|
Με αφορμή την Γενοκτονία των Αρμενίων (Μέρος Β΄)
Του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com
Οι σφαγές των Αρμενίων πρέπει να τοποθετηθούν στο ευρύτερο πλαίσιο του «εκμοντερνισμού» της παραπαίουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Και αυτό το πλαίσιο είναι πολύπλευρο και αντιφατικό. Αρκεί να σημειώσουμε ότι τόσο οι Νεότουρκοι όσο και τα αρμενικά εθνικά κόμματα (όπως το Dashnak) συνεργάζονταν αρχικά στην προσπάθειά τους να ανατρέψουν το σουλτανάτο- χαλιφάτο και να εγκαθιδρύσουν συνταγματικό καθεστώς.
Αργότερα, η «εγκληματική» τριανδρία των Talat, Enver και Cemal Pasha, που θα διοικήσει ουσιαστικά την Τουρκία στο διάστημα 1913-1918 θα προσπαθήσει στη δίνη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου να αποκαταστήσει το τρωθέν κύρος της Αυτοκρατορίας (αμέτρητος ο αριθμός των μουσουλμάνων προσφύγων που εγκατέλειπαν τα Βαλκάνια και στοιβάζονταν στην Κων/πολη, σαν αποτέλεσμα των βαλκανικών πολέμων) μέσω μίας διαδικασίας συγκεντροποίησης του κράτους και ομογενοποίησης αυτού, δηλαδή «τουρκοποίησης» του.
Οι απομονωμένοι αρμενικοί πληθυσμοί είχαν «ένα χαρτί» να παίξουν μετά τις πρώτες σφαγές στα Άδανα (1909). Και αυτό το χαρτί ήταν ήδη από τα τέλη του 1912 η (προσ)κλήση τους στην ευρωπαϊκή διπλωματία, που κατέληξε στο σχέδιο μεταρρύθμισης των ανατολικών επαρχιών του 1914, υπό την γενική επίβλεψη Επιθεωρητών από ουδέτερες χώρες. Αυτή η επίκληση της διεθνούς εποπτείας θα σημάνει και τον ιδεολογικό εξοστρακισμό των Αρμενίων από το «τουρκικό σώμα».
Πολύ περισσότερο, καθώς στέκονταν εμπόδιο στο δρόμο επέκτασης των Νεότουρκων προς τους αδελφούς τουρκόφωνους πληθυσμούς της Κεντρικής Ασίας. Θεωρήθηκαν δηλαδή μία «χριστιανική σφήνα» (δυτικής-ρωμαιοκαθολικής ή ανατολικής-ρωσικής επιρροής), η οποία απέκοβε τα «παν-τουρκιστικά» οράματα των ιδεολόγων της τουρκικής εθνικής αναγέννησης. Αυτοί στην προσπάθεια τους να αντικαταστήσουν την ιδεολογία (βασικά θρησκευτική και αυτοκρατορική) του παραπαίοντος Οθωμανισμού, «ανακάλυψαν» την μεγάλη τουρκική πατρίδα-κοιτίδα, που εκτείνεται από την Μογγολία μέχρι τις ακτές του Αιγαίου. Όπως θα πει και κάποιο στέλεχος του κόμματος των Νεότουρκων: «Αν δεν είχαμε εκκαθαρίσει το ανατολική τμήμα της Ανατολίας από τις παραστρατιωτικές ομάδες των Αρμενίων που συνεργάζονταν με τους Ρώσους, η δημιουργία της εθνικής μας δημοκρατίας δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί» (βλέπε Taner Akcam, La Turquie hantée par le genocide armémien, Maniėre de Voir, 76, Aout-Septembre 2004, p. 69).
Αυτή ήταν η κοινή πρακτική και απ’ αυτήν δεν θα γλυτώσουν και άλλοι «συνοριακοί» και «αποκεντρωμένοι» πληθυσμοί όπως οι Νεστοριανοί Χριστιανοί στα σύνορα με το Ιράν και, αργότερα, οι Κούρδοι. Οι τελευταίοι, μαζί με τους Τσετσένους και Κιρκάσιους, θα συνεργαστούν στην «βρώμικη δουλειά», ενώ θα ακολουθήσουν οι πρόσφυγες μουσουλμάνοι, οι οποίοι θα εγκατασταθούν και θα διανείμουν τη λεία των αρμένικων περιουσιών.
Η νέα τάση των σπουδών γύρω από τα θέματα της Γενοκτονίας στρέφεται σήμερα ολοένα και περισσότερο στο μοτίβο του social engineering ή σ’ αυτό του demographic warfare (περισσότερα στο Γ’ Μέρος). Και είναι η μόνη επιστημονική προσπάθεια, η οποία μπορεί να παρουσιασθεί στην Τουρκία, χωρίς να «διεγείρει» ζητήματα εθνικής-πατριωτικής αμφισβήτησης.
Άποψη του συγγραφέα είναι ότι αυτό το ερμηνευτικό μοντέλο δεν απέχει από την αλήθεια. Απαλύνει σχετικά την «δαιμονοποίηση» του τουρκικού λαού και βοηθά στην προαγωγή της έρευνας. Όμως η διαπίστωση ότι οι σφαγές των Αρμενίων ήταν το παρεπόμενο αποτέλεσμα της (αναγκαστικής) τάσης ομογενοποίησης ενός μοντέρνου κοσμικού κράτους μπορεί να βοηθά τους Τούρκους διανοούμενους, αλλά μόνο εν μέρει. Διότι όταν στο τέλος του Πολέμου οι Βρετανοί αναζήτησαν τους ενόχους των σφαγών, αυτοί είχαν ήδη πάρει τα όπλα και πολεμούσαν τον «απελευθερωτικό πόλεμο» ενάντια στους εισβολείς Έλληνες. Η συνέχεια είναι αδιαμφισβήτητη.
Αυτοί που έδρασαν (είτε κατόπιν κεντρικής καθοδήγησης είτε στα πλαίσια της ιδεολογίας του κόμματος τους) μετατράπηκαν σε αγωνιστές της εθνικής Ανεξαρτησίας (στα χρόνια του Κεμάλ) και μαζί με αυτούς που πλουτήσαν από τις αρμένικες περιουσίες ή που απλά βρήκαν ένα κομμάτι γης να εγκατασταθούν αποτέλεσαν τον πυρήνα του επίσημου τουρκικού αρνητισμού όσον αφορά στα εν λόγω γεγονότα.
Η άρνηση της Γενοκτονίας έχει στην Τουρκία βαθιές κοινωνικές και πολιτειακές ρίζες.
(συνεχίζεται με το τρίτο μέρος).
Ingénierie démographique, génocide, nettoyage ethnique. Les paradigmes dominants pour l’étude de la violence sur les populations minoritaires en Turquie et dans les Balkans, par Nikos Sigalas and Alexandre Toumarkine, European Journal of Turkish Studies, 7/2008.
Le tabou du génocide arménien hante la société turque, par Taner Akcam, Le Monde Diplomatique, Juillet 2001.
Geographies of Nationalism and Violence: Rethinking Young Turk 'Social Engineering', by Uğur Ümit Üngör, European Journal of Turkish Studies, 7/2008.
Genocide Denial and Freedom of Speech, by Pablo Salvador Coderch Antoni Rubi Puig, InDret, Barcelona, October 2008.
Was there an Armenian Genocide?, Geoffrey Robertson's Opinion, 9 October 2009.
The Great Game of Genocide. Imperialism, Nationalism and the Destruction of the Ottoman Armenians, by Donald Bloxham, Oxford University Press, 2005 (βιβλίο από Google Books)
Πάγκαλος : "Δεξιοί", "ηλίθιοι" και "για το τρελαδικο" όσοι διαφωνούν με το λαθρονομοσχέδιο, πηγή: www.enkripto.com, 15/03/2010
Η άγρια αναδιανομή του πλούτου συνεχίζεται, από www.antinews.gr 15/03/2010
Μια άλλη Γαλλία, της Λώρης Κέζα, Το Βήμα 16/03/2010
Συμπληγάδες, του Αντώνη Καρακούση, Το Βήμα 16/03/2010
«Μαχαίρι» στις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, του Κώστα Παπαδή, Το Βήμα
16/03/2010
Ο δραστικός περιορισμός των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων, αλλά και η δραματική μείωση των συντάξεων, με την- εκ βάθρων- αλλαγή και τον επανασχεδιασμό του τρόπου υπολογισμού τους, περιέχονται στο πόρισμα της επιτροπής εμπειρογνωμόνων που αναμένεται να δοθεί σήμερα στη δημοσιότητα κατά την τελευταία συνεδρίαση της επιτροπής.
Υπάρχουν περιθώρια αντίστασης, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 15/03/2010
Προτεραιότητες, από τις Ριπές, Τα Νέα 16/03/2010
Ο σύγχρονος Χουγκενάου, της Χριστίνας Κοψίνη, Η Καθημερινή 16/03/2010
Πολλές επιχειρήσεις, εσχάτως και η «Μετρόπολις» καθώς και το «Ράδιο Κορασίδης», προχωρούν σε υποχρεωτική μείωση των ημερομισθίων και εφαρμόζουν τριήμερα ή τετραήμερα. Κάποιες επιχειρήσεις απλώς «δεν βγαίνουν» και δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά. Αλλες, απλώς αξιοποιούν την κρίση.
Η θεωρία «της ίσης ευθύνης όλων» την οποία ασπάζονται και επικοινωνούν πολλοί αναλυτές, για να καταδείξουν την επικινδυνότητα της οικονομικής και δημοσιονομικής συγκυρίας, όταν γίνεται καθ’ υπερβολή, ενέχει ένα σοβαρό κίνδυνο: να απενενοχοποιήσουν αυτήν τη δεύτερη κατηγορία επιχειρήσεων. Να δικαιολογήσουν για μία ακόμη φορά εκείνους που σταθερά αδιαφορούσαν για όλα τα δημόσια αγαθά, που δεν πλήρωναν τους φόρους τους, που έσπευδαν να κάνουν χρήση των ευνοϊκών ρυθμίσεων για τις μεγάλες οφειλές στα δημόσια Ταμεία, διατηρώντας επί χρόνια ένα δεύτερο λογιστήριο για το μαύρο χρήμα που εισέπρατταν από σκοτεινές πηγές ή κατέβαλλαν σε γκρίζες ζώνες.
Αντιμέτωπη με τις αντιφάσεις της, του Σταύρου Λυγερού, Η Καθημερινή 16/03/2010
Η έκρηξη της ελληνικής δημοσιονομικής βόμβας επιβεβαίωσε όσους εξ αρχής υποστήριζαν ότι νομισματική χωρίς δημοσιονομική ένωση, δηλαδή χωρίς πολιτική ένωση, είναι αντίφαση. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ δεν έλυσε αυτήν την αντίφαση. Αντιθέτως, εγκλώβισε την Ευρωζώνη σε έναν ασφυκτικό κορσέ, στερώντας την από την πολύτιμη ευελιξία. Τώρα, διχάζεται όχι μόνο από διαφορετικές αντιλήψεις, αλλά και από τις εθνικές ιδιοτέλειες. Χωρίς αλληλεγγύη, όμως, δεν μπορεί να επιβιώσει.
Η ειρωνεία είναι ότι την πιο αρνητική στάση τηρεί η Γερμανία, ο μεγάλος κερδισμένος από το κοινό νόμισμα. Τα δημοσιονομικά προβλήματα των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου οφείλονται σε σημαντικό βαθμό στο γεγονός ότι η παραγωγική τους βάση περισσότερο ή λιγότερο συρρικνώνεται λόγω της ανταγωνιστικότερης γερμανικής βιομηχανίας.
Στο Βερολίνο, όμως, δεν αρέσει να μιλάει γι’ αυτά. Ούτε για το άυλο αλλά καθόλου δευτερεύον κεφάλαιο της πολιτικής επιρροής που ασκεί στους κόλπους της Ε. Ε. και το οποίο προσεγγίζει τα όρια της ηγεμονίας. Του αρέσει να υπενθυμίζει ότι εισφέρει τα περισσότερα στον κοινοτικό προϋπολογισμό. Με το ίδιο πνεύμα, κραυγάζει ότι δεν μπορούν οι Γερμανοί εργαζόμενοι να πληρώνουν τους επιπόλαιους Ελληνες.
Τα μυστήρια των ελληνικών εξοπλισμών, του Στέφανου Κασιμάτη, Η Καθημερινή 16/03/2010
Θυμάστε εκείνο το υποβρύχιο που έγερνε και για τον λόγο αυτόν αρνηθήκαμε να το παραλάβουμε από τους Γερμανούς κατασκευαστές; Τελικώς, όχι μόνον το παραλαμβάνουμε (κοψοχρονιά, μόνον για 300 εκατομμύρια...), αλλά σε καιρό λιτότητος συμφωνήσαμε να παραγγείλουμε άλλα δύο ακόμη, του ιδίου τύπου, ελπίζοντας –φαντάζομαι– ότι αυτά τουλάχιστον δεν θα γέρνουν.
Τείχος Βερολίνου στο σχέδιο για στήριξη Αθήνας, του Κώστα Μοσχονά, Ελευθεροτυπία 16/03/2010
Ανοιχτή διάσταση Γαλλίας - Γερμανίας για το Ευρωπαϊκό Ταμείο και το πρόβλημα της Ελλάδας, του Κώστα Μοσχονά, Ελευθεροτυπία 16/03/2010
Serious Problems Emerge For The F-UK-De Group Of Countries, by Edward Hugh, Eurowatch 15/03/2010
The core of Daniel's argument is, I feel, the extraordinarly obvious point that the kind of fiscal adjustment currently being proposed for some of the peripheral countries is going to have one, and only one immediate consequence: these countries are going to be sent off to the outer darkness of very, very (see his numbers) sharp GDP contractions, and these contractions run the risk of preciptating pre-Argentina 2000 type situations in one after another of the countries involved, since the contractions in nominal GDP are so large that they effectively take away with the one hand what was given (in the form of sacrfice) with the other, and will lead to a seemingly endless spiral of increases in the debt-to-GDP ratios, which will in turn lead to ever deeper short-term fiscal cuts, and ever stronger contractions, etc, etc.
(...)
Gideon Rachman admitted that this one felt like a significant moment to him, and I am inclined to agree. We have two proposals on the table, and neither of them will work. In the first place simply treating the problem on Europe's perifery as an essentially fiscal one will not return these countries to competitiveness, and will simply precipitate GDP contractions, and deflationary spirals, that will lead inexorably towards failure, defualt, and possibly exit from the Eurozone (which, in fact, Herr Schläuble seems to feel would be an acceptable outcome to all this).
A lesson, son, in crisis and paradox, by John Lichfield, The Independent, 15/02/2010
Shrink the eurozone, or create a fiscal union, by Wolfgang Münchau, Financial Times, 15/03/2010
Europe Creates an Apparatus to Provide Loans to Greece, by Stephen Castle, The New York Times, 15/03/2010
The finance minister of Germany, Wolfgang Schäuble, traveled to Monday’s meeting in Brussels despite having undergone surgery recently. Also attending were the president of the European Central Bank, Jean-Claude Trichet, and Herman Van Rompuy, the new president of the European Council.
The Greek finance minister, George Papaconstantinou, was there, too, but was excluded from some of the discussions.
Sterling plunges on EU warning over UK debt, by Robert Lindsay, timesonline, 16/03/2010
Why All the Angst Now on What Caused the Great Recession?, by Kimball Corson, Seeking Alpha 16/03/2010
Well, when the housing bubble burst, a major portion of the economy quickly collapsed and Wall Street’s house of cards came tumbling down, which impacted and damaged other portions of the economy and the negative and adverse effects of falling aggregate demand and rising unemployment spiraled throughout the economic system to give us the Great Recession. First subprime, then prime and finally other mortgage loans categories tanked and the financial Houses could not made good on their CDSs, MBSs and CDOs as housing went underwater, credit markets froze and the house of cards collapsed in panic.
Is this all too hard to figure out, or is the latest feigned ignorance or "confusion" about what caused the Great Recession simply a part of the grand cover-up, so the public does not learn the names of those at fault and what they did? I leave that one to the readers.
Two Muslim men charged over alleged plot to kill Swedish cartoonist Lars Vilks, by Aidan Jones, The Guardian 16/03/2010
Les partisans d'Aubry banalisent le score de Royal, par François-Xavier Bourmaud, Le Figaro 16/03/2010
Volcan, par LAURENT JOFFRIN, Liberation 16/03/2010
|
