Δευτέρα 24/10/2011

User Rating: / 0
PoorBest 

There Is No Way To Stop Europe's First Domino From Falling, by Charles Hugh Smith, businessinsider.com 23/10/2011

After 19 months of denial, propaganda and phony fixes, the political and finance leaders of the European Union are claiming a "comprehensive solution" will be presented by Wednesday, October 26 — or maybe by the G20 meeting on November 3, or maybe on Christmas, when Santa Claus delivers the gift global markets are demanding: a "solution" that actually pencils out and that forces monumental writeoffs of debt and thus equally monumental losses on European banks and bondholders.

There have been any number of insightful descriptions of what's going on beneath the artifice, spin and lies, for example:

Four Facts that PROVE the EFSF (rescue fund) Doesn’t Matter At All (Zero Hedge)

Revised Troika Forecast Sees Total Greek Debt-To-GDP Peaking At 186%: Here Is What Happens Next

There Is No Bailout Spoon: The Math Behind The €2 Trillion EFSF Reveals A "Pea Shooter" Not A "Bazooka" (Zero Hedge)

Citi Expects A 76% Haircut On Greek Debt (Zero Hedge)

EU Bank Stress Test: When No. 1 Financial-Strength Ranking Spells Doom (Bloomberg)

Eurozone summit - despair and backbiting in the corridors of power, by Bruno Waterfield, The Telegraph 22/10/2011

Just when the eurozone governments thought it could not get worse for Europe's single currency, it did.

Shell-shocked EU finance ministers meeting in Brussels on Saturday were already reeling from the worst Franco-German rift for over 20 years and a fractious failure to resolve the problems that have brought Greece, and the euro, close to the brink.

But then a new bombshell hit as a joint report by the EU and the International Monetary Fund (IMF) warned that, without a default, the Greek debt crisis alone could swallow the eurozone's entire €440 billion bailout fund - leaving nothing to spare to help the affected banks of Italy, Spain or France.

An EU already rocked by divisions between France and Germany over how to increase the "firepower" of the European Financial Stability Facility (EFSF) in order to save the wider eurozone from Greek contagion now faced the prospect of losing it all in one go.

As dark-suited finance ministers contemplated the pains au chocolat laid out on their desks alongside their talking points and position papers, Jan Kees de Jager, the Dutch finance minister, told colleagues: "We've got to get real. People are talking about new defences but with one gulp the whole €440 billion could be gone, leaving the eurozone with no protection at all."

Cristina Kirchner and Argentina's good fortune, by Mark Weisbrot, The Guardian 23/10/2011

Cristina Fernandez de Kirchner is expected to coast to re-election as president of Argentina on Sunday, despite having faced hostility from the media for most of her presidency, and from many of the most powerful economic interests in the country. So it seems a good time to ask why this might happen.

Yes, it's the economy. Since Argentina defaulted on $95bn of international debt nine years ago and blew off the International Monetary Fund, the economy has done remarkably well. For the years 2002-2011, using theIMF's projections for the end of this year, Argentina has chalked up real GDP growth of about 94%. This is the fastest economic growth in the western hemisphere – about twice that of Brazil, for example, which has also improved enormously over past performance. Since President Fernandez or her late husband Nestor Kirchner, who preceded her as president, were running the country for eight of these nine years, it shouldn't be surprising that voters will reward her with another term.

The benefits of growth don't always trickle down, but in this case, the Argentine government has made sure that many did. Poverty and extreme poverty have been reduced by about two thirds since their peak in 2002, and employment has increased to record levels. Social spending by the government has nearly tripled in real terms. In 2009, the government implemented a cash transfer program for children that now reaches the households of more than 3.5 million children. It is probably the largest such program, relative to national income, in Latin America.

Inequality has also been considerably reduced in Argentina during this remarkable expansion. This is in contrast to most other fast-growing economies in the world (and some of the slower-growing ones like the United States), where inequality has increased over the past decade. In 2001, Argentines in the 95th percentile of the income distribution had 32 times the income of those in the 5th percentile. By last year, that ratio had fallen by nearly half, to a multiple of 17.

I can already imagine the comments that I will get for this piece: people will shout about Argentina's inflation rate, which, according to some private estimates, is running between 20 and 25% at present. Yes, that is too high, and will likely be brought down in the months and years ahead (it was much lower through most of the past nine years). But it is important to remember that it is real income (adjusted for inflation) and employment, as well as the distribution of income, that determine people's living standards. If inflation is high but your income is rising faster than inflation, you are better-off than if inflation is much lower and your income does not keep up with inflation – or if you don't have a job at all.

Argentina's experience over the last nine years has important implications for how we look at economic policy, and especially certain myths that are currently used to justify the miserable economic performance of the United States, most of Europe, and other countries since the 2008-2009 economic crisis and world recession. A theory recently popularized by former IMF chief economist Ken Rogoff and Carmen Reinhart maintains that recessions caused by financial crises must be followed by slow and painful recoveries. This is widely accepted in much economic reporting, and has served as an excuse for governments that are incompetent or beholden to special interests (sound familiar?) to avoid blame for presiding over years of high unemployment and economic stagnation.

Argentina, however, provides a compelling refutation of this theory. Argentina's financial crisis by the end of 2001, and into 2002, was the mother of all financial crises. The banking system practically collapsed. But after Argentina defaulted on its debt at the end of 2001, there was only one quarter of economic contraction before the economy embarked on its remarkable recovery. Within three years, the country was back to its pre-recession level of national income.

If we look at the weaker eurozone economies (Greece, Portugal, Spain, Ireland), for example, it is difficult to see when they will ever return to normal levels of employment – especially if they continue to follow the pro-cyclical policies demanded by the European authorities (the European Commission,European Central Bank and the IMF). Argentina recovered quickly because it freed itself not only from an unsustainable debt burden, but also from the destructive policies imposed by creditors and their allies.

Greece, in particular, whose economy is shrinking at a 5% annual rate while it waits for the European authorities to restructure its debt, would have to consider that it might be better off going the Argentine route. It sure worked for Argentina.

 κατά τα λοιπά εν Ελλάδι...

(Η σφυρίχτρα της ανοησίας!, από gazzetta.gr)

Oh ma patria, si bella e perduta!, του Νίκου Ξυδάκη, Η Καθημερινή 23/10/2011

Τρεις σταθμοί στη ρητορική του ΠΑΣΟΚ, από την επιβολή του Μνημονίου έως σήμερα, μέρες χρεοκοπίας και καλπάζουσας φτωχοποίησης. Πρώτος: συλλογική ενοχοποίηση, μαζί τα φάγαμε, φταίει ο υδραυλικός. Για το χρέος που σώρευσαν η κακοδιαχείριση και η διαφθορά φταίει η κοινωνία. Σοκ και δέος λοιπόν για την κοινωνία. Και δίλημμα: Μνημόνιο ή χρεοκοπία.

Δεύτερος σταθμός, όταν πλέον το Μνημόνιο είχε φουντώσει την ύφεση, την ανεργία και το έλλειμμα, ενώ το χρέος σταθερά αυξανόταν: δεν φταίει η κυβέρνηση, φταίνε οι δανειστές. Φταίνε οι άλλοι, οι κακοί οι ξένοι, οι ανάλγητες αγορές, αλλά ποτέ το εγχώριο πολιτικό σύστημα που σώρευσε το χρέος και επιτάχυνε την κρίση. Πάντα φταίει ο άλλος.

Τρίτος σταθμός. Εχουμε πόλεμο, να σώσουμε την πατρίδα ψηφίζοντας κι άλλους φόρους, κατεδαφίζοντας το εργατικό δίκαιο, ρημάζοντας τη μικροϊδιοκτησία και τους ελεύθερους επαγγελματίες, κατάσχοντας μισθούς και συντάξεις για χαράτσια.

Η πατρίδα εν κινδύνω επανέρχεται όλο και συχνότερα στον λόγο του πρωθυπουργού και των υπουργών. Ποτέ άλλοτε στους μεταπολιτευτικούς χρόνους, οι Ελληνες πολιτικοί δεν κατέφυγαν με τέτοια σπουδή στην έννοια «πατρίδα» - και ποτέ άλλοτε δεν έγιναν λιγότερο πιστευτοί. Είναι προφανές ότι η υπερβατική πατρίδα χρησιμοποιείται σαν καταφύγιο, για να αποκρυβεί η χρεοκοπία της πολιτικής. Η λογόρροια σημαίνει την έκλειψη του λόγου. Αλλά η επίκληση της πατρίδας σημαίνει επίσης υπαρκτούς κινδύνους: όσο περισσότερο μιλιέται από τους ηγέτες η πατρίδα σε αυτό το συγκείμενο, τόσο περισσότερο συρρικνώνεται, τόσο περισσότερο απειλείται. Ο κυβερνητικός λόγος πλημμυρίζει πατρίδα σε μια συγκυρία κατά την οποία ομολογείται, από τους ίδιους τους κυβερνώντες, η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, και βιώνεται καθημερινά η ατομική και εθνική ταπείνωση.

Στις δύσκολες μέρες που έρχονται, η πατρίδα θα χρησιμοποιηθεί από πολλούς, με πολλές αποχρώσεις. Ωστόσο, στη σφοδρή πολύπλευρη κρίση που ζούμε, η πατρίδα, ως υλικότητα, ως πεδίο αυτοαναγνώρισης, ως πεδίο συνάντησης ελεύθερων πολιτών και ως πεδίο δημοκρατίας, θα ήταν ο μόνος κοινός τόπος που θα μπορούσε να ενώσει και να συνεγείρει το κερματισμένο και απογοητευμένο πλήθος. Ποιος πατριωτισμός όμως; Από τον ρομαντικό πατριωτισμό του 19ου αιώνα μέχρι τον συνταγματικό πατριωτισμό του Χάμπερμας, έχει κυλήσει πολλή ιστορία: εν ονόματι της πατρίδας έχουν διαπραχθεί ηρωικές πράξεις ελευθερίας, αλλά και φρικαλεότητες.

Η κρίση εντούτοις ξεκαθαρίζει, βασανιστικά έστω, τις έννοιες και τους προσδίδει την ιδιαίτερη υπόστασή τους σήμερα. Πατρίδα εν κινδύνω σήμερα σημαίνει, όλο και περισσότερο, ότι κινδυνεύουν άμεσα η πολιτική ελευθερία και η δημοκρατία, ότι επαπειλείται οικονομικός ανδραποδισμός και αποσάθρωση του κοινωνικού σώματος. Βασανιστικά, επώδυνα, συνειδητοποιούμε ότι η υπερβατική πατρίδα είμαστε εμείς, η φθαρτή μας ύλη και οι ανθρώπινοι φόβοι μας, η ιστορία και το αβέβαιο μέλλον των παιδιών μας, δεν είναι ένας αδρανής στίχος του εθνικού ποιητή. Μάλλον: τώρα νιώθουμε ώς τα τρίσβαθα τον εθνικό ποιητή, κάθε ποιητή, από τον Σολωμό και τον Παλαμά έως τον Καβάφη και τον Ελύτη.

O Αντώνης μου γράφει μες στη νύχτα από μακριά: «Δεν υπάρχει πλέον σωτηρία για το σύγχρονο ελληνικό κράτος. Η ρητορική των επανεκκινήσεων και των ανορθώσεων εξαντλήθηκε. Εάν αυτό που μας κόφτει είναι η μοίρα του ελληνισμού, δηλαδή μιας από τις μεγάλες διάρκειες της Μεσογείου, τότε καλό θα είναι ν’ αρχίσουμε να μελετούμε αν υπάρχουν δυνατότητες ριζικής μεταπολίτευσης, δηλαδή συνέχισης του ελληνισμού εν ετέρα μορφή».

Στη διπλανή μεγάλη διάρκεια της Μεσογείου, την italianit‡, προ ημερών λαός, χορός και μαέστρος τραγούδησαν ενωμένοι, δακρυσμένοι «Oh ma patria, si bella e perduta!» - Πατρίδα μου, τόσο ωραία και χαμένη! Οι Ιταλοί τραγουδούσαν την επανένωση της πατρίδας 150 χρόνια πριν, και ανησυχούσαν για τα τωρινά. Ετσι να τραγουδήσουμε κι εμείς στην πλατεία Συντάγματος και στην πλατεία Ομονοίας, λίγο πριν από τα 200 χρόνια της Επανάστασης: «Oh ma patria, si bella e perduta!», προτού χαθεί, για να μη χαθεί. Σαν τον πατριώτη Βέρντι και σαν τον Ιερεμία: «Επί των ποταμών Βαβυλώνος, εκεί εκαθίσαμεν και εκλαύσαμεν εν τω μνησθήναι ημάς της Σιών. Επί ταις ιτέαις εν μέσω αυτής εκρεμάσαμεν τα όργανα ημών· ότι εκεί επηρώτησαν ημάς οι αιχμαλωτεύσαντες ημάς λόγους ωδών και οι απαγαγόντες ημάς, ύμνον· άσατε ημίν εκ των ωδών Σιών».

Πάντα θα εκβάλλουμε απ’ την αιχμαλωσία μες στη μεγάλη διάρκεια, εν τοιαύτη ή εν ετέρα μορφή.

Το σκοτεινό πρόσωπο της βίας. Οι συλλήψεις στο Πολυτεχνείο, η «αυτονοµία», ο ∆εκέµβρης του 2008 και η τραγωδία της Marfin, του Γιάννη Νικολάου, Το Βήμα, 23/10/2011.

"Για πολλά χρόνια η οργανωτική συγκρότηση του αναρχικού χώρου στην Ελλάδα παρέµενε θολή: µικρές βραχύβιες οµάδες, συχνά θεµατικού ενδιαφέροντος, τοπικά αυτοδιαχειριζόµενα στέκια και ανοιχτές συνελεύσεις ήταν οι µορφές που εµφανίζονταν. Μετά το 2000 κάνουν την εµφάνισή τους οργανώσεις µε την πιο κλασική έννοια του όρου, όπως η Αντιεξουσιαστική Κίνηση. Συγκροτούνται επίσης οι πρώτες αναρχοσυνδικαλιστικές οργανώσεις, συνδικάτα µε παρόµοια χαρακτηριστικά, οικολογικές και αντιρατσιστικές κινήσεις. Κάποιες από αυτές, όπως το στέκι «Ρεσάλτο» στο Κερατσίνι ή η «Κατάληψη Πραπόπουλου» στο Χαλάνδρι, µε πλούσια δράση σε τοπικά ζητήµατα, αποκτούν σχέσεις και ρίζες µέσα στις τοπικές κοινωνίες Παράλληλα ωστόσο αναπτύσσεται και µεγαλώνει και ένα άλλο κοµµάτι, πιο κοντινό σε αυτό που στην Ευρώπη αποκαλείται «αυτονοµία», το οποίο είναι λιγότερο οργανωµένο και συνεχίζει την παράδοση της «προπαγάνδας µε τη δράση», δηλαδή το συναντά κανείς περισσότερο στον δρόµο. Για το κοµµάτι αυτό ο ∆εκέµβρης του 2008 υπήρξε η «µεγάλη στιγµή». Τότε πρωταγωνίστησε στα γεγονότα που συγκλόνισαν την Αθήνα και είδε τις (νοητές πάντως) γραµµές του να πλαισιώνονται από σηµαντικά τµήµατα της νεολαίας".

Η Ελλάδα σνομπάρει τη Ρωσία, η Ε.Ε. κάνει... χρυσές δουλειές. Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΠΟΡΡΟΦΑ ΤΟ 70% ΤΩΝ ΡΩΣΙΚΩΝ ΕΞΑΓΩΓΩΝ, ΕΝΩ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΙΣΕΣ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗΣ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΧΩΡΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, του Παναγιώτη Δ. Υφαντή, Ελευθεροτυπία, 23/10/2011.

Οι «πικετέρος» της Αργεντινής χάνουν την υπομονή τους. Η Αργεντινή στα χέρια των Κίρτσνερ, από Cecile Raimbeau, Le Monde Diplomatique/ Ελευθεροτυπία, 23/10/2011.

"Ας γυρίσουμε 20 χρόνια πίσω. Η Αργεντινή φιγουράρει ως το χαϊδεμένο παιδί του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ). Με την άφιξή του στην προεδρία το 1989, ο Κάρλος Μένεμ ακολουθεί την οδό του νεοφιλελευθερισμού προς μεγάλη χαρά των οικονομικών κύκλων. Η κυβέρνησή του ξεπουλά μεγάλη μερίδα δημόσιων επιχειρήσεων σε ξένους επενδυτές και, αποφασισμένη να πατάξει τον πληθωρισμό, υιοθετεί μια σταθερή ισοτιμία ανάμεσα στο δολάριο και το πέσο.

ΤΟ ΧΡΕΟΣ

Ο πληθωρισμός πέφτει, το ίδιο και οι εξαγωγές. Η παραγωγή, ενισχυμένη από ένα υπερτιμημένο νόμισμα, παύει να είναι ανταγωνιστική. Το χρέος εκτοξεύεται στα ύψη: από τα 7,6 δισεκατομμύρια δολάρια στις αρχές της δεκαετίας του 1970, φτάνει στα 132 δισεκατομμύρια το 2001, δεκαεφτά φορές επάνω. Το επίσημο ποσοστό της ανεργίας αγγίζει σύντομα το 18% του πληθυσμού (2). Οταν στις 5 Δεκεμβρίου του 2001 το ΔΝΤ αρνείται τη χορήγηση δανείου στην κυβέρνηση, η χώρα αδυνατεί πλέον να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της. Ξεσπά κρίση χρέους και τραπεζικός πανικός. Η οικονομία παραλύει. Σύντομα, οι Αργεντίνοι κατεβαίνουν στους δρόμους. Το Κίνημα Ανεργων Εργατών (MTD) του Σολάνο, στο οποίο συμμετέχουν ο Νέκα, ο Αλμπέρτο και ο Βαλδεμάρ, συγκαταλέγεται στις μυριάδες οργανώσεις των «πικετέρος» (άνεργοι που κάνουν μπλόκα στους δρόμους), οι οποίες συσπειρώνονται γύρω από το σύνθημα «να φύγουν όλοι»!  «Μας εξαπάτησαν το 2001», παρεμβαίνει ο Αλμπέρτο. «Δεν έπρεπε να αρκεστούμε στο να περιμένουμε πότε θα φύγουν. Οχι, έπρεπε να τους διώξουμε»! Σε ολόκληρη τη χώρα, όπως και σε αυτή την ομάδα των παλιών φίλων, η κουβέντα έχει ανάψει: έχει ανανεωθεί πραγματικά η πολιτική τάξη, την οποία γιουχάιζαν οι πολίτες υπό τους ήχους κονσέρτων κατσαρόλας; Εν ολίγοις, οι Κίρτσνερ εκπροσωπούν τη ρήξη ή τη συνέχεια;".

Μπάρτλεμπυ ο γραφιάς: ένας προστάτης άγιος του Occupy Wall Street, Nina Martyris, Η Αυγή, 23/10/2011.

"Οι αναγνώστες πρωτογνωρίζουν τον Μπάρτλεμπυ όταν ένας εύπορος δικηγόρος της Γουόλ Στριτ προσλαμβάνει έναν «πελιδνά άμεμπτο, θλιβερά σεβαστό, αθεράπευτο μόνο» άνδρα [μετ. Μένης Κουμανταρέας] εν είδει ανθρώπινου φωτοτυπικού μηχανήματος. Αρχικά, ο υπάλληλος αποδεικνύεται ένας εξαιρετικός αντιγραφέας, τόσο επιμελής που διατρέχει τον κίνδυνο να βλάψει ανεπανόρθωτα τα χέρια και την όρασή του. Ανεξήγητα όμως, όταν ο δικηγόρος του ζητά να κάνει οτιδήποτε εκτός από το να αντιγράφει σημειώματα (όπως π.χ. κάποια θελήματα), ο Μπάρτλεμπυ, πολύ ευγενικά, το αρνείται με τη φράση: «Θα προτιμούσα όχι». Σε μεγάλο βαθμό, η πεμπτουσία της εργασιακής του ηθικής συνοψίζεται σε αυτή την αρνητική επωδό. Τελικά, προτιμά να μην κάνει την παραμικρή δουλειά. Δεν επικαλείται κανέναν λόγο γιʼ αυτή του την αντίσταση, δεν προβάλλει το παραμικρό αίτημα, και σπαταλά όλη του τη μέρα ρεμβάζοντας, με το βλέμμα του καρφωμένο στον τούβλινο τοίχο που στέκει έξω από το παράθυρό του. Μετατρέπεται πρακτικά σε άστεγο, ο οποίος κοιμάται στο γραφείο και δεν εγκαταλείπει ποτέ το χώρο. Οι άλλοι υπάλληλοι πιέζουν το αφεντικό να τον απολύσει, αλλά ο δικηγόρος, που αρέσκεται να θεωρεί τον εαυτό του ανθρωπιστή (αν οι εταιρείες είναι άνθρωποι, γιατί όχι και οι δικηγόροι;), καταλήγει να μην μπορεί να αντιδράσει. Αντίθετα, αναπτύσσει έναν υφέρποντα σεβασμό γιʼ αυτό το στωικό μουλάρι, φτάνοντας σε σημείο να τον παρακαλέσει να μείνει σπίτι μαζί του, πράγμα το οποίο ο Μπάρτλεμπυ φυσικά «θα προτιμούσε όχι». Στο τέλος, ο δικηγόρος, που τον έχει στοιχειώσει όλη αυτή η υπόθεση, σηκώνεται και βρίσκει ένα καινούργιο γραφείο. Το Αστυνομικό Τμήμα της Νέας Υόρκης, χωρίς χρήση πέπερ σπρέι οδηγεί τον Μπάρτλεμπυ στη φυλακή για επαιτεία. Στη φυλακή, ο Μπάρτλεμπυ αρνείται την τροφή, εξασθενεί και πεθαίνει κάτω από ένα δέντρο. Το μοναδικό κλειδί για τη συμπεριφορά του εμφανίζεται στο τέλος της ιστορίας, όταν οι αναγνώστες μαθαίνουν πως ο απόμακρος γραφέας είχε προηγουμένως εργαστεί στο Γραφείο Ανεπίδοτων Επιστολών του Ταχυδρομείου, κάνοντας μια δουλειά ακόμα πιο εκμηδενιστική από το να αντιγράφει έγγραφα για πλούσιους έχοντας για μοναδική θέα έναν τούβλινο τοίχο από τούβλα. Είναι αρκετά δύσκολο να προσδιορίσουμε τι είχε στο μυαλό του ο Μέλβιλ όταν δημιουργούσε τον πρώτο παθητικό ακτιβιστή της Αμερικής· ωστόσο, στην παθητική επιθετικότητα του χαρακτήρα του υποβόσκει μια καταλυτική κριτική της Γουόλ Στριτ. Στον Μπάρτλεμπυ βλέπουμε έναν άνθρωπο που υποφέρει από πνευματικό καρκίνο στο τελευταίο στάδιο. Δεν επιθυμεί να είναι χρήσιμος -- κάτι τέτοιο θα έτρεφε απλώς και μόνο την ασθένεια. Η απόσυρσή του σε έναν εσωστρεφή αυτοκαταστροφικό λαβύρινθο αντιπροσωπεύει τη σταδιακή υποθήκευση της ηθικής φαντασίας σε έναν κόσμο όπου η ύλη είναι ιερή. Είναι η τέλεια αντιγραφική μηχανή που εν ευθέτω χρόνω θα αντικατασταθεί από μια πραγματική μηχανή με προσαρμοσμένους γυαλιστερούς αμφιβληστροειδείς, κατασκευασμένους στην Κίνα από εργαζόμενους σε ανήλιαγα εργοστάσια που περιστοιχίζονται από τούβλινους τοίχους. Έτσι, μετατρέπεται σε λουφαδόρο, το πιο μισητό υποκείμενο για τον καπιταλισμό. Επιλέγοντας μια ταπεινωτική γιʼ αυτόν έξοδο από το σύστημα, προκαταλαμβάνει την αθωότητά του ως προς αυτό, βγάζοντας τη γλώσσα στη δύναμή του. Ο γραφέας Μπάρτλεμπυ συνιστά έναν πολύπλοκο λογοτεχνικό πρόγονο του σημερινού Αντι-Γουόλ Στριτ Γούντστοκ. Η μοναχική του αντίσταση αντικαθρεφτίζει μια βαθύτερη σήψη που κατατρώει τον καπιταλισμό και της οποίας μετάσταση υπήρξε ο χρηματοπιστωτικός χουλιγκανισμός που προκάλεσε το κραχ του 2008. Εάν η ασκητική αποστασιοποίηση του Μπάρτλεμπυ βρίσκεται στο ένα άκρο του φάσματος, στο αντίθετο άκρο του οποίου τοποθετείται το «Η απληστία είναι καλό πράγμα» των Ευαγγελιστών, το Occupy Wall Street, το οποίο θέλει να κοινωνικοποιήσει την απληστία, βρίσκεται κάπου στο μέσον. Οι σημερινοί διαδηλωτές προτιμούν η επιδίωξη της ευτυχίας ή να μην πατεντάρεται ως αποκλειστικό προνόμιο κάποιων, όμως η επιδίωξη αυτή ακόμα τους ενδιαφέρει. Το κίνημα Occupy Wall Street, ήδη στην τέταρτη εβδομάδα του, δεν έχει ακόμα καταφέρει να διατυπώσει και να προβάλλει Ένα Αίτημα. Το να εξαγάγει κανείς ένα ξεκάθαρο μανιφέστο από το μουτζουρωμένο μέτωπο της απουσίας δικαιοσύνης δεν είναι εύκολο. Η κατάσταση του Κινήματος συνηχεί με την εντυπωσιακή έλλειψη σκοπού του Μπάρτλεμπυ. Ο Μπάρτλεμπυ δεν είχε κανένα αίτημα, επειδή γνώριζε ότι για την ασθένεια που κατέτρωγε την ψυχή του ήταν ανώφελα όλα τα ανταλλάγματα που θα του προσέφερε ένας πλούσιος δικηγόρος. Προσέγγισε το πρόβλημα καθιστώντας σαφές όχι αυτό που ήθελε, αλλά αυτό που δεν ήθελε και στο οποίο δεν ήθελε να συμμετάσχει. Αρνούμενος στο σύστημα το μόνο πράγμα επάνω στο οποίο είχε απόλυτη εξουσία --τη συναίνεση του-- διατήρησε τον ανθρωπισμό και την ηθική του ακεραιότητα. Η συναίνεση είναι το νόμισμα του καπιταλισμού. Η ισχύς του Όχι είναι ό,τι ακριβώς θα έπρεπε να δρέψουν οι διαδηλωτές του Οccupy Wall Street. Το μποϋκοτάρισμα ορισμένων τραπεζών ή πολυεθνικών είναι σίγουρα ένας τρόπος μέσω του οποίου αυτό το μαζικό κίνημα, με την τεράστια αγοραστική δύναμη, εκλογική επιρροή, και «παρενοχλητική» του αξία μπορεί να μετατρέψει σε πυροτέχνημα τις ματαιοδοξίες της Γουόλ Στριτ. Ακόμα, θα μπορούσε να επιβάλει την απαγόρευση χορηγιών στους πολιτικούς υποψήφιους που λαμβάνουν χρήματα από τη Γουόλ Στριτ. Δεδομένου ότι τόσο πολλοί από τους διαδηλωτές μοιάζουν να θέλουν να αποτελέσουν τμήμα ενός πιο δίκαιου κοινωνικού συμβολαίου και φιλοδοξούν για ένα ευρύτερα διαθέσιμο Αμερικάνικο Όνειρο, οι διαμαρτυρίες τους θα έπρεπε να αφορούν περισσότερα πράγματα από την αξιοπρέπεια και την ακεραιότητα. Το κίνημα του 99% μπορεί ίσως να αρχίσει αλλάζοντας το ανούσιο άβαταρ που έχει στο Facebook: να βάλει, στη θέση της μπαλαρίνας που ακροβατεί επάνω στην πλάτη ενός ταύρου, έναν γραφέα. Με μία και μόνη κίνηση, θα προέβαλλε την εικόνα ενός καταξιωμένου προγόνου και συμπατριώτη -- ενός μορφωμένου αλλά άστεγου χορτοφάγου (ο Μπάρτλεμπυ έτρωγε μόνο τζίντζερ), που περιφρονεί ξέπνοα τον Μαμμωνά, ο οποίος προσπάθησε αλλά απέτυχε να τον τιθασεύσει. Αν το ξανασκεφτόταν βέβαια κανείς, ίσως ο Μπάρτλεμπυ, όσον αφορά μια τέτοια αλλαγή, να «προτιμούσε όχι»".

On the Barricades with the Bourgeoisie, by Joshua Lustig, Open Letters Monthly, 2011.

"In a conversation with Markham, Gould says, “We need to pick targets that don’t make sense,” a dictum reminiscent of the deliberately absurd attempted bombing of London’s Greenwich Observatory in Joseph Conrad’s The Secret Agent (1907), whose mastermind Mr. Vladimir says, “The attack must have all the shocking senselessness of gratuitous blasphemy.” But Gould’s aim goes far beyond a merely gratuitous outrage; he expounds a veritable metaphysics of terrorism. Markham becomes his acolyte: denying that the doctor is a nihilist, he insists, “It isn’t a search for nothingness. It’s a search for meaning.” And at the end of the story, Markham still believes in him: “In his despairing and psychotic way, Gould’s motives were honourable. He was trying to find meaning in the most meaningless times…”

J.G. Ballard, Millenium People: Entertaining Violence, by Chris Hall, The Spike Magazine, 1/1/2004.

"Millennium People begins with a bomb attack at Heathrow airport, which kills three people. The proposition of the novel is that "the middle-classes are the new proletariat", with the residents of Chelsea Marina, another gated community of his, so sick of school fees, private healthcare costs, stealth taxes and parking meters that they begin to dismantle the "self-imposed burdens" of civic responsibility and consumer culture. They are led, as is the psychologist narrator David Markham, by a charismatic paediatrician, Richard Gould, into attacking the shibboleths of the middle-class metropolis – the National Film Theatre, the BBC, Tate Modern – and then out into the suburbs.  But how seriously do these middle-class rebels take their claims of oppression? At one point in the book, there is the suggestion that the residents of Chelsea Marina might change the street names to those of Japanese film directors, but this is quickly scotched as it "might damage property prices"… It is full too of perverse inversions and unsettling paradoxes – "Nothing brings out violence like a peaceful demonstration' or "If your target is the global money system, you don't attack a bank. You attack the Oxfam shop next door."