Τρίτη 15/02/2011

User Rating: / 0
PoorBest 

-6,6% μείωση ΑΕΠ, προσωρινό αποτέλεσμα τελευταίου τριμήνου 2010 σε σχέση με το αντίστοιχο του 2009, Ελληνική Στατιστική Αρχή 15/02/2011

Από την Ελληνική Στατιστική Αρχή ανακοινώνεται το μέγεθος και ο ρυθμός μεταβολής του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος κατά το 4ο τρίμηνο του 2010.  

Με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία, το ΑΕΠ (σε σταθερές τιμές 2000) κατά το 4o τρίμηνο του 2010 παρουσίασε μείωση κατά 6,6% σε σχέση με το 4ο τρίμηνο του 2009 και μείωση κατά 1,4% σε σχέση με το 3ο τρίμηνο του 2010.   

Η σημαντική μείωση που καταγράφεται στην τελική καταναλωτική δαπάνη συνέβαλε στη μείωση του ΑΕΠ,  ενώ η βελτίωση που παρατηρήθηκε και κατά το  4ο τρίμηνο στο εμπορικό ισοζύγιο, αντιστάθμισε εν μέρει το αρνητικό αποτέλεσμα. 

Η εξέγερση στην Αίγυπτο ανάγκη της εποχής

του Θεοχάρη Τζιοβάρα || www.democracycrisis.com

Η εξέγερση στην Αίγυπτο, πολύπλοκο και δυσνόητο φαινόμενο, έχει τόσες πολλές προεκτάσεις ώστε δύσκολα μπορεί μία μοναδική ανάλυση να τη συλλάβει, να την εξηγήσει και να αντλήσει συμπεράσματα για τις επιπτώσεις της, τόσο στην ίδια την Αίγυπτο όσο και στο ευρύτερο διεθνές πολιτικό σκηνικό. Υπάρχει όμως ένας σημαντικός παράγοντας που δείχνει να αποβαίνει καθοριστικός όσο και καταλυτικός για την εξέλιξη της πολιτικής στη χώρα, ενδεχομένως και διεθνώς: η διαφαινόμενη ρήξη με την προσωπολατρία και η απαρχή μιας νέας πολιτικής συνείδησης που βασίζεται στην αδιαμεσολάβητη έκφραση των πολιτών. 

Η Αίγυπτος είναι η χώρα όπου γεννήθηκε η προσωπολατρία, μέσα από τη θεοποίηση και λατρεία στον απόλυτο μονάρχη, τον Φαραώ. Η χώρα όπου η κοινωνική δομή της αρχαίας εποχής σχηματοποιήθηκε και απ’ όπου διαχύθηκε στον υπόλοιπο κόσμο, δημιουργώντας τις ιεραρχικές δομές που χαρακτήρισαν το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας μας, μέσω του Καίσαρα, του Πάπα ή του Μεγάλου Τιμονιέρη, μέσω του σύγχρονου δικτάτορα, προέδρου ή επαγγελματία πολιτικού μιας χώρας που συγκεντρώνει την ίδια τη βούληση του λαού και την εκπροσωπεί. Και είναι η χώρα που πρώτη καταρρίπτει σθεναρά αυτό το προσωποκεντρικό μοντέλο διακυβέρνησης και δείχνει να ανοίγει μια νέα εποχή πολιτικής, απρόβλεπτη και καινούρια για τα ιστορικά δεδομένα. 

Στην Αίγυπτο συνέβη στις μέρες μας η πρώτη ιστορικά εξέγερση που έφερε καρπούς χωρίς να αποτελεί προϊόν ποδηγέτησης ή χειραγώγησης από οργανωμένες πολιτικές ομάδες, ιντελιγκέντσια, κομματικά συμφέροντα ή εξωτερικές δυνάμεις, αλλά καθαρά και αποκλειστικά μέσω της λαϊκής βούλησης. Η αυτοοργάνωση των εξεγερμένων ήδη αναγνωρίστηκε και χαιρετίστηκε ως εξαίσια και ικανή να καλύψει πλήρως τις ανάγκες των μελών της, χωρίς μια «απ’ τα πάνω» καθοδήγηση. Ενώ η ουσιαστική απουσία τόσο των Αδελφών Μουσουλμάνων όσο και του Ελ Μπαραντάι από τις εξελίξεις δείχνει πως ακόμη και ριζωμένοι πολιτικοί σχηματισμοί, με έρεισμα στον κόσμο, έμειναν ανίκανοι να προβλέψουν – πόσο μάλλον να ελέγξουν – τις εξελίξεις. 

Αυτή η πραγματικότητα υποδεικνύει μια μεγαλύτερη αλήθεια της εποχής μας: ότι ο σύγχρονος άνθρωπος αγωνίζεται να ξεπεράσει τη μαζική συνείδηση που μέχρι τώρα καθόριζε το πολιτικό του μοντέλο, και αναζητεί νέους τρόπους διακυβέρνησης, που χαρακτηρίζονται από την ανάγκη αλλά και την ταυτόχρονη ικανότητα άσκησης μιας πιο συμμετοχικής δημοκρατίας, χωρίς μεσάζοντες ή figureheads που αντλούν από τον λαό το δυναμικό τους ώστε να τον εκπροσωπούν. 

Αυτό δεν σημαίνει ότι το κατεστημένο του παρελθόντος δεν υπεραμύνεται των κεκτημένων του και ότι δεν θα υπάρξουν συμφέροντα – εγχώρια ή διεθνή – που θα προσπαθήσουν να οικειοποιηθούν το κενό εξουσίας. Αλλά η νέα συλλογικότητα που δημιουργήθηκε ξέρει πλέον ξεκάθαρα «τον δρόμο για την Πλατεία της Ελευθερίας», όπως οι ίδιοι το έθεσαν. Και τα ξένα συμφέροντα μέχρι στιγμής έχουν φανεί ανήμπορα να προβλέψουν και να αντιδράσουν σε αυτή τη νέα ανάγκη μιας αναγεννημένης συλλογικής συνείδησης που έχει λάβει μέχρι σημείο κορεσμού την εμπειρία της μετάθεσης ευθυνών στους ηγέτες και διψάει για την αυτοδιάθεσή της. Η αδυναμία των μυστικών υπηρεσιών – ακόμη κι αυτής της Μοσάντ – να προβλέψουν αυτή τη σπίθα δείχνει ότι ο παλιός κόσμος έχει ήδη χάσει τα ηνία, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που τα έχουν χάσει οι Ηνωμένες Πολιτείες, επιμένοντας αρχικά ότι «το καθεστώς παραμένει σταθερό» και αδυνατώντας ύστερα να διώξουν τον Μουμπάρακ με τα μαστίγια και τα καρότα τους. Πώς θα μπορούσαν άλλωστε να το καταφέρουν αυτό όταν η ανάγκη της εποχής καλεί τον ίδιο τον λαό να είναι ο νικητής αυτής της διαδικασίας, χωρίς εξωτερική βοήθεια που θα υποδείκνυε ότι το παλιό κατεστημένο έχει ρόλο να παίξει στη νέα πολιτική; 

Βέβαια, όλα βρίσκονται στον αέρα αυτή τη στιγμή και κάθε πρόβλεψη είναι παρακινδυνευμένη. Πόσο μάλλον που, όπως διαφαίνεται, η όλη φύση της πολιτικής αλλάζει στη χώρα και το τι θα επακολουθήσει δεν μπορεί να προβλεφθεί βάσει των συμβατικών πολιτικών κατευθύνσεων, καθώς ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης βρίσκεται στα σπάργανα και προσπαθεί να ευδοκιμήσει. Ας σημειώσουμε όμως πως όλες οι μέχρι στιγμής εξελίξεις δομούν τη βάσιμη ελπίδα ότι το δυτικό «δημοκρατικό» μοντέλο, με τις «ελεύθερες εκλογές» και την ίδια μεταμφιεσμένη προσωπολατρία του ηγέτη, κάθε μορφής, δεν θα ευδοκιμήσει στην Αίγυπτο, καθώς η συλλογικότητά της έχει απορρίψει τη ρίζα του και θέτει στη θέση του Φαραώ τον ίδιο της τον εαυτό. Το στοίχημα είναι κατά πόσον θα καταφέρει αυτή η νέα λαϊκή συνείδηση να αποκτήσει διάρκεια στον χρόνο και να γεννήσει, ενδεχομένως, νέους πολιτικούς σχηματισμούς, μακριά από κόμματα και λοιπές διασπαστικές διαδικασίες. Και η μεγάλη ελπίδα, ότι εφόσον αυτή η ιστορική τομή συμβαίνει στη χώρα που γέννησε την προσωπολατρία, σημειολογικά μπορούμε να προσμένουμε ότι τούτο το μοντέλο φτάνει στο τέλος του διεθνώς και πλέον ο καιρός έχει ωριμάσει για νέα, άγνωστα μοντέλα, πιο ταιριαστά στην ενηλικιούμενη ανθρωπότητα, που θα δημιουργηθούν και διαχυθούν στον υπόλοιπο κόσμο, εν ευθέτω κοινωνιολογικώ χρόνω.

Ανδρες γαρ πόλις, του Νίκου Γ. Ξυδάκη, Η Καθημερινή 15/02/2011

Το πρόβλημα άρα στην παρούσα φάση είναι, και πάλι, η ανειλικρίνεια. Ανειλικρίνεια διαρκής της εξουσίας προς τον λαό - είτε με απροκάλυπτα ψεύδη («λεφτά υπάρχουν») είτε με κρίσιμες αποσιωπήσεις και συγκαλύψεις είτε με ωμά διλήμματα και πατριδοπλειοδοτικό εκβιασμό. Και πάντως ποτέ, σε καμία περίπτωση, η εξουσία δεν έχει εκθέσει στον λαό όλα τα δεδομένα και όλες τις δυνατές λύσεις για συνέγερση όλων των εθνικών δυνάμεων και αποφυγή της συντριβής.

Η χώρα καλά τα πάει, οι πολίτες υποφέρουν - έτσι περιέγραψε την κατάσταση γνωστός λαϊκιστής πολιτικός. Ο στρογγυλός λόγος του καταφερτζή πολιτικού δεν μπορεί να κρύψει τη θεμελιώδη αντίφαση της σκέψης του: τι είναι η χώρα αν δεν είναι οι άνθρωποί της, ο λαός της, οι πολίτες; Αυτή η αντίφαση διατρέχει σήμερα τον λόγο των πολιτικών, που οδήγησαν τη χώρα στην καταστροφή, και τώρα πασχίζουν να πείσουν τους πολίτες ότι είναι άλλοι από την αφηρημένη χώρα τους και ότι αυτοί φταίνε για όλα τα δεινά τη ς αφηρημένης χώρας.

Αυτός ο ισχυρισμός είναι πράγματι ιταμός, περισσότερο και από την αλαζονεία των υπαλλήλων της τρόικας. Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά, ας σταθούμε σ’ ένα κείμενο ιδρυτικό της Ιστορίας, της πολιτικής σκέψης και της δημοκρατίας: «Ανδρες γαρ πόλις, και ου τείχη ουδέ νήες ανδρών κεναί». Μιλάει ο στρατηγός Νικίας προς τους αποκαρδιωμένους Αθηναίους, στην ολέθρια εκστρατεία της Σικελίας (Θουκυδίδης Η-77). Οι άνθρωποι είναι η χώρα, το κράτος, η δημοκρατία, δεν είναι τα κτίρια, τα πράγματα, τα πλοία, όταν αυτοί υποφέρουν, υποφέρει η χώρα.

Κάτι ανάλογο είπε ο Σωκράτης στον πλατωνικό διάλογο Φαίδρο, φωτίζοντας με τόλμη το πέρασμα από τον μύθο στη σκέψη: «τα μεν ουν χωρία και τα δένδρα ουδέν μ’ εθέλει διδάσκειν, οι δ’ εν τω άστει άνθρωποι» (Φαίδρος, 230d). H εκποίηση των πραγμάτων ταράζει, διότι κατά βάθος πρόκειται για εκποίηση ανθρώπων, ψυχών, του genius loci, όχι για εκποίηση νηών και τειχών, χωρίων και δένδρων.

Εθνική κυριαρχία και ελεύθερο λογισμικό, του Θανάση Μπούνταλη, ardin.gr 

Το ζήτημα της εθνικής κυριαρχίας ενέσκηψε στον ελληνικό δημόσιο λόγο με ανανεωμένη ορμή, εν πολλοίς λόγω της σοβούσας κρίσης και της υπαγωγής της Ελλάδας στο "μνημόνιο". Η εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στους δανειστές μας από την ελλαδική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αποτέλεσε ένα σοκ για την ελληνική κοινωνία, που είδε αυτήν την εκχώρηση να συνοδεύεται και από πρωτοφανή επίθεση στο εισόδημά της. Αυτή η ψυχρολουσία προκάλεσε μια αφύπνιση που δεν είχαν προκαλέσει προηγούμενες εκχωρήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων (ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, υιοθέτηση του ευρώ, κ.λπ.) και απειλές (π.χ. νεο-οθωμανική στροφή της Τουρκίας κ.λπ.).

Η εθνική κυριαρχία λοιπόν επέστρεψε στην ημερήσια διάταξη ως ένα ιδανικό, και όχι ως ένα ιδεολογικό απολίθωμα όπως το ήθελε η λογική της παγκοσμιοποίησης. Ως ένα προαπαιτούμενο ελευθερίας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Άλλωστε ποιος υπόδουλος λαός γνώρισε κοινωνική δικαιοσύνη; Αυτά σε ιδεολογικό επίπεδο. Σε πρακτικό επίπεδο όμως, η περιφρούρηση της εθνικής κυριαρχίας απαιτεί και την ύπαρξη των μέσων που θα επιτρέψουν την έμπρακτη έκφραση μιας τέτοιας διάθεσης. Παραγωγική οικονομία, ενεργειακή αυτονομία, διατροφική αυτάρκεια, λειτουργικό κράτος, αποτελεσματικός στρατός, επαρκής επιστημονική τεχνογνωσία, είναι κομμάτια που δίνουν υλική έκφραση στο προϋπάρχον ανεξάρτητο πνεύμα και την θέληση αυτοπροσδιορισμού ενός λαού (ή και δημιουργούνται από αυτό θα έλεγε κάποιος).

Στον σημερινό κόσμο, οι παραπάνω πυλώνες της εθνικής κυριαρχίας δεν περιορίζονται σε εκείνους που θα ορίζαμε πριν κάποιες δεκαετίες. Η εισαγωγή της πληροφορικής και των υπολογιστών στις τηλεπικοινωνίες, στην παραγωγή, στην εκπαίδευση και σε καίριους τομείς της κρατικής μηχανής (υγεία, εθνική άμυνα, εφορίες, ασφάλιση, κλπ) καθιστούν την τεχνογνωσία σε θέματα πληροφορικών συστημάτων έναν νέο πυλώνα που έρχεται να προστεθεί στους παραπάνω. Η σχετική τεχνογνωσία μπορεί να ξεκινά από το επίπεδο του μηχανολογικού κομματιού. Π.χ., η Κίνα ανακοίνωσε την μείωση των εξαγωγών σπανίων γαιών για το 2011, μετάλλων που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή ηλεκτρονικών εξαρτημάτων. Με άνω του 90% της παγκόσμιας παραγωγής σπανίων γαιών, η Κίνα είναι σε θέση να κυριαρχήσει στον τομέα των ηλεκτρονικών.

Human Planet - Web exclusive series trailer - BBC One

Να σοβαρευτούν, Κύριο Άρθρο, Ελευθεροτυπία 14/02/2011

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ (υποτίθεται ότι) ενοχλήθηκε από το γεγονός ότι η τρόικα ανακοίνωσε, με επιτακτικό τρόπο, πως πρέπει να γίνουν αποκρατικοποιήσεις ύψους 50 δισεκατομμυρίων ευρώ μέχρι το 2015. Παραβλέπουμε το γεγονός ότι η κυβέρνηση «κατάλαβε» πως το αίτημα και ο τρόπος διατύπωσής του ήταν «απαράδεκτα», έπειτα από τουλάχιστον οκτώ ώρες (η ανακοίνωση του κυβερνητικού εκπροσώπου εκδόθηκε στη μία τη νύχτα!), κι ερχόμαστε στην ουσία.

ΑΠ' ΟΛΑ τα στοιχεία του ρεπορτάζ προκύπτει ότι η ανακοίνωση που έκαναν οι ελεγκτές εντάσσεται στο σχέδιο που είχαν συμφωνήσει με τον υπουργό Οικονομικών για εκτεταμένες αποκρατικοποιήσεις σε όλα τα πεδία του κράτους και των επιχειρήσεών του. Κι ένα τέτοιο σχέδιο αποκλείεται να μην ήταν σε γνώση του πρωθυπουργού.

ΑΛΛΩΣΤΕ, αναφορές σε αποκρατικοποιήσεις και αξιοποίηση περιουσίας του Δημοσίου έχουν γίνει επανειλημμένα και μέρος αυτών έχει ενταχθεί στο φετινό σχέδιο είσπραξης εσόδων. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε αναγγείλει από τον Σεπτέμβριο του 2010 -και μάλιστα επισκεπτόμενος τη Γουόλ Στριτ- την πρόθεση της κυβέρνησης να αξιοποιήσει την κρατική περιουσία, την οποία μάλιστα είχε προσδιορίσει στο ύψος των 270 δισεκατομμυρίων ευρώ.

ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ είναι εύλογο: η κυβέρνηση ανέβασε τους τόνους κατά των ελεγκτών της τρόικας για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους και αφού είχαν προηγηθεί τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. Τα έβαλε με τους υπαλλήλους των δανειστών, αφού προηγουμένως είχε συμφωνήσει επί της ουσίας μαζί τους για τα 50 δισεκατομμύρια, που πρέπει να εισπραχθούν είτε από εκποίηση είτε από άλλου είδους αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας.

Ο "νεοκομουνιστής Μίκης" και άλλες ιστορίες, posted by Herr K, 14/2/2011.

"Θα τρελαθούμε τελείως με τα συγκροτήματα του τύπου και τα “ντόμπερμαν της ενημέρωσης”: ενώ τα νταούλια βαράνε εν χορώ κατά του «νεοκομμουνιστή» Μίκη, η Καθημερινή, φαινομενικά άνετα, μοιράζει σε σιντί τη Ρωμιοσύνη, που δεν την κλαίνε και πολύ στο Σκάι τελευταία. [...]

Προσωπικά ποτέ δε συμπάθησα τα κομματικά και πολιτικά σουρταφέρτα του κ. Θεοδωράκη, στη μεταπολίτευση εξάλλου φορούσα κοντά παντελόνια και δεν «έζησα» ούτε τη δεξιά του χωροφύλακα και του χαφιέ, ούτε τα Μακρονήσια και τους παρακρατικούς, ώστε να είμαι «συναισθηματικά» δεμένος με την εποχή και τα τραγούδια.[...]

Στο “νεοκομουνιστή” Μίκη την πέφτει λοιπόν, εκτός από την Καθημερινή,  και ο Παντελής Καψής με ενισχύσεις ένα δισέλιδο σαλόνι στο Βήμα, με αναφορές στο  Λάος και τη Λιάνα Κανέλλη  ώστε να πιάσει το «πατριωτικό τόξο» και λίγο Περισσό και να δέσει το γλυκό περί κολλημένων και δογματικών, αντιευρωπαϊστών και τα γνωστά ρέστα.[...]".

Η Νέα Δημοκρατία θα σεβαστεί το μνημόνιο;;;, από olympia.gr 14/02/2011

Μόνιμη επωδός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και σταθερός πολιτικός της λόγος είναι ότι, η ίδια ήταν και είναι κατά του μνημονίου, αλλά «το κράτος έχει συνέχεια» και ότι από τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ ψήφισε και υπέγραψε το μνημόνιο, δεν μπορεί παρά να το σεβαστεί και να το τηρήσει και ότι απλά θα κάνει τα αδύνατα δυνατά να βγούμε μια ώρα πιο γρήγορα από το μνημόνιο, με άλλο μίγμα οικονομικής πολιτικής. Ταυτόχρονα όμως, δεν καλεί το ΠΑΣΟΚ να παραιτηθεί και να πάει σε εκλογές, ώστε να έρθει στην εξουσία η ίδια και να εφαρμόσει μια ώρα πιο γρήγορα το μίγμα οικονομικής πολιτικής που επαγγέλλεται, αν και προκαλείται συνεχώς από το ΠΑΣΟΚ.

Το ΠΑΣΟΚ από την πλευρά του μας λέει ότι, το μνημόνιο δεν ταιριάζει με την ιδεολογία του και τη φιλοσοφία του, αλλά δεν είχε άλλη επιλογή, εκεί που μας έφτασε ο κ. Καραμανλής και η Νέα Δημοκρατία, από το δίλημμα «μνημόνιο ή πτώχευση». Θεωρεί δε ότι θυσιάζεται για χάρη του κοινωνικού συμφέροντος και παριστάνει ότι δεν….. το ενδιαφέρει καθόλου το πολιτικό κόστος, αν και στην πραγματικότητα καίγεται για το πολιτικό κόστος και ότι κάνει το κάνει πάντα, όχι με ειλικρίνεια, αλλά με όρους επικοινωνίας. Καλεί δε τη Νέα Δημοκρατία να παρουσιάσει στον ελληνικό λαό τη μαγική οικονομική συνταγή της.

Μπορείτε εσείς να εξηγήσετε ποιος έχει δίκιο από τους δύο;  Μήπως μοιάζει με γνώριμο καυγά κομματικών φατριών του ίδιου πολιτικού συστήματος;

Και σε ότι αφορά το ΠΑΣΟΚ, όλα λίγο έως πολύ έχουν γίνει αντιληπτά από τον κόσμο και τα έχουμε γράψει κατ’ επανάληψη. Όμως σε ότι αφορά τη Νέα Δημοκρατία, αναρωτιόμαστε:

1) Όλοι αυτοί οι τομεάρχες και τα άλλα στελέχη, του κομματικού μηχανισμού, δεν ήταν μήπως μέχρι πρότινος οι ίδιοι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, σε υπεύθυνες θέσεις στον εξουσιαστικό μηχανισμό της Νέας Δημοκρατίας, όταν ήταν κυβέρνηση; Τι καινούργιο κομίζουν τώρα; Εμφορούνται  δηλαδή ξαφνικά από άλλες ιδέες, έπειτα από επιφοίτηση, τις οποίες δεν γνωρίζουμε; Τι νέο σηματοδοτούν αυτά τα πρόσωπα; Τα οποία, αντί να ζητήσουν συγνώμη και πάνε στην άκρη, εννοούν να πιέζουν για να μείνουν στο πολιτικό προσκήνιο;

2) Τι θα σεβαστεί η Νέα Δημοκρατία από το μνημόνιο;;

- Θα σεβαστεί το ότι το ΠΑΣΟΚ παραιτήθηκε από την ασυλία της περιουσίας της Ελλάδας;

- Θα σεβαστεί ότι απεμπόλησε το ελληνικό δίκαιο και όρισε ως εφαρμοστέο δίκαιο το Αγγλικό;

- Θα σεβαστεί ότι αφαίρεσε την αρμοδιότητα των ελληνικών δικαστηρίων για τις διαφορές γύρω από το μνημόνιο και όρισε ως αρμόδια τα ευρωπαϊκά δικαστήρια;

- Θα σεβαστεί το δεύτερο μνημόνιο που πάει τώρα να υπογράψει το ΠΑΣΟΚ για να δεσμεύσει τη χώρα σε βάθος χρόνου, αν και γνωρίζουμε ότι το πρώτο απέτυχε οικτρά;

- Θα σεβαστεί μήπως το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας που επιχειρεί τώρα το ΠΑΣΟΚ, στα πλαίσια του μνημονίου;

- Θα σεβαστεί την απεμπόληση κυριαρχικών δικαιωμάτων μας και τη συνεχή παραβίαση του Συντάγματος;

Και αν τελικά τα σεβαστεί όλα αυτά, γιατί να επιλέξουμε τη Νέα Δημοκρατία και να μην αφήσουμε το ΠΑΣΟΚ; το οποίο εξάλλου μπορεί και ελέγχει την κοινωνία; Ε;;;

"Ελεύθερη αγορά": Το επόμενο στάδιο, από Βαθύ Κόκκινο 14/02/2011

Σύμφωνα με στοιχεία της Dealogic, που δημοσιεύονται στη Wall Street Journal, από τις αρχές του έτους έχουν ανακοινωθεί συμφωνίες αξίας 338 δισ. δολαρίων παγκοσμίως.

Το ποσό είναι αυξημένο κατά 25% σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2010, με την κινητικότητα να είναι ιδιαίτερα αυξημένη στις ΗΠΑ. Η αξία των συμφωνιών στις οποίες εμπλέκονται αμερικανικές εταιρείες είναι υπερδιπλάσια σε σχέση με πέρυσι. 

Το μέγεθος των συμφωνιών είναι επίσης πολύ μεγαλύτερο. Από τις αρχές της χρονιάς έχουν ανακοινωθεί συνολικά 12 εξαγορές ή συγχωνεύσεις αξίας άνω των 5 δισ. δολαρίων. Εξ αυτών οι οχτώ είναι, σύμφωνα με τη Dealogic, σε αμερικανικό έδαφος.

Την αντίστοιχη περσινή περίοδο είχαν πραγματοποιηθεί μόνο δύο συμφωνίες τέτοιου μεγέθους στις ΗΠΑ. Σε επίπεδο κλάδων, εντονότερες τάσεις συγκέντρωσης καταγράφονται σε αυτούς της ενέργειας, εξόρυξης μεταλλευμάτων, αλλά και διαχείρισης χρηματιστηρίων.

Δύο από τις μεγαλύτερες συμφωνίες είναι η συγχώνευση των Duke Energy και Progress Energy ύψους 13,7 δισ. δολαρίων και η εξαγορά της Massey Energy από την Alpha Natural Resources ύψους 7,1 δισ. δολαρίων.

Αξιοσημείωτη είναι η υποδοχή που συναντούν οι συμφωνίες στις αγορές μετοχών.

Τα μεγάλα εταιρικά deals ανέκαθεν συνέβαλαν στη βελτίωση του επενδυτικού κλίματος. Συνήθως, όμως, ήταν οι εταιρείες, που εξαγοράζονταν, εκείνες που έβλεπαν τη μετοχή τους να επιδίδεται σε ράλι. Αντιθέτως οι αγοραστές έτειναν να δέχονται πιέσεις. Το τελευταίο διάστημα το μοτίβο αυτό έχει αλλάξει

Οι μετοχές των επιχειρήσεων, που εξαγοράζουν ανταγωνίστριες, καταγράφουν επίσης μεγάλα κέρδη, σε μία ένδειξη ότι οι επενδυτές πιστεύουν πως τα οφέλη από την κίνησή τους αυτή θα είναι πολύ μεγαλύτερα από το κόστος της. Αυτό συμβαίνει ακόμη και στις περιπτώσεις, που οι επιχειρήσεις καταβάλλουν υψηλό πρίμιουμ για την εξαγορά.

Οι γερμανικές επιλογές και η Ελλάδα, του Νίκου Κοτζιά, Ελευθεροτυπία 13/02/2011

Όλα δείχνουν, πλέον, ότι η Γερμανία επέλεξε να συμβάλει στη σταθεροποίηση του ευρώ και της ευρωζώνης. Να αποδεχτεί επιμηκύνσεις αποπληρωμής χρεών και διάφορα έμμεσα ή άμεσα κουρέματα. Πράγμα εν γένει θετικό. Μόνο που αυτό θέλει να το κάνει υπό δύο όρους: Πρώτον, οι χώρες του ευρωπαϊκού Νότου δεν θα πρέπει μόνο να παραδώσουν μέρος του πλούτου τους σε τρίτους, αλλά και να προσδεθούν στο άρμα της Γερμανίας και των γερμανικών αντιλήψεων για την Ευρώπη. Δεύτερον, οι βοηθούμενες χώρες οφείλουν να υιοθετήσουν βασικά στοιχεία του γερμανικού μοντέλου. Και αυτό ανεξάρτητα από το ότι αυτές οι χώρες δεν έχουν ούτε την πολιτική και επιχειρηματική κουλτούρα της Γερμανίας ούτε τα ίδια ιστορικά τραύματα όπως εκείνη. Τραύματα εξαιτίας των οποίων έχει επιβληθεί στην Ευρώπη η προτεραιότητα των νομισματικών μεγεθών σε βάρος της πραγματικής οικονομίας.

Η επιβολή των προαναφερθέντων όρων θα περιορίσει στο έπακρο τις εσωτερικές δυνατότητες ανάκαμψης των «προβληματικών» χωρών. Τους αφαιρεί συγκεκριμένες δυνατότητες ουσιαστικού ανταγωνισμού, όπως στη φορολογική πολιτική επενδύσεων, στην εκπαίδευση και στην έρευνα, ενώ δείχνει να τείνει στον περιορισμό του ανταγωνισμού στο πεδίο της απαξίωσης του εθνικού πλούτου και της εθνικής αγοράς εργασίας.

Το πρόβλημα ασφαλώς δεν είναι η Γερμανία, που όλα δείχνουν ότι μετά τις πιέσεις που δέχτηκε αποφάσισε να γίνει πιο ρεαλιστική. Το πρόβλημα είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση εγκλωβισμένη στα λογιστικά της άγχη δεν μπορεί να καταλάβει τις μακρόχρονες αρνητικές επιπτώσεις αυτών των νέων επιλογών της Γερμανίας αν αυτή δεν αναγκαστεί να συμβιβαστεί ακόμα περισσότερο με τις πραγματικές ανάγκες των λαών της Ε.Ε. Σε αντίθεση με την ιρλανδική κυβέρνηση που αντιστέκεται -παρά τη βαθιά κρίση της- στα γερμανικά σχέδια, η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο τα αποδέχεται αλλά βάζει τον προπαγανδιστικό μηχανισμό της να πανηγυρίζει. Δείχνει να την ενδιαφέρει περισσότερο η μάχη των εντυπώσεων στο εσωτερικό, παρά η ισχυρότερη ώθηση της Γερμανίας προς έναν δημοκρατικότερο ευρωπαϊσμό.

Κοιτάσματα πετρελαίου ίσα με το 75% των αποθεμάτων της Σ.Αραβίας εντόπισαν οι ΗΠΑ στην ελληνική ΑΟΖ!, από defencenet.gr 13/02/2011

Αυτή την στιγμή στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου έχει διαμορφωθεί μία συμμαχία που ένα μόλις χρόνο πριν, θα μπορούσε να αποτελέσει σενάριο πολιτικού θρίλερ και μάλιστα ευφάνταστου σεναριογράφου και όχι πραγματικότητα. Αλλά ο εντοπισμός των μεγαλύτερων ενεργειακών αποθεμάτων που έχουν εντοπιστεί στην περιοχή αυτή το έκανε πραγματικότητα: Ένας πολύ ισχυρός πολιτικο-στρατιωτικός άξονας Ελλάδος-Ισραήλ-Κύπρου με τις ευλογίες και την "ομπρέλα" ασφαλείας των ΗΠΑ. Τι συνέβη (πέρα από το γεγονός ότι η Τουρκία πλέον δείχνει να τραβάει τον "δικό της δρόμο", απέναντι από τις ΗΠΑ για πρώτη φορά εδώ και μισό αιώνα);

Τα αποτελέσματα δύο επίσημων μελετών του USGS που στηρίζονται σε μελέτη στοιχείων από 1000 γεωτρήσεις που έχουν διενεργηθεί στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς επίσης και από σεισμικές καταγραφές σε έκταση 30 χιλιάδων χιλιομέτρων είναι συγκλονιστικά σε ότι αφορά τα ενεργειακά αποθέματα. Και δεν μιλάμε μόνο για φυσικό αέριο. Μιλάμε για πετρέλαιο, όπου πραγματικά οι αριθμοί που οι ίδιοι οι Αμερικανοί δίνουν στην δημοσιότητα, "ζαλίζουν":

Οι Αμερικανοί θεωρούν ότι στις συγκεκριμένες περιοχές υπάρχουν στοιχεία και ενδείξεις για την ύπαρξη από 54 έως 170 δισ. βαρελιών! Για να υπάρχει μέτρο σύγκρισης αρκεί να αναφερθεί ότι αυτή τη στιγμή τα εναπομείναντα απολήψιμα αποθέματα της Σαουδικής Αραβίας υπολογίζονται σε 250 δισ. βαρέλια, ενώ η χώρα με τα μεγαλύτερα αποθέματα στον κόσμο η Βενεζουέλα μετράει 275 δισ. βαρέλια! Δηλαδή στην Ανατολική Μεσόγειο μέχρι στιγμής (προσέξτε το "μεχρι στιγμής") έχουν εντοπιστεί σε πετρέλαιο το 75% των κοιτασμάτων της Σαουδικής Αραβίας! 

Οι δύο μελέτες του USGS (Κέντρο Γεωλογικών Μελετών των ΗΠΑ) αφορούν στις λεκάνες του Λεβαντινίου στην περιοχή στα ανοιχτά του Ισραήλ , ανατολικά και νοτίως της Κύπρου και του ευρέως Δέλτα του Νείλου που εκτείνεται από την Αίγυπτο μέχρι την Κρήτη και νοτιοδυτικά της Κύπρου. Για όσους απορούν γιατί οι ΗΠΑ έστειλαν ολόκληρο στόλο στα ανοιχτά του Σουέζ μέχρι να υπάρξει "soft landing" του Χ.Μουμπάρακ και του καθεστώτος του.

Οι δυσκολίες της δημοκρατίας στην Αίγυπτο, από antinews.gr 14/02/2011

Η δημοκρατία δεν είναι σκοπός, αλλά μέσο προς επίτευξη κάποιου σκοπού. Στη Δύση, ο σκοπός αυτός εκφράζεται μέσα από το τρίπτυχο «ζωή, ελευθερία, και ευτυχία», μια φράση που υπάρχει και στην αμερικανική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας. Κάτι ανάλογο επιθυμούν όλες σχεδόν οι Δυτικές κοινωνίες. Το γαλλικό liberté, égalité, fraternité, είναι ενδεικτικό. Το σύστημα δημοκρατικής διακυβέρνησης που λειτουργεί στη Δύση, είναι έτσι σχεδιασμένο ώστε να επιτυγχάνεται ο παραπάνω σκοπός.

Στην Αίγυπτο, ο σκοπός που θα επιτευχθεί μέσω της δημοκρατίας, είναι μάλλον ο θάνατος, η υποταγή, και η τζιχάντ, έτσι όπως επιθυμεί η Μουσουλμανική Αδελφότητα. Όπως λένε: «Το Κοράνι είναι το δικό μας Σύνταγμα, η τζιχάντ είναι ο τρόπος μας, και ο θάνατος για χάρη του Αλλάχ, η κορυφαία μας επιθυμία». Άλλωστε, ο όρος Ισλάμ σημαίνει υποταγή.

Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, τα ¾   του μουσουλμανικού πληθυσμού της Αιγύπτου, επιζητούν την αυστηρή επιβολή του νόμου της Σαρίας. Ένα ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό επιθυμεί την επιβολή πολιτικών, που στη Δύση θεωρούνται παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το 82% θέλει το λιθοβολισμό των μοιχών, και το 84% υποστηρίζει τη θανατική ποινή για όσους μουσουλμάνους αλλαξοπιστήσουν.

Ενώ οι περισσότεροι νεαροί αστοί που πλημμύρισαν τη πλατεία Tahrir όλες αυτές τις ημέρες, επιθυμούν μια σύγχρονη κοινωνία, η πλειοψηφία των Αιγυπτίων διαφωνεί. Το 91% των μουσουλμάνων της χώρας δεν θέλει την εισαγωγή των «δυτικών αξιών στα ισλαμικά κράτη». Για τους περισσότερους κατοίκους πέρα από τα αστικά κέντρα, η οργή τους εναντίον του Μουμπάρακ εστιάζεται στη καταστολή εκ μέρους του των ισλαμικών φονταμενταλιστικών αξιών. Διαφωνούν με την απαγόρευση της κλειτοριδεκτομής, της πολυγαμίας, και του γάμου ανηλίκων. Οι περισσότεροι μουσουλμάνοι Αιγύπτιοι, όχι μόνο διαφωνούν με την εγκαθίδρυση μιας σύγχρονης κοινωνίας, αλλά επιδιώκουν να δημιουργηθεί μια «ενοποιημένη μοναδική ισλαμική κοινωνία,  κρατική οντότητα,  ή χαλιφάτο».

Egypt: The Distance Between Enthusiasm and Reality, by George Friedman, STRATFOR 14/02/2011

What we see is that while Mubarak is gone, the military regime in which he served has dramatically increased its power. This isn’t incompatible with democratic reform. Organizing elections, political parties and candidates is not something that can be done quickly. If the military is sincere in its intentions, it will have to do these things. The problem is that if the military is insincere it will do exactly the same things. Six months is a long time, passions can subside and promises can be forgotten.

At this point, we simply don’t know what will happen. We do know what has happened. Mubarak is out of office, the military regime remains intact and it is stronger than ever. This is not surprising, given what STRATFOR has said about recent events in Egypt, but the reality of what has happened in the last 72 hours and the interpretation that much of the world has placed on it are startlingly different. Power rests with the regime, not with the crowds. In our view, the crowds never had nearly as much power as many have claimed.

Certainly, there was a large crowd concentrated in a square in Cairo, and there were demonstrations in other cities. But the crowd was limited. It never got to be more than 300,000 people or so in Tahrir Square, and while that’s a lot of people, it is nothing like the crowds that turned out during the 1989 risings in Eastern Europe or the 1979 revolution in Iran. Those were massive social convulsions in which millions came out onto the streets. The crowd in Cairo never swelled to the point that it involved a substantial portion of the city.

In a genuine revolution, the police and military cannot contain the crowds. In Egypt, the military chose not to confront the demonstrators, not because the military itself was split, but because it agreed with the demonstrators’ core demand: getting rid of Mubarak. And since the military was the essence of the Egyptian regime, it is odd to consider this a revolution.