Η μόνη χρεωκοπία που αναβάλλει το ΔΝΤ είναι αυτή του πολιτικού συστήματος.
Του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com
Σήμερα ψηφίζεται στη Βουλή, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, και με αντισυνταγματικό τρόπο η επικύρωση της συμφωνίας με το ΔΝΤ. Άκουσα χτες ότι με τη συμφωνία δεν εκχωρείται εθνική κυριαρχία, νομοθετική ή εκτελεστική, και άρα δεν απαιτείται η κύρωση της συμφωνίας με τη διαδικασία που προβλέπει το άρθρο 28 παρ. 2 του Συντάγματος (δηλαδή απαίτηση πλειοψηφίας 3/5 του όλου αριθμού των Βουλευτών υπερ της συμφωνίας). Η αίσθησή μου είναι ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας, για μια ακόμα φορά στέκεται αναντίστοιχο της βούλησης του λαού. Γιατί αν όντως δεν εκχωρείται εθνική κυριαρχία, τότε τι στην ευχή κάνουν στην Αθήνα τα αποσπάσματα του ΔΝΤ? Διακοπές? Τι διαπραγματεύεται (λέει η ίδια) η Κυβέρνηση? Διότι, όταν διαπραγματεύεσαι υπό άνισους όρους (όπως έχουν επισημάνει Υπουργοί της, όχι οπαδοί του ΚΚΕ ή της ΝΔ) προφανώς έχεις ήδη εκχωρήσει κυριαρχία σε τρίτους οι οποίοι υπαγορεύουν όρους. Ένα κυρίαρχο κράτος δεν αποδέχεται όρους που ο ίδιος ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι δεν τους επιθυμεί ή ότι είναι απαράδεκτοι. Ελαχίστως οφείλουν, όσοι δήλωσαν ότι αντιστρατεύονται τα μέτρα, να ζητήσουν έλεγχο συνταγματικότητας στη Βουλή. Αλλά ακόμα κι έτσι πολλά από τα όσα προβλέπονται από τη συμφωνία θα κριθούν στο μέλλον αντισυνταγματικά από τη Δικαστική Κρίση, ειδικά αν ψηφιστεί με απλή πλειοψηφία.
Αλλά εκεί μας έφτασε το πολιτικό σύστημα. Και μας απειλεί τώρα: ΔΝΤ ή χρεωκοπία. Δίλημμα που στην πραγματικότητα σημαίνει:ξαναπληρώνετε εσείς για να μη χρεωκοπήσουμε εμείς. Συγνώμη αλλά δε βρίσκω τίποτα απειλητικό σε αυτό...(Δε θα μπω στην ουσία και στην αντίκρουση από οικονομική σκοπιά: ούτε εδώ θα έπρεπε να είχαμε φτάσει ούτε και το ΔΝΤ ακόμα και τώρα είναι μονόδρομος –αλλά αυτό σε ένα άλλο σημείωμα).
Η χρεωκοπία του πολιτικού συστήματος (της κυβερνώσας ελιτ των πολιτικών και επιχειρηματικών συμφερόντων plus διεθνής παράγων) είναι δυστυχώς χρόνια ασθένεια της Δημοκρατίας μας: το σύστημα έχει χρεωκοπήσει κατ’επανάληψη. Χρεωκοπούσε κάθε φορά που αρνιόταν να εφαρμόσει το νόμο όταν αυτός καταλυόταν (Δεκέμβρης του 2008), κάθε φορά που παραγράφει αδικήματα πολιτικών, κάθε φορά που δε μπορεί να αντιμετωπίσει τις θερινές πυρκαγιές, να διαφυλάξει το περιβάλλον που ζούμε, να διοργανώσει υπηρεσίες επιπέδου για τους πολίτες του και τέλος να διαφυλάξει ζωές αθώων.
Η χρεωκοπία του ενίοτε λαμβάνει τη μορφή κωμωδίας και ενίοτε, όπως χτες, τη μορφή τραγωδίας χωρίς κάθαρση. Θα συνεχίζεται δε και θα επαναλαμβάνεται όσο όλοι μας θα εξαργυρώνουμε την αντίσταση με την απόλαυση, όσο θα εξακολουθούμε να νομίζουμε ότι η Δημοκρατία ως άσκηση πχ δεν αφορά στους ιδιωτικούς υπαλλήλους (δεν προλαβαίνουν άλλωστε από την πολλή δουλεία) και όσο νομίζουμε ότι αφορά κάποιους άλλους εκτός από εμάς. Σε μια κακή εκδοχή της αντιπροσώπευσης έχουμε αναθέσει-εκχωρήσει την άσκηση των υποχρεώσεων μας ως πολίτες σε πολιτικούς που δεν ψηφίζουμε – αξιολογούμε γιατί απέχουμε και σε επί πληρωμή «ειδικών» τις γνώμες των οποίων δε μπορούμε να ελέγξουμε κι αποδεχόμαστε ανήμποροι να κάνουμε αλλιώς. Ξεχάσαμε ότι η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα των ανειδίκευτων και όχι των ειδικών, του διάχυτου και όχι του συγκεκριμένου συμφέροντος, της Δημόσιας σφαίρας και του ελέγχου της ηθικής του ιδιωτικού από την έκθεσή του σε αυτή τη Δημόσια σφαίρα. Όχι σε μακρινό καιρό, όσο συνεχίζουμε αυτό το ιδιότυπο outsourcing της προσωπικής μας ευθύνης, θα φτάσουμε να ψωνίζουμε τη Δημοκρατία στο Super Market, αγοράζοντας κάρτες Δημοκρατίας των 5 και 10 Νομισμάτων και στον καθένα θα αντιστοιχεί όση Δημοκρατία θα μπορεί να αγοράσει...
Εξαιτίας και της δικής μας ευθύνης, που δεν αναλαμβάνουμε, χρεωκοπεί ξανά και ξανά το πολιτικό σύστημα. Κατώτερο των περιστάσεων, αδυνατεί και σήμερα να ηγηθεί μαζί με το λαό και όχι εναντίον του, στήνοντας τρόμο και φόβο που οργανώνουν ειδικοί και τον πουλάνε καλοστημένα δίκτυα διανομής. Σαρώνοντας σήμερα το κοινωνικό κράτος, οδηγώντας αύριο ομάδες του πληθυσμού στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Στη δική μου τη συνείδηση αυτό το πολιτικό σύστημα έχει τελειώσει και η ευθύνη για την αντικατάστασή του διαμοιράζεται σε όσους θα θελήσουν να την αναλάβουν και η ώρα έρχεται.
