστοι και αποφασιστικοί. Αδίστακτοι; Μπα! Ούτε κατά διάνοια. Ο λαός πρέπει να είναι πολύ ευχαριστημένος για την επιτευχθείσα «εθνική συνεννόηση». Μ’αυτό κοιμόντουσαν η Λαγκάρντ, και οι Μερκόζυ, μ’ αυτόν τον καημό ξύπναγαν τα κανάλια, ο ΣΕΒ, κι οι τραπεζίτες. Κι από δίπλα, με τον ίδιο καημό, κι ο λαός. Ο Παπαδήμος έχει πολλά προσόντα, παχύ βιογραφικό, βαρύ λόγο στας Ευρώπας, δεν χαμπαρίζει από πολιτικές, μίκρο και μάκρο. Από πολιτικές και πολιτικούς που έφτασαν, όπως έφτασαν, εδώ τον λαό και την χώρα του. Ο Παπαδήμος είναι εχέφρων κι αξιόπιστος. Θα ανεβάσει την αξιοπιστία και θα αποκαταστήσει το καλό όνομα της χώρας στα ευρωπαϊκά σαλόνια. Ο καθείς πλέον, θα μπορεί να πίνει ανενόχλητος τον καφέ του στο Παρίσι, χωρίς να αναγκάζεται να υφίσταται την επιτιμητική ματιά του κάθε σερβιτόρου, θα μπορεί να διαβαίνει με άνεση και με ψηλά το κεφάλι το κατώφλι του Harrods και θα μπορεί να ανεμίζει περήφανος την πιστωτική του κάρτα. Ο Παπαδήμος θα την κάνει καλά τη δουλειά. Γιατί είναι άριστος σ’ αυτό και ικανός. Άλλωστε τέτοιους ανθρώπους θέλουμε στο τιμόνι της χώρας. Θα υλοποιήσει στο ακέραιο τις συμφωνίες της 26-27 Οκτωβρίου, θα επιβάλει τα μέτρα που απορρέουν από αυτές, χωρίς να παρεμποδίζεται πλέον από ανίκανους πολιτικούς που μέχρι τώρα δεν μπόρεσαν, οι άχρηστοι, να εφαρμόσουν ολάκερο ούτε ένα από αυτά, θα προχωρήσει στην «αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας», και για να μην μακρηγορώ, όλα απολύτως τα συμφωνηθέντα. Γι αυτό και ο λαός είναι πολύ χαρούμενος σήμερα και γιορτάζει. Γιατί έχουμε έναν στιβαρό και ακέραιο καπετάνιο που θα τα εφαρμόσει όλα, και μάλιστα εις το ακέραιο!".

Ο Παπανδρέου και ο Σαμαράς πρέπει να αποχωρήσουν, του Γρηγόρη Καλφέλη, tovima.gr 11/11/2011

Όμως και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πρέπει να αποχωρήσει, γιατί έχει αναδειχθεί σε μια μοιραία προσωπικότητα!

Επί δύο χρόνια δυναμίτισε θανάσιμα κάθε ευρωπαϊκή προσπάθεια διάσωσης αυτής της χώρας (διαπαιδαγωγώντας ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού με την αντίστοιχη λογική) και σήμερα μιλάει κιόλας για άμεσες εκλογές, υπονομεύοντας εμφανώς την δυναμική της καινούργιας κυβέρνησης, ώστε ο ίδιος να γίνει γρήγορα πρωθυπουργός.

Αν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι σε αυτό τον τόπο, δεν πρέπει πια να επιβραβεύουμε ανθρώπους που βάζουν την προσωπική τους άμετρη φιλοδοξία πάνω από την πατρίδα!

Ποιο είναι το συμπέρασμα; Ας ελπίσουμε ότι με την κυβέρνηση συνασπισμού θα αρχίσει μια νέα εποχή. Σε αυτή την εποχή δεν έχουν θέση ούτε ο Παπανδρέου, ούτε ο Σαμαράς!

Προς νέο πολιτικό σκηνικό, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 11/11/2011

Η ΝΔ όμως θα έχει απώλειες σε πολλά επίπεδα. Πρώτα πρώτα ο Α. Σαμαράς απογοήτευσε μεγάλο τμήμα της κομματικής και εκλογικής βάσης της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Από εκεί που για πρώτη φορά στη ζωή τους οι δεξιοί ψηφοφόροι αισθάνονταν ότι υπερέχουν των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και σε πατριωτισμό και σε φιλολαϊκότητα, τώρα πρέπει να αντιμετωπίσουν τη χλεύη τους για το ότι καθυστερημένα συντάσσονται στη γραμμή Παπανδρέου που μέχρι τώρα λοιδορούσαν. Χαμένη βρίσκεται η ΝΔ, όπως προαναφέραμε, και λόγω του ότι παύει πλέον να αποτελεί πόλο έλξης δυσαρεστημένων με το Μνημόνιο ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ.

Παράλληλα, με τη στροφή του ο πρόεδρος της ΝΔ γκρέμισε το μέχρι πρότινος αδιαπέραστο τείχος που είχε υψώσει με την αντιμνημονιακή πολιτική του μεταξύ του κόμματός του και του ΛΑΟΣ, το οποίο είχε εξαρχής ταχθεί αναφανδόν υπέρ του Μνημονίου. Κανένας ψηφοφόρος της ΝΔ, όσο δεξιός και αν ήταν, δεν διενοείτο να μετακινηθεί προς τον ΛΑΟΣ αν δεν ήταν υποστηρικτής της μνημονιακής πολιτικής.

Αυτό το φράγμα έπεσε από τη στιγμή που η ΝΔ προσχώρησε στο "μνημονιακό" στρατόπεδο. Διευκολύνονται έτσι οι μετατοπίσεις ψηφοφόρων της ΝΔ προς τον ΛΑΟΣ - πόσω μάλλον που τώρα πλέον οι ηγεσίες των δύο κομμάτων της Δεξιάς συνεργάζονται αρμονικά ακόμη και σε κυβερνητικό επίπεδο υπό τον πρωθυπουργό Λ. Παπαδήμο.

Οσο για τον Γιώργο Καρατζαφέρη, πετυχαίνοντας να συμμετάσχει στη συγκυβέρνηση κατόρθωσε να αποτινάξει τη ρετσινιά του ακραίου δεξιού κόμματος με το οποίο κανένας δεν θέλει να συνεργαστεί και περνάει τώρα ως ισότιμος παίκτης στην κεντρική πολιτική σκηνή, πλήρως αποδεκτός. Αντικειμενικά τέθηκαν οι βάσεις για μετεκλογική συνεργασία ΝΔ - ΛΑΟΣ!

Πρόκληση

Η Αριστερά μόνη στην αντιπολίτευση

Θα εκμεταλλευθεί εκλογικά άραγε η Αριστερά και κυρίως το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ το γεγονός ότι μετά τη στροφή της ΝΔ της ανήκει πλέον αποκλειστικά όλος ο χώρος της αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης; Παρόλο που είναι βέβαιο πως όλα τα κόμματα της Αριστεράς θα σημειώσουν εκλογική άνοδο, η καταφατική απάντηση στο ανωτέρω ερώτημα δεν είναι τόσο εύκολη όσο φαίνεται. Πέραν πάσης αμφιβολίας, η συγκλονιστική απεργία και διαδήλωση της 19ης Οκτωβρίου και τα πρωτοφανή γεγονότα στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου πυροδότησαν την παραίτηση Παπανδρέου. Η πρωθυπουργοποίηση Παπαδήμου όμως απορρόφησε τους πολιτικούς κραδασμούς και τα κόμματα - πυλώνες του συστήματος συσπειρώθηκαν με τη συγκυβέρνηση. Θα δούμε αν η Αριστερά μπορεί να κερδίσει από αυτή την αναμέτρηση.

2. Μετα-πολεμικοί διακανονισμοί.

Ο μετα-πολεμικός καπιταλισμός πέρασε την πρώτη του κρίση στη δεκαετία που ακολούθησε τα τέλη των 60’s όταν ο πληθωρισμός άρχισε να ανεβαίνει ταχύτατα στον δυτικό κόσμο, καθώς η φθίνουσα οικονομική ανάπτυξη έκανε δύσκολη τη διατήρηση της πολιτικο- οικονομικής φόρμουλας μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Αυτή η φόρμουλα περιλάμβανε τις οργανωμένες εργατικές τάξεις να αποδέχονται τις καπιταλιστικές αγορές και τα δικαιώματα ιδιοκτησίας σ’ αντάλλαγμα της πολιτικής δημοκρατίας, γεγονός που τις έκανε να πετύχουν κοινωνική ασφάλεια και διαρκώς αυξανόμενο επίπεδο διαβίωσης. Περισσότερο από δύο δεκαετίες ανεμπόδιστης ανάπτυξης κατέληξε σε βαθιά ριζωμένες λαϊκές αντιλήψεις συνεχούς οικονομικής προόδου σαν δικαίωμα του δημοκρατικού πολίτη- αντιλήψεις που μεταφράστηκαν σε πολιτικές προσδοκίες που οι κυβερνήσεις ήταν αναγκασμένες να τιμούν, αλλά όλο και λιγότερο μπορούσαν, καθώς η ανάπτυξη επιβραδύνθηκε.

Η δομή του μετα-πολεμικού διακανονισμού μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας ήταν βασικά η ίδια σε μία ευρεία γκάμα διαφορετικών κρατών όπου ο δημοκρατικός καπιταλισμός εγκαθιδρύθηκε. Περιελάμβανε ένα επεκτεινόμενο κράτος πρόνοιας, το δίκαιο των εργαζομένων για συλλογικές διαπραγματεύσεις και μία πολιτική υπόσχεση για πλήρη απασχόληση, που την προσυπέγραφαν κυβερνήσεις που χρησιμοποιούσαν κεϋνσιανές πολιτικές. Όταν η ανάπτυξη άρχισε να διακόπτεται στο τέλος των 60’s αυτός ο συνδυασμός κατέστη προβληματικός. Ενώ οι ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις κατέστησαν ικανούς τους εργαζομένους δια των σωματείων τους να επιδρούν στις σταθερές ανά έτος μισθολογικές αυξήσεις, η υπόσχεση των κυβερνήσεων για πλήρη απασχόληση μαζί μ’ ένα εκτεταμένο κράτος πρόνοιας προστάτευε τα συνδικάτα από πιθανές απώλειες στην απασχόληση, που προκαλούνταν από μισθολογικούς διακανονισμούς, σε έναν πληθωρισμό παραγωγικής ανάπτυξης. Η κυβερνητική πολιτική λοιπόν μεγιστοποίησε τη διαπραγματευτική δύναμη των συνδικάτων πέρα απ΄ ό,τι θα μπορούσε ν’ αντέξει η ελεύθερη αγορά. Στα τέλη των 60’s αυτό εκφράστηκε σ’ ένα παγκόσμιο ρεύμα εργατικής μαχητικότητας, η οποία ενισχυόταν από ένα ισχυρό αίσθημα πολιτικού δικαιώματος για αυξανόμενο επίπεδο ζωής και δεν είχε το φόβο της ανεργίας.

Στα ακόλουθα χρόνια οι κυβερνήσεις όλου του δυτικού κόσμου αντιμετώπισαν το ερώτημα πως τα συνδικάτα θα μετριάσουν τις μισθολογικές απαιτήσεις των μελών τους, χωρίς να απεμπολήσουν την κεϋνσιανή υπόσχεση της πλήρους απασχόλησης. Σε κοινωνίες όπου η θεσμική δομή του συστήματος της συλλογικής διαπραγμάτευσης δεν οδηγούσε σε μία διαπραγμάτευση τριμερών «κοινωνικών συμβολαίων», οι περισσότερες κυβερνήσεις παρέμειναν πεπεισμένες σε όλα τα 70’s ότι επιτρέποντας την ανεργία ν’ αυξηθεί με σκοπό την τιθάσευση των μισθολογικών αυξήσεων, θα ήταν πολύ επικίνδυνο για την επιβίωση τους, εάν όχι για τη σταθερότητα της καπιταλιστικής δημοκρατίας ως τέτοιας. Η μόνη διέξοδος θα ήταν μία βολική νομισματική πολιτική, η οποία ενώ επιτρέπει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και την πλήρη απασχόληση, το κάνει με κόστος την αύξηση του πληθωρισμού σε επίπεδα που αυξάνονταν με το χρόνο.

Στα αρχικά στάδια ο πληθωρισμός δεν ήταν τόσο ένα πρόβλημα για τους εργαζόμενους των ισχυρών συνδικάτων, που ήταν αρκετά ισχυροί πολιτικά για να πετύχουν de facto τιμαριθμικές αναπροσαρμογές. Ο Πληθωρισμός ήλθε κυρίως σε βάρος των πιστωτών και αυτών που κρατούσαν περιουσιακά στοιχεία, ομάδες που δεν ήταν τόσο ισχυρές στα 60’ s και στα 70’ s. Είναι γι’ αυτό το λόγο που ο πληθωρισμός περιγράφεται σαν νομισματική αντανάκλαση μίας σύγκρουσης διανομής μεταξύ μίας εργατικής τάξης, που ζητούσε μόνιμη ασφάλεια απασχόλησης και ένα υψηλότερο ποσοστό στα έσοδα της χώρας και μίας καπιταλιστικής τάξης που επιδίωκε να μεγιστοποιήσει την επιστροφή του κεφαλαίου. Καθώς και οι δύο πλευρές ενεργούσαν στη βάση ασύμβατων ιδεών για το τι είναι δικαίωμά τους, η μία δίνοντας έμφαση στα δικαιώματα του πολίτη και η άλλη σ’ αυτά της ιδιοκτησίας και της δύναμης των αγορών, ο πληθωρισμός μπορεί να θεωρηθεί μία έκφραση ανομίας σε μία κοινωνία, η οποία για δομικούς λόγους, δεν μπορεί να σταθεροποιηθεί σε κοινά κριτήρια κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτό το νόημα είχε η παρέμβαση του βρετανού κοινωνιολόγου John Golthorpe, που υποστήριζε στα τέλη των 70’s ότι ο υψηλός πληθωρισμός είναι ανεξάλειπτος σε μία δημοκρατική καπιταλιστική κοινωνία που επιτρέπει σε εργαζόμενους και πολίτες να διορθώνουν τα αποτελέσματα της αγοράς δια μέσου της κοινής πολιτικής πράξης [John Goldthorpe, ‘The Current Inflation: Towards a Sociological Account’, in Fred Hirsch and Goldthorpe, eds, The Political Economy of Inflation, Cambridge, ma 1978]

Για τις κυβερνήσεις που αντιμετώπιζαν συγκρουόμενα αιτήματα από εργαζομένους και κεφάλαιο σε έναν κόσμο φθίνουσας ανάπτυξης, αυτού του είδους η νομισματική πολιτική υπήρξε μία ersatz μέθοδος για να αποφευχθεί μία σύγκρουση μηδενικού αθροίσματος. Στα αμέσως μετα- πολεμικά χρόνια, η οικονομική ανάπτυξη είχε εφοδιάσει τις κυβερνήσεις με πρόσθετα αγαθά και υπηρεσίες, με τα οποία θα μπορούσαν να αποτρέψουν ταξικούς ανταγωνισμούς. Τώρα οι κυβερνήσεις πρέπει να τα καταφέρουν με πρόσθετα χρήματα, ακόμη μη καλυπτόμενα από την πραγματική οικονομία, σαν έναν τρόπο να φέρουν μελλοντικές πηγές στην παρούσα κατανάλωση και διανομή. Αυτός ο τρόπος της ειρήνευσης της σύγκρουσης, όσο αποτελεσματική και αν ήταν, δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί ατελείωτα. Όπως ο Hayek δεν κουράστηκε να τονίζει ο αυξανόμενος πληθωρισμός αναπόφευκτα οδηγεί σε μη διαχειρίσιμες οικονομικές αναταράξεις στις σχετικές τιμές, στη σχέση μεταξύ σταθερών και παροδικών εισοδημάτων, και σ’ αυτό που οι οικονομολόγοι αναφέρουν σαν "οικονομικά κίνητρα". Στο τέλος προκαλώντας καλεκιανές αντιδράσεις από όλο και αυξανόμενους υποψιασμένους καπιταλιστές, ο πληθωρισμός θα προκαλέσει ανεργία, πλήττοντας τους εργαζόμενους εκείνους των οποίων τα συμφέροντα υπηρετούσε. Σ’ αυτό το σημείο, στο τέλος, κυβερνήσεις του δημοκρατικού καπιταλισμού θα πιεστούν να σταματήσουν μισθολογικούς διακανονισμούς και να καθιερώσουν νομισματική πειθαρχία.

3. Χαμηλός πληθωρισμός, υψηλή ανεργία.

Ο πληθωρισμός δαμάστηκε μετά το 1979 όταν ο Paul Volcker, άρτι διορισθείς από τον πρόεδρο Κάρτερ στην FED, αύξησε τα επιτόκια πάρα πολύ, προκαλώντας ραγδαία αύξηση της ανεργίας σε επίπεδα που δεν υπήρξαν ποτέ μετά την Μεγάλη Ύφεση. Το πραξικόπημα του Volcker σταθεροποιήθηκε όταν ο πρόεδρος Ρήγκαν, που λέγεται ότι αρχικά είχε φοβηθεί από τις πολιτικές επιπτώσεις της αντι- πληθωριστικής πολιτικής του Volcker, επανεξελέγη το 1984. Η Θάτσερ επίσης κέρδισε μία δεύτερη θητεία το 1983 παρά την υψηλή ανεργία και τη ραγδαία από-βιομηχανοποίηση, που προκλήθηκαν, ανάμεσα στα άλλα, και από μία περιορισμένη νομισματική πολιτική. Σε ΗΠΑ και ΜΒ ο απο- πληθωρισμός συνοδεύτηκε από αποφασιστικές επιθέσεις στα συνδικάτα, επιτομή των οποίων ήταν η νίκη του Ρήγκαν επί των Ελεγκτών Εναέριας Κυκλοφορίας και της Θάτσερ επί των ανθρακωρύχων. Στα επόμενα χρόνια, τα ποσοστά πληθωρισμού στον καπιταλιστικό κόσμο παρέμειναν συνεχώς χαμηλά, ενώ η ανεργία συνέχιζε σταθερά την ανοδική της πορεία.

Παράλληλα, ο συνδικαλισμός έφθινε παντού, και οι απεργίες τόσο σπάνια φαινόμενα που μερικές χώρες σταμάτησαν να κρατούν και στατιστικά.

Η νεοφιλελεύθερη εποχή άρχισε όταν οι αγγλο-αμερικανικές κυβερνήσεις πέταξαν σε αχρηστία την μεταπολεμική σοφία του δημοκρατικού καπιταλισμού, που ισχυρίζεται ότι η ανεργία θα υποσκάψει την πολιτική υποστήριξη, όχι μόνο για την τρέχουσα κυβέρνηση αλλά και για το ίδιο το σύστημα. Τα πειράματα των Ρήγκαν και Θάτσερ στα εκλογικά τους σώματα έτυχαν ιδιαίτερης παρατήρησης από διαμορφωτές πολιτικής παγκόσμια. Αυτοί που είχαν πιστέψει ότι το τέλος του πληθωρισμού θα σήμαινε και το τέλος της οικονομικής αταξίας, γρήγορα θα απογοητεύονταν. Καθώς ο πληθωρισμός υποχωρούσε, το δημόσιο χρέος άρχισε ν’ αυξάνεται, και μάλιστα απροσδόκητα [Already in the 1950s Anthony Downs had noted that in a democracy the demands from citizens for public services tended to exceed the supply of resources available to government; see for example, ‘Why the Government Budget Is Too Small in a Democracy’, World Politics, vol. 12, no. 4, 1960. See also James O’Connor, ‘The Fiscal Crisis of the State’, Socialist Revolution, vol. 1, nos 1 and 2, 1970] Το αυξανόμενο δημόσιο χρέος στα 80’s είχε πολλές αιτίες. Η στάσιμη ανάπτυξη έκανε τους φορολογούμενους ν’ αποφεύγουν τη φορολόγηση, και με το τέλος του πληθωρισμού αυτόματες αυξήσεις φόρων, που ονομάζονταν «bracket creep», επίσης τερματίστηκαν. Το ίδιο ισχύει και για τη συνεχή υποτίμηση του δημόσιου χρέους μέσω των ασθενών εθνικών νομισμάτων, μία διαδικασία που κατ’ αρχήν είχε ολοκληρώσει την οικονομική ανάπτυξη, και μετά την υποκατέστησε, μειώνοντας το συσσωρευμένο χρέος μίας χώρας. Στην πλευρά της δαπάνης, η αυξανόμενη ανεργία, που προκλήθηκε από τη νομισματική σταθερότητα, απαιτούσε αυξανόμενα έξοδα για κοινωνική αρωγή. Έτσι, τα διάφορα κοινωνικά δικαιώματα που δημιουργήθηκαν στα 70’s σαν ανταμοιβή για την μετριοπάθεια των συνδικαλιστικών ενώσεων, άρχισαν να ωριμάζουν και να μετατρέπονται σε επιβαρύνσεις των δημόσιων οικονομικών.

Με τον πληθωρισμό να μην είναι πια σε θέση να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των αιτημάτων των πολιτών και αυτά των αγορών, το βάρος της εξασφάλισης της κοινωνικής ειρήνης έπεσε στο κράτος. Το δημόσιο χρέος εμφανίστηκε, για λίγο, να είναι ένα βολικό δομικό ανάλογο του πληθωρισμού. Όπως και ο πληθωρισμός, το δημόσιο χρέος κατέστησε δυνατή την εισαγωγή πηγών στις συγκρούσεις διανομής της εποχής που ακόμα δεν είχαν παραχθεί, επιτρέποντας στις κυβερνήσεις ν’ αντλούν από μελλοντικές πηγές, προσθετικά σ’ αυτές που ήδη υπήρχαν. Καθώς η μάχη μεταξύ της αγοράς και της κοινωνικής διανομής μεταφέρθηκε από την αγορά εργασίας στην πολιτική αρένα, η πίεση του εκλογικού σώματος αντικατέστησε τις απαιτήσεις των συνδικάτων. Αντί να πληθωρίζουν το νόμισμά τους, οι κυβερνήσεις άρχισαν να δανείζονται σε υψηλό βαθμό για να φροντίσουν για τις ανάγκες των πολιτών για υπηρεσίες και οφέλη, μαζί με τις αξιώσεις τα εισοδήματα να αντανακλούν τη δικαιοσύνη της αγοράς και έτσι να μεγεθύνουν την κερδοφόρα χρήση των παραγωγικών πηγών. Ο χαμηλός πληθωρισμός βοηθούσε σ’ αυτό, καθώς εξασφάλιζε στους πιστωτές ότι τα κυβερνητικά ομόλογα θα διατηρούσαν την αξία τους επί μακρόν.

Όπως ακριβώς με τον πληθωρισμό, η συσσώρευση του δημόσιου χρέους δεν μπορεί να συνεχίζεται απεριόριστα. Οι οικονομολόγοι εδώ και καιρό έχουν προειδοποιήσει ότι τα δημόσια ελλείμματα «αποτρέπουν» (crowding out) την ιδιωτική επένδυση, προκαλώντας υψηλά επιτόκια και χαμηλή ανάπτυξη. Αλλά δεν μπορούσαν να προσδιορίσουν πού ήταν το σημείο τομής. Πρακτικά, φάνηκε πιθανό, τουλάχιστον για λίγο, να κρατηθούν χαμηλά τα επιτόκια μέσω της απορρύθμισης των αγορών, ενώ παράλληλα να συγκρατηθεί ο πληθωρισμός μέσω  συνεχούς καταπολέμησης του συνδικαλισμού [Greta Krippner, Capitalizing on Crisis: The Political Origins of the Rise of Finance, Cambridge, ma 2011]

Οι ΗΠΑ ιδιαίτερα, με τα ασυνήθιστα χαμηλά επίπεδα εγχώριας αποταμίευσης, γρήγορα πούλησαν τα ομόλογά τους όχι απλά σε πολίτες, αλλά σε ξένους επενδυτές, περιλαμβάνοντας διαφόρων ειδών χαρτοφυλάκια. [David Spiro, The Hidden Hand of American Hegemony: Petrodollar Recycling and International Markets, Ithaca, ny 1999]. Ακόμα περισσότερο, καθώς τα χρέη ανέβαιναν, ένα μεγάλο μέρος των δημόσιων εξόδων έπρεπε να κατευθυνθεί στην εξυπηρέτηση του χρέους, ακόμα και με τα επιτόκια χαμηλά. Πάνω απ’ όλα, πρέπει να υπήρχε ένα σημείο, μολονότι άγνωστο εκ των προτέρων, στο οποίο οι πιστωτές, εγχώριοι και ξένοι, θα άρχιζαν να ανησυχούν ότι δεν θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους. Άρχισαν τότε να εμφανίζονται πιέσεις από τις «οικονομικές αγορές» για σταθεροποίηση των προϋπολογισμών και επιστροφή στη δημοσιονομική πειθαρχία.

Euro zone members seek tougher policing of Greece, by John O'Donnell, Reuters, 18/10/2011.

"Another source said there was a desire to establish a permanent body to take on some of the work of the troika, which consists of inspectors from the Commission, the European Central Bank and the International Monetary Fund. "You need someone who can speak Greek but who is not on the side of the Greeks," said the source. "Their powers would be tied to the conditionality of the loan. It has to be presented carefully -- call it technical assistance or something. You can't trample all over them." Such a blatant move to impinge on sovereignty would put the European Commission in an uncomfortable position. It wants a bigger role in setting national budgets, but draws the line at implementing them. While such a move may reassure lenders such as Germany that further loans to Greece are safe, it would likely antagonize Ireland, which would fear receiving the same treatment, despite having made rapid progress on spending cuts. One EU official cautioned that fierce resistance in Athens, Dublin and other capitals made the idea all but unworkable, as such a program would require their support".

 

11/11/2011, ώρα 11 και 11'

11/11/2011: Παιχνίδι αριθμών ή ημέρα της συντέλειας; Το «κακό 11» των αποκρυφιστών και η εξήγηση των επιστημόνων, Το Βήμα, 8/11/2011.

 

Χτες το πρωί ο ΜΒ και ΣΜ είχαν μια συζήτηση... Αυτή τη συζήτηση ο ΜΒ την αποτύπωσε σε ένα κείμενο...και ο ΣΜ αποφάσισε ότι ήθελε να το συνυπογράψει...

Η απο- νεύρωση του συστήματος, των  Μανώλη Βαρδή και Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

«Οίδα σου τα έργα ότι ούτε ψυχρός εί ούτε ζεστός, όφελον ψυχρός ής ή ζεστός, ούτως ότι χλιαρός ει και ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματός μου» (Αποκ. Γ΄15).

Τελικά μερικά λόγια είναι όντως αιώνια. Πως μου ήλθε τώρα το ευαγγελικό;

Παρακολούθησα τη Δευτέρα το βράδυ στο ΣΚΑΪ -ΔΝΤ την εκπομπή του Παπαχελά με καλεσμένο τον Χρύσανθο Λαζαρίδη. Τον Χρύσανθο γενικά τον παρακολουθώ εδώ και καιρό. Πιστεύω ότι έχει καλό λόγο και μία, ξεχασμένη από πολλούς νεοέλληνες, αίσθηση της γεωπολιτικής. Μου έκανε λοιπόν κατάπληξη πως ο (τουλάχιστον παμπόνηρος) Παπαχελάς τον «στρίμωξε»!

Ήταν solo Παπαχελά. Ήταν on the screen διαπραγμάτευση/ βολιδοσκόπηση της επόμενης κυβέρνησης. Στην τηλεοπτική, μετα- μοντέρνα μας δημοκρατία η κυβέρνηση πρώτα διαπιστεύεται στα κέντρα εξουσίας, και μετά βγαίνει από τις εκλογές. Εξού και τα περί antinews και κουκουλοφόρων στο τέλος. Εξού και η επανάληψη της αποστροφής Σαμαρά κατά των «συντεχνιών» που τόσο χαροποίησε τους δημοσιογράφους του στο ΣΚΑΪ -ΔΝΤ.

Η (πραγματική) εξουσία πριν προχωρήσει στην καθαυτό «εγχείριση», απονευρώνει το επίμαχο νεύρο. Η ομάδα Λαζαρίδη είναι μειοψηφία στη ΝΔ, και αυτό το ξέρει ο γιατρός. Επίσης ο γιατρός ξέρει (τί γιατρός θα ήταν άλλωστε;) ότι ένα μεγάλο τμήμα του κοινωνικού συνόλου, από το οποίο επιζητεί ψήφους ένα κόμμα εξουσίας, δεν «χαλιέται» από το Μνημόνιο. Ίσως μόνο από την «κακή εφαρμογή του» (γιατί γι’ αυτούς υπάρχει και καλή!). Οπότε ο καλός μας Λαζαρίδης βρέθηκε να υπερασπίζεται αμήχανα (και ένας που γνωρίζει τη ρητορική του δεινότητα, εύκολα το καταλαβαίνει) τη μεσοβέζικη ή χλιαρή άποψη του ναι μεν αλλά. Ναι στους στόχους του Μνημονίου, αλλά με ανάπτυξη. Ναι στην εφεδρεία, αλλά όχι με απολύσεις. Μείωση φορολογίας και αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας (σχέδιο ΕΥΡΗΚΑ;).

Όλα αυτά έχουν περισσότερη αξία για την εξουσία εάν προέρχονται από τον Λαζαρίδη παρά από τον Αβραμόπουλο ή τον Χατζηγάκη. Ευνόητο!

Η κρίση είναι τέτοια και ο αγώνας επιβίωσης της χώρας τέτοιου μεγέθους που χλιαρότητες δεν χωρούν. Ή είσαι με το Μνημόνιο εξ’ αρχής ή βάλλεις εκποδών την Τρόϊκα. Δεν διαπραγματεύεσαι με το «Διάβολο». Γιατί είναι πιο δυνατός από εσένα (εκτός αν είσαι Χριστός, που και Αυτός δεν διαπραγματεύτηκε!)

Δυστυχώς, η αμηχανία Λαζαρίδη και το όλο concept δείχνουν και κάτι άλλο: oτι ακόμα και η πιο ριζοσπαστική μερίδα ενός κόμματος εξουσίας όταν κληθεί ν’ αναμετρηθεί με το αποχαυνωμένο και ραγιάδικο πόπολο, αναγκαστικά θα βάλει νερό στο κρασί της.

Έτσι ήταν πάντοτε στην Ιστορία. Οι μεγάλοι ηγέτες θέλουν μεγάλους λαούς και τούμπαλιν. Σε κάθε άλλη περίπτωση κάνει πάρτι ο Παπαχελάς (και καλά κάνει). Γι’ αυτό και οι υπογράφοντες έχουν πολλές φορές διαμηνύσει ότι το όλο πρόβλημα είναι μόνο συγκυριακά πολιτικό ή οικονομικό. Είναι πρωτίστως κοινωνικό και ανθρωπολογικό. Με «πυξίδες ζωής» σαν αυτές όλων μας, δεν μπορεί να περιμένει κανείς πολλά πράγματα.

Είπαμε, ραντεβού στην Κόλαση!

Για την παγκοσμιοποίηση και το διεθνιστικό ταξικό αγώνα ρε γαμώτο!

«Ἀσπαζόμεθα τὴν ἱερὰν γῆν τῆς Ἐλευθέρας Πατρίδος... Οἱ Βάρβαροι, ἀφοῦ ἔβεβήλωσαν, ἐπυρπόλησαν καὶ ἐδήωσαν, ἐπὶ τρία καὶ ἥμισυ ἔτη, πιεζόμενοι πλέον ἀπὸ τὴν συμμαχικὴν νίκην καὶ τὴν ἐθνικήν μας ἀντίστασιν τρέπονται εἰς φυγήν. Καὶ ἡ Κυανόλευκος κυματίζει μόνη εἰς τὴν Ἀκρόπολιν...

Ἀπὸ τὰ βάθη τῆς Ἱστορίας οἱ ἑλληνικοὶ αἰῶνες πανηγυρίζουν τὴν ἐπάνοδον τῆς Ἐλευθερίας εἰς τὴν ἀρχαίαν Πατρίδα της. Καὶ στεφανώνουν τὴν Γενεάν μας. Διότι ὁλόκληρος ὁ Λαός μας ὑπῆρξεν ἀγωνιστὴς τῆς Ἐλευθερίας. Δὲν εὑρίσκεται ἀσφαλῶς εἰς τὴν κατεχομένην Εὐρώπην ἄλλο παράδειγμα τόσης καθολικῆς ἀντιστάσεως καὶ τόσης ἀκλονήτου αἰσιοδοξίας διὰ τὴν τελικὴν Νίκην.

Ἀλλὰ πρὸς Σὲ περισσότερον, Λαὲ τῶν Ἀθηνῶν, Λαὲ τῆς περιφερείας τῆς Πρωτευούσης, ἀνήκει ὁ ἐθνικὸς ἔπαινος. Ἐδῶ ἐπάλλετο ἡ ἀδάμαστος καρδία τῆς Ἑλλάδος. Ἐδῶ ἦσαν εὐτυχεῖς ὅσοι ἐπροκινδύνευαν καὶ κατεθλίβοντο, ὅσοι δὲν εἶχαν τὴν εὐκαιρίαν νὰ κινδυνεύσουν...

Καὶ πρός Σᾶς, Νέοι καὶ Νέαι, ἐκφράζομεν τὸν θαυμασμόν μας. Εἴχατε μεταβάλει εἰς καθημερινὴν συνήθειαν τὴν πρόκλησιν τοῦ ἐχθροῦ καὶ τὴν περιφρόνησιν τοῦ θανάτου. Ἐμπρὸς εἰς τὰ στόμια τῶν πολυβόλων του ἐζητωκραυγάζατε τὴν Ἑλλάδα!

Ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς ἔχει καταστῆ ἄξιος τῆς Πατρίδος. Μὲ τὸ πέρασμα τῶν καιρῶν, εἰς τὸ περίλαμπρον ἔπος τῆς Ἀλβανίας θὰ προστεθῆ καὶ ὁ μῦθος τῆς καθολικῆς ἀντιστάσεως...
( Γεώργιος Παπανδρέου, Ὁ λόγος τῆς ἀπελευθερώσεως, Ἀθῆναι, 18 Ὀκτωβρίου 1944)

The effectiveness of fiscal and monetary stimulus in depressions, by Miguel Almunia,Agustín S. Bénétrix,Barry Eichengreen,Kevin H. O’Rourke and Gisela Rua, www.voxeu.org 18/09/2011

The debate over the effectiveness of stimulus rages on (Barro and Redlick 2009). Fewer than two years of data – that being the amount of time since monetary and fiscal measures to counter the crisis were put in place – are not enough to pin down the effects. And different theoretical models, for better or worse, predict different results. Strongly held priors rule the roost.

There is, however, one important source of information on the effectiveness of monetary and fiscal stimulus in an environment of near-zero interest rates, dysfunctional banking systems and heightened risk aversion that has not been fully exploited: the 1930s. This column – based on a paper presented at the 50th Economic Policy Panel Meeting held in Tilburg on 23-24 October 2009 – draws out some of the lessons for today’s crisis (Almunia et al. 2009).

Parallels: the Great Depression and the Great Recession

In previous columns, two of us documented the strong parallels between the early stages of the Great Depression and the early stages of our Great Recession. The causes of the two episodes were quite similar. In the earlier episode they included an unsustainable real estate boom (centred in Florida), lax supervision and regulation, and global imbalances (known then as “the transfer problem”). Similar circumstances suggest similar effects of policy, whether positive, negative or none.

The problem is that the policy response then was limited. The Keynesian argument for expansionary fiscal policy – whether right or wrong – was not known in this pre-Keynesian era. Hence there was relatively little variation in fiscal stance, with conservative policies being the default option. The aggressive use of discretionary monetary policy was also relatively unusual, as central banks were wedded to gold-standard ideology.

But there were exceptions. Japan’s aggressive use of monetary policy under Takahashi was one, Italy’s large budget deficits under Mussolini another. And there were good – exogenous – reasons for this variation. Fiscal impulses were generally governed by forces other than immediate economic conditions; Italy’s war in present-day Ethiopia, Hitler’s rearmament, the approach of World War II. Who responded to the crisis with monetary stimulus depended heavily on prior monetary experience; counties that had suffered high inflation in the 1920s tended to be reluctant to abandon the gold standard in the 1930s.

New research

Cross-country comparisons can thus help us untie the Gordian Knot and move the debate from the realm of ideology to that of evidence. Our project therefore focuses on assembling annual data on growth, budgets and central bank policy rates, mainly from League of Nations sources, for 27 countries covering the period 1925-39.

This leaves the question of what model or empirical technique to apply. Rather than prejudging the answer, we employ a battery of empirical methods. We use panel vector autoregressions (VARs) with conventional assumptions about the “ordering” of the variables (whether a variable affects the others contemporaneously or only with a lag). We consider alternative orderings, and also run panel VARs with defence expenditure entering the equations as an exogenous variable. We run panel instrumental variables regressions using defence spending as an instrument for fiscal policy and gold standard membership as an instrument for monetary policy. And we run alternative panel regressions looking at the impact of fiscal and monetary shocks, the latter calculated by running simple autoregressions and extracting the residuals.

Where tried, fiscal policy was effective in the 1930s

The details of the results differ, but the overall conclusions do not. They show that where fiscal policy was tried, it was effective.

Our estimates of its short-run effects are at the upper end of those estimated recently with modern data; the multiplier is as large as 2 in the first year, before declining significantly in subsequent years. (Figure 1 shows this in the case of the panel VAR estimates with the conventional ordering assumptions.) This is, in fact, what one should expect if one believes that the effectiveness of fiscal policy is greatest when interest rates are at the zero bound, leading to little crowding out of private spending. It is what one should expect when households are credit constrained by a dysfunctional banking system. Given similar circumstances in 2008, this underscores the advantages of using 1930s data as a source of evidence on the effects of current policy.

Figure 1. Impulse response functions, shock to defence spending (1% of GDP)

Note: Solid lines are the point estimates of the impulse-response mean. Dashed lines are the 16th and 84th percentiles from Monte Carlo simulations based on 1000 replications. Vertical axis indicates defence spending (G), GDP (Y), revenues (T) and central bank discount rate (R). Each equation in the system includes country fixed effects, country-specific linear trends and year dummies.

Other methodologies may yield somewhat smaller fiscal multipliers. But the message is the same.

Monetary policy in the 1930s was not powerless

The results for monetary policy are less robust but point in the same direction. A positive shock to the central bank discount rate leads to a fall in GDP (Figure 2). The fall in output just misses statistical significance at conventional levels (that is, the confidence bands just barely span the horizontal line denoting no change.) Under alternative assumptions about the ordering of the variables, however (Figure 3), the direction of the effect is the same, and this time it is significant.

Figure 2. Impulse response functions, shock to discount rate

Note: Solid lines are the point estimates of the impulse-response mean. Dashed lines are the 16th and 84th percentiles from Monte Carlo simulations based on 1000 replications. Vertical axis indicates defence spending (G), GDP (Y), revenues (T) and central bank discount rate (R). Each equation in the system includes country fixed effects, country-specific linear trends and year dummies.

Figure 3. Impulse response functions, shock to discount rate (alternative ordering)

Note: Solid lines are the point estimates of the impulse-response mean. Dashed lines are the 16th and 84th percentiles from Monte Carlo simulations based on 1000 replications. Vertical axis indicates defence spending (G), GDP (Y), revenues (T) and central bank discount rate (R). Each equation in the system includes country fixed effects, country-specific linear trends and year dummies.

This result is notable, given the presumption, widespread in the literature, that monetary policy is ineffective in near-zero-interest-rate (liquidity trap) conditions. On the contrary, in the 1930s it appears that accommodating monetary policy helped, by transforming deflationary expectations (Temin and Wigmore 1990) and by helping to mend broken banking systems (Bernanke and James 1991). Given the prevalence of both problems circa 2008, we suspect that the results carry over.

For others with different priors, these results may sit less easily. But the time for priors is over. Policy should rest on an evidentiary basis. The evidence we have marshalled so far speaks clearly.

Τι παίζεται; του Γιάννη Βαρουφάκη, 12/10/2011, www.protagon.gr

Who signed Anwar al-Awlaki’s death warrant?, by Richard Cohen, The Washingtron Post, 11/10/2011

A little “yippee” emitted from me when I heard the news. Awlaki was a traitor to his country and its values. He was allegedly a senior recruiter for al-Qaeda and was linked to the Fort Hood shooting suspect Nidal Malik Hasan as well as other attempted terror acts. Awlaki was not shy about his activities, and so they, not to mention his allegiance, were not in question.

There was a question, though, about what to do with him. The Constitution is persnickety about due process, the right to a trial and so on. Awlaki’s citizenship seemed to complicate matters, although in the view of some it should not have. He was an enemy combatant, pure and simple. We were at war, pure and simple, and his life could be taken.

But according to those who have seen it, there is a hint in the Justice Department memo that this was never a pure and simple case. We are told that one reason Justice concluded Awlaki could be killed was because he was in the wilds of Yemen and could not be captured. It seemed some thought was given to his citizenship; otherwise, why even bother to consider his capture? About 2,000 militants have been killed by drones — and not because they couldn’t be captured. They were killed not only because they deserved to be but because they could be. Former attorney general Michael B. Mukasey even suggests in a Wall Street Journal op-ed that these militants were killed because the Obama administration, having ruled out harsh interrogation, had no use for them.

The Justice Department memo and its acknowledgment of Awlaki’s citizenship are ample proof that the Obama administration realized it was crossing a line. But it did so on the sneak — a memo, still secret, written by two lawyers you and I never heard of.

We live in a soft police state. It’s not a film-noir one, based on ideology and punctuated by the crunch of hobnailed boots, but one created in response to terrorism and crime. Cameras follow us. Our travels, our purchases, are recorded. Our computers and cellphones snitch on us. There’s no Orwellian Big Brother, just countless little ones, all of them righteously on the lookout for the bad guys. It’s necessary, I suppose. It will be abused, I don’t suppose.

The American Civil Liberties Union has criticized Awlaki’s killing. But so far, the only politician of note to do so is Rep. Ron Paul, the Republican presidential candidate with a touching reverence for the Constitution as written. “Al-Awlaki was born here; he’s an American citizen. He was never tried or charged for any crimes,” he exclaimed. Paul, though, gets dismissed as a constitutional kvetch.

I do not share Paul’s indignation, but I do his dismay. Something big and possibly dangerous has happened . . . in secret. Government’s most awesome power — to take a life — has been exercised on one of its own citizens without benefit of trial. A guy named Barron and another named Lederman apparently said it was okay. Maybe it was. But I’d sure like to hear the attorney general or the president explain why.

Occupy Wall Street: The Most Important Thing in the World Now, by Naomi Klein, The Nation 06/10/2011

And there is only one thing that can block this tactic, and fortunately, it’s a very big thing: the 99 percent. And that 99 percent is taking to the streets from Madison to Madrid to say “No. We will not pay for your crisis.”

That slogan began in Italy in 2008. It ricocheted to Greece and France and Ireland and finally it has made its way to the square mile where the crisis began.

“Why are they protesting?” ask the baffled pundits on TV. Meanwhile, the rest of the world asks: “What took you so long?” “We’ve been wondering when you were going to show up.” And most of all: “Welcome.”

Many people have drawn parallels between Occupy Wall Street and the so-called anti-globalization protests that came to world attention in Seattle in 1999. That was the last time a global, youth-led, decentralized movement took direct aim at corporate power. And I am proud to have been part of what we called “the movement of movements.”

But there are important differences too. For instance, we chose summits as our targets: the World Trade Organization, the International Monetary Fund, the G8. Summits are transient by their nature, they only last a week. That made us transient too. We’d appear, grab world headlines, then disappear. And in the frenzy of hyper patriotism and militarism that followed the 9/11 attacks, it was easy to sweep us away completely, at least in North America.

Occupy Wall Street, on the other hand, has chosen a fixed target. And you have put no end date on your presence here. This is wise. Only when you stay put can you grow roots. This is crucial. It is a fact of the information age that too many movements spring up like beautiful flowers but quickly die off. It’s because they don’t have roots. And they don’t have long term plans for how they are going to sustain themselves. So when storms come, they get washed away.

Being horizontal and deeply democratic is wonderful. But these principles are compatible with the hard work of building structures and institutions that are sturdy enough to weather the storms ahead. I have great faith that this will happen.

Something else this movement is doing right: You have committed yourselves to non-violence. You have refused to give the media the images of broken windows and street fights it craves so desperately. And that tremendous discipline has meant that, again and again, the story has been the disgraceful and unprovoked police brutality. Which we saw more of just last night. Meanwhile, support for this movement grows and grows. More wisdom.

But the biggest difference a decade makes is that in 1999, we were taking on capitalism at the peak of a frenzied economic boom. Unemployment was low, stock portfolios were bulging. The media was drunk on easy money. Back then it was all about start-ups, not shutdowns.

We pointed out that the deregulation behind the frenzy came at a price. It was damaging to labor standards. It was damaging to environmental standards. Corporations were becoming more powerful than governments and that was damaging to our democracies. But to be honest with you, while the good times rolled, taking on an economic system based on greed was a tough sell, at least in rich countries.

Ten years later, it seems as if there aren’t any more rich countries. Just a whole lot of rich people. People who got rich looting the public wealth and exhausting natural resources around the world.

The point is, today everyone can see that the system is deeply unjust and careening out of control. Unfettered greed has trashed the global economy. And it is trashing the natural world as well. We are overfishing our oceans, polluting our water with fracking and deepwater drilling, turning to the dirtiest forms of energy on the planet, like the Alberta tar sands. And the atmosphere cannot absorb the amount of carbon we are putting into it, creating dangerous warming. The new normal is serial disasters: economic and ecological.

These are the facts on the ground. They are so blatant, so obvious, that it is a lot easier to connect with the public than it was in 1999, and to build the movement quickly.

We all know, or at least sense, that the world is upside down: we act as if there is no end to what is actually finite—fossil fuels and the atmospheric space to absorb their emissions. And we act as if there are strict and immovable limits to what is actually bountiful—the financial resources to build the kind of society we need.

The task of our time is to turn this around: to challenge this false scarcity. To insist that we can afford to build a decent, inclusive society—while at the same time, respect the real limits to what the earth can take.

What climate change means is that we have to do this on a deadline. This time our movement cannot get distracted, divided, burned out or swept away by events. This time we have to succeed. And I’m not talking about regulating the banks and increasing taxes on the rich, though that’s important.

I am talking about changing the underlying values that govern our society. That is hard to fit into a single media-friendly demand, and it’s also hard to figure out how to do it. But it is no less urgent for being difficult.

That is what I see happening in this square. In the way you are feeding each other, keeping each other warm, sharing information freely and proving health care, meditation classes and empowerment training. My favorite sign here says, “I care about you.” In a culture that trains people to avoid each other’s gaze, to say, “Let them die,” that is a deeply radical statement.

The Fight for 'Real Democracy' at the Heart of Occupy Wall Street, by Michael Hardt and Antonio Negri, Foreign Affairs 11/10/2011

(...) If together these different protest encampments -- from Cairo and Tel Aviv to Athens, Madison, Madrid, and now New York -- express a dissatisfaction with the existing structures of political representation, then what do they offer as an alternative? What is the "real democracy" they propose?

The clearest clues lie in the internal organization of the movements themselves -- specifically, the way the encampments experiment with new democratic practices. These movements have all developed according to what we call a "multitude form" and are characterized by frequent assemblies and participatory decision-making structures. (And it is worth recognizing in this regard that Occupy Wall Street and many of these other demonstrations also have deep roots in the globalization protest movements that stretched at least from Seattle in 1999 to Genoa in 2001.) 

Much has been made of the way social media such as Facebook and Twitter have been employed in these encampments. Such network instruments do not create the movements, of course, but they are convenient tools, because they correspond in some sense to the horizontal network structure and democratic experiments of the movements themselves. Twitter, in other words, is useful not only for announcing an event but for polling the views of a large assembly on a specific decision in real time. 

Do not wait for the encampments, then, to develop leaders or political representatives. No Martin Luther King, Jr. will emerge from the occupations of Wall Street and beyond. For better or worse -- and we are certainly among those who find this a promising development -- this emerging cycle of movements will express itself through horizontal participatory structures, without representatives. Such small-scale experiments in democratic organizing would have to be developed much further, of course, before they could articulate effective models for a social alternative, but they are already powerfully expressing the aspiration for a "real democracy." 

Confronting the crisis and seeing clearly the way it is being managed by the current political system, young people populating the various encampments are, with an unexpected maturity, beginning to pose a challenging question: If democracy -- that is, the democracy we have been given -- is staggering under the blows of the economic crisis and is powerless to assert the will and interests of the multitude, then is now perhaps the moment to consider that form of democracy obsolete?

If the forces of wealth and finance have come to dominate supposedly democratic constitutions, including the U.S. Constitution, is it not possible and even necessary today to propose and construct new constitutional figures that can open avenues to again take up the project of the pursuit of collective happiness? With such reasoning and such demands, which were already very alive in the Mediterranean and European encampments, the protests spreading from Wall Street across the United States pose the need for a new democratic constituent process.

Το democracycrisis προτείνει τον νέο Πρωθυπουργό:

To who is who του Λουκά Παπαδήμου, πηγή: zougla.gr

"Στις 11 Οκτωβρίου του 1947 γεννήθηκε στην Αθήνα ο Λουκάς Παπαδήμος και αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών. Σπούδασε Φυσική στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), από όπου αποφοίτησε το 1970, ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ηλεκτρολογική Μηχανική (1972) και πραγματοποίησε διδακτορικό (1978) στα Οικονομικά. Παράλληλα, εργάστηκε ως βοηθός ερευνών και ειδικός επιστήμων στο ΜΙΤ. Το 1980 εργάστηκε ως οικονομικός εμπειρογνώμων στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ. Το 1985 επέστρεψε στην Ελλάδα αναλαμβάνοντας οικονομικός σύμβουλος της Τράπεζας της Ελλάδος (1985 - 1993). 

Το 1993 διορίστηκε υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος και τον επόμενο χρόνο διοικητής της Τράπεζας, παραμένοντας μέχρι το 2002. Το ίδιο έτος ανέλαβε αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, θέση από την οποία αποχώρησε το 2010.  Να σημειωθεί ότι έχει διατελέσει μέλος του Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ιδρύματος (1994 - 1998), πρόεδρος της Υποεπιτροπής Νομισματικής Πολιτικής της Επιτροπής των Διοικητών των Κεντρικών Τραπεζών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (1993 - 1995) κ.ά. Παράλληλα, με την επαγγελματική του σταδιοδρομία ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα. Την περίοδο 1975 - 1984 υπήρξε επίκουρος καθηγητής και στη συνέχεια αναπληρωτής καθηγητής στο Οικονομικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης, ενώ το 1988 εξελέγη καθηγητής Οικονομικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 2006 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Το 2010 τοποθετήθηκε άμισθος οικονομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου.

Ταξίδι στη γη. When you got nothing, you got nothing to loose, από τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο, Lifo, 9/11/2011.

" Έμοιαζα δηλαδή στον «Άνθρωπο του πλήθους» - αυτό τον ήρωα του Πόε που γυρνάει όλη νύχτα από πλατεία σε πλατεία, οπουδήποτε είναι φώτα και κόσμος, για να μη μείνει στο μονήρες σπίτι του και τον καταπιούν τα παλιά φαντάσματα. Η φυγή, αυτή η μαγική καταφυγή των ανθρώπων, που συναντά από ανάποδο δρόμο την αρχαία τάση τους για περιπλάνηση και το «ορμέμφυτο του αεικίνητου» (όπως το λέει ο Τσάτουιν) ήταν πάντα κάτι που, ως πραγματικότητα ή κατάσταση του μυαλού, με γλίτωνε απ’ την τρέλα. Ξέρω ότι δεν είμαι καλά από τις εικόνες που ανακαλώ όταν πέφτω στο κρεβάτι, λίγο πριν με πάρει ο ύπνος: κουπέ σε τρένα της Αφρικής, λατινικά μοτέλ, χωριά του Λιβάνου, αουτοστράντες, μικρά μπλε φώτα σε διαδρόμους απογείωσης... Είναι το μόνο που με παρηγορεί εδώ και μήνες. Δεν ξέρω αν είναι σώνει και καλά κακό αυτό το ποτάμι που φουσκώνει μέσα μου και η φυγή είναι ένα εγωιστικό τριπάκι, χωρίς υπευθυνότητα. Εγώ, ανέκαθεν, αυτούς που φεύγουν αγαπώ. Χωρίς καν σημείωμα πίσω. Και στην τζαζ βουή των παιδιών του δρόμου ακούω ένα τραγούδι παλιό, ειλικρινές. Το τραγούδι του Τσάρλι Μπερντ, την ποίηση του Ντύλαν, εκείνο το κορίτσι που έβαλε πέτρες στις τσέπες του και περπάτησε στο νερό μέχρι να βυθιστεί. Μ’ αρέσουν εκείνοι που φεύγουν κι είναι φευγάτοι - κατά βάθος, μόνον αυτούς καταλαβαίνω. Ειδικά τώρα που έχει βρομίσει ο τόπος πολιτικούς αναλυτές, στοχαστικούς γιάπηδες και σκυλιά που φερμάρουν στο σκοτάδι, περιμένοντας να ορμήσουν στη νέα κατάσταση. Δεν θέλω να είμαι μέρος αυτής της ομίχλης. Εκτιμώ όσους αγαπούν και αγαπιούνται εκτός παραγωγικής διαδικασίας".

Πρόσωπα και μουσική από την Νέα Ελληνική Τραγωδία Σημίτης: Ressurection...

Μερικές φαρμακερές αλήθειες…, από Κακοφωνίξ, antinews.gr 10/11/2011

Η ελεγχόμενη χρεοκοπία

Όσοι τις τελευταίες μέρες λένε διάφορα δεξιά κι αριστερά για τη σωτηρία της πατρίδας και εκλιπαρούν δεξιά – αριστερά για συναίνεση, είτε έχουν χάσει την επαφή τους με την πραγματικότητα, είτε εξυπηρετούν συγκεκριμένες σκοπιμότητες.  Το πρώτο είναι ασυγχώρητο, το δεύτερο είναι θεμιτό, πλην όμως ενάντια στο εθνικό συμφέρον.  Επειδή αρχίζουμε να ξεχνάμε επικίνδυνα, οφείλουμε να υπενθυμίσουμε στους φίλτατους αναγνώστες μας, ότι η συμφωνία που επέβαλαν οι Γερμανοί στον κ. Παπανδρέου, οριοθετεί την ελεγχόμενη χρεοκοπία της χώρας μας και θέτει ρητώς τους όρους με τους οποίους αυτή θα συντελεστεί, συνοδεία όλων των καταστροφικών συνεπειών για τις τράπεζες, τα ταμεία, τον κοινωνικό ιστό, την ανεργία, τους μισθούς και έναν ολόκληρο ακόμα κατάλογο θλιβερών απωλειών.  Αν δεν το έχετε ακόμα καταλάβει, η αποδοχή από μέρους της χώρας μας της εν λόγω συμφωνίας, αποτελεί αποδοχή πιστωτικού γεγονότος, με ότι αυτό συνεπάγεται. Αυτό είναι το πρώτο μέρος του διλήμματος.

Η στάση πληρωμών

Δεδομένου ότι οι φίλοι μας οι Γερμανοί (που θα ‘λεγε και ο Μπάμπης) έχουν γίνει ιδιαιτέρως στρυφνοί τα τελευταία εικοσιτετράωρα και παίζονται παιχνίδια με την έκτη δόση, και καθώς τα τελεσίγραφα αγγίζουν τα όρια της γραφικότητας καθιστώντας την έννοια της εθνικής αξιοπρέπειας κουρελόχαρτο, βγαίνουν στην επιφάνεια λύσεις εκτάκτου ανάγκης, που ενδεχομένως να αποδειχθούν πολύ χρήσιμες.

Μια τέτοια λύση, η οποία αποτελεί και το δεύτερο μέρος του διλήμματος, είναι η αγνή στάση πληρωμών.  Δηλαδή η κυβέρνηση (η όποια κυβέρνηση) απορρίπτει την ελεγχόμενη χρεοκοπία, κάνει ταμείο και αποφασίζει να πληρώσει ότι θεωρεί χρήσιμο για το συμφέρον της χώρας.  Θα ρωτήσει εύλογα κάποιος, που τυγχάνει να τρώει και άφθονη τηλεοπτική προπαγάνδα:  Πώς θα πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις;  Με την αλάνθαστη μέθοδο της έκδοσης εντόκων γραμματίων.  Το ευτύχημα στη συγκεκριμένη συγκυρία είναι ότι το υπουργείο οικονομικών περιμένει πολλά έσοδα τους δύο τελευταίους μήνες, με κύριες πηγές είσπραξης το τέλος ακινήτων και τα τέλη κυκλοφορίας.  Αν από τις υποχρεώσεις του κράτους αφαιρεθούν οι πληρωμές των ομολόγων, οι υπόλοιπες πληρωμές μπορούν να γίνουν με άνεση. Η επίκληση της 6ης δόσης είναι μια μεγαλειώδης μπλόφα που ενδέχεται να σκάσει τζούφια με εξίσου μεγαλειώδη 

Η ιταλική παράμετρος

Δεν ισχυριζόμαστε ασφαλώς ότι η δεύτερη λύση είναι η ενδεδειγμένη, καθώς κρύβει πολλές παγίδες, από τη διεθνή θέση της χώρας έως τον κλονισμό του τραπεζικού της συστήματος ή τις απρόβλεπτες αντιδράσεις της αγοράς στο εσωτερικό και το εξωτερικό.  Ωστόσο το δίλημμα δυστυχώς παραμένει ανάμεσα σε δύο χρεοκοπίες με ανάλογες συνέπειες.  Κύριοι, δυστυχώς επτωχεύσαμεν.  Αυτό που μας απομένει είναι να αποφασίσουμε τον τρόπο.

Και εδώ έρχεται η ιταλική παράμετρος να δώσει απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα.  Πριν την κατάρρευση της ιταλικής οικονομίας, κάθε σκέψη για μονομερή στάση πληρωμών, θα οδηγούσε με λογική ακολουθία στην έξοδο από το ευρώ.  Η περιπέτεια όμως της Ιταλίας που τώρα αρχίζει, επιφυλάσσει πολλές δυσάρεστες εκπλήξεις στους ηγέτες της ευρωζώνης.  Η ανυπαρξία μηχανισμών διάσωσης για την αναχρηματοδότηση του Ιταλικού χρέους και ελλείμματος, οδηγεί την Ε.Ε. σε ένα δίλημμα, για το οποίο γνωρίζουμε από τώρα την απάντηση.  Η μόνη περίπτωση να δοθεί κάποια ‘’λύση’’, απλά για να παραταθεί χρονικά το πρόβλημα, είναι η ενεργοποίηση της ΕΚΤ (ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας), η οποία με την έκδοση ομολόγων θα χρηματοδοτούσε αφειδώς τις ανάγκες όλων συνολικά των χωρών της ευρωζώνης.  Μια τέτοια όμως ‘’λύση’’, πέρα από το γεγονός ότι δεν θα έλυνε το πρόβλημα στη βάση του, θα δημιουργούσε ασύμμετρα προβλήματα στον βασικό πυλώνα της ένωσης, τη Γερμανία.  Και αυτό γιατί η Γερμανία θα ερχόταν αντιμέτωπη με μια ραγδαία αύξηση των επιτοκίων δανεισμού της, όπως επίσης και με το φάντασμα του πληθωρισμού που τόσο επιθυμεί να ξορκίσει.  Με αυτό το δεδομένο είμαστε σίγουροι ότι η Γερμανία θα επιλέξει, είτε τη διάλυση της ζώνης του ευρώ, είτε τη διάσπασή της σε μικρότερα κομμάτια.

Η χώρα μας έτυχε να είναι, απολύτως λογικά λόγω οικονομικών μεγεθών, το πρώτο θύμα της τραπεζικής κρίσης και έπεσε πρώτη.  Αυτό δε σημαίνει ότι θα είναι η μοναδική απώλεια.  Και έπειτα από την ιταλική κατάρρευση το γεγονός αυτό είναι αποδεκτό από τις υπόλοιπες χώρες. Συνεπώς όλα τα τελεσίγραφα και όλες οι δήθεν απειλές περί εξόδου από το ευρώ πέφτουν στο κενό και απευθύνονται μόνο σε ιθαγενείς ή σε σπεκουλαδόρους.

Η χώρα μας δικαιούται να επιλέξει τον τρόπο που θα πτωχεύσει, τον τρόπο εκείνον που θα περισώσει  ότι μπορεί από τους πολλούς και όχι εκείνον που θα διασφαλίσει τα συμφέροντα της τοκογλυφικής διεθνούς.  

[σημείωση του Μανώλη Βαρδή: θεώρησα ότι η ερασιτεχνική μετάφραση αυτού του κειμένου θα βοηθήσει όλους μας για μία συνοπτική κατανόηση της κρίσης που μας μαστίζει, πολύ περισσότερο καθώς δεν είναι αποκλειστικά οικονομική ανάλυση, αλλά ακολουθεί την ερμηνευτική μίας ιστορικής κοινωνιολογίας]

Η κατάρρευση του αμερικανικού χρηματοοικονομικού συστήματος που συνέβη το 2008 έχει προκαλέσει μία πολιτική και οικονομική κρίση παγκόσμιων διαστάσεων. Πώς μπορεί να κατανοηθεί αυτό;

Οι τρέχουσες οικονομικές θεωρίες βλέπουν την κοινωνία να ισορροπεί σ’ ένα σημείο, καθώς οι κρίσεις και οι αλλαγές δεν είναι παρά παροδικές μετατοπίσεις ενός καλορυθμισμένου συστήματος. Ένας κοινωνιολόγος όμως δεν βλέπει έτσι τα πράγματα. Απ’ το να βλέπω την τωρινή δύσκολη κατάσταση σαν μία παροδική ανωμαλία μίας θεμελιακά σταθερής κατάστασης, προτιμώ ν’ αντιμετωπίζω τη «Μεγάλη Ύφεση» [For the term ‘Great Recession’, see Carmen Reinhart and Kenneth Rogoff, This Time Is Different: Eight Centuries of Financial Folly, Princeton 2009] και την επακόλουθη κατάρρευση των δημόσιων οικονομικών ως διακήρυξη μίας υπόγειας τάσης στην πολιτικο- οικονομική μορφοποίηση των προηγμένων καπιταλιστικών κοινωνιών˙μία τάση δηλαδή που κάνει την μη- ισορροπία και την αστάθεια κανόνα, και που έχει εκφραστεί στην ιστορική διαδοχή αναταράξεων εντός της κοινωνικο- οικονομικής τάξης. Πιο συγκεκριμένα, θα αποδείξω ότι η τωρινή κρίση μπορεί να κατανοηθεί πλήρως μόνο με τους όρους μίας συνεχούς και ενδογενούς συγκρουσιακής μεταμόρφωσης του κοινωνικού, που ονομάζουμε «δημοκρατικό καπιταλισμό».

Ο δημοκρατικός καπιταλισμός ιδρύθηκε μόνο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μόνο στις «δυτικές» πλευρές του κόσμου, στη Βόρειο Αμερική και στην Δυτική Ευρώπη. Εκεί λειτούργησε εξαιρετικά καλά για τις δύο επόμενες δεκαετίες-τόσο μάλιστα καλά που αυτή η περίοδος της ανεμπόδιστης οικονομικής ανάπτυξης ακόμα και τώρα κυριαρχεί στις ιδέες και στις προσδοκίες μας για το τί είναι, τί μπορεί και τί θα’ πρεπε να είναι ο μοντέρνος καπιταλισμός. Και αυτό παρά το γεγονός ότι, στο φως της αναταραχής που ακολούθησε, αυτό το τέταρτο του αιώνα αμέσως μετά τον πόλεμο πρέπει να αναγνωριστεί ως αληθινά «εξαιρετικό».

Ισχυρίζομαι βάσιμα ότι δεν είναι η «χρυσή τριακονταετία» (trente glorieuses), αλλά η σειρά των κρίσεων που ακολούθησαν, ό,τι μπορεί ν’ αντιπροσωπεύσει την φυσιολογική κατάσταση του δημοκρατικού καπιταλισμού- μία κατάσταση που κυριαρχείται από την ενδημική σύγκρουση μεταξύ των καπιταλιστικών αγορών και των δημοκρατικών πολιτικών, η οποία με βία επανήλθε στο προσκήνιο όταν η υψηλή οικονομική ανάπτυξη έλαβε τέλος στη δεκαετία του 1970. Ακολούθως θα αναλύσω τη φύση της σύγκρουσης και μετά θα στραφώ στο αποτέλεσμα των πολιτικο- οικονομικών αναταραχών, που προηγήθηκαν και διαμόρφωσαν την τωρινή παγκόσμια κρίση.

Ι. ΑΓΟΡΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΨΗΦΟΦΟΡΩΝ;

Οι υποψίες ότι ο καπιταλισμός και η δημοκρατία δεν συνυπάρχουν εύκολα είναι κάθε άλλο παρά νέες. Από τον 19^ο αιώνα και μέχρι τον 20^ο η αστική τάξη και η πολιτική Δεξιά εξέφρασαν φόβους για την αρχή της πλειοψηφίας, που αναπόφευκτα θα έκανε τους φτωχούς να κυριαρχούν επι των πλουσίων, και θα ακύρωνε την ιδιωτική ιδιοκτησία και τις ελεύθερες αγορές. Η ανερχόμενη εργατική τάξη και η πολιτική Αριστερά, από την πλευρά τους, προειδοποιούσαν ότι οι καπιταλιστές μπορεί να ενωθούν με τις δυνάμεις της αντίδρασης για να ακυρώσουν τη δημοκρατία, με σκοπό να προστατέψουν τους εαυτούς τους από την υποταγή τους στην αρχή της πλειοψηφίας που είναι αφοσιωμένη στην οικονομική και κοινωνική αναδιανομή. Δεν θα μπω στη συζήτηση για τη σχετική αξία των δύο τοποθετήσεων, μολονότι η Ιστορία υπονοεί ότι η Αριστερά είχε περισσότερο δίκιο να φοβάται ότι η Δεξιά θα καταργήσει τη δημοκρατία για να σωθεί ο καπιταλισμός απ’ ότι η Δεξιά που φοβόταν οτι η Αριστερά θα καταργήσει τον καπιταλισμό για να σωθεί η δημοκρατία. Σε κάθε περίπτωση, στα χρόνια που ακολούθησαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρχε μία κοινή πεποίθηση ότι για να είναι συμβατός ο καπιταλισμός με τη δημοκρατία, θα έπρεπε να υπαχθεί (αυτός) σε έναν εκτενή πολιτικό έλεγχο- για παράδειγμα, εθνικοποίηση των βασικών τομέων, ή συναπόφαση με τους εργαζιμένους όπως στη Γερμανία- με σκοπό να προστατευθεί η δημοκρατία από την περιστολή της στο όνομα της ελεύθερης αγοράς. Ενώ ο Keynes και οι Kalecki και Polanyi ήταν της μόδας, ο Hayek αποτραβιόταν σε μία παροδική εξορία.

Από τότε, τα mainstream οικονομικά έχουν πάθει ψύχωση με την ανευθυνότητα των οπορτουνιστών πολιτικών, οι οποίοι φροντίζουν για ένα μη εκπαιδευμένο οικονομικά εκλογικό σώμα, αναμειγνυόμενοι στις αλλιώς αποδοτικές αγορές, στην αναζήτηση στόχων- όπως η πλήρης απασχόληση και η κοινωνική δικαιοσύνη-, που οι αληθινά ελεύθερες αγορές μπορούν να προσφέρουν και που όμως αποτυγχάνουν όταν εμποδίζονται από τους πολιτικούς. Οι οικονομικές κρίσεις, σύμφωνα με τις standard θεωρίες της «ορθολογικής επιλογής», ουσιαστικά προέρχονται από πολιτικές παρεμβάσεις για κοινωνικούς στόχους που «ταράζουν» τις αγορές [The classic statement is James Buchanan and Gordon Tullock, The Calculus of Consent: Logical Foundations of Constitutional Democracy, Ann Arbor, mi 1962.].

Υπ’ αυτή την άποψη ο σωστός τρόπος παρέμβασης είναι αυτός που ελευθερώνει τις αγορές από πολιτικές παρεμβάσεις˙ο λάθος τρόπος προέρχεται από έναν πληθωρισμό δημοκρατίας˙πιο συγκεκριμένα, από μία δημοκρατία που υπηρετείται από ανεύθυνους πολιτικούς και υπεισέρχεται στην οικονομία, στην οποία δεν έχει καμμία δουλειά. Σήμερα πολλοί δεν θα πήγαιναν τόσο μακρυά όσο ο Hayek, που στα τελευταία χρόνια μιλούσε για κατάργηση της δημοκρατίας όπως την ξέρουμε, προς υπεράσπιση της οικονομικής και πολιτικής ελευθερίας. Παρά ταύτα, η μόνιμη επωδός της νεο-θεσμικής οικονομικής θεωρίας είναι εντελώς «χαγιεκιανή». Για να λειτουργήσει καλά, ο καπιταλισμός απαιτεί μία οικομομική πολιτική με κανόνες, με προστασία των αγορών και των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας, συνταγματικά κατοχυρωμένα ενάντια σε μεροληπτικές πολιτικές παρεμβάσεις˙ανεξάρτητες ρυθμιστικές αρχές˙κεντρικές τράπεζες, ισχυρά οχυρωμένες απέναντι στις πιέσεις των εκλογέων˙και διεθνείς οργανισμούς, όπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή η το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, που δεν έχουν να ανησυχούν για τη λαϊκή τους εκλογή. Τέτοιες θεωρίες αποφεύγουν όμως την κεντρική ερώτηση για το πως φθάνουμε εκεί από εδώ˙ίσως επειδή δεν έχουν μία απάντηση ή, τουλάχιστον, κάποια που μπορεί να δημοσιοποιηθεί.

Υπάρχουν διάφορες θεωρίες για την κατανόηση των υπόγειων αιτίων της σύγκρουσης μεταξύ καπιταλισμού και δημοκρατίας. Για τώρα, θα χαρακτηρίσω τον δημοκρατικό καπιταλισμό σαν μία πολιτική οικονομία που διέπεται από δύο αντιθετικές αρχές, ή καθεστώτα, της κατανομής πόρων: μία που ενεργεί σύμφωνα με την οριακή απόδοση, ή απ’ ό,τι αξιολογείται σαν «ελεύθερος ανταγωνισμός των δυνάμεων της αγοράς», και μία που βασίζεται στις κοινωνικές ανάγκες ή στα δικαιώματα, όπως πιστοποιούνται από τις συλλογικές επιλογές της δημοκρατίας. Στον δημοκρατικό καπιταλισμό οι κυβερνήσεις θεωρητικά καλούνται να υπηρετούν και τις δύο αρχές, μολονότι αυτές δεν ταιριάζουν. Στην πράξη μπορεί παροδικά να παραμελούν την μία σε σχέση με την άλλη, μέχρι να τιμωρηθούν από τις συνέπειες: κυβερνήσεις που αποτυγχάνουν να φροντίσουν τις δημοκρατικές αξιώσεις για προστασία και αναδιανομή, ρισκάρουν να χάσουν την πλειοψηφία, ενώ αυτές που παραθεωρούν τις αξιώσεις για αποζημίωση των κατόχων των παραγωγικών πόρων, που εκφράζεται με τη γλώσσα της «οριακής παραγωγικότητας», προκαλούν οικονομικές δυσλειτουργίες, που γίνονται αυξητικά μη διαχειρίσιμες και έτσι υπονομεύουν την πολιτική υποστήριξη.

Στην φιλελεύθερη ουτοπία της καθιερωμένης οικονομικής θεωρίας η ένταση αυτή ξεπερνιέται, μετατρέποντας τη θεωρία σ’ αυτό που ο Μάρξ θα είχε ονομάσει υλική δύναμη. Μ’ αυτή την άποψη, οι οικονομολόγοι ως «επιστημονικοί γνώστες» διδάσκουν τους πολίτες και τους πολιτικούς ότι η αληθινή δικαιοσύνη είναι η δικαιοσύνη των αγορών, σύμφωνα με την οποία ο καθείς ανταμείβεται κατά τη συνεισφορά του, παρά οι ανάγκες τους που οριοθετούνται ως δικαιώματα. Στην έκταση που η οικονομική θεωρία γίνεται αποδεκτή σαν κοινωνική θεωρία, αυτή «αληθεύει» με την έννοια ότι γίνεται εκπληρούμενη- έτσι αποκαλύπτοντας την ουσιαστικά ρητορική της φύση σαν ένα εργαλείο κοινωνικής παραγωγής δια της πειθούς.

Στον πραγματικό κόσμο όμως δεν είναι και τόσο εύκολο ν’ απομακρύνεις τους πολίτες από τις «μη- λογικές» τους πίστεις στα κοινωνικά και πολιτικά τους δικαιώματα, ως ξεχωριστά από τον νόμο της αγοράς και το δίκαιο της ιδιοκτησίας. Μέχρι σήμερα, σημάνσεις κοινωνικής δικαιοσύνης έξω από την αγορά έχουν αντισταθεί σε προσπάθειες οικονομικού ορθολογισμού, όσο ισχυρές και αν αυτές οι τελευταίες έχουν γίνει στην εποχή του ακμάζοντος νεο- φιλελευθερισμού. Πεισματικά ο κόσμος αρνείται να εγκαταλείψει την ιδέα μίας ηθικής οικονομίας, στην οποία έχει δικαιώματα που προηγούνται των αποτελεσμάτων των ανταλλαγών της αγοράς [See Edward Thompson, ‘The Moral Economy of the English Crowd in the Eighteenth Century’, Past & Present, vol. 50, no. 1, 1971; and James Scott, The Moral Economy of the Peasant: Rebellion and Subsistence in Southeast Asia, New Haven, ct 1976. The exact content of such rights obviously varies between different social and historical locations.].

Στην πράξη όπου έχουν μία επιλογή- όπως στην λειτουργούσα δημοκρατία- τείνουν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο να επιμένουν στην πρωτοκαθεδρία του κοινωνικού επί του οικονομικού˙στις κοινωνικές υποχρεώσεις και τα δικαιώματα που προστατεύονται από τις πιέσεις της αγοράς για «ελαστικοποίηση»˙και κοινωνικά, τιμώντας τις ανθρώπινες προσδοκίες μίας ζωής έξω από τη δικτατορία των πάντοτε κυμαινόμενων «σημείων της αγοράς». Αυτό είναι που έχει χαρακτηρίσει ο Polanyi σαν «αντι- κίνημα» ενάντια στην εμπορευματοποίηση της εργασίας στο έργό του The Great Transformation.

Στη γλώσσα των οικονομικών, οι κρίσεις εμφανίζονται σαν τιμωρία για τις κυβερνήσεις που αποτυγχάνουν να σεβαστούν τους φυσικούς νόμους που είναι οι αληθινοί κυβερνήτες της οικονομίας. Αντίθετα, μία θεωρία πολιτικής οικονομίας άξια του ονόματος της, καταλαβαίνει τις κρίσεις σαν αποκαλύψεις των «καλεκιανών αντιδράσεων» των ιδιοκτητών των παραγωγικών δυνάμεων στις παρεμβάσεις της δημοκρατίας, που υπεισέρχεται στο αποκλειστικό τους βασίλειο, προσπαθώντας να τους εμποδίσει από την πλήρη εκμετάλλευση της αγοραστικής τους δύναμης και έτσι παραβιάζοντας τις προσδοκίες τους για τη δίκαιη ανταμειβή τους σαν αποτέλεσμα της ανάληψης ρίσκου [In a seminal essay, Michał Kalecki identified the ‘confidence’ of investors as a crucial factor determining economic performance: ‘Political Aspects of Full Employment’, Political Quarterly, vol. 14, no. 4, 1943. Investor confidence, according to Kalecki, depends on the extent to which current profit expectations of capital owners are reliably sanctioned by the distribution of political power and the policies to which it gives rise. Economic dysfunctions—unemployment in Kalecki’s case—ensue when business sees its profit expectations threatened by political interference. ‘Wrong’ policies in this sense result in a loss of business confidence, which in turn may result in what would amount to an investment strike of capital owners. Kalecki’s perspective makes it possible to model a capitalist economy as an interactive game, as distinguished from a natural or machine-like mechanism. In this perspective, the point at which capitalists react adversely to non-market allocation by withdrawing investment need not be seen as fixed and mathematically predictable but may be negotiable. For example, it may be set by a historically changeable level of aspiration or by strategic calculation. This is why predictions based on universalistic, i.e., historically and culturally indifferent, economic models so often fail: they assume fixed parameters where in reality these are socially determined].

Η standard οικονομική θεωρία βλέπει την κοινωνική δομή και τη διανομή των ενδιαφερόντων και της ισχύος σ’ αυτήν σαν εξωγενή στοιχεία, κρατώντας αυτά σταθερά και κάνοντας τα αόρατα, και για τους σκοπούς της οικονομικής «επιστήμης» φυσικά δεδομένα. Το μόνο πολιτικό που μία τέτοια θεωρία μπορεί να δει, είναι οποτουνιστικές, ή στην καλύτερη περίπτωση, μη ανταγωνιστικές προσπάθειες να ελεγχθούν οι οικονομικοί νόμοι. Η καλή οικονομική πολιτική είναι μη- πολιτική, εξ ορισμού. Το πρόβλημα είναι ότι μία τέτοια θεώρηση δεν γίνεται αποδεκτή απ’ αυτούς, για τους οποίους η πολιτική είναι μία βασική ανάγκη κατά των αγορών, των οποίων η ανεμπόδιστη λειτουργία εμποδίζει αυτό που αντιλαμβάνονται σαν δίκαιο. Εκτός εάν πεισθούν κατά κάποιο τρόπο ότι τα νεοκλασσικά οικονομικά είναι αυταπόδεικτο μοντέλο κοινωνικής ζωής, οι πολιτικές τους απαιτήσεις, εκπεφρασμένες δημοκρατικά, θα διαφέρουν από τις συνταγές της standardοικονομικής θεωρίας. Η συνεπαγωγή είναι ότι, ενώ η οικονομία, εάν συλληφθεί αρκούντως απομονωμένη, μπορεί να θεωρηθεί ότι τείνει προς μία ισορροπία, η πολιτική οικονομία όχι, εκτός εάν κενωθεί από κάθε έννοια δημοκρατίας και οδηγηθεί από μία Πλατωνική δικατατορία των οικονομολόγων- βασιλιάδων. Η πολιτική του καπιταλισμού, όπως θα δειχθεί, έχει κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να μας οδηγήσει έξω από τον δημοκρατικό οπορτουνισμό προς τη χώρα της επαγγελίας των αυτο- ρυθμιζόμενων αγορών.

Εμείς ψάχνουμε για μαριονέτα, αλλά η διαδικασία, νομοτελειακά, προχωράει, από archaeopteryxgr.blogspot.com 09/11/2011

Άλλη μία φρέσκια μελέτη, εδώ ή στο scribd (μέσω Π-Π)

Σε περίληψη λέει ότι η κρίση στην Ευρωζώνη ξεκίνησε με την κρίση στην αγορά ακινήτων το 2007, και από ύφεση έγινε κρίση πιστοληπτικής ικανότητας κρατών, όπου κράτη καλούνται να στηρίξουν τράπεζες που εξαρτώνται από κράτη. Το είχα αναφέρει.  Το ευρώ φτιάχτηκε από ευρωπαϊκά κράτη για να δώσει τα πλεονεκτήματα νομίσματος διεθνών συναλλαγών σε Ευρωπαϊκές τράπεζες και εταιρίες, σαν ανταγωνιστικό του δολαρίου, αλλά όχι από μία χώρα, αλλά πολλές, με αποκλίνουσες ανταγωνιστικότητες. Με την κρίση, φάνηκε το πρόβλημα της ανισορροπίας στα ισοζύγια συναλλαγών μεταξύ Βορά και Νότου, που υπάρχει από τα μέσα της δεκαετίας του '90.  Η πολιτική της Ευρωζώνης ήταν και είναι η περικοπή δημοσίων επενδύσεων, η φορολογία, η μείωση αποδοχών, η απελευθέρωση των αγορών (διαφωνώ με τον όρο, άλλο απελευθέρωση και άλλο απορύθμιση) και οι ιδιωτικοποιήσεις (επίσης διαφωνώ με τον όρο όσον αφορά εταιρείες κοινής ωφέλειας). Αυτή η πολιτική βασικά ευνοεί το "Κεφάλαιο" και όχι την "εργασία". Η πολιτική λιτότητας έχει υπάρξει, ωστόσο αντιφατική, γιατί έβαλε σε φαύλο κύκλο κατάρρευσης τις ίδιες τις τράπεζες και τις οικονομίες με συγκριτικά μειονεκτήματα.  Αρα η Ευρωζώνη έχει το οξύ δίλημμα ή να φτιάξει κρατικούς μηχανισμούς παρέμβασης στην ανταγνωνιστικότητα της περιφέρειας, ή να διαλυθεί (και προσθέτω ότι εάν το Project Helios είναι η ανταγωνιστικότητα της περιφέρειας, ζήτω που καήκαμε! Η θεραπεία της πείνας με την παρακράτηση φαγητού).

Η ΕΚΤ χρησιμοποιήθηκε για να περισώσει μεγάλες τράπεζες, θεσμικούς επενδυτές και εταιρίες και η ίδια η ΕΚΤ έχει περιορισμένη ρευστότητα, αλλά και δυνατότητα παρέμβασης.  Το EFSF, ο έτερος μηχανισμός διάσωσης,  περιορίζεται από το γεγονός ότι δεν μπορεί το κεφάλαιο μιας χώρας να σώσει την άλλη, και, προσθέτω εγώ, δεν υπάρχει κεφάλαιο κάποιου τρίτου να κάνει αυτή την δουλειά. Ο μηχανισμός με τον οποίο τα κράτη στηρίζουν τις δικές τους τράπεζες αυξάνει το συστημικό ρίσκο κατάρρευσης, και οι οι τράπεζες θα κρατικοποιηθούν ή θα ...χαθούν. Αυτή η πίεση στις τράπεζες περαιτέρω πιέζει τις χώρες της περιφέρειας, στην πραγματική οικονομία τους.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το χρέος της ή να συμμορφωθεί με τους όρους της "διάσωσης", και επομένως θα κάνει default. Επίτηδες δεν μεταφράζω την λέξη, γιατί όπως λέει και η προηγούμενη μελέτη, άλλο χρεοκοπία, όπως την καταλαβάινουμε εμείς, αλλά χρεοκοπία που σου επιβάλουν πιστωτές και άλλο η χρεοκοπία που επιφέρεις μόνος σου.  Πάντως default πάει μαζί με έξοδο από ευρωζώνη, από τραπεζικές ανάγκες και μόνο.  Εάν η χρεοκοπία είναι επώδυνη, η μη χρεοκοπία  θα οδηγήσει σε παρακμή και επαχθέστερη τελική έξοδο από την ευρωζώνη (μα έχω βαρεθεί να το λέω).

(Residence of President in India)

M’ έχετε κουράσει όλοι……, του Μανώλη Βαρδή.

Λοιπόν, σ’ αυτό εδώ το site είμασταν οι πρώτοι (και τότε από τους λίγους) που είχαμε αναδείξει και καταγγείλει Τρόϊκα, ΔΝΤ, Κυβέρνηση και λοιπούς. Τότε λοιπόν μας αντιμετώπιζαν σαν «γραφικούς»!

Σήμερα αρχίζετε να κλαίτε και να θρηνείτε, δεν με αφορά. Η τοποθέτηση και η κοσμοθεωρία μου είναι σαφής (όσο σαφής μπορεί να είναι κανείς στη γενικότερη ασάφεια), και σαν «παιδί της μεταμοντερνιάς» έχω μάθει ότι συστήματα και θεωρητικολογίες είναι συνήθως παραπλανητικά. Αυτό που μετράει είναι ο τρόπος ζωής!

Εάν δεν «γουστάρετε» την Τρόικα και τα Μνημόνια, να είχατε επιλέξει την έντιμη και λεβέντικη χρεωκοπία, τότε. Εάν τώρα θυμηθήκατε την Αργεντινή και τον Ισημερινό, να βάλετε τον εαυτό σας- έστω και για μία μέρα- στην καθημερινότητα του φτωχού κατοίκου αυτών των χωρών. Εάν γίνεται επίθεση στους δημοσίους υπαλλήλους, να ξέρετε ότι-πέρα από τα οργανωμένα σχέδια και τις συνωμοσίες-οι ίδιοι οι υπάλληλοι είχαν «αλώσει» τον μηχανισμό εκ των έσω, στις παλιές καλές εποχές: δηλαδή, ρε φίλε, δεν γίνεται να συναναστρέφεσαι με τους πολιτικάντηδες και να ζητάς ρουσφέτια, και μετά να αισθάνεσαι «θύμα» και ριγμένος. Όταν σου ζητάνε να αρθρώσεις λόγο αντίστασης, εσύ δεν μπορείς να στηρίξεις ούτε ένα σοβαρό επιχείρημα για την αξία του δημόσιου τομέα (και υπάρχουν πολλά…), διότι δεν πιστεύεις σ’ αυτό που κάνεις και δεν πιστεύεις και στην ίδια σου τη ζωή.

Δεν «γίνεται» έτσι. Ποτέ στην Ιστορία! Καταλάβετε ότι εάν αξίζει η αντίσταση, αυτή αξίζει γιατί σημαδεύει το «μέσα» και το «έξω», ταυτόχρονα και αξεδιάλυτα. Για να χρησιμοποιήσω μία ιστορική μεταφορά, όταν ο Άρης Βελουχιώτης πολέμαγε Γερμανούς, συνάμα και ταυτόχρονα δημιουργούσε, εγκαθίδρυε συνθήκες άμεσης δημοκρατίας, θεσμούς και πρακτικές.

Όλα τα άλλα είναι απλά για λυπημένους μικρομεσαίους!

(Schamanen vom Bosporus. Ein furioses Spiel mit Traditionen: Die Band Baba Zula macht die Musik für das moderne Istanbul, Die Zeit, 3/10/2011)

Δύο κούφια χρόνια, του Κώστα Γιαννακίδη, protagon.gr 04/10/2011

Τον Οκτώβριο του 2010 το ΠΑΣΟΚ τίμησε την επέτειο από την επάνοδο του στην κυβέρνηση με ένα βίντεο. Το συνηθίζουν αυτό τα κόμματα που διαχειρίζονται την εξουσία. Οι απολογισμοί έργου είναι σαν τα τηλεφωνήματα που δέχεσαι από την αντιπροσωπεία του αυτοκινήτου σου για να σε ρωτήσουν αν είσαι ικανοποιημένος. Το βίντεο του ΠΑΣΟΚ έχει διάρκεια δύο λεπτών και ενός δευτερολέπτου. Αλλά, εντάξει, ακόμα και αν αφαιρούσαν τα δύο λεπτά, ο υπόλοιπος χρόνος θα ήταν αρκετός για να διηγηθεί τα επιτεύγματα ενός έτους διακυβέρνησης. Πρόκειται, πάντως, για ένα σουρεαλιστικό βίντεο-η κυβέρνηση μας πρέπει να είναι η μοναδική στον κόσμο που προτάσσει ως αιχμή του έργου της τη λήψη ενός τεράστιου δανείου. Δύο χρόνια πέρασαν από τη μέρα που ο τρίτος Παπανδρέου μπήκε στο Μαξίμου. Και πέρασαν από πάνω μας. Μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα. Κάθε στιγμή. Δύο χρόνια που αν τα φωτίσεις η σκιά τους είναι τόσο μεγάλη, λες και πρόκειται για δύο δεκαετίες. Ο Γιώργος λέει ότι γέρασε. Μα όλοι γεράσαμε. Λες και είμαστε το πορτρέτο και ο Ντόριαν Γκρέι βρίσκεται ακόμα ανέμελος πίσω στο χρόνο, σε μακρινή εποχή ή σε παράλληλο σύμπαν.

Τόσο το προεκλογικό σποτ του ΠΑΣΟΚ όσο και το επετειακό βίντεο του ενός έτους έριχναν τον προβολέα πάνω στο «Πάμε» του Γιώργου Παπανδρέου. Μόνο που εμείς δεν πήγαμε πουθενά. Η χώρα έφυγε και στη θέση της ήρθε μία άλλη. Δεν θα μπορούσε να γίνει και αλλιώς. Η κυβέρνηση εξελέγη λέγοντας ψέματα σε ένα εκλογικό σώμα που λατρεύει τις αυταπάτες. Και ύστερα έσβησαν τα φώτα, άνοιξαν οι ντουλάπες, βγήκαν οι σκελετοί. Ο Γιώργος Παπανδρέου βρέθηκε αντιμέτωπος με μία συγκυρία αντίστοιχη εκείνης που συνάντησε ο παππούς του, όταν κατέβηκε η γερμανική σημαία από την Ακρόπολη. Ο παππούς ανέλαβε όταν έφυγαν οι Γερμανοί, ο εγγονός όταν τους ζητήσαμε να ξανάρθουν. Τα κάνει αυτά η ιστορία, είναι χαριτωμένα όταν τα διαβάζεις και τραγικά όταν τα ζεις. Στον απολογισμό της διετίας υπάρχει μόνο ένα ερώτημα με μία και μόνη απάντηση. Στάθηκε η κυβέρνηση στο ύψος της ιστορικής συγκυρίας; Στάθηκε άναυδη και αμήχανη. Βλέπετε ήταν και φύση των γεγονότων τέτοια που κουρέλιασε τα προσχήματα. Οι ελληνικές κυβερνήσεις εκλέγονται για να αναμετρούνται με τους παραδοσιακούς αντιπάλους τους. Η κυβέρνηση Παπανδρέου εξελέγη για να αναμετρηθεί με την ιστορία. Αλλά δεν κατέβηκε καν στην αρένα.

Θυμηθείτε πως ξεκίνησε-δεν ξεχνιούνται αυτά. Με ανοιχτή διακυβέρνηση που κατέληξε θερινή. Ελάτε, θα είχατε γελάσει και εσείς με τη διαβούλευση, την υποβολή βιογραφικών για τη στελέχωση του κράτους, τον Ασεμπίγιο και τη μπουλντόζα να γκρεμίζει τη «Φαντασία». Όμως η κυβέρνηση δεν θα κριθεί γι' αυτά. Θα κριθεί για την ορθότητα των ιστορικών επιλογών της. Ήταν το μνημόνιο η σωστή καταφυγή στην κατάλληλη στιγμή; Μη βιαστείτε να απαντήσετε, δεν έχετε την απαραίτητη απόσταση από τα γεγονότα. Υπήρχαν περιθώρια διαπραγμάτευσης ή όχι; Κακή ερώτηση γιατί είναι μία απάντηση που δεν μπορείτε να δώσετε μόνοι σας. Ανήκει σε άλλους και δεν είναι μοναδική. Αλλά οι υποθέσεις είναι χάσιμο χρόνου, δεν συμφωνείτε; Ο απολογισμός του κυβερνητικού έργου γίνεται στα όρια που θέτει το συρματόπλεγμα του μνημονίου. Και επειδή τα όρια είναι στενά, η διαχείριση δεν μπορεί να κρύψει την ανεπάρκεια και την ατολμία της-κυρίως αυτήν. Όσο και αν διαφωνείτε τώρα, πάω στοίχημα ότι στο μέλλον αυτή η κυβέρνηση δεν θα δεχθεί μομφή για αυτά που έκανε, αλλά για όσα απέφυγε να κάνει. Δεν έδωσε προοπτική και δεν ενέπνευσε εμπιστοσύνη. Είδε το τέρας και τρόμαξε. Θεωρητικά μπορεί να προσπαθήσει να φέρει το τρένο στις ράγες. Βρίσκεται στη μέση του βίου της και έχει άλλα δύο χρόνια μπροστά της. Αλλά δεν ξέρουμε αν τα έχει και η χώρα.  

H ανακοίνωση Τύπου του Πόλυ Πολυβίου για το πόρισμα της έρευνας στο Μαρί, posted by Radical Desire, 3/10/2011.

"Πρωτογενή συμπεράσματα:

2. Ο τρόπος φύλαξης ήταν αντελώς ανεύθυνος.

3. Τα εμπορευματοκιβώτια είχαν απλώς τοποθετηθεί στη ναυτική βαση στο Μαρί. Εκτός κάθε συστήματος επιθεώρησης. Δεν υποβλήθηκαν σε χημικές αναλύσεις. Ούτε λήφθηκε μέτρο ασφάλειας σε σχέση με την παραμονή τους στη ναυτική βάση.

4. Η αρχική τοποθέτηση οφειλόταν στην πεποίθηση ότι ήταν ο πιο κατάλληλος χώρος για να αποφευχθεί δολιοφθορά.

5. Η απόφαση για κατακράτηση και εκφόρτωση λήφθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η διατήρηση του στην Κύπρου οφείλεται σε αποφάσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας. Έστω κι εάν ο Πρόεδρος δεν υπέγραψε έγγραφο με το οποίο επιλέχθηκε το Μαρί αποδίδεται στον Πρόεδρο.

6. Η κατάσχεση του φορτίου έγινε σύμφωνα με τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Όμως ο χειρισμός μετά την εκφόρτωση και κατάσχεση συνιστά μια θλιβερή ιστορία αμέλειας, ανευθυνότητας. Το φορτίο αποτελούσε από την αρχή μια εν δυνάμει ορολογιακή βόμβα που είχε τοποθετηθεί σε έναν ακατάλληλο χώρο. Αυτά έπρεπε να ήταν γνωστά όχι μόνο στους Υπουργούς Άμυνας και Εξωτερικών αλλά και στον Πρόεδρο.

7. Η επικινδυνότητα ήταν γνωστή και στους Υπουργούς Αμυνας και Εξωτερικών όσο και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η αλλοίωση κατέστη γνωστή στον Πρόεδρο τον Σεπτέμβριο του 2010. Ο Πρόεδρος γνώριζε επαρκώς από τον Γενάρη του 2009. Αλλά έμαθε το αργότερο τους κινδύνους τον Σεπτέμβριο.

8. Από τον Φεβρουάριο του 2011 ήταν γνωστοί οι κίνδυνοι της έκρηξης. Η Κύπρος δεν συνεργάστηκε για την καταστροφή τους με την Επιτροπή Κυρώσεων. Υπήρχαν προσφορές για καταστροφή τους από τρίτες χώρες αλλά δεν έτυχαν εκμετάλλευσης.

9. Ο ΥΠΕΞ επικαλέστηκε κατ' επανάληψη πολιτικούς λόγους για την μη καταστροφή τους. Και το ΥΠΑΜ τους εξέλαβε ως οδηγία.

10. Ο Πρόεδρος έδωσε διαβεβαιώσεις στον Πρόεδρο της Συρίας ότι θα παραμείνουν στην Κύπρο. Ο πρόεδρος μού έδωσε την σαφή τοποθέτηση ότι επρόκειτο για διπλωματικό χειρισμό. Δέχομαι ότι ο Πρόεδρος δεν είχε σκοπό να επιστρέψει στην Συρία το φορτίο, αλλά το ότι θα έμενε στην Κύπρο ήταν ανάληψη ευθύνης απέναντι στην Συρία. Αυτό συνέτεινε στην μακρά παραμονή στην Κύπρο.

11. Ο πολιτικός χειρισμός του θεματος ανήκει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Τόσο λόγω της παραμονής του στην Κύπρο, όσο και θεσμικά. Ουδεμία απόφαση λήφθηκε από το Υπουργικό. Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί αυτό.

12. Οι υπεύθυνοι αξιωματικοί στο ΜΑρί δεν ενημερώθηκαν για το περιεχόμενο. Τους ανατέθηκε μόνο η φρούρηση. Ούτε οι ναύτες, ούτε κανένας γνώριζαν πώς έπρεπε να αντιμετωπιστεί κάποιο πρόβλημα όπως πχ. η ανάφλεξη. Δεν έχουν ευθύνες οι υπεύθυνοι της Ναυτικής Βασης. Ακόμα και όταν έγινε η σύσκεψη λίγες μέρες πριν την έκρηξη οι υπεύθυνοι της Ναυτικής Βάσης είχαν αποκλειστεί. Δεν είχαν επαρκή γνώση. Ο πλοίαρχος, ο Λάμπρου, οι πυροσβέστες, τους χαρακτηρίζει ο αυθόρμητος ηρωισμός.

13. Τον Φεβρουάριο του 2011 έπρεπε να ληφθούν αποφάσεις. Αντί να δοθεί σαφής οδηγία για καταστροφή του στην σύσκεψη των δύο Υπουργών λήφθηκε απόφαση να γίνει χημική ανάλυση πυρίτιδας. Μέχρι τον Ιούλιο δεν έγινε όμως τίποτα. Η ανάλυση μπορούσε να γίνει στην Κύπρο αλλά δεν έγινε. Όταν στις 4/7/2011 εντοπίστηκε η πρώτη έκρηξη στο ένα εμπορευματοκιβώτιο έπρεπε να δοθεί εντολή για εκκένωση περιοχής. Δεν έγινε".

Ομιλία Τσίπρα στο Φεστιβάλ της Νεολαίας ΣΥΝ, από ecoleft.wordpress.com 03/10/2011

Τούτη την ώρα στη χώρα βρίσκεται η πρώτη γραμμή ενός παγκόσμιου πολέμου.

Αυτός είναι και ο λόγος που οι πάντες ασχολούνται μαζί μας.

Μόνο που ο πόλεμος αυτός δεν είναι πόλεμος ανάμεσα σε κράτη ή σε λαούς αλλά είναι ένας πόλεμος όπου από τη μια μεριά των χαρακωμάτων βρίσκεται το διεθνές χρηματιστηριακό κεφάλαιο και από την άλλοι οι λαοί ανεξαρτήτου εθνικότητας.

Από τη μια μεριά βρίσκονται οι τραπεζίτες και που την άλλοι οι εργαζόμενοι.

Και στη χώρα μας είναι η πρώτη γραμμή  του μετώπου και συνεπώς η έκβαση της μάχης στη χώρα μας, θα καθορίσει εν πολλοίς τις εξελίξεις σε όλη την Ευρώπη αλλά και στον κόσμο.

Είμαστε το παγκόσμιο πείραμα και ο λαός μας το πειραματόζωο σε ένα σύστημα που καταρρέει.

Η λαμπρή υπόσχεση που δόθηκε στις αρχές του 90, ότι  ο κόσμος θα πάει μπροστά, αν αφήσουμε ήσυχες τις αγορές να λεηλατήσουν κάθε κοινωνικό δικαίωμα, όχι μόνο αποδείχτηκε πλαστή, αλλά εγκληματικά επικίνδυνη.

Η κρίση ξέσπασε πρώτα στην Αμερική.

Ύστερα οι τράπεζες κατέρρευσαν.

Ύστερα τα κράτη ανέλαβαν τα χρέη των τραπεζών και κατέρρευσαν οι προϋπολογισμοί.

Η κεντρική επιλογή των ακριβών δανείων που διασώζουν χρεοκοπημένους τραπεζίτες και προγραμμάτων λιτότητας που διαλύουν τις κοινωνίες, απειλεί πλέον όχι μόνο να διαλύσει την κοινωνική συνοχή, αλλά και την ίδια τη συστημική ευστάθεια της παγκόσμιας οικονομίας.

Είναι βέβαιο ότι η παγκόσμια οικονομική  κρίση δεν μπορεί πια να αντιμετωπισθεί με την εύκολη συνταγή της λιτότητας.

Και ιδιαίτερα στην Ευρώπη, είναι βέβαιο ότι η κρίση δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με την υφιστάμενη αρχιτεκτονική του ευρώ και με απόπειρες κατευνασμού των αγορών μέσα από μνημόνια που διαλύουν τις κοινωνίες.

Και αυτός ο φαύλος κύκλος δεν σταματά και δεν πρόκειται να σταματήσει, όσο οι εφαρμοζόμενες πολιτικές δεν αντιμετωπίζουν τις θεμελιώδεις αιτίες της κρίσης:

Την υπερσυσώρρευση κεφαλαίου και πλούτου.

Τις μεγάλες κοινωνικές και περιφερειακές ανισότητες

Την ανεξέλεγκτη πια επικυριαρχία αυτού που σχεδόν απρόσωπα ονομάζουμε αγορές, δηλαδή των τραπεζών και του χρηματιστηριακού κεφαλαίου έναντι της πραγματικής οικονομίας και της παραγωγής αγαθών.

Και φυσικά την ολοένα και εντεινόμενη άδικη και άνιση διανομή του πλούτου.

Αυτή λοιπόν η κρίση δεν είναι ούτε πρόσκαιρη, ούτε εφήμερη.

Είναι κρίση συστημική, είναι κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού, σηματοδοτεί το τέλος μίας ολόκληρης εποχής, σηματοδοτεί το τέλος της εποχής της νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας.

Και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί χωρίς μεγάλες ανατροπές στους συσχετισμούς δύναμης, χωρίς ριζικές αλλαγές στη δομή της παγκόσμιας οικονομικής και κοινωνικής οργάνωσης.

Συνεπώς το πρόβλημα δεν είναι ότι ο κόσμος και οι κοινωνίες βρίσκονται μπροστά σε ένα απόλυτο αδιέξοδο και δεν υπάρχουν λύσεις.

Λύσεις υπάρχουν αλλά βρίσκονται έξω από το κυρίαρχο μοντέλο του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.

Αυτό το μοντέλο έχει φάει τα ψωμιά του, τώρα πια μόνο καταστροφή και βαρβαρότητα έχει να προσφέρει στους λαούς, γι΄ αυτό άλλωστε και το βλέπουμε να καταρρέει.

(...)

Απέναντι στην προσπάθεια κατατρομοκράτησης της κοινωνίας, και στις κραυγές για χρεωκοπία και κοινωνική καταστροφή, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταθέσει έγκαιρα την εναλλακτική του πρόταση.

Είναι μια πρόταση τεκμηριωμένη και ρεαλιστική.

Είναι όμως και κάτι παραπάνω.

Είναι η μοναδική διέξοδος που υπάρχει αυτή τη στιγμή για να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο της ύφεσης και ανοίξουμε ξανά την κοινωνική προοπτική.

Η πρόταση αυτή συνοψίζεται σε πέντε άξονες.

Άξονας πρώτος: Η οριστική απαλλαγή από τα Μνημόνια και από τον φαύλο κύκλο της ύφεσης.

Άξονας Δεύτερος: Η επιθετική αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Δηλαδή αυτό που η σημερινή κυβέρνηση αρνείται να κάνει, και το πληρώνει ολόκληρη η κοινωνία.

Άξονας Τρίτος: Η άμεση κοινωνικοποίηση του τραπεζικού τομέα, ο οποίος σήμερα χρηματοδοτείται και ενισχύεται από το κοινωνικό σύνολο.

Με τα πλεονεκτήματα που μας δίνουν οι τρεις πρώτοι άξονες, μπορεί να λειτουργήσει ο τέταρτος. Η εναλλακτική στρατηγική για την ανάπτυξη. Με επίκεντρο τις κοινωνικές ανάγκες και όχι τις διαθέσεις και τις κερδοσκοπικές προτεραιότητες του κεφαλαίου. Με ανασυγκρότηση των παραγωγικών κλάδων, επένδυση στην σταθερή και μόνιμη απασχόληση,  ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας. Αλλά το σημαντικό: όλα αυτά ενταγμένα σε μια ολοκληρωμένη επεξεργασία εναλλακτικής αναπτυξιακής στρατηγικής, με βάση τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας μας.

Τελευταίος άξονας αλλά εξαιρετικά καθοριστικός: Η οικοδόμηση μιας ασπίδας προστασίας των πιο αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων. Η προοδευτική αναδιανομή του πλούτου, η διασφάλιση των δημόσιων αγαθών και η διεύρυνση του κοινωνικού κράτους.

Υπάρχει λύση.

Δεν ξεχνάμε ότι η πάλη για ένα εναλλακτικό σχέδιο δεν εξαντλείται στα εθνικά πλαίσια.

Είναι πάλη για την ανατροπή της σημερινής νεοφιλελεύθερης αρχιτεκτονικής του ευρώ.

Είναι πάλη για την αλλαγή των συσχετισμών σε ολόκληρη την Ευρώπη.

 Είναι πάλη για την χειραφέτηση της Ευρώπης από το κεφάλαιο και τους κερδοσκόπους.

Είναι πάλη για μια νέα, δημοκρατική και κοινωνική Ευρώπη.

Και επομένως είναι πάλη που πρέπει να την δώσουμε χέρι χέρι με τους υπόλοιπους ευρωπαίους εργαζόμενους. Στην Πορτογαλία. Στην Ιρλανδία,. Στην Ισπανία και την Ιταλία. Στη Γαλλία και τη Γερμανία. Μαζί με τα αδελφά κόμματα του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Παντού.

Η δύναμή μας είναι στην ενότητα και την αλληλεγγύη. Όχι στον απομονωτισμό και την περιχαράκωση.

Μεσογαίας Νικόλαος: «Δεν αντέχουμε άλλα μέτρα. Ως εδώ». Ο Ιεράρχης κάνει λόγο για πολιτικές αποφάσεις που «έχουν τραυματίσει το ηθικό και την αξιοπρέπειά μας», Το Βήμα, 3/10/2011.

"Σε άλλο σημείο της εγκυκλίου του ο μητροπολίτης επισημαίνει: «Είναι αυτονόητο ότι δεν αντέχουμε άλλο. Δεν είναι υπερβολή αυτό. Πρέπει, όμως, να το πούμε. Να το φωνάξουμε στα αυτιά των αρμοδίων: "Ως εδώ! Δεν μπορούμε άλλο. Βρέστε άλλες λύσεις. Ίσως πιο δύσκολες, αλλά πιο αποδοτικές, πιο έξυπνες και σίγουρα πιο ανθρώπινες. Αν δεν μπορείτε, ομολογήστε την αδυναμία σας". Δεν είναι ντροπή να μην μπορεί κανείς. Είναι, όμως, απαράδεκτο να επιμένει στην ευθύνη της γενικευμένης καταστροφής μας. Μας φτιάξατε ένα κράτος που προσφέρει στον λαό πολύ λιγότερα από όσα του απαιτεί». Ιδιαίτερα μάλιστα σημειώνει: «Ήρθε η ώρα που πρέπει ο λαός να δείξει το διαμέτρημα της δύναμής του, να κάνει γνωστά τα όριά του. Ήρθε η ώρα όλοι μαζί να πάρουμε στα χέρια μας τις τύχες μας. Καιρός πλέον να ξεσηκωθούμε. Τα πάντα πρέπει να αλλάξουν. Και επειδή δεν θα τα αλλάξουν κάποιοι άλλοι, πρέπει να μπούμε στο παιχνίδι όλοι»".

Ποιός κερδίζει από την ελληνική κρίση, posted by Herr K, 30/9/2011.

"Η Γερμανία κερδίζει πάντως αρκετά, σύμφωνα με τη Γερμανική Συνομοσπονδία Συνδικάτων:

- O,2 δις ευρώ τόκους από τα δάνεια βάσει του μνημονίου (αφορά φυσικά τους τόκους μόνο του γερμανικού μεριδίου του δανείου)

- 18 δις ευρώ οικονομία τον τελευταίο 1,5 χρόνο διότι, λόγω της ελληνικής κυρίως κρίσης, αυξάνεται η ζήτηση για γερμανικά ομόλογα άρα πέφτει το επιτόκιό τους.

Αυτά χωρίς να συνυπολογίζουμε τα κέρδη από την αγορά (ξεπούλημα) της ελληνικής δημόσιας περιουσίας ή τα μελλοντικά κέρδη από τις ειδικές οικονομικές ζώνες που επιθυμεί η Γερμανία σε ελληνικό έδαφος ή τα κέρδη από την πράσινη ανάπτυξη ή τα κέρδη από τη χρήση της Ελλάδας ως ορμητήριο για τις αγορές της Ανατολικής Μεσογείου".

O προϋπολογισμός της παταγώδους αποτυχίας, από sofokleous10.gr 03/10/2011

Ας δούμε μία – μία τις αποτυχίες του:

Πρώτη και μεγαλύτερη αποτυχία η αδυναμία της κυβέρνησης να πιάσει το στόχο του ελλείμματος για το 2011. Για το τρέχον έτος προβλεπόταν έλλειμμα 17,1 δισ. ευρώ (7,8% του ΑΕΠ), το οποίο τελικά θα διαμορφωθεί σε 18,69 δισ. ευρώ (8,5% του ΑΕΠ). Για να καλύψει το φιάσκο της η κυβέρνηση επιστράτευσε τη δημιουργική λογιστική κι έτσι, όπως ακριβώς οι μετεξεταστέοι που ...πάνε για τον Σεπτέμβρη, ο Ευ. Βενιζέλος δήλωσε ότι οι δημοσιονομικοί στόχοι του 2011 θα κριθούν μαζί με αυτούς του 2012, θα αντιμετωπιστεί δηλαδή ενιαία η διετία. Στο τέλος της οποίας κατά τον αντιπρόεδρο, άγνωστο πως, θα εμφανιστεί πλεόνασμα. Η πρώτη αποτυχία λοιπόν είναι πως «ξέφυγε» το έλλειμμα.

Η δεύτερη αποτυχία είναι πως «ξέφυγε» και η πρόβλεψη για την εξέλιξη του ΑΕΠ. Για φέτος πρόβλεπαν μείωση του ΑΕΠ της τάξης του -3,8% (πρόβλεψη Ιουνίου) και η ύφεση θα φτάσει το -5,5%. Για το δε 2012 ενώ υπολόγιζαν επιστροφή στους θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, έστω και της τάξης του 0,6%, τελικά θα καταγραφεί ύφεση της τάξης του -2,5%. Ως αποτέλεσμα η, επίσημη πάντα, ανεργία από 15,2% φέτος θα φτάσει στο 16,4% το 2012. Η ανατροπή που σημειώθηκε στους ρυθμούς μεγέθυνσης, έχει όμως και συγκεκριμένα αποτελέσματα, τα οποία η κυβέρνηση μπορεί να μην τα ανέφερε καν, δεν συνέβη το ίδιο όμως και με τους Γερμανούς. Έγραφε έτσι η ηλεκτρονική έκδοση του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel λίγες ώρες μετά τις δηλώσεις του Ευ. Βενιζέλου: «Τα νέα νούμερα είναι ιδιαίτερα δυσοίωνα δεδομένου ότι οι ηγέτες της ΕΕ όταν συμφώνησαν τον Ιούλη σε ένα δεύτερο πακέτο διάσωσης για την Ελλάδα, υπέθεταν ένα ποσοστό μεγέθυνσης της τάξης του 0,6%. Με την ύφεση τώρα να συνεχίζεται για τουλάχιστον ένα χρόνο ακόμη, η χώρα θα χρειαστεί πιθανότατα σημαντικά μεγαλύτερη χρηματοδότηση»... Οι τίτλοι δε του άρθρου ήταν: «Κακά νέα από την Αθήνα, Τα στοιχεία του ελληνικού προϋπολογισμού περιπλέκουν τις προσπάθειες διάσωσης». Καμιά σχέση δηλαδή με το κλίμα εφησυχασμού που καλλιέργησε η κυβέρνηση.

Η τρίτη και πιο κραυγαλέα αποτυχία σχετίζεται με τις προβλέψεις για φορολογικά έσοδα. Την ίδια στιγμή που οι έμμεσοι φόροι θα κινηθούν στα ίδια επίπεδα με φέτος (παρά την γενναία αύξηση των συντελεστών του ΦΠΑ) και ο φόρος εισοδήματος νομικών προσώπων το 2012 σε σχέση με φέτος θα μειωθεί κατά 22%, ο φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων θα αυξηθεί κατά 27,5%. Στην πραγματικότητα δηλαδή το μόνο φορολογικό έσοδο το οποίο θα αυξηθεί θα είναι οι φόροι που πληρώνουν τα φυσικά πρόσωπα, που σαν ψάρια πιασμένα στα δίχτυα της εφορίας, αδυνατούν να ξεφύγουν, υπομένοντας την μια αυθαίρετη επιβάρυνση μετά την άλλη. Αξίζει ωστόσο να ειπωθεί πως ούτε κι αυτά τα έσοδα πρόκειται να πιαστούν λόγω του ότι η φοροδοτική ικανότητα των πολιτών έχει αγγίξει το κόκκινο κι επίσης λόγω της απήχησης που συναντά το κίνημα «δεν πληρώνω» από τη στιγμή που επεκτάθηκε και στην εφορία.

Η τέταρτη και κορυφαία αποτυχία αφορά την εξέλιξη του δημόσιου χρέους και των χρημάτων που θα πληρωθούν για τόκους. Τη στιγμή που το κονδύλι των αποδοχών και συντάξεων θα μειωθεί κατά 5,8% (φθάνοντας τα 20,47 δισ. ευρώ μετά τις δεκάδες χιλιάδες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων) και το κονδύλι της ασφάλισης, περίθαλψης και κοινωνικής προστασίας θα μειωθεί κατά 9% τα χρήματα που θα δοθούν για τόκους θα αυξηθούν κατά 9,8%, όπως φαίνεται και στον πίνακα που παραθέτουμε! Οι μόνοι δηλαδή που θα χαρούν από τον προϋπολογισμό θα είναι οι τοκιστές. Στους πιστωτές θα κατευθυνθεί το 8,3% του προϋπολογισμού, σηματοδοτώντας μια πρωτοφανή για πρόσφατα χρονικά μεταβίβαση πλούτου από την κοινωνία στην λεγόμενη «αργόσχολη τάξη».

Wall Street protesters hope to plant seeds of a national cause, The Washington Post, 4/10/2011.

"Brought together by outlets such as Twitter and Facebook, participants hope the New York protests can plant the seeds of a permanent national movement. The site www. occupytogether.org serves as a clearinghouse for information on the movement and includes a list of events around the country.  The primary theme is that corporate capitalists, backed by corrupt politicians, have tipped the balance of the economic system too far in favor of the powerful, thus condemning the regular guy to a sea of debt and little opportunity. As one sign put it: “The loan shark ate my world.” “The American dream is dead or dying,” said Max Richmond, 26, a New York City-based carpenter from Millerton, N.Y. “Four or five weeks ago, I was just another apathetic, defeatist member of my generation. Being here, I’m not. We were all just waiting for something like this to happen.”".

Stony Places:

(My Wall in Snow, Chilmark, Massachusetts, 15 February 2003)

Kapitalismus in der Reichtumsfalle. Mehr Schulden statt mehr Wohlstand – das Wirtschaftssystem, wie wir es kennen, funktioniert nicht mehr gut. Warum es sich lohnt, nach Alternativen zu fragen, von Wolfgang Uchatius, Die Zeit, 11/11/2011.

"Es gibt einen Geldbetrag, der das sehr gut veranschaulicht: 381 Milliarden Euro. Er beziffert den Zuwachs des deutschen Bruttoinlandsprodukts in den Jahren 2000 bis 2007, also noch vor Beginn der Finanzkrise, ermittelt vom Statistischen Bundesamt. Umgerechnet auf die 82 Millionen Bundesbürger bedeutet das: Das Einkommen des durchschnittlichen Deutschen ist in diesen Jahren um 4.646 Euro gestiegen. Das ist weniger als früher, aber man soll ja nicht gierig sein. 4.646 Euro, davon kann man sich schon ein paar weitere Dinge kaufen. Die wahre Bedeutung der 381 Milliarden erschließt sich erst, wenn man sie mit einer zweiten Zahl vergleicht. Sie beziffert den Zuwachs der deutschen Staatsverschuldung in den Jahren 2000 bis 2007. Diese zweite Zahl lautet ebenfalls: 381 Milliarden Euro. Schon im Deutschland vor der Krise wurde der neue Wohlstand also durch neue Schulden erkauft. Man hat ihn sich geborgt. Das Wachstum ist ein Scheinwachstum. Die deutsche Wirtschaftsmaschine läuft, aber sie dreht leer".

Pour les marchés, la dette française est de moins en moins un placement sans risque, par Clement Lacombe, Le Monde, 11/11/2011.

"Mais si les tensions ne s'apaisent pas, les marchés risquent de partir à la recherche d'une nouvelle cible. "Après l'Italie, on peut imaginer que ce soit l'Espagne ou la Belgique, note M. Mourier, et pourquoi pas la France", dont le secteur bancaire est aujourd'hui le plus exposé à la dette italienne. Mais le creusement du spread signifie aussi que la France est jaugée sur sa capacité à améliorer ses finances publiques et préserver son Aaa. Le tout dans un environnement économique très incertain : mercredi, la Banque de France a indiqué prévoir une croissance nulle au quatrième trimestre. "Au-delà de trois mois, personne ne voit plus grand-chose", juge M. Mourier. Lundi, Paris a aussi présenté un nouveau plan de rigueur, destiné à assurer le retour à l'équilibre des comptes publics en 2016. Un plan suffisant pour garder sa note AAA et rassurer les marchés ? "Avec ces mesures, la France gardera cette fois-ci sa note maximale, juge M. Touati. Mais la question n'est plus de savoir si la France perdra son AAA, mais quand.""La France a de facto perdu son triple A", explique de son côté l'économiste Jacques Attali au quotidien La Tribune jeudi. Et d'ajouter, tout en appelant à de plus fortes hausses d'impôt : "Inutile de s'acharner sur cette note."

Ο Μόσκοβος και ο Εφραίμ, του Μανώλη Βαρδή, 28/12/2011

Έχω και σε άλλες περιπτώσεις κάνει λόγο για την ιδεολογική καθήλωση μίας εξουσιαστικής ομάδας στην Ελλάδα, διαφωνώντας ίσως με πολλούς που πίσω από τους «μνημονιακούς» βλέπουν μόνο ξένα συμφέροντα και μυστικές υπηρεσίες. Η περίπτωση Εφραίμ πιστοποιεί αυτή την πραγματικότητα έτι περαιτέρω. Στο βάθος της κρίσης και του μνημονίου κακά τα ψέμματα μιλάμε για δύο Ελλάδες .

Όσο θα θέλαμε κάποιοι από εμάς να δούμε κοινωνικές επαναστάσεις και πολιτικές αφυπνίσεις, φαίνεται ότι η όξυνση θα περνάει ολοένα και περισσότερο μέσα από άλλες ατραπούς. Είναι το μετα- μοντέρνο σύμπαν αυτό που χαρακτηρίζει το «κοινωνικό»: αυτό το τελευταίο θα εξεγείρεται από ζητήματα που δεν τραβούν εύκολα το μάτι όπως η σύλληψη του Εφραίμ ή οι μανιώδεις επιθέσεις στον δολοφόνο σκυλιών στην Ευελπίδων , που προκαλούν έκπληξη ακόμα και στην Αστυνομία για τη συγκέντρωση κόσμου και τη μαχητικότητά τους.

Δεν τα αξιολογώ το ίδιο. Δείχνουν όμως πόσο κάποια «περιθωριακά» ζητήματα ανοίγουν ασκούς του Αιόλου σε έναν χειμαζόμενο και σε απόγνωση λαό. Αυτή η πραγματικότητα ίσως στο μέλλον δώσει και το τελειωτικό χτύπημα στην όποια μεθόδευση δεν την λάβει σοβαρά υπόψη της.

Επανέρχομαι λοιπόν στη σύλληψη Εφραίμ. Στο σημείο αυτό είναι σαφές ότι εμπλέκονται αντιμαχόμενες ομαδοποιήσεις συμφερόντων. Η εξουσιαστική ομάδα (χρησιμοποιώ τον όρο για να περιγράψω μία αντίληψη-ιδεολογία, η οποία κινεί τα νήματα διακομματικά σε θέσεις εξουσίας, είτε του κράτους είτε των ΜΜΕ είτε των Πανεπιστημίων) των «εκσυγχρονιστών»- που εσχάτως είναι και «μνημονιακοί»-, ακριβώς επειδή στερείται ρεαλισμού στη διαχείριση της ισχύος της, εύκολα παραθεωρεί την μετα- μοντέρνα διάσταση του «κοινωνικού», για την οποία μίλησα πιο πάνω, και διολισθαίνει σε μεθόδους που δυνητικά μπορεί να την κατατροπώσουν. Η σύλληψη unfair του εν γένει «ύποπτου» Εφραίμ θα συσπειρώσει έναν κόσμο, που αναζητεί στηρίγματα όπου μπορεί. Η συσχέτιση του Εφραίμ με τον ρωσικό παράγοντα και το Άγιο Όρος ανοίγει την πόρτα όχι μόνο σε πιθανές αντιδράσεις του λαού, αλλά και προσφέρει μοναδική ευκαιρία στη Ρωσία να παίξει το χαρτί της γεωπολιτικής της γοητείας- πολύ περισσότερο καθώς προβάλλει σαν αντίπαλο δέος μίας «επονείδιστης» παγκοσμιοποίησης των αγορών τύπου Ευρωπαϊκής Ένωσης ή ΗΠΑ-και μέσω της εξαργύρωσης αυτής της γοητείας, να βάλει πόδι σε εδάφη συμβολικής ισχύος της ελληνικής Εκκλησίας.

Το «δυτικόφιλο» Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης αποφάσισε να λύσει τις χρόνιες διαφορές του με το Άγιο Όρος και τη Μόσχα στο «ξέφραγο αμπέλι» των μαθητευόμενων μάγων της ελληνικής Πολιτείας. Ποντάρει στην προαναφερθείσα εξουσιαστική ομάδα, που όμως είναι αρκετά αδύναμη και χωρίς λαϊκά ερείσματα για να σηκώσει αυτό το βάρος. Το αποτέλεσμα θα είναι βραχυπρόθεσμα μία ακόμη πόλωση κοινωνικών ομάδων και σε μακροπρόθεσμο επίπεδο η απώλεια της συμβολικής όσο και πραγματικής ισχύος του Αγίου Όρους. Ακόμα χειρότερα καθώς τα «ελληνικά αντισώματα», που υπήρχαν σε ανάλογες απόπειρες τους προηγούμενους αιώνες, έχουν ριζικά «μετα- μοντερνικοποιηθεί» (ας μου επιτραπεί ο κακολογισμός), εγκαταλείποντας ένθεν κακείθεν κάθε γεωπολιτική προοπτική.

Είμαι αναφανδόν κατά κάθε «εκσυγχρονιστικής» απόπειρας να συλληφθούν υποκριτικά αγιορείτες μοναχοί και παπάδες, και μάλιστα μ’ αυτόν τον τρόπο. Όμως δεν παραβλέπω και τους κινδύνους που μακροπρόθεσμα ανοίγονται με την carte blanche πρόσδεση στο άρμα της ρωσικής επιρροής, έστω και στο όνομα της πατρίδας, της θρησκείας ή των προφητειών Παϊσίου.

YΓ: To KKE και ο Συνασπισμός ανακάλυψαν από το μηδέν την ανεξαρτησία των θεσμών της ελληνικής Πολιτείας, βλέπε ΚΚΕ: Απαράδεκτη η παρέμβαση της Ρωσίας στην υπόθεση Εφραίμ και ΣΥΡΙΖΑ: Πάνε να "βγάλουν λάδι" και τον Εφραίμ.

Περαιτέρω και ουσιωδώς:

Μαμαλάκης Ἰ. Π., Τὸ Ἅγιον Ὄρος (Ἄθως) διὰ μέσου τῶν αἰώνων, Ἑταιρεία Μακεδονικῶν Σπουδῶν [Σειρά: «Μακεδονικὴ Βιβλιοθήκη, ἀριθμ. 33], Θεσσαλονίκη 1971, όπου και η παλαιότερη σχετική με το θέμα βιβλιογραφία.

Gerd Lora A., Ruskij Afon, 1878-1914 gg. Očerki cerkovno-političkoj istorii, izdatelstvo “Indrik” [Serija: “Russkij Afon”], Moskva 2010, όπου και η παλαιότερη σχετική με το θέμα βιβλιογραφία.

[Μετάφραση: Gerd Lora A., Ο ρωσικός Άθωνας, 1878-1914. Μελέτες εκκλησιαστικο-πολιτικής ιστορίας, εκδόσεις “Indrik” [Σειρά: “Ο ρωσικός Άθωνας”], Μόσχα 2010, όπου και η παλαιότερη σχετική με το θέμα ρωσική βιβλιογραφία και ενδεικτικό υλικό από ανέκδοτες ρωσικές πηγές-αρχεία.

Η Βιστωνίδα δεν είναι στη Ρωσία, Η Αυγή 28/12/2011

Δύο χρόνια φαίνεται πως είναι η προθεσμία παραγραφής των σκανδάλων. Όχι επί της διαδικασίας, αλλά επί της ουσίας. Αν ανατρέξει κανείς στην επικαιρότητα πριν από δύο χρόνια, θα διαπιστώσει πως επί έξι μήνες η χώρα δεν ασχολείτο με την κρίση, αλλά με το Βατοπέδι. Η κυβέρνηση Καραμανλή, στη λαϊκή συνείδηση τουλάχιστον, έπεσε από το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Ο πολιτικός διάλογος επικεντρωνόταν επί εβδομάδες αποκλειστικά στο Βατοπέδι. Ουδείς αμφέβαλλε τότε πως το Βατοπέδι ήταν "η μητέρα όλων των σκανδάλων".

Τα πιο χοντρά τα λέγανε οι ίδιοι οι νεοδημοκράτες ελεεινολογώντας τον Ρουσόπουλο και τον Καραμανλή. Ο δε Καρατζαφέρης δήλωνε πως "οι δύο αυτοί κύριοι (Εφραίμ και Αρσένιος) πρέπει να περάσουν, από τα κελιά του μοναστηρίου, στα κελιά των φυλακών". Δυο χρόνια μετά, το σκάνδαλο έχει (φυσικά) παραγραφεί.

Για τη Ν.Δ., επισήμως, σκάνδαλο δεν υπήρξε. Οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, επί των ημερών του οποίου άρχισε η ιερά πανήγυρις, "αθώωσαν" με την ψήφο του στη Βουλή τους κ. Ρουσόπουλο και Βουλγαράκη. Υπό το πρίσμα αυτό είναι πραγματικά απορίας άξιο πώς φτάσαμε στην προφυλάκιση του Εφραίμ. Εδώ κουκουλώσαμε κοτζάμ Ζίμενς και υποβρύχια, στο Βατοπέδι θα κωλώσουμε, που είναι και "εσωτερικό θέμα"; Το κατά πόσον είναι καθαρά εσωτερικό θέμα, βέβαια, με βάση την εξέλιξη των πραγμάτων, εξετάζεται.

Η ρωσική παρέμβαση περιπλέκει τα πράγματα, δίνει μια νότα γεωπολιτικής ίντριγκας στο σκάνδαλο και μια διεθνή αίγλη, αν μη τι άλλο. Είναι και τα φράγκα πολλά, τόσα ώστε δεν είναι δύσκολο να συγκεντρώσουν διεθνή και εγχώρια αλληλεγγύη και συμπαράσταση.

Μέσα απ' όλο αυτό το μπέρδεμα πρέπει να κρατήσουμε την ουσία του σκανδάλου του Βατοπεδίου, η οποία είναι πως αντιμετωπίζεται πλέον ως ένα απλό δυσάρεστο περιστατικό. Ένα "περιστατικό", όμως, που περιγράφει ως "case study" μια τυπική περίπτωση συνεργασίας του δικομματικού κράτους και του εκκλησιαστικού παρακράτους για τη διασπάθιση της δημόσιας περιουσίας.

Εκσυγχρονιστές του ΔΝΤ εναντίον … οπισθοδρομικής Οροθοδοξίας!, από antinews.gr 29/12/2011

Όταν η πολιτική ηγεσία, οι υπάλληλοι του κράτους καθώς και κάποιοι επιφανείς νομικοί έκλειναν το διφορούμενο deal με το μοναστήρι, οι μεν πολιτικοί ήταν παπαδοπαίδια, οι κρατικοί υπάλληλοι διεφθαρμένοι του κερατά και οι νομικοί σκουπίδια.  Όταν έρχεται κανέναςεμίρης να κάνει κανένα μούφα – deal για τραπεζικές συγχωνεύσεις, Ελληνικό ή χρυσορυχεία,οι πολιτικοί σώζουν το έθνος, οι κρατικοί υπάλληλοι κάνουν fast track και οι νομικοί είναι γάτες.

Και βέβαια είναι λογικό από τη μία πλευρά να συντάσσονται οι πολέμιοι της εκκλησίας, οι άθεοι, οι προοδευτικοί άνθρωποι βρε παιδί μου, και ο ΣΥΡΙΖΑ να τρίβει τα χέρια του και ήδη να ονειρεύεται μια Ελλάδα απελευθερωμένη από τον αβάσταχτο ζυγό του ράσου.  Από την άλλη συντάσσονται υπέρμαχοι της παράδοσης,  άνθρωποι με έντονο θρησκευτικό συναίσθημα και αρχές διαφορετικού επιπέδου και προτεραιοτήτων από τους πρώτους, ακόμα και οι γνωστοί γραφικοί, είτε από την ακροδεξιά, είτε από τις φανατικές παραθρησκευτικές οργανώσεις. Δε θέλει και πολύ να γίνει το μπαμ.

Στη μέση, αποστασιοποιημένοι και τελικά αποσβολωμένοι, βρίσκονται νηφάλιοι πολίτες που ενδεχομένως δεν τους πολυενδιαφέρει το ζήτημα, δε χτυπά κάποιες ευαίσθητες χορδές τους και αναρωτιούνται:

Τι τις θέλατε βρε παιδιά χρονιάρες μέρες τις δικαστικές ταρζανιές;  Δε σας έφταναν όλα τα υπόλοιπα;  Ή μήπως τελικά εκεί στοχεύατε;

Και κλείνω με ένα ανέκδοτο από το χωριό του Δαναού:

Έκανε λέει στο χωριό συγκέντρωση διαμαρτυρίας το ΚΚΕ, για να φύγουν οι αμερικανικές βάσεις.  Καθότι ο συγκεκριμένος τόπος υπήρξε άντρο ανταρτών και κόκκινο για πολλά χρόνια, το μπλοκ ήταν στιβαρό και πολυπληθές και η συγκέντρωση είχε αυτό που λέμε παλμό.

Δυο μπαρμπάδες καθόταν στο καφενείο και σχολίαζαν.  Λέει ο ένας:

‘’Τι ρε τις βάσεις του θανάτου θα διώξετε, εδώ τόσα χρόνια δεν είστε ικανοί να διώξετε από το χωριό τα γρούνια του Βασίλα, που μας έχουν ζαλίσει στη βρώμα’’

 εν τω μεταξύ...

Greek economic crisis turns tragic for children abandoned by their families, by Helen Smith, The Guardian 28/12/2011

As Greece prepares to endure a fifth consecutive year of recession, as the crisis extends its reach, as cuts take their toll, as poverty deepens and unemployment climbs, evidence is mounting that society is tearing at the seams.

Like the middle class, society's great connector, families are beginning to unravel under the weight of a crisis that, with no end in sight, is as much human as it is financial.

Tell-tale signs abound that in its quest to beat off bankruptcy, Greece is being hollowed out, a little more, with each passing day.

"People are going hungry, families are breaking up, instances are mounting of mothers and fathers no longer being able to bring up their own kids," said Ilias Ilioupolis, general secretary of the civil servants' union ADEDY. "Until now there has been a conspiracy of silence around the tragic effects of the austerity measures the IMF and EU are asking us to take."

From cases of newborn babies wrapped in swaddling and dumped on the doorsteps of clinics, to children being offloaded on charities and put in foster care, the nation's struggle to pay off its debts is assuming dramatic proportions, even if officials insist that the belt-tightening and structural reforms will eventually change the EU's most uncompetitive economy for the better.

Άτταλος Γ, από sleeping village, 27/11/2011

Επί τη ευκαιρία της ονομαστικής εορτής (Manuel) ενεπλάκην σε συζήτηση με αντικομμουνίστρια θεία και οπορτουνίστρια φίλη σχετικά με το φλέγον ζήτημα της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας. Έπρεπε να μπούμε στην ΕΟΚ; Και καλά, μπήκαμε, έπρεπε όμως να συνεχίσουμε και στην Ε.Ε. με το Μάαστριχτ; Και πες ότι συνεχίσαμε, έπρεπε να κάνουμε και upgrade με ευρώ; Η κουβέντα βέβαια περιεστράφη και γύρω από τις ευθύνες του Ανδρέα, το ρόλο του Σημίτη, την "Ευρώπη των Λαών" των ανανεωτών αριστερών κ.λπ. Η αλήθεια είναι ότι τα ΄χω λίγο μπερδεμένα στο κεφάλι μου, αφού όταν φτάσαμε στην προοπτική κατάρρευσης της ευρωζώνης, εγώ είχα φτάσει στο δεύτερο μπουκάλι Αγιωργίτικο , ενώ αδυνατούσα να αρθρώσω επιχείρημα έμπλεος οινοπνεύματος και παλιάς καλής κομμουνιστικής οργής. Τώρα όμως που ξημέρωσε, νιώθω την ανάγκη να πω τα παρακάτω.

Όταν ο βασιλιάς της Περγάμου Άτταλος κληροδότησε το κράτος του στη Ρώμη, δε νομίζω ότι έπραξε καλά ή κακά, παρ΄ όλο που, όταν διαβάζουμε περί αυτού, απορούμε για μια τόσο παράξενη διαθήκη. Ορισμένοι ηλίθιοι εθνικιστές μπορεί να μιλήσουν για προδοσία, με την ταύτιση της κρατικής οντότητας της Περγάμου με την ιδεοληψία τους περί "εθνικού κράτους". Κάποιοι άλλοι, πιο σοβαροί, προφανώς, μπορεί να αναφερθούν στις εξαρτήσεις του Άτταλου από τη ρωμαϊκή ισχύ, που του επέβαλε μια τέτοια διαθήκη. Οι συμπεριφοριστές δε, μπορεί να προσγράψουν την ενέργεια στην ψυχολογική εξάρτηση του Άτταλου από τη ρωμαϊκή προστασία και την ανάγκη να ανταποδώσει με μια τέτοια προσφορά, που διασφάλιζε ταυτόχρονα το μέλλον των υπηκόων του - ήταν και ψυχοπονιάρικο αγόρι, υπεύθυνος ηγεμών, θα σου πούνε. Τι ισχύει; Έχει σημασία; Άτταλος πέθανε, Πέργαμος επαρχία Ρώμης, Pax Romana, end of the story - happy end.

Ελλάδα: Μπήκε ΕΟΚ, ξεφάντωσε με ΜΟΠ, Πακέτα Ντελόρ, επιδοτήσεις για το τίποτα, ευρώ, χρεοκόπησε και πάει ντουγρού για το χειμώνα του ΄41-΄42. Αν συμβεί το τελευταίο, η λεγόμενη αναγκαιότητα της ιστορίας δε θα έχει το αποτέλεσμα της Περγάμου. Όλα κρίνονται (και πληρώνονται) εκ του αποτελέσματος.

EU warns wasting environmental resources could spark new recession, by Fiona Harvey, The Guardian 29/12/2011

The overuse and waste of valuable natural resources is threatening to produce a fresh economic crisis, the European Union's environment chief has warned.

Janez Potočnik, the EU commissioner for the environment, linked the current economic crisis gripping the eurozone with potential future crises driven by price spikes in key resources, including energy and raw materials.

"It's very difficult to imagine [lifting Europe out of recession] without growth, and very difficult to imagine growth without competitiveness, and very difficult to be competitive without resource efficiency."

Unless consumers and businesses take action to use resources more efficiently – from energy and water to food and waste, and raw materials such as precious metals – then their increasing scarcity, rising prices and today's wasteful methods of using them will drive up costs yet further and reduce Europe's standard of living, Potočnik warned.

He said: "We have simply no choice. We have to use what we have more efficiently, or we will fail to compete. Resource efficiency is a real competitiveness issue for European companies."

Some European regulations will have to be altered in order to ensure the efficient use of energy, water and raw materials, and to protect the natural environment.

Potočnik gave notice that his department was scouring through existing regulations and proposed new ones in order to ensure that none would encourage resources to be used profligately, and to safeguard the EU's natural resources for the future.

The stark warning highlighted the increasing scarcity and rising price of some key resources, including energy and water, but also food and raw materials from metals, ores and minerals.

Although most of the west is still mired in economic woes, much of the developing world including rapidly emerging economies such as China and India are forging ahead financially, and as a consequence are consuming a far greater share of the world's resources.

The current economic models used by businesses and governments have failed so far to take this rapid change into account, and one of the associated problems is that many business models are predicated on cheap resources and an inefficient use of raw materials and energy.

Το μέγα ζητούμενο: Ο λαός! Θα έπρεπε;

του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Από σήμερα το πρωί, ολοένα και πιο πολύ ακούγεται ότι ο Σαμαράς «τελείωσε» πολιτικά ή μάλλον τον «τέλειωσαν». Ακούγεται από δεξιούς και αριστερούς, που μάλλον σημαίνει ότι «πόνταραν» πολλοί στην σθεναρή του στάση.

Η αλήθεια είναι ότι μόνο καλά δεν προοιωνίζει το «κάψιμο» μίας διεξόδου εκτόνωσης της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Και αυτό θα φανερωθεί όταν σκληρύνουν ακόμα περισσότερο οι καταστάσεις και οι δρόμοι πάρουν στ’ αλήθεια φωτιά.

Όμως τί μπορεί να περιμένει κανείς από τον αρχηγό της αντιπολίτευσης και το κόμμα του; Eδώ, ας μου επιτραπεί να περιοδολογήσω σε κάπως θεωρητικά πεδία. Μέχρι νεωτέρας, το εκρηκτικό μείγμα αντίστασης εξακολουθεί να παραμένει η σύζευξη «εθνικού και ταξικού». Όταν συνδυάζονται αυτά τα δύο, όχι αναγκαστικά ακέραια και αμιγή, τα πράγματα είναι δύσκολα για την «εξουσία».

Στην περίπτωση της αριστεράς (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και άλλοι) το «ταξικό»- λίγο ως πολύ, καθάριο ή μεταμοντέρνο- επικαθορίζει το «εθνικό», αυτό πρακτικά σημαίνει ότι, σε συνθήκες απομείωσης της εθνικής κυριαρχίας από οικονομική υποδούλωση στον τούρμπο-καπιταλισμό, δεν μπορεί ο πολίτης με εθνικές ευαισθησίες να στραφεί εύκολα προς την αριστερά, όταν αυτή εξακολουθεί να ευαγγελίζεται ένα ανθρωπολογικό και πολιτιστικό μοντέλο, που, σωστά ή λάθος, χρεώνεται σ’ αυτόν τον καπιταλισμό (δεν μπορεί οι Πακιστανοί και οι Αφγανοί να είναι αδέλφια μας και ταυτόχρονα να μιλάς με όρους εθνικής κυριαρχίας, για παράδειγμα).

Από την άλλη, στην περίπτωση της «πατριωτικής δεξιάς» τύπου Σαμαρά η ατζέντα της εθνικής αξιοπρέπειας, καθώς παραγνωρίζει τις συστημικές αδυναμίες του νέου καπιταλισμού, εξαντλείται σε μάχες οπισθοφυλακών. Αφού όμως υποχωρήσεις την πρώτη φορά, θα ακολουθήσουν και οι άλλες. Είναι πολύ δύσκολο να ακροβατείς συνεχώς, στην προσπάθεια σου να ικανοποιήσεις ένα ετερόκλιτο μείγμα μικροαστών ψηφοφόρων. Μέχρι εδώ είναι τα «ελαφρυντικά» της στάσης Σαμαρά, πολύ περισσότερο καθώς το διεθνές περιβάλλον είναι ασφυκτικό και επιθετικό, ακόμα δε περισσότερο καθώς κινείσαι σε ένα περιβάλλον κοινοβουλευτικής δημοκρατίας (οπότε και η λύση της δικτατορίας δεν υπάρχει-αναφορά σε συγκρίσεις με Μεταξά και Ελ. Βενιζέλο).

Περνάμε τώρα στις ευθύνες. Κατ’ αρχήν και πάνω απ’ όλα ένας ηγέτης δεν είναι διαχειριστής εσόδων- εξόδων, είναι αυτός που ενώ γνωρίζει την κοινωνική πραγματικότητα, ρισκάρει (εξού και η τραγική του μοναξιά). Αλλά εάν αυτό ακούγεται κάπως ρομαντικό και φιλολογικό, θα μπορούσε ο Σαμαράς να προσπαθήσει τουλάχιστον να διαμορφώσει μία εθνική αναγέννηση. Αντί να παίζει πολιτικό πόκερ, θα μπορούσε να μιλήσει για το πως και γιατί οι μεγα-συστημικές κρίσεις του καπιταλισμού χτυπούν τη μικρή μας χώρα, για ποιό λόγο αυτές οι κρίσεις ερμηνεύονται από ξένους και εγχώριους σαν προπατορικά αμαρτήματα της Ελλάδας, σε ποιά βάση μπορεί να ξεκινήσει η κοινωνική και εθνική επανάσταση (αναφορά στις κοινωνικές και ιδεολογικές αδυναμίες του μέσου Έλληνα), πώς μπορούν να συναφθούν συμμαχίες με κοινωνικά στρώματα, που γκρεμίζονται περιθωριοποιημένα και άχρηστα.

Η ιδεολογία (με την ευρύτερη σημασία της) πάντα προηγείται και πάντα κατισχύει της μικρο-πολιτικής. Εκεί δεν δόθηκε κανένας αγώνας. Αντ’ αυτών διαγωνισμός για το ποιά κυβέρνηση μπορεί να μειώσει πιο αποτελεσματικά το κράτος, ποιούς φόρους να γλυτώσουμε και κάτι αοριστολογίες για το ποιό είναι το ευρωπαϊκό συμφέρον. Οι εποχές δεν είναι ανεκτικές πλέον, από πάνω και από κάτω. «Από πάνω» φάνηκε το εύθραστο του πράγματος από τη συνέντευξη-διαπιστευτήρια του Λαζαρίδη στον Παπαχελά (όπως είχα και τότε επισημάνει), «από κάτω» θα φανεί από την απογοήτευση και εξορία των ανθρώπων που θα μπορούσαν να τον στηρίξουν.

Δεν αρκεί να είναι κανείς «πατριώτης». Διότι και οι αντίπαλοι τον πατριωτισμό επισείουν. Ούτε αρκεί να βυσοδομεί κανείς εναντίον των «πρακτορικών κέντρων», μέσα και έξω, διότι όταν θα έλθει η ώρα της κρίσης και δεν έχεις τίποτε άλλο να πεις, τότε θα γίνεις και εσύ «πράκτορας». Όταν έχεις το «εργαλείο» της εθνικής πολιτικής, πρέπει να είσαι άξιος γι’ αυτό. Ο Σαμαράς θα υποστεί τις ευθύνες που κατά έναν άδικο, αλλά απόλυτα ρεαλιστικό και αναπόφευκτο τρόπο, δεν θα αποζητηθούν πλήρως ούτε από το ΠΑΣΟΚ ούτε από την αριστερά.

Θα μπορούσε να αντιτάξει κανείς ότι με τέτοιον λαό και τέτοιους συμμάχους, και πάλι καλά. Με την ίδια έννοια λοιπόν, καλύτερα να παίρνει πρέζα κανείς και να αυτοκτονεί απ’ το να θυσιάζεται ηρωϊκά στη μάχη.

Απογοήτευση για μένα δεν υπάρχει. Ίσα ίσα που οι τελευταίες εξελίξεις ξεκαθαρίζουν τα «μέτωπα» στο εσωτερικό της χώρας. Οι μάσκες τινί τρόπω έπεσαν. Αναμένουμε τα σκουπιδιάρικα της Ιστορίας να τις μαζέψουν.

Κριαράς: Βρισκόμαστε στον πάτο... θα ήθελα να έχω πεθάνει «Λειτουργήσαμε όλοι κατά το χειρότερο δυνατό τρόπο», Ελευθεροτυπία, 7/11/2011.

Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ., του Ρούσου Βρανά, Τα Νέα, 7/11/2011.

"«Η δημοκρατία...... έγινε σκουπίδι», ήταν τις προάλλες ο κύριος τίτλος της εφημερίδας «Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε». Και εξέφραζε επακριβώς την πεποίθηση της ολιγαρχίας του χρήματος ότι η δημοκρατία είναι ασύμβατη με την ανάγκη της να εισπράττει όλα όσα της οφείλουν οι υπερχρεωμένες χώρες, έστω και αν χρειαστεί να ξεπουληθούν γι' αυτό. Δεν μπορείς να έχεις δημοκρατία, όταν τα χρέη σου ξεπερνούν τη δυνατότητά σου να τα εξοφλήσεις. Επειδή τότε μπαίνει στη μέση το ΔΝΤ και επιβάλλει λιτότητα, όπως ακριβώς έκανε στις τριτοκοσμικές χώρες. Αυτό διακυβεύεται σήμερα στην Ευρώπη: οι λαοί της καλούνται να αποφασίσουν αν οι χώρες τους θα παραμείνουν δημοκρατικές ή αν θα αποδεχτούν να κυβερνώνται από ευρωκράτες και κουίσλινγκ που βρίσκονται στην υπηρεσία αυτής της ολιγαρχίας. Η περίπτωση της Ισπανίας είναι χαρακτηριστική. Αν στις προσεχείς εκλογές ο ισπανικός λαός εκλέξει μια κυβέρνηση με πρόγραμμα να κάνει δημόσιες δαπάνες, αυτή θα θεωρηθεί παράνομη, επειδή το ευρωπαϊκό διευθυντήριο εξανάγκασε την απερχόμενη κυβέρνηση να απαγορεύσει συνταγματικά τα ελλείμματα. Μια δυσάρεστη...... αλήθεια αναδύεται μέσα από το ετοιμόρροπο οικοδόμημα του οικονομικού συστήματος: πως η δημοκρατία γίνεται σήμερα ανεκτή μόνο στον βαθμό που αυτή δεν απειλεί τις αγορές που εκτρέφουν το τραπεζικό και πολιτικό κατεστημένο. Μόλις τις απειλήσει, γίνεται ένας θανάσιμος κίνδυνος που πρέπει να αποσοβηθεί, έστω και με την εκτροπή. Οι τραπεζίτες που δάνεισαν τις υπερχρεωμένες χώρες θεωρώντας ότι οι επενδύσεις τους θα ήταν επικερδείς, σήμερα παρουσιάζονται σαν θύματα που πρέπει να σωθούν από τους οφειλέτες τους. Ομως κανείς δεν τους έβαλε το πιστόλι στον κρόταφο για να τους αναγκάσει να δανείσουν αυτές τις χώρες ή να αγοράσουν τα ομόλογά τους. Για να πάρουν πίσω τα λεφτά τους, οι δανειστές και οι πολιτικοί τους ξεθάβουν πτώματα και ανακαλούν φαντάσματα από τα πιο σκοτεινά βάθη της Ιστορίας. «Ο εικοστός αιώνας άρχισε από μια μικρή βαλκανική χώρα που τίναξε στον αέρα τον κόσμο», γράφουν οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». «Η Ιστορία δεν πρέπει να επιτρέψει να επαναληφθεί αυτό στον εικοστό πρώτο αιώνα». Και η Καγκελάριος Μέρκελ δηλώνει ασύστολα στο Ράιχσταγκ: «Κανείς δεν θα πρέπει να θεωρεί δεδομένα άλλα πενήντα χρόνια ειρήνης στην Ευρώπη». Η κινδυνολογία...... αυτή έχει πολύ πιο ταπεινά κίνητρα: οι λαοί πρέπει να πειστούν να ιδρώσουν και να ματώσουν ώστε να σιγουρευτεί η ολιγαρχία του χρήματος ότι δεν θα χάσει ούτε ένα ευρώ (μολονότι της αξίζει να τα χάσει όλα). Αν τα καταφέρει, τότε θα έχει χάσει η δημοκρατία".

Σενάρια κατάρρευσης, του Μιχάλη Μητσού, Διαστάσεις, 7/11/2011.

"Τον Απρίλιο του 2012, μετά την απροειδοποίητη χρεοκοπία της Ελλάδας, συνεδρίασε στο Λουξεμβούργο η Επιτροπή Ευρωπαϊκής Σωτηρίας υπό τον δυναμικό πολωνό πρωθυπουργό Ντόναλντ Τουσκ και ανακοίνωσε την κατάργηση της Κομισιόν και την αναστολή όλων των συνθηκών. Είκοσι από τα 29 μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης συμφώνησαν. Η Βρετανία διαχώρισε τη θέση της, ο πρωθυπουργός Νικ Κλεγκ δήλωσε ότι η ΕΕ δεν υπάρχει πλέον και μια εβδομάδα αργότερα συνήλθε στο Λονδίνο η Επιτροπή Ελευθέρων Ευρωπαϊκών Κρατών. Από τη διχοτόμηση της Ευρώπης προέκυψαν δύο ενιαίες αγορές, τρεις ζώνες ελεύθερης κυκλοφορίας τύπου Σένγκεν και είκοσι νομίσματα. Η κυκλοφορία στη σήραγγα της Μάγχης διεκόπη και στο Λονδίνο ξέσπασαν ταραχές πολύ χειρότερες από εκείνες του 2011. Ιστορικό θα μείνει το ερώτημα που απηύθυνε στους συμπατριώτες του ο σκωτσέζος ηγέτης Αλεξ Σάλμοντ, επιστρέφοντας στο Εδιμβούργο από ένα ταξίδι του στη Βαρσοβία, το Βερολίνο και το Λουξεμβούργο, όπου φαίνεται ότι εξασφάλισε οικονομική ενίσχυση. «Γενναίοι Σκωτσέζοι. Φιλοευρωπαίοι πολίτες της Σκωτίας. Θέλετε να παραμείνετε υπό τον έλεγχο του Λονδίνου, μαζί με την Ελλάδα, τη Σικελία και τη Λετονία; Η προτιμάτε να αναβιώσετε την ιστορική αποστολή της Σκωτίας και, ως εταίροι των περισσοτέρων ευρωπαϊκών εθνών, να ενταχθείτε στην ένωσή τους ως ένα υπερήφανο, ελεύθερο και κυρίαρχο βασίλειο;»".

Το φάσμα του παρία, του Νίκου Γ. Ξυδάκη, Η Καθημερινή, 7/11/2011.

"Η χθεσινή μέρα εσήμανε το τέλος της κυβέρνησης Παπανδρέου, αλλά όχι και το τέλος του κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ. Το εφτάψυχο ΠΑΣΟΚ αντί να πτοηθεί από το χάος που προκάλεσε εντός και εκτός συνόρων το δημοψήφισμα του γνησίως χαοτικού αρχηγού του, το εκμεταλλεύτηκε και επέζησε. Ακριβώς στο οριακό σημείο, στο σημείο θραύσεως της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας του, όταν θα έπρεπε να κυρώσει επαχθείς όρους του δευτέρου Μνημονίου και να λάβει νέο κύκλο επώδυνων μέτρων, απέσεισε μέρος της ευθύνης του και το εναπόθεσε στους ώμους της Νέας Δημοκρατίας. Ο Αντώνης Σαμαράς, δεχόμενος αφόρητες πιέσεις για την αντιμνημονιακή του στάση, εντός και εκτός Ελλάδος, υπέκυψε και συναίνεσε για μια μεταβατική κυβέρνηση. Δεν μπόρεσε να αγνοήσει τον διάχυτο φόβο του κόσμου για άτακτη χρεοκοπία και δεν μπόρεσε, καθώς φαίνεται, να επιβάλει την αρχική του ελάχιστη ατζέντα, που θα περιόριζε τη φθορά του και θα έφερνε γρήγορη κάλπη".

Τον εξανάγκασαν... να κάνει ο ίδιος πολιτικό «χαρακίρι»!, από την ZEZA ZHKOY, Η Καθημερινή, 7/11/2011.

"Με τον φόβο πάνω από τη χώρα μας, με τον εκβιασμό περί δραχμής να μας απειλεί, τώρα η «αλήθεια» για το ευρώ παίρνει αιχμηρές πολιτικές διαστάσεις. Μετά το «έγκλημα στη Σοφοκλέους» επί εποχής Σημίτη θα ήταν ενδιαφέρον να μας πει ο αξιότιμος τραπεζίτης Λουκάς Παπαδήμος, από τους αρχιτέκτονες της ένταξης στο ευρώ από τη θέση του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος και σημερινός σύμβουλος του πρωθυπουργού, για τα «μαγειρέματα» των μακροοικονομικών μεγεθών που δημιούργησαν τότε μια πλασματική εικόνα υγιούς οικονομίας με ψεύτικα στοιχεία. Ο κ. Παπαδήμος φέρεται ως ο νέος πρωθυπουργός. Εντάξει.. Οι πληθυσμοί των χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα πιέζονται σήμερα να ζήσουν σαν κατακτημένοι λαοί και να υποστούν τις συνέπειες πολιτικών οι οποίες υπαγορεύονται από ξένους αξιωματούχους που δεν είναι αιρετοί, δεν υπόκεινται σε κανέναν δημοκρατικό έλεγχο και δεν φοβούνται την αποδοκιμασία από κανέναν λαό, αφού δεν αντλούν την εξουσία τους από τον λαό αλλά από τραπεζίτες, τη φράου Μέρκελ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Προφανώς, η ηθική και πολιτική χρεοκοπία προηγήθηκε της οικονομικής. Η Ελλάδα οδηγήθηκε στο σημείο που αρχίζει να μοιάζει με εκείνο που απέφυγε να γίνει πριν από 60 χρόνια, δηλαδή με χώρα του (πρώην) ανατολικού μπλοκ. «Εφαγαν» το μέλλον της χώρας!".

Καλά έλεγε ο Λίνεκερ, του Γιάννη Τριάντη, Ελευθεροτυπία, 7/11/2011.

"Δικαίως, λοιπόν, πανηγυρίζουν οι εν λόγω, καθώς και η μιντιακή πυροβολαρχία: η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. αφήρεσε και την τελευταία πιθανότητα να σαρκωθεί μελλοντικώς το παράδοξο. Δηλαδή, να ορθώνεται ενάντιο στις επιταγές της Ενωσης ένα συντηρητικό κόμμα, μιλώντας έστω και μόνο για «αναδιαπραγμάτευση», και να πυροδοτεί με τη στάση του την εκρηκτική δυναμική της κοινωνίας... Η συγκυβέρνηση αφαιρεί διά παντός από τη Ν.Δ. το πλεονέκτημα της εναντίωσης, το οποίο προέβαλε κατά κόρον, έστω και ρητορικά. Η συμμετοχή εφεξής θα είναι συνενοχή. Ιδία αν μετάσχουν δικά της πολιτικά στελέχη... Η υπαναχώρηση Σαμαρά -προϊόν εξωτερικών εκβιασμών και εσωτερικών πιέσεων- τον ευθυγραμμίζει με όσα μέχρι τώρα στηλίτευε, το Μνημόνιο, τα σκληρά μέτρα και συνολικά με τον βίο και την πολιτεία της κυβέρνησης Παπανδρέου. Η Συμφωνία που θα ψηφιστεί, επικυρωμένη συμβολικά και από τη συμμετοχή της Ν.Δ. στην κυβέρνηση που θα προκύψει, δεν εμπεριέχει απλώς το «κούρεμα» -με το οποίο άλλωστε ΔΕΝ συμφωνούσε- αλλά και συγκεκριμένα, σκληρά μέτρα, τα οποία με τον τρόπο της θα συνυπογράψει και η Ν.Δ. Προπάντων, η υπαναχώρηση αφαιρεί από τον Σαμαρά κάθε δικαίωμα να μιλάει για τη δυναμική και τις δυνατότητες αναδιαπραγμάτευσης. Με τις πρώτες σοβαρές έξωθεν απειλές υπέκυψε. Ο,τι και να λέει εφεξής για αναδιαπραγμάτευση, ο κόσμος θα τ' ακούει βερεσέ...".

Κάτω από το όριο φτώχειας το 16% των Αμερικανών. Σημείωσε αύξηση σχεδόν 1% από τον Σεπτέμβριο, Το Βήμα, 7/11/2011.