Δευτέρα 30/05/2011

User Rating: / 0
PoorBest 

(Σαλάμι αέρος...To νέο μας εξαγώγιμο προϊόν, μετά το Σύνταγμα)

Επίσης και η ανοησία είναι ένα πολλά υποσχόμενο προϊόν του τόπου μας:

(Πηγή: Το Βήμα, 29/5/2011, εδώ)

...ανοησία που αν δεν είναι φαιά προπαγάνδα, δείχνει απόψεις ενός κόσμου, λίγο ως πολύ "βολεμένου", με άλλα λόγια, ποιός έχει δουλέψει στον ιδιωτικό τομέα και έχει τέτοια αντίληψη γι' αυτόν (είναι για γέλια!). Α ρε μικρο-ιδιοκτητούληδες και εμποράκοι όλοι σας! (Μ.Β.)

(Ψήφισμα λαϊκής συνέλευσης Πλατείας Συντάγματος)

Ευρώ, αναδιάρθρωση και Δημοκρατία,

του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Γράφω αυτό το μικρό σημείωμα γιατί θέλω να είμαι ξεκάθαρος σε όσα δημόσια υποστηρίζω. Αφορμή πήρα από την όλη προσπάθεια να εισαχθεί δια του αντιστρόφου , δια της μεθόδου του απεταξάμην, συζήτηση για την επιστροφή σε Εθνικό Νόμισμα (οπότε μετά, όσοι ήδη επεξεργάζονται το σενάριο να το φέρουν ως αποτέλεσμα της έλλειψης συναίνεσης ή ως περίπου αναγκαίο κακό...). Είναι τουλάχιστον χαρακτηριστική η προσπάθεια πολλών εντεταλμένων γραφίδων και πρακτόρων επικοινωνίας όλο το σαββατοκύριακο να σηκώσουν τη σχετική συζήτηση ανακαλύπτοντας συνωμοσίες κύκλων της αντιπολίτευσης αλλά και μέσα από την προσπάθεια τρομοκράτησης που στέλνει τον κόσμο στα ATM: έτσι, αν δημιουργηθεί πανικός, κόβεις πιο εύκολα δραχμές ...

Μια αποχώρηση από το Ευρώ στο δικό μου μυαλό συνιστά το τέλος της Ελλάδας ως Εθνικού Χώρου όπως τον ξέραμε ως σήμερα. Η συμμετοχή της χώρας στο Ευρωπαϊκό Πείραμα, επιδίωξη που ξεκίνησε από τη δεκαετία του 1950, όταν υπογράφτηκε και η συνθήκη σύνδεσης με την τότε ΕΟΚ, έχει κυρίως γεωπολιτικά χαρακτηριστικά. Η Ελλάδα επιδιώκει να μετάσχει, τη στιγμή που κορυφώνεται ο ψυχρός πόλεμος και διαμορφώνεται το μεταπολεμικό γεωπολιτικό πεδίο, στο σχηματισμό που φυσιολογικά ανήκει: από πολιτική, οικονομική αλλά και από άποψη κουλτούρας. Πολύ αργότερα δυο ιστορικές φράσεις θα περιγράψουν τα παραπάνω. Τότε αυτές οι φράσεις θα σηματοδοτήσουν μια δήθεν αντιπαλότητα. «Ανήκωμεν εις την Δύσην» όμως δεν είναι παρά η φυσιολογική συνέπεια του «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», αλλοιώς η Ελλάδα θα πάψει να ανήκει στους Έλληνες. Η ένταξη στο Ευρώ, με τη συνακόλουθη απεμπόληση τμήματος της οικονομικής Εθνικής Κυριαρχίας (κάτι που συμβαίνει και όταν η Γερμανία εγκαταλείπει το μάρκο επίσης) στην πραγματικότητα εντάσσεται ομοίως σε αυτή τη γεωπολιτική στρατηγική.

Φυσικά και έχει –αυτή η ένταξη- οικονομική σημασία: σήμερα το ΑΕΠ της χώρας ως μέγεθος δεν είναι παρά μιας μέρας διακίνηση κεφαλαίων στις χρηματαγορές του κόσμου. Η αυτονόμηση του χρηματιστικού κεφαλαίου από το φυσικό κεφάλαιο, μέσω άυλων δικαιωμάτων, δημιούργησε πανίσχυρα «κράτη από χρήμα» που επιβάλλονται στα ιστορικά Κράτη και που μπορούν να τα διαλύσουν αν είναι αυτή η επιθυμία τους. Ο Ευρωπαϊκός Μετασχηματισμός έχει επίσης και αυτή τη σημασία: της διάσωσης του ιστορικού Κράτους ως μήτρας του πολιτισμού και της κοινωνικής οργάνωσης, απέναντι και σε πόλεμο, με τα «κράτη του χρήματος» και την επιδίωξη της επιβίωσης του οικονομικά ισχυρότερου σε μια διαδικασία δαρβινικής επιλογής. Αυτή είναι μια μάχη πυκνή, χωρίς φανερό μέτωπο και σε πλήρη εξέλιξη σήμερα. Είχα την ευκαιρία να εξηγήσω στο «Οι νεοταξίτες ιππότες» γιατί θεωρώ την περίπτωση του Ευρωπαϊκού Νότου ως μείζον επεισόδιο ακριβώς της προσπάθειας για την απόκτηση σφαίρας επιρροής από τα «κράτη του χρήματος» και τους συμμάχους τους, ενόψει του νέου Ασιατικού Κόσμου που προβάλλει.

Ανακεφαλαιώνω: πειραματισμοί με την επιστροφή στη μοναξιά δεν έχουν νόημα. Αντίθετα έχει νόημα να συζητήσουμε στο Ευρωπαϊκό επίπεδο είτε τη λύση που προτείνει ο Γ.Βαρουφάκης (Modest Proposal) είτε να δεχτούμε μια αναδιάρθρωση (όπως κι αν την ονομάσουμε ή σχεδιάσουμε) αλλάζοντας ταυτόχρονα τους όρους της ακολουθούμενης οικονομικής συνταγής και στοχεύοντας στην αλλαγή του ψυχολογικού κλίματος και στην ανάπτυξη της οικονομίας.

Τίποτα ωστόσο δεν πρόκειται να αλλάξει αν η θέσμιση της πολιτείας παραμείνει η ίδια: το κύριο πρόβλημά μας σήμερα είναι ζήτημα πολιτικό, ζήτημα μιας Δημοκρατίας σε Κρίση: κρίση αξιών στο κοινωνικό, κρίση θεσμών στο πολιτικό και ιδιαίτερα στην αντιστοιχία ανάμεσα σε αυτό που ψηφίζουμε ως πρόγραμμα και σε αυτό που καταλήγει να εφαρμόζεται, και τέλος Έλλειμμα Ηγεσίας. Και το πρώτο βήμα για την έξοδο από την Κρίση είναι: εκλογές για την ανάδειξη Συντακτικής Συνέλευσης.

Ο Εχθρός εντός των Τειχών, του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου, konstantakopoulos.blogspot.com 28/05/2011

(...)

Το 2009-10, η Γερμανία συμμάχησε με το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο για να πειθαρχήσει την ευρωζώνη. Επρόκειτο για βαρύ στρατηγικό σφάλμα του Βερολίνου, από τα τόσο συνήθη στη γερμανική ιστορία. Τώρα, οι Γερμανοί αρχίζουν να ψυχανεμίζονται ότι, ενώ αυτοί νόμιζαν ότι έσπρωχναν στην παγίδα τους τους απείθαρχους εταίρους τους στην Ευρώπη, στην πραγματικότητα έπεφταν οι ίδιοι στην παγίδα του Λόιντ Μπλακφέιν και της τράπεζάς του, του Σόρος, του Πόλσον και των άλλων μεγάλων εγκληματιών του «καπιταλισμού της καταστροφής». Βλέπουν ότι, αντί να κάνουν την περιφέρεια αποικία της Γερμανίας, κινδυνεύουν να κάνουν την Ευρώπη αποικία της Γκόλντμαν. Βλέπουν, ένα χρόνο μετά το ελληνικό μνημόνιο-μνημόσυνο, την κρίση να βαθαίνει, το χρέος να αυξάνεται, την Ελλάδα πιο κοντά στη χρεωκοπία, την ¨Ενωση πιο κοντά στη διάλυση. 

Επιπλέον οι Γερμανοί τρομοκρατούνται από τη δύναμη που απέκτησε στο κέντρο της παγκόσμιας εξουσίας το τέρας του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Εμείς σκεφτόμαστε ακόμα με τα εργαλεία του παρελθόντος, νομίζουμε ότι έχουμε να κάνουμε με κράτη και μεγάλες δυνάμεις, με τις αυτοκρατορίες και τους ανταγωνισμούς τους. Δύσκολα καταλαβαίνουμε ότι όλα αυτά είναι σε μεγάλο βαθμό εικονικά, ότι πίσω τους διαγράφεται η σκιά ενός παγκόσμιου υπερκράτους, μιας Αριστοκρατίας του Χρήματος, απέναντι στις βλέψεις της οποίας προσπαθούν να προβάλλουν κάποια αντίσταση ότι απέμεινε από ανεξάρτητα κράτη στις ΗΠΑ, τη Γερμανία, τη Ρωσία, την Κίνα.

Δέσμιοι των αγορών, του νεοφιλελευθερισμού και του Μάαστριχτ, οι Γερμανοί δεν μπορούν και δεν θέλουν να αναπτύξουν, ακόμα τουλάχιστο, τη ριζικά διαφορετική στρατηγική που απαιτεί η αντιμετώπιση της οικονομικής και της ευρωπαϊκής κρίσης, της κρίσης χρέους και του έρποντος ολοκληρωτισμού των αγορών. Αρχίζει όμως μια μερίδα τους να κάνει τα πρώτα δειλά, αλλά σημαντικά διορθωτικά βήματα, και τα βήματα είναι υπέρ της Αθήνας. Ποιόν βρίσκουν απέναντι; Την ελληνική κυβέρνηση (και οι δύο λέξεις σε εισαγωγικά), που δεν θέλει να δυσαρεστήσει το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο και ιδίως την πιο ριζοσπαστική, αμερικανοεβραϊκή του “φράξια”! Σε αυτό το εξωφρενικό σημείο βρισκόμαστε, ο εχθρός εντός να είναι πολύ φοβερότερος από τον εχθρό εκτός των πυλών!

Η Ελλάδα στο πλευρό των τραπεζών

Oι Γερμανοί διαπιστώνουν το προφανές, αυτό δηλαδή που καταλαβαίνει και ένας πρωτοετής φοιτητής οικονομικών. Αν ήταν δύσκολο να πληρωθεί το ελληνικό χρέος πριν από το Μνημόνιο, είναι αδύνατο να πληρωθεί ένα χρόνο μετά. Το χρέος αυξήθηκε, η οικονομία βυθίστηκε σε πρωτοφανή ύφεση. Τα μόνο που κατάφερε το Μνημόνιο είναι, πρώτον, να αυξήσει το χρέος, δεύτερον να εξασφαλίσει με το δάνειο την τροφοδοσία από τα κράτη, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, όχι της ελληνικής οικονομίας αλλά των διεθνών τραπεζών, με λίαν επικερδή μάλιστα τοκογλυφικά επιτόκια, τρίτον να επιτείνει την ελληνική αδυναμία και άρα, την πιθανότητα να δεχθεί η Αθήνα νέα μέτρα εθνικού αυτοχειριασμού, σαν αυτά που προτείνει τώρα η κυβέρνηση. Το ελληνικό χρέος αυξάνεται, η Ελλάδα είναι πιο κοντά στη χρεωκοπία, η Ευρώπη πιο κοντά στη διάλυση, οι αγορές κάνουν πάρτυ και ετοιμάζονται να κατασπαράξουν την ελληνική δημόσια περιουσία, δηλαδή την περιουσία του ελληνικού λαού, όπως κάποτε οι τσιφλικάδες έπνιγαν στα δάνεια τους κολλήγους και τους έκαναν δουλοπάροικους. Μια κατεστραμμένη, ημιθανής Ελλάδα θα μείνει εσαεί στο έλεος των αγορών και μαζί της η Ευρώπη, που οι αγορές μπορούν να την κρατάνε κι αυτή όμηρο της απειλής να “χρεωκοπήσουν” ένα μέλος της.

Ενώπιον αυτής της πραγματικότητας, ο Σόιμπλε έριξε την ιδέα της αναδιάρθρωσης, της διαγραφής μέρους του χρέους, πιο υπαινικτικά στις δημόσιες τοποθετήσεις του, πιο ανοιχτά στο παρασκήνιο. Να απαλλάξουμε τους ¨Ελληνες από ένα σημαντικό μέρος του χρέους, το μισό π.χ.. Να βάλουμε τις τράπεζες, που με τις απάτες τους άλλωστε ξεκίνησαν την οικονομική κρίση, να πληρώσουν κι αυτές, να συμμετάσχουν στα ρίσκα των επενδυτικών τους επιλογών. Δεν μπορεί να κινητοποιούνται οι προϋπολογισμοί για να σώζονται οι τράπεζες και να αφήνουμε τα κράτη να χρεωκοπούν. Αυτή ήταν η λογική του Σόιμπλε και μιας σημαντικής μερίδας του γερμανικού πολιτικο-οικονομικού κατεστημένου.

(...)

Αθήνα: πορεία προς καταστροφή

Η παρούσα κυβέρνηση είναι έξοχη στο σερβίρισμα του φαγητού που μαγειρεύουν οι μάγειροι των αγορών και που έρχεται ως πακέτο, μαζί με την ΅επικοινωνία΅κλπ., μέσω της Διεθνούς των Συμβούλων του Πρωθυπουργού. Δεν πρόκειται όμως περί φαγητού, αλλά περί δηλητηρίου. Το χρηματιστικό κεφάλαιο έχει επιλέξει όχι την αντιμετώπιση της κρίσης, αλλά τη χρήση της για να επιτύχει τις πολιτικο-οικονομικές του επιδιώξεις. Θέλει να κάνει τη Βουλγαρία Κίνα, την Ελλάδα και τη Νότια Ευρώπη Βουλγαρία και θέλει να το κάνει χωρίς κραδασμούς. 

Αμφιβάλλουμε πολύ ότι θα πετύχει αυτό το τελευταίο. Αν ο ελληνικός λαός δεν ανατρέψει αυτές τις πολιτικές, η παρούσα κυβέρνηση θα έχει προσφέρει, πριν από την αναπόφευκτη πτώση της, μια τελευταία, σπουδαία υπηρεσία στους διεθνείς τραπεζίτες, με τα μέτρα που παίρνει, βάζοντας όμως τα θεμέλια για έναν εμφύλιο πόλεμο ή μια εθνική καταστροφή στην Ελλάδα. ¨Όπως και το μνημόνιο, έτσι και τα μέτρα που προτείνει αυτές τις μέρες η κυβέρνηση, κατ¨εντολήν των ξένων, δεν έχουν φτιαχτεί για να πετύχουν. ¨Εχουν φτιαχτεί για να αποτύχουν, φέροντας σε χειρότερη θέση τη χώρα, αφού προηγουμένως της αρπάξουν ότι έχει και δεν έχει. 

Privatisation Without Representation: European democracy’s last gasp, by Yanis Varoufakis, yanisvaroufakis.eu 24/05/2011

Once upon a time, the crying call for parliamentary democracy was: No taxation without representation.

Centuries passed and the democratic right to representation in all debates prior to taxation decisions was won.

Then came the idea that Europe’ peoples should join together, forming a European Union in order to demonstrate to the rest of the world the power of democracy; lighting the beacon that would shine in perpetuity from the top of some imaginary hill carrying to the four corners of the world the message that democracy works; that different people, speaking different tongues, believing in different creeds, can be brought together in a commonwealth of the free that is founded on the simple, yet ever so powerful, principle of democratic representation.

Lastly came the euro crisis. All of a sudden, the beacon faded into a flickering glimmer. Greece became the first country in which Europe itself imposed the harshest form of taxation: privatisation; i.e. the forced expropriation of our common property.

Naturally, a people, just like any family or business, have every right to sell part of their property. On occasion, it may indeed be sensible to do so. But what is happening today in Greece is of a different, malignant, ilk: Our European leaders have taken it upon themselves not only to decide that the Greeks will sell the family silver but, astonishingly, to effect the sale themselves.

There are of course arguments that the Greeks owe that money and what we are now witnessing is a form of confiscation, of foreclosure. But this would be to identify a people with their state and to assume perfect equivalence between the rights a state’s vocal creditors with the rights of voiceless citizens.

This is a poignant moment in Europe’s history. A moment when democratically minded Irish, Scots, French, English, Italians, Germans, Welsh, Portuguese ought to observe with a minute’s silence. For this is the moment when Europe’s democratic soul is being buried. In Athens where it was born.

Η Γερμανία οφείλει περισσότερα στην σπάταλη ευρωπαϊκή περιφέρεια, από sofokleous10.gr 27/05/2011

Ένας εύκολος τρόπος για την ενίσχυση της υποστήριξης προς την Ελλάδα είναι η υιοθέτηση της ιδέας του λεγόμενου ‘μπλε ομολόγου’, κατά τις πρόσφατες προτάσεις των Ζακ Ντελπλά και Τζέικομπ φον Βάιζακερ του Ινστιτούτου Μπρύγκελ. Όπως υποστήριξαν, οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή της Ευρωζώνης μπορούν κάλλιστα να συγκεντρώσουν και να χρηματοδοτήσουν από κοινού ένα μέρος του εθνικού χρέους τους – ίσως το 60%, αν και μπορεί και πιο λίγο – με ένα ενιαίο ευρωπαϊκό ομόλογο ανώτατης εξασφάλισης που θα διαθέτει κοινές και ποικίλες εγγυήσεις. Αυτή η επιλογή θα μας δώσει ένα χρεόγραφο που θα αποτιμάται σε ευρώ και που οι άλλες χώρες θα θέλουν να κρατήσουν – κι έτσι το ευρώ θα γίνει πραγματικό αποθεματικό νόμισμα και θα οδηγηθούμε στη μείωση του συλλογικού κόστους δανεισμού της Ευρώπης. Ο περιορισμός της εξυπηρέτησης του κόστους ενός σημαντικού μέρους του ελληνικού χρέους θα βοηθήσει πραγματικά την Ελλάδα.

Ο Πολ ντε Γκράου κατέθεσε πιο πρόσφατα μια τροποποιητική πρόταση για τα μπλε ομόλογα, κατά τρόπο που θα διασφαλίσει οικονομικά οφέλη και για τη Γερμανία. Η πρόταση αυτή  περιλαμβάνει διαφοροποιήσεις στις συμβολές των χωρών στο κόστος εξυπηρέτησης των μπλε ομολόγων, έτσι ώστε χώρες με χαμηλότερη αναλογία χρέους προς ΑΕΠ να συμβάλουν λιγότερο. Η πρόταση ανταποκρίνεται σε μια απολύτως κατανοητή γερμανική αντίρρηση στην πρόταση των απλών μπλε ομολόγων. Αν η Γερμανία καταφέρει να δει ευρύτερα το συμφέρον της και τη σημασία της διατήρησης του σχεδίου του ευρώ μπορεί να υιοθετήσει την πρόταση του μπλε ομολόγου. Αλλά απαιτείται και η ενίσχυση της γερμανικής συμβολής – πιο επιθετική επέκταση της εγχώριας ζήτησης και αποδοχή ενός εθνικού πληθωρισμού υψηλότερου από τον πληθωρισμό στόχο της Ευρωζώνης – προκειμένου να αποζημιώσει την Ελλάδα για τη συμβολή της στην γερμανική ανταγωνιστικότητα, τις γερμανικές εξαγωγές και την γερμανική ανάπτυξη.

Ο Ψυχάρης ψάχνει για… λοχία, από parallhlografos.wordpress.com 30/05/2011

1. Οι ερευνητές της Κάπα Research κάτω από την εύπεπτη λέξη “διακυβέρνηση” επιχείρησαν να κρύψουν το γεγονός ότι το ερώτημα αφορά ξεκάθαρα στο πολίτευμα.

2. Οι τρεις επιλογές που δίδονται στους ερωτώμενους περιλαμβάνουν το παρόν πολίτευμα και δύο εκδοχές εκτροπής προς την ολιγαρχία και την απολυταρχία. Κανένα ενδεχόμενο αμεσότερης δημοκρατίας, παρά μόνο εκτροπής ή ολικής κατάργησης της δημοκρατίας.

3. Τόσο η δεύτερη επιλογή (επιτροπή τεχνοκρατών) όσο και η τρίτη (πρωθυπουργική μοναρχία) προβάλλονται συστηματικά τους τελευταίους μήνες, ως λύσεις για το “πρόβλημα” του πολιτικού κόστους.

Τι μας λέει λοιπόν ο κυρ Σταύρος και αφέντης Τσουτσουλομύτης (πάντα με την επιστημονική βοήθεια της Κάπα Research); Ότι το 53% του πληθυσμού μπούχτισε από την πολλή δημοκρατία και πως απάντηση στην οικονομική κρίση θα δώσει ένας πρωθυπουργός αυτοκράτορας ή μία ομάδα τεχνοκρατών που θα καταργήσει την κυβέρνηση. Και δεν θα ήμουν εντελώς διστακτικός να πιστέψω ότι ο τρομοκρατημένος -από τους τυφλούς πολυβολητές Παπακωνσταντίνου, Λοβέρδο, Πάγκαλο, Δαμανάκη- λαός θα μπορούσε πράγματι να φτάσει στο σημείο να θέλει αφέντη στο σβέρκο του. Αλλά αυτή η ύποπτη έλλειψη επιλογής για άμεση δημοκρατία ή έστω για εκλογή σώματος εκτάκτου ανάγκης, όπως και να το κάνουμε, κάτι λέει.

Οι γεροντοέρωτες των αστών με κάθε μορφή ολιγαρχίας δεν έχουν καταντήσει απλώς κλισέ, αλλά έχουν ξεπεράσει και κάθε όριο κακής αισθητικής. Και η χιλοειπωμένη ρετσέτα περί σταλινισμού από τους τιμητές της “αστικής δημοκρατίας” συνεχίζει να πλασάρεται ως αποστομωτική απάντηση… δια πάσα νόσο και πάσα μαλακία.

Ζαphod

Υ.Γ. Στην ίδια έρευνα το 62% των ερωτώμενων διαφωνούν με τις εφαρμοζόμενες πολιτικές της τρόικας και ταυτόχρονα το 53% θεωρούν θετικό το γεγονός ότι βρισκόμαστε κάτω από τον οικονομικό έλεγχο της τρόικας! Αν κάτι μαθαίνουμε από την Κάπα Research με σιγουριά είναι ότι η σχιζοειδής διαταραχή είναι πολύ συνηθισμένη στον ελληνικό πληθυσμό.

Βομβαρδισμοί και εκτελέσεις αμάχων, του Sadek Hadjeres, Η Καθημερινή, 29/5/2011.

"Ο σημερινός αναγνώστης μπορεί να βρει στο σχετικό λήμμα της διαδικτυακής εγκυκλοπαίδειας Wikipedia (Αλγερία, 8 Μαΐου 1945) αντικειμενικά, ακριβή και αξιόπιστα στοιχεία. Οι μουσουλμάνοι, θύματα της σφαγής έφθαναν τις 40.000 σύμφωνα με ορισμένες πηγές (με χαμηλότερη εκτίμηση τους 8.000), ενώ οι Ευρωπαίοι νεκροί των ταραχών δεν ξεπέρασαν τους εκατό. Οταν μνημόνευσα τα στοιχεία αυτά σε διεθνές συνέδριο του 1950, ορισμένοι με ρώτησαν μήπως έσφαλα, προσθέτοντας ένα επιπλέον μηδενικό στο έντυπο κείμενό μου. «Γιατί τότε δεν πήρατε τα όπλα;», με ρώτησε κάποιος άλλος. Πιο αποτρόπαιες, όμως, κι από τους αριθμούς των νεκρών είναι οι μέθοδοι. Στις πόλεις και τα χωριά, άνδρες κάθε ηλικίας μεταφέρθηκαν με φορτηγά στις χαράδρες της Χεράτα, όπου εκτελέσθηκαν. Μερόνυχτα ολόκληρα, στρατιώτες και Γάλλοι πολιτοφύλακες πυροβολούσαν αδιακρίτως εναντίον περαστικών σε δρόμους ή αγροτικές οδούς. Το πυροβολικό, η αεροπορία και τα πολεμικά πλοία της Γαλλίας βομβάρδιζαν ακόμη και τα πιο απομονωμένα χωριά. Η οσμή της σήψης γέμιζε τον αέρα".

Ο Μισέλ δολοφονεί τον Ουελµπέκ. Το νέο µυθιστόρηµα του γάλλου συγγραφέα αναφέρεται στην πολιτισµική αποσύνθεση των σύγχρονων κοινωνιών, Το Βήμα, 22/5/2011.

"«Κι εµείς είµαστε προϊόντα» λέει ο συγγραφέας Μισέλ Ουελµπέκ ξεφυλλίζοντας το εγχειρίδιο χρήσης της καινούργιας φωτογραφικής µηχανής του νεαρού καλλιτέχνη Ζεντ Μαρτέν. «Είµαστε πολιτισµικά προϊόντα. Κι εµάς θα µας χτυπήσει η αχρηστία. Η λειτουργία του µηχανισµού είναι πανοµοιότυπη –µε τη διαφορά ότι συνήθως δεν γίνεται κάποια εµφανής τεχνική ή λειτουργική βελτίωση. Αποµένει µόνο το αίτηµα για καινοτοµία στην αγνή του µορφή» καταλήγει ο ήρωας του πολυσυζητηµένου γάλλου συγγραφέα Μισέλ Ουελµπέκ που δεν είναι άλλος απ’ τον ίδιο του τον εαυτό σε µυθοποιηµένη περσόνα".

(Ο γύρος του θριάμβου, και εδώ)

 (H ΑΠΡΟΝΟΗΣΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΜΗΘΕΑ, ΝΕΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΩΣΤΑ ΤΣΟΚΛΗ)