|
Η μόνη χρεωκοπία που αναβάλλει το ΔΝΤ είναι αυτή του πολιτικού συστήματος.
Του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com
Σήμερα ψηφίζεται στη Βουλή, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, και με αντισυνταγματικό τρόπο η επικύρωση της συμφωνίας με το ΔΝΤ. Άκουσα χτες ότι με τη συμφωνία δεν εκχωρείται εθνική κυριαρχία, νομοθετική ή εκτελεστική, και άρα δεν απαιτείται η κύρωση της συμφωνίας με τη διαδικασία που προβλέπει το άρθρο 28 παρ. 2 του Συντάγματος (δηλαδή απαίτηση πλειοψηφίας 3/5 του όλου αριθμού των Βουλευτών υπερ της συμφωνίας). Η αίσθησή μου είναι ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας, για μια ακόμα φορά στέκεται αναντίστοιχο της βούλησης του λαού. Γιατί αν όντως δεν εκχωρείται εθνική κυριαρχία, τότε τι στην ευχή κάνουν στην Αθήνα τα αποσπάσματα του ΔΝΤ? Διακοπές? Τι διαπραγματεύεται (λέει η ίδια) η Κυβέρνηση? Διότι, όταν διαπραγματεύεσαι υπό άνισους όρους (όπως έχουν επισημάνει Υπουργοί της, όχι οπαδοί του ΚΚΕ ή της ΝΔ) προφανώς έχεις ήδη εκχωρήσει κυριαρχία σε τρίτους οι οποίοι υπαγορεύουν όρους. Ένα κυρίαρχο κράτος δεν αποδέχεται όρους που ο ίδιος ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι δεν τους επιθυμεί ή ότι είναι απαράδεκτοι. Ελαχίστως οφείλουν, όσοι δήλωσαν ότι αντιστρατεύονται τα μέτρα, να ζητήσουν έλεγχο συνταγματικότητας στη Βουλή. Αλλά ακόμα κι έτσι πολλά από τα όσα προβλέπονται από τη συμφωνία θα κριθούν στο μέλλον αντισυνταγματικά από τη Δικαστική Κρίση, ειδικά αν ψηφιστεί με απλή πλειοψηφία.
Αλλά εκεί μας έφτασε το πολιτικό σύστημα. Και μας απειλεί τώρα: ΔΝΤ ή χρεωκοπία. Δίλημμα που στην πραγματικότητα σημαίνει: ξαναπληρώνετε εσείς για να μη χρεωκοπήσουμε εμείς. Συγνώμη αλλά δε βρίσκω τίποτα απειλητικό σε αυτό...(Δε θα μπω στην ουσία και στην αντίκρουση από οικονομική σκοπιά: ούτε εδώ θα έπρεπε να είχαμε φτάσει ούτε και το ΔΝΤ ακόμα και τώρα είναι μονόδρομος –αλλά αυτό σε ένα άλλο σημείωμα).
Η χρεωκοπία του πολιτικού συστήματος (της κυβερνώσας ελιτ των πολιτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων plus διεθνής παράγων) είναι δυστυχώς χρόνια ασθένεια της Δημοκρατίας μας: το σύστημα έχει χρεωκοπήσει κατ’επανάληψη. Χρεωκοπούσε κάθε φορά που αρνιόταν να εφαρμόσει το νόμο όταν αυτός καταλυόταν (Δεκέμβρης του 2008), κάθε φορά που παραγράφει αδικήματα πολιτικών, κάθε φορά που δε μπορεί να αντιμετωπίσει τις θερινές πυρκαγιές, να διαφυλάξει το περιβάλλον που ζούμε, να διοργανώσει υπηρεσίες επιπέδου για τους πολίτες του και τέλος να διαφυλάξει ζωές αθώων.
Η χρεωκοπία του ενίοτε λαμβάνει τη μορφή κωμωδίας και ενίοτε, όπως χτες, τη μορφή τραγωδίας χωρίς κάθαρση. Θα συνεχίζεται δε και θα επαναλαμβάνεται όσο όλοι μας θα εξαργυρώνουμε την αντίσταση με την απόλαυση, όσο θα εξακολουθούμε να νομίζουμε ότι η Δημοκρατία ως άσκηση πχ δεν αφορά στους ιδιωτικούς υπαλλήλους (δεν προλαβαίνουν άλλωστε από την πολλή δουλεία) και όσο νομίζουμε ότι αφορά κάποιους άλλους εκτός από εμάς. Σε μια κακή εκδοχή της αντιπροσώπευσης έχουμε αναθέσει-εκχωρήσει την άσκηση των υποχρεώσεων μας ως πολίτες σε πολιτικούς που δεν ψηφίζουμε – αξιολογούμε γιατί απέχουμε και σε επί πληρωμή «ειδικών» τις γνώμες των οποίων δε μπορούμε να ελέγξουμε κι αποδεχόμαστε ανήμποροι να κάνουμε αλλιώς. Ξεχάσαμε ότι η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα των ανειδίκευτων και όχι των ειδικών, του διάχυτου και όχι του συγκεκριμένου συμφέροντος, της Δημόσιας σφαίρας και του ελέγχου της ηθικής του ιδιωτικού από την έκθεσή του σε αυτή τη Δημόσια σφαίρα. Όχι σε μακρινό καιρό, όσο συνεχίζουμε αυτό το ιδιότυπο outsourcing της προσωπικής μας ευθύνης, θα φτάσουμε να ψωνίζουμε τη Δημοκρατία στο Super Market, αγοράζοντας κάρτες Δημοκρατίας των 5 και 10 Νομισμάτων και στον καθένα θα αντιστοιχεί όση Δημοκρατία θα μπορεί να αγοράσει...
Εξαιτίας και της δικής μας ευθύνης, που δεν αναλαμβάνουμε, χρεωκοπεί ξανά και ξανά το πολιτικό σύστημα. Κατώτερο των περιστάσεων, αδυνατεί και σήμερα να ηγηθεί μαζί με το λαό και όχι εναντίον του, στήνοντας τρόμο και φόβο που οργανώνουν ειδικοί και τον πουλάνε καλοστημένα δίκτυα διανομής. Σαρώνοντας σήμερα το κοινωνικό κράτος, οδηγώντας αύριο ομάδες του πληθυσμού στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Στη δική μου τη συνείδηση αυτό το πολιτικό σύστημα έχει τελειώσει και η ευθύνη για την αντικατάστασή του διαμοιράζεται σε όσους θα θελήσουν να την αναλάβουν και η ώρα έρχεται.
O Καγκελάριος της Πείνας- Heinrich Brüning (1930)
Έχει ενδιαφέρον να δει κανείς πως στην πορεία της ιστορίας εκτυλίσσονται αντινομίες και ναυαγούν στερεότυπα. Το 1930 κλήθηκε ο ευσεβής καθολικός- με πατριωτικές περγαμηνές- Heinrich Brüning να αντιμετωπίζει την οικονομική κρίση που απειλούσε την ήδη ταλαιπωρημένη Γερμανία.
Ο στόχος του ήταν «εθνικά σαφής»: έπρεπε με κάθε τρόπο, δηλαδή με σκληρή οικονομική πολιτική, να απαγκιστρωθεί η πατρίδα από το εθνικό της πρόβλημα, δηλαδή τις πολεμικές επανορθώσεις που είχε κληρονομήσει από τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Τέθηκε σε εφαρμογή ένα σχέδιο οικονομικής λιτότητας, το οποίο περιόριζε τις κρατικές δαπάνες και έριχνε μισθούς και πιστώσεις (οι δημόσιοι λειτουργοί απώλεσαν εκείνα τα χρόνια 19-23% του εισοδήματός τους). Φόροι παντού. Στον καπνό, στη μπύρα, στο νερό, στα αναψυκτικά. Οι τιμές άρχισαν να πέφτουν δραστικά, χωρίς όμως αυτό να προκαλεί οικονομική ανάπτυξη (τα αγροτικά προϊόντα υποχώρησαν κατά 57,5% από το 1926). Τα πράγματα χειροτέρεψαν δραματικά με την πιστωτική κρίση των γερμανικών τραπεζών και την υποτίμηση του νομίσματος από τους Βρετανούς- αληθινή «ταφόπλακα» των γερμανικών εξαγωγών.
Ο Heinrich Brüning όμως παρέμενε πιστός στην οικονομική ορθοδοξία της μη υποτίμησης και της περαιτέρω σύνδεσης με τον «κανόνα του χρυσού». Δεν θα υπεισέλθουμε σε περισσότερες λεπτομέρειες, αρκεί να συγκρατήσουμε πώς οι (αληθινές) προθέσεις για την αντιμετώπιση ενός «εθνικού προβλήματος» δεν είναι περισσότερο αποτελεσματικές σαν τέτοιες.
Ακόμη περισσότερο, σε «θεσμικό» επίπεδο όταν το Ράιχσταγκ απέρριψε το σκληρό οικονομικό πακέτο, ο Brüning- σε συνεργασία με τον Πρόεδρο Hindeburg- και παρά την εκλογική του αποτυχία (που ωφέλησε αντίθετα ναζιστές και κομμουνιστές), επικαλούμενος το άρθρο 48 περί εκτάκτου ανάγκης (Notverordnung) συνέχισε την πολιτική του, εξαθλιώνοντας περαιτέρω μεσαία και κατώτερα στρώματα. Η βολή στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης λοιπόν εκτοξεύτηκε πρώτα από τον εν λόγω Καγκελάριο, ακριβώς στην προσπάθεια του να περάσει μέτρα που δεν μπορούσαν να «λειτουργήσουν». Ο δρόμος για τον Χίτλερ άνοιξε διάπλατα.
(μερικοί προβληματισμοί σε σχέση με τη συζήτηση που πάει να ξεκινήσει και στη χώρα μας σχετικά με θεσμικές αμφισβητήσεις στη δίνη οικονομικής κρίσης).
Πηγή: Alexander Jung, Sturz in den Ruin, Der Spiegel, Special- Geschichte, 1/2008, Hitlers Machtergreifung, )
Η Βουλή εκχωρεί κυβερνητικές αρμοδιότητες στα όργανα της Επιτροπείας, του Ιωάννη Κ. Μαντζουράνη, από www.antinews.gr
Ανεξαρτήτως της αποδοχής ή μη της αναγκαιότητας της κυβερνητικής επιλογής και της ορθότητας των ληφθέντων μέτρων, εντός ολίγων ημερών η Βουλή των Ελλήνων καλείται να συζητήσει και ψηφίσει, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, νομοσχέδιο για την κύρωση των συμφωνιών της Ελλάδας με την Ε.Ε., την Ε.Κ.Τ. και το Δ.Ν.Τ.
Από το περιεχόμενο του σχετικού νομοσχεδίου καθίσταται σαφές ότι, έστω και προσκαίρως, ήτοι για τουλάχιστον 4 έτη, οι αρμοδιότητες της Κυβέρνησης και της Βουλής των Ελλήνων προς άσκηση δημοσιονομικής πολιτικής εκχωρούνται στα αρμόδια όργανα της Ε.Ε., της Ε.Κ.Τ. και του Δ.Ν.Τ.. Με άλλες λέξεις, με το υπό ψήφιση νομοσχέδιο η Βουλή των Ελλήνων θα εγκρίνει την εκχώρηση αρμοδιοτήτων, που, κατά το ισχύον Σύνταγμα, ασκούνται από αρμόδια κρατικά όργανα σε όργανα διεθνών οργανισμών. Οι σχετικές δημόσιες δηλώσεις του Έλληνα Πρωθυπουργού για περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας δεν επιτρέπουν αμφισβητήσεις περί αυτού.
(...)
Άλλωστε και κατά την κύρωση της Συνθήκης του Μάαστριχτ, όταν εκχωρήθηκε σε όργανα της Ε.Ε. η άσκηση νομισματικής πολιτικής, η Βουλή των Ελλήνων αποφάσισε με πλειοψηφία άνω των 3/5 του όλου αριθμού των βουλευτών, αφού τον Ιούλιο του 1992 εψήφισαν υπέρ της κύρωσης οι βουλευτές της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Συνασπισμού.
Η επιλογή οποιασδήποτε άλλης διαδικασίας για την ψήφιση του υπό συζήτηση νομοσχεδίου συνιστά παραβίαση της διάταξης της §1 του άρθρου 28 του Συντάγματος, που υπονομεύει την απαρέγκλιτη τήρηση των συμπεφωνημένων με την Ε.Ε., την Ε.Κ.Τ. και το Δ.Ν.Τ., αφού μπορεί να προσβληθεί στα αρμόδια ελληνικά δικαστήρια και να ακυρωθεί κάθε διοικητική πράξη, που εκδίδεται κατ’ εφαρμογή του ψηφισθησομένου νομοσχεδίου, ως αντισυνταγματική.
Αυτό το ενδεχόμενο πρέπει να συνεκτιμηθεί σοβαρότατα, γιατί, άλλως, όχι μόνο κακοποιείται η συνταγματική τάξη, αλλά εξαρχής και εκ των έσω δυναμιτίζεται η προσπάθεια ανάταξης της οικονομίας και ο αιματηρός αγώνας του ελληνικού λαού από … τιτάνιος μπορεί να γίνει … σισύφειος, δηλαδή άπελπις.
Η αισιόδοξη πλευρά της χρεωκοπίας, του Γιάννη Βαρουφάκη, protagon.gr, 28/04/2010
Ποια είναι λοιπόν τα χαρμόσυνα νέα; Ότι μια πτώχευση θα αποδειχθεί σχετικά ανώδυνη. Ο λόγος διττός: Πρώτον, δεν είμαστε κατά μέσον όρο ούτε οι φτωχότεροι ούτε οι πιο υπερχρεωμένοι. Δεύτερον, όσον αφορά τα χρέη του δημοσίου, αυτά βαραίνουν εμάς, ως άτομα, πολύ λιγότερο από όσο βαραίνουν τους ξένους.
Κάντε την σύγκριση με την Ιαπωνία, το χρέος της οποίας ανήκει σε Ιάπωνες σε ποσοστό 95%. Αν το Ιαπωνικό κράτος αναγκαστεί στην πτώχευση, η καταστροφή της χώρας θα είναι ολική. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για εμάς, καθώς μας ανήκει (δηλαδή στις δικές μας τράπεζες) μόνο το 25% του δημόσιου χρέους μας. Έτσι λοιπόν, δεδομένου ότι η πτώχευση του δημοσίου διαγράφεται ως αναπόφευκτη (εκτός αν πανικοβληθούν οι εταίροι μας αρκετά και το συνδράμουν για χρόνια πολλά, οπότε έχει καλώς), το κόστος της στάσης πληρωμών δεν θα το υποστούμε μόνοι μας.
Μα αν το δημόσιο κηρύξει στάση πληρωμών, τι θα γίνει την επόμενη μέρα; Πως θα ξανα-δανειστεί; Πράγματι, το κράτος θα στριμωχθεί. Για κάμποσο καιρό το δημόσιο θα πρέπει απλώς να ξοδεύει όσα μαζεύει από φόρους. Και γιατί είναι κακό αυτό; Να μάθει επί τέλους, αφού θα έχει ανακουφιστεί από το νταλκά των τοκοχρεολυσίων, να ζει με αυτά που εισπράττει. Π.χ. να καταγγείλει όλες τις εξοπλιστικές συμβάσεις, να συμπιέσει τους ανώτερους μισθούς (τον δικό μου συμπεριλαμβανομένου) τόσο που να καλύπτει τις δαπάνες του από τους φόρους που εισπράττει κλπ.
Διαστάσεις ενημέρωσης, της Λώρης Κέζα, Το Βήμα 06/05/2010
Στο παιχνίδι έχουν μπει οι ειδησεογραφικοί μπλόγκερ που ανεξάρτητα από την επαγγελματική τους ταυτότητα (γιατί μπορούν να έχουν άλλες ιδιότητες, όμως παράλληλα αρθρογραφούν και μεταφέρουν εικόνες όπως τις βλέπουν) είναι αφεντικά του εαυτού τους και κυρίως της ιστοσελίδας τους. Εχουν πάρει στα χέρια τους ένα αξιοσέβαστο μέρος της ενημερωτικής πίτας χωρίς να κολλάνε τα ένσημα του σιναφιού. Αλλωστε τα Ταμεία και οι ενώσεις συντακτών τούς περιφρονούν. Δεν μπορεί κάποιος να νομιμοποιηθεί ως «αληθινός» δημοσιογράφος αν δεν έχει ένα παραδοσιακό αφεντικό. Ο μπλόγκερ λοιπόν δεν έχει την ηθική υποχρέωση να σιωπήσει, παρά το γεγονός ότι η πλειονότητα αυτό κάνει με ελεύθερη βούληση.
Πάντως, αν οι μπλόγκερ έκαναν κέφι, θα κατέστρεφαν όλες τις εθνικές απεργίες. Θα μπορούσαν να ανεβάζουν στις ιστοσελίδες τους όλες τις λεπτομέρειες από τις κινητοποιήσεις θέτοντας σε εγρήγορση τους αναγνώστες τους. Με αυτόν τον τρόπο θα ικανοποιούσαν το αίτημα των υποψιασμένων πολιτών: να μάθουν τι διαστάσεις έχει η κινητοποίηση, την ίδια ημέρα της γενικευμένης αντίστασης.
Μια άλλη παράμετρος έχει να κάνει με το παγκόσμιο χωριό. Οποιος θέλει να δει ειδήσεις που αφορούν τις πορείες, τη συμμετοχή και τα επεισόδια, θα τις δει στις ξένες τηλεοράσεις, θα τις διαβάσει στα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Ενα κουτσοαγγλικό όλοι το έχουν κατοχυρώσει, αλλά ακόμη κι αν ομιλούν αποκλειστικά τα ντόπια, θα δουν τις εικόνες στο CΝΝ. Η είδηση δεν εγκλωβίζεται μέσα στα γεωγραφικά όρια, απλώς ο ξένος ανταποκριτής ίσως να μην έχει την πείρα να αξιολογήσει αυθωρεί τα συμβάντα.
Μεταλλαγή ή νέες ηγεσίες, του Αλέξη Παπαχελά, Η Καθημερινή 06/05/2010
Αν οι σημερινοί πολιτικοί μας δεν σοβαρευτούν, πολύ γρήγορα κινδυνεύουν να καταντήσουν χλευαστικές υποσημειώσεις στα μελλοντικά βιβλία της Ιστορίας και να βρεθούν μια μέρα περικυκλωμένοι από χιλιάδες νοικοκύρηδες που θα τους γιουχάρουν. Ζούμε ιστορικές μέρες, ζούμε σ’ ένα σταυροδρόμι που μπορεί να μοιάζει με το 1909 που ξεκίνησε τον αστικό εκσυγχρονισμό της χώρας, με τις εκλογές του 1920 και την Καταστροφή του 1922 και με άλλα κρίσιμα σταυροδρόμια. Τα πράγματα πια δεν είναι αστεία, το ύψος των περιστάσεων είναι δυσθεώρητο, το στοίχημα μεγάλο.
Αυτή η χώρα έχει καταστραφεί τα τελευταία 30 χρόνια. Είχαμε την περιώνυμη «παρέα της Μυκόνου» η οποία λεηλάτησε τις κρατικές προμήθειες, έβαλε στη μισθοδοσία της ή υπό τον έλεγχό της πολιτικούς και μέσα ενημέρωσης και πλούτισε προκλητικά. Δεν σεβάστηκε κανέναν κανόνα και έδωσε τροφή σε έναν λαϊκιστικό ψευτοαριστερό μύθο, σύμφωνα με τον οποίο κάθε επιχειρηματίας και κάθε επένδυση είναι εξ ορισμού ύποπτοι. Μαζί τους συνεργάστηκε ένα μεγάλο κομμάτι της γενιάς του Πολυτεχνείου που εξαργύρωσε τους αγώνες του με κάθε τρόπο, πουλώντας όμως παράλληλα «σοσιαλισμό». Είχαμε ακόμη ένα κατεστημένο που, θα μου επιτραπεί η έκφραση, είναι κυριολεκτικώς για τα «μπάζα». Ενα πνευματικό κατεστημένο που εθίστηκε στη συναλλαγή και τη μετριότητα και ένα πολιτικό κατεστημένο που είχε πάνω απ’ όλα στο μυαλό του το «να κρατήσουμε τα μαγαζάκια μας».
Το τίμημα της συλλογικής ανευθυνότητος,του Κώστα Ιορδανίδη, Η Καθημερινή 06/05/2010
Το έγκλημα του ελληνικού συστήματος στο οποίο συνήνεσαν και οι πολίτες ήταν ότι οι πάντες εθεώρησαν ότι ο πλούτος εξασφαλίζεται δίχως παραγωγή, ωσάν να πρόκειται για δωρεά εξ ουρανού. Οι πολίτες μπορεί να αυταπατώνται· αλλά η πολιτική ηγεσία, όφειλε να γνωρίζει και να έχει συνείδηση των υποχρεώσεων που ανέλαβε. Δεν είναι νοητόν να αιφνιδιάζεται. Απλώς κάποιοι θεώρησαν ότι η διακυβέρνηση της χώρας είναι ένα παίγνιο που αφορά κάποια παρέα απροσάρμοστων. Και αυτό επί δεκαετίες και κατ’ εξακολούθηση. Αλλαγές που μεταβάλλουν δραματικά τις συνθήκες διαβιώσεως των πολιτών δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν, δίχως δραστική μεταβολή των αντιλήψεων από τις οποίες διέπεται η εκάστοτε πολιτική ηγεσία της χώρας. Αλλά η μετάλλαξη του πολιτικού συστήματος στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες απαιτεί χρόνο και το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ελλάς έχει τον χαρακτήρα του κατεπείγοντος. Εξωθεσμική παρέμβαση, όχι απλώς είναι απευκταία αλλά θα οδηγήσει τη χώρα σε ολοκληρωτική καταστροφή. Η κατάσταση φαίνεται αδιέξοδη. Μία ολόκληρη χώρα πληρώνει το τίμημα μιας συλλογικής ανευθυνότητος.
Ο πολιτικός κόσμος σε κρίση..., του Παναγιώτη Παναγιώτου, Έθνος 06/05/2010
Η δεύτερη διάκριση αφορά ένα καινούργιο φαινόμενο. Εκτός από τα μεγάλα πολιτικο-συνδικαλιστικά μπλοκ με την «political correct» συμπεριφορά, στη χθεσινή διαδήλωση είχε κατέβει «πολύς ανεξάρτητος κόσμος».
Αυτός ο «κόσμος», σε συνδυασμό και με «παραδοσιακούς διαδηλωτές», εξέφρασε «οριζόντια», σε σχέση με τη διάταξη των δυνάμεων, μια έντονη και οργίλη αποδοκιμασία του πολιτικού συστήματος, της «βουλευτοκρατίας», της «Βουλής» κ.λπ., με πολλαπλά συνθήματα, με κεντρικό πυρήνα «να πληρώσουν οι κλέφτες». Η απόδοση ευθυνών και η αναδιαμόρφωση πολιτικής σκηνής (δεν είναι τυχαία τα αυθόρμητα γιουχαΐσματα πολιτικών προσώπων, που πολλαπλασιάζονται τελευταία) ανάγονται σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα, για να μπορέσουν να βρουν μια στοιχειώδη κοινωνική «νομιμοποίηση» τα μέτρα. Τα «μέτρα» πονάνε. Αλλά οι περισσότεροι πολίτες με ωριμότητα αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητά τους, έως έναν βαθμό. Υπό τον όρο να «πληρώσουν» οι ένοχοι.
Ο λαός είπε "Οχι" στα μέτρα, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 06/05/2010
Χωρίς καμιά δόση υπερβολής, από ένα σημείο και πέρα η χθεσινή διαδήλωση κινήθηκε στα όρια της εξέγερσης! Ελάχιστα απείχε από το κορυφαίας πολιτικής σημασίας σημείο ρήξης - την έφοδο διαδηλωτών εντός του κτιρίου του Κοινοβουλίου!
Αυτός ήταν προφανώς ο λόγος που από ένα σημείο και έπειτα οι αστυνομικές δυνάμεις έπνιξαν αδικαιολόγητα την Αθήνα στα δακρυγόνα και στις απαγορευμένες χημικές ουσίες. Ψεκάζοντας δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές προσπαθούσαν να τους διαλύσουν πριν φτάσουν στο Σύνταγμα, φοβούμενοι ότι αν περικύκλωναν και αυτά τα πλήθη τη Βουλή, ίσως να μην αποτρεπόταν τελικά η είσοδος χιλιάδων ατόμων στο Κοινοβούλιο...
Δεν γνωρίζουμε αν οι υπουργοί της κυβέρνησης και οι βουλευτές έχουν συνειδητοποιήσει τη σφοδρότατη αλλαγή του πολιτικού κλίματος που συντελείται τα τελευταία 24ωρα, καθώς και το γεγονός ότι ουδέποτε το κύρος του πολιτικού κόσμου είχε πέσει τόσο χαμηλά όσο σήμερα, στα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση.
Αν πάντως δεν αντιληφθούν τις ραγδαίες αλλαγές στις συνειδήσεις των πολιτών και δεν κατανοήσουν τις αιτίες που τις προκαλούν, είναι άκρως αμφίβολο αν το πολιτικό σκηνικό θα επιβιώσει των κοινωνικών εκρήξεων που προκαλούν τα μέτρα κυβέρνησης, ΔΝΤ και ΕΕ. Αγνοούμε, βεβαίως, πόσοι θα θρηνήσουν ενδεχόμενη κατάρρευσή του, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα προς συζήτηση...
Ο Τάσος Τέλλογλου προτείνει αναστολή άρθρων του συντάγματος και κυβέρνηση εθνικής ανάγκης", Σχόλιο Γιάννη ΠαπαΙώάννου, 01/05/2010
Τίποτε δεν πάει χαμένο, επιμέλεια Γ.Τριάντης, Ελευθεροτυπία 06/05/2010
Περιδεής η πλειοψηφία θα τα ψηφίσει. Αλλά σύντομα θα θερίσει τους πικρούς καρπούς της ευένδοτης συμπεριφοράς της... Ομως τίποτε δεν πάει χαμένο. Ούτε η οργή εναντίον των ολετήρων, ούτε οι επικείμενες, οξύτατες και ίσως ανέλεγκτες κοινωνικές αντιδράσεις. Σε πείσμα της τρομώδους κατασταλτικής λογικής, τη στιγμή αυτή όλοι -αγορές, Ενωση, ΔΝΤ, γραμματείς και Φαρισαίοι- μετρούν τις αντιδράσεις των Ελλήνων κρατώντας στο ένα χέρι την σπάθη του Δαμοκλή και στο άλλο την πένα της αναθεώρησης. Ξέρουν καλά ότι η σθεναρή αντίσταση της ελληνικής κοινωνίας ανάβει το πράσινο φως για ομοειδείς ευρωπαϊκές αντιδράσεις εναντίον του εγκληματικού μονοδρόμου που χαράσσει αυθαίρετα η πολιτική τους. Κατ' ουσίαν, το μόνο που φοβούνται οι επικυρίαρχοι αυτοί είναι μην πάρει ανάποδες η κοινωνία, καθώς στο άλλο μέτωπο δεν έχουν πρόβλημα: οι χλωμές και πειθήνιες κυβερνήσεις με τις υποταγμένες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες είναι του χεριού τους...
ΣΥΜΠΟΣΙΟ
H ΓΕΝΕΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ
Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
Μνήμη Κορνήλιου Καστοριάδη
Αθήνα, 8 – 9 Μαίου 2010
Όταν το Ιωνικό Κέντρο Σπουδών άρχισε πριν 30 περίπου χρόνια τη λειτουργία του στη Χίο, ανάμεσα στους στοχαστές που προσκλήθηκαν να μετάσχουν ήταν ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ο οποίος δίδαξε τότε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στα Σεμινάρια Ελληνικού Πολιτισμού,
με θέμα ¨Η Γένεση της Δημοκρατίας και της Πολιτικής Φιλοσοφίας”.
Μετά από χρόνια περιπλάνησης στους ανήσυχους δρόμους της Δυτικής διανόησης, ο Καστοριάδης ανακάλυψε ξανά το πραγματικό νόημα της δημοκρατίας στις απαρχές της, στις αρχαίες πόλεις της Ιωνίας και στην Αθήνα. Στη συνέχεια άρθρωσε λόγο και άσκησε κριτική στον ολιγαρχικό χαρακτήρα των δημοκρατικών λεγόμενων πολιτευμάτων της Δύσης, όπως είχε κάνει νωρίτερα και επί χρόνια
απέναντι στον απολυταρχικό χαρακτήρα των Ανατολικών δήθεν δημοκρατιών.
Μεσούσης της κρίσης που διέρχονται τα οικονομικά, πολιτικά και θρησκευτικά συστήματα παγκόσμια, το Ιωνικό Κέντρο οργανώνει Συμπόσιο με αναφορά στη Γένεση της Δημοκρατίας, στοχεύοντας σε μια ρηξικεύλεθη κριτική όσο και στην ανάδειξη τρόπων σκέψης, αλλά και δράσης, για την αντιμετώπιση της κρίσης αυτής, για μια πλέον ουσιαστική πραγμάτωση της δημοκρατίας μέσα στη ζωή μας. Συγχρόνως έτσι τιμά τον επίκαιρο λόγο του Καστοριάδη.
Ο Κορνήλιος Καστοριάδης δεν αρκείται στη συμβατική μεταρρύθμιση, αλλά ούτε και στη στείρα απόρριψη του πολιτικού συστήματος όπως ασκείται. Προχωράει σε προτάσεις, βασισμένες στις αρχές που δημιούργησαν τη δημοκρατία. Και το έργο του αναδεικνύει την ανάγκη της ισότιμης συμμετοχής του ανθρώπου στις σημαντικές αποφάσεις της ζωής, και εγείρει κρίσιμα ερωτήματα, τα οποία και θέτει μπροστά μας: Πώς μπορεί να συγκροτηθεί μια εναλλακτική μορφή δημοκρατίας απέναντι στο αντιπροσωπευτικό ολιγαρχικό σύστημα; Με ποιον τρόπο μπορεί να πραγματωθεί η ουσιαστική συμμετοχή των ανθρώπων στις αποφάσεις, κατά τρόπο τέτοιο ώστε να οδηγήσει στην ισοτιμία και στη βελτίωση του συλλογικού βίου; Ποιοι θεσμοί θα μπορούσαν να καταστήσουν και πάλι δυνατή τη δημοκρατία; Ποιες ιδέες και ποιο θεσμικό, πρακτικό πλαίσιο θα μπορούσαν να δρομολογήσουν μιαν αληθινή δημοκρατική
προοπτική και να δώσουν ουσιαστικό πολιτικό νόημα στη ζωή;
Οι σκέψεις του Κορνήλιου Καστοριάδη δεν αποτελούν αφηρημένη φιλοσοφική αναζήτηση, αλλά συνιστούν μια κριτική προβληματική για ένα συγκεκριμένο πέρασμα από τη θεωρία στην πράξη. Αυτήν την προοπτική και πρόταση έχει σκοπό το Συμπόσιο να διερευνήσει.
Εισηγήσεις στο Συμπόσιο, ανάμεσα σε άλλους, θα κάνουν οι Β. Ρωμανός, Δ. Τσακίρη, Α. Θεοδωρίδης, Γ. Αλατζόγλου – Θέμελη, Α. Μουζακίτης, Γ. Δαρεμάς, Σ. Ροζάνης, Γ. Ν. Οικονόμου,Θ. Πολλάτος, Α. Κιουπκιολής, Ν. Κυριαζής, Α. Καλυβάς, Θ. Τάσης. Υπεύθυνοι οργάνωσης του Συμποσίου είναι ο Γ. Ν. Οικονόμου και ο Ισ. Κιολέογλου, πρόεδρος του Ιωνικού Κέντρου.
Ημέρες και ώρες του συμποσίου:
Σάββατο 8 Μαίου, 10 πμ - 7 μμ
Κυριακή 9 Μαίου, 10 πμ - 2 μμ
Πληροφορίες - συμμετοχή:
Ιωνικό Κέντρο, Λυσίου 11, 10556 Πλάκα τ 210 3246614 www.ionic.gr
This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
General election 2010: David Cameron eyes the prize, by Patrick Wintour and Julian Glover, The Guardian 06/05/2010
Progressives: very best of enemies, by Geoffrey Wheatcroft, New Statesman 03/05/2010
What's at stake in Britain's election?, by James Illingworth, Socialist Worker, 06/05/2010
On eve of British election, shake-up in Parliament is forecast, by Anthony Faiola and Dan Balz, The Washington Post 06/05/2010
Britons Go to Polls in Tight Race for New Parliament, by JOHN F. BURNS and ALAN COWELL, The New York Times, 06/05/2010
|
