|
Βαθύς ταξικός διαχωρισμός το αποτέλεσμα του νέου ασφαλιστικού;
του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com
Είχαμε επισημάνει σε προηγούμενο σχόλιο για το ασφαλιστικό (εδώ) την έλλειψη σαφήνειας στις διατάξεις του Σχεδίου Νόμου για το ασφαλιστικό και κάναμε ειδική αναφορά στο γεγονός ότι το κείμενο δεν ήταν καθόλου έτοιμο από γλωσσική άποψη. Το πρόβλημα αυτό γίνεται μεγαλύτερο στα άρθρα υπολογισμού τόσο των συντάξιμων αποδοχών όσο και του τρόπου με τον οποίο αυτές χρησιμοποιούνται μαζί με τους συντελεστές αναπλήρωσης, προκειμένου να εξαχθεί το τελικό ποσό της σύνταξης. Είναι τελείως αναγκαίο, όταν η κοινή γλώσσα που χρησιμοποιούμε όλοι μας δεν επαρκεί για τη περιγραφή να χρησιμοποιείται ταυτόχρονα (μέσα στην ίδια τη διάταξη) και ο μαθηματικός ή αναλογιστικός τύπος ώστε να υφίσταται ασφάλεια δικαίου και να μη χωρούν παρερμηνείες για το τι πραγματικά πρόκειται να συμβεί.
Στο συνημμένο κείμενο περιέχεται ένας πίνακας μαζί με επεξηγήσεις για το πως θα διαμορφώνονται εφεξής οι συντάξεις με το νέο σύστημα. Μολονότι αφορά σε συντάξεις που θα δοθούν το 2058 είναι ενδεικτικός για το ποια είναι η προσδοκία του. Παρόμοια είναι η κατάσταση και για όσους πάρουμε σύνταξη με μικτό τρόπο δηλαδή τμήμα με τις υπάρχουσες προβλέψεις και με το νέο τρόπο.
Μερικές μόνο παρατηρήσεις:
Το νέο σύστημα οδηγεί σε πλήρη αντιστροφή των μέχρι τώρα δεδομένων: το σύστημα παύει να είναι αναδιανεμητικό από πάνω προς τα κάτω και οδηγεί - κάτι που είναι πολιτική απόφαση- όσο μεγαλύτερη είναι μια σύνταξη τόσο μεγαλύτερο είναι το ποσό της αναπλήρωσής της: ο καλά αμειβόμενος ως εργαζόμενος παραμένει καλά αμειβόμενος ως συνταξιούχος. Σκεφθείτε ότι όσοι ανήκουν σε χώρους με εργασιακή αβεβαιότητα αλλά και ανεπαρκείς πληρωμές καταδικάζονται και επίσημα σε φτωχοποίηση από ένα σύστημα που θα αυτοαποκαλείται τότε Κοινωνικής Ασφάλισης. Πρόκειται για τη μεγαλύτερο ταξικό διαχωρισμό που επιχειρήθηκε ποτέ στην Ελλάδα από συστάσεως εθνικού κράτους.
Μια δεύτερη παρατήρηση είναι ότι, η εγγύηση του Κράτους θα αφορά μόνο στη βασική σύνταξη και όχι στην αναλογική η οποία μάλιστα θα είναι εκτός εισοδηματικής πολιτικής όπως στη συνέντευξη τους εδώ ξεκαθάρισαν Υπουργός και Υφυπουργός. Αυτό σημαίνει ότι (και έχοντας υπόψη το προηγούμενο σημείο) ότι όταν η αναλογία βασικής και αναλογικής σύνταξης στο σύνολο της σύνταξης είναι η ίδια (κάτι που συμβαίνει στις πρώτες Ασφαλιστικές κλάσεις) η αύξηση της εισοδηματικής πολιτικής θα διαιρείται δια δύο ενώ θα είναι αδιάφορη στις υψηλές: πρακτικά ότι σύνταξη παίρνεις στα 65-68 την ίδια θα παίρνεις σε ονομαστικές τιμές και στα 75 και στα 85. Ας μη μιλήσουμε καλύτερα για πραγματικές τιμές.
Μια τρίτη παρατήρηση είναι ότι τα ποσοστά αναπλήρωσης της αναλογικής σύνταξης (δηλαδή χωρίς τη βασική, που αφορούν απροσδιόριστο αριθμό εργαζομένων στο μέλλον) είναι τραγικά και διαψεύδουν τον ισχυρισμό: «ούτε μία ημέρα εργασιακού βίου χαμένη» αφού μπορεί τελικά όλες οι ημέρες να συμβάλλουν στο 30% της σύνταξης...Διαπιστώστε επίσης στον πίνακα τη διαφορά ανάμεσα σε χαμηλο και υψηλοσυνταξιούχους
Και κάτι τελευταίο: καθώς πλέον οι συντάξιμες αποδοχές υπολογίζονται για όλο τον εργασιακό βίο και όχι για την τελευταία πενταετία όπως γίνεται μέχρι σήμερα το κόστος ευκαιρίας για ένα εργαζόμενο είναι τέτοιο που τον οδηγεί στην πραγματικότητα στο να μη θέλει να έχει σύνταξη άρα και στο να έχει κίνητρο να μην πληρώνει εισφορές γι αυτήν και ειδικά κατά τα τελευταία χρόνια της ασφάλισής του: αν κάποιος γνωρίζει ότι οι μισθοί του δεν τον οδηγούν σε μεγαλύτερη ασφαλιστική κλάση έχει κίνητρο να εισφοροδιαφύγει. Χειρότερα: αν δημιουργηθεί η εικόνα σε ένα εργαζόμενο με πολλά εργασιακά κενά (ανεργία ή άλλο) ότι η σύνταξή του θα τείνει στη βασική στην πραγματικότητα δεν έχει κανένα κίνητρο να ασφαλιστεί αλλά αντίθετα να οδηγηθεί στη μαύρη εργασία . Φυσικά το κίνητρο δεν είναι μόνο του εργαζόμενου...Παρ’εκτός κι αν τελικά αυτός είναι ο τρόπος για την αύξηση της χαμένης ανταγωνιστικότητας... (συνεχίζεται).
Ενα νομοσχέδιο κατώτερο των περιστάσεων, του Μανου Ματσαγγάνη, Η Καθημερινή 16/05/2010
Δυστυχώς, το ασφαλιστικό νομοσχέδιο που δόθηκε στη δημοσιότητα την περασμένη Δευτέρα αυτή την ευκαιρία τη σπαταλά.
Πρώτον, παρά την υπόσχεση -ή, για κάποιους, την απειλή- ότι πάμε σε ένα σύστημα τριών μόνο ταμείων (μισθωτών, αγροτών και αυτοαπασχολουμένων), τελικά οι δημοσιογράφοι, οι υπάλληλοι της Τραπέζης της Ελλάδος, καθώς και οι ιατροί, δικηγόροι και μηχανικοί θα ασφαλίζονται σε χωριστούς φορείς. Για ποιο λόγο; Κανείς δεν μας το έχει εξηγήσει. Υποθέτω για τον ίδιο λόγο που είχε επιτραπεί στους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ να ασφαλίζονται χωριστά (αλλά σήμερα, που τα ταμεία τους είναι ελλειμματικά, να πληρώνονται οι συντάξεις τους από τον κρατικό προϋπολογισμό), για τον ίδιο λόγο που το Ταμείο Νομικών είχε εξαιρεθεί από την υποχρέωση καταβολής ΛΑΦΚΑ, για τον ίδιο λόγο που το ΤΣΜΕΔΕ εισπράττει ποσοστό επί του προϋπολογισμού δημοσίων έργων, και άλλα πολλά. Φαίνεται ότι, παρά τις φλυαρίες περί «αλλαγής σελίδας» και «ιστορικής ευθύνης», η πελατειακή λογική χαίρει άκρας υγείας
(...)
Περί κοινωνικής δικαιοσύνης
Ενα παράδειγμα για ασφαλισμένους με 30 έτη ασφάλισης. Στην 1η ασφαλιστική κλάση (μηνιαίες αποδοχές έως 850 ευρώ) το ποσοστό αναπλήρωσης διαμορφώνεται σε 22%, και το ύψος της αναλογικής σύνταξης σε 186 ευρώ. Στην 6η ασφαλιστική κλάση (μηνιαίες αποδοχές από 1.600 ευρώ έως 1.800 ευρώ) το ποσοστό αναπλήρωσης γίνεται 33%, και το ύψος της αναλογικής σύνταξης 553 ευρώ. Στην ανώτατη 12η ασφαλιστική κλάση (μηνιαίες αποδοχές άνω των 4.200 ευρώ), το ποσοστό αναπλήρωσης είναι 46%, δηλ. το ύψος της αναλογικής σύνταξης 1.922 ευρώ. Με 40 έτη ασφάλισης, το ποσοστό αναπλήρωσης κυμαίνεται από 31% σε 72% για την 1η και τη 12η ασφαλιστική κλάση αντιστοίχως.
Με ποια λογική θεσμοθετούνται δυσανάλογα υψηλότερες συντάξεις για τους υψηλόμισθους από ό,τι για τους χαμηλόμισθους; Με καμία λογική. Από όσο γνωρίζω, δεν ισχύει πουθενά στον κόσμο. Πρόκειται για σοβαρό ατόπημα που παραβιάζει και την ανταποδοτικότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη.
Γ. Ρωμανιάς: Οι 10 κρυφές παγίδες του ασφαλιστικού νομοσχεδίου, Η Αυγή 16/05/2010
Οι γενικές ρυθμίσεις του ασφαλιστικού περιέχονται, ήδη, στο μνημόνιο που η χώρα μας συνυπέγραψε με το ΔΝΤ, την Ε.Ε. και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Το μνημονιοπαράρτημα του ήδη ψηφισθέντος, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, από την περασμένη εβδομάδα νόμου και αποτελεί το βασικό κείμενο στο οποίο θα προσαρμοσθούν και οι ρυθμίσεις του ασφαλιστικού. Συνεπώς, αν προκύπτει δυσαρμονία μεταξύ συγκεκριμένων ρυθμίσεων του ασφαλιστικού και του μνημονίου, αν δηλαδή διαπιστωθεί ότι συγκεκριμένες ρυθμίσεις του ασφαλιστικού νομοσχεδίου είναι ευνοϊκότερες από τις αντίστοιχες προβλέψεις του μνημονίου, αυτό σημαίνει ότι θα ακολουθήσει και νέα ασφαλιστική νομοθετική παρέμβαση που θα προσαρμόσει και τις ευνοϊκότερες αυτές ρυθμίσεις στις επιταγές του μνημονίου.
(...)
Περίεργης σύλληψης είναι και η ρύθμιση των άρθρων 3 και 4 του νομοσχεδίου, επειδή καθιερώνει ποσοστά επί των συντάξιμων αποδοχών η των ασφαλιστικών κατηγοριών, κατά τρόπο που ευνοεί τους υψηλότερα αμειβόμενους και αδικεί κατάφωρα εκείνους που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη προστασίας, δηλαδή τους χαμηλοσυνταξιούχους και τους μέσης κατηγορίας συνταξιούχους. Είναι εντόνως άδικη η καθιέρωση ποσοστών από 0,7% μέχρι 1,1% για τη κατώτερη ασφαλιστική κλάση (συντάξιμες αποδοχές 850 ευρώ), ενώ για την ανώτατη ασφαλιστική κλάση (4.200 και άνω ευρώ) τα καθιερούμενα ποσοστά κυμαίνονται από 1,27% μέχρι 3%. Με τις επιλογές αυτές ο συνολικός δείκτης αναπλήρωσης των χαμηλοσυνταξιούχων, τόσο για τα 35 όσο και για τα 40 χρόνια ασφάλισης, υπολείπεται καταφανώς του αντίστοιχου δείκτη των υψηλοσυνταξιούχων (ενώ η κοινωνική δικαιοσύνη επιβάλλει να συμβαίνει το αντίθετο). Ανάλογη παρατήρηση ισχύει και για την περίπτωση των αυτο-απασχολούμενων.
Τα θολά, τα γκρίζα και τα μαύρα σημεία του ασφαλιστικού, της Ρούλας Σαλούρου, Capital.gr 17/05/2010
Ιδιαίτερα τεταμένο παραμένει το κλίμα μεταξύ κυβέρνησης και συνδικάτων κι αναμένεται εκ νέου να αναζωπυρωθεί, καθώς ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ αποφάσισαν ήδη νέες κινητοποιήσεις αρχής γενομένης την ερχόμενη Πέμπτη 20 Μαΐου. Τα συνδικάτα υποστηρίζουν ότι οι αλλαγές που θα εφαρμοστούν μέχρι το 2017 θα ανατρέψουν δικαιώματα εκατοντάδων χιλιάδων ασφαλισμένων, ενώ από το 2018 και μετά, όσοι συνταξιοδοτηθούν θα δουν τη σύνταξή τους να μειώνεται. Αρχικά, η μείωση θα είναι μικρή, με το ποσοστό αναπλήρωσης να υπολογίζεται πως θα πέσει στο 62% από 70% σήμερα, ενώ όσο περισσότερο ωριμάζει το νέο σύστημα, τόσο περισσότερο θα μειώνεται η σύνταξη. Για να λάβει κανείς ικανοποιητικές παροχές που δεν θα μπορούν να ξεπερνούν τα 2.775 ευρώ (πλαφόν) θα πρέπει να έχει ασφαλιστεί για 40 ολόκληρα χρόνια (12.000) και να ξεπεράσει το 65ο έτος της ηλικίας του, ενώ σημαντικό ρόλο θα διαδραματίζουν και οι αποδοχές που λαμβάνει ως εργαζόμενος.
Μεγαλύτερες απώλειες, σε σχέση με το ισχύον σύστημα αναμένεται να έχουν όσοι αναγκασθούν να συνταξιοδοτηθούν μετά από 25 κι έως 35 έτη ασφάλισης, ενώ προκειμένου κάποιος να λάβει την ίδια σύνταξη που θα λάμβανε με το ισχύον σύστημα με 35 έτη ασφάλισης, θα πρέπει να παραμείνει στην αγορά εργασίας τουλάχιστον 37 ή και 40 χρόνια. Και βέβαια, από το 2018 και μετά, σημασία δεν θα έχει η ηλικία συνταξιοδότησης, αφού αυτό που με το νέο σύστημα θα «μετράει» είναι τα έτη ασφάλισης αλλά και ο μισθός.
« Πατρίδα είναι η πανάρχαιη γειτονιά μας στον κόσμο…» , του Διονύση Χαριτόπουλου, απόσπασμα από το Βιβλίο του "Ημών των ιδίων", αναδημοσίευση στο www.enkripto.com 16/05/2010
Γιατί το κράτος δεν είναι πατρίδα.
Το κράτος είναι απλώς ένα σύστημα διαχείρισης της κοινωνίας που αλλάζει ανάλογα με τα πρόσωπα τα οποία εντελώς πρόσκαιρα και συγκυριακά το στελεχώνουν. Το κράτος πιθανόν να είναι δίκαιο ή άδικο, ικανό ή ανίκανο, αφερέγγυο, αυταρχικό και σπανίως στοργικό να δέρνει τους συνταξιούχους, να μη σέβεται ζώντες και τεθνεώτες, να μεροληπτεί, να ψεύδεται, να εξαπατά, να χρηματίζεται, να τρομοκρατεί.
Η πατρίδα είναι κάτι ακλόνητο, βαθύ και καθοριστικό για τον άνθρωπο.
Η πατρίδα είναι η πανάρχαιη γειτονιά μας στον κόσμο.
Αυτή μας προσδιορίζει και νοηματοδοτεί την ύπαρξή μας. Επειδή είμαστε πρόσωπα, και όχι τυχαία άτομα, υπάρχουμε εν χώρω και χρόνω με δικό μας ήθος και έθος. Άλλωστε η ανθρώπινη ποικιλία τρόπων, αισθημάτων, εμπειριών και έκφρασης συνιστά τη διαφορετικότητα, που είναι ζωή και ευλογία, δίνει μορφή και περιεχόμενο στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά.
Το γερμανικό κατοχικό χρέος. (του Μανώλη Βαρδή)
Σκοπός του συγγράφοντος που απασχολείται σ' αυτό τον ιστότοπο δεν είναι η με κάθε τρόπο και τίμημα αντίδραση, αντι-πολίτευση ή αντί-θεση. Σκοπός μου είναι το χτύπημα του "ραγιαδισμού" όποτε και όπου αυτός εμφανίζεται. Διότι πιστεύω ότι το μεγαλύτερο μη- αναπτυξιακό μέγεθος, η μεγαλύτερη κατάρα σ' αυτόν τον δύσμοιρο τόπο είναι ο "ραγιαδισμός". Κάποτε αυτός ήταν συνδεδεμένος με την Ανατολή, όμως πολλές φορές- στο πρόσφατο παρελθόν μας- συνδέεται με τη Δύση, ως μη όφειλε. Αυτή η κατάρα είναι γάγγραινα σε όλο το κοινωνικό μας σώμα. Μας αφορά όλους. Είναι δια-ταξική και δια-στρωματική. Και είναι και "δαιμονική". Τι εννοώ; Μα, απλά, μας αρέσει να βλέπουμε τον κ. Κούλογλου να μας λέει για το Εκουαδόρ, μας αρέσει να παίρνουμε δώρο-cd για την Αργεντινή (μαζί με την εφημερίδα), μας αρέσει να ελεεινολογούμε τούς άλλους (ή να βρίζουμε τούς κακούς Αμερικάνους). Ακούμε ευχάριστα τον κ. Πρωθυπουργό να κατηγορεί τις αμερικανικές Τράπεζες (!), ή τον Στρός Καν να εξομολογείται ότι αν ήταν στη θέση μας, θα έβγαινε και αυτός στους δρόμους. Αυτός είναι ο "ραγιαδισμός" μας. Η χειρότερη μετάλλαξη του. Στην πράξη σχεδόν τίποτα (εκτός εξαιρέσεων). Στον κόσμο μας. Δεν θα αμαρτήσω όμως λέγοντας "εύχομαι τα χειρότερα"!
Μόνοι τους καθόρισαν οι Γερμανοί το ύψος του κατοχικού δανείου, Συμεών (Μάκης) Λυμπεράτος, Ριζοσπάστης, 5/2/1995.
Το κατοχικό δάνειο και το θράσος των Γερμανών, Ριζοσπάστης, 8/12/1996.
Το κατοχικό δάνειο και η αμνησία Σημίτη-Καραμανλή, του Νίκου Φελέκη από τον "Κόσμο του Επενδυτή", επιμέλεια Γ. Τριάντης, Ελευθεροτυπία, 1/3/2010.
Η επιστροφή του κατοχικού δανείου: ποιός έχει δίκιο σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο;, του Αντώνη Μπρεδήμα, Η Αυγή, 7/3/2010.
Μας χρωστάει η Γερμανία, δεν χρωστάμε, του Β. Νέτα, Ελευθεροτυπία, 2/3/2010.
Μας χρωστούν και από τον....Α' Παγκόσμιο, του Γιώργου Αποστολίδη, 27/2/2010.
Deutsche Entschädigungszahlungen an Griechenland waren "minimal". Hagen Fleischer im Gespräch mit Liane von Billerbeck.
Τι σόι δηµοκρατία;, του Γιάννη Πρετεντέρη, Τα Νέα 17/05/2010
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΙ από τον Ερντογάν, όµως, µε στενοχώρησε η αφωνία των Ελλήνων συνοµιλητών του.
ΔΕΝ ΒΡΕΘΗΚΕ κανείς να του πει ότι εδώ στην Ελλάδα µπορεί να έχουµε ή να µην έχουµε διαφωνίες, µπορεί να υπερβάλουµε µερικές φορές ή να µην υπερβάλουµε κάποιες άλλες, µπορεί να τσακωνόµαστε δικαιολογηµένα ή αναίτια, αλλά δεν περιµένουµε από τον πρωθυπουργό της Τουρκίας να µας δώσει οδηγίες επίλυσης των διαφορών µας.
ΚΙ ΟΥΤΕ βρέθηκε κανείς να του πει ότι εδώ στην Ελλάδα ο Τύπος µπορεί να έχει πολλά ελαττώµατα, µπορεί να διαθέτει συνήθως την αξιοπιστία περιοδεύοντος πνευµατιστή, µπορεί να πολιτεύεται άγαρµπα και να κοµµατίζεται άκοµψα, αλλά δεν περιµένει από τον πρωθυπουργό της Τουρκίας (κι από κανέναν πρωθυπουργό, µεταξύ µας…) να του πει τι να δηµοσιεύει και τι να αποκρύπτει.
Η Ευρώπη μας αδίκησε, του Γιώργου Δελαστίκ, Έθνος 16/05/2010
Αποκαλύφθηκε το ψέμα: δεν ήταν λοιπόν η «τεμπελιά» και η «ασωτία» των Ελλήνων ούτε η παραχάραξη των στατιστικών στοιχείων από την κυβέρνηση Καραμανλή η αιτία της εκτόξευσης των επιτοκίων δανεισμού της χώρας μας πέρα από κάθε λογικό όριο, αλλά τα σχέδια των κερδοσκόπων. Καθόλου λιγότερο ευάλωτες από την Ελλάδα δεν ήταν πολλές άλλες χώρες της ΕΕ αν αφήνονταν μόνες τους, υποχρεώθηκαν να αναγνωρίσουν οι Ευρωπαίοι.
Αποκαλύφθηκε η αδικία σε βάρος της χώρας μας. Οι υπόλοιπες 15 χώρες της Ευρωζώνης έσπευσαν να καταρτίσουν κοινό σχέδιο άμυνας μόλις διέγνωσαν τον κίνδυνο εναντίον τους. Την Ελλάδα όμως την είχαν αφήσει εντελώς μόνη. Δεν δίστασαν να μας πετάξουν στα νύχια των κερδοσκόπων και του ΔΝΤ για να μας κατασπαράξουν. Εκλεισαν τους Ελληνες εργαζόμενους και συνταξιούχους σε «δημοσιονομικό Νταχάου» λεηλατώντας τους μισθούς και τις συντάξεις τους. Αποφάσισαν ότι όλοι οι Ελληνες πρέπει να φτωχύνουν και στραγγαλίζουν την οικονομία μας.
Η κυβέρνηση δεν αντέδρασε. Κακώς. Κάκιστα. Οφείλει να δραστηριοποιηθεί έστω και τώρα. Να απαιτήσει αμέσως την επαναδιαπραγμάτευση όλων των μέτρων που επέβαλαν στη χώρα μας το ΔΝΤ και η ΕΕ και τα οποία υλοποιεί κατ’ εντολήν τους η κυβέρνηση Παπανδρέου, ζητώντας να εναρμονιστούν με το πλαίσιο που διαμόρφωσε η ΕΕ το περασμένο Σαββατοκύριακο. Πρέπει να επανορθωθεί η αδικία που διέπραξαν οι Ευρωπαίοι εναντίον μας.
Μας δουλεύουνε χοντρά με τα οικονομικά μέτρα, του Γιώργου Κράλογλου, Capital.gr 17/05/2010
Το μόνο σίγουρο για την οικονομία και το μόνο χειροπιαστό μέτρο για εμάς τους «ιθαγενείς» φορολογούμενους είναι το χέρι που βάλανε στους μισθούς, στις συντάξεις και στα επιδόματα. Το δεύτερο χειροπιαστό μέτρο είναι οι αυξήσεις στα καύσιμα, στα ποτά, τα τσιγάρα και στον ΦΠΑ που σημαίνει μια ακόμη «βουτιά» στην τσέπη και των μισθωτών και των συνταξιούχων. Το τρίτο χειροπιαστό μέτρο είναι η τσεκουράτη φορολογία σε οτιδήποτε είναι ορατό.
Πάρθηκαν δηλαδή όλα τα εύκολα μέτρα. Εκείνα που πληρώνει ο μόνιμα ριγμένος μισθωτός, εργάτης και συνταξιούχος. Αυτός που θέλει δεν θέλει πληρώνει κανονικότατα τους φόρους του.
Το πακέτο όμως των μέτρων που μας υποχρέωσαν οι δανειστές μας και το ΔΝΤ επιβάλλει και άλλες υποχρεώσεις. Διάλυση Οργανισμών του κράτους. Αποκρατικοποιήσεις. Μειώσεις θέσεων εργασίας στο δημόσιο. Άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων. Πραγματικό άνοιγμα των κλειστών αγορών ενέργειας, ύδρευσης, μεταφορών, λιμανιών, και διαμόρφωσης τιμών.
Στο μέρος αυτό των υποχρεώσεων οι άρχοντες του Μαξίμου με την απόλυτη συμπαράσταση όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης (από την Νέα Δημοκρατία και το ΛΑΟΣ μέχρι τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ) σφυρίζουν αδιάφορα στον αέρα.
Griechenlands Krise: Ein Blick zurueck aus dem Jahr 2013: Die Alternative by Philip Plickert, Frankfurter Allgemeine 16/05/2010
A future scenario: While the EU wished to defend the euro, there was ultimately no hope for Greece. In the end, split the monetary union, from the original concept of Maastricht, not much was left. Philip Plickert locates himself to the year 2013 and looks back to the current crisis.
The judges took each one heart: Referring to her Maastricht decision they forbade the Federal Government to provide for more European "bailouts to" German tax billion. The commercial basis of a euro stability Union was no longer guaranteed. The verdict triggered a political earthquake. At the same time began the search for alternative monetary policy paths. End of the decade, decided Germany, Austria, the Benelux countries and Finland, to form a domestic union. This Hartwährungsblock joined the Czechs and the Poles. In support of its monetary policy Avantgarde, Berlin has relied on the concept of "two-speed Europe": a centralized unit for money too different economies have caused too much tension.
|
