|
Βαθύς ταξικός διαχωρισμός το αποτέλεσμα του νέου ασφαλιστικού; |
 |
 |
|
Βαθύς ταξικός διαχωρισμός το αποτέλεσμα του νέου ασφαλιστικού;
του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com
Είχαμε επισημάνει σε προηγούμενο σχόλιο για το ασφαλιστικό (εδώ) την έλλειψη σαφήνειας στις διατάξεις του Σχεδίου Νόμου για το ασφαλιστικό και κάναμε ειδική αναφορά στο γεγονός ότι το κείμενο δεν ήταν καθόλου έτοιμο από γλωσσική άποψη. Το πρόβλημα αυτό γίνεται μεγαλύτερο στα άρθρα υπολογισμού τόσο των συντάξιμων αποδοχών όσο και του τρόπου με τον οποίο αυτές χρησιμοποιούνται μαζί με τους συντελεστές αναπλήρωσης, προκειμένου να εξαχθεί το τελικό ποσό της σύνταξης. Είναι τελείως αναγκαίο, όταν η κοινή γλώσσα που χρησιμοποιούμε όλοι μας δεν επαρκεί για τη περιγραφή να χρησιμοποιείται ταυτόχρονα (μέσα στην ίδια τη διάταξη) και ο μαθηματικός ή αναλογιστικός τύπος ώστε να υφίσταται ασφάλεια δικαίου και να μη χωρούν παρερμηνείες για το τι πραγματικά πρόκειται να συμβεί.
Στο συνημμένο κείμενο περιέχεται ένας πίνακας μαζί με επεξηγήσεις για το πως θα διαμορφώνονται εφεξής οι συντάξεις με το νέο σύστημα. Μολονότι αφορά σε συντάξεις που θα δοθούν το 2058 είναι ενδεικτικός για το ποια είναι η προσδοκία του. Παρόμοια είναι η κατάσταση και για όσους πάρουμε σύνταξη με μικτό τρόπο δηλαδή τμήμα με τις υπάρχουσες προβλέψεις και με το νέο τρόπο.
Μερικές μόνο παρατηρήσεις:
Το νέο σύστημα οδηγεί σε πλήρη αντιστροφή των μέχρι τώρα δεδομένων: το σύστημα παύει να είναι αναδιανεμητικό από πάνω προς τα κάτω και οδηγεί - κάτι που είναι πολιτική απόφαση- όσο μεγαλύτερη είναι μια σύνταξη τόσο μεγαλύτερο είναι το ποσό της αναπλήρωσής της: ο καλά αμειβόμενος ως εργαζόμενος παραμένει καλά αμειβόμενος ως συνταξιούχος. Σκεφθείτε ότι όσοι ανήκουν σε χώρους με εργασιακή αβεβαιότητα αλλά και ανεπαρκείς πληρωμές καταδικάζονται και επίσημα σε φτωχοποίηση από ένα σύστημα που θα αυτοαποκαλείται τότε Κοινωνικής Ασφάλισης. Πρόκειται για τη μεγαλύτερο ταξικό διαχωρισμό που επιχειρήθηκε ποτέ στην Ελλάδα από συστάσεως εθνικού κράτους.
Μια δεύτερη παρατήρηση είναι ότι, η εγγύηση του Κράτους θα αφορά μόνο στη βασική σύνταξη και όχι στην αναλογική η οποία μάλιστα θα είναι εκτός εισοδηματικής πολιτικής όπως στη συνέντευξη τους εδώ ξεκαθάρισαν Υπουργός και Υφυπουργός. Αυτό σημαίνει ότι (και έχοντας υπόψη το προηγούμενο σημείο) ότι όταν η αναλογία βασικής και αναλογικής σύνταξης στο σύνολο της σύνταξης είναι η ίδια (κάτι που συμβαίνει στις πρώτες Ασφαλιστικές κλάσεις) η αύξηση της εισοδηματικής πολιτικής θα διαιρείται δια δύο ενώ θα είναι αδιάφορη στις υψηλές: πρακτικά ότι σύνταξη παίρνεις στα 65-68 την ίδια θα παίρνεις σε ονομαστικές τιμές και στα 75 και στα 85. Ας μη μιλήσουμε καλύτερα για πραγματικές τιμές.
Μια τρίτη παρατήρηση είναι ότι τα ποσοστά αναπλήρωσης της αναλογικής σύνταξης (δηλαδή χωρίς τη βασική, που αφορούν απροσδιόριστο αριθμό εργαζομένων στο μέλλον) είναι τραγικά και διαψεύδουν τον ισχυρισμό: «ούτε μία ημέρα εργασιακού βίου χαμένη» αφού μπορεί τελικά όλες οι ημέρες να συμβάλλουν στο 30% της σύνταξης...Διαπιστώστε επίσης στον πίνακα τη διαφορά ανάμεσα σε χαμηλο και υψηλοσυνταξιούχους
Και κάτι τελευταίο: καθώς πλέον οι συντάξιμες αποδοχές υπολογίζονται για όλο τον εργασιακό βίο και όχι για την τελευταία πενταετία όπως γίνεται μέχρι σήμερα το κόστος ευκαιρίας για ένα εργαζόμενο είναι τέτοιο που τον οδηγεί στην πραγματικότητα στο να μη θέλει να έχει σύνταξη άρα και στο να έχει κίνητρο να μην πληρώνει εισφορές γι αυτήν και ειδικά κατά τα τελευταία χρόνια της ασφάλισής του: αν κάποιος γνωρίζει ότι οι μισθοί του δεν τον οδηγούν σε μεγαλύτερη ασφαλιστική κλάση έχει κίνητρο να εισφοροδιαφύγει. Χειρότερα: αν δημιουργηθεί η εικόνα σε ένα εργαζόμενο με πολλά εργασιακά κενά (ανεργία ή άλλο) ότι η σύνταξή του θα τείνει στη βασική στην πραγματικότητα δεν έχει κανένα κίνητρο να ασφαλιστεί αλλά αντίθετα να οδηγηθεί στη μαύρη εργασία . Φυσικά το κίνητρο δεν είναι μόνο του εργαζόμενου...Παρ’εκτός κι αν τελικά αυτός είναι ο τρόπος για την αύξηση της χαμένης ανταγωνιστικότητας... (συνεχίζεται).
|
