|
Τα σύννεφα μαζεύονται: καιρός να βγει η Ν.Δ. από τη σκιά, του Βασίλειου Μαρκεζίνη, Η Καθημερινή 25/04/2010
Συνταγματικά πλαίσια οικονομικής πολιτικής, της Ντόρας Μπακογιάννη, Η Καθημερινή 25/04/2010
Φυγή προς τα εμπρός, εν κοινωνία, του Nίκου Γ. Ξυδάκη, Η Καθημερινή 25/04/2010
«Βράζουν» κοινωνία και ΠΑΣΟΚ, Κύριο Άρθρο, Ελεύθερος Τύπος 25/04/2010
Η "νέα μεταπολίτευση" είναι κιόλας εδώ, του Β.Πάικου, Η Αυγή 25/04/2010
Ο πρωθυπουργός τότε έλεγε την αλήθεια. Όχι όμως όλη την αλήθεια. Δεν επρόκειτο μονάχα για ενδεχόμενες αρνητικές παρενέργειες σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Ούτε μονάχα για περιορισμό της εθνικής ανεξαρτησίας. Πολύ περισσότερο αφού οποιαδήποτε χώρα μετέχει σε υπερεθνικούς οργανισμούς εκχωρεί έτσι κι αλλιώς μέρος της εθνικής της ανεξαρτησίας. Το επιλέγει απλώς εκτιμώντας ότι είναι πολύ περισσότερα και μεγαλύτερα και σοβαρότερα τα ωφελήματα που εισπράττει.
Εδώ, σήμερα, με τις δεδομένες αλλά και τις βασίμως προβλεπόμενες εξελίξεις, τίθενται κυριολεκτικά ζητήματα εθνικής κυριαρχίας. Τα οποία, με τον τρόπο και στον βαθμό που εισβάλλουν στην πολιτική μας πραγματικότητα δημιουργούν ζητήματα λειτουργίας του πολιτεύματος. Μ' αυτή την έννοια έχει δίκιο ο ΣΥΡΙΖΑ όταν ισχυρίζεται πως ο Παπανδρέου δεν έχει την πολιτική νομιμοποίηση για τέτοιες επιλογές. Φυσικά και υπάρχει θέμα πολιτικής νομιμοποίησης, μονάχα που στις ώρες που ζούμε μοιάζει με τον φερετζέ της Μαριορής.
Nέα παρτίδα τρομοκρατών, ή πως ο δαίμων του τυπογραφείου παίζει..., Η Καθημερινή 25/04/2010
Επιφυλάξεις στις αγορές για τα αποτελέσματα της ενεργοποίησης του μηχανισμού στήριξης, Το Βήμα 24/04/2010.
Dr.Στρος και Μr. Καν - Το διπλό πρόσωπο του κυρίου ΔΝΤ, από τη Ρούλα Γεωργακοπούλου, Τα Νέα- Ταχυδρόμος, 24/4/2010.
Μια μπαλάντα για δύο ήρωες της εργατικής τάξης, του Δημήτρη Δανίκα, Τα Νέα, 24/4/2010.
"Ετσι, το ξεφύλλισμα της Ιστορίας σταμάτησε στη σελίδα που έγραφε «Ferdinando Νicola Sacco e Βartolomeo Vanzetti». Ο πρώτος, ο Φερντινάντο- περιφερόμενος πωλητής ψαριών στην Ιταλία- μισό λεπτό πριν από την εκτέλεσή του στις 23 Αυγούστου του 1927 αναφώνησε «Viva l΄ anarchia» και «Farewell mia madre». Ο δεύτερος, ο Βαντσέτι - παπουτσής στην Ιταλία- είπε: «Εύχομαι κάποτε να συγχωρήσω αυτούς που μου έκαναν κακό». Και οι δύο αρνήθηκαν παπά και άφεση αμαρτιών. Και οι δύο ήταν- δεν ήταν σαράντα χρονών. Και οι δύο μετανάστες από το 1919 στις ΗΠΑ. Και οι δύο μέλη ενός αναρχικού κινήματος υπό την ηγεσία του Λουίτζι Γκαλεάνι".
«ΕΛΛΗΝΟΦΡΕΝΕΙΑ» . "Ο Πάγκαλος είναι ο καλύτερος πελάτης μας" . Ο Θύμιος Καλαμούκης και ο Αποστόλης Μπαρμπαγιάννης, οι δημιουργοί της σατιρικής εκπομπής του Σκάι, μιλούν για το συμβόλαιό τους με τον σταθμό και τα αλληλοκαρφώματα των πολιτικών, Το Βήμα, 25/4/2010.
Η «μητέρα του Ράιχ» με το κοστούμι του... Κιμ. Μητέρα δέκα παιδιών είναι η υποψήφια των ακροδεξιών στις αυριανές προεδρικές εκλογές της Αυστρίας, του Γιάννη Γαλιάνου, Το Βήμα, 24/4/2010.
Οταν το Κάτλα θα αρχίσει να βρυχάται. Βέβαιοι οι επιστήμονες ότι τα επόμενα χρόνια θα ζήσουμε πολύ ισχυρότερες εκρήξεις, The Economist- Η Καθημερινή, 25/4/2010.
Το σινικό αίνιγμα: εμπλοκή του κράτους στην ελεύθερη αγορά, Η Καθημερινή, 25/4/2010
"Η εμπλοκή του κράτους στην ελεύθερη αγορά είναι ένας γρίφος για κάθε Δυτικό παρατηρητή. Το γεγονός ότι δίπλα στον CEO κάθε επιχείρησης που ελέγχεται από το κράτος υπάρχει κι ένας γραμματέας του ΚΚΚ προκαλεί ερωτήματα για τον ακριβή ρόλο του. Οι Κινέζοι συνομιλητές μας, όμως, πιστεύουν ακράδαντα ότι είναι εντελώς φυσιολογικό. Απορούν με την εύλογη απορία μας. «Μα, αφού είναι κρατικές…», μονολογούν".
Cosco, η επιτυχημένη αμφίδρομη σχέση κράτους και επιχείρησης, της Κατερίνας Σώκου, Η Καθημερινή, 25/4/2010.
Περί ΔΝΤ:
Στο δόκανο του ΔΝΤ η Σερβία, Ριζοσπάστης, 28/2/2010.
IMF sponsored "Democracy" in Ukraine, by prof. Michel Chossudovsky.
"In 1993, Viktor Yushchenko was appointed head of the newly-formed National Bank of Ukraine. He was hailed as a "daring reformer" and he was among the main architects of the IMF’s deadly economic medicine, which served to impoverish Ukraine and destroyed its economy".
Globalization: Stiglitz's Case, by Benjamin M. Friedman, The New York Review of Books, 15/8/2002.
"A top priority of IMF policy, from the very beginning, has been to maintain wherever possible the fiction that countries do not default on their debts. As a formal matter, the IMF always gets repaid. And when banks can’t collect what they’re owed, they typically accept a “voluntary” restructuring of the country’s debt. The problem with all this, Stiglitz argues, is that the new credit that the IMF extends, in order to avoid the appearance of default, often serves only to take off the hook the banks and other private lenders that have accepted high risk in exchange for a high return for lending to these countries in the first place. They want, he writes, to be rescued from the consequences of their own reckless credit policies. Stiglitz also argues that the end result is to saddle a developing country’s taxpayers with the permanent burden of paying interest and principal on the new debts that pay off yesterday’s mistakes"
Νέες αφίξεις: το ΔΝΤ στην Ευρώπη, του Κέννεθ Ρογκόφ, Η Αυγή, 25/4/2010.
Οι επιπτώσεις σε άλλες χώρες, της Ρουμπίνας Σπάθη, Η Καθημερινή, 25/4/2010.
ΔΝΤ: "Καμπανάκι" η Ελλάδα για το δημόσιο χρέος στον ανεπτυγμένο κόσμο, της Ναταλίας Δαφνή, Ημερησία, 21/4/2010.
IMF Financial Crisis Loans: No change in Conditionalities, third world network, by Norman, 17/3/2010.
Edward Heath planned to go to IMF in 1974 economic crisis, by Tom Baldwin, The Times, 1/1/2010.
Nouvelle façade, vieilles pratiques. La troisième vie du FMI, par Arnaud Zacharie, Le Monde Diplomatique, Mai 2009.
Entretien avec M. Valdis Dombrovskis, premier ministre letton. « Le FMI ne cesse de nous dire que l’absolue priorité est la réduction du déficit », par Philippe Rekacewicz, Le Monde Diplomatique, Septembre 2009.
Greek meltdown in danger of spreading, by David Smith and Iain Dey, The Sunday Times, 25/04/2010
The Greek Tragedy Continues, by Edward Hugh, eurowatch.blogspot.com 23/04/2010
The future of the Eurozone is decidedly hanging in the balance at the moment. As I said earlier in the week, the problem isn’t a simple question economics anymore: everything now is all about credibility, about who does what, and when, and how everyone else reacts. As the crisis trundles on and on, news that Greek bond spreads have hit ever higher post European Monetary Union records has become such a regular event that the process now seems almost a monotonous one. However, what happened on what we could now call this week’s Greek “Black Thursday” certainly marked a new, and more worrying milestone in the ever evolving crisis. The news this morning that Greece has demanded the activation of the EU-IMF loan - news which apparently took even the EU Commission itself by surprise it seems - only adds to the general sense of confusion that abounds.
(...)
At the same time, some sort of Greek default is now no longer simply a theoretical possibility among many others, indeed talk of the inevitability of some form of debt restructuring (albeit voluntary) grows with every passing day. Erik Nielsen European Economist with Goldman Sachs said this week he is expecting Greece to offer some sort of “voluntary debt-restructuring” to creditors over coming months, while JP Morgan issued a research note saying that while such restructuring may not be imminent, the move would make sense given that Greece could be seen as “the sovereign analogue of a ‘bad’ company with a bad capital structure”.
Restructuring is simply a polite word for default, with the difference that it is normally carried out by agreement. The most likely form of restructuring in the present context would be debt rescheduling, whereby short and medium-term debt is converted into a long-term version, as happened with the so-called “Brady bonds” devised by the US Treasury to resolve the debt difficulties of a number of Latin American countries in the late 1980s.
One indication that the ground may be being prepared for some kind of restructuring can be found in the decision reported by German Deputy Finance Minister Joerg that any aid to Greece would come in the form of pooled loans from the euro-zone countries and not through the purchase of Greek bonds. Plans to purchase bonds are “off the table,” he said. This procedure implies that government loans would be strongly guaranteed, while private bond holders would really pay the price for the Greek “rescue”.
|
