|
(Carlos Latuff: Ένας ακτιβιστής καλλιτέχνης, Η Αυγή 20/6/2010)
Δεν αποφασίζουν, απλώς διατάζουν, του Παντελή Μπουκάλα, Η Καθημερινή 22/06/2010
Στην Ισπανία οι κυβερνώντες επέβαλαν με βασιλικά διατάγματα τα σκληρά μέτρα τους. Στην Αγγλία την ανάγκη της λιτότητας την κήρυξε, στο τελετουργικό που έχει κληροδοτήσει η εκεί παράδοση, η βασίλισσα, για τη μεγαλειότητα της οποίας, προφανώς, όσα διάβαζε ήταν άδεια από οποιοδήποτε απτό νόημα. Για τον ηγεμόνα Μπερλουσκόνι και τον αυτοκρατορικών φαντασιώσεων Σαρκοζί δεν τίθεται πρόβλημα: η αγωνία τους αφορά αποκλειστικά τις συνέπειες των εξαγγελιών τους στη δημοτικότητά τους, άρα και τα νέα επικοινωνιακά τεχνάσματα που οφείλουν να επινοήσουν.
(...)
Το αποσαφήνισε άλλωστε στη Βουλή η κυβέρνηση, όταν ψηφιζόταν το εν λόγω παρασύνταγμα. Το αποσαφήνισε εκ νέου όταν έσπευσε να νομιμοποιήσει τη μέθοδο των «υπουργικών αποφάσεων» (λόγω του «επείγοντος χαρακτήρα» των πραγμάτων...), διά των οποίων ο κ. Λοβέρδος δικαιούται να ρυθμίζει τη μοίρα μας ερήμην της Βουλής και κατόπιν να περιφέρεται στα κανάλια για να ανακουφίζεται αυτοψυχαναλυόμενος δημοσίως. Και το ξεκαθάρισε τελεσίδικα με το προεδρικό διάταγμα για τα εργασιακά, με το οποίο ανατρέπεται βιαιότατα η κοινωνική δομή. Αλλά πού το πρόβλημα; Οι διαμαρτυρόμενοι μπορούν πάντοτε να στέλνουν τις ενστάσεις τους στο open government.pasok.gr. Θα ληφθούν σοβαρά υπόψη.
Ασφαλιστικός τυφώνας στο Δημόσιο, του Κώστα Παπαδή, Το Βήμα 22/06/2010
Σύνταξη στα 65 για 150.000 γυναίκες δημοσίους υπαλλήλους
Δεκαπέντε επιπλέον έτη θα υποχρεωθούν να εργασθούν οι εργαζόμενες μητέρες ανήλικων τέκνων του δημόσιου τομέα, προκειμένου να συνταξιοδοτηθούν με τις νέες ρυθμίσεις του ασφαλιστικού νομοσχεδίου. Τα νέα όρια θα αρχίσουν να ισχύουν από το 2011 και θα ολοκληρωθούν το 2013. Αναμένεται, δε, να επηρεάσουν περίπου 150.000 ασφαλισμένες γυναίκες δημοσίους υπαλλήλους. Στόχος είναι να ορισθούν ενιαία όρια ανδρών και γυναικών, όπως επιτάσσει η καταδικαστική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.
Οι ρυθμίσεις προβλέπουν σταδιακή αύξηση τόσο του ορίου ηλικίας για τις γυναίκες, έτσι ώστε να προσεγγίσει το 65ο έτος της ηλικίας, όσο και των ετών για θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος από 17,5 σε 25 έτη ασφάλισης. Οι μεγαλύτερες ανατροπές αφορούν όσους και όσες ασφαλίστηκαν το διάστημα 1983 ως και 1992 ή θεμελιώνουν δικαίωμα από το 1998 και εντεύθεν.
Εξισώνονται σταδιακά από το 2011 και ως το 2013 τόσο τα όρια ηλικίας ανδρών και γυναικών δημοσίων υπαλλήλων, όπως και τα απαιτούμενα έτη για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος των γυναικών. Το όριο ηλικίας δεν μπορεί να είναι μικρότερο από το 65ο έτος και τα όρια θεμελίωσης ανέρχονται σε 25 έτη ασφάλισης.
Οι μεγάλοι χαμένοι του Ασφαλιστικού, της Ελένης Κωσταρέλου, Ελευθεροτυπία 22/06/2010
Μητέρες με ανήλικα παιδιά και δημόσιοι υπάλληλοι που δεν θεμελιώνουν μέχρι και το 2010 δικαίωμα συνταξιοδότησης είναι οι μεγάλοι χαμένοι του Ασφαλιστικού.
Τα βασικά σημεία του νομοσχεδίου, που κατατέθηκε στη Βουλή χθες για διαβούλευση από τον υπουργό Οικονομικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου, επιφέρουν σωρεία δυσμενών αλλαγών για όσους εργάζονται στο Δημόσιο, καθώς ακολουθούν πιστά τις διατάξεις του Μνημονίου που υπέγραψε η κυβέρνηση με την τρόικα των δανειστών της.
Επιβαρύνσεις μέχρι 5 ετών για γυναίκες-άνδρες με τρία παιδιά και άνω που προσλήφθηκαν προ του 1983, αλλά και μέχρι 15 ετών για άνδρες-γυναίκες με ανήλικα που προσελήφθησαν την επίμαχη δεκαετία 1983-1992.
Ολική κατεδάφιση
Για «ολική κατεδάφιση δικαιωμάτων και αυθαίρετη πολιτική της κυβέρνησης» μιλούν από την ΑΔΕΔΥ ο πρόεδρος Σπύρος Παπασπύρος και ο γενικός γραμματέας Κώστας Παπαντωνίου, τονίζοντας μεταξύ άλλων πως πρόκειται για «προκλητική ανατροπή και των ώριμων δικαιωμάτων».
Οι «Κασσάνδρες» και τα πραγματικά δεδομένα μείωσης του χρέους, του Θανάση Λυρτσογιάννη, Έθνος 22/06/2010
Το ζήτημα είναι εμείς τι κάνουμε. Δεν αρκεί να λέμε ότι θα εκτελέσουμε πιστά το μνημόνιο. Είναι αναγκαίο ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για τη μείωση του χρέους που θα περιλαμβάνει: 1. Την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου, ενδεχομένως και εκποίηση τμημάτων της. 2. Τις αποκρατικοποιήσεις. 3. Την πάταξη της σπατάλης στην υγεία. 4. Τη δραστική μείωση της φοροδιαφυγής που ξεπερνά τα 30 δισ. τον χρόνο. 5. Την εξαφάνιση της σπατάλης στο Δημόσιο. 6. Τον περιορισμό της εισφοροδιαφυγής.
Σοκ και δέος για το εργασιακό, της Ρούλας Σαλούρου, capital.gr 22/06/2010
Η κυβέρνηση, παίζει για μια ακόμη φορά, το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι. Έτσι, αφού σόκαρε την ελληνική κοινωνία με τις προτάσεις της για αύξηση των απολύσεων και δραστική μείωση των αποζημιώσεων, σε μια περίοδο που η ανεργία αυξάνεται με δραματικούς ρυθμούς, αφήνει πλέον ανοιχτό το ενδεχόμενο αλλαγών στο σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος που παρουσίασε. Λόγω άλλωστε, των έντονων αντιδράσεων κυρίως στο εσωτερικό της κοινοβουλευτικής ομάδας του κυβερνώντος κόμματος, αποφασίστηκε να συζητηθούν οι προωθούμενες αλλαγές στην ολομέλεια της Βουλής. Δεν είναι λίγοι μάλιστα αυτοί που υποστηρίζουν πως υπήρξαν αντιδράσεις από έγκυρους νομικούς, οι οποίοι επεσήμαναν ότι οι λειτουργοί του Συμβουλίου της Επικρατείας θα βρεθούν σε πολύ δύσκολη θέση στην προσπάθεια να εγκρίνουν το πολυσυζητημένο Προεδρικό Διάταγμα, ενώ έτσι, βγαίνει από τη δύσκολη θέση και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας. Παράλληλα, τίθενται προ των ευθυνών τους και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που όλες τις προηγούμενες ημέρες εκδήλωναν τις αντιδράσεις τους για τις προωθούμενες αλλαγές.
Μεγάλες οι διαφορές στις δομές και την ανάπτυξη στις χώρες της Ε.Ε., του Μανόλη Δρεττάκη, Η Αυγή 20/06/2010
Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, Κύριο Άρθρο , Ελεύθερος Τύπος 22/06/2010
ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ δεν πέταξε την μπάλα στην εξέδρα. Εδωσε εξαιρετική πάσα στους βουλευτές του κόμματος. Και τώρα τι θα πράξουν αυτοί που αντιδρούσαν θορυβωδώς; Εως σήμερα είχαν το άλλοθι του Προεδρικού Διατάγματος. Κορδωμένοι, σίγουροι για τον εαυτό τους, χωρίς άγχος μιλούσαν κι επέκριναν το… ανάλγητο νομοσχέδιο. Και όπως έλεγε και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος «η κυβέρνηση σέβεται την αυτονομία τους…» και τους άφηναν να λένε την άποψή τους. Εβγαιναν λοιπόν στην κοινωνία στις περιφέρειές τους και μιλούσαν για τις απαράδεκτες διατάξεις του νομοσχεδίου. Ας έκαναν κι αλλιώς… Δεν θα ξανάβλεπαν ούτε ψηφαλάκι.
Και τώρα; Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα…Ετσι τα φέρνει δυστυχώς η ζωή. Κάνει κύκλους.
ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΩΡΑ οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ; Θα καταψηφίσουν το εργασιακό; Το ασφαλιστικό; Θα βρεθούν οι βουλευτές που θα έχουν το θάρρος της γνώμης τους; Που θα πουν «Οχι» στο νομοσχέδιο; Επειδή θα ακούσουν τη συνείδησή τους, την κοινωνία που κοχλάζει και όχι τον αρχηγό τους; Που θα οδηγήσουν τη χώρα σε εκλογές, όπως αφήνουν κάποιοι να διαρρέει… Ο Ανδρέας Λοβέρδος έτσι κι αλλιώς το είχε ξεκαθαρίσει. Οτι δεν θα σηκώσει μόνος τον σταυρό. Το μερτικό της ευθύνης θα το μοιρασθεί η κυβέρνηση. Ο καθένας θα αναλάβει το δικό του μερίδιο ευθύνης. Ομως δεν έφθανε αυτό, όπως αποδεικνύεται. Από την Αμερική όπου βρίσκεται ο Γιώργος Παπανδρέου έλαβε τις αποφάσεις του. Κι έριξε το γάντι στους βουλευτές του κόμματός του, οι οποίοι καλούνται τώρα να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Το μέλλον των εργασιακών σχέσεων και του ασφαλιστικού εξαρτώνται τώρα από την ψήφο βουλευτών που έως τώρα αντιδρούσαν. Τι θα πράξουν λοιπόν μεθαύριο; Και ποια θα είναι η αντίδραση του Παπανδρέου αν… Είχε αφήσει να εννοηθεί ότι εφόσον υπάρξουν νέες διαρροές δεν το έχει σε τίποτα να πάει για εκλογές.
Αφρικανοί ποδοσφαιριστές: Στυγνό και απροκάλυπτο δουλεμπόριο, του Γιάννη Κωστάκη, Η Αυγή, 20/6/2010.
Die Zeit: Στο τέλος κερδίζει πάντα η FIFA, Η Αυγή, 19/6/2010.
Le Figaro: Καταφύγιο του σοβινισμού το ποδόσφαιρο, Η Αυγή, 19/6/2010.
The Guardian: Απεργίες και δακρυγόνα στη σκιά του Mουντιάλ, Η Αυγή, 19/6/2010.
Aλλάζει...αγωγό η Βουλγαρία, Ελευθεροτυπία, 20/6/2010.
"Τα μαύρα σύννεφα για τη στάση της Βουλγαρίας σχετικά με τον πετρελαιαγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολης, υπήρχαν ήδη από την εκλογή του κ. Μπορίσοφ και την άνοδο του κεντροδεξιού συνασπισμού στην εξουσία τον Ιούλιο του 2009, ενώ κάποιες επιφυλλάξεις για το περιβαλλοντικό κόστος είχε εκφράσει προεκλογικά (Σεπτέμβριο 2009) και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου, λίγες ημέρες πριν τη νίκη του και την ανάληψη της πρωθυπουργίας. Αργότερα ανασκεύασε τις δηλώσεις του, αλλά η δυσαρέσκεια της Μόσχας έγινε εμφανής και οι Ρώσοι αναζήτησαν εναλλακτικές λύσεις μέσω Τουρκίας".
Η κατάρα των πρώην. Στις αρχές της περασμένης δεκαετίας πολλοί ξένοι παρατηρητές την αποκαλούσαν «όαση δημοκρατίας στην καρδιά της Κεντρικής Ασίας», Ελευθεροτυπία, 20/6/2010.
Η Ισπανία και ο νέος κύκλος της ευρωπαϊκής κρίσης, του Γιώργου Σταθάκη, Η Αυγή, 20/6/2010.
Νοικοκυραίοι, ραντιέρηδες, καιροσκόποι. Θεσμοί και νοοτροπίες στην ελληνική οικονομία, του Αρίστου Δοξιάδη, The Athens Review of Books.
Le gros clash Anelka-Domenech. L'Equipe plonge samedi dans les coulisses du noir France-Mexique. Et en ressort avec de peu ragoutants instantanés. Atmosphère, atmosphère..., L'Equipe, 19/6/2010.
Who's most offended by Lady Gaga's Alejandro? The church? Madonna fans? The League of Engineering Draftspeople? It seems everyone has a claim to be outraged by Lady Gaga's latest video, by Anne Pickard, The Guardian, 9/6/2010.
Η ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΤΟΥ INTERNET ΚΑΙ ΤΩΝ BLOGS (ΦΑΚΕΛΟΣ)
Τhe Power and the Politics of Blogs, by Henry Farrell and Daniel W. Drezner, Public Choice (2008), 134:15-30.
"For example, consider the 2003 episode involving Rick Santorum, who was chairman of the GOP conference in the Senate and third in his party’s leadership structure. Less than six months after Trent Lott resigned, Santorum gave an interview to an Associated Press reporter in which he explicitly equated homosexuality with bestiality. This prompted condemnation from across the political spectrum of the blogosphere, including repeated mentions by top-tier bloggers such as Glenn Reynolds, Andrew Sullivan, and Joshua Micah Marshall. However, Santorum was not asked to resign his leadership position. President Bush intervened at an early stage of the news cycle to issue a statement expressing support for Santorum. The statement simultaneously made it clear that this was because his interpretation of Santorum’s statement was more benign than other interpretations. By creating an alternative framing of the issues at an early stage, political elites were able to blunt criticism from bloggers far more successfully than in the Trent Lott case. We predict that as blogs become a more established feature on the political landscape, politicians and other interested parties will become more adept at responding to them, and, where they believe it necessary, co-opting them".
"Googlearchy": How a Few Heavily-Linked Sites Dominate Politics on the Web, by Matthew Hindman, Kostas Tsioutsiouliklis, Judy A. Johnson, March 31,2003.
"Still, the knowledge that the global structure of the Web is governed by a power law distribution suggests a very speci c danger-a result we call -googlearchy." The Google search engine ranks results based on the number of inbound hyperlinks that a site receives. The suggestion is that this phenomenon may extend beyond just a single search tool, no matter how prominent-that a handful of heavily-linked sites may dominate political information on the Web, even for those who rarely use a search engine. Rather than "democratizing" the dissemination of information, the prospect of googlearchy suggests that citizens may continue to get their political information from only a few sources, even on the apparently limitless information vistas of cyberspace"
Web of Influence, by Daniel W. Drezner and Henry Farrell, Foreign Policy, November/December 2004.
"Otherwise known as the "Baghdad Blogger", Salam Pax, was the pseudonym for a 29-year-old Iraqi architect whose online diary, featuring wry and candid observations about life in wartime, transformed him into a cult figure. It turned out that technical difficulties, not U.S. cruise missiles or Baathist Party thugs, were responsible for the three-day Salam Pax blackout. In the months that followed, his readership grew to millions, as his accounts were quoted in the New York Times, BBC, and Britain’sGuardian newspaper. If the first Gulf War introduced the world to the “CNN effect,” then the second Gulf War was blogging’s coming out party. Salam Pax was the most famous blogger during that conflict (he later signed a book and movie deal), but myriad other online diarists, including U.S. military personnel, emerged to offer real-time analysis and commentary.....The blogosphere also acts as a barometer for whether a story would or should receive greater coverage by the mainstream media. The more blogs that discuss a particular issue, the more likely that the blogosphere will set the agenda for future news coverage. Consider one recent example with regard to U.S. homeland security. In July 2004, Annie Jacobsen, a writer for WomensWallStreet.com, posted online a first-person account of suspicious activity by Syrian passengers on a domestic U.S. flight: “After seeing 14 Middle Eastern men board separately (six together, eight individually) and then act as a group, watching their unusual glances, observing their bizarre bathroom activities, watching them congregate in small groups, knowing that the flight attendants and the pilots were seriously concerned and now knowing that federal air marshals were on board, I was officially terrified,” she wrote. Her account was quickly picked up, linked to, and vigorously debated throughout the blogosphere. Was this the preparation for another September 11-style terrorist attack? Was Jacobsen overreacting, allowing her judgment to be clouded by racial stereotypes? Should the U.S. government end the practice of fining “discriminatory” airlines that disproportionately search Arab passengers? In just one weekend, 2 million people read her article. Reports soon followed in mainstream media outlets such as NPR, MSNBC, Time, and the New York Times, prompting a broader national debate about the racial profiling of possible terrorists".
|
