Τρίτη 04/10/2011

User Rating: / 0
PoorBest 

(Residence of President in India)

M’ έχετε κουράσει όλοι……, του Μανώλη Βαρδή.

Λοιπόν, σ’ αυτό εδώ το site είμασταν οι πρώτοι (και τότε από τους λίγους) που είχαμε αναδείξει και καταγγείλει Τρόϊκα, ΔΝΤ, Κυβέρνηση και λοιπούς. Τότε λοιπόν μας αντιμετώπιζαν σαν «γραφικούς»!

Σήμερα αρχίζετε να κλαίτε και να θρηνείτε, δεν με αφορά. Η τοποθέτηση και η κοσμοθεωρία μου είναι σαφής (όσο σαφής μπορεί να είναι κανείς στη γενικότερη ασάφεια), και σαν «παιδί της μεταμοντερνιάς» έχω μάθει ότι συστήματα και θεωρητικολογίες είναι συνήθως παραπλανητικά. Αυτό που μετράει είναι ο τρόπος ζωής!

Εάν δεν «γουστάρετε» την Τρόικα και τα Μνημόνια, να είχατε επιλέξει την έντιμη και λεβέντικη χρεωκοπία, τότε. Εάν τώρα θυμηθήκατε την Αργεντινή και τον Ισημερινό, να βάλετε τον εαυτό σας- έστω και για μία μέρα- στην καθημερινότητα του φτωχού κατοίκου αυτών των χωρών. Εάν γίνεται επίθεση στους δημοσίους υπαλλήλους, να ξέρετε ότι-πέρα από τα οργανωμένα σχέδια και τις συνωμοσίες-οι ίδιοι οι υπάλληλοι είχαν «αλώσει» τον μηχανισμό εκ των έσω, στις παλιές καλές εποχές: δηλαδή, ρε φίλε, δεν γίνεται να συναναστρέφεσαι με τους πολιτικάντηδες και να ζητάς ρουσφέτια, και μετά να αισθάνεσαι «θύμα» και ριγμένος. Όταν σου ζητάνε να αρθρώσεις λόγο αντίστασης, εσύ δεν μπορείς να στηρίξεις ούτε ένα σοβαρό επιχείρημα για την αξία του δημόσιου τομέα (και υπάρχουν πολλά…), διότι δεν πιστεύεις σ’ αυτό που κάνεις και δεν πιστεύεις και στην ίδια σου τη ζωή.

Δεν «γίνεται» έτσι. Ποτέ στην Ιστορία! Καταλάβετε ότι εάν αξίζει η αντίσταση, αυτή αξίζει γιατί σημαδεύει το «μέσα» και το «έξω», ταυτόχρονα και αξεδιάλυτα. Για να χρησιμοποιήσω μία ιστορική μεταφορά, όταν ο Άρης Βελουχιώτης πολέμαγε Γερμανούς, συνάμα και ταυτόχρονα δημιουργούσε, εγκαθίδρυε συνθήκες άμεσης δημοκρατίας, θεσμούς και πρακτικές.

Όλα τα άλλα είναι απλά για λυπημένους μικρομεσαίους!

(Schamanen vom Bosporus. Ein furioses Spiel mit Traditionen: Die Band Baba Zula macht die Musik für das moderne Istanbul, Die Zeit, 3/10/2011)

Δύο κούφια χρόνια, του Κώστα Γιαννακίδη, protagon.gr 04/10/2011

Τον Οκτώβριο του 2010 το ΠΑΣΟΚ τίμησε την επέτειο από την επάνοδο του στην κυβέρνηση με ένα βίντεο. Το συνηθίζουν αυτό τα κόμματα που διαχειρίζονται την εξουσία. Οι απολογισμοί έργου είναι σαν τα τηλεφωνήματα που δέχεσαι από την αντιπροσωπεία του αυτοκινήτου σου για να σε ρωτήσουν αν είσαι ικανοποιημένος. Το βίντεο του ΠΑΣΟΚ έχει διάρκεια δύο λεπτών και ενός δευτερολέπτου. Αλλά, εντάξει, ακόμα και αν αφαιρούσαν τα δύο λεπτά, ο υπόλοιπος χρόνος θα ήταν αρκετός για να διηγηθεί τα επιτεύγματα ενός έτους διακυβέρνησης. Πρόκειται, πάντως, για ένα σουρεαλιστικό βίντεο-η κυβέρνηση μας πρέπει να είναι η μοναδική στον κόσμο που προτάσσει ως αιχμή του έργου της τη λήψη ενός τεράστιου δανείου. Δύο χρόνια πέρασαν από τη μέρα που ο τρίτος Παπανδρέου μπήκε στο Μαξίμου. Και πέρασαν από πάνω μας. Μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα. Κάθε στιγμή. Δύο χρόνια που αν τα φωτίσεις η σκιά τους είναι τόσο μεγάλη, λες και πρόκειται για δύο δεκαετίες. Ο Γιώργος λέει ότι γέρασε. Μα όλοι γεράσαμε. Λες και είμαστε το πορτρέτο και ο Ντόριαν Γκρέι βρίσκεται ακόμα ανέμελος πίσω στο χρόνο, σε μακρινή εποχή ή σε παράλληλο σύμπαν.

Τόσο το προεκλογικό σποτ του ΠΑΣΟΚ όσο και το επετειακό βίντεο του ενός έτους έριχναν τον προβολέα πάνω στο «Πάμε» του Γιώργου Παπανδρέου. Μόνο που εμείς δεν πήγαμε πουθενά. Η χώρα έφυγε και στη θέση της ήρθε μία άλλη. Δεν θα μπορούσε να γίνει και αλλιώς. Η κυβέρνηση εξελέγη λέγοντας ψέματα σε ένα εκλογικό σώμα που λατρεύει τις αυταπάτες. Και ύστερα έσβησαν τα φώτα, άνοιξαν οι ντουλάπες, βγήκαν οι σκελετοί. Ο Γιώργος Παπανδρέου βρέθηκε αντιμέτωπος με μία συγκυρία αντίστοιχη εκείνης που συνάντησε ο παππούς του, όταν κατέβηκε η γερμανική σημαία από την Ακρόπολη. Ο παππούς ανέλαβε όταν έφυγαν οι Γερμανοί, ο εγγονός όταν τους ζητήσαμε να ξανάρθουν. Τα κάνει αυτά η ιστορία, είναι χαριτωμένα όταν τα διαβάζεις και τραγικά όταν τα ζεις. Στον απολογισμό της διετίας υπάρχει μόνο ένα ερώτημα με μία και μόνη απάντηση. Στάθηκε η κυβέρνηση στο ύψος της ιστορικής συγκυρίας; Στάθηκε άναυδη και αμήχανη. Βλέπετε ήταν και φύση των γεγονότων τέτοια που κουρέλιασε τα προσχήματα. Οι ελληνικές κυβερνήσεις εκλέγονται για να αναμετρούνται με τους παραδοσιακούς αντιπάλους τους. Η κυβέρνηση Παπανδρέου εξελέγη για να αναμετρηθεί με την ιστορία. Αλλά δεν κατέβηκε καν στην αρένα.

Θυμηθείτε πως ξεκίνησε-δεν ξεχνιούνται αυτά. Με ανοιχτή διακυβέρνηση που κατέληξε θερινή. Ελάτε, θα είχατε γελάσει και εσείς με τη διαβούλευση, την υποβολή βιογραφικών για τη στελέχωση του κράτους, τον Ασεμπίγιο και τη μπουλντόζα να γκρεμίζει τη «Φαντασία». Όμως η κυβέρνηση δεν θα κριθεί γι' αυτά. Θα κριθεί για την ορθότητα των ιστορικών επιλογών της. Ήταν το μνημόνιο η σωστή καταφυγή στην κατάλληλη στιγμή; Μη βιαστείτε να απαντήσετε, δεν έχετε την απαραίτητη απόσταση από τα γεγονότα. Υπήρχαν περιθώρια διαπραγμάτευσης ή όχι; Κακή ερώτηση γιατί είναι μία απάντηση που δεν μπορείτε να δώσετε μόνοι σας. Ανήκει σε άλλους και δεν είναι μοναδική. Αλλά οι υποθέσεις είναι χάσιμο χρόνου, δεν συμφωνείτε; Ο απολογισμός του κυβερνητικού έργου γίνεται στα όρια που θέτει το συρματόπλεγμα του μνημονίου. Και επειδή τα όρια είναι στενά, η διαχείριση δεν μπορεί να κρύψει την ανεπάρκεια και την ατολμία της-κυρίως αυτήν. Όσο και αν διαφωνείτε τώρα, πάω στοίχημα ότι στο μέλλον αυτή η κυβέρνηση δεν θα δεχθεί μομφή για αυτά που έκανε, αλλά για όσα απέφυγε να κάνει. Δεν έδωσε προοπτική και δεν ενέπνευσε εμπιστοσύνη. Είδε το τέρας και τρόμαξε. Θεωρητικά μπορεί να προσπαθήσει να φέρει το τρένο στις ράγες. Βρίσκεται στη μέση του βίου της και έχει άλλα δύο χρόνια μπροστά της. Αλλά δεν ξέρουμε αν τα έχει και η χώρα.  

H ανακοίνωση Τύπου του Πόλυ Πολυβίου για το πόρισμα της έρευνας στο Μαρί, posted by Radical Desire, 3/10/2011.

"Πρωτογενή συμπεράσματα:

2. Ο τρόπος φύλαξης ήταν αντελώς ανεύθυνος.

3. Τα εμπορευματοκιβώτια είχαν απλώς τοποθετηθεί στη ναυτική βαση στο Μαρί. Εκτός κάθε συστήματος επιθεώρησης. Δεν υποβλήθηκαν σε χημικές αναλύσεις. Ούτε λήφθηκε μέτρο ασφάλειας σε σχέση με την παραμονή τους στη ναυτική βάση.

4. Η αρχική τοποθέτηση οφειλόταν στην πεποίθηση ότι ήταν ο πιο κατάλληλος χώρος για να αποφευχθεί δολιοφθορά.

5. Η απόφαση για κατακράτηση και εκφόρτωση λήφθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η διατήρηση του στην Κύπρου οφείλεται σε αποφάσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας. Έστω κι εάν ο Πρόεδρος δεν υπέγραψε έγγραφο με το οποίο επιλέχθηκε το Μαρί αποδίδεται στον Πρόεδρο.

6. Η κατάσχεση του φορτίου έγινε σύμφωνα με τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Όμως ο χειρισμός μετά την εκφόρτωση και κατάσχεση συνιστά μια θλιβερή ιστορία αμέλειας, ανευθυνότητας. Το φορτίο αποτελούσε από την αρχή μια εν δυνάμει ορολογιακή βόμβα που είχε τοποθετηθεί σε έναν ακατάλληλο χώρο. Αυτά έπρεπε να ήταν γνωστά όχι μόνο στους Υπουργούς Άμυνας και Εξωτερικών αλλά και στον Πρόεδρο.

7. Η επικινδυνότητα ήταν γνωστή και στους Υπουργούς Αμυνας και Εξωτερικών όσο και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η αλλοίωση κατέστη γνωστή στον Πρόεδρο τον Σεπτέμβριο του 2010. Ο Πρόεδρος γνώριζε επαρκώς από τον Γενάρη του 2009. Αλλά έμαθε το αργότερο τους κινδύνους τον Σεπτέμβριο.

8. Από τον Φεβρουάριο του 2011 ήταν γνωστοί οι κίνδυνοι της έκρηξης. Η Κύπρος δεν συνεργάστηκε για την καταστροφή τους με την Επιτροπή Κυρώσεων. Υπήρχαν προσφορές για καταστροφή τους από τρίτες χώρες αλλά δεν έτυχαν εκμετάλλευσης.

9. Ο ΥΠΕΞ επικαλέστηκε κατ' επανάληψη πολιτικούς λόγους για την μη καταστροφή τους. Και το ΥΠΑΜ τους εξέλαβε ως οδηγία.

10. Ο Πρόεδρος έδωσε διαβεβαιώσεις στον Πρόεδρο της Συρίας ότι θα παραμείνουν στην Κύπρο. Ο πρόεδρος μού έδωσε την σαφή τοποθέτηση ότι επρόκειτο για διπλωματικό χειρισμό. Δέχομαι ότι ο Πρόεδρος δεν είχε σκοπό να επιστρέψει στην Συρία το φορτίο, αλλά το ότι θα έμενε στην Κύπρο ήταν ανάληψη ευθύνης απέναντι στην Συρία. Αυτό συνέτεινε στην μακρά παραμονή στην Κύπρο.

11. Ο πολιτικός χειρισμός του θεματος ανήκει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Τόσο λόγω της παραμονής του στην Κύπρο, όσο και θεσμικά. Ουδεμία απόφαση λήφθηκε από το Υπουργικό. Δεν μπορεί να αμφισβητηθεί αυτό.

12. Οι υπεύθυνοι αξιωματικοί στο ΜΑρί δεν ενημερώθηκαν για το περιεχόμενο. Τους ανατέθηκε μόνο η φρούρηση. Ούτε οι ναύτες, ούτε κανένας γνώριζαν πώς έπρεπε να αντιμετωπιστεί κάποιο πρόβλημα όπως πχ. η ανάφλεξη. Δεν έχουν ευθύνες οι υπεύθυνοι της Ναυτικής Βασης. Ακόμα και όταν έγινε η σύσκεψη λίγες μέρες πριν την έκρηξη οι υπεύθυνοι της Ναυτικής Βάσης είχαν αποκλειστεί. Δεν είχαν επαρκή γνώση. Ο πλοίαρχος, ο Λάμπρου, οι πυροσβέστες, τους χαρακτηρίζει ο αυθόρμητος ηρωισμός.

13. Τον Φεβρουάριο του 2011 έπρεπε να ληφθούν αποφάσεις. Αντί να δοθεί σαφής οδηγία για καταστροφή του στην σύσκεψη των δύο Υπουργών λήφθηκε απόφαση να γίνει χημική ανάλυση πυρίτιδας. Μέχρι τον Ιούλιο δεν έγινε όμως τίποτα. Η ανάλυση μπορούσε να γίνει στην Κύπρο αλλά δεν έγινε. Όταν στις 4/7/2011 εντοπίστηκε η πρώτη έκρηξη στο ένα εμπορευματοκιβώτιο έπρεπε να δοθεί εντολή για εκκένωση περιοχής. Δεν έγινε".

Ομιλία Τσίπρα στο Φεστιβάλ της Νεολαίας ΣΥΝ, από ecoleft.wordpress.com 03/10/2011

Τούτη την ώρα στη χώρα βρίσκεται η πρώτη γραμμή ενός παγκόσμιου πολέμου.

Αυτός είναι και ο λόγος που οι πάντες ασχολούνται μαζί μας.

Μόνο που ο πόλεμος αυτός δεν είναι πόλεμος ανάμεσα σε κράτη ή σε λαούς αλλά είναι ένας πόλεμος όπου από τη μια μεριά των χαρακωμάτων βρίσκεται το διεθνές χρηματιστηριακό κεφάλαιο και από την άλλοι οι λαοί ανεξαρτήτου εθνικότητας.

Από τη μια μεριά βρίσκονται οι τραπεζίτες και που την άλλοι οι εργαζόμενοι.

Και στη χώρα μας είναι η πρώτη γραμμή  του μετώπου και συνεπώς η έκβαση της μάχης στη χώρα μας, θα καθορίσει εν πολλοίς τις εξελίξεις σε όλη την Ευρώπη αλλά και στον κόσμο.

Είμαστε το παγκόσμιο πείραμα και ο λαός μας το πειραματόζωο σε ένα σύστημα που καταρρέει.

Η λαμπρή υπόσχεση που δόθηκε στις αρχές του 90, ότι  ο κόσμος θα πάει μπροστά, αν αφήσουμε ήσυχες τις αγορές να λεηλατήσουν κάθε κοινωνικό δικαίωμα, όχι μόνο αποδείχτηκε πλαστή, αλλά εγκληματικά επικίνδυνη.

Η κρίση ξέσπασε πρώτα στην Αμερική.

Ύστερα οι τράπεζες κατέρρευσαν.

Ύστερα τα κράτη ανέλαβαν τα χρέη των τραπεζών και κατέρρευσαν οι προϋπολογισμοί.

Η κεντρική επιλογή των ακριβών δανείων που διασώζουν χρεοκοπημένους τραπεζίτες και προγραμμάτων λιτότητας που διαλύουν τις κοινωνίες, απειλεί πλέον όχι μόνο να διαλύσει την κοινωνική συνοχή, αλλά και την ίδια τη συστημική ευστάθεια της παγκόσμιας οικονομίας.

Είναι βέβαιο ότι η παγκόσμια οικονομική  κρίση δεν μπορεί πια να αντιμετωπισθεί με την εύκολη συνταγή της λιτότητας.

Και ιδιαίτερα στην Ευρώπη, είναι βέβαιο ότι η κρίση δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με την υφιστάμενη αρχιτεκτονική του ευρώ και με απόπειρες κατευνασμού των αγορών μέσα από μνημόνια που διαλύουν τις κοινωνίες.

Και αυτός ο φαύλος κύκλος δεν σταματά και δεν πρόκειται να σταματήσει, όσο οι εφαρμοζόμενες πολιτικές δεν αντιμετωπίζουν τις θεμελιώδεις αιτίες της κρίσης:

Την υπερσυσώρρευση κεφαλαίου και πλούτου.

Τις μεγάλες κοινωνικές και περιφερειακές ανισότητες

Την ανεξέλεγκτη πια επικυριαρχία αυτού που σχεδόν απρόσωπα ονομάζουμε αγορές, δηλαδή των τραπεζών και του χρηματιστηριακού κεφαλαίου έναντι της πραγματικής οικονομίας και της παραγωγής αγαθών.

Και φυσικά την ολοένα και εντεινόμενη άδικη και άνιση διανομή του πλούτου.

Αυτή λοιπόν η κρίση δεν είναι ούτε πρόσκαιρη, ούτε εφήμερη.

Είναι κρίση συστημική, είναι κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού, σηματοδοτεί το τέλος μίας ολόκληρης εποχής, σηματοδοτεί το τέλος της εποχής της νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας.

Και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί χωρίς μεγάλες ανατροπές στους συσχετισμούς δύναμης, χωρίς ριζικές αλλαγές στη δομή της παγκόσμιας οικονομικής και κοινωνικής οργάνωσης.

Συνεπώς το πρόβλημα δεν είναι ότι ο κόσμος και οι κοινωνίες βρίσκονται μπροστά σε ένα απόλυτο αδιέξοδο και δεν υπάρχουν λύσεις.

Λύσεις υπάρχουν αλλά βρίσκονται έξω από το κυρίαρχο μοντέλο του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.

Αυτό το μοντέλο έχει φάει τα ψωμιά του, τώρα πια μόνο καταστροφή και βαρβαρότητα έχει να προσφέρει στους λαούς, γι΄ αυτό άλλωστε και το βλέπουμε να καταρρέει.

(...)

Απέναντι στην προσπάθεια κατατρομοκράτησης της κοινωνίας, και στις κραυγές για χρεωκοπία και κοινωνική καταστροφή, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταθέσει έγκαιρα την εναλλακτική του πρόταση.

Είναι μια πρόταση τεκμηριωμένη και ρεαλιστική.

Είναι όμως και κάτι παραπάνω.

Είναι η μοναδική διέξοδος που υπάρχει αυτή τη στιγμή για να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο της ύφεσης και ανοίξουμε ξανά την κοινωνική προοπτική.

Η πρόταση αυτή συνοψίζεται σε πέντε άξονες.

Άξονας πρώτος: Η οριστική απαλλαγή από τα Μνημόνια και από τον φαύλο κύκλο της ύφεσης.

Άξονας Δεύτερος: Η επιθετική αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Δηλαδή αυτό που η σημερινή κυβέρνηση αρνείται να κάνει, και το πληρώνει ολόκληρη η κοινωνία.

Άξονας Τρίτος: Η άμεση κοινωνικοποίηση του τραπεζικού τομέα, ο οποίος σήμερα χρηματοδοτείται και ενισχύεται από το κοινωνικό σύνολο.

Με τα πλεονεκτήματα που μας δίνουν οι τρεις πρώτοι άξονες, μπορεί να λειτουργήσει ο τέταρτος. Η εναλλακτική στρατηγική για την ανάπτυξη. Με επίκεντρο τις κοινωνικές ανάγκες και όχι τις διαθέσεις και τις κερδοσκοπικές προτεραιότητες του κεφαλαίου. Με ανασυγκρότηση των παραγωγικών κλάδων, επένδυση στην σταθερή και μόνιμη απασχόληση,  ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας. Αλλά το σημαντικό: όλα αυτά ενταγμένα σε μια ολοκληρωμένη επεξεργασία εναλλακτικής αναπτυξιακής στρατηγικής, με βάση τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας μας.

Τελευταίος άξονας αλλά εξαιρετικά καθοριστικός: Η οικοδόμηση μιας ασπίδας προστασίας των πιο αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων. Η προοδευτική αναδιανομή του πλούτου, η διασφάλιση των δημόσιων αγαθών και η διεύρυνση του κοινωνικού κράτους.

Υπάρχει λύση.

Δεν ξεχνάμε ότι η πάλη για ένα εναλλακτικό σχέδιο δεν εξαντλείται στα εθνικά πλαίσια.

Είναι πάλη για την ανατροπή της σημερινής νεοφιλελεύθερης αρχιτεκτονικής του ευρώ.

Είναι πάλη για την αλλαγή των συσχετισμών σε ολόκληρη την Ευρώπη.

 Είναι πάλη για την χειραφέτηση της Ευρώπης από το κεφάλαιο και τους κερδοσκόπους.

Είναι πάλη για μια νέα, δημοκρατική και κοινωνική Ευρώπη.

Και επομένως είναι πάλη που πρέπει να την δώσουμε χέρι χέρι με τους υπόλοιπους ευρωπαίους εργαζόμενους. Στην Πορτογαλία. Στην Ιρλανδία,. Στην Ισπανία και την Ιταλία. Στη Γαλλία και τη Γερμανία. Μαζί με τα αδελφά κόμματα του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Παντού.

Η δύναμή μας είναι στην ενότητα και την αλληλεγγύη. Όχι στον απομονωτισμό και την περιχαράκωση.

Μεσογαίας Νικόλαος: «Δεν αντέχουμε άλλα μέτρα. Ως εδώ». Ο Ιεράρχης κάνει λόγο για πολιτικές αποφάσεις που «έχουν τραυματίσει το ηθικό και την αξιοπρέπειά μας», Το Βήμα, 3/10/2011.

"Σε άλλο σημείο της εγκυκλίου του ο μητροπολίτης επισημαίνει: «Είναι αυτονόητο ότι δεν αντέχουμε άλλο. Δεν είναι υπερβολή αυτό. Πρέπει, όμως, να το πούμε. Να το φωνάξουμε στα αυτιά των αρμοδίων: "Ως εδώ! Δεν μπορούμε άλλο. Βρέστε άλλες λύσεις. Ίσως πιο δύσκολες, αλλά πιο αποδοτικές, πιο έξυπνες και σίγουρα πιο ανθρώπινες. Αν δεν μπορείτε, ομολογήστε την αδυναμία σας". Δεν είναι ντροπή να μην μπορεί κανείς. Είναι, όμως, απαράδεκτο να επιμένει στην ευθύνη της γενικευμένης καταστροφής μας. Μας φτιάξατε ένα κράτος που προσφέρει στον λαό πολύ λιγότερα από όσα του απαιτεί». Ιδιαίτερα μάλιστα σημειώνει: «Ήρθε η ώρα που πρέπει ο λαός να δείξει το διαμέτρημα της δύναμής του, να κάνει γνωστά τα όριά του. Ήρθε η ώρα όλοι μαζί να πάρουμε στα χέρια μας τις τύχες μας. Καιρός πλέον να ξεσηκωθούμε. Τα πάντα πρέπει να αλλάξουν. Και επειδή δεν θα τα αλλάξουν κάποιοι άλλοι, πρέπει να μπούμε στο παιχνίδι όλοι»".

Ποιός κερδίζει από την ελληνική κρίση, posted by Herr K, 30/9/2011.

"Η Γερμανία κερδίζει πάντως αρκετά, σύμφωνα με τη Γερμανική Συνομοσπονδία Συνδικάτων:

- O,2 δις ευρώ τόκους από τα δάνεια βάσει του μνημονίου (αφορά φυσικά τους τόκους μόνο του γερμανικού μεριδίου του δανείου)

- 18 δις ευρώ οικονομία τον τελευταίο 1,5 χρόνο διότι, λόγω της ελληνικής κυρίως κρίσης, αυξάνεται η ζήτηση για γερμανικά ομόλογα άρα πέφτει το επιτόκιό τους.

Αυτά χωρίς να συνυπολογίζουμε τα κέρδη από την αγορά (ξεπούλημα) της ελληνικής δημόσιας περιουσίας ή τα μελλοντικά κέρδη από τις ειδικές οικονομικές ζώνες που επιθυμεί η Γερμανία σε ελληνικό έδαφος ή τα κέρδη από την πράσινη ανάπτυξη ή τα κέρδη από τη χρήση της Ελλάδας ως ορμητήριο για τις αγορές της Ανατολικής Μεσογείου".

O προϋπολογισμός της παταγώδους αποτυχίας, από sofokleous10.gr 03/10/2011

Ας δούμε μία – μία τις αποτυχίες του:

Πρώτη και μεγαλύτερη αποτυχία η αδυναμία της κυβέρνησης να πιάσει το στόχο του ελλείμματος για το 2011. Για το τρέχον έτος προβλεπόταν έλλειμμα 17,1 δισ. ευρώ (7,8% του ΑΕΠ), το οποίο τελικά θα διαμορφωθεί σε 18,69 δισ. ευρώ (8,5% του ΑΕΠ). Για να καλύψει το φιάσκο της η κυβέρνηση επιστράτευσε τη δημιουργική λογιστική κι έτσι, όπως ακριβώς οι μετεξεταστέοι που ...πάνε για τον Σεπτέμβρη, ο Ευ. Βενιζέλος δήλωσε ότι οι δημοσιονομικοί στόχοι του 2011 θα κριθούν μαζί με αυτούς του 2012, θα αντιμετωπιστεί δηλαδή ενιαία η διετία. Στο τέλος της οποίας κατά τον αντιπρόεδρο, άγνωστο πως, θα εμφανιστεί πλεόνασμα. Η πρώτη αποτυχία λοιπόν είναι πως «ξέφυγε» το έλλειμμα.

Η δεύτερη αποτυχία είναι πως «ξέφυγε» και η πρόβλεψη για την εξέλιξη του ΑΕΠ. Για φέτος πρόβλεπαν μείωση του ΑΕΠ της τάξης του -3,8% (πρόβλεψη Ιουνίου) και η ύφεση θα φτάσει το -5,5%. Για το δε 2012 ενώ υπολόγιζαν επιστροφή στους θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, έστω και της τάξης του 0,6%, τελικά θα καταγραφεί ύφεση της τάξης του -2,5%. Ως αποτέλεσμα η, επίσημη πάντα, ανεργία από 15,2% φέτος θα φτάσει στο 16,4% το 2012. Η ανατροπή που σημειώθηκε στους ρυθμούς μεγέθυνσης, έχει όμως και συγκεκριμένα αποτελέσματα, τα οποία η κυβέρνηση μπορεί να μην τα ανέφερε καν, δεν συνέβη το ίδιο όμως και με τους Γερμανούς. Έγραφε έτσι η ηλεκτρονική έκδοση του γερμανικού περιοδικού Der Spiegel λίγες ώρες μετά τις δηλώσεις του Ευ. Βενιζέλου: «Τα νέα νούμερα είναι ιδιαίτερα δυσοίωνα δεδομένου ότι οι ηγέτες της ΕΕ όταν συμφώνησαν τον Ιούλη σε ένα δεύτερο πακέτο διάσωσης για την Ελλάδα, υπέθεταν ένα ποσοστό μεγέθυνσης της τάξης του 0,6%. Με την ύφεση τώρα να συνεχίζεται για τουλάχιστον ένα χρόνο ακόμη, η χώρα θα χρειαστεί πιθανότατα σημαντικά μεγαλύτερη χρηματοδότηση»... Οι τίτλοι δε του άρθρου ήταν: «Κακά νέα από την Αθήνα, Τα στοιχεία του ελληνικού προϋπολογισμού περιπλέκουν τις προσπάθειες διάσωσης». Καμιά σχέση δηλαδή με το κλίμα εφησυχασμού που καλλιέργησε η κυβέρνηση.

Η τρίτη και πιο κραυγαλέα αποτυχία σχετίζεται με τις προβλέψεις για φορολογικά έσοδα. Την ίδια στιγμή που οι έμμεσοι φόροι θα κινηθούν στα ίδια επίπεδα με φέτος (παρά την γενναία αύξηση των συντελεστών του ΦΠΑ) και ο φόρος εισοδήματος νομικών προσώπων το 2012 σε σχέση με φέτος θα μειωθεί κατά 22%, ο φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων θα αυξηθεί κατά 27,5%. Στην πραγματικότητα δηλαδή το μόνο φορολογικό έσοδο το οποίο θα αυξηθεί θα είναι οι φόροι που πληρώνουν τα φυσικά πρόσωπα, που σαν ψάρια πιασμένα στα δίχτυα της εφορίας, αδυνατούν να ξεφύγουν, υπομένοντας την μια αυθαίρετη επιβάρυνση μετά την άλλη. Αξίζει ωστόσο να ειπωθεί πως ούτε κι αυτά τα έσοδα πρόκειται να πιαστούν λόγω του ότι η φοροδοτική ικανότητα των πολιτών έχει αγγίξει το κόκκινο κι επίσης λόγω της απήχησης που συναντά το κίνημα «δεν πληρώνω» από τη στιγμή που επεκτάθηκε και στην εφορία.

Η τέταρτη και κορυφαία αποτυχία αφορά την εξέλιξη του δημόσιου χρέους και των χρημάτων που θα πληρωθούν για τόκους. Τη στιγμή που το κονδύλι των αποδοχών και συντάξεων θα μειωθεί κατά 5,8% (φθάνοντας τα 20,47 δισ. ευρώ μετά τις δεκάδες χιλιάδες απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων) και το κονδύλι της ασφάλισης, περίθαλψης και κοινωνικής προστασίας θα μειωθεί κατά 9% τα χρήματα που θα δοθούν για τόκους θα αυξηθούν κατά 9,8%, όπως φαίνεται και στον πίνακα που παραθέτουμε! Οι μόνοι δηλαδή που θα χαρούν από τον προϋπολογισμό θα είναι οι τοκιστές. Στους πιστωτές θα κατευθυνθεί το 8,3% του προϋπολογισμού, σηματοδοτώντας μια πρωτοφανή για πρόσφατα χρονικά μεταβίβαση πλούτου από την κοινωνία στην λεγόμενη «αργόσχολη τάξη».

Wall Street protesters hope to plant seeds of a national cause, The Washington Post, 4/10/2011.

"Brought together by outlets such as Twitter and Facebook, participants hope the New York protests can plant the seeds of a permanent national movement. The site www. occupytogether.org serves as a clearinghouse for information on the movement and includes a list of events around the country.  The primary theme is that corporate capitalists, backed by corrupt politicians, have tipped the balance of the economic system too far in favor of the powerful, thus condemning the regular guy to a sea of debt and little opportunity. As one sign put it: “The loan shark ate my world.” “The American dream is dead or dying,” said Max Richmond, 26, a New York City-based carpenter from Millerton, N.Y. “Four or five weeks ago, I was just another apathetic, defeatist member of my generation. Being here, I’m not. We were all just waiting for something like this to happen.”".

Stony Places:

(My Wall in Snow, Chilmark, Massachusetts, 15 February 2003)