Τρίτη 08/11/2011

User Rating: / 0
PoorBest 

Το μέγα ζητούμενο: Ο λαός! Θα έπρεπε;

του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Από σήμερα το πρωί, ολοένα και πιο πολύ ακούγεται ότι ο Σαμαράς «τελείωσε» πολιτικά ή μάλλον τον «τέλειωσαν». Ακούγεται από δεξιούς και αριστερούς, που μάλλον σημαίνει ότι «πόνταραν» πολλοί στην σθεναρή του στάση.

Η αλήθεια είναι ότι μόνο καλά δεν προοιωνίζει το «κάψιμο» μίας διεξόδου εκτόνωσης της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Και αυτό θα φανερωθεί όταν σκληρύνουν ακόμα περισσότερο οι καταστάσεις και οι δρόμοι πάρουν στ’ αλήθεια φωτιά.

Όμως τί μπορεί να περιμένει κανείς από τον αρχηγό της αντιπολίτευσης και το κόμμα του; Eδώ, ας μου επιτραπεί να περιοδολογήσω σε κάπως θεωρητικά πεδία. Μέχρι νεωτέρας, το εκρηκτικό μείγμα αντίστασης εξακολουθεί να παραμένει η σύζευξη «εθνικού και ταξικού». Όταν συνδυάζονται αυτά τα δύο, όχι αναγκαστικά ακέραια και αμιγή, τα πράγματα είναι δύσκολα για την «εξουσία».

Στην περίπτωση της αριστεράς (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και άλλοι) το «ταξικό»- λίγο ως πολύ, καθάριο ή μεταμοντέρνο- επικαθορίζει το «εθνικό», αυτό πρακτικά σημαίνει ότι, σε συνθήκες απομείωσης της εθνικής κυριαρχίας από οικονομική υποδούλωση στον τούρμπο-καπιταλισμό, δεν μπορεί ο πολίτης με εθνικές ευαισθησίες να στραφεί εύκολα προς την αριστερά, όταν αυτή εξακολουθεί να ευαγγελίζεται ένα ανθρωπολογικό και πολιτιστικό μοντέλο, που, σωστά ή λάθος, χρεώνεται σ’ αυτόν τον καπιταλισμό (δεν μπορεί οι Πακιστανοί και οι Αφγανοί να είναι αδέλφια μας και ταυτόχρονα να μιλάς με όρους εθνικής κυριαρχίας, για παράδειγμα).

Από την άλλη, στην περίπτωση της «πατριωτικής δεξιάς» τύπου Σαμαρά η ατζέντα της εθνικής αξιοπρέπειας, καθώς παραγνωρίζει τις συστημικές αδυναμίες του νέου καπιταλισμού, εξαντλείται σε μάχες οπισθοφυλακών. Αφού όμως υποχωρήσεις την πρώτη φορά, θα ακολουθήσουν και οι άλλες. Είναι πολύ δύσκολο να ακροβατείς συνεχώς, στην προσπάθεια σου να ικανοποιήσεις ένα ετερόκλιτο μείγμα μικροαστών ψηφοφόρων. Μέχρι εδώ είναι τα «ελαφρυντικά» της στάσης Σαμαρά, πολύ περισσότερο καθώς το διεθνές περιβάλλον είναι ασφυκτικό και επιθετικό, ακόμα δε περισσότερο καθώς κινείσαι σε ένα περιβάλλον κοινοβουλευτικής δημοκρατίας (οπότε και η λύση της δικτατορίας δεν υπάρχει-αναφορά σε συγκρίσεις με Μεταξά και Ελ. Βενιζέλο).

Περνάμε τώρα στις ευθύνες. Κατ’ αρχήν και πάνω απ’ όλα ένας ηγέτης δεν είναι διαχειριστής εσόδων- εξόδων, είναι αυτός που ενώ γνωρίζει την κοινωνική πραγματικότητα, ρισκάρει (εξού και η τραγική του μοναξιά). Αλλά εάν αυτό ακούγεται κάπως ρομαντικό και φιλολογικό, θα μπορούσε ο Σαμαράς να προσπαθήσει τουλάχιστον να διαμορφώσει μία εθνική αναγέννηση. Αντί να παίζει πολιτικό πόκερ, θα μπορούσε να μιλήσει για το πως και γιατί οι μεγα-συστημικές κρίσεις του καπιταλισμού χτυπούν τη μικρή μας χώρα, για ποιό λόγο αυτές οι κρίσεις ερμηνεύονται από ξένους και εγχώριους σαν προπατορικά αμαρτήματα της Ελλάδας, σε ποιά βάση μπορεί να ξεκινήσει η κοινωνική και εθνική επανάσταση (αναφορά στις κοινωνικές και ιδεολογικές αδυναμίες του μέσου Έλληνα), πώς μπορούν να συναφθούν συμμαχίες με κοινωνικά στρώματα, που γκρεμίζονται περιθωριοποιημένα και άχρηστα.

Η ιδεολογία (με την ευρύτερη σημασία της) πάντα προηγείται και πάντα κατισχύει της μικρο-πολιτικής. Εκεί δεν δόθηκε κανένας αγώνας. Αντ’ αυτών διαγωνισμός για το ποιά κυβέρνηση μπορεί να μειώσει πιο αποτελεσματικά το κράτος, ποιούς φόρους να γλυτώσουμε και κάτι αοριστολογίες για το ποιό είναι το ευρωπαϊκό συμφέρον. Οι εποχές δεν είναι ανεκτικές πλέον, από πάνω και από κάτω. «Από πάνω» φάνηκε το εύθραστο του πράγματος από τη συνέντευξη-διαπιστευτήρια του Λαζαρίδη στον Παπαχελά (όπως είχα και τότε επισημάνει), «από κάτω» θα φανεί από την απογοήτευση και εξορία των ανθρώπων που θα μπορούσαν να τον στηρίξουν.

Δεν αρκεί να είναι κανείς «πατριώτης». Διότι και οι αντίπαλοι τον πατριωτισμό επισείουν. Ούτε αρκεί να βυσοδομεί κανείς εναντίον των «πρακτορικών κέντρων», μέσα και έξω, διότι όταν θα έλθει η ώρα της κρίσης και δεν έχεις τίποτε άλλο να πεις, τότε θα γίνεις και εσύ «πράκτορας». Όταν έχεις το «εργαλείο» της εθνικής πολιτικής, πρέπει να είσαι άξιος γι’ αυτό. Ο Σαμαράς θα υποστεί τις ευθύνες που κατά έναν άδικο, αλλά απόλυτα ρεαλιστικό και αναπόφευκτο τρόπο, δεν θα αποζητηθούν πλήρως ούτε από το ΠΑΣΟΚ ούτε από την αριστερά.

Θα μπορούσε να αντιτάξει κανείς ότι με τέτοιον λαό και τέτοιους συμμάχους, και πάλι καλά. Με την ίδια έννοια λοιπόν, καλύτερα να παίρνει πρέζα κανείς και να αυτοκτονεί απ’ το να θυσιάζεται ηρωϊκά στη μάχη.

Απογοήτευση για μένα δεν υπάρχει. Ίσα ίσα που οι τελευταίες εξελίξεις ξεκαθαρίζουν τα «μέτωπα» στο εσωτερικό της χώρας. Οι μάσκες τινί τρόπω έπεσαν. Αναμένουμε τα σκουπιδιάρικα της Ιστορίας να τις μαζέψουν.

Κριαράς: Βρισκόμαστε στον πάτο... θα ήθελα να έχω πεθάνει «Λειτουργήσαμε όλοι κατά το χειρότερο δυνατό τρόπο», Ελευθεροτυπία, 7/11/2011.

Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ., του Ρούσου Βρανά, Τα Νέα, 7/11/2011.

"«Η δημοκρατία...... έγινε σκουπίδι», ήταν τις προάλλες ο κύριος τίτλος της εφημερίδας «Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε». Και εξέφραζε επακριβώς την πεποίθηση της ολιγαρχίας του χρήματος ότι η δημοκρατία είναι ασύμβατη με την ανάγκη της να εισπράττει όλα όσα της οφείλουν οι υπερχρεωμένες χώρες, έστω και αν χρειαστεί να ξεπουληθούν γι' αυτό. Δεν μπορείς να έχεις δημοκρατία, όταν τα χρέη σου ξεπερνούν τη δυνατότητά σου να τα εξοφλήσεις. Επειδή τότε μπαίνει στη μέση το ΔΝΤ και επιβάλλει λιτότητα, όπως ακριβώς έκανε στις τριτοκοσμικές χώρες. Αυτό διακυβεύεται σήμερα στην Ευρώπη: οι λαοί της καλούνται να αποφασίσουν αν οι χώρες τους θα παραμείνουν δημοκρατικές ή αν θα αποδεχτούν να κυβερνώνται από ευρωκράτες και κουίσλινγκ που βρίσκονται στην υπηρεσία αυτής της ολιγαρχίας. Η περίπτωση της Ισπανίας είναι χαρακτηριστική. Αν στις προσεχείς εκλογές ο ισπανικός λαός εκλέξει μια κυβέρνηση με πρόγραμμα να κάνει δημόσιες δαπάνες, αυτή θα θεωρηθεί παράνομη, επειδή το ευρωπαϊκό διευθυντήριο εξανάγκασε την απερχόμενη κυβέρνηση να απαγορεύσει συνταγματικά τα ελλείμματα. Μια δυσάρεστη...... αλήθεια αναδύεται μέσα από το ετοιμόρροπο οικοδόμημα του οικονομικού συστήματος: πως η δημοκρατία γίνεται σήμερα ανεκτή μόνο στον βαθμό που αυτή δεν απειλεί τις αγορές που εκτρέφουν το τραπεζικό και πολιτικό κατεστημένο. Μόλις τις απειλήσει, γίνεται ένας θανάσιμος κίνδυνος που πρέπει να αποσοβηθεί, έστω και με την εκτροπή. Οι τραπεζίτες που δάνεισαν τις υπερχρεωμένες χώρες θεωρώντας ότι οι επενδύσεις τους θα ήταν επικερδείς, σήμερα παρουσιάζονται σαν θύματα που πρέπει να σωθούν από τους οφειλέτες τους. Ομως κανείς δεν τους έβαλε το πιστόλι στον κρόταφο για να τους αναγκάσει να δανείσουν αυτές τις χώρες ή να αγοράσουν τα ομόλογά τους. Για να πάρουν πίσω τα λεφτά τους, οι δανειστές και οι πολιτικοί τους ξεθάβουν πτώματα και ανακαλούν φαντάσματα από τα πιο σκοτεινά βάθη της Ιστορίας. «Ο εικοστός αιώνας άρχισε από μια μικρή βαλκανική χώρα που τίναξε στον αέρα τον κόσμο», γράφουν οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». «Η Ιστορία δεν πρέπει να επιτρέψει να επαναληφθεί αυτό στον εικοστό πρώτο αιώνα». Και η Καγκελάριος Μέρκελ δηλώνει ασύστολα στο Ράιχσταγκ: «Κανείς δεν θα πρέπει να θεωρεί δεδομένα άλλα πενήντα χρόνια ειρήνης στην Ευρώπη». Η κινδυνολογία...... αυτή έχει πολύ πιο ταπεινά κίνητρα: οι λαοί πρέπει να πειστούν να ιδρώσουν και να ματώσουν ώστε να σιγουρευτεί η ολιγαρχία του χρήματος ότι δεν θα χάσει ούτε ένα ευρώ (μολονότι της αξίζει να τα χάσει όλα). Αν τα καταφέρει, τότε θα έχει χάσει η δημοκρατία".

Σενάρια κατάρρευσης, του Μιχάλη Μητσού, Διαστάσεις, 7/11/2011.

"Τον Απρίλιο του 2012, μετά την απροειδοποίητη χρεοκοπία της Ελλάδας, συνεδρίασε στο Λουξεμβούργο η Επιτροπή Ευρωπαϊκής Σωτηρίας υπό τον δυναμικό πολωνό πρωθυπουργό Ντόναλντ Τουσκ και ανακοίνωσε την κατάργηση της Κομισιόν και την αναστολή όλων των συνθηκών. Είκοσι από τα 29 μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης συμφώνησαν. Η Βρετανία διαχώρισε τη θέση της, ο πρωθυπουργός Νικ Κλεγκ δήλωσε ότι η ΕΕ δεν υπάρχει πλέον και μια εβδομάδα αργότερα συνήλθε στο Λονδίνο η Επιτροπή Ελευθέρων Ευρωπαϊκών Κρατών. Από τη διχοτόμηση της Ευρώπης προέκυψαν δύο ενιαίες αγορές, τρεις ζώνες ελεύθερης κυκλοφορίας τύπου Σένγκεν και είκοσι νομίσματα. Η κυκλοφορία στη σήραγγα της Μάγχης διεκόπη και στο Λονδίνο ξέσπασαν ταραχές πολύ χειρότερες από εκείνες του 2011. Ιστορικό θα μείνει το ερώτημα που απηύθυνε στους συμπατριώτες του ο σκωτσέζος ηγέτης Αλεξ Σάλμοντ, επιστρέφοντας στο Εδιμβούργο από ένα ταξίδι του στη Βαρσοβία, το Βερολίνο και το Λουξεμβούργο, όπου φαίνεται ότι εξασφάλισε οικονομική ενίσχυση. «Γενναίοι Σκωτσέζοι. Φιλοευρωπαίοι πολίτες της Σκωτίας. Θέλετε να παραμείνετε υπό τον έλεγχο του Λονδίνου, μαζί με την Ελλάδα, τη Σικελία και τη Λετονία; Η προτιμάτε να αναβιώσετε την ιστορική αποστολή της Σκωτίας και, ως εταίροι των περισσοτέρων ευρωπαϊκών εθνών, να ενταχθείτε στην ένωσή τους ως ένα υπερήφανο, ελεύθερο και κυρίαρχο βασίλειο;»".

Το φάσμα του παρία, του Νίκου Γ. Ξυδάκη, Η Καθημερινή, 7/11/2011.

"Η χθεσινή μέρα εσήμανε το τέλος της κυβέρνησης Παπανδρέου, αλλά όχι και το τέλος του κυβερνητικού ΠΑΣΟΚ. Το εφτάψυχο ΠΑΣΟΚ αντί να πτοηθεί από το χάος που προκάλεσε εντός και εκτός συνόρων το δημοψήφισμα του γνησίως χαοτικού αρχηγού του, το εκμεταλλεύτηκε και επέζησε. Ακριβώς στο οριακό σημείο, στο σημείο θραύσεως της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας του, όταν θα έπρεπε να κυρώσει επαχθείς όρους του δευτέρου Μνημονίου και να λάβει νέο κύκλο επώδυνων μέτρων, απέσεισε μέρος της ευθύνης του και το εναπόθεσε στους ώμους της Νέας Δημοκρατίας. Ο Αντώνης Σαμαράς, δεχόμενος αφόρητες πιέσεις για την αντιμνημονιακή του στάση, εντός και εκτός Ελλάδος, υπέκυψε και συναίνεσε για μια μεταβατική κυβέρνηση. Δεν μπόρεσε να αγνοήσει τον διάχυτο φόβο του κόσμου για άτακτη χρεοκοπία και δεν μπόρεσε, καθώς φαίνεται, να επιβάλει την αρχική του ελάχιστη ατζέντα, που θα περιόριζε τη φθορά του και θα έφερνε γρήγορη κάλπη".

Τον εξανάγκασαν... να κάνει ο ίδιος πολιτικό «χαρακίρι»!, από την ZEZA ZHKOY, Η Καθημερινή, 7/11/2011.

"Με τον φόβο πάνω από τη χώρα μας, με τον εκβιασμό περί δραχμής να μας απειλεί, τώρα η «αλήθεια» για το ευρώ παίρνει αιχμηρές πολιτικές διαστάσεις. Μετά το «έγκλημα στη Σοφοκλέους» επί εποχής Σημίτη θα ήταν ενδιαφέρον να μας πει ο αξιότιμος τραπεζίτης Λουκάς Παπαδήμος, από τους αρχιτέκτονες της ένταξης στο ευρώ από τη θέση του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος και σημερινός σύμβουλος του πρωθυπουργού, για τα «μαγειρέματα» των μακροοικονομικών μεγεθών που δημιούργησαν τότε μια πλασματική εικόνα υγιούς οικονομίας με ψεύτικα στοιχεία. Ο κ. Παπαδήμος φέρεται ως ο νέος πρωθυπουργός. Εντάξει.. Οι πληθυσμοί των χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα πιέζονται σήμερα να ζήσουν σαν κατακτημένοι λαοί και να υποστούν τις συνέπειες πολιτικών οι οποίες υπαγορεύονται από ξένους αξιωματούχους που δεν είναι αιρετοί, δεν υπόκεινται σε κανέναν δημοκρατικό έλεγχο και δεν φοβούνται την αποδοκιμασία από κανέναν λαό, αφού δεν αντλούν την εξουσία τους από τον λαό αλλά από τραπεζίτες, τη φράου Μέρκελ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Προφανώς, η ηθική και πολιτική χρεοκοπία προηγήθηκε της οικονομικής. Η Ελλάδα οδηγήθηκε στο σημείο που αρχίζει να μοιάζει με εκείνο που απέφυγε να γίνει πριν από 60 χρόνια, δηλαδή με χώρα του (πρώην) ανατολικού μπλοκ. «Εφαγαν» το μέλλον της χώρας!".

Καλά έλεγε ο Λίνεκερ, του Γιάννη Τριάντη, Ελευθεροτυπία, 7/11/2011.

"Δικαίως, λοιπόν, πανηγυρίζουν οι εν λόγω, καθώς και η μιντιακή πυροβολαρχία: η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ - Ν.Δ. αφήρεσε και την τελευταία πιθανότητα να σαρκωθεί μελλοντικώς το παράδοξο. Δηλαδή, να ορθώνεται ενάντιο στις επιταγές της Ενωσης ένα συντηρητικό κόμμα, μιλώντας έστω και μόνο για «αναδιαπραγμάτευση», και να πυροδοτεί με τη στάση του την εκρηκτική δυναμική της κοινωνίας... Η συγκυβέρνηση αφαιρεί διά παντός από τη Ν.Δ. το πλεονέκτημα της εναντίωσης, το οποίο προέβαλε κατά κόρον, έστω και ρητορικά. Η συμμετοχή εφεξής θα είναι συνενοχή. Ιδία αν μετάσχουν δικά της πολιτικά στελέχη... Η υπαναχώρηση Σαμαρά -προϊόν εξωτερικών εκβιασμών και εσωτερικών πιέσεων- τον ευθυγραμμίζει με όσα μέχρι τώρα στηλίτευε, το Μνημόνιο, τα σκληρά μέτρα και συνολικά με τον βίο και την πολιτεία της κυβέρνησης Παπανδρέου. Η Συμφωνία που θα ψηφιστεί, επικυρωμένη συμβολικά και από τη συμμετοχή της Ν.Δ. στην κυβέρνηση που θα προκύψει, δεν εμπεριέχει απλώς το «κούρεμα» -με το οποίο άλλωστε ΔΕΝ συμφωνούσε- αλλά και συγκεκριμένα, σκληρά μέτρα, τα οποία με τον τρόπο της θα συνυπογράψει και η Ν.Δ. Προπάντων, η υπαναχώρηση αφαιρεί από τον Σαμαρά κάθε δικαίωμα να μιλάει για τη δυναμική και τις δυνατότητες αναδιαπραγμάτευσης. Με τις πρώτες σοβαρές έξωθεν απειλές υπέκυψε. Ο,τι και να λέει εφεξής για αναδιαπραγμάτευση, ο κόσμος θα τ' ακούει βερεσέ...".

Κάτω από το όριο φτώχειας το 16% των Αμερικανών. Σημείωσε αύξηση σχεδόν 1% από τον Σεπτέμβριο, Το Βήμα, 7/11/2011.