Optimus Template

(Πηγή: eksapodo.wordpress.com)

Το τέλος της Κρατικής Εγγύησης για τις συντάξεις, κοινή συνέντευξη Λοβέρδου-Κουτρουμάνη, Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων

Γ. ΚΟΥΤΡΟΥΜΑΝΗΣ: Αν άκουσα καλά, η ερώτηση είναι αν η αναλογική είναι εγγυημένη από το κράτος. Οι συντάξεις είναι εγγυημένες από το κράτος μέσα από τους κανόνες που το ίδιο θεσμοθετεί όπως συμβαίνει και σήμερα. Όμως με το νέο ασφαλιστικό σύστημα, εκείνο που διαχωρίζεται και είναι απόλυτα σαφές πλέον, είναι ότι τριμερή χρηματοδότηση είναι εκείνη που αντιστοιχεί στη βασική σύνταξη για το μέλλον και στο μικτό σύστημα για την πορεία προς το νέο. 

Δηλαδή: Για πολλά χρόνια θα υπάρχουν και τα δύο συστήματα μαζί. Στο τέλος θα έχουμε μια βασική σύνταξη που δε θα είναι ξεχωριστή, θα είναι μέσα στο ίδιο πακέτο της κύριας σύνταξης, και το κομμάτι αυτό θα χρηματοδοτείται από το κράτος ενώ τα υπόλοιπα δυο μέρη θα χρηματοδοτούνται από τις επιχειρήσεις και από τους εργαζομένους, όπως συμβαίνει και σήμερα. Πάντως πρέπει να πω ότι για το ΙΚΑ αυτό σημαίνει ότι θα έχει επιπλέον χρηματοδότηση σε βάθος χρόνου από το 1% που είναι σήμερα, στο 1,7%-1,8% περίπου μαζί με τη βασική σύνταξη που πρέπει να καταβάλλει. 

ΥΠΟΥΡΓΟΣ: Επ' αυτού έχω μια συμπλήρωση, γιατί είναι πάρα πολύ σημαντικό το ερώτημα. Η απάντηση είναι αυτή που έδωσε ο κ. Υφυπουργός, ο κ. Κουτρουμάνης. Ήθελα να προσθέσω κάτι που υποσημείωσα και στο Υπουργικό Συμβούλιο και που αποτελεί κομβικό σημείο του δικού μου πολιτικού λόγου : Η αύξηση ή η πορεία των συντάξεων που παρέχουν ανταποδοτικά οι Φορείς Κοινωνικής Ασφάλισης σύμφωνα με το νέο σύστημα, δεν αποτελούν τμήμα της εισοδηματικής πολιτικής της Κυβέρνησης. Καθαρό. Να το επαναλάβω: Οι συντάξεις με ανταποδοτική βάση, με αναλογική βάση, παύουν πια να αποτελούν τμήμα της εισοδηματικής πολιτικής των Κυβερνήσεων. Πολιτικές παρεμβάσεις περί αυξήσεων και λοιπών πελατειακών "μαυρογιαλούρικων" παρεμβάσεων στο χώρο του Ασφαλιστικού, που οδήγησαν το ασφαλιστικό σύστημα στη σημερινή κατάντια, αποκλείονται από το παρόν σύστημα. Αν δηλαδή ως εγγύηση εννοείτε τον ατέρμονο δανεισμό για παρεμβάσεις όπως αυτές που έφεραν με τη συνηγορία κομμάτων κατά τα πρακτικά των συνεδριάσεων της Βουλής των τελευταίων ημερών, όπου ολόκληρα κόμματα συνοδεύουν τις παρεμβάσεις τους, ή εξαντλούν τις παρεμβάσεις τους σε τέτοιου είδους προτάσεις ακόμα και σήμερα ζητώντας μονιμοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων. Συνταξιοδοτήσεις, παρεμβάσεις πελατειακές του χειρίστου και του άθλιου είδους, κάποιοι ζητούν να τις εγγυόμαστε ακόμα και αύριο. Καταστάσεις που έφεραν ορισμένα Ταμεία, Ταμεία ενταγμένα στο ΙΚΑ, για κάθε 150 συνταξιούχους να έχουν 100 εργαζομένους, για κάθε 150 συνταξιούχους συνήθως με μεγάλες συντάξεις, να έχουν 100 εργαζομένους ή για κάθε 120 συνταξιούχους 100 εργαζομένους, λαμβάνουν τέλος. 

Η Ελλάδα πρέπει να επιβιώσει και θα επιβιώσει. Οι λογικές των εγγυήσεων του τίποτα, είναι λογικές νεκρές πια. Έλαβαν τέλος. Δε μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι. Ο Έλληνας φορολογούμενος που τις πλήρωσε, ο μεροκαματιάρης που τις πλήρωσε για να κερδίζουν από το αναδιανεμητικό δήθεν σύστημα κάποιοι ελάχιστοι προνομιούχοι, είναι, γεγονός, άνθρωπος του χτες. 

Ασφαλιστικό, μια υπόθεση που θα μπορούσε να είναι ροκ

του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Σύμφωνα με το άρθρο 3 του νομοσχεδίου για το ασφαλιστικό:

Άρθρο 3
Αναλογικό ποσό σύνταξης ασφαλισμένων από 1.1.2013 και εφεξής

1. Οι ασφαλισμένοι για πρώτη φορά σε φορείς κοινωνικής ασφάλισης από 1.1.2013 και εφεξής που θεμελιώνουν δικαίωμα σύνταξης μετά την 1.1.2018, δικαιούνται αναλογικού ποσού σύνταξης με βάση το συνολικό χρόνο ασφάλισής τους, ο οποίος δεν μπορεί να είναι μικρότερος του ενός πλήρους έτους ασφάλισης  ή τριακοσίων (300) ημερών  και με τη συμπλήρωση των ορίων ηλικίας που προβλέπονται από την ισχύουσα νομοθεσία κατά περίπτωση. Όριο ηλικίας συνταξιοδότησης, αν ο χρόνος ασφάλισης είναι μικρότερος των 15 ετών ή 4.500 ημερών ασφάλισης, καθορίζεται το 65o έτος. Η μηνιαία σύνταξη των ανωτέρω, υπολογίζεται για κάθε πλήρες έτος ασφάλισης, με βάση ποσοστά επί των προβλεπόμενων συντάξιμων αποδοχών ή ασφαλιστικών κατηγοριών, τα οποία καθορίζονται ως εξής:

Α. ΜΙΣΘΩΤΟΙ
Οι συντάξιμες αποδοχές με βάση τις οποίες ορίζονται τα αντίστοιχα ποσοστά, κατατάσσονται στις παρακάτω ασφαλιστικές κατηγορίες (Α.Κ.)
Συντάξιμες αποδοχές μέχρι 850 ευρώ στην 1η Α.Κ.
Συντάξιμες αποδοχές από 850,01-1000 ευρώ στην 2η Α.Κ.
Συντάξιμες αποδοχές από 1000,01-1200 ευρώ στην 3η Α.Κ.
Συντάξιμες αποδοχές από 1200,01-1400 ευρώ στην 4η Α.Κ.
Συντάξιμες αποδοχές από 1400,01-1600 ευρώ στην 5η Α.Κ.
Συντάξιμες αποδοχές από 1600,01-1800 ευρώ στην 6η Α.Κ.
Συντάξιμες αποδοχές από 1800,01-2000 ευρώ στην 7η Α.Κ.
Συντάξιμες αποδοχές από 2000,01-2400 ευρώ στην 8η Α.Κ.
Συντάξιμες αποδοχές από 2400,01-2800 ευρώ στην 9η Α.Κ.
Συντάξιμες αποδοχές από 2800,01-3400 ευρώ στην 10η Α.Κ.
Συντάξιμες αποδοχές από 3400,01-4200 ευρώ στην 11η Α.Κ.
Συντάξιμες αποδοχές από 4200,01 ευρώ και άνω στην 12η Α.Κ.

Τα αντίστοιχα ποσοστά ανά κατηγορία ορίζονται ως εξής:
Για την 1η Α.Κ. και μέχρι το 15ο έτος ποσοστό 0,7% ανά έτος ασφάλισης προσαυξανόμενο ανά έτος για κάθε επόμενη τριετία κατά 0,02% και μέχρι το 36ο έτος  ασφάλισης. Από το 37ο έτος και άνω, η προσαύξηση ανέρχεται σε 1,1% για κάθε έτος ασφάλισης.

(...)

Το παραπάνω αποτελεί τμήμα του άρθρου που εξηγεί τα νέα ποσοστά αναπλήρωσης για όσους είχαμε την ατυχία να μη γεννηθούμε γενιά του πολυτεχνείου.
Ωστόσο το θέμα γύρω από το οποίο σας καλώ να σκεφτείτε είναι καθαρά γλωσσικό. Σας παρακαλώ να μου εξηγήσετε:
α. τι εννοεί όταν λέει "προσαυξανόμενο ανά έτος για κάθε επόμενη τριετία κατά 0,02% και μέχρι το 36ο έτος". Εννοεί άραγε ότι η προσαύξηση είναι ετήσια και αναπροσαρμόζεται ανά τριετία,
δηλαδή κάθε έτος προστίθεται το 0,2%? Ή μήπως ότι το ποσοστό αυτό προστίθεται άπαξ ανά τριετία? Για να μη σας αφήνω σε αγωνία η σωστή απάντηση είναι η δεύτερη.
Προσέξτε τώρα την επόμενη πρόταση: Η προσαύξηση από το 37ο έτος και πάνω ανέρχεται κλπ. Δικαίως θα αναρωτηθεί κανείς: μπορώ συνεπώς από το 37 έτος και μετά να προσθέσω στο ήδη διαμορφωθέν ποσοστό την προσαύξηση 1,1%?
Δυστυχώς , αν εφαρμόσουμε έτσι (το οποίο είναι και το γλωσσικά τεκμαιρόμενο) τον αλγόριθμο της αναπλήρωσης καταλήγουμε σε αντιφάσεις ως προς τα ποσοστά. Το ορθό θα ήταν -γιατί αυτό ισχύει- ότι αντί για 0,7% συν κάτι, από το 37 έτος και μετά το σκορ γίνεται 1.1% σκέτο και όχι συν 1.1% σε ότι είχε μαζευτεί προηγουμένως.

Αργότερα σήμερα θα δημοσιεύσουμε ένα πίνακα με το τι σημαίνει για όλους εμάς που θα συνταξιοδοτηθούμε με αυτό το σύστημα ως προς το ύψος της σύνταξης που θα λαμβάνουμε.
Μέχρι τότε αρκούμαι σε μερικές παρατηρήσεις:
1. Το κείμενο του νομοσχεδίου γλωσσικά απεικονίζει την ποιότητα των ρυθμίσεων του
2. Δημοσιονομικά, και παρά τις επικοινωνιακές πομφόλυγες περί των συντάξεων που δε θα πληρωθούν το 2015 το μόνο που το νομοσχέδιο προσπορίζει είναι η φορολόγηση των μεσαίων και υψηλών συντάξεων από τον Αύγουστο και την αυστηροποίηση των διατάξεων του νόμου Πετραλιά για τις επικουρικές συντάξεις.
3. Η μεθόδευση των διαρκών εξουσιοδοτήσεων του νόμου σε υπουργικές αποφάσεις οδηγεί τη σκέψη ότι τα οδυνηρότερα κρατήθηκαν στο παρασκήνιο. Φέτα φέτα το σαλάμι...
4. Όλοι μαζί και ο ψωριάρης χώρια: από τη Δημόσια Κοινωνική ασφάλιση στη χώρα εξαιρούνται κατά τρόπο αντισυνταγματικό και προκλητικό  οι υπάλληλοι της Τράπεζας της Ελλάδας. (΄Αρθρο 65)
Αυτά και για να μην ξεχνίόμαστε ακολουθεί κείμενο του προγράμματος του ΠΑΣΟΚ για το ασφαλιστικό.

Αυξήσεις στις συντάξεις στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, από τον Αγγελιοφόρο 25/09/2009 (δύο εβδομάδες πριν τις εκλογές)

Κατάργηση των τελευταίων διατάξεων που ψήφισε η ΝΔ, με τις οποίες αυξάνονται τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και μειώνονται οι συντάξεις (νόμος Πετραλιά), αύξηση της βασικής σύνταξης των αγροτών και των ανασφάλιστων έτσι ώστε να διαμορφωθεί στα 950 ευρώ για το ζευγάρι και στα 550 ευρώ για το μεμονωμένο συνταξιούχο, διεύρυνση του αριθμού των δικαιούχων του ΕΚΑΣ και οικονομική ενίσχυση των ασφαλιστικών ταμείων είναι τα βασικά σημεία του προγράμματος του ΠΑΣΟΚ.

Τις σχετικές δεσμεύσεις ανακοίνωσε κατά τη χτεσινή προεκλογική του ομιλία σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας ο πρόεδρος της ΠΟΠΟΚΠ (Παν. Ομοσπονδία Εργαζομένων στα ασφαλιστικά ταμεία) και υποψήφιος βουλευτής ΠΑΣΟΚ στη Β' Αθήνας, Γιώργος Κουτρουμάνης.

Σύμφωνα με τα όσα επισήμανε, οι βασικές προτεραιότητες του ΠΑΣΟΚ στο ασφαλιστικό είναι οι εξής τρεις:

1. H διασφάλιση της οικονομικής ισορροπίας στα ασφαλιστικά ταμεία. Οπως τόνισε ο Γ. Κουτρουμάνης, η κυβέρνηση της ΝΔ ακολούθησε μια καταστροφική πολιτική για τα ταμεία και το ασφαλιστικό σύστημα, με αποτέλεσμα τους τελευταίους μήνες το ΙΚΑ και ο ΟΑΕΕ (Οργ. Ασφάλισης Ελεύθερων Επαγγελματιών) να μην μπορούν να πληρώσουν τις συντάξεις τους αν δε χρηματοδοτηθούν από τον κρατικό προϋπολογισμό με ένα ποσό της τάξης των 500 εκατ. ευρώ το μήνα.

Προτεραιότητά μας -τόνισε ο Γ. Κουτρουμάνης- είναι να ενισχυθούν οικονομικά τα ταμεία, να ελεγχθεί η εισφοροδιαφυγή και οι δαπάνες υγείας. Αυτό θα επιτευχθεί και με την κοινοπραξία και τη συνεργασία των μεγάλων ταμείων (ΙΚΑ, ΟΑΕΕ, ΟΓΑ, ΟΠΑΔ)».

2. Η αντιμετώπιση των προβλημάτων της καθημερινότητας του πολίτη: Σύνταξη το πολύ σε τρεις μήνες από όλα τα ταμεία και όχι σε ένα ή δύο χρόνια.

3. Η θεραπεία αδικιών και η αντιμετώπιση στρεβλώσεων, με βελτίωση στο καθεστώς διαδοχικής ασφάλισης, με διεύρυνση του αριθμού των δικαιούχων του ΕΚΑΣ, με κατάργηση των τελευταίων διατάξεων που ψήφισε η ΝΔ (με τις οποίες αυξάνονται τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και μειώνονται οι συντάξεις). Επίσης, με την αύξηση της βασικής σύνταξης των αγροτών και των ανασφάλιστων, έτσι ώστε να διαμορφωθεί στα 950 ευρώ για το ζευγάρι και στα 550 ευρώ για το μεμονωμένο συνταξιούχο.

Βασική σύνταξη

Σε ό,τι αφορά τις τομές που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ για το νέο ασφαλιστικό σύστημα, μεταξύ άλλων είναι:

- Η θεσμοθέτηση της βασικής σύνταξης ως κοινής αφετηρίας για όλες τις συντάξεις, που οδηγεί σε καλύτερο επίπεδο συντάξεων, που ενισχύει το κίνητρο ασφάλισης, ώστε καμία ημέρα ασφάλισης να μην πηγαίνει χαμένη.

- Η διασφάλιση για όλους τους πολίτες της πρόσβασης στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, στον οικογενειακό γιατρό, στην προληπτική Ιατρική.

- Ο διαχωρισμός των προνοιακών από τις ασφαλιστικές παροχές, έτσι ώστε το κράτος να αναλάβει τη χρηματοδότησή τους για να ελαφρυνθούν τα ταμεία. Η πρώτη εφαρμογή στη συγκεκριμένη πολιτική θα ξεκινήσει από τον ΟΑΕΕ.

- H σύσταση του Εθνικού Κεφαλαίου Αλληλεγγύης, που θα στηρίξει οικονομικά το σύστημα και θα διασφαλίσει βιώσιμη προοπτική για τις επόμενες γενιές.

Παρέμβαση του Νέου Αγωνιστή για την Απεργία 2-4-2009:

ΝΕΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ
Περιοδική έκδοση μελών ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ανένταχτων σοσιαλιστών για την Κοινωνική Δημοκρατία
Αθήνα, 2.4.2009

Όλοι στη γενική απεργία των εργαζόμενων του Δημόσιου και του Ιδιωτικού Τομέα

Με την επίκληση της διεθνούς οικονομικής κρίσης, οι δυνάμεις του κεφαλαίου και ο πολιτικός τους εκφραστής στη χώρα μας, εντείνουν την επίθεση στο λαϊκό εισόδημα (μειώσεις μισθών και συντάξων), στα εργασιακά και κοινωνικοασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων (αύξηση ορίων ηλικίας, δέσμευση αποθεματικών ασφαλιστικών ταμείων, ελαστικοποίηση εργασιακών σχέσεων) και στις δημοκρατικές ελευθερίες (ενίσχυση κατασταλτικών μηχανισμών και περαιτέρω αυταρχικοποίηση της νομοθεσίας λόγω της προβλεπόμενης έντασης των κοινωνικών αγώνων), ενώ την ίδια στιγμή ιδιωτικοποιούν το δημόσιο πλούτο της χώρας και το σύνολο των υποδομών (ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, αερομεταφορές). Οι πολιτικές αυτές υπηρετούν πλήρως τα συμφέροντα της κεφαλαιοκρατίας, που στόχο έχει να μετακυλίσει το κόστος της οικονομικής κρίσης που η ίδια δημιούργησε, στις πλάτες των εργαζόμενων. Διακηρυγμένη και εφαρμοσμένη πολιτική, σε εθνικό επίπεδο αλλά και στο πλαίσιο της Ε.Ε., είναι η συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους και η διαρκής απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, δήθεν ως «απαραίτητη θυσία για την άνοδο της ανταγωνιστικότητας». Πραγματικός στόχος η αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης της εργασίας, κατ’ επέκταση της κερδοφορίας του κεφαλαίου και της συσσώρευσης πλούτου, όπως εκδηλώνεται είτε άμεσα με την καθημερινή εργοδοτική τρομοκρατία της ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων (διαθεσιμότητες, εκ περιτροπής εργασία, απολύσεις) και της μείωσης του εργατικού κόστους (μείωση μισθολογικών αποδοχών, κατάργηση στην πράξη των συλλογικών συμβάσεων), είτε έμμεσα δια των ρυθμίσεων φοροαπαλλαγής του κεφαλαίου (τα λεγόμενα «κίνητρα για την επιχειρηματικότητα») ή επέκτασης της ανασφάλιστης εργασίας (stage, απαλλαγή από την υποχρέωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών).

Γέμισε η Αθήνα με αφίσες της "Αριστερής Πρωτοβουλίας", parapolitika.gr, 9/5/2010.

Γερμανία: 160 οικονομολόγοι, εξηγούν τα της ελληνικής κρίσης, βάζουν τα πράγματα στη θέση τους και προτείνουν λύσεις για την έξοδο από την κρίση, από τον Ελεύθερο Τύπο 12/05/2010

Οι 160 οικονομολόγοι απορρίπτουν την απεικόνιση των Ελλήνων ως "τεμπέληδων" από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, υποστηρίζοντας ότι εργάζονται περισσότερες ώρες από τους Γερμανούς και η παραγωγικότητά τους ανά ώρα εργασίας αυξήθηκε με μεγαλύτερο από τον διπλάσιο ρυθμό από ό,τι της Γερμανίας από τότε που εισήχθη το ευρώ το 1999. Επίσης επισημαίνουν ότι η ρίζα του προβλήματος της ανταγωνιστικότητας είναι οι ονομαστικές αποδοχές και η διαμόρφωση των τιμών.

Το κόστος της ελληνικής ονομαστικής μονάδας εργασίας έχει αυξηθεί περισσότερο από 30% από τη θέσπιση της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης, υπογραμμίζουν, ενώ στη Γερμανία αυξήθηκε μόλις 8%, δημιουργώντας μισθολογικές και τιμαριθμικές αποκλίσεις που δεν μπορούν να διατηρηθούν σε μια νομισματική ένωση.

"Οι μισθοί και οι τιμές στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες χρειάζεται να πέσουν αναλογικά, αλλά πρέπει να αυξηθούν ταχύτερα στη Γερμανία, της οποίας η επιθετική πολιτική μείωσης των μισθών έχει αποπληθωριστικό αποτέλεσμα, αποθαρρύνει την εγχώρια ζήτηση, εξάγει ανεργία και απειλεί να προκαλέσει έκρηξη της νομισματικής ένωσης", αναφέρεται επίσης σε αυτήν την ανοιχτή επιστολή.

Greece Crisis has Roots in Indulgent U.S. Policy, by Amity Shlaes, bloomberg.com 10/05/2010

Democracy: Whose idea was this?, by Paul Vallely, The Independent 12/5/2010

David Cameron's speech in full, The Guardian 11/05/2010

Cameron pledges 'better times ahead' after becoming Prime Minister, by Philippe Naughton, Times Online 11/05/2010

Queen confirms Conservative leader as PM following Gordon Brown's emotional resignation on steps of No 10, by Heidi Blake and Andrew Hough, Telegraph 11/05/2010

Schüsse auf Studenten. Am 4. Mai 1970 erschossen Nationalgardisten im US-Bundesstaat Ohio ohne ersichtlichen Grund vier Studenten, die gegen den Einmarsch von US-Truppen in Kambodscha protestierten. Das Kent-State-Massaker schockierte Amerika..., von Michael Sontheimer, Der Spiegel, 3/5/2010.
Ganz oder gar nicht. Kann es einen Ökumenischen Kirchentag ohne volle gegenseitige Anerkennung geben? Der Streit ist vorab schon im Gange, Die Zeit, 11/5/2010.

Atene, i ricchi ridono. Mentre il governo chiede sacrifici ai lavoratori e ai pensionati, i ceti benestanti greci restano al riparo dalla crisi. Anche perché pochissimi pagano regolarmente le tasse, di Federica Bianchi, L'Espresso, 11/3/2010.

Les luttes de classes en France. 1848-1850, Karl Marx:

"L'endettement de l'État était, bien au contraire, d'un intérêt direct pour la fraction de la bourgeoisie qui gouvernait et légiférait au moyen des Chambres. C'était précisément le déficit de l'État, qui était l'objet même de ses spéculations et le poste principal de son enrichissement. A la fin de chaque année, nouveau déficit. Au bout de quatre ou cinq ans, nouvel emprunt. Or, chaque nouvel emprunt fournissait à l'aristocratie une nouvelle occasion de rançonner l'État, qui, maintenu artificiellement au bord de la banqueroute, était obligé de traiter avec les banquiers dans les conditions les plus défavorables. Chaque nouvel emprunt était une nouvelle occasion, de dévaliser le public qui place ses capitaux en rentes sur l'État, au moyen d'opérations de Bourse, au secret desquelles gouvernement et majorité de la Chambre étaient initiés. En général, l'instabilité du crédit public et la connaissance des secrets d'État permettaient aux banquiers, ainsi qu'à leurs affiliés dans les Chambres et sur le trône, de provoquer dans le cours des valeurs publiques des fluctuations insolites et brusques dont le résultat constant ne pouvait être que la ruine d'une masse de petits capitalistes et l'enrichissement fabuleusement rapide des grands spéculateurs. Le déficit budgétaire étant l'intérêt direct de la fraction de la bourgeoisie au pouvoir, on s'explique le fait que le budget extraordinaire, dans les dernières années du gouvernement de Louis-Philippe, ait dépassé de beaucoup le double de son montant sous Napoléon, atteignant même près de 400 millions de francs par an, alors que la moyenne de l'exportation globale annuelle de la France s'est rarement élevée à 750 millions de francs. En outre, les sommes énormes passant ainsi entre les mains de l'État laissaient place à des contrats de livraison frauduleux, à des corruptions, à des malversations et à des escroqueries de toute espèce. Le pillage de l'État en grand, tel qu'il se pratiquait au moyen des emprunts, se renouvelait en détail dans les travaux publics. Les relations entre la Chambre et le gouvernement se trouvaient multipliées sous forme de relations entre les différentes administrations et les différents entrepreneurs"