|
Οι Νεοταξίτες ιππότες
Του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com
Η πορεία της χώρας προς τον έλεγχο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου κατά τους τελευταίους μήνες ήταν μια πορεία αποφασισμένη από την αρχή και η εκτέλεση αυτού του μοναδικού σχεδίου έγινε με επικοινωνιακή μαεστρία. Ήταν μια απόφαση της Ελληνικής Κυβέρνησης που προέκυψε από τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, απόφαση η οποία οικοδομήθηκε πάνω σε συγκεκριμένη ανάγνωση του διεθνούς οικονομικού περιβάλλοντος πολύ νωρίτερα από τις εκλογές. Η χώρα επιλέγοντας στις εκλογές δεν έβγαλε, όπως νόμιζε, μια σοσιαλιστική, παλιού ευρωπαϊκού τύπου Κυβέρνηση. Αντίθετα, όσοι έχουν τα κλειδιά του κυβερνώντος κόμματος στα χέρια τους, είναι δηλαδή οι κλειδούχοι του κελύφους ΠΑΣΟΚ, εντάσσονται σε και απηχούν συγκεκριμένους κύκλους συμφερόντων και πηγών εξουσίας διεθνώς. George owes us…
Συνοπτικά θα μπορούσε να μιλήσει σήμερα για την ύπαρξη δύο κύριων εκδοχών –ας πούμε σκέψης, στο Δυτικό κόσμο. Από τη μια πλευρά όσοι προωθούν την παγκοσμιοποίηση των ροών κεφαλαίου και εργασίας και την ενοποίηση του ευρω-αμερικανικού κόσμου -και για λόγους κατηγοροποίησης ας τους καλέσουμε Νεοταξίτες: ποιοι ανήκουν σε αυτή τη σχολή; Καταρχάς ανήκει το τμήμα εκείνο του χρηματιστικού κεφαλαίου που ταξιδεύει από αγορά σε αγορά, on submit, δηλαδή όσοι βγάζουν το μεροκάματο από την κίνηση του χρήματος στις αγορές, από τις εντολές μετακίνησης ιλιγγιωδών ποσών σε νομίσματα, προϊόντα και δικαιώματα. Η McKinsey (μεγάλη συμβουλευτική εταιρεία) έχει υπολογίσει ότι το 2007 το χρήμα σε κυκλοφορία ήταν 194 τρις δολάρια ή 4 φορές την παγκόσμια οικονομία). Αλλά αυτοί είναι το ορατό κομμάτι και η δουλειά τους θα ήταν πραγματικά δύσκολη ως ακατόρθωτη αν έλλειπε εκείνο το κομμάτι που καλείται να κάνει τη ντόπια δουλειά: δηλαδή την απομάκρυνση των εμποδίων , των obstacles, που μπορούν να περιορίσουν αυτή την ελευθερία της κίνησης. Think globally, act locally που λέγαμε και παλιά. Ποια είναι τα εμπόδια; Πολλά: από τοπικές κουλτούρες που μπορεί να εμποδίζουν την πολιτισμική και τεχνολογική ενσωμάτωση, Κυβερνήσεις ή αξιωματούχους με αντίθετη ατζέντα, ρυθμίσεις διεθνών οργανισμών ακόμα και ιδεολογίες που αντιστρατεύονται την επέλαση των Μήδων. Λέει ο Richard Rosencrance στο τεύχος Μαΐου-Ιουνίου του Foreign Affairs , στο άρθρο του «Big is better»: «Μια υπερατλαντική οικονομική ένωση δε θα περιείχε μια πολιτική αντίστοιχη. Ούτε θα σήμαινε τη συγκέντρωση όλων των δημοκρατιών του κόσμου μιας και αυτές δεν έχουν αναγκαστικά συγκλίνοντα οικονομικά συμφέροντα. Μάλλον θα σήμαινε την ένωση, το συγκερασμό των δύο πιο ισχυρών περιοχών του κόσμου ώστε μαζί να μπορέσουν να ευημερήσουν καλύτερα από ότι ξεχωριστά» αλλά και πιο κάτω ακόμα πιο εμφατικά: «με δεδομένη την αποτυχία των προσπαθειών για ένα πραγματικά ελεύθερο και διεθνοποιημένο εμπόριο, ο τρόπος για την επαύξηση του εύρους και της ζωτικότητας της Αμερικανικής Οικονομίας είναι μέσα από τελωνειακές ενώσεις και νομισματικές διευθετήσεις».
Για την κίνηση αλλά και την κατανομή της εργασίας, ειδικά με τη μορφή μεταναστευτικών ροών θα μιλήσουμε σε ένα άλλο σημείωμα. Και ίσως εκεί να αναρωτηθούμε και για τους ρόλους που έχουν τα κράτη υποδοχής σε σχέση με τις μεταναστευτικές ροές αλλά και το ιδεολογικό υπόβαθρο που απαιτείται για την ανάληψη ενός τέτοιου ρόλου. Το εμπόδιο του νεωτερικού έθνους-κράτους κάμπτεται και μέσα από την επιλεκτική χρήση της ιστορίας.
Είναι αυτή η ατζέντα μόνο οικονομική; Σας παραπέμπω ξανά στο τεύχος Ιουνίου του Foreign Affairs, περιοδικού, το οποίο, για να χρησιμοποιήσω ένα γνωστό όρο, είναι embedded στο πολιτικό και ιδεολογικό κατεστημένο στις ΗΠΑ. Δείτε μόνο τους τίτλους του εξωφύλλου: China’s grand map είναι το κεντρικό –προβαλλόμενο άρθρο. Πόσο μακριά θα φτάσει η Κίνα σε ξηρά και θάλασσα; Και ακριβώς από κάτω: ο υπουργός άμυνας των ΗΠΑ εξηγεί πώς μπορεί να βοηθήσει άλλους να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους («Helping others Defend Themselves»). Μεταφράζω από το The Brussels Wall, Tearing Down the EU NATO Barrier του προέδρου του Αμερικανικού Συμβουλίου για τη Γερμανία, William Drodziak: «Αυτές τις ημέρες, γίνεται μεγάλη συζήτηση για την αυγή ενός Ασιατικού αιώνα – που επισπεύδεται από την άνοδο της Ινδίας και της Κίνας. Εν τω μεταξύ, η κατακερματισμένη Ατλαντική συμμαχία, αποδυναμωμένη από δύο παγκόσμιους πολέμους και μια οικονομική κρίση, λέγεται ότι καταρρέει. Αλλά η Δύση δεν είναι μοιραίο να συνεχίσει να καταρρέει ως κέντρο δύναμης και επιρροής. Μια απλή στρατηγική διόρθωση θα μπορούσε να αναζωογονήσει τους ιστορικούς δεσμούς μεταξύ Ευρώπης και Βόρειας Αμερικής και να αποκαταστήσει την κυριαρχία της Δύσης: είναι ώρα να συνενώσουμε τους μεγάλους θεσμούς της Δύσης, δηλαδή την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ» και αμέσως πιο κάτω: «Μια γνήσια συνεργασία ανάμεσα στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση θα επέτρεπε στις κυβερνήσεις της Δύσης να αναμείξουν τη σκληρή και την ήπια πλευρά της Δύναμης κάνοντας και τους δύο οργανισμούς καλύτερα προετοιμασμένους να αντιμετωπίσουν μοντέρνες απειλές όπως η κλιματική αλλαγή, τα αποτυχημένα κράτη και οι ανθρωπιστικές καταστροφές. Μια αναγεννημένη Ατλαντική συμμαχία είναι μακράν ο καλύτερος τρόπος για τις ΗΠΑ και την Ευρώπη να αναβαθμίσουν την παγκόσμια ισχύ τους ενόψει των ανερχόμενων Ασιατικών Δυνάμεων». Το άρθρο αντιμετωπίζει τη Ρωσία ως δυνάμει σύμμαχο καθώς η διαπερατότητα των ανατολικών συνόρων της από κινεζικούς πληθυσμούς αλλά και η ύπαρξη μουσουλμανικών μειονοτήτων στο νότο της Ρωσικής επικράτειας δημιουργεί τις συνθήκες ώστε η Ρωσία να αποτελέσει τμήμα της Ατλαντικής συμμαχίας. Ένα μικρό πρόβλημα μόνο, στη νομή των φυσικών ορυκτών του Αρκτικού κύκλου να μην υπήρχε και το θεώρημα θα είχε αποδειχτεί…
Είναι λοιπόν προφανής η θεώρηση: the containment of Asia: η ανάσχεση και ο περιορισμός των Ασιατικών δυνάμεων. Η κρίση δίνει μια ευκαιρία (η κρίση του συστήματος είναι ενδογενής, δεν είναι μια σκευωρία –αλλά όσοι γνωρίζουν το σύστημα την καλή ώρα δε σταματούν να το γνωρίζουν και την κακή ώρα…) για περαιτέρω ενοποίηση των αγορών της Αμερικής και της Ευρώπης και μαζί για την ενοποίηση της δράσης τους σε γεωπολιτικό πεδίο.
Αλλά η δράση των Νεοταξιτών ούτε γραμμική είναι ούτε και σίγουρη: η αποδόμηση των εμποδίων δεν είναι εύκολη υπόθεση –ειδικά όταν αυτά είναι ιστορικές κουλτούρες- και άλλο τόσο δεν είναι σίγουρη η επιτυχία των οικονομικών συνταγών τους καθώς,φευ, τα οικονομικά μοντέλα απεικονίζουν ανθρώπινες σχέσεις in the long run... Η δυναμική που αναπτύσσουν προέρχεται κυρίως από την πρόσβαση σε οικονομικά και άλλα μέσα, από τη συστηματική και για πολλά χρόνια επιδίωξη των στόχων και από τις ευλογίες της τύχης. Άραγε που ανήκει το Ελληνικό Παράδειγμα;
Υπάρχει στα αλήθεια μια διαμετρική απάντηση στο Νεοταξισμό και τους Νεοταξίτες ιππότες; Υπάρχουν δηλαδή Παλαιοταξίτες; Και αν ναι πιο είναι το Camelot; Θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα σε ένα άλλο σημείωμα αναζητώντας παράλληλα αν ο αιώνας που ζούμε μπορεί να εξηγηθεί με συμμετρικά σχήματα.
|
