How Keynes would solve the eurozone crisis

by Marcus Miller and Robert Skidelsky, skidelskyr.com 16/05/2012

Almost 100 years ago, a young official in the UK Treasury sought to advise European policy makers on how daunting external debts might best be managed. There was, he argued, a limit to the national capacity to service debts. Those expecting further payments were bound to be disappointed. More than that, efforts by creditors to insist on further debt payments would be politically dangerous. “If they do sign,” he wrote to a friend, “they can’t possibly keep some of the terms, and general disorder and unrest will result everywhere.” He recommended a round of debt cancellation among European countries, a plan that would – at the stroke of a pen – remove much of the problem. When he was ignored by creditor governments, John Maynard Keynes quit his post to write the Economic Consequences of the Peace.

In today’s Europe, of course, the tables are decisively turned. It is not Germany that is suffering under an unsustainable sovereign debt burden, but its southern eurozone partners.

What is the German counsel? Answer: the economics of austerity. Countries with high sovereign debts must increase taxes and cut spending regardless of the consequences for the real economy. Angela Merkel likes to evoke the Swabian housewife: “In the long run you can’t live beyond your means.”

Underpinning the German position is the belief that resolving debt problems is the sole responsibility of the debtor. Keynes, by contrast, held that both creditors and debtors should share the task of getting economies out of holes they had jointly dug. “The absolutists of contract,” he wrote in 1923, “are the real parents of revolution.”

Read more: How Keynes would solve the eurozone crisis

Ανασχηματισμός και Διάλυση

User Rating: / 1
PoorBest 

του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Την ώρα που στην Αθήνα επιχειρείται να δοθεί μια ερμηνεία του εκλογικού αποτελέσματος και να σχηματιστεί μια νέα Κυβέρνηση αισθάνομαι την ανάγκη να καταθέσω την άποψή μου για το αποτέλεσμα των εκλογών.

Το πρώτο που θα ήθελα να επισημάνω είναι ότι η ψήφος όσον αφορά στο ερώτημα καταδίκη ή όχι του μνημονίου είναι μεν σαφής (καταδίκη) αλλά για μένα οριακά πλειοψηφική: περίπου το 55% καταλήγει σε σχηματισμούς με ξεκάθαρη τοποθέτηση την άρνηση του μνημονίου. Φυσικά κανείς μπορεί να ισχυριστεί ότι το κριτήριο αυτό (δηλαδή το μνημόνιο-αντιμνημόνιο) δεν είναι το μοναδικό με το οποίο ψηφίζει κανείς και άρα και το 45% που τελικά επιλέγει «φιλο-μνημονιακά», δε σημαίνει οπωσδήποτε πλήρη αποδοχή. Μια τέτοια προσέγγιση θα έπρεπε επίσης να διαπιστώσει ή να υποψιαστεί ότι και ο τρόπος της καταρχήν καταδίκης του μνημονίου από το 55% που συγκροτεί τον άλλο πόλο επίσης δεν είναι ομοιογενές ως προς τον τρόπο με τον οποίο εννοεί αυτή την καταδίκη. Θεωρώ ωστόσο ότι σε αυτό το 55% είναι περισσότερο ανιχνεύσιμοι οι λόγοι για τους οποίους οι ψηφοφόροι οδηγούνται σε αυτή τη μεριά του εκλογικού σώματος: στα αριστερά αυτού του μπλοκ η αφήγηση για την Κρίση είναι εστιασμένη στις αντινομίες του Καπιταλιστικού συστήματος, στην Ευρωπαϊκή διάσταση της Κρίσης (και άρα στην αναζήτηση και μιας Ευρωπαϊκής Λύσης). Στα δεξιά αυτού του μπλοκ βρίσκει κανείς την απώλεια Εθνικής Κυριαρχίας εξαιτίας του μνημονίου, τη στροφή στις δυνάμεις του Ελληνισμού ως απάντηση στην Κρίση, την ηθική αναγέννηση ως ζητούμενο μιας νέας κοινωνικής σχέσης (και τα τρία αυτά αποτελούν πιθανά συστατικά της δημιουργίας μιας ριζοσπαστικής σε αντιδιαστολή με μια νεοφιλεύθερη πλατφόρμα στο χώρο της Δεξιάς συνολικά). Το 45% που φαίνεται να αποδέχεται τη λογική του μνημονίου κατανέμεται ανάμεσα στην ψήφο στο δικομματισμό της Μεταπολίτευσης (γύρω στο 32%) ενώ το υπόλοιπο ως το 45% διασπείρεται σε νεοφιλελεύθερα κόμματα, όπως η Δράση και η ΔηΣυ , σε lifestyle επιλογές όπως η Δημιουργία Ξανά και σε μια πανσπερμία λοιπών επιλογών και πιθανώς και στην αποχή.

Read more: Ανασχηματισμός και Διάλυση

Schumpeter in the White House

by Guy Sorman, www.city-journal.org Spring 2002 Issue

The 2012 presidential race will be, in part, a showdown between two different models of economic growth. President Barack Obama and his Democratic administration will defend the once-discredited and now-resurgent theory that government must act as the economy’s “tutor” and use public funds to stimulate it. The Republican nominee, presumably Mitt Romney, will advance the free-market argument that the main source of new growth is the innovative energy of American entrepreneurs and that government needs to get out of the way.

An essential part of the free-market argument is “creative destruction,” a theory proposed by the great Austrian economist and Harvard University professor Joseph Schumpeter. If you don’t understand Schumpeter’s insight—expressed most powerfully in his classic 1942 book Capitalism, Socialism and Democracy—you’ll have a hard time understanding why free markets work so well to generate prosperity. Yet creative destruction is a complicated concept, poorly understood by the general public and not always easy to defend. As November nears, the Republican nominee will have to figure out a way to show voters how essential it is to American prosperity.

Schumpeter believed that progress in a capitalist economy requires that the old give way constantly to the new: production technologies in a free economy improve constantly, and new products and services are always on offer. But this creative transformation also has a destructive side, since it makes earlier products and services—and the workers who provided them—obsolete. Today’s consumers have little reason to buy an oil lamp instead of a lightbulb, or a Sony Walkman instead of an iPod—which can be bad news for the people who manufacture the oil lamp and the Walkman.

Looking back at the history of Western capitalism, we can see how the discovery of new energy sources, new communications systems, and new financial instruments regularly demolished old ways of doing things. When this happened, the result was typically short-term pain, as certain workers found themselves displaced, and sometimes even what appeared to be economic crises; but there was also substantial long-term gain, as the economy became more efficient and productive. Economists W. Michael Cox and Richard Alm point to transportation as a striking example of the process. “With the arrival of steam power in the nineteenth century, railroads swept across the United States, enlarging markets, reducing shipping costs, building new industries, and providing millions of new productive jobs,” they write. Automobiles and airplanes had similar effects. Yet “each new mode of transportation took a toll on existing jobs and industries. In 1900, the peak year for the occupation, the country employed 109,000 carriage and harness makers. In 1910, 238,000 Americans worked as blacksmiths. Today, those jobs are largely obsolete.”

Read more: Schumpeter in the White House

Παρασκευή 18/05/2012

Η “αξιοποίηση” της περιουσίας του δημοσίου από την τρόϊκα ΠαΣοΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ ή αλλιώς “αγαπούλα, πούλα (δώστα τζάμπα τα πάντα όλα)”, anarmodios.wordpress.com 18/05/2012

Με το ΦΕΚ 1363 της 26ης Απριλίου 2012 (λίγο πριν τις εκλογές), “μεταβιβάζονται και περιέρχονται χωρίς αντάλλαγμα στην ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία “Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου Α.Ε.” κατά πλήρη κυριότητα, οι ακόλουθες κινητές αξίες εταιριών (σσ. εννοεί μετοχές), μαζί με τα σχετικά δικαιώματα ψήφου, οι οποίες ανήκουν στην κυριότητα του Δημοσίου και περιλαμβάνονται στο Πρόγραμμα Αποκρατικοποιήσεων του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012 – 2015 (σσ. αυτό που ψήφισαν όλα μαζί τα τρία συνεταιράκια ΠαΣοΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ σώζοντάς μας για πολλοστή φορά, αν θυμάστε)”.Τι μεταβιβάζεται (ο κατάλογος βρίσκεται στην σελίδα 12 του .pdf, πάρτε πρώτα κάνα υπογλώσσιο ή το χάπι πιέσεως καλού κακού);

• 51% απο τον ΟΛΠ (ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΙΜΕΝΟΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Α.Ε)
• 51% του ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΙΜΕΝΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ Α.Ε.
• 65 % της ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΑΕΡΙΟΥ Α.Ε.
• 34 % της ΕΤΑΙΡΙΑ ΥΔΡΕΥΣΕΩΣ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΕΩΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΗΣ Α.Ε
• 34 % της ΕΤΑΙΡΙΑ ΥΔΡΕΥΣΕΩΣ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΕΩΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ Α.Ε.
• 13,697% του ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΙΠΠΟΔΡΟΜΙΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε
• 81% της ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΟΧΗΜΑΤΩΝ Α.Ε.
• 25% της ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΕΡΟΛΙΜΕΝΑΣ ΑΘΗΝΩΝ Α.Ε.
• 17% της ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ Α.Ε.
• 34% του ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΟ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Τ.Ε.
• 92% της ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.
• 100% του ΕΛΛΗΝΙΚΟ Α.Ε.
• και τέλος 55% της ΓΕΝΙΚΗ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΛΛΟΥΡΓΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΙΑ ΛΑΡΚΟ Α.Ε.

Ο εκβιασμός επιστρέφεται, topontiki.gr 17/05/2012

Η κατάρρευση των προσπα­θειών για συγκρότηση κυ­βέρνησης συνεργασίας μετά το εκλογικό αποτέ­λεσμα της 6ης Μαΐου δεν ξάφνιασε κανέναν από όσους μπορούσαν να διακρίνουν ότι δεν υπήρχαν οι πολι­τικές και προγραμματικές προϋπο­θέσεις για τον σχηματισμό της. Φυ­σιολογική εξέλιξη επομένως η προ­σφυγή εκ νέου στη λαϊκή βούληση ώστε ναεκκαθαριστεί η κυβερνητι­κή εκκρεμότητα.

Όλες τις ημέρες των διαπραγματεύ­σεων ένα μολυσματικό νέφος εκβια­σμών πλανιόταν στην πολιτική ατμό­σφαιρα της χώρας με στόχο την ανα­σύσταση του καταρρεύσαντος στην κάλπη μνημονιακού μετώπου. Οι εκ­βιασμοί αυτοί συνεχίζονται εντεινόμε­νοι και περιβεβλημένοι με μια δηλητη­ριώδη καταστροφολογία.

Όμως η χώρα έχει γυρίσει σελίδα κι αυτό δεν βεβαιώνεται μόνο από το εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά και τόσο από τις πρώτες δημοσκοπήσεις με­τά τις εκλογές όσο και από αυτήν της Pulse RC, την πρώτη προεκλογική, την οποία δημοσιεύει το «Ποντίκι». Η αλλαγή εποχής για την Ελλάδα σηματοδοτείται από δύο χαρακτηριστικά:

♦ Από την επισημοποίηση του διάχυ­του, αλλά... ανεπίσημου «άι σιχτίρ», το οποίο από δημοσκοπικό εύρημα μετα­τράπηκε σε εκλογικό αποτέλεσμα, με τις τάσεις να υποδεικνύουν ότι θα επα­ναληφθεί, ίσως με εντονότερο τρόπο.

♦  Από την έμπρακτη απόρριψη των εκβιασμών εκ μέρους των πολιτών, οι οποίοι, σύμφωνα και με τη σημε­ρινή έρευνα της Pulse RC , δεν... «μα­σάνε» ούτε στο κορυφαίο εκβιαστικό δίλημμα της τρόικας και των μνημονιακών «φίλων» της στο εσωτερικό της χώρας.

Κοινώς ούτε καν το «ευρώ ή δραχ­μή» στέκεται ικανό να μετριάσει ή να αναιρέσει την απόρριψη ενός συστή­ματος εξουσίας, το οποίο, αφού σε όλες τις εκδοχές του – πολιτική, επι­χειρηματική, «πνευματική» και «ενη­μερωτική» – απομύζησε και χρεοκό­πησε τη χώρα, αφού σπατάλησε ακό­μη και τη συμμετοχή της χώρας στους κορυφαίους υπερεθνικούς θεσμούς του δυτικού κόσμου παραδίδοντας την Ελλάδα πιο αδύναμη από ποτέ, τώρα επιζητεί να τη βγάλει από το... δικό του αδιέξοδο.

Η σημερινή έρευνα λέει ότι πράγμα­τι το 88% του ελληνικού λαού επιθυ­μεί την παραμονή στο ευρώ, με το 7%να ζητάει άμεση επιστροφή σε δικό μας νόμισμα. Όμως το 54% του συνό­λου προκρίνει την «παραμονή στο ευρώ με θυσίες μέχρι ενός ορίου – αλλι­ώς επιστροφή σε δικό μας νόμισμα». Με απλά λόγια, ο εκβιασμός επιστρέ­φεται ακυρωμένος. Οι ποικίλοι εκβια­στές είναι πλέον άσφαιροι.

Οι κοινωνίες έχουν όρια και την απλή αυτήν αλήθεια τρόικα και εγχώ­ριοι μνημονιακοί την αγνόησαν εντε­λώς καθυβρίζοντας, προσβάλλοντας και τιμωρώντας έναν ολόκληρο λαό, ο οποίος, ανεξάρτητα από το δικό του μερίδιο ευθύνης, εκλήθη να πληρώσει κυριολεκτικά με το αίμα του τη σωρεία πολυετών πολιτικών εγκλημάτων.

Αυτά τα όρια λοιπόν ο ελληνικός λα­ός τα έχει πλησιάσει. Αν δεν τον ακού­σουν και τώρα, θα τα υπερβεί – και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με ποιον τρόπο. Ας προτιμήσουν λοιπόν να ακούσουν τη θεσμική του κραυγή, διότι η μη θεσμική θα είναι κυριολε­κτικά τρομακτική...

Που πληρώθηκε με ρίσκο το ομόλογο των 436 εκατ. ευρώ, από news247.gr 16/05/2012

Στην κατοχή του "Dart Management Fund" πέρασε το 90% των 436 εκατ. ευρώ που πλήρωσε χθες το ελληνικό Δημόσιο για το ομόλογο που έληγε. Αυτό αναφέρεται σε δημοσίευμα των New York Times.

Το συγκεκριμένο Fund που έχει ιδρυτή τον Kenneth Dart και έδρα του τις Νήσους Cayman, είναι ένα από τα πιο γνωστά "vulture Funds" (σε ελεύθερη μετάφραση "γύπες"), όπως χαρακτηριστικά τα περιγράφει το εν λόγω δημοσίευμα.

Τα συγκεκριμένα Funds αγοράζουν ομόλογα χωρών που βρίσκονται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και στη συνέχεια κινούνται νομικά κατά των κυβερνήσεων των χωρών αυτών, σε περίπτωση που αθετήσουν την υποχρέωση πληρωμής και δεν αποπληρώσουν στο 100%.

Σύμφωνα με τους New York Times, ο μεγαλύτερος όγκος των ομολόγων αγοράστηκε στα 60-70 σέντς του δολαρίου, έτσι το Fund πραγματοποίησε τεράστια κέρδη. Στην ουσία αύξησε το κεφάλαιο του μέχρι και 40% αφού πληρώθηκε στα 100 σεντς.

Μέχρι σήμερα, το Dart Fund έχει ήδη μηνύσει την κυβέρνηση της Αργεντινής, η οποία χρεοκόπησε το 2002, και στόχος του είναι να λάβει έως και 2 δισ. δολάρια μέσω αμερικανικών δικαστηρίων.

Καμία επίσημη δήλωση δεν έχει γίνει μέχρι τώρα από το Fund, σύμφωνα με τον Lynn Smith που το εκπροσωπεί.

"Μας έπιασαν σε στιγμή αδυναμίας"

Ο σύμβουλος του Λουκά Παπαδήμου, κ. Γκίκας Χαρδούβελης, μιλώντας στην αμερικάνικη εφημερίδα ανέφερε ότι η απόφαση δεν είναι οδηγός για μελλοντικές αποφάσεις. "Μας έπιασαν σε στιγμή αδυναμίας", πρόσθεσε χαρακτηριστικά.

Ο Jason Manolopoulos διαχειριστής του Dromeus Capital Fund και συγγραφέας του βιβλίου "Απεχθές ελληνικό χρέος", έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου γι' αυτήν την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης, αναφέροντας ότι μπορεί να εξοργίσει τους 150.000 ομολογιούχους στους οποίους επεβλήθη το κούρεμα του 75% στα ομόλογα που κατείχαν.

"Η απόφαση της πληρωμής είναι ένα τεράστιο λάθος. Αφήνει χώρο και πυρομαχικά στα Funds να επιτεθούν", είπε χαρακτηριστικά.

Στο ίδιο δημοσίευμα αναφέρεται εν συνεχεία, ότι για το χρέος των 6 δισ. ευρώ περίπου που παραμένει εκτός PSI, η επόμενη πληρωμή εκ μέρους του ελληνικού Δημοσίου είναι προγραμματισμένη για τον Σεπτέμβριο, αν και αφορά ποσό μικρότερο από το χθεσινό.

Και οι οι διαχειριστές αυτών των Funds βλέπουν σε κάθε περίπτωση πολύ θετικά, το ενδεχόμενο να χρειαστεί κάποια στιγμή νέα αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Η εφημερίδα τονίζει ότι, η Ελλάδα βρίσκεται εν όψει εκλογών, και αν εκλεγεί αριστερή κυβέρνηση υπό τον κ. Αλέξη Τσίπρα, τότε η στάση έναντι των ομολογιούχων δανειστών μπορεί να σκληρύνει.

Fitch: Υποβάθμιση της Ελλάδας σε "CCC", capital.gr 17/05/2012

Τη μακροπρόθεσμη διαβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας σε ξένο και τοπικό νόμισμα υποβάθμισε σε "CCC" από "B-" προηγουμένως ο οίκος Fitch. Παράλληλα, υποβάθμισε το βραχυπρόθεσμο IDR σε "C" από "B" και αναθεώρησε το Country Ceiling της χώρας σε "B-".

Στην έκθεσή του ο οίκος αναφέρει πως η υποβάθμιση δύο βαθμίδων της Ελλάδας αντανακλά τον αυξημένο κίνδυνο η χώρα να μην καταφέρει να παραμείνει στη ζώνη του ευρώ. Η ισχυρή στήριξη των κομμάτων που τάσσονται κατά των μέτρων λιτότητας στις κοινοβουλευτικές εκλογές της 6ης Μαΐου και η επακόλουθη αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης, υπογραμμίζει την απουσία της δημόσιας αλλά και πολιτικής στήριξης του προγράμματος των 173 δισ. ευρώ που συμφωνήθηκε με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ.

Σε περίπτωση που μετά τις νέες εκλογές της 17ης Ιουνίου δεν σχηματιστεί κυβέρνηση με εντολή να συνεχίσει την εφαρμογή του προγράμματος δημοσιονομικής λιτότητας και διαρθρωτικής προσαρμογής, η αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ είναι πιθανή, προειδοποιεί η Fitch. Η έξοδος της Ελλάδας θα οδηγούσε ενδεχομένως σε εκτεταμένη αδυναμία εξόφλησης χρέους του ιδιωτικού τομέα αλλά και κρατικού χρέους που αποτιμάται σε ευρώ, παρά την ήπια ανακούφιση από το βαρύ φορτίο του χρέους που πρόσφερε το PSI. 

Όσον αφορά τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης, ο οίκος επαναλαμβάνει ότι αν μετά τις ελληνικές εκλογές του Ιουνίου αξιολογήσει τον κίνδυνο αποχώρησης της Ελλάδας από το ευρώ ως πιθανό, θα προβεί στην τοποθέτηση των πιστοληπτικών αξιολογήσεων όλων των κρατών-μελών σε Rating Watch Negative.

Υπενθυμίζεται ότι ο οίκος είχε προχωρήσει στην αναβάθμιση της μακροπρόθεσμης αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας Ελλάδας σε ξένο και εγχώριο νόμισμα σε "B-" με σταθερό outlook από "Restricted Default" (RD) στις 13 Μαρτίου.

Πρόταση 3.0, του Γιάννη Βαρουφάκη, protagon.gr 17/05/2012

Το μέγα σφάλμα της Ευρώπης των Μνημονίων ήταν η σκέψη πως στόχος των χωρών του πυρήνα, αφού ξέσπασε η Κρίση, έπρεπε να είναι η δημιουργία μιας «τάφρου» που να αποτρέπει την επέκταση της Κρίσης στον πυρήνα χωρίς όμως να αλλάζει την αρχιτεκτονική της ευρωζώνης. Όπως σας έχω κουράσει να λέω πάνω από δυο χρόνια τώρα, οι Ευρωπαίοι αρνήθηκαν πεισματικά ότι πρόκειται για συστημική Κρίση και επέμεναν να την αντιμετωπίζουν αποσπασματικά, πρώτα ως ελληνική, μετά ως ιρλανδική κ.ο.κ. Την ίδια στιγμή, η Κρίση σάρωνε τα πάντα παντού και ιδίως σε τρεις τομείς: τραπεζική κρίση, κρίση δημόσιου χρέους και, τέλος, η πιο ύπουλη κρίση από τις τρείς – η κρίση στο εμπορικό ισοζύγιο εντός της ευρωζώνης που συνδέεται άμεσα με την κρίση επενδύσεων στο μεγαλύτερο μέρος της ευρωζώνης. Για να το πω απλά, η Κρίση είχε εξ αρχής τέτοιο βάθος και τροπή, που το μόνο «ανάχωμα» που θα λειτουργούσε ήταν μια εκ βαθέων αναδόμηση του ευρω-συστήματος.

Τι σημαίνει «εκ βαθέων αναδόμηση του ευρω-συστήματος»; Πρώτον, δεν έχει καμία σχέση με το δίλημμα λιτότητας-επεκτατικής πολιτικής. Ούτε καν προδιαγράφει κινήσεις ομοσπονδοποίησης οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν λύση (καθώς η Ευρώπη δεν είναι έτοιμη για κάτι τέτοιο). Το ζητούμενο είναι μια συνολική λύση που θα αντιμετωπίζει αποτελεσματικά τις τρεις επί μέρους κρίσεις (τραπεζών, χρέους, επενδύσεων & εσωτερικού ισοζυγίου πληρωμών) η οποία όμως παράλληλα: (α) δεν θα ζητά από την Γερμανία να πληρώνει ή να εγγυάται τα χρέη των υπόλοιπων, (β) δεν θα προβλέπει τύπωμα χρήματος από την ΕΚΤ, (γ) δεν θα αυξάνει το δημοκρατικό έλλειμμα, και (δ) δεν θα απαιτεί ούτε την παραμικρή αλλαγή των Συνθηκών. Πως μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο;

 Καιρός να πούμε σκληρές αλήθειες, του factorx από antinews.gr 18/05/2012

Πρώτον: Ο Σαμαράς απέφυγε να πει σκληρές αλήθειες και να κάνει συγκεκριμένες και χειροπιαστές προτάσεις υπέρβασης τού φόβου και της ανασφάλειας πού θα συγκρατούσαν τον πανικόβλητο λαό και θα τον εμπόδιζαν να μετατραπεί σε θύμα του κάθε λαοπλάνου. Όταν η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου έχει καταστραφεί από το Μνημόνιο, γράφει στο γνωστό μέρος το αν θα βγούμε από την Ευρωζώνη ή όχι. “ Γαία πυρί μειχθήτω” λέει και ψηφίζει Τσίπρα και Καμμένο, όχι επειδή συμφωνεί με τα ανύπαρκτα προγράμματά τους, αλλά για να τρομάξει το σύστημα μπας και πάρει πίσω τα μέτρα.

 Δεύτερον: Ο Σαμαράς διακήρυξε την νέα μεταπολίτευση και χρησιμοποίησε όλα τα πολιτικά εργαλεία της παλαιάς μεταπολίτευσης. Έπαιξε με πολιτικούς όρους της παλαιάς μεταπολίτευσης διεκδικώντας τη νέα, μην έχοντας όμως τον πολιτικό κυνισμό, πολιτικό χρόνο και τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό, ώστε να μπορέσει να καταλάβει την εξουσία και να οδηγήσει την εθισμένη στην ατομική ασυδοσία πολύμορφη μάζα σε ένα νέο μεταπολιτευτικό δρόμο. Στρογγύλεψε τόσο πολύ τον πολιτικό του λόγο και την πολιτική του πράξη, ώστε θεωρήθηκε αναπόσπαστο κομμάτι τής πολιτικής σκηνής τού χθες και αυτό σε μια χρονική συγκυρία που στον κόσμο άρχισε να κυριαρχεί ο πανικός.

Τρίτον:  Η επιβεβλημένη στροφή του Νοεμβρίου έγινε απότομα και άγαρμπα και τους ζάλισε όλους. Έπρεπε να είχε ήδη προετοιμαστεί. Πόσες φορές δεν έχουμε πει πως αν έλεγε το Νοέμβριο αυτά που λέει τώρα, τα πράγματα θα ήταν ίσως διαφορετικά; Τελικά η παράταξη έχασε την ιδιότητά της ως συστημική μεν, αλλά πατριωτική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Η συγκυβέρνηση, ιδιαίτερα, έκανε  πολύ κακό και αποδόμησε το μήνυμα ανανέωσης που η Νέα Δημοκρατία έκτιζε δυο χρόνια. Έτσι, το μήνυμα «δεν είμαστε όλοι το ίδιο», έγινε δυστυχώς «είστε όλοι μια απ’ τα ίδια». Και αυτή την παγιωμένη κατάσταση δεν την αλλάξεις με Ζάππεια και κλειστά σουαρέ ολίγων κομματικών ακροατών, όπως πχ στο Λαύριο, πολλώ δε μάλλον, όταν διαπιστώνεις από νωρίς ότι οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και η Χρυσή Αυγή έρχονται με φόρα και με ανορθόδοξο τρόπο για να σε πιέσουν δημοσκοπικά και εκλογικά.

Τέταρτον: Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ΝΔ στις προηγούμενες εκλογές ήταν η καθαρότητα του μηνύματος.  Το «οικονομικό Ζάππειο» προσέκρουσε πάνω στο κάδρο της Κυβέρνησης Παπαδήμου και το λεγόμενο «κοινωνικό Ζάππειο» πάνω στην πραγματικότητα των γκέτο. Ό,τι και να έλεγε η ΝΔ για τους λαθρομετανάστες (ανακατάληψη πόλεων κτλ) ήταν ένα βήμα πίσω από τη Χρυσή Αυγή, η οποία υποκατέστησε το κράτος σε πολλές περιπτώσεις και γειτονιές. Ο «πόλεμος εντυπώσεων» στον οποίο επιδόθηκε με τους ΑΝΕΛ, δεν καρποφόρησε. Ο Καμμένος με την απλοϊκότητα του μηνύματος του είχε εισχωρήσει σε αμιγώς «ζωτικούς χώρους» της παράταξης. Η καταγγελία και γενικολογία είναι πολιτική παλαιάς κοπής. Αλλά πιάνει. Πρέπει όμως να είσαι πολιτικός τής παλαιάς μεταπολίτευσης για να παρασύρεις την εθισμένη στην κενολογία μάζα. Χαρακτηριστικό δείγμα ο Τσίπρας και ο Καμμένος.

Πέμπτον: Για την περίφημη «ανανέωση» και τα ψηφοδέλτια τα έχουμε πει και ξαναπεί. Η επιλογή συγκεκριμένων υποψηφίων έκανε πολύ μεγάλη ζημιά. Και δεν δικαιολογείται η ΝΔ του Σαμαρά, αντί να ξεχειλίζει από υποψηφίους νέους και ορεξάτους, να βρίσκεσαι στη δυσάρεστη θέση, να βγάλει από τη ναφθαλίνη παλαιούς πολιτευτές, προκειμένου να συμπληρώσει υποψηφίους και να συσπειρώσει παλαιοκομματικούς ψηφοφόρους.

Έκτον: Σε όλη την προεκλογική περίοδο ο Σαμαράς απομονώθηκε από τη φυσική του επαφή με τον απλό κόσμο. Οι προεκλογικές συγκεντρώσεις δεν έπεισαν κανένα πέρα από το κομματικό ακροατήριο. Ξοδεύτηκε πολύτιμο κεφάλαιο για επιθέσεις στους Ανεξάρτητους Έλληνες πρώτα και τη Χρυσή Αυγή μετά, ενώ η παράταξη, ούτε τους δικούς της εκλογείς δεν μπορούσε καν να συσπειρώσει σε σχέση με αυτούς που την επέλεξαν το 2009. Και την ίδια ώρα που δεξιός έβγαζε το μάτι δεξιού, κάποιοι εκ των έσω προετοίμαζαν το έδαφος νέας συγκυβέρνησης.

Μετά από όλα αυτά, περιμένατε να μην έχουν αντίκτυπο τα ανωτέρω, σε 200.000 μικρομεσαίους που ετοιμάζονται για λουκέτα, σε 600.000 χιλιάδες στρατιωτικούς και αστυνομικούς και τις οικογένειές τους, σε 1.100.000 ήδη ανέργους εκ των οποίων η συντριπτική πλειοψηφία αυτών είναι μέχρι 40 ετών, σε 1.500.000 συνταξιούχους, σε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που ζουν σε περιοχές γκέτο και φοβούνται να ξεμυτίσουν από το σπίτι τους λόγω εγκληματικότητας, και δεν ξέρω και εγώ σε ποιους άλλους;

Europe rocked by Spanish banking crisis, by independent.co.uk 18/05/2012

The fragile European financial system has moved to the centre of the sovereign debt crisis. The dominant fear is that a Greek exit from the eurozone will prompt a series of runs on weaker banks across the Continent, stretching the resources of governments beyond breaking point and forcing nations such as Spain and Italy to seek official assistance from the eurozone and the International Monetary Fund.

The Spanish banking sector is a particular source of alarm. Analysts estimate the nation's lenders could be sitting on unrecognised bad property loans of up to €100bn. The Spanish government last week unveiled a plan to require its banks to put aside an extra €30bn against future possible losses and announced an independent audit of its lenders' balance sheets. But that was seen as inadequate to restore confidence. Madrid has been encouraged to seek support now for its banking sector from the European bailout fund, the European Financial Stability Facility.

In Athens yesterday, a caretaker government was sworn in after the largest political parties failed to form a coalition. The interim Greek cabinet includes a former head of the army, Frangos Frangoulis, a former police chief, Eleftherios Ekonomou, and a professor of constitutional law, Antonios Manitakis. This administration, led by senior judge Panagiotis Pikramenos, will run Greece until new elections are held on 17 June.

Opinion polls suggest Syriza, a far-left party that refuses to accept the austerity demanded of Greece by its eurozone partners and the IMF, will win the biggest share of the national vote next month. Senior European politicians have warned that, unless the next Greek government signs up to further austerity and economic reforms, Athens's bailout funds will be cut off. This would prompt a default by Greece on its debt and an exit from the single currency.