Οι Ναζί χασκογελάνε πλέον, από τους τάφους τους…, Του Μανώλη Βαρδή
Οι παρακάτω σκέψεις, αγαπητέ αναγνώστη, είναι και υποκειμενικές και οξείες και ελέγξιμες… Αυτό, διότι οι ημέρες και η δυναμική τους τροφοδοτούν πάθη και εκρήξεις. Και οι μάσκες πέφτουν…
Οι Ναζί εγκληματίες πολέμου και γενοκτόνοι είχαν αρχίζει να χαμογελάνε ήδη από τους γιουγκοσλαβικούς πολέμους και τη δυτική τιμωρία που απονεμήθηκε στους υπαίτιους. Τώρα, στα νεκροταφεία που τους φιλοξενούν ακούγονται τα χαχανητά τους….
Η αστική Δημοκρατία, στην μετα- πολική εποχή, δε φοβάται να δείξει τη κοινωνική συναίνεση, πάνω στην οποία στηρίζεται. Βάζουμε στο εργαστήρι μία αποφλοιωμένη αριστερά, μία συμβιβασμένη διανόηση και μία κεντροαριστερή δεξιά, και ιδού η τερατογένεση της κοινωνίας των πολιτών, που δεν ανέχεται επουδενί ολοκληρωτισμούς, δογματισμούς και βιαιότητες, εκτός αν αυτά εκπορεύονται απ’ τη δική της αίσθηση ασφάλειας.
Οι ημέρες μας, οι ημέρες των βίαιων επεισοδίων στην Ελλάδα, καθώς και η εγχώρια και διεθνής δυναμική τους (
, μας πείθουν ότι δεν είσαι ιδιαίτερα ασφαλής, εάν ασκείς κριτική στα θέσφατα της ανεκτικής κοινωνίας των πολιτών. Η δολοφονία ενός ανύποπτου παιδιού γίνεται σημείο αέναης υμνολογίας (από τα ΜΜΕ και την πολιτική εξουσία), οι καταστροφές και οι βανδαλισμοί δεν είναι παρά κοινωνικές εξεγέρσεις και προμηνύματα βαθιών κοινωνικών κρίσεων, στον κατηγορούμενο αστυνομικό επικρέμεται το αβάσταχτο κατηγορώ ότι δε ζήτησε στην απολογία του ταπεινά συγγνώμη (όπως θα το ήθελαν και το απαιτούν οι σοκαρισμένοι πολίτες), ο δρόμος (έστω οι καφετέριες) συνενώνουν ακτιβιστές της εμπροσθοφυλακής του κινήματος με τους γονείς και παππούδες τους…
Αισθάνεσαι ότι ζεις σε μία virtual επαναστατική διαδικασία, που την επιθυμεί η πλειοψηφία και την πραγματοποιούν οι 300 των Εξαρχείων, με τη διεθνή υποστήριξη των Ιταλών συντρόφων και των Πακιστανών Γιάννηδων Αγιάννηδων.
Και αναρωτιέσαι που βρίσκεσαι και τι κάνεις. Όταν προσπαθείς να πεις ότι μπορεί όλα αυτά να μην είναι έτσι, αλλά να πρόκειται απλά για πράξεις αλητείας, που εκμεταλλεύονται τις όποιες αφορμές, (πράξεις) σύστοιχες της παγκοσμιοποιημένης, άνισης και σκληρής, κοινωνίας, αντιμετωπίζεσαι με τον ίδιο τρόπο- περίπου- που θα σε αντιμετώπιζαν στο Βερολίνο της δεκαετίας του 1930 αν έλεγες για κοινωνία των πολιτών και ανθρώπινα δικαιώματα…
Τα πράγματα είναι χειρότερα από τότε (εξού και τα χαχανητά των Ναζί από τους τάφους..). Τουλάχιστον τότε ο ολοκληρωτισμός ήταν κατεξοχήν πολιτικός, η εμβέλεια του συγκεκριμένη και τοπική, η βία του άμεση και ορατή, και οι αιτίες του βαθιά κοινωνικές.
Σήμερα, οι υπέρμαχοι της ανοιχτής Δημοκρατίας είναι υποκριτές, καθώς αποκρύπτουν τα συγκεκριμένα συμφέροντα που υπηρετούν (και κυρίως την καταναλωτική και ιδεολογική τους ησυχία), ιδιαίτερα βίαιοι, αφού δεν στηρίζονται σε πολιτικό πιστεύω, άρα βαθύτατα ανασφαλείς (οι πολιτικές ιδεολογίες και τα θρησκευτικά δόγματα παράγουν βία, είναι όμως βία πλαισιωμένη και υποταγμένη σε απώτερους σκοπούς), φθονεροί και μνησίκακοι, διότι έχουν τη γνώση του μοντέρνου ανθρώπου και καταλαβαίνουν την κριτική που τους ασκείται, και απόλυτα οικουμενικοί, όχι μόνο τοπικά αλλά και πολιτισμικά (για παράδειγμα, ακόμα και οι Ταλιμπάν θα επικαλεστούν το αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμά τους να ελέγχουν την κοινωνική ζωή των περιοχών τους…).
Μα πάνω απ’ όλα είναι επικίνδυνοι, διότι αφαιρούν κάτι βασικό για το μέλλον της ανθρωπότητας: την ελπίδα που μπορεί να γεννηθεί μέσα από την με πάθος επιδίωξη του ανέφικτου της ιδεολογίας. Όταν όλοι σχετικοποιούν τα πάντα, εκτός από τη δική τους σχετικότητα, τότε δεν μπορούν να περιμένουν κάτι καλύτερο από αυτά που βλέπουν γύρω τους.
Τελικά, ναι, τα επεισόδια φανερώνουν κάτι. Το δικό μας τέλος.
