|
Αγαπητοί φίλοι και αναγνώστες!
O Nouriel Roubini προειδοποιούσε ήδη από το Φεβρουάριο:[1] αλλά αυτή είναι η μοίρα κάθε Κασσάνδρας. Κανείς (ίσως κανείς…) δεν πήρε σοβαρά την προειδοποίησή του για «χρηματοπιστωτικό λιώσιμο». Και o Paul Krugman, ήδη Νομπελίστας Οικονομίας λίγες ώρες προτού γραφτούν αυτές οι γραμμές, στο τελευταίο βιβλίο του με τίτλο «Η Συνείδηση ενός Προοδευτικού»[2], ισχυρίζεται ότι μολονότι « Ένα ενδεχόμενο είναι…το βέλος της αιτιώδους σχέσης να πηγαίνει από την οικονομία στην πολιτική….» , «με το πέρασμα του χρόνου όμως, πείθομαι όλο και περισσότερο ότι η αιτιώδης σχέση κινείται κυρίως αντίστροφα – ότι δηλαδή πολιτικές μεταβολές, με τη μορφή της εντεινόμενης πόλωσης, υπήρξαν η κύρια αιτία για την αυξανόμενη ανισότητα».
Υπό αυτές τις συνθήκες γύρω μας, τα άρθρα του Αθανάσιου Παπαθεμελή και του Δημήτρη Μπεκριδάκη έχουν περισσότερα να πουν απ’ ό,τι φαίνεται με μία πρώτη ματιά, καθώς η κρίση του Κράτους Πρόνοιας και των πολιτικών που το συνοδεύουν δεν είναι ένα φαινόμενο μόνο οικονομικό ή στατιστικό, είναι βαθύτατα πολιτικό διακύβευμα, το οποίο μπορεί να κατανοηθεί μόνο εάν κάποιος συμπεριλάβει στην ερμηνεία του τον πολιτικό χάρτη του μεταμοντέρνου. Η αρχή της σχετικότητας και της αποδόμησης της κοινωνικής συνοχής, η κοινωνία των εξατομικευμένων ατόμων, είναι παρούσα, εδώ και καιρό. Αυτά που συναντούμε μπροστά μας σαν κρίσεις πολιτικής ή ηθικής νομιμοποίησης μήπως είναι προϊόντα της κρίσης της ταυτότητάς μας;
Εδώ εισερχόμαστε στο μέγα ζήτημα της φτώχειας.
Ο Σεραφείμ Μακρής αναλαμβάνει να μας κάνει μια ξενάγηση στις θεωρήσεις της φτώχειας: πως περιγράφουμε τη φτώχεια σήμερα; Πως τη μετράμε; Ένα εισαγωγικό κείμενο με οριζόντια προσέγγιση που θα ήθελε να βάλει μια αρχή στον τρόπο που σκεφτόμαστε γύρω από τη φτώχεια.
Στη συνέχεια και στο πρώτο του άρθρο του ο Μανώλης Βαρδής ασχολείται με το ζήτημα της πληθωριστικής ακρίβειας των αγροτικών προϊόντων, προσπαθώντας με τη μορφή μίας περιγραφικής κατηγοριοποίησης να εντοπίσει τις αιτίες αυτού του φαινομένου, το οποίο εντέλει ανάγεται στις επιλογές της ίδιας της κοινωνίας για το αναπτυξιακό μοντέλο, δηλαδή την ποιότητα της ζωής, που προκρίνει για το μέλλον της.
Και τα ναρκωτικά; Μία από τις μεγαλύτερες αγορές παγκοσμίως σπάνια εισέρχεται στην εμβριθή ειδησεογραφία των ημερών μας. Το μόνο που ακούγεται είναι, σποραδικά και πού, η διαμαρτυρία των κατοίκων του Μουσείου για το νέο στέκι των εξαρτημένων. Όμως η ευρύτητα της αγοράς και το γεωπολιτικό βάθος απαιτούν κάτι περισσότερο. Στο δεύτερο άρθρο του ο Μανώλης Βαρδής αναλύει την ιστορία του φαινομένου στο δυτικό ημισφαίριο, επιφυλασσόμενος για μία ακόμη πιο συναρπαστική συνέχεια στον χώρο των Βαλκανίων και της Κεντρικής Ασίας.
Κρίση του κράτους πρόνοιας, ανισότητα, φτώχεια, ναρκωτικά - στ’ αλήθεια μεταμοντέρνοι καιροί…
[1] Στο άρθρο του “The risk of a systemic financial meltdown” διαθέσιμο στο www.rgemonitor.com
[2] Κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Πόλις.
[3] Η εικόνα του εξώφυλλου είναι: Wassily Kandinsky Composizione VIII
Για να διαβάσετε ολόκληρο το τεύχος πατήστε εδώ!
|
