|
(φωτογραφία από το έργο Women of Allah της ιρανής Shirin Neshat)
Shirin Neshat, The Times.
So schön ist’s in Iran. Dem ersten Kinofilm der bildenden Künstlerin Shirin Neshat mangelt es an Tiefe, von Tobias Timm, Die Zeit, 1/7/2010.
Ολέθριες εμμονές, του Γιάννη Τριάντη, Ελευθεροτυπία, 1/7/2010.
"Ο κόσμος ακονίζει τα μαχαίρια του κι ας μην κατεβαίνει στον δρόμο. Η σιωπή του είναι μια πυρηνική βόμβα που θα εκραγεί στην ώρα της και θα σαρώσει τους ευπειθείς που υπέγραψαν το ανατριχιαστικό Μνημόνιο *** Λένε οι δεξιοτέχνες του ψεύδους ότι με πόνο ψυχής -και για τη σωτηρία της πατρίδος- παίρνουν σκληρά και αντιδημοφιλή μέτρα. Εκείνο που δεν λένε είναι ότι υπήρχε άλλος δρόμος. Πρώτον, χρονική επιμήκυνση του χρέους. Δεύτερον, άμεση χρηματοδότηση με σχετικά χαμηλό επιτόκιο. Και τρίτον, μια σθεναρή στάση έναντι των εταίρων, υποστηριζόμενη από τα στοιχεία της απτής πραγματικότητος: αν δεν υλοποιηθούν αυτά τώρα -μιλάμε για το τέλος Οκτωβρίου, μετά τις εκλογές- οι επιπτώσεις θα είναι δραματικές, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για την Ενωση (κυρίως για τη Γερμανία και τη Γαλλία, των οποίων οι τράπεζες θα κινδύνευαν να χάσουν τα χρήματά τους σε περίπτωση ελληνικής πτώχευσης)... Ομως αυτά απαιτούν στιβαρό τιμόνι και σοβαρούς, αποφασισμένους ανθρώπους και όχι φλύαρους ταξιδιώτες που γύρναγαν τον κόσμο για το θεαθήναι και πανηγύριζαν για την παράδοση της χώρας στους δεσμοφύλακες..".
Απρόθυμοι για την ιθαγένεια. Κάτω των προσδοκιών ο αριθμός των μεταναστών που υπέβαλαν δικαιολογητικά, του Νίκου Χασαπόπουλου, Το Βήμα, 1/7/2010.(σχόλιο: μας είχαν "ζαλίσει" όμως για τρεις μήνες για το όλο θέμα...)
Τι λέει το Μνημόνιο; του Ι.Κ. Πρετεντέρη, Τα Νέα, 1/7/2010.
"ΣΥΓΧΩΡΕΣΤΕΜΕ, αλλά ένα πράγµα δεν µπορώ να καταλάβω. Τι πάει να πει ότι η κυβέρνηση κάνει το ένα ή το άλλο επειδή «το λέει το Μνηµόνιο». Εξ όσων γνωρίζω, οι δηµοκρατικές κυβερνήσεις δεν προασπίζουν κανένα Μνηµόνιο. Προασπίζουν το δηµόσιο συµφέρον. Τελεία, παράγραφος. ΜΕ ΑΛΛΑ λόγια, υπάρχουν πράγµατα δυσάρεστα και δύσκολα, αλλά αναγκαία και χρήσιµα για το συµφέρον του τόπου. Αυτά οφείλει να τα κάνει η κυβέρνηση ανεξαρτήτως κόστους και ασχέτως αν τα αναφέρει ή δεν τα αναφέρει το οιοδήποτε Μνηµόνιο. ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ. Χρειάζεται η χώρα να πετσοκόψει το δηµό σιο έλλειµµα; Ούτε συζήτηση. Να περιορίσει τον δηµόσιο το µέα στα ελάχιστα όριά του, να µειώσει δραστικά τον αριθµό των δηµοσίων υπαλλήλων, να κλείσει δηµόσιους οργανισµούς, να κυνηγήσει µε φανατισµό τη σπατάλη του δηµοσίου χρήµατος. Αυτές είναι υποχρεώσεις που δεν απορρέουν από το Μνηµόνιο (ακόµη κι αν περιέχονται στο Μνηµόνιο), αλλά από τη στοιχει ώδη προάσπιση του δηµοσίου συµφέροντος".
Μία οφειλόμενη απάντηση, του Σταύρου Λυγερού, Η Καθημερινή, 2/7/2010.
«Μυστική συνάντηση» Ελιέζερ - Νταβούτογλου. Ο Ομπάμα πίεσε Τουρκία και Ισραήλ για να πραγματοποιηθεί η συνάντηση, Ελευθεροτυπία, 1/7/2010.
Παλαιστινιακή "επανάσταση", The New York Times-Η Καθημερινή, 1/7/2010.
Η κουλτούρα των όπλων, της Ρίτσας Μασούρα, Η Καθημερινή, 1/7/2010.
"Ηταν απλώς μια αναμενόμενη είδηση. Το Ανώτατο Δικαστήριο στις ΗΠΑ έκρινε ότι οι Πολιτείες δεν μπορούν να απαγορεύσουν ή να περιορίσουν το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του Αμερικανού πολίτη να κατέχει όπλο. Μα, ποιος είπε ότι επί της ουσίας ίσχυε ποτέ το αντίθετο; Απλούστατα και αυτή τη φορά, η δικαστική απόφαση έδωσε την ευκαιρία στους βιομηχάνους όπλων να θριαμβολογήσουν και επί τη ευκαιρία να επικαλεστούν τον Θεό! Το δικαίωμα στην κατοχή όπλου είναι δώρο Θεού, δήλωσαν κάποιοι, εκτιμώντας ότι στις ΗΠΑ η έννοια του Θεού πηγαίνει ασορτί ακόμη και με τα όπλα!".
Τουρκική τράπεζα στη Θεσσαλονίκη, Αγγελιαφόρος, 18/5/2010.
Δεν σκότωσε κόμπρα την Κλεοπάτρα. Η τελευταία βασίλισσα ελληνιστικού βασιλείου έβαλε τέρμα στη ζωή της πίνοντας δηλητήριο, Το Βήμα, 2/7/2010.
Αφαντος ο «ταμίας» των ρώσων κατασκόπων. Ανοιξε η γη της Κύπρου και κατάπιε τον εμφανιζόμενο ως Καναδό με το όνομα Κρίστοφερ Μέτσος, Το Βήμα, 2/7/2010.
The threat from the internet. Cyberwar. It is time for countries to start talking about arms control on the internet, Τhe Economist, 1/7/2010.
Diaries of Mussolini's mistress. Clara Petacci's secret diaries are published seventy years after their discovery, by Ian Thomson, TLS, 30/6/2010.
Ecco la rivista per fare le bombe in casa. E' online «Inspire», il magazine per gli aspiranti jihadisti, Guido Olimpio, Corriere della Sera, 1/7/2010. 
L'Italia difende il crocifisso nelle scuole. Udienza nella Grande Camera della Corte europea dei diritti dell'uomo, la sentenza si conoscerà tra sei mesi, Corriere della Sera, 30/6/2010.
La revanche de la géographie. “L’homme crée, mais c’est la nature qui commande.” Cet axiome du début du xxe siècle est plus que jamais utile pour appréhender les conflits à venir, estime le journaliste Robert D. Kaplan. Une thèse contestée par plusieurs éminents géographes, Foreign Policy, Courrier International, 1/10/2009.
ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΑΡΓΥΡΗΣ ΕΦΤΑΛΙΩΤΗΣ (1/7/1849-1923)
"Πρέπει να νιώσεις από σκοτάδι για ν’ αγαπήσεις το φως"
“ΜΑΝΟΛΗΣ Ο ΝΤΕΛΜΠΕΝΤΕΡΗΣ”
Αργύρης Εφταλιώτης, από το Blog που είναι αφιερωμένο σ' αυτόν.
Ο παπα-Σωφρόνιος, περιοδικό Εστία, 29/13 (1890), σε μορφή pdf.
ΟΙ ΕΘΝΙΚΕΣ ΜΑΣ ΟΝΟΜΑΣΙΕΣ. ΤΑ ΔΥΟ ΡΕΥΜΑΤΑ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ, του Αν. Φιλιππίδη.
"Το ρεύμα αυτό εκπροσωπείται από πολλούς λόγιους, χωρίς ενιαίο πρόγραμμα ή ιδεολογία. Στο σκέλος που αφορά την εθνική ονομασία "Ρωμηοί" μπορούμε να αναφέρουμε τον Δ. Καταρτζή, τον Γ. Τυπάλδο-Ιακωβάτο και αργότερα πολλούς δημοτικιστές, ένας από τους οποίους, ο Αργ. Εφταλιώτης, έφτασε να γράψει το 1901 "Ιστορία της Ρωμηοσύνης" που ξεκινάει το 146 π.Χ., με την κατάκτηση δηλαδή της Ελλάδας από τους Ρωμαίους!".
ΑΡΓΥΡΗΣ ΕΦΤΑΛΙΩΤΗΣ. Η Μαζώχτρα κι άλλες ιστορίες.
"Όντας Σαββάτο μέρα, οι πιότερες οι μαζώχτρες ήταν παγεμένες να νοιαστούνε τα σπιτικά τους. Μια και μονάχη κοπέλα απόμενε στου Πανάγου τα δέντρα, να μαζώξει τ’ απομεινάρια, πρι να σημάνει Σπερνός. Δεν είχε και σπιτικό να πολυνοιαστεί η λυγερή μας Παραμυθιώτισσα. Άλλο στον κόσμο δεν είχε παρά τη θεια της την Πασκαλιά, ζαροπρόσωπη και σκυφτή γριά, που σφαλισμένη μες στο καλύβι της κατά την άλλη άκρη του χωριού, περνούσε τις μερούλες της με τα γουρουνάκια της, έχοντας μαζί της και τη μαζώχτρα την Ασήμω, σαν ορφανεμένη που ήταν από γονιούς, τουρκοφαγωμένους χρόνια πολλά. Δεν πολυσυφωνούσαν τα χνώτα τους όμως. Η θεια όλο με τα γουρουνάκια της, με τα ορνίθια της και με τις άλλες δουλείτσες της, η καθεμιά τους αλύπητος κόπανος απάνω στο παιχνιδιάρικο το κεφάλι της ανιψιάς. Αφορμή λοιπό ν’ αποτελειώσει το μάζωμα, την άφηνε τη γριά η Ασήμω να νοικοκυρεύεται απατή της..."
|
