Τρίτη 09/08/2011

User Rating: / 0
PoorBest 

(Πάει κι ο τουρισμός του Λονδίνου...)

London riots: the third night – live coverage, The Guardian 08/08/2011

London riots, BBC Live report

Joseph Stiglitz: Η βλακεία είναι μεταδοτική, από euro2day.gr 09/08/2011

(...)

Όμως, οι ηγέτες της Ευρώπης, την ώρα όπου υπόσχονταν πως έρχεται βοήθεια, σκλήρυναν ακόμα περισσότερο τη στάση τους σε ό,τι αφορά την περικοπή δαπανών σε χώρες που δεν περνάνε κρίση. Η συνεπαγόμενη λιτότητα θα υπονομεύσει την ανάπτυξη της Ευρώπης και ως εκ τούτου και των περισσότερων οικονομιών που βρίσκονται σε δυσπραγία. Σε τελική ανάλυση, τίποτα δεν θα βοηθούσε περισσότερο την Ελλάδα από μια ισχυρή ανάπτυξη των εμπορικών εταίρων της. Και η ισχνή ανάπτυξη θα πλήξει τα φορολογικά έσοδα, υπονομεύοντας τον αναγγελθέντα στόχο της δημοσιονομικής προσαρμογής". 

Επίσης, σημειώνει: "Οι συζητήσεις που γίνονταν πριν από την κρίση έδειξαν πόσο λίγα είχαν γίνει για να διορθωθούν τα οικονομικά θεμελιώδη. Η σφοδρή αντίθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας σε αυτό που είναι ζωτικής σημασίας για όλες τις καπιταλιστικές οικονομίες -δηλαδή στην αναδιάρθρωση του χρέους των αφερέγγυων χωρών- αποτελεί απόδειξη ότι το δυτικό τραπεζικό σύστημα παραμένει εύθραυστο. 

Η ΕΚΤ ισχυριζόταν πως οι φορολογούμενοι θα πρέπει να πληρώσουν ολόκληρο τον λογαριασμό για το ελληνικό χρέος, φοβούμενη πως οποιαδήποτε εμπλοκή του ιδιωτικού τομέα (PSI) θα πυροδοτούσε ένα πιστωτικό γεγονός, που θα εξανάγκαζε να γίνουν τεράστιες πληρωμές σε CDSs, πυροδοτώντας ενδεχομένως μεγαλύτερες οικονομικές αναταραχές. 

Όμως, αν αυτός είναι ένας υπαρκτός φόβος για την ΕΚΤ -αν δηλαδή δεν είναι απλώς μια αντίδραση εκ μέρους των ιδιωτών πιστωτών-, σίγουρα θα έπρεπε να απαιτήσει από τις τράπεζες να έχουν περισσότερα κεφάλαια. Παρομοίως, η ΕΚΤ θα έπρεπε να έχει αποκλείσει τις τράπεζες από την αγορά των CDSs, όπου στην ουσία έγιναν όμηροι των αποφάσεων των οίκων αξιολόγησης για το τι είναι πιστωτικό γεγονός. Πράγματι, ένα θετικό επίτευγμα των Ευρωπαίων ηγετών στην πρόσφατη σύνοδο στις Βρυξέλλες ήταν ότι ξεκίνησε η διαδικασία για χαλιναγώγηση τόσο της ΕΚΤ όσο και της δύναμης των αμερικανικών οίκων αξιολόγησης. 

Η πιο περίεργη πτυχή της θέσης της ΕΚΤ ήταν η απειλή της να μη δεχτεί ως εχέγγυα αναδιαρθρωμένα κρατικά ομόλογα εάν οι οίκοι αξιολόγησης αποφάσισαν πως η αναδιάρθρωση αυτή θα πρέπει να κατηγοριοποιηθεί ως πιστωτικό γεγονός. Το νόημα της αναδιάρθρωσης ήταν να απαλλαγεί η χώρα από ένα μέρος του χρέους και το υπόλοιπο να γίνει διαχειρίσιμο. Αν τα ομόλογα γίνονταν αποδεκτά ως εχέγγυα πριν από την αναδιάρθρωση, σίγουρα θα ήταν πιο ασφαλή ύστερα από αυτήν και ως εκ τούτου το ίδιο αποδεκτά. 

Αυτό το επεισόδιο μας υπενθυμίζει ότι οι κεντρικές τράπεζες είναι πολιτικοί θεσμοί, με πολιτική ατζέντα, και οι ανεξάρτητες κεντρικές τράπεζες τείνουν να αλώνονται από τις τράπεζες που υποτίθεται ότι ρυθμίζουν - ελέγχουν". 

Ο κ. Stiglitz υποστηρίζει: "Τα πράγματα δεν είναι πολύ καλύτερα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Εκεί, η άκρα Δεξιά απείλησε να κλείσει την αμερικανική κυβέρνηση, επιβεβαιώνοντας αυτό που λέει η θεωρία των παιγνίων: όταν αυτοί που είναι παράλογα προσηλωμένοι στην καταστροφή δεν πάρουν αυτό που θέλουν και έρθουν αντιμέτωποι με τα λογικά άτομα οι πρώτοι θα υπερισχύσουν. 

Ως αποτέλεσμα, ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα συναίνεσε σε μια μη ισορροπημένη στρατηγική μείωσης του χρέους, χωρίς αυξήσεις στους φόρους -ούτε για τους εκατομμυριούχους, που τα έχουν πάει τόσο καλά τις τελευταίες δύο δεκαετίες-, και χωρίς εξάλειψη των φοροαπαλλαγών των πετρελαϊκών εταιριών, οι οποίες υπονομεύουν την οικονομική αποδοτικότητα και συνεισφέρουν στην υποβάθμιση του περιβάλλοντος. 

Οι αισιόδοξοι ισχυρίζονται ότι η βραχυπρόθεσμη μακροοικονομική επίπτωση της συμφωνίας για αύξηση του ορίου χρέους των ΗΠΑ και αποτροπής της χρεοκοπίας θα είναι περιορισμένη - χοντρικά, στα 25 δισ. δολάρια σε περικοπές δαπανών τα επόμενα χρόνια. Όμως, η περικοπή στον μισθολογικό φόρο (που είχε βάλει πάνω από 100 δισ. δολάρια στις τσέπες των απλών Αμερικανών) δεν ανανεώθηκε και σίγουρα οι επιχειρήσεις, περιμένοντας ότι μελλοντικά θα υπάρξουν υφεσιακές επιπτώσεις, θα είναι ακόμα πιο απρόθυμες να δανείσουν. 

Το τέλος των κινήτρων είναι από μόνο του υφεσιακό. Και με τις τιμές των κατοικιών να συνεχίζουν να υποχωρούν, τον ρυθμό ανάπτυξης του ΑΕΠ να επιβραδύνεται και την ανεργία να παραμένει πεισματικά σε υψηλά επίπεδα (ένας στους έξι Αμερικανούς που θα ήθελε να έχει μία δουλειά με πλήρες ωράριο εξακολουθεί να μην τη βρίσκει), αυτό που απαιτείται είναι περισσότερα κίνητρα και όχι λιτότητα - και για χάρη του εξορθολογισμού του προϋπολογισμού. 

Ο μοναδικός σημαντικότερος παράγοντας για την αύξηση των ελλειμμάτων είναι τα ισχνά φορολογικά έσοδα, εξαιτίας των φτωχών οικονομικών επιδόσεων. Ο μοναδικός καλύτερος τρόπος για να λυθεί αυτό θα ήταν να ξαναρχίσουν να δουλεύουν οι Αμερικανοί. Η πρόσφατη συμφωνία για το χρέος είναι κίνηση προς τη λάθος κατεύθυνση". 

Σύμφωνα με τον κ. Joseph Stiglitz, "υπάρχουν πολλές ανησυχίες για μετάδοση της οικονομικής κρίσης μεταξύ της Ευρώπης και της Αμερικής. Σε τελική ανάλυση, η οικονομική κακοδιαχείριση των ΗΠΑ έπαιξε σημαντικό ρόλο στα προβλήματα της Ευρώπης και η οικονομική αναταραχή στην Ευρώπη δεν θα ήταν και τόσο καλή για τις ΗΠΑ - ιδιαίτερα, δεδομένων του εύθραυστου αμερικανικού τραπεζικού συστήματος και του ρόλου που συνεχίζει να παίζει στην αδιαφανή αγορά των CDSs. 

Το πραγματικό πρόβλημα, όμως, προέρχεται από μία άλλου είδους μετάδοση: οι κακές ιδέες διακινούνται εύκολα διασυνοριακά και οι οικονομικές αντιλήψεις που κινούνται σε λάθος κατεύθυνση και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού απλώς ενισχύουν η μία την άλλη. Το ίδιο θα ισχύσει και για το τέλμα που θα φέρουν αυτές οι πολιτικές".

Αυγουστιάτικη παρα-ζάλη, του Μπάμπη Μιχάλη, Ελευθεροτυπία 09/08/2011

Νευρικός κλονισμός στις αγορές, «παράπλευρη απώλεια» η Ελλάδα, της Σοφίας Βούλτεψη, elzoni.gr 09/08/2011

Εκτός ελέγχου κινδυνεύει να οδηγηθεί η παγκόσμια οικονομία, με τον πλανήτη να βρίσκεται ουσιαστικά σε κατάσταση κραχ και την ΕΕ να επιμένει στις ιδεοληψίες της, είτε αποφασίζοντας δειλές και καθυστερημένες κινήσεις, είτε επιμένοντας σε δηλώσεις που επιτείνουν την αναστάτωση στις αγορές.

Οι τελευταίες, παρέμειναν σε κατάσταση νευρικού κλονισμού, παρά την απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να προχωρήσει στην αγορά ομολόγων, προκειμένου να ανασχεθεί η διεύρυνση της κρίσης χρέους στην ευρωζώνη. 

Το ελληνικό χρηματιστήριο βρέθηκε κάτω από τις χίλιες μονάδες, μέσα σε ένα γενικά αρνητικό κλίμα, ενώ η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς αποφάσισε την απαγόρευση των ανοικτών πωλήσεων (short selling) για τους δύο προσεχείς μήνες. 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες φταρνίστηκαν και ο ήδη καταπονημένος οργανισμός της ΕΕ έπαθε πνευμονία, ενώ τα πράγματα δείχνουν ότι θα επιδεινωθούν, λόγω της αναμενόμενης νέας υποβάθμισης της αμερικανικής οικονομίας, στα τέλη Αυγούστου, αυτή τη φορά από τον οίκο Fitch.

Η κατάσταση κρίνεται δραματική, παρά τις επανειλημμένες δεσμεύσεις τόσο των υπουργών Οικονομικών και των κεντρικών τραπεζιτών του G7 να λάβουν όλα τα αναγκαία μέτρα, αλλά και παρά το έκτακτο ανακοινωθέν με ανάλογο περιεχόμενο που εξέδωσαν οι υπουργοί των Οικονομικών του G20.

Κάθε άλλο παρά τυχαία, ο Αμερικανός Πρόεδρος Ομπάμα απηύθυνε διάγγελμα σε χρόνο κατά τον οποίο τα χρηματιστήρια ήσαν χθες ανοιχτά, αλλά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, το Βερολίνο εμφανιζόταν και πάλι απρόθυμο να συμβάλει σε αποφάσεις που θα μπορούσαν να ηρεμήσουν τις αγορές. 

Εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης δήλωνε πως η Γερμανία δεν θεωρεί ότι χρειάζεται ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) και πως θα πρέπει να «παραμείνει ως έχει» - παρά το γεγονός ότι σε περίπτωση που θα χρειαστεί βοήθεια και η Ιταλία, δεν θα φτάσει ούτε για ζήτω!

Παρ’ όλα αυτά – και παρά τις εκκλήσεις των Ευρωπαίων αξιωματούχων – ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Φίλιπ Ρέσλερ περιορίστηκε να πει πως οι αποφάσεις της 21ης Ιουλίου είναι αρκετές – τη στιγμή που θεωρούνται ξεπερασμένες από όλους! 

Ο κ. Ρέσλερ, την ώρα που ο κόσμος καιγόταν, μίλησε πάλι για ανάγκη ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας – δηλαδή για το μέλλον και όχι για το καυτό παρόν.

Σε συνέντευξή του στο περιοδικό Focus, ο Ρέσλερ μίλησε για την βοήθεια που προσφέρεται στην Ελλάδα με σκοπό τη «συρρίκνωση της γραφειοκρατίας και την βελτίωση των φορολογικών ελέγχων. Γερμανικές εταιρείες, που δραστηριοποιούνται στον τομέα ηλιακής ενέργειας, είναι, επίσης, πρόθυμες να πραγματοποιήσουν επενδύσεις στην Ελλάδα».

Κατόπιν τούτου, οι καθημερινές τηλεφωνικές επικοινωνίες του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου με τους Ευρωπαίους αξιωματούχους, όπως ο Πρόεδρος της Κομισιόν και ο Πρόεδρος του Eurogroup, Μπαρόζο και Γιουνκέρ, σίγουρα δεν είναι δυνατόν να φέρουν οποιοδήποτε αποτέλεσμα.

Μέσα στον γενικό πανικό, η Ελλάδα δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί «παράπλευρη απώλεια»… 

Σε 95.000 βαθιές τσέπες μπαίνει το 25% του παγκόσμιου πλούτου!, vgaloupis.blogspot.com, 26/06/2011 (Αποσπάσματα από το βιβλίο του Francois Morin, Ένας κόσμος χωρίς τη Wall Street Εκδόσεις Μεταίχμιο)

«Από στοιχεία που δημοσιεύθηκαν το 2008 σχετικά με τον παγκόσμιο πλούτο και την κατανομή του, φαίνεται ότι μόνο 95.000 άτομα κατέχουν περιουσία 13.000 δις δολαρίων (13.1 τετραδολαρίων!). Περισσότερο, δηλαδή, από το 1/4^ο όλου του πλούτου που παράχθηκε στον κόσμο το 2008!
… Βρισκόμαστε, λοιπόν, μπροστά σε μια κάστα προνομιούχων που οικειοποιείται το μεγαλύτερο μέρος των πόρων της ανθρωπότητας, η οποία αριθμεί 6.7 δις άτομα. Την κάστα αυτή θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε «νέα αριστοκρατία», που λίγο τη νοιάζει η δικαιότερη κατανομή του πλούτου…
… Διότι στην άλλη άκρη της κλίμακας, στις χώρες του Νότου, εκατοντάδες εκατομμύρια άντρες και γυναίκες αντιμετωπίζουν τις χειρότερες συνθήκες διαβίωσης. Στις χώρες του Βορρά εγκαθίσταται η φτώχεια και όλο και διευρύνεται η προσωρινότητα στην εργασία».
Κοινωνική
Και συνεχίζει: «… Η σημερινή κρίση, λοιπόν, είναι αποκαλυπτική της μεγάλης ανισορροπίας, η οποία θέτει σε αμφισβήτηση τις ίδιες τις βάσεις του οικονομικού συστήματος που έχουμε σήμερα.
… Οταν 1.4 δις άνθρωποι ζούνε κάτω από το όριο της φτώχειας και ο αριθμός τους όλο και αυξάνεται, όταν κάθε 24 ώρες δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν από την πείνα, όταν εξαφανίζονται μέρα με τη μέρα εθνότητες, μοντέλα ζωής, κουλτούρες και κινδυνεύει η παγκόσμια κληρονομιά, όταν το κλίμα χειροτερεύει κι όταν αναρωτιέται κανείς αν αξίζει να ζει στη Νέα Ορλεάνη ή, στην παραλία των ωκεανών, η κρίση δεν είναι μόνο χρηματοπιστωτική, είναι μια βαθύτατα κοινωνική κρίση».
Ο κατάλογος των θυμάτων
«… Οι επιπτώσεις της τελευταίας κρίσης είναι αισθητές πέρα από τα σύνορα όπου γεννιέται: Ανεργία, ακρίβεια, αποκλεισμός των φτωχών, ευπάθεια των μεσαίων τάξεων, ενώ ο κατάλογος με τα θύματα όλο και μακραίνει. Τέλος, τι λόγο έχουν τα ιδιωτικά κεφάλαια, που επιδιώκουν τη χρηματοοικονομική αποδοτικότητα, να ανταποκριθούν στις ανάγκες εκείνων των οποίων η αγοραστική δύναμη είναι περιορισμένη ή, μηδενική;».
Ανάγκες

«… Καθώς πολλοί δεν είναι σε θέση να παράγουν προστιθέμενη αξία κι έχουν μόνο περιορισμένη δυνατότητα κατανάλωσης, δεν αποτελούν πλέον παρά ένα άχρηστο πλήθος, με το οποίο ας ασχοληθεί η κοινωνική πρόνοια. Για άλλη μια φορά μπορούμε να πούμε ότι η συσσώρευση πλούτου αφήνει σε δεύτερη μοίρα τις ανάγκες των ανθρώπων».

«Δεν μπορούν να δώσουν λύσεις οι κυβερνήσεις»
«… Ωστόσο, η παντοδυναμία του παγκοσμιοποιημένου σήμερα χρηματοοικονομικού κλάδου δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο την κατάσταση, καθώς πρέπει το κέρδος να είναι μεγαλύτερο και ταχύτερο.
… Υπό την πίεση του χρηματοοικονομικού κλάδου, οι πολυεθνικές εταιρείες γνωρίζουν ότι για να πετύχουν την αποδοτικότητα που περιμένουν από εκείνες, χρειάζονται ένα πεδίο δράσης ελεύθερο από κάθε εμπόδιο.
… Ο δρόμος του υπερκέρδους περνά υποχρεωτικά από τις ελεύθερες συναλλαγές σε όλες τις μορφές τους. Με άλλα λόγια, ελεύθερες συναλλαγές για τις επιχειρήσεις αυτές σημαίνει να έχουν τη δυνατότητα να εγκαθίστανται οπουδήποτε στον πλανήτη, να παράγουν ό,τι θέλουν, ορισμένες φορές κάτω από πολύ κακές συνθήκες, και να πουλούν αυτή την παραγωγή χωρίς περιορισμούς.

… Μπροστά στα παγκόσμια διακυβεύματα της κρίσης, οι κυβερνήσεις δεν φαίνεται να μπορούν να ανταποκριθούν, καθώς δεν είναι σε θέση να δώσουν τις λύσεις που αρμόζουν».
Ο αγώνας
… «Η αντιμετώπιση σε εθνικό μόνο επίπεδο των παγκόσμιων αυτών προβλημάτων μοιάζει φαιδρή. Επιπλέον, κατά τον αγώνα ισχύος που ξεκίνησε ανάμεσα στις διεθνείς αγορές από τη μια, και στα κράτη από την άλλη, η πλάστιγγα γέρνει προς το τραπεζικό ολιγοπώλιο, η ισχύς του οποίου, όπως είδαμε, αυξήθηκε σημαντικά τα τελευταία χρόνια».
Καταστροφική
«Κατά τη διάρκεια της τωρινής κρίσης, το σημαντικό κατόρθωμα που πέτυχε το τραπεζικό ολιγοπώλιο δείχνει και την υπεροχή των διεθνών αγορών απέναντι στις κυβερνήσεις: Το ιδιωτικό χρέος των τραπεζών, που συνδέεται με την κρίση των subprimes, μετατράπηκε σε δημόσιο χρέος, περιορίζοντας στο ελάχιστο τα περιθώρια των κινήσεων των κυβερνήσεων.
… Το ωστικό κύμα που δημιουργήθηκε από την κρίση αποκτά εδώ μια επιπλέον διάσταση: Η πολιτική κονιορτοποιείται, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο στο τραπεζικό ολιγοπώλιο να διατηρήσει – ακόμα και να ενισχύσει – τις θέσεις του στην καρδιά ενός παγκοσμιοποιημένου χρηματοοικονομικού συστήματος.
… Η πιο καταστροφική, όμως, συνέπεια για τα κράτη είναι, φυσικά, το σημαντικό ύψος εξυπηρέτησης του χρέους, πραγματικός φόρος υποτέλειας που πρέπει να πληρώνουν στον χρηματοοικονομικό κλάδο και στις μεγάλες τράπεζες ειδικότερα! Ο φόρος αυτός είναι η αιτία των προϋπολογισμών λιτότητας που τέθηκαν σε εφαρμογή παντού στον κόσμο».

The effectiveness of Keynes-Tobin transaction taxes when heterogeneous agents can trade in different markets: A behavioral finance approach, Frank H. Westerhoff, Computing in Economics and Finance 2004

According to classical theory, asset prices properly reflect their fundamentals since arbitrageurs quickly counter mispricings. Keynes (1936) doubted this hypothesis and provided a quite contrasting view of financial markets. He argued, for instance, that many persons lack the capability to compute fundamentals correctly. Instead, they are subject to waves of optimistic and pessimistic sentiment. Prices may thus change violently as the result of a sudden shift of opinion. In addition, day-to-day changes in fundamentals may have an excessive impact on prices. Incentives to correct the vagaries of “ignorant” investors are limited. On the contrary, most “expert” investors are concerned with outwitting the crowd. What matters is not what an investment is really worth but what the crowd thinks how the crowd will evaluate it. Such behavior may not be unreasonable: Investment funds are often managed by committees who desire quick profits. Furthermore, investors who ignore shortterm fluctuations also need greater resources for safety.

Keynes concluded that pure laissez-faire capitalism does not fulfill its social purpose. The influence of speculation is so enormous that new investments are not directed into the most profitable channels in terms of future yields. The introduction of a transaction tax might prove the most serviceable reform available, mitigating the predominance of destabilizing short-term speculation over stabilizing long-term investment. Keynes’ suggestion obtained new momentum when Tobin (1978) proposed the imposition of a uniform tax of around 1 percent on all currency transactions in order to placate foreign exchange dynamics.Nowadays, a levy of between 0.05 and 0.5 percent is discussed (for surveys see, e.g.Eichengreen et al. 1995, Haq et al. 1996, Frankel 1996, Spahn 2002). Even such small tax rates still have a strong impact on high-frequency trading. For example, if the tax rate is 0.05 percent, then a person who goes in and out of the market once a day accumulates an annual tax burden of about 43 percent. Long-term investors are, of course, less strongly penalized.

του Γιάννη Καλαϊτζή, Ελευθεροτυπία

Γιατί οι αγορές πυροβολούν την Ευρώπη, του Ηλία Καραβόλια, elzoni.gr 09/08/2011

Από τον  Ιούνιο του 2010 μέχρι  τον Ιούνιο του 2011, το κόστος δανεισμού στην διατρεπεζική αγορά (Libor/Euribor) ανέβηκε στο 1,43 %, από 0,7 %, δηλαδή διπλασιάστηκε σε έναν χρόνο. Εάν φθάσει το 1,95 %, αυτό σημαίνει ότι μεγάλες επενδυτικές τράπεζες και hedge funds στις ΗΠΑ που έχουν σήμερα «ανοιχτό» δανεισμό  στην διατραπεζική αγορά, σχεδόν 10πλασιο του ενεργητικού τους (στοιχεία από Business Bloomberg Wire Newsletter, 07/2011), απειλούνται με άμεση κατάρρευση (βλ. J.Schoen / K. Amadeo , MSNBC, 17/07/2011). 

Είναι χαρακτηριστικό ότι η μόχλευση στα περίφημα CDS ομολόγων (ασφάλιστρα κινδύνου) είναι σήμερα πολύ μικρή (3 με 4 φορές τα ενεργητικά θέσεων)  σε σχέση με την υπερδανεισμένη κατάσταση που επικρατεί στην διατραπεζική αγορά. 

Κοινώς, το cash που σήκωσαν τα τελευταία χρόνια οι μεγάλες επενδυτικές και τα ισχυρά hedge funds, είναι δυσανάλογο του ενεργητικού τους, το οποίο ενεργητικό, φρόντισαν να ενισχύσουν με δυσθεώρητα κέρδη από παράγωγα, αξίας το 2010, 20 φορές μεγαλύτερη από το ΑΕΠ της Γερμανίας και 4 φορές από το ΑΕΠ των ΗΠΑ (βλ. Financial Times, 4/12/2010). 

Αυτό εξηγεί και το ενδιαφέρον των εκδοτών παραγώγων για την αποφυγή χρεοκοπιών, όχι μόνο κρατών, στην αγορά CDS: Θέλουν  να αποφύγουν την μεγάλη ζημιά της υπερέκθεσής τους σε ανοιχτό βραχυχρόνιο δανεισμό στην διατραπεζική αγορά. 

Να μην ξεχνάμε ότι η μηχανική των αγορών και κυρίως των δανειακών αγορών, διαφέρει πολύ όταν το παιχνίδι παίζεται μεταξύ των τραπεζών. 

Εδώ ακριβώς φαίνεται ότι επικρατεί ο νόμος του ισχυρού:  Τα επενδυτικά μεγαθήρια μάζεψαν την ρευστότητα από μεσαίες και μικρές τράπεζες, ώστε να καλύψουν θέσεις από τις υπερμοχλεύσεις που είχαν κάνει σε αγορές παραγώγων, κυρίως στην αμερικανική αγορά στεγαστικών δανείων - αιτία της κρίσης του 2008 – αλλά και σε άλλα προιόντα που είχαν τρελαθεί στις αποδόσεις την τελευταία τριετία (όπως χρυσός, εμπορεύματα). 

Αν ανατρέξει κανείς στην αρχιτεκτονική της διαχείρισης κινδύνου, όπως αυτή πήρε σάρκα και οστά τα τελευταία 10-15 χρόνια, θα ανακαλύψει μια σειρά από  «αλγόριθμους» απόκρυψης μελλοντικών στοιχημάτων και πιθανών ζημιών. 

Αυτοί οι αλγόριθμοι, δεν βγάζουν πλέον αληθινά νούμερα  στους ισολογισμούς των μεγάλων χρηματοπιστωτικών οργανισμών και η κατάσταση περνάει τώρα στο περίφημο στάδιο της κοινωνικοποίησης των ζημιών, επιβαρύνοντας κοινωνίες -κυρίως τις δημοσιονομικά χρεωμένες όπως οι νοτιοευρωπαικές και γενικότερα σε μια Ευρώπη οικονομικά και πολιτικά ανοχύρωτη . 

Ένας  θρίαμβος των μεγάλων τραπεζών απέναντι στις κυβερνήσεις - νάνους. 

Δύσκολα οι κοινωνίες θα βγούν ωφελημένες από την άνιση αυτή μάχη…

Reforming the International Financial Architecture, 2011 Edition, Barry Eichengreen May 2011

My own proposal, harking back to Keynes’ clearing-union plan, is for a progressive tax on the reserves of current-account surplus countries that would increase with the size and persistence of those surpluses.  (The revenues might be turned over to the World Bank, UNDP or another development agency or used to mitigate the effects of global climate change.)   I actually wrote the paper in question, “Out-of-the-Box Thoughts on the International Financial Architecture” – there’s that phrase again – on commission for the Fund.A variant of this idea then appeared in a January 2011 paper prepared by IMF staff for the institution’s executive board.  The idea there is that future SDR allocations could be contingent on a country’s adherence to norms regarding reserve accumulation – chronic surplus countries could be denied their allocation, in other words.But a staff report to the board, phrased in noncommittal terms, is still very far from policy.

A Proposal for International Monetary Reform, James Tobin, Eatsern Economic Journal , October 1978

Germany's Choice: Part 2, by Peter Zeihan and Marko Papic, STRATFOR, 26/07/2011

It is easy to see why the Germans did not simply immediately write a check. Doing that for the Greeks (and others) would have merely sent more money into the same system that generated the crisis in the first place. That said, the Germans couldn’t simply let the Greeks sink. Despite its flaws, the system that currently manages Europe has granted Germany economic wealth of global reach without costing a single German life. Given the horrors of World War II, this was not something to be breezily discarded. No country in Europe has benefited more from the eurozone than Germany. For the German elite, the eurozone was an easy means of making Germany matter on a global stage without the sort of military revitalization that would have spawned panic across Europe and the former Soviet Union. And it also made the Germans rich.

But this was not obvious to the average German voter. From this voter’s point of view, Germany had already picked up the tab for Europe three times: first in paying for European institutions throughout the history of the union, second in paying for all of the costs of German reunification and third in accepting a mismatched deutschemark-euro conversion rate when the euro was launched while most other EU states hardwired in a currency advantage. To compensate for those sacrifices, the Germans have been forced to partially dismantle their much-loved welfare state while the Greeks (and others) have taken advantage of German credit to expand theirs.

Germany’s choice was not a pleasant one: Either let the structures of the past two generations fall apart and write off the possibility of Europe becoming a great power or salvage the eurozone by underwriting 2 trillion euros of debt issued by eurozone governments every year.

Beset with such a weighty decision, the  Germans dealt with the immediate Greek problem of early 2010 by dithering. Even the bailout fund known as the European Financial Security Facility (EFSF) was at best a temporary patch. The German leadership had to balance messages and plans while they decided what they really wanted. That meant reassuring the other eurozone states that Berlin still cared while assuaging investor fears and pandering to a large and angry anti-bailout constituency at home. With so many audiences to speak to, it is not at all surprising that Berlin chose a solution that was sub-optimal throughout the crisis.

That sub-optimal solution is the EFSF, a bailout mechanism whose bonds enjoyed full government guarantees from the healthy eurozone states, most notably Germany. Because of those guarantees, the  EFSF was able to raise funds on the bond market and then funnel that capital to the distressed states in exchange for austerity programs. Unlike previous EU institutions (which the Germans strongly influence), the EFSF takes its orders from the Germans. The mechanism is not enshrined in EU treaties; it is instead a private bank, the director of which is German. The EFSF worked as a patch but eventually proved insufficient. All the EFSF bailouts did was buy a little time until investors could do the math and realize that even with bailouts the distressed states would never be able to grow out of their mountains of debt. These states had engorged themselves on cheap credit so much during the euro’s first decade that even 273 billion euros of bailouts was insufficient. This issue came to a boil over the past few weeks in Greece. Faced with the futility of yet another stopgap solution to the eurozone’s financial woes, the Germans finally made a tough decision.