|
Μια εικόνα χίλιες λέξεις (παλιά κινεζική παροιμία...) ή αλλοιώς πρώτη φορά ένα τόσο χαρούμενο γεγονός (ιστορικής σημασίας) φέρνει τόση θλίψη στα μάτια
Η ανακοίνωση της συμφωνίας που δε φτάνει: για την Ελλάδα χωρίς τους Έλληνες...Καληνύχτα Ευρώπη...
Αλλά....
(Αρχίζει το τελικό ξεκαθάρισμα στο ΠΑΣΟΚ, πηγή: www.antinews.gr)
As Greece stares into the abyss, Europe must choose The way out of the financial crisis faced by Greeks requires a choice about what kind of Europe we want, by Maria Margaronis, The Guardian, 12/2/2012.
"The deeper reasons, though, may be cultural and political. The crisis has intensified old splits in Greek society. You can see it in the polls, which show support ebbing from the centre to the edges of the political spectrum, and especially to the fragmented left. You can see it, too, in the historical parallels people reach for in a vain attempt to name this unprecedented nightmare. Protesters chant slogans from the dictatorship of 1967 to 1974, comparing the deal's Greek enforcers with the CIA-backed junta. Both left and right talk about a new German occupation – an understandable reference given that Germany is calling the shots and that Greeks last queued at soup kitchens in the 1940s, but one that can edge into racism or crude exaggeration, as in a recent headline that read simply "Dachau". Both those tropes call up the silent ghosts of the Greek civil war, which launched the cold war in Europe and outlawed the Greek left for the next 30 years. In this story, the west plays the part of the repressive imperial interloper. For the liberal centre, this is populist anathema. To them Europe is still Greece's heartland and its hope, the only guarantor of liberal capitalism, human rights and democracy. A few weeks ago a distinguished law professor compared the prospect of default to the Asia Minor disaster of 1922, which brought a million-and-a-half refugees into Greece and convulsed the state, and went so far as to suggest that leaving the eurozone would end the 200-year cycle of the Greek Enlightenment. The trouble with historical metaphors is that they can obscure the present: what's really at stake here is not Greece's identity but Europe's. All eyes are fixed on Athens, but the way out of the crisis requires a choice about what kind of Europe we want. The one we have now, with its deep structural inequalities and its rigid adherence to a failed economic ideology, protects neither democracy nor human rights. Stiff-necked and punitive, it prefers to eat its children".
Eurozone reaches deal on second Greece bailout after all-night talks, by Graeme Wearden, The Guardian 21/02/2012
Under the plan, Greece's debt pile will drop to 120.5% of its GDP by 2020, only slightly above the long-term debt sustainability target set by the International Monetary Fund.
Greece's creditors will be asked to increase their 'haircut' to 53.5% of the nominal value of their bonds, up from their previous maximum of 50%.
The eurogroup meeting in Brussels had been overshadowed by the leaking of a confidential report compiled by the troika – the IMF, the European Union and the European Central Bank.
It painted a dire picture of the Greek economy, warning that it was likely to miss its targets and predicting that Greece's banks will require a larger recapitalisation programme. The report admitted that Greece's "fiscal outlook has deteriorated" so much that its debt-to-GDP ratio could still be 160% by 2020.
"Given the risks, the Greek program maythus remain accident-prone, with questions about sustainability hanging over it," the report added.
On Tuesday morning, though, EU leaders were optimistic. Christine Lagarde, head of the IMF, said she "personally welcomed the agreement", which would give Greece the freedom to restore its economic competitiveness.
The Dutch finance minister, Jan Kees de Jager, went into the meeting calling for the troika to be given a 'permanent position' within Greece to ensure economic reforms were made. It is not clear if this demand was rebuffed by the eurogroup. EC commissioner Olli Rehn told the press conference in Brussels that the deal included "strengthened monitoring" of Greece's compliance.
Rehn also acknowledged the drawn-out nature of the talks, saying "Marathon is a Greek word...I learned that the past two years".
Leaked Memo Blows The Lid Off Of The Entire Greek Bailout, by Joe Weisenthal, Business Isider 21/02/2012
At least Europe is no longer in denial about the effects of austerity in Greece, and the ability for the country to improve its economic situation via drastic cuts.
Peter Spiegel at FT has obtained a confidential 10-page memo distributed to senior officials in Europe over the last week, which lays it out the truth:
It warned that two of the new bail-out’s main principles might be self-defeating. Forcing austerity on Greece could cause debt levels to rise by severely weakening the economy while its €200bn debt restructuring could prevent Greece from ever returning to the financial markets by scaring off future private investors.
“Prolonged financial support on appropriate terms by the official sector may be necessary,” the report said.
What's more -- and this Spiegel puts in a follow-up blog post -- all the economic assumptions being used are too rosy, further rendering prospects of a successful bailout unlikely.
He also has some excerpts from the note, including reasonable downside expectations if things don't go swimmingly:
Under the tailored scenario described above, the debt ratio would peak at 178 percent of GDP in 2015. Once growth did recover, fiscal policy achieved its target, and privatization picked up, the debt would begin to slowly decline. Debt to GDP would fall to around 160 percent of GDP by 2020, well above the target of about 120 percent of GDP set by European leaders. Financing needs through 2020 would amount to perhaps €245 billion. Under the assumption that stronger growth could follow on the eventual elimination of the competitiveness gap, the debt ratio would slowly converge to that in the baseline, but likely only in the late 2020s. With debt ratios so high in the next decade, smaller shocks would produce unsustainable dynamics, leaving the program highly accident-prone.
Again, basically what it shows is that European leaders can't deny what everyone sees at obvious: That everything undertaken so far is destroying the Greek economy, and that further reforms will only make it worse.
Stop the Second Bailout Package!EU Should Admit Greece is Bankrupt, by Christian Rickens, Spiegel.de 20/02/2012
First things first: this commentary isn't directed against Greece. It's got nothing to do with all the talk in Germany about Greek citizens not paying their taxes, Greek civil servants who don't work or Greek politicians who break their promises. This commentary has a clear and simple message: The second Greek bailout of €130 billion ($172 billion) that euro zone finance ministers are expected to agree on Monday afternoon should not be paid out.
Sure, Greece will need help from the other European Union member states for years, possibly even decades, and Germany shouldn't refuse that help. Europe will likely end up pumping far more money into Greece in the coming years than the fresh aid now being discussed in Brussels.
The mistake isn't the size, but the construction of the bailout package. It isn't geared to the requirements of the people of Greece but to the needs of the international financial markets, meaning the banks.
How else can one explain the fact that around a quarter of the package won't even arrive in Athens but will flow directly to the country's international creditors? The holders of Greek government bonds are to get some €30 billion as an incentive to convert their old paper into new bonds. The aim is to keep alive the illusion that Greece isn't bankrupt -- after all, the creditors are voluntarily forgiving part of the debt. The financial sector is cleverly manipulating the fear that a Greek bankruptcy would trigger a fatal chain reaction.
That leaves €100 billion. But that too isn't geared to what Greece needs in order to get back on its feet. It's linked to an estimate of how much debt the Greek economy can bear without collapsing. International technocrats agree that with debts amounting to 120 percent of gross domestic product, the country can just about go on servicing its debt. That's the level at which the cow can go on supplying milk without dying of exhaustion. So 120 percent became the goal.
Το Eurogoup, τα λάθη της τρόικας και η ελληνική αυτοκινητοβιομηχανία, από sofokleous10.gr 20/10/2012
Για ποιο λόγο έχουμε τέτοια σαρωτική ύφεση; Επειδή δεν έχουμε ισχυρό εξαγωγικό τομέα. Οι εξαγωγές μας αντιπροσωπεύουν μόνο το 25% του ελληνικού ΑΕΠ και είναι οι χαμηλότερες στην Ευρωζώνη. Χωρίς ισχυρό εξαγωγικό τομέα η λιτότητα σαρώνει την εσωτερική ζήτηση και οδηγεί σε έκρηξη της ανεργίας. Πριν ένα χρόνο η πρόβλεψη για την ανεργία το 2012 ήταν 14,8% και ήδη με την έναρξη του έτους η ανεργία έχει εκτοξευθεί στο 21%.
Το βάθος της ελληνικής ύφεσης είναι το πρόβλημα που συζητείται ευρέως σε όλη την Ευρώπη και που, κατά τους οικονομολόγους, δείχνει ότι η ελληνική συνταγή ήταν λάθος. Γι’ αυτό η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ένιωσε υποχρεωμένη στην τελευταία της έκθεση να απαντήσει στις σχετικές αιτιάσεις. Τι ακριβώς είπε; «Η οικονομία πιέστηκε περισσότερο των εκτιμήσεων με την έναρξη του προγράμματος τον Μάιο του 2010. Παρά τη σημαντική μείωση του κατά κεφαλήν εισοδήματος, η καθοδική ακαμψία του συστήματος προσδιορισμού των μισθών απέτρεψε την απαραίτητη προσαρμογή των αμοιβών του ιδιωτικού τομέα οδηγώντας σε μεγάλη αύξηση της ανεργίας». Αυτό σε απλά λόγια σημαίνει ότι η λιτότητα αύξησε την ανεργία και περιόρισε τα εισοδήματα, ενώ κανονικά θα έπρεπε να έχει οδηγήσει σε μείωση των μισθών του ιδιωτικού τομέα ενισχύοντας την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας έτσι ώστε να αυξηθούν οι εξαγωγές και να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας σε εξαγωγικούς τομείς.
Το πρόβλημα λοιπόν κατά την τρόικα ήταν όχι ότι η Ελλάδα δεν έχει ισχυρό εξαγωγικό τομέα, αλλά ότι οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα αποδείχτηκαν άκαμπτοι, ότι δεν μειώθηκαν αρκετά γρήγορα ώστε να δημιουργηθούν πολλές νέες θέσεις εργασίας στον εξαγωγικό τομέα για να αντισταθμίσουν τις θέσεις εργασίας που χάθηκαν εξαιτίας της λιτότητας.(σημείωση του democracycrisis: Στο τμήμα Μια Νέα Οικονομική Στρατηγική: αλλάζοντας το παραγωγικό μοντέλο του Μανιφέστου για μια Νέα Κοινωνική Συμφωνία υποστηρίζουμε ότι: "Η εισαγωγή του Ευρώ και η ενοποίηση της ευρωζώνης μέσα από την ολοένα διευρυνόμενη ελευθερία κίνησης κεφαλαίων, αγαθών και ανθρώπων ευνόησε (μέσα από την αύξηση της πρόσβασης σε φτηνά δάνεια) την πλευρά της ζήτησης. Ξαφνικά κλάδοι της οικονομίας όπως η οικοδομή άρχισαν να αναπτύσσονται πολύ γρηγορότερα από πχ κλάδους με έκθεση στο Διεθνή ανταγωνισμό δημιουργώντας από τη μια περισσότερες θέσεις εργασίας σε αυτές και στέλνοντας ένα ενδογενές σοκ αύξησης του εισοδηματικού επιπέδου σε ολόκληρη την οικονομία. Αυτό πίεσε και το μισθολογικό κόστος στους εξαγωγικούς κλάδους από τη μια και από την άλλη δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την αύξηση των εισαγωγών και την υποκατάσταση αντίστοιχων προϊόντων της τοπικής αγοράς. Το μισθολογικό κόστος λοιπόν δεν αυξήθηκε παρά ως υγιής αντίδραση της αγοράς σε νέες συνθήκες και συνέβαλε στην απώλεια αγορών για τα Ελληνικά προϊόντα. Το πρώτο ωστόσο που σημειώνουμε με έμφαση είναι ότι το μισθολογικό κόστος είναι αποτέλεσμα της διάχυσης ενός ενδογενούς σοκ στο σύνολο της οικονομίας και όχι πχ αποτέλεσμα εργατικών διεκδικήσεων. Και το δεύτερο και εξίσου σημαντικό είναι ότι όπως μετά από τρία και πλέον χρόνια ύφεσης δεν υπάρχουν περιθώρια νέας προσαρμογής αυτού του κόστους, όπως επιχειρείται σήμερα, και κυρίως δεν υπάρχει ο αντίστροφος δρόμος: ένα ενδογενές μισθολογικό σοκ δε πρόκειται να βοηθήσει στο να κερδηθούν αγορές που χάθηκαν χθες, αύριο το πρωΐ."). Στην πραγματικότητα βεβαίως έχει υπάρξει προσαρμογή. Στις ευρωπαϊκές εκθέσεις έχει αναγνωριστεί ότι οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα στην Ελλάδα μειώθηκαν κατά 12% από τις αρχές του 2010 όπου είχαν κορυφώσει, ενώ είχαν παραμείνει στάσιμοι από το 2008 σε σύγκριση με ένα 7% αύξηση που είχαν στην υπόλοιπη Ευρωζώνη. Υποτίθεται ότι η μείωση αυτή θα έπρεπε να έχει ενισχύσει την ελληνική ανταγωνιστικότητα – και άρα τις ελληνικές εξαγωγές – αλλά αυτό δεν συνέβη. Επομένως το συμπέρασμα της τρόικας ήταν ότι απαιτείται περαιτέρω συμπίεση των μισθών. Και η λύση που πρότεινε γι’ αυτό ήταν η δραστική περικοπή του βασικού μισθού και η εισαγωγή θεμελιωδών αλλαγών στο σύστημα συλλογικών διαπραγματεύσεων μέσω του οποίου προσδιορίζονται οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα στην Ελλάδα. Εξ ου και οι όροι για περικοπή του βασικού μισθού κατά 22%, για κατάργηση της μετενέργειας των συλλογικών συμβάσεων και της δυνατότητας διαιτησίας χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των εργοδοτών – έτσι ώστε οι εταιρείες να μπορούν στο εξής να ορίζουν τους μισθούς με κάθε εργαζόμενο σε ατομικό επίπεδο – για να πάρουμε το δάνειο. Με όλα αυτά τα μέτρα υποτίθεται τώρα ότι οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα θα πάψουν να αντιστέκονται στην κάθοδο, ότι η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας θα αυξηθεί δραστικά και ότι νέες θέσεις εργασίας θα προκύψουν στους εξαγωγικούς κλάδους οδηγώντας την ελληνική οικονομία σε ανάπτυξη.
Είναι όντως έτσι τα πράγματα; Αμφιβάλλουμε.
Καταρχήν, όπως σημειώνει ο αναλυτής της Wall Street στις Βρυξέλλες Μάθιου Ντάλτον, η τρόικα – δηλαδή οι τεχνοκράτες εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου που όφειλαν να έχουν γνώση – έχουν διαπράξει ευθύς εξαρχής ένα μεγάλο σφάλμα αν πράγματι υπέθεταν ότι οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα θα μειωθούν γρήγορα στην Ελλάδα. Διότι υπάρχει άφθονη βιβλιογραφία με έρευνες για πολλές διαφορετικές οικονομίες οι οποίες δείχνουν ότι οι μισθοί πράγματι εμφανίζουν ακαμψίες στην κάθοδο τις οποίες οι εκπρόσωποι της τρόικας τις αγνόησαν. Κατά δεύτερον, ακόμη και σε οικονομίες με πολύ ευέλικτες αγορές εργασίας που δεν διαθέτουν δηλαδή την προστασία της ελληνικής – για παράδειγμα στη Λετονία όπου εφαρμόστηκε το μοναδικό πρόγραμμα εσωτερικής υποτίμησης πριν την Ελλάδα το οποίο κρίθηκε επιτυχές – οι μισθοί του ιδιωτικού τομέα εμφάνισαν πολύ μεγάλη αντίσταση στην κάθοδο και ο βασικός τρόπος απορρόφησης της ανεργίας που ήρθε ως αποτέλεσμα του προγράμματος ήταν η μετανάστευση του 10% του πληθυσμού.
Επιμένουμε: το πρόβλημα είναι ότι η Ελλάδα δεν έχει ισχυρό εξαγωγικό τομέα. Και το ότι η κρίση, σε συνδυασμό με τα μέτρα του ευρωπαϊκού προγράμματος, επιβαρύνουν αντί να βοηθούν τις ελληνικές εξαγωγές. Οι Έλληνες εξαγωγείς δεν έχουν διαμαρτυρηθεί για τους μισθούς αλλά για τη μη επιστροφή του ΦΠΑ από το ελληνικό δημόσιο, για τα μεγάλα προβλήματα ρευστότητας, για την αυξημένη φορολογική επιβάρυνση των καυσίμων και της ενέργειας. Ούτε η τρόικα ούτε η ελληνική κυβέρνηση έχουν απαντήσει σε όλα αυτά. Κι ας δούμε λίγο τι γίνεται στην Πορτογαλία που με εξαγωγές στο 35% του ΑΕΠ της είναι λίγο καλύτερα από μας αλλά δεύτερη από το τέλος μετά την Ελλάδα. Τα νούμερα της Πορτογαλίας για την ανεργία τετάρτου τριμήνου 2011 ήταν 14% έναντι πρόβλεψης από την τρόικα στο 12%. Η Πορτογαλία μας ακολουθεί από κοντά, μόνο που επειδή παίρνει μικρότερη δοσολογία από τη συνταγή που παίρνει η Ελλάδα και έχει λιγότερο υψηλότερες εξαγωγές έχει και μικρότερο πρόβλημα...
Αναρωτιόμαστε, θα απολογηθεί ποτέ κανείς για τις συνταγές που δίνονται σήμερα στην Ελλάδα;
Αλλαγή στρατηγικής για την Ελλάδα ζητούν επιφανείς οικονομολόγοι, από tvxs.gr 20/02/2012
«Απαιτείται αλλαγή στρατηγικής- δεν πρέπει να ζητά κανείς μόνον σκληρές δημοσιονομικές περικοπές, αλλά συνοδευτικά να ενισχύσει τις αναπτυξιακές δυνάμεις», δηλώνει ο καθηγητής του πανεπιστημίου Harvard, Philippe Aghion.
Ο διάσημος οικονομολόγος του πανεπιστημίου Columbia, Jeffrey Sachs, τονίζει ότι απαιτείται πριν από όλα ένα πρόγραμμα, το οποίο θα δώσει ρευστότητα στον τραπεζικό τομέα, ενώ η γερμανική κυβέρνηση επικεντρώνεται μόνον σε θέματα προϋπολογισμού, παραβλέποντας ότι η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε πτώση λόγω της έλλειψης κεφαλαίων για τις μικρές και τις μεσαίες επιχειρήσεις.
Εξαιτίας της αυστηρής πολιτικής περικοπών η ελληνική οικονομία συρρικνώνεται, πράγμα που με τη σειρά του εμποδίζει την εξυγίανσή της. Ορισμένοι ειδικοί υπολογίζουν ότι το 2012 η ύφεση θα φτάσει στο 7,5%, οδηγώντας την ελληνική οικονομία για πέμπτη χρονιά στη συρρίκνωση.
Γι’ αυτόν τον λόγο απαιτείται αλλαγή στρατηγικής στην αντιμετώπιση της κρίσης. Η ελληνική οικονομία εξαρχής χρειαζόταν ένα αναπτυξιακό πρόγραμμα, αλλά δεν το έλαβε ποτέ, υποστηρίζει ο επιφανής οικονομολόγος του Harvard, Dani Rodrik.
Ο Ulrich Kater, επικεφαλής οικονομολόγος της Dekabank, προτείνει έναν συνδυασμό τεχνικής βοήθειας και δημοσίων επενδύσεων, ενώ ο Bert Rürup, επικεφαλής της επενδυτικής εταιρίας MaschmeyerRürup, τάσσεται υπέρ επενδυτικών προγραμμάτων με χρήση μέσων της ΕΕ, τα οποία θα συνοδεύσουν τη μείωση του δημοσίου τομέα.
Ο Markus Brunnermeier, καθηγητής στο Princeton, βλέπει με ανησυχία την έλλειψη κεφαλαίων για την χρηματοδότηση των υγιών επιχειρήσεων και υποστηρίζει τη δημιουργία επενδυτικής τράπεζας κατά το πρότυπο της γερμανικής KfW. Επιπλέον, θα χρειαστούν βελτιώσεις των υποδομών και μία αποτελεσματική δημόσια διοίκηση.
Στην ανανέωση των θεσμικών δομών επικεντρώνει το ενδιαφέρον του και ο Thomas Mayer, επικεφαλής οικονομολόγος της Deutsche Bank.
«Μια αποτυχημένη στρατηγική»
Άρθρο γνώμης του αρχισυντάκτη Serge Schmemann στην International Herald Tribune θέτει το εξής ερώτημα; «Αφού τα μέτρα λιτότητας αποδεδειγμένα δεν λειτουργούν στην Ευρώπη, γιατί οι Ευρωπαίοι ιθύνοντες συνεχίζουν να τα επιβάλλουν στην Ελλάδα και τις υπόλοιπες χώρες»;
Όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, η τακτική της Ευρώπης, να ζητάει σκληρή λιτότητα από χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία ή η Ιταλία, σε αντάλλαγμα της Ευρωπαϊκής βοήθειας έχει ως αποτέλεσμα την επιδείνωση της ύφεσης και το πάγωμα της ανάπτυξής τους.
Τα νούμερα συνιστούν την απόδειξη, υπογράμμισε ο Landon Thomas Jr. στην IHT την προηγούμενη εβδομάδα, αναφερόμενος στην περίπτωση της Πορτογαλίας, η οποία ακολούθησε το προτεινόμενο πρόγραμμα προχωρώντας σε περικοπές μισθών, συντάξεων και αύξηση φόρων βαθαίνοντας την ήδη υπάρχουσα κρίση. ‘Έτσι όταν η χώρα πήρε το πρώτο πακέτο διάσωσης το χρέος της ήταν στο 107% του Α.Ε.Π. ενώ του χρόνου αναμένεται να φτάσει το 118% με ανοδικές τάσεις όσο η οικονομία θα συρρικνώνεται.
Ο καπιταλισμός ως ωρολογιακή βόμβα, από rednotebook.gr
Άαρον Λέοναρτ: Yποστηρίζετε ότι, «Το Κεφάλαιο δεν είναι ένα βιβλίο που καταπιάνεται με την πολιτική, ούτε καν με την εργασία: είναι ένα βιβλίο για την ανεργία». Μπορείτε να μας πείτε για ποιον λόγο θεωρείτε ότι αυτό ισχύει;
Φρέντρικ Τζέιμσον: Γνωρίζω πως αυτό ενδεχομένως να προκαλεί έκπληξη στους ανθρώπους που σκέφτονταν πάντα τον Μαρξ υπό το πρίσμα της πολιτικής, αλλά στην πραγματικότητα υπάρχουν ελάχιστες αναφορές για οποιαδήποτε μορφή πολιτικής δράσης στο Κεφάλαιο. Προκύπτουν βεβαίως συμπεράσματα για το είδος της κοινωνίας που θα μπορούσε να προκύψει από τον καπιταλισμό και επίσης τις αντιφάσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στο τέλος του καπιταλισμού. Δεν υποστηρίζω πως ο Μαρξ ήταν αδιάφορος για την πολιτική ή ότι δεν σκεφτόταν διαρκώς πολιτικές στρατηγικές, αλλά ότι το Κεφάλαιο δεν είναι ένα βιβλίο που αφορά αυτά, αλλά ένα βιβλίο για αυτή την ωρολογιακή βόμβα που είναι ο καπιταλισμός.
Είναι ένα βιβλίο το οποίο καταπιάνεται με την ανεργία με την έννοια ότι ο θεμελιώδης γενικός νόμος του καπιταλισμού, όπως αυτός αναφέρει σαφώς, είναι η αύξηση της παραγωγικότητας, με αποτέλεσμα, όπως γράφει, «η εξαρτημένη μάζα του εφεδρικού στρατού, δηλαδή οι άνεργοι, να αυξάνεται από κοινού με τη δυνητική παραγωγικότητα του πλούτου». Αυτό αντιστοιχεί σε μεγάλο βαθμό με αυτά που συμβαίνουν στις μέρες μας. Πρόσφατα ακουσα το πιο αποκαλυπτικό πράγμα από έναν καπιταλιστή θιασώτη του επιχειρηματικού κινδύνου, εμφανέστατα ενοχλημένο από τη συζήτηση τόσο των Ρεπουμπλικάνων όσο και των Δημοκρατικών για την υποστήριξη των επιχειρήσεων έτσι ώστε να μπορούν να «δημιουργούν θέσεις εργασίας»: «Κανένας δεν σηκώνεται το πρωί και λέει, θέλω να αυξήσω το μισθολογικό κόστος επειδή θεωρώ πως είναι καλό για την Αμερικάνικη οικονομία». Αυτός είναι ένας εύσχημος τρόπος για πεις ότι οι επιχειρήσεις δεν υπάρχουν για να δημιουργούν θέσεις εργασίας• υπάρχουν για να παράγουν κέρδος. Αυτό ακριβώς είναι εκείνο που ο Μαρξ περιγράφει στο Κεφαλαίο. Δεν προκύπτει καμία ευθεία σύνδεση μεταξύ παραγωγικότητας και δημιουργίας θέσεων εργασίας.
Όσο τα κεϋνσιανά οικονοµικά εφαρμόζονταν σε ορισμένες χώρες, η συγκεκριμένη θέση φαινόταν εξωπραγματική. Ο Κέυνς αντιλήφθηκε πως είναι αναγκαίο να υπάρχουν εργάτες με αρκετά χρήματα για να αγοράζουν όλα αυτά τα αγαθά που παράγονταν. Από την περίοδο του Ρήγκαν και της Θάτσερ ωστόσο, έχουμε περάσει σε κάτι το οποίο προσομοιάζει πολύ περισσότερο στη θεμελιώδη λογική του κεφαλαίου που περιγράφει ο Μαρξ. Δεν είναι μόνο η μεταφορά εργασίας σε άλλες χώρες• αυτό αποτελεί τμήμα μιας παγκόσμιας διαδικασίας.
Η επιθυμία για την επιστροφή των εργοστασίων στις Ηνωμένες Πολιτείες συγκρούεται με την επιθυμία να είναι παραγωγικά. Αυτό προφανώς σημαίνει ολοένα και μεγαλύτερο αυτοματισμό και ολοένα και λιγότερους εργάτες. Ως εκ τούτου, θεωρώ πως ανακύπτει μια θεμελιώδης αντίφαση μεταξύ της απασχόλησης και των επιθυμιών του συστήματος. Υπό αυτή την έννοια το πολιτικό αίτημα για πλήρη απασχόληση μου φαίνεται να αποτελεί ένα αίτημα που το σύστημα δεν μπορεί να ικανοποιήσει.
We are Anonymous. Das Aufbegehren der durchschnittlichen Internetbürger. Das Buch "We are Anonymous" erklärt den Ursprung und den Werdegang einer Bewegung, die als Antwort auf die zunehmende Regulierung des Internets weiter wächst, von Patrick Beuth, Die Zeit, 20/2/2012.
"Der Name ist Programm – die Gruppe Anonymous agiert als Bewegung ohne sichtbare Hierarchie und Gesichter. Anhänger ihrer Aktionen (Anons) verkleiden sich gern mit einer Maske von Guy Fawkes. Der hatte 1605 ein Attentat auf den englischen König versucht. Das wiederum inspirierte die Autoren der Comicserie V – wie Vendetta in den achtziger Jahren, ihren Protagonisten hinter einer Fawkes-Maske versteckt zu zeigen. Er protestierte mit seinen Aktionen gegen einen unterdrückenden und überwachenden Staat, was wiederum einige Anons als Symbol für den eigenen Kampf aufgriffen. Ursprung der Bewegung und des Namens ist das Imageboard 4chan. Auf der Seite kann jeder unzensiert und unmoderiert Bilder und Botschaften hinterlassen und dabei auch seinen Namen angeben. Allerdings tut das kaum jemand, weswegen die meisten Texte mit dem Namen "Anonymous" gekennzeichnet sind".
|
