Τετάρτη 02/11/2011

User Rating: / 0
PoorBest 

No comment...  

Οι Φωταδιστές, του Μανώλη Βαρδή.

Ακούγονται πολλά και δίνονται πολλές ερμηνείες εξήγησης των κινήτρων του Πρωθυπουργού (και της ομάδας του). Πάντοτε είχα μία απώθηση προς αιτιολογήσεις επιπέδου συνωμοσίας, κερδοσκοπίας ή πολιτικής ανοησίας. Πιστεύω ότι ακόμα και εάν έχουν στοιχεία αλήθειας, δεν διαπαιδαγωγούν-αντίθετα, συσκοτίζουν και βαθαίνουν την άγνοια του μέσου πολίτη.

Όποιος έχει σπουδάσει τα τελευταία χρόνια στα Πανεπιστήμια ή απλά έχει ασχοληθεί με ζητήματα πολιτικής φιλοσοφίας και κοινωνιολογίας, θα έχει διαπιστώσει ένα «ρεύμα σκέψης», θα έλεγα ιδεολογίας, με χαρακτηριστικά φονταμενταλιστικού φανατισμού. Πρόκειται για αυτούς-σεβαστούς κατά τα άλλα όσον αφορά στις γνώσεις τους-που μετακενώνουν στα καθ’ ημάς σχετικά πρόσφατες αντιλήψεις περί κράτους, δημόσιου τομέα, ιδιωτικής πρωτοβουλίας, Ευρωπαϊκής Ένωσης (το απόλυτο ταμπού), ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διεθνών δικαστηρίων, μη κυβερνητικών οργανώσεων και πολυπολιτισμικότητας. Οι «ανεκτικές» και ηθικολογικές τους απόψεις συνδυάζονται με μία ιδεολογική πώρωση και με μία ακλόνητη μη-διαλλακτικότητα προς ο,τιδήποτε, έστω και αμυδρά, θυμίζει ταξικότητα, έθνος-κράτος, πολιτικές ισορροπίες, γεωπολιτική και διαπραγματευτική δύναμη ισχύος. Αυτές οι απόψεις, που ευδοκιμούν στην Εσπερία ως ένα από τα πολλά ρεύματα σκέψης και που έχουν τη σχετική τους αξία στη βάση μίας μεταμοντέρνας ανθρωπολογίας, όταν εισέρχονται στην υπανάπτυκτη Ελλάδα, προσλαμβάνουν τον μανδύα ενός νεόπλουτου εγωϊσμού.

Στο ιστορικό τους δε βιογραφικό, αποτελούν μεταλλάξεις του ρεύματος της Νέας Αριστεράς, που στην Ελλάδα εύστοχα κάποιος έχει προσδιορίσει ως τον άξονα «Εξαρχείων- Κολωνακίου». Στο βαθμό μάλιστα που νομίζουν ότι επιβεβαιώνονται από τα ανθρωπολογικά και κοινωνιολογικά δεδομένα (ευμάρεια, ψευδο- διανοητισμός των μεσαίων στρωμάτων, δημογραφική υποχώρηση και γήρανση, καταναλωτισμός κ.α.), θεωρούνται σαν ό,τι πιο προωθημένο και en vogue. Όμως η ζωή έχει τους δικούς της αδήριτους κανόνες, τις δικές τις αρχές, που δεν παραλλάσσουν κατά πολύ απ’ αυτές της κοινής λογικής χιλιάδων χρόνων. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι εάν διαπιστώνεις ένα «πρόβλημα», διαπραγματεύεσαι και παίζεις με τους ισχυρούς, τους εξάγεις το πρόβλημα και δεν «παίρνεις τις στράτες για να διαλαλήσεις πόσο λάθος είσαι», διότι απλά όλοι ξέρουν ότι όλοι είναι λάθος, και δεν έχει ανάγκη ο κόσμος μετανοημένους ειλικρινείς (;). Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το δημοψήφισμα είναι το πιο δημοκρατικό μέσο όταν αρμόζει στις συνθήκες και βοηθά στην εξωτερική σου διπλωματία, όχι αυτό καθ’ αυτό. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ασκείς διαβούλευση, όχι σαν καθεαυτή αξία (γιατί δεν είναι σε μία άνιση, ταξική κοινωνία), αλλά διότι σταδιακά και με μέτρο θες να ανεβάσεις το επίπεδο του πολιτικού διαλόγου. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι υπηρετείς δημοκρατικές αξίες, όχι γιατί υπάρχουν αυτές κατ’ ουσίαν, αλλά διότι είναι «εργαλεία» αποτελεσματικά για τη διακυβέρνηση μίας πολιτείας (και φυσικά δεν πνίγεις τον άλλο στα δακρυγόνα, στην πρώτη ευκαιρία). Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι πείθεις τον λαό για την πολιτική σου, κηρύσσοντας εξ αρχής εθνικά και κυριαρχικά αντανακλαστικά, και όχι κατά περιόδους όταν έχεις συνθηκολογήσει άπειρες φορές.

Οι φωταδιστές την πάτησαν, διότι αγνόησαν την ιστορική αλήθεια. Αγνόησαν, αγνοούν και περιφρονούν τη χώρα στην οποία ζουν και την ιστορία της. Ακόμα και το Ιράν του Χομεϊνί εισήλθε στην μοντέρνα φάση της ιστορίας του μαζί του (και όχι παρά εκείνον), διότι η υπερηφάνεια και η ιστορία αυτού του λαού επικράτησαν της ιδεολογικής μονομανίας των Αγιατολλάχ. Τόσο απλά.

Θα τους εκβράσει λοιπόν η Ιστορία και θα χαθούν. Η Ελλάδα, ως έθνος και ως κράτος, ταλαιπωρείται απ’ αυτούς τους μαθητευόμενους μάγους (όχι βλάκες ή πράκτορες), ας πρόσεχε!

Μέγιστη αφροσύνη, του Γιάννη Βαρουφάκη, protagon.gr 02/11/2011

Ποτέ δεν πρέπει να λέμε όχι από αντίδραση. Όχι λέμε μόνο (ιδίως στους ισχυρούς) όταν έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι ένα ναι θα φέρει μεγαλύτερα δεινά. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, η Ελλάδα έπρεπε να πει όχι στην 'Συμφωνία' της Οκτωβριανής Συνόδου. Επειδή ήταν μια συμφωνία δήθεν που, αν και γιορτάστηκε εντός και εκτός ως 'λύση', στην πραγματικότητα σπρώχνει το ευρώ και την Ελλάδα πιο βαθειά στο τέλμα.

Το όχι εκείνο, όπως έγραφα την ώρα που έκλεινε εκείνη η 'Συμφωνία', έπρεπε να ειπωθεί από το στόμα του πρωθυπουργού της χώρας. Στις Βρυξέλλες. Εντός της Συνόδου. Έτσι ώστε να μην υπάρξει κοινό ανακοινωθέν και οι συζητήσεις να συνεχίζονται έως ότου προκύψει μια πραγματική λύση της Κρίσης του ευρω-συστήματος. Σε ένα μήνα, σε δύο, σε όσο καιρό χρειαζόταν. Αντ' αυτού του όχι, ο πρωθυπουργός άλλη μια φορά υπερθεμάτισε για ένα πακέτο τριών ανόητων μέτρων που ζημιώνουν Ελλάδα και Ευρώπη (βλ. πιο κάτω το παράρτημα με την σχετική ανάλυση).

Με ρωτούν πολλοί: Δεν είναι καλό που, έστω και τώρα, ο πρωθυπουργός έδωσε την δυνατότητα στους πολίτες να πουν το μεγάλο όχι που εκείνος δείλιασε να πει; Απαντώ αρνητικά. Ο κ. Παπανδρέου απλώς προσέθεσε άλλο ένα σφάλμα στην ακολουθία σφαλμάτων που θα στιγματίσουν την πρωθυπουργική του πορεία. Εξηγώ: Με την επιστροφή του από τις Βρυξέλλες (ακριβώς όπως είχε κάνει τόσο τον Μάρτιο όσο και τον Ιούλιο) ο πρωθυπουργός παρουσίασε στον ελληνικό την 'Συμφωνία' που επετεύχθη ως μια καλή εξέλιξη - μια χαρμόσυνη είδηση. Ζήτησε εύσημα για την διαπραγματευτική επιτυχία του ιδίου και του επιτελείου του. Διατυμπάνισε ότι η Ελλάδα μπορεί να ανασαίνει πλέον ευκολότερα, καθώς απεμπόλησε ένα σημαντικό μέρος του δημόσιου χρέους. Λίγο-πολύ, είπε ό,τι είχε πει και την 25η του περασμένου Μαρτίου, τότε που κατά την επιστροφή του από την Εσπερία δήλωνε: "Η Ευρώπη έπραξε το καθήκον της. Τώρα εμείς μπορούμε να κάνουμε αυτό που πρέπει για την χώρα." Τα ίδια που είχε πει και μετά την 21η Ιουλίου.

Από την στιγμή που και συνυπέγραψε την πρόσφατη Συμφωνία και την παρουσίασε ως 'Λύση', ο κ. Παπανδρέου δεν έχει το ηθικό δικαίωμα απέναντι στους Ευρωπαίους να αρνηθεί τους βασικούς της άξονες. Παράλληλα, το να ισχυριστεί ότι ανακοίνωσε το δημοψήφισμα ώστε να αυξήσει την διαπραγματευτική του ικανότητα απέναντι στους ευρωπαίους ως προς τις λεπτομέρειες της 'Συμφωνίας' (που θα αποφασιστούν εντός των προσεχών εβδομάδων) αποτελεί μέγιστη αφροσύνη: Δεν θέτεις μια συμφωνία που συνυπέγραψες, και την οποία λες ότι πιστεύεις, υπό συνολική αμφισβήτηση για να πετύχεις κάποιες βελτιώσεις στις λεπτομέρειες. Είτε διαφωνείς με τους κεντρικούς άξονες της 'Συμφωνίας', οπότε λες όχι εντός της Συνόδου, είτε συμφωνείς, οπότε δεν κηρύσσεις δημοψήφισμα μήνες μετά. Κι αν αυτό που αποζητάς είναι πολιτική νομιμοποίηση, τότε κηρύσσεις εκλογές.

Εν συντομία, ο πρωθυπουργός αφήνει να εννοηθεί ότι ανακοίνωσε το δημοψήφισμα για να ενισχυθεί η διαπραγματευτική ισχύς της Ελλάδας στις επερχόμενες διαβουλεύσεις επί των λεπτομερειών της 'Συμφωνίας'. Ότι με την απειλή του λαϊκού 'όχι' θα πετύχει καλύτερους όρους για την χώρα. Ότι το δημοψήφισμα αποτελεί εργαλείο για να εκμαιεύσει υποχωρήσεις από τους ξένους. Τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Απολύτως τίποτα.

Ο κ. Παπανδρέου δεν χρησιμοποιεί το δημοψήφισμα ως διαπραγματευτικό χαρτί εναντίον της κας Μέρκελ (αυτό μπορούσε να το κάνει χωρίς δημοψήφισμα απειλώντας με ένα δικό του όχι εντός της Συνόδου) αλλά στο εσωτερικό της χώρας. Αρχικά, ως διαπραγματευτικό χαρτί απέναντι στους βουλευτές του, στους οποίους ουσιαστικά λέει: "Ξαναστηρίξτε με, αγνοώντας την λαϊκή κατακραυγή, μιας και έχω εξασφαλίσει το δικαίωμα στον λαό να μιλήσει μόνος του σε δυο-τρεις μήνες." Και τότε, όταν θα έρθει η ώρα του δημοψηφίσματος, ο κ. Παπανδρέου θα πει σε εμάς τους πολίτες: "Είτε λέτε ναι στην Συμφωνία που σας έφερα είτε επιλέγετε μια Ελλάδα εκτός Ευρώπης."

Τα ψέμματα όμως έχουν πάντα ένα τέλος.

Κύριε Παπανδρέου, σφάλατε κατ' εξακολούθηση σε όλη την διάρκεια της Κρίσης.

• Αποδεχθήκατε μια δανειακή συμφωνία, τον Μάη του 2010, που κανείς σώφρων δεν θα αποδεχόταν, παρουσιάζοντάς την μάλιστα ως την μοναδική εναλλακτική της καταστροφής.
• Προσθέσατε, όπως ο Macbeth, το ένα εγκληματικό λάθος στο άλλο και, κάθε φορά, το παρουσιάζατε ως 'λύση', 'επιτυχία', 'ελπίδα' την ώρα που η βάθαινε τόσο η εθνική όσο και η προσωπική σας τραγωδία
• Τώρα, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να παρατείνετε την παραμονή σας στην πρωθυπουργία, δεν διστάζετε να διακινδυνεύσετε την ευρωπαϊκή θέση της χώρας, θέτοντας τον ελληνικό λαό προ του διλήμματος: Είτε ψηφίζεις 'ναι' στο δημοψήφισμα είτε εγκαταλείπουμε την Ευρώπη.

Φτάνει πια. Αρκετή ζημιά κάνατε. Ήρθε η ώρα της παραίτησης όσο υπάρχει ακόμα καιρός. Καιρός να μην προστεθεί στις επιπτώσεις των δικών σας αποτυχιών, πέραν της οικονομικής κατάρρευσης, και η απομάκρυνση της χώρας από την Ευρώπη.

Περί δημοψηφίσματος και δημοκρατίας, του Άρη Ελευθερούδη, sxoliastesxwrissynora.wordpress.com 01/11/2011

Τρίτον. Όταν ζητάς δημοψήφισμα ως Πρωθυπουργός, όπως εξηγήθηκε παραπάνω, το κάνεις διότι νιώθεις μια ανικανότητα να λάβεις μια πολιτική απόφαση και θέλεις να την λάβουν κάποιοι άλλοι για σένα εξ’ολοκλήρου. Αυτό τί σημαίνει; Πως από αυτούς τους άλλους, τους οποίους τους έχεις χεσμένους τόσο καιρό, ξαφνικά τους ζητάς κάτι. Τί είναι αυτό το κάτι; Να κάνουν αυτοί τη «δουλειά» αντί για εσένα. Επειδή λοιπόν στον καπιταλισμό η πολιτική είναι επάγγελμα, αυτοί οι άλλοι, που θα σπάσουν τόσο καιρό τα κεφάλια τους να πάρουν μια πολιτική απόφαση, πράγμα που σημαίνει ότι εσύ τους στερείς όλες τις σημαντικές τους καθημερινές δραστηριότητες όπως κατανάλωση, να δουν Κανάκη ή Χαζόπουλο για να ξεθυμάνουν, να παίξουν κανένα video game για να νιώσουν λίγο πρωταγωνιστές, γήπεδο, bar, έρωτα με τον εαυτό τους με διαμεσολάβηση εικόνων και αντικειμένων, τότε αυτούς τους ανθρώπους οφείλεις να τους πληρώσεις (ναι βρε σύντροφε, στην άλλη κοινωνία θα το καταργήσουμε το χρήμα, αλλά τί να κάνω αναγκάζομαι να γίνομαι και λίγο ρεφορμιστής και να μιλάω και για τούτη την κοινωνία). Το πιο λογικό πράγμα στον κόσμο είναι ο άνθρωπος που προσφέρει μια λύση για την πόλιν, δηλαδή για τους συνανθρώπους του και τον εαυτό του, αυτός που βοηθάει την κοινωνία του να καλυτερεύσει προκειμένου να διεκδικηθεί κι άλλη ελευθερία, ώστε να μην υπάρχει ούτε μισός άνθρωπος που να νιώθει καταπιεσμένος, να ανταμείβεται. Ναι ρε! Ξυπνήστε! Ελάχιστο αντίτιμο για τη συμμετοχή μας στα κοινά! Πού το παράλογο; Κάθε μέρα όλη μέρα να φτιάχνουμε θεσμούς για να γινόμαστε πιο ελεύθεροι και τις υπόλοιπες ώρες ο καθένας να ασχολείται με την πραγμάτωση της ατομικής του ευτυχίας και μάλιστα να ανταμειβόμαστε γι’αυτό. Κάθε μέρα αντί να πηγαίνουμε στη δουλειά και να ιδρώνουμε και να βρωμάμε και μετά να μας κοιτούν οι άλλοι στο αστικό λες και είμαστε λεχρίτες ενώ χωρίς την ύπαρξη μας δεν θα τρώγανε το ψωμί που σηκωθήκαμε να φτιάξουμε από τις 2 τα χαράματα (για τους άτυχους) ή να λιώνουμε στο facebook λουφάροντας και να κρυφοκοιτάζουμε τις πόρτες μην μπει το αφεντικό (για τους τυχερούς), να πηγαίνουμε 4 ή 5 ώρες, να συναντιόμαστε με άλλους ανθρώπους, να συζητούμε για το τί είναι δίκαιο, πώς φανταζόμαστε τη δικαιοσύνη ή την ελευθερία, τί ζωή θέλουμε, σε ποια κοινωνία να ζούμε, να πραγματοποιούμε τις σκέψεις και γι’αυτό φυσικά να πληρωνόμαστε. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι που τόσο πια τους θαυμάζετε ρε ελληναράδες αυτό δεν κάνανε σάματις; (και τώρα ο ελληναράς μετατρέπεται σε ανθέλληνα για να υποστηρίξει τον Μουσολίνι που οραματίζεται. «Ναι, αλλά οι αρχαίοι Έλληνες είχαν δούλους!!». Ε και; Γιατί οι σύγχρονοι Έλληνες δεν έχουν δούλους; Δούλος είναι αυτός που δεν έχει την δυνατότητα να κυβερνά και να κυβερνάται, που θα ‘λεγε και ο Αριστοτέλης. Και εσύ αυτή την δυνατότητα εκ των πραγμάτων δεν την έχεις. Μόνο στα χαρτιά. Και δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει απλά τί γράφει ένα χαρτί, αλλά τι ισχύει στην πραγματικότητα. Φίλε πατριώτη για άλλη μια φορά είσαι εκτός θέματος)

Ένα δημοψήφισμα χωρίς τις ανωτέρω προϋποθέσεις, δηλαδή ισηγορία, ισονομία, ενημέρωση, ανταμοιβή και φυσικά τον σαφή καθορισμό του «τί» κάνει να είναι αυτό το ερώτημα και το «ποιός» το κάνει να είναι ως τέτοιο (εν προκειμένω η κοινωνία η ίδια και όχι η ολιγαρχία) δεν μπορεί να θεωρείται δημοκρατικός θεσμός. Και μια κοινωνία δεν μπορεί να θεωρείται δημοκρατική, όταν τα ερωτήματα έρχονται από την ιεραρχία (όταν έρχονται) και ακόμη περισσότερο υπάρχει ιεραρχία. Έτσι για να μην τρέφουμε αυταπάτες ότι επειδή μας παραχωρούν και καμιά διαδικασία σε εκφυλισμένη κι όλας μορφή μια φορά στα 50 χρόνια, πώς είμαστε καμιά δημοκρατική κοινωνία.

Το νέο μεγάλο ΟΧΙ και η αρχή του τέλους των Κουϊσλινγκ του ΠΑΣΟΚ, από Κίνηση Πολιτών Άρδην, 1/11/2011.

"Ωστόσο ένα είναι σαφές. Ότι το αίσθημα του πανικού που τους κατέλαβε από τις λαϊκές αντιδράσεις επικράτησε, και ότι τείνει να καταλάβει ολόκληρη την Ευρώπη. Ωστόσο, ο πανικός είναι ο χειρότερος σύμβουλος για τη μοίρα αυτής της χώρας. Γιατί σήμερα, απειλούν να μας πετάξουν έξω από την ευρωζώνη οι Γερμανοί, για να μας αγοράσουν έπειτα σε τιμή ευκαιρίας –μια εξέλιξη που ισοδυναμεί με τον τρόπο τον οποίον θα γίνει με μια οικονομική σφαγή για την Ελλάδα, ανάλογη με εκείνη που διέπρατταν την περίοδο του ’41-’44. Υπό το βάρος των εξελίξεων, του πανικού και της βλακείας του Γεωργίου Παπανδρέου του ΙΙΙ,  το πιθανότερο –σχεδόν βέβαιο– είναι ότι δεν θα φτάσουμε ποτέ στο δημοψήφισμα. Ήδη οι τριγμοί έχουν αρχίσει και η κατάρρευση είναι πολύ κοντά. Ο Βενιζέλος κρύβεται μέσα στο κοιλιακό του άλγος, ενώ η Αποστολάκη και η Καϊλή έκαναν ήδη τη μεγάλη έξοδο από την πράσινη παράγκα. Θα ακολουθήσουν και άλλες εξελίξεις μέσα στη μέρα, ενώ κανείς δεν ξέρει αν ο άτολμος Σαμαράς προχωρήσει σε αυτό που απείλησε να κάνει σήμερα, δηλαδή να ρίξει την κυβέρνηση, εάν δεν την έχουν ρίξει οι ίδιοι οι ΠΑΣΟΚοι και οι νταβαντζήδες των ΜΜΕ".

Ο νικητής τα χάνει όλα, του Νίκου Γ. Ξυδάκη, vlemma.wordpress.com, 1/11/2011.

"Το Μνημόνιο του 2010 ήταν ένα νομοτεχνικό κείμενο στα αγγλικά, περίπου 1.300 σελίδες, και ακολούθησαν άλλα επικαιροποιημένα μνημόνια. Το νέο Μνημόνιο του κουρέματος θα είναι ανάλογο κείμενο, ίσως και μεγαλύτερο μαζί με τα παραρτήματα. Προφανώς ουδείς ψηφοφόρος θα προλάβει να το μελετήσει και να το κατανοήσει έως τον Ιανουάριο του δημοψηφίσματος. Αρα, μπορούμε να υποθέσουμε βάσιμα ότι το δημοψήφισμα, εάν διεξαχθεί, θα διεξαχθεί βάσει ενός αδρού, ωμού διλήμματος, προς το οποίο αναπόφευκτα θα πιέσουν όλες οι πλευρές: Ναι ή όχι; Υπό ποικίλες μορφές: Να πάρουμε τα λεφτά του δανείου, ναι ή όχι; Να πληρώσουμε μισθούς – συντάξεις, ναι ή όχι; Ευρώ ή δραχμή; Ευρώπη ή Σομαλία; Φως ή σκοτάδι; Πώς μπορεί ο δοκιμαζόμενος και σκοτεινιασμένος Ελληνας πολίτης να σκεφτεί και να αποφασίσει πάνω σε τέτοια εκβιαστικά διλήμματα; Τα οποία ουσιαστικά του δίνουν μόνο το περιθώριο να επιλέξει τρόπο αφανισμού του; Πώς μπορεί να διεξαχθεί υπό αυτούς τους εκβιαστικούς όρους η απολύτως αναγκαία συζήτηση για το πώς και προς τα πού θέλουμε να πορευτούμε σαν κοινωνία και χώρα, από δω και στο εξής; Μετά τη χρεοκοπία, μετά την αφροσύνη, σε αντίξοο γεωπολιτικό περιβάλλον;".

Ένα αποκαλυπτικό "δημοψήφισμα", posted by Left Liberal Synthesis, 1/11/2011.

"Καλά τώρα, ανακαλύψαμε ότι το δημοψήφισμα είναι τυχοδιωκτισμός. Υποκρισίες. Η πολιτική ως κυριαρχία είναι στην ουσία της είναι αφοπλιστικά διλληματική.: Φίλος – Εχθρός, Ναι- Όχι. Ο Γαπ είναι επικίνδυνος γιατί είναι ο αντιπροσωπευτικός τύπος του μέσου όρου της πολιτικής ζωής. Δεν είναι επικίνδυνος γιατί άσκησε το προνόμιο του πρωθυπουργού, δηλαδή να θέτει αυτός το δίλλημα. Είναι ο εκπρόσωπος μας σε ικανότητα, σύλληψη, ευθύνη . Είναι ο πρωθυπουργός που μας αξίζει. Το δημοψήφισμα μπορεί , κατά λάθος, να αποβεί λυτρωτικό για όλους. Σήμερα όλοι είδαμε τα όρια της μονομερούς πολιτικής για την οποία υπερθεμάτιζαν όλοι. Να φύγουμε, να εκβιάσουμε. Το κάνει το δημοψήφισμα καλύτερα από τον καθένα. Η φαντασίωση της «σκληρής διαπραγμάτευσης» τελείωσε σήμερα καθώς οι υποστηρικτές της είδαν έντρομοι τα spreads να ανεβαίνουν τις τράπεζες να αγγομαχούν. Το δημοψήφισμα είναι λυτρωτικό γιατί αποκαλύπτει την γιγαντιαία μπλόφα της ελληνικής κοινωνίας. Θέλουμε Ευρώπη ακριβώς για να γογγύζουμε για την Ευρώπη. Χωρίς αυτήν δεν υπάρχει ο «πατερούλης» στον οποίο θα απευθυνθεί το παράπονο. Ο αντιπρόσωπος μας ,ο ΓΑΠ, γονατίζοντας ο ίδιος από το βάρος της ευθύνης , κατέβηκε στο επίπεδο που τον ήθελαν όλοι: στην διαχείριση της συντεχνίας του. Και τώρα που κατέβηκε όλοι τρομοκρατήθηκαν. Ούτε ένας δεν σήκωσε ευθέως το γάντι του δημοψηφίσματος για ένα θαρραλέο όχι. Κανένας δεν φαντάστηκε το λαό χαρούμενο με ένα Όχι. Ο ανίκανος Γαπ έκανε την απόλυτη κίνηση «υψηλής πολιτικής» για να αποκαλύψει την ένδεια του και την έρημο αντιπροτάσεων και πολιτικών".

 Η «Ε», οι τράπεζες και το μέλλον των εργαζομένων, Ελευθεροτυπία 02/11/2011

ΧΘΕΣ, 1η Νοεμβρίου 2011, ο πρόεδρος της ALPHA ΒΑΝΚ, Ι. Κωστόπουλος, γνωστοποίησε τηλεφωνικά στην εκδότρια Μάνια Τεγοπούλου ότι η τράπεζα δεν θα χορηγήσει στην «Ελευθεροτυπία» το εγκεκριμένο -από τον Σεπτέμβριο- δάνειο, ύψους 8 εκατ. ευρώ.

Η Νομική Υπηρεσία της ALPHA ΒΑΝΚ, όντας εκ των πραγμάτων ανώτερη του κ. Ι. Κωστόπουλου, αλλά και της Επιτροπής Χορηγήσεων, γνωμοδότησε αρνητικά για το δάνειο.

Ολα αυτά συνέβησαν ενώ είχαν ήδη προωθηθεί προς την τράπεζα όλα τα απαιτούμενα έγγραφα για την πώληση και επαναμίσθωση (sales and lease back) του ιδιόκτητου κτηρίου της εφημερίδας (στη Μίνωος 10-16) και είχαν διενεργηθεί οι σχετικοί έλεγχοι από την πλευρά της τράπεζας.

Οι ακριβείς λόγοι της αρνητικής εισήγησης για το δάνειο δεν έγιναν γνωστοί, καθώς ο κ. Κωστόπουλος έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα της εκδότριας Μάνιας Τεγοπούλου.

Χθες επίσης, τελείως συμπτωματικά, άλλη μία τράπεζα -η Πειραιώς- ενημέρωσε το γενικό διευθυντή της «Χ.Κ. Τεγόπουλος», κ. Α. Πολυκανδριώτη, ότι κρατά στο σύνολό τους μπλοκαρισμένα τα έσοδα της «Ελευθεροτυπίας» από τις πωλήσεις φύλλων, μέσω του πρακτορείου «Αργος». Η ίδια η Πειραιώς παραδέχτηκε ότι καλύπτεται από τα μισά.

Το γεγονός αυτό στοχεύει στον αποκλεισμό της δανειοδότησης της εφημερίδας από την Εθνική Τράπεζα και βλάπτει κυρίως την Πειραιώς.

Πάνω από 800 εργαζόμενοι σε αναμονή.

Σουργελιανό κράτος ή Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 2011, από omadeon.wordpress.com 28/10/2011

Λεφτά υπάρχουν το 2009

Λεφτά δεν υπάρχουν το 2010

Το χρέος (120% ΑΕΠ) δεν είναι βιώσιμο το 2009

Το χρέος (160% ΑΕΠ) είναι βιώσιμο το 2011

Το χρέος δεν θα ήταν βιώσιμο (180% ΑΕΠ) το 2012, αλλά θα είναι βιώσιμο (120% ΑΕΠ) το 2020

Το κούρεμα είναι καταστροφή τον Ιούνιο του 2011

Το μικρό κούρεμα είναι σωτηρία τον Ιούλιο του 2011

Το μικρό κούρεμα δεν κάνει το χρέος βιώσιμο τον Σεπτέμβριο του 2011

Το μεγάλο κούρεμα είναι η μόνη σωτηρία τον Οκτώβριο του 2011

Τα ταμεία δεν έχουν σάλιο το 2010

Τα ταμεία γίνονται ανθηρά αφού χάσουν το 50% της αξίας των ομολόγων που κατέχουν το 2011

Η συζήτηση για αναδιάρθρωση ισοδυναμεί με συζήτηση για χρεοκοπία την άνοιξη του 2011

Η αναδιάρθρωση κατά 20% είναι default αλλά όχι χρεοκοπία το καλοκαίρι του 2011

Η αναδιάρθρωση κατά 50% δεν είναι ούτε default, παρά μόνο σωτηρία, το φθινόπωρο του 2011.

Το μνημόνιο επαρκεί το 2010

Το μνημόνιο δεν επαρκεί το καλοκαίρι του 2011, αλλά επαρκεί το μεσοπρόθεσμο (Μνημόνιο Β’)

Το μεσοπρόθεσμο δεν επαρκεί το φθινόπωρο του 2011, αλλά επαρκεί το νέο μνημόνιο (Γ’)

Η ΔΕΗ δεν μπορεί να εισπράττει φόρους το καλοκαίρι του 2011

Η ΔΕΗ εισπράττει φόρους το φθινόπωρο του 2011

Σταθερό φορολογικό σύστημα το 2010 σε βάθος δεκαετίας.

Εννιά αλλαγές του φορολογικού συστήματος έως και το 2011.

Τελευταίες οι περικοπές τον Ιανουάριο του 2010. Τελευταίες οι περικοπές τον Μάιο του 2010, που προστίθενται στις περικοπές του Ιανούαρίου. Τελευταίες οι περικοπές του 2011, που προστίθενται στις περικοπές του 2010……………

Αγαπητοί συνέλληνες, που σας μετέτρεψαν σε γίδια που τα κούρεψαν με την ψιλή, επειδή δεν σκοπεύω να μπω σε τρελάδικο, θα βγω στην παρανομία.

Greek Revolt on Bailout Vote May Oust Prime Minister, by Rachel Donadio and Niki Katsantonis, The New York Times 01/11/2011

While the political instability took Europe and markets by surprise, it was less of a shock in Greece. Mr. Papandreou’s political capital had run out and tension has been building for months — not only with the center-right opposition, which objected to many of the terms of the austerity plan, but also within his own party.

That party, known as Pasok, is deeply divided. A more reform-minded wing is upset that Mr. Papandreou has not acted decisively enough to carry out the structural changes needed to revive the economy, while a more traditional wing is opposed to some of the changes that inevitably cut into the heart of the social welfare state the party was elected to promote.

On Tuesday, the two sides appeared to gravitate toward one idea: That the referendum proposed by Mr. Papandreou was a mistake.

“His party just couldn’t hold any more,” said Ilias Nicolacopoulos, a professor of political science at the University of Athens and a pollster with close ties to the Socialist Party.

“He did exactly the opposite of what a large number of his M.P.’s were asking for,” he said. “They were asking for a coalition government or cabinet reshuffle or some sort of cooperation that would bring broader consensus, not a referendum that would put the country in danger of blowing everything up.”

The Greek Referendum: Democracy In Action Or Lazy Government?, by Cullen Roche, seeking alpha 01/11/2011

What’s clear from the last few years is that the leadership in Europe has continually misunderstood this system and its operational aspects. Papandreou has had a fair amount of ammunition at times during this crisis, but his misunderstandings have led him astray. He holds the fate of the EMU in his hands to a large degree. This system has failed the Greek people and their leaders should understand exactly why it has failed them. Their decision should never have been: “do we accept austerity or not”. It should have been: “Dear Angela Merkel, we demand a full fiscal union or we are leaving. The ball is in your court”. In this regard, there has been a massive failure in Greek leadership. And I believe Papandreou has displayed consistent ignorance and now cowardice in putting this decision in the hands of a public who cannot be expected to fully understand the complexity of the issues Greece confronts. In other words, Papandreou has failed to execute the role that he was elected to perform.

Some have called me “elitist” for implying that the Greek public cannot be relied upon to understand these matters and formulate rational decisions. This is, in my opinion, our unfortunate reality. The monetary system is complex. I have literally spent years of my life trying to understand all of this. At many times, 24 hours a day 7 days a week. It has been a full-time job. And I still don’t understand it all. And I think it is unreasonable to expect your average citizen to understand the breadth and scope of all of these issues. After all, the average American thinks the USA is bankrupt despite the fact that this is categorically false (there’s no such thing as a sovereign currency issuer “running out” of money it can freely print and becoming insolvent in the same manner as Greece or a household). Can we really expect the public to always make rational decisions about such complex issues? Or should we demand that our elected officials understand these issues well enough to make competent decisions on our behalf? I think it is absurd to believe that our leaders (elected or not) should not command a better understanding of these issues than your average citizen. There’s nothing “elitist” in expecting that. It should be common sense. I expect Ben Bernanke to have a better understanding of banking than your average citizen. I expect Tim Geithner to understand the impact of government spending. I expect Barack Obama to understand the modern monetary system (or at the very least, have advisers who can keep him well informed). Is that too much to ask?

This is not your average political issue. It is about the construction of the system that is going to influence every European citizen’s life for the rest of their life. And while it might be idealistic to sit around and think that the average Greek citizen can understand these complex issues and formulate rational and logical decisions, I think that is a bit naive. Instead, I believe that the average Greek citizen should elect officials with the understanding and expectation that they will understand these issues and act on them when needed. This does not absolve the public of their responsibility. In fact, it is the very essence of Democracy. And if that leader should fail the people then he/she should be thrown out and replaced with someone that the public feels can better perform those duties. This is how Democracy works. We should have very high expectations of our elected officials (and those who are appointed by elected officials). We should expect that they understand highly complex issues better than your average citizen so that they can be prepared to act in the best interest of those who elected them.

Greece’s leaders have failed the people. But that does not justify Papandreou’s decision to absolve himself of his responsibilities and place such complex issues in the hands of the public. Papandreou should have better understood these issues long ago and his failure to do so has directly led to the unrest in Greece. He is unfit to serve his people. But that does not justify his recent actions.