|
Αθήνα, ξημερώνοντας Δευτέρα 10 Μαΐου 2010
Του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com
Ο Ίρβιν Γιάλομ λέει κάπου ότι η μεγαλύτερη αντίσταση στην αγωνία του θανάτου είναι η συνειδητοποίηση ότι στο θάνατο δεν πρέπει να αφήσουμε παρά ένα αδειανό κουφάρι, να μην έχει τίποτα πια να πάρει από εμάς.
Τι στην ευχή Κυριακάτικα, ξημερώνοντας Δευτέρα
Something is in the air tonight…
Μια νέα εβδομάδα εκκινεί ξανά, μια ακόμα εβδομάδα δουλειάς. Όλα είναι ζήτημα χρόνου. Δεν ξέρω από που να πιαστώ. Έχω ως άνθρωπος μια πορεία, αυτή την πορεία αναζητάω ξανά απόψε.
Γενέθλια πόλη, το ’70 δεν το θυμάμαι καν. Η πρώτη μου ανάμνηση ως παιδί είναι το ’74 –ήμουν 4 τότε- το καλοκαίρι του ’74: «θα πάρουν και τον πατέρα μου φαντάρο?» Φόβος. Συγκίνηση. Δάκρυα κι ο θείος μου ντυμένος στα χακί, λίγο πριν φύγει για την Κύπρο.
Και μετά κενό, εκλογές του 77. «Πήγαινε να κοιμηθείς» η φωνή του πατέρα μου. «Όχι θέλω να δω τα αποτελέσματα στην τηλεόραση», «Τώρα είπα», αναντίρρητο τέλος. Κι η ερώτηση το πρωΐ: Ποιος βγήκε; Καραμανλής...
Eye of the tiger
Μετά αρχίζω και θυμάμαι, 18 Οκτώβρη 1981, Αλλαγή.
Νεαρός μαθητής, γυμνάσιο και λύκειο, επαρχιακά δρώμενα, ρομαντισμός και αναζήτηση του εαυτού, Michael Jackson και Ανδρέας Παπανδρέου. Εκείνο το μυστηριακό 87, HELLAS- USSR 103-101, ένας Kαμπούρης καραγκιόζης κάνει τη διαφορά.
Και μετά Πανεπιστήμιο, Εθνικό και Καποδιστριακό. Καθυστερημένη εφηβεία, πολιτικοποίηση και κομματική νεολαία:
Ο Θεός , η Πολιτική και ο Έρωτας...
Α, και οι Scorpions – In Trance: βράδυα με μικρή (ή μεγάλη Μαυροδάφνη)
Ξημερώνει Δευτέρα, 10 Μαΐου του 10 κι έχω χαθεί 20 χρόνια πιο πριν. Βλέπω καθαρά (η ίσως όχι) ένα νέο άνθρωπο να ελπίζει, να εμπνέεται να προσπαθεί.
Να εμπνέεται. Από παλιές καταβολές και την ορμή της νότης. Και τόσοι άνθρωποι, καθένας και μια ελπίδα που χάθηκε στην έξοδο της νιότης.
Κι ύστερα, πτυχίο ξαφνικά, μεταπτυχιακά, μια άλλη χώρα, το Παγγαίο (blues) και το 90 να πνέει τα λοίσθια...
Ξημερώνει μια Δευτέρα σχεδόν 20 και πλέον από την αρχή αυτής της προσωπικής ιστορίας. Ο δρόμος άλλαξε μετά.
Γιατί γυρνάω ακόμα στη γειτονιά των φοιτητικών μου χρόνων; Κανείς από όσους ήξερα δεν είναι πια εκεί...
Ίσως αναζητώντας καθεμιά από τις ελπίδες που χάθηκαν. ΄Ισως για να δώ στα μάτια μιας καινούριας γενιάς την ίδια φλόγα.
Καλή τύχη σε όλους σας
|
