|
Αντιοικολογική συμπεριφορά
τιτλοφορούσε η έγκριτος εφημερίς «Το Βήμα» σχετικό άρθρο-αφιέρωμα στις θαλάσσιες και σπορτίφ δραστηριότητες του Πρωθυπουργού που εκλέξαμε στις 4 Οκτωβρίου 2009. «Απόγευμα Σαββάτου -μας πληροφορεί το δημοσίευμα- επιδόθηκε στο αγαπημένο του καλοκαιρινό σπορ διασχίζοντας με το κανό του το στενό μεταξύ Πόρου και Γαλατά, μακριά από αδιάκριτα βλέμματα, καθώς ελάχιστοι λουόμενοι και ένοικοι του ξενοδοχείου κατάλαβαν ότι ο αθλητής που συναγωνιζόταν το... ταχύπλοο πλοίο της γραμμής ήταν ο Πρωθυπουργός παρ΄ ότι νωρίτερα τον είχαν εντοπίσει στην παραλία».
Το αντικειμενικά δοσμένο ρεπορτάζ συνοδεύεται από εικόνες του κ. Παπανδρέου με το κανό του και χωρίς αυτό. Οι συνειρμοί που επιδιώκονται πολιτικά είναι πασιφανείς, η αντίστιξη με τον πρώην πρωθυπουργό σαφής: η αισθητική κάνει καλά τη δουλειά της: μια φωτογραφία του πρώην με μπόλικο κόκκο και πατσοκοιλιές, μια φωτογραφία του νυν με καλό φωτισμό, σχεδόν στημένη, ίσως και διορθωμένη στις τελευταίες της λεπτομέρειες σε ένα photoshopή όποιο αντίστοιχο πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας. Ένας ύμνος στην αισθητική. (Νομίζω ότι τα πρόσωπα των συνεργατών του πρωθυπουργού μοιάζουν να έχουν μια συγκεκριμένη κοψιά, να απηχούν την ύπαρξη μιας αισθητικής επιλογής..)
Φυσικά και το πράγμα δε σταματάει εκεί: «Η αρχική συνεννόηση με τους άνδρες της ασφαλείας του ήταν να κινηθεί παράλληλα με την ακτογραμμή και αριστερά από το ξενοδοχείο, ώστε να μπορούν να τον παρακολουθούν από την ξηρά. Μάλιστα ένα φουσκωτό είχε ελέγξει διακριτικά τους κόλπους απ΄ όπου επρόκειτο να περάσει. Ο Πρωθυπουργός όμως, μόλις έριξε το κανό στη θάλασσα, αποφάσισε να πάει προς τα δεξιά του ξενοδοχείου αιφνιδιάζοντας την ασφάλειά του. Πέρασε κάθετα τον δίαυλο Πόρου- Γαλατά και τράβηξε κουπί προς το νησί Μπούρτζι.»
Εδώ ο Πρωθυπουργός αιφνιδιάζει ακόμα και όσους είναι δίπλα του και πάλι ο συνειρμός κάνει τη δουλειά του: ένας ισχυρός άνδρας προφανώς κατέχει το πηδάλιο της χώρας και μπορεί ανα πάσα στιγμή να αποφασίσει και να αιφνιδιάσει τους πάντες από τους κερδοσκόπους, το ίδιο το ΔΝΤ αν χρειαστεί –φυσικά μόνο αν κάτι τέτοιο είναι λαϊκή εντολή και θα γίνει μόνο προς όφελος του λαού- και τον ίδιο το λαό ακόμα. Πρόκειται για την ισχύ που πηγάζει από την προσωπικότητα, μια προσωπικότητα που επιβάλλεται γύρω του, μια προσωπικότητα που μέλλεται να μας οδηγήσεις σε απάνεμα λιμάνια (πιθανώς στο απάνεμο νεώριο του Norfolk στη Virginia,σαν άλλος Κόνερυ στον Κόκκινο Οκτώβρη). Ένας ύμνος στην ηγεσία. Και ταυτόχρονα μια φιλοφρόνηση στο Λαό που επέλεξε τον ηγέτη.
Ας πάμε πιο κάτω: «Υστερα από μισής ώρας (σκληρό) κουπί, ο κ. Παπανδρέου κατευθύνθηκε προς έναν μικρό κόλπο και επέστρεψε στην ξηρά. Λίγο αργότερα κατέβηκε στην παραλία και η σύζυγός του κυρία Αντα Παπανδρέου, κολύμπησαν μαζί για περίπου μισή ώρα και ακολούθως αποσύρθηκαν στο δωμάτιό τους όπου γευμάτισαν παρακολουθώντας τον τελικό του Ρολάν Γκαρός». Τι έχουμε εδώ; Προσέξτε τις λέξεις: σκληρό κουπί, μαζί με τη σύζυγό του Αντα, κολύμπι και απόσυρση στο δωμάτιο: μια εικόνα υπερανθρώπου από τη μια (και σας θυμίζω πόσο πρέπει να τον θαυμάζετε όλοι εσείς που δε μπορείτε να κάνετε μισή ώρα σκληρό κουπί και μετά να κολυμπήσετε...) η οποία εξισορροπείται από μια εικόνα συντηρητικού οικογενειακού βίου. Και το Ρολάν Γκαρός; Δέστε , η στόχευση του κειμένου δεν είναι το κοινό του Λαζόπουλου (μεσαία και λιγότερο μεσαία αστική τάξη –είναι και αυτό- αλλά κυρίως μια μεσαία και ανώτερη τάξη την οποία καλοπιάνει θυμίζοντας της πως αυτός εγγυάται τη δυνατότητά της να παρακολουθεί το Γαλλικό Open (από τηλεοράσεως ή από το Παρισινό court) - άλλωστε αυτό και μόνο τον καθιστά έναν πρωθυπουργό των ελιτίστικων στρωμάτων που κυβερνούν τη χώρα είτε μέσα από το ΔΝΤ είτε ως δορυφόροι εντολείς του. Ένας εκλεκτισμός σοφά οργανωμένος...
Και πιο κάτω: «Οσοι έτυχε να βρίσκονται στο ίδιο ξενοδοχείο με τον Γιώργο Παπανδρέου το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, είπαν στο «Βήμα» ότι εντυπωσιάστηκαν από τη συμπεριφορά της ολιγομελούς ομάδας των ανδρών ασφαλείας του. «Διακριτικοί, επαγγελματίες, χωρίς να δημιουργούν κλίμα τρομοκρατίας ή αναστάτωσης, τον παρακολουθούσαν σχεδόν με “αόρατο” τρόπο» διηγήθηκε ένοικος του ξενοδοχείου, συμπληρώνοντας ότι «πιο μεγάλη αναστάτωση δημιούργησαν οι άνθρωποι του ξενοδοχείου παρά ο ίδιος ο Γιώργος και η συνοδεία του».
Παραξενεύτηκε πάντως από το ότι έδειξε να μη θέλει να φανεί πως έχει φέρει μαζί του το δικό του κανό, καθώς πρώτα επιθεώρησε όσα διέθετε το ξενοδοχείο. «Δεν είναι κότερο. Κανό είναι. Δεν χρειάζεται να ντρέπεται να το δείξει».
Τι περιμένατε δηλαδή; Μια κατάληξη άξια ενός άρθρου που υμνεί την ισχύ: η ισχύς δεν έχει ανάγκη να επιδεικνύεται, αντίθετα οφείλει να σεμνύνεται στη δημόσια παρουσία της ακριβώς για να επισημαίνει τη δύναμή της...
Δε γνωρίζω ποιοι αγόρασαν χτες την εφημερίδα και πόσο χώρο έπιασε το άρθρο στη σελίδα. Αν το ήξερα θα μπορούσα να κάνω μερικούς υπολογισμούς και να βγάλω τελικά πόση πρώτη ύλη (χαρτί άρα και δέντρο) ξοδεύτηκε. Ύστερα θα σκεφτόμουνα τον τρόπο που το κείμενο μετατρέπεται τελικά σε ψήφους στη Δημοκρατία και έτσι θα ξέραμε μέρος από την οικολογική δαπάνη της Δημοκρατίας. Αλλά ακόμα κι αν σας έλεγα ότι τελικά κοστίζει τόσο ποιος θα αποφασίσει αν αυτή η μετροπή μιας φλύδας ενός δέντρου (ή κάτι παραπάνω έστω) του Αμαζονίου σε πολιτική και δημοσιογραφική ισχύ αλλοιώνει το Δημοκρατικό μας πολίτευμα και το μετατρέπει σε έναν μονοπωλιακό ανταγωνισμό των ελίτ για την ψήφο του median voter; Αυτοί που διάβασαν το κείμενο αγοράζοντας την εφημερίδα οφείλουν να αναρωτηθούν περισσότερο από εμάς που διαβάσαμε αλλά δεν αγοράσαμε; Εν τέλει τι είναι ένα μέσο που δημοσιεύει ένα τέτοιο άρθρο; Υποπτεύομαι ότι είναι φιλεύθερο και δημοκρατικό αλλά προπάντων βαθιά προοδευτικό...
|
