|
England v Germany: A history of rivalry. From victory in 1966 to the agony of missed penalties – and then a 5-1 triumph, The Observer, 27/6/2010.
World Cup 2010: Five reasons why England were embarrassed by Germany. A false sense of superiority and a disorganised defence, plus a horrible decision by the officials, gave England an afternoon to forget, by Owen Gibson, The Guardian, 27/6/2010.
'Oh my God', what the Uruguayan referee said when he saw his World Cup blunder on TV as England are crushed 4-1 by Germany, Daily Mail, 28/6/2010.
.jpg)
Juego letal en Argentina, atraco en México. Así han visto los medios americanos el partido, El Pais, 27/6/2010.
ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΜΑΛΒΙΝΑ (με αφορμή τα περί του θωρηκτού Αβέρωφ, εν έτει 1996), από rombatv.blogspot.com, δείτε το video εδώ.
«Ζητήστε αναδιάρθρωση του χρέους σας». Η Ελλάδα θα μπορούσε να πετύχει ό,τι και η Αργεντινή ή και κάτι καλύτερο, υποστηρίζει ο Βρετανός ιστορικός Νάιαλ Φέργκιουσον, συνέντευξη στον Πέτρο Παπακωνσταντίνου, Η Καθημερινή, 27/6/2010
"Τώρα που εκδηλώθηκε το πρόβλημα, προσπαθούν να το εντοπίσουν στην Ελλάδα, ενώ αφορά ολόκληρη την Eνωση και να υποχρεώσουν τη χώρα σας να μειώσει το έλλειμμα από το 14% στο 3% μέσα σε τρία μόλις χρόνια. Αυτό είναι απίθανο. Oσο για τον μηχανισμό διάσωσης, αυτός δεν καλείται να διασώσει την Ελλάδα, αλλά τις ευρωπαϊκές –κυρίως τις γερμανικές και γαλλικές– τράπεζες που κρατούν ελληνικά ομόλογα. Πιστεύω ότι η ελληνική κυβέρνηση θα έπραττε ορθότερα αν ακολουθούσε το παράδειγμα της Αργεντινής.Ο εναλλακτικός δρόμος, της αναδιαπραγμάτευσης του χρέους, μπορεί να είναι για την περίπτωση της Ελλάδας πιο αποδοτικός απ’ ό, τι συνέβη στην περίπτωση της Αργεντινής, καθώς εσείς ανήκετε στην Eυρωζώνη και διαθέτετε άλλα μέσα πίεσης. Επιπλέον, στην ελληνική περίπτωση το κέντρο βάρους μπορεί να πέσει στην επιμήκυνση του χρέους –η λέξη «χρεοκοπία» πρέπει οπωσδήποτε να αποφευχθεί– η οποία από μόνη της μπορεί να βελτιώσει σοβαρά τα πράγματα. Αυτό μπορούσε να το έχει κάνει η κυβέρνησή σας πριν από έξι μήνες, ώστε να αποφύγει το μέγα σοκ των οδυνηρών μέτρων, αλλά μπορεί να το κάνει ακόμη και σήμερα. Να πει, δηλαδή, στους πιστωτές της: «Δεσμευθήκαμε σε ένα πρόγραμμα που αποδεικνύεται ανεφάρμοστο και μας οδηγεί στην πτώχευση. Αυτό το ενδεχόμενο δεν συμφέρει ούτε εμάς ούτε εσάς. Ελάτε, λοιπόν, να κάνουμε το πρόγραμμα εφαρμόσιμο»".
Αναφέραμε χθές τη συνέντευξη Mark Mazower στο Βήμα, δείτε αντιθετικά και αυτό: Μάρκ Μαζάουερ: ένας κορυφαίος ιστορικός μιλώντας για την κρίση λέει ΜΠΟΥΡΔΕΣ, posted by OMADEON,http://omadeon.wordpress.com (τα συμπεράσματα δικά σας..)
Μύθος η ως τώρα σύνταξη στα 60!, του Γιώργου Δελαστίκ, Το Έθνος, 28/6/2010.
"Τα στοιχεία του ΟΟΣΑ όμως έχουν και μια δεύτερη στήλη εξαιρετικής σημασίας: πότε ακριβώς βγαίνουν στην πραγματικότητα στη σύνταξη οι κάτοικοι της καθεμιάς από τις παραπάνω χώρες, ανεξαρτήτως της ηλικίας που ορίζει ο νόμος.Εδώ αρχίζουν οι εκπλήξεις και η «τακτοποιημένη» σειρά (Ελλάδα 58, Γαλλία 60 και όλοι οι άλλοι Ευρωπαίοι 65) αρχίζει να υφίσταται απροσδόκητες ανακατατάξεις....Εντάξει, οι Γερμανοί δεν επιδεικνύουν μεσογειακή συμπεριφορά, αλλά μη νομίσει κανείς ότι απέχουν και πολύ από αυτήν, παρά τον θόρυβο που κάνουν για τους άλλους: μπορεί να λέει ο νόμος 65, αλλά στην πράξη οι Γερμανοί συνταξιοδοτούνται κατά μέσο όρο στα 62,1 χρόνια τους, όπως μας πληροφορεί ο ΟΟΣΑ έχοντας επεξεργαστεί τα στατιστικά στοιχεία της πραγματικής εξόδου τους από την εργασία.Συνολικά πάντως βλέπουμε ότι, λίγο - πολύ, σε όλα ανεξαιρέτως τα παραδείγματα ο πληθυσμός βγαίνει στη σύνταξη από 1,8 έως και... 6,1 (!) χρόνια νωρίτερα από τα 65 που είναι το υποτιθέμενο όριο. Μοναδική εξαίρεση -ποιος άλλος;- οι... ταλαίπωροι Ελληνες! Με όριο το σούπερ - χαμηλό των 58 χρόνων, βγαίνουν στη σύνταξη κατά μέσο όρο στα... 62,4 χρόνια!!! Οχι, δεν πρόκειται περί τυπογραφικού λάθους. Οι Ελληνες βγαίνουν στη σύνταξη 4,4 χρόνια... αργότερα (!) από το νόμιμο όριο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά οι Ελληνες βγαίνουν ήδη στη σύνταξη, έστω και οριακά, αργότερα από τους... Γερμανούς!!! Στα 62,4 εμείς, στα 62,1 χρόνια οι Γερμανοί! Τι πλήγμα ήταν αυτό του ΟΟΣΑ εναντίον του Βερολίνου; Πώς θα ζήσουν τώρα οι υπήκοοι του Ράιχ χωρίς τον μύθο των «τεμπέληδων» Ελλήνων που βγαίνουν στη σύνταξη από... παιδιά και τρώνε τα λεφτά των Γερμανών; Ολεθρος!
Μία ελληνική τραγωδία, του Στάθη Ν. Καλύβα, Η Καθημερινή, 27/6/2010.
"Φέρνοντας για πρώτη φορά στο φως αρχειακά τεκμήρια από τις πρώην Λαϊκές Δημοκρατίες, ο Μαραντζίδης δείχνει πως ο ΔΣΕ δέχθηκε τεράστια στρατιωτική βοήθεια. Τα στοιχεία αυτά είναι τόσο λεπτομερή και συντριπτικά που δεν αφήνουν περιθώριο αμφισβήτησης. Ο ΔΣΕ, όμως, απέτυχε να αξιοποιήσει σημαντικό μέρος της βοήθειας αυτής, όπως άλλωστε απέτυχε να εκπληρώσει όλους, σχεδόν, τους στόχους που έθεσε''.
Στην πολιτική υπάρχουν και το «αύριο» και το «μεθαύριο», του Χρύσανθου Λαζαρίδη, Η Καθημερινή, 27/6/2010.
Κλείνει μία μεταβατική περίοδος, του Σταύρου Λυγερού, Η Καθημερινή, 27/6/2010.
"Εστω και πολιτικά τραυματισμένη, όμως, η Ν.Δ. του Σαμαρά ασκεί τον ρόλο της ως πολιτικό αντίβαρο στην κυβέρνηση. Θα ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα εάν ο Παπανδρέου είχε απέναντί του την κ. Μπακογιάννη. Οπως φάνηκε και από την ψηφοφορία επί του Μνημονίου, ουσιαστικά δεν θα υπήρχε αντιπολίτευση όχι μόνο στα ευρύτερα εθνικά θέματα, αλλά και σε θέματα κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής. Με άλλα λόγια, σ’ αυτή την κρίσιμη φάση, θα κυριαρχούσαν σχεδόν μονοπωλιακά ιδεολογικές αντιλήψεις και πολιτικές που βρίσκουν αντίθετη τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών".
Ανανέωση σε πρόσωπα και θέσεις. Μετά τον πλήρη έλεγχο της Ν.Δ. ο Αντώνης Σαμαράς προχωρεί σε οργανωτική ανασυγκρότηση και σε σκληρή αντιπολίτευση, των Έλλης Τριανταφύλλου και Γιώργου Τερζή, Η Καθημερινή, 27/6/2010.
Δεν μάθαμε να τ’ αγαπάμε...Μιλούν τέσσερις επιστήμονες, που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην προστασία των μνημείων, της Μαργαρίτας Πουρναρά, Η Καθημερινή, 27/6/2010.
Το Ισλάμ παραλύει την Τουρκία. Ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου γράφει για τον ανιστορισμό της χώρας του που είναι παρεμφερής με εκείνον που ερείπωσε το Βυζάντιο και ταλανίζει τη νεότερη Ελλάδα, του Στέλιου Ράμφου, Το Βήμα, 27/6/2010. (σχόλιο: έλεος, κε Ράμφο, έλεος!)
Ο Φάουστ και η αμερικανική αριστερά, The New York Times-Η Καθημερινή, 27/6/2010.
Η Ευρώπη ανησυχεί για την ενεργειακή της ασφάλεια. Η πρόσφατη διαμάχη της Ρωσίας με τη Λευκορωσία για την παροχή φυσικού αερίου, ένα ακόμη επεισόδιο στον πόλεμο των αγωγών, Τhe New York Times- Η Καθημερινή, 27/6/2010.
Στα όρια της κατάρρευσης το Κιργιζιστάν. Τουλάχιστον 2.000 νεκροί από τις συγκρούσεις Κιργιζίων - Ουζμπέκων, ενώ σχεδόν 500.000 άτομα έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους, Τhe Observer-Η Καθημερινή, 27/6/2010.
Κίνηση - ματ με Πετρέους στον γρίφο του Αφγανιστάν. Τι σηματοδοτεί η αποπομπή του στρατηγού Στάνλεϊ Μακρίσταλ από τον Μπαράκ Ομπάμα,The Economist-Η Καθημερινή, 27/6/2010.
"Αυτοί κάνουν εξαγωγή ρύπων...", της Μαρίας Καλυβιώτη, Η Αυγή, 27/6/2010.
"Δριμείες αντιδράσεις έχουν ξεσηκώσει τα σχέδια εγκατάστασης του θερμοηλεκτικού σταθμού στην τοπική κοινωνία του Αστακού. Για κερδοσκοπική αρπαχτή κάνουν λόγο φορείς, δημοτικές κινήσεις και πολίτες και επισημαίνουν τις καταστροφικές επιπτώσεις στην οικονομία, στο περιβάλλον και στην υγεία. Την ίδια στιγμή, ο δήμαρχος Αστακού δηλώνει στην “Κ.Α.” ότι η καύση LPG παράγει “νεράκι και άνθρακα”.
Η Δυναμική των Blogs και του Internet (Φάκελος, συνέχεια...)
Which Technology and which democracy?, by Benjamin R. Barber.
"To take a simple example-and I'll come back to this again later -the Net is primarily text-based. I cannot imagine it will stay that way. As soon as it becomes technologically feasible, it will become video- or picture-based. For the transitional generation, living in a word-oriented civilization (after all, in the beginning WAS the word!), the Net is simply another device for deploying words. Yet surely that is a primitive and unproductive use of a medium. Scrolling texts on the Net amount to little more than a souped-up telegraph and we have had the telegraph for a hundred and fifty years. What's new about the Net is the potential for graphics and moving pictures. "Zines" like Slate are at best a transition from text to something else, and the older generation knows that many of the data sets they access on the net are just as easily consulted in reference books or libraries. But the generation that's introduced to the technology through television, computers and the Web is anything but a word-cultured literati. And, what the new generation eventually does with the technology may turn out to be quite different from what those of us who come from a word-culture have in mind. Farewell text-based civilization!".
Blogging and the Politics of Melancholy, by Michael Keren (University of Calgary), Canadian Journal of Communication, vol. 29, 1 (2004).
"In his Critique of Information Scott Lash has characterized the melancholic from a political perspective. In the past, he wrote, politics was embedded in the good life - one had to be a man of substance to be a citizen. The melancholic, on the other hand, unlike Aristotle's virtuous and noble man, is a person not of the mean but of the extremes. Melancholics are not virtuous but vicious, and they are inactive: "The politics of speed, of melancholy, of indifference, is a politics of the outcasts, of the wild zones. The melancholic leads not the good life, but the bad life.… This is not a politics of those living in the margins as undecidables or unclassifiables, but of people living on the other side of the margins, abjected or extruded into the wild zones" (Lash, 2002, p. 139). A common theme in Kottke.org is the threat felt by the ordinary guy facing big business, big government, big Hollywood, and other giant forces. Here is an example: "Business may be changing, but the power is still in the hands of the people who have been in control of things for quite some time. The more things change, the more they stay the same" (25.3.00). Another example can be found in an entry on the ubiquitous little cups for extra pennies placed by the register in gas stations. Although this is hardly an earth-shaking issue by any standard, it sounds like one: "Let's stop to think about this for a minute. This means somewhere there is a machine (or possibly a whole factory of machines) punching out these custom penny cups. There are engineers designing bigger and better share-a-penny cups. Teams of marketing people are trying to build share-a-penny mind share in the heads of gas station owners. Share-a-penny cup salespeople are out there going gas station door to door to gas station door selling their product. An army of delivery trucks are delivering these cups around the globe. Does this seem odd to anyone else?" (17.2.99).
Political Passivity. This esoteric entry espouses populism, i.e., the political ideology of the ordinary person threatened by exploitative economic and political forces. The blogger appears to be threatened by the phantom armies of delivery trucks he pictures roaming around the globe. There is, however, very little indication of public action (on any issue - large or small) in this blog throughout the five years of its existence, as if the on-line recording of one's life becomes a substitute to changing it. Months may pass without any reference to elections, policy debates, leadership scandals, international crises, or any other political matter. Jason is uneasy, for example, about the marketing of certain products of popular culture to teenagers but his response, as always, remains passive: "I'm not exactly sure what I can do about the situation, but I do know that as time passes, I get more and more uneasy about mass media, advertising, and marketing in general" (6.3.01). His uneasiness does not make him leave the computer in order to take political action in the real world. To the contrary, in one of the rare comments on political affairs, he reports a "burning rage" over Elizabeth Dole's dropping out of the 2000 presidential race for lack of funds. To him, "it's all about money and winning, packaged in an eggshell-thin concern for the well-being of America and her constituents." His conclusion: "Politics makes me want to puke" (20.10.99). Although many bloggers are politically alert and encourage political consciousness among their readers, it is hard not to feel that such expressions of disgust and apathy toward politics may be partly related to the nature of blogging as an activity demanding long hours at the computer, perhaps with the hope that the new medium of blogging would itself make a difference by its sheer mass. Jason, at any rate, conveys a clear sense of political passivity, which is nicely reflected in a mention of the old fable about the tortoise and the hare. While the fable's common moral is that a slow but steady tortoise wins a foot race against an overconfident hare, the diarist insists that "the race was not won by the tortoise; it was lost by the hare" (27.10.98). The tendency to wait for evil forces to disappear rather than search for the strategy needed to defeat them can be found in this blog again and again. In light of this political passivity, it is interesting to observe the blogger's response to the attacks on the Twin Towers and the Pentagon on September 11, 2001. A report on "September 11 and the Internet" prepared by a study group a year later noted the function fulfilled by blogs on that day. With CNN alone receiving more than nine million requests for its main Web page every hour, the servers for major news outlets shut down. Blogs were subsequently reoriented and became alternative news sources. The report says that most bloggers were not particularly interested in becoming "real" news sources, but rather connected large audiences to sites they would not ordinarily visit ("One Year Later," 2002). Jason referred his own readers to a large number of sites in which videos of the disaster and other updated information could be viewed. His interpretation of the events, however, was quite consistent with the apolitical nature of his blog: "All this talk of America vs. the world by our politicians is making me sick and uneasy," he wrote as early as September 11 at 10:17 a.m. "This is a human issue, not an American, democracy, or a freedom issue. Someone attacked us all, all of us on the Good Earth" (11.9.01). Jason felt that being positioned at the computer at this critical hour was important: "Some people cope by hearing and distributing information in a crisis. I'm one of those people, I guess. Makes me feel like I'm doing something useful for those that can't do anything. Or something." During the day and the next few days, he distributed information and made statements such as one expressing fear that acts of revenge against Arabs might take place and calling for Americans to refrain from them. He published on-line sites through which donations could be made to the Red Cross or Salvation Army, called for blood donations, and demanded that the United States not respond in haste. He mentioned the usefulness of blogging in providing eyewitness accounts and photos by people who were at the scene and thus lent "a more human take than all the analysis and politics on the television." After the crisis, Kottke.org became part of the process of return to a normal routine. While mainstream news media continued to stir the 9/11 tension by rerunning the images of the day and filling the airwaves with analysis, Jason spoke, for instance, about games he played in an arcade: "They even had a Bubble Bobble machine, one of my all-time favorites. Good, clean, dorky fun" (16.11.01). He explained the need to return to such themes by his restlessness vis-à-vis the mainstream media, assuring his readers he was not apathetic or desensitized to the situation. Whereas the initial media reports on the attacks had seemed to him honest and true, now he felt their spin: "The PR machines of our government, large corporations, special interest groups, various agencies, and political parties have had time to mobilize. Everyone now has an 'angle' appropriate to their political/corporate/religious/cultural affiliation. It feels like I'm not hearing the truth from humans anymore, I'm hearing careful crafted and sanitized PR from government/company/agency/media spokespeople" (2.10.01). He declared he would nevertheless continue to apply a critical mind to the information surrounding him, an act that he felt might help some of his fellow citizens out. During the Iraq War of 2003, Kottke.org also served as a source of information. It advertised the time and place of demonstrations and published the phone numbers of New York city officials who might be contacted in order to reverse a decision not to issue a permit for some demonstration or other. But political passivity continued to prevail. Even when Jason found himself in an anti-war demonstration in New York, he insisted he went there merely in order to observe rather than protest. He simply zipped along the outskirts of the crowd taking pictures. He noted that "the enthusiasm of the crowd was impressive; they really believe in what they were marching for" (23.3.03), but from his Dostoevskian position in cyberspace, he did not share in that political enthusiasm. As he wrote on March 18: "If you're a regular reader of my site, you'll notice that I don't write about current events or world news much. And in spite of the impending U.S. war with Iraq, I'm going to continue to write about other things because war & politics are a means to an end and there's more than one way to get there" (18.3.03).
|
