Optimus Template

τιτλοφορούσε η έγκριτος εφημερίς «Το Βήμα» σχετικό άρθρο-αφιέρωμα στις θαλάσσιες και σπορτίφ δραστηριότητες του Πρωθυπουργού που εκλέξαμε στις 4 Οκτωβρίου 2009. «Απόγευμα Σαββάτου -μας πληροφορεί το δημοσίευμα- επιδόθηκε στο αγαπημένο του καλοκαιρινό σπορ διασχίζοντας με το κανό του το στενό μεταξύ Πόρου και Γαλατά, μακριά από αδιάκριτα βλέμματα, καθώς ελάχιστοι λουόμενοι και ένοικοι του ξενοδοχείου κατάλαβαν ότι ο αθλητής που συναγωνιζόταν το... ταχύπλοο πλοίο της γραμμής ήταν ο Πρωθυπουργός παρ΄ ότι νωρίτερα τον είχαν εντοπίσει στην παραλία».

Το αντικειμενικά δοσμένο ρεπορτάζ συνοδεύεται από εικόνες του κ. Παπανδρέου με το κανό του και χωρίς αυτό. Οι  συνειρμοί που επιδιώκονται πολιτικά είναι πασιφανείς, η αντίστιξη με τον πρώην πρωθυπουργό σαφής: η αισθητική κάνει καλά τη δουλειά της: μια φωτογραφία του πρώην με μπόλικο κόκκο και πατσοκοιλιές, μια φωτογραφία του νυν με καλό φωτισμό, σχεδόν στημένη, ίσως και διορθωμένη στις τελευταίες της λεπτομέρειες σε ένα photoshopή όποιο αντίστοιχο πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας. Ένας ύμνος στην αισθητική. (Νομίζω ότι τα πρόσωπα των συνεργατών του πρωθυπουργού μοιάζουν να έχουν μια συγκεκριμένη κοψιά, να απηχούν την ύπαρξη μιας αισθητικής επιλογής..)

Φυσικά και το πράγμα δε σταματάει εκεί: «Η αρχική συνεννόηση με τους άνδρες της ασφαλείας του ήταν να κινηθεί παράλληλα με την ακτογραμμή και αριστερά από το ξενοδοχείο, ώστε να μπορούν να τον παρακολουθούν από την ξηρά. Μάλιστα ένα φουσκωτό είχε ελέγξει διακριτικά τους κόλπους απ΄ όπου επρόκειτο να περάσει. Ο Πρωθυπουργός όμως, μόλις έριξε το κανό στη θάλασσα, αποφάσισε να πάει προς τα δεξιά του ξενοδοχείου αιφνιδιάζοντας την ασφάλειά του. Πέρασε κάθετα τον δίαυλο Πόρου- Γαλατά και τράβηξε κουπί προς το νησί Μπούρτζι.» 

Εδώ ο Πρωθυπουργός αιφνιδιάζει ακόμα και όσους είναι δίπλα του και πάλι ο συνειρμός κάνει τη δουλειά του: ένας ισχυρός άνδρας προφανώς κατέχει το πηδάλιο της χώρας και μπορεί ανα πάσα στιγμή να αποφασίσει και να αιφνιδιάσει τους πάντες από τους κερδοσκόπους, το ίδιο το ΔΝΤ αν χρειαστεί –φυσικά μόνο αν κάτι τέτοιο είναι λαϊκή εντολή και θα γίνει μόνο προς όφελος του λαού- και τον ίδιο το λαό ακόμα. Πρόκειται για την ισχύ που πηγάζει από την προσωπικότητα, μια προσωπικότητα που επιβάλλεται γύρω του, μια προσωπικότητα που μέλλεται να μας οδηγήσεις σε απάνεμα λιμάνια (πιθανώς στο απάνεμο νεώριο του Norfolk στη Virginia,σαν άλλος Κόνερυ στον Κόκκινο Οκτώβρη). Ένας ύμνος στην ηγεσία. Και ταυτόχρονα μια φιλοφρόνηση στο Λαό που επέλεξε τον ηγέτη.

Ας πάμε πιο κάτω: «Υστερα από μισής ώρας (σκληρό) κουπί, ο κ. Παπανδρέου κατευθύνθηκε προς έναν μικρό κόλπο και επέστρεψε στην ξηρά. Λίγο αργότερα κατέβηκε στην παραλία και η σύζυγός του κυρία Αντα Παπανδρέου, κολύμπησαν μαζί για περίπου μισή ώρα και ακολούθως αποσύρθηκαν στο δωμάτιό τους όπου γευμάτισαν παρακολουθώντας τον τελικό του Ρολάν Γκαρός». Τι έχουμε εδώ; Προσέξτε τις λέξεις: σκληρό κουπί, μαζί με τη σύζυγό του Αντα, κολύμπι και απόσυρση στο δωμάτιο: μια εικόνα υπερανθρώπου από τη μια (και σας θυμίζω πόσο πρέπει να τον θαυμάζετε όλοι εσείς που δε μπορείτε να κάνετε μισή ώρα σκληρό κουπί και μετά να κολυμπήσετε...) η οποία εξισορροπείται από μια εικόνα συντηρητικού οικογενειακού βίου. Και το Ρολάν Γκαρός; Δέστε , η στόχευση του κειμένου δεν είναι το κοινό του Λαζόπουλου (μεσαία και λιγότερο μεσαία αστική τάξη –είναι και αυτό- αλλά κυρίως μια μεσαία και ανώτερη τάξη την οποία καλοπιάνει θυμίζοντας της πως αυτός εγγυάται τη δυνατότητά της να παρακολουθεί το Γαλλικό Open (από τηλεοράσεως ή από το Παρισινό court) - άλλωστε αυτό και μόνο τον καθιστά έναν πρωθυπουργό των ελιτίστικων στρωμάτων που κυβερνούν τη χώρα είτε μέσα από το ΔΝΤ είτε ως δορυφόροι εντολείς του. Ένας εκλεκτισμός σοφά οργανωμένος...

Και πιο κάτω: «Οσοι έτυχε να βρίσκονται στο ίδιο ξενοδοχείο με τον Γιώργο Παπανδρέου το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, είπαν στο «Βήμα» ότι εντυπωσιάστηκαν από τη συμπεριφορά της ολιγομελούς ομάδας των ανδρών ασφαλείας του. «Διακριτικοί, επαγγελματίες, χωρίς να δημιουργούν κλίμα τρομοκρατίας ή αναστάτωσης, τον παρακολουθούσαν σχεδόν με “αόρατο” τρόπο» διηγήθηκε ένοικος του ξενοδοχείου, συμπληρώνοντας ότι «πιο μεγάλη αναστάτωση δημιούργησαν οι άνθρωποι του ξενοδοχείου παρά ο ίδιος ο Γιώργος και η συνοδεία του». 
Παραξενεύτηκε πάντως από το ότι έδειξε να μη θέλει να φανεί πως έχει φέρει μαζί του το δικό του κανό, καθώς πρώτα επιθεώρησε όσα διέθετε το ξενοδοχείο. «Δεν είναι κότερο. Κανό είναι. Δεν χρειάζεται να ντρέπεται να το δείξει». 

Τι περιμένατε δηλαδή; Μια κατάληξη άξια ενός άρθρου που υμνεί την ισχύ: η ισχύς δεν έχει ανάγκη να επιδεικνύεται, αντίθετα οφείλει να σεμνύνεται στη δημόσια παρουσία της ακριβώς για να επισημαίνει τη δύναμή της...

Δε γνωρίζω ποιοι αγόρασαν χτες την εφημερίδα και πόσο χώρο έπιασε το άρθρο στη σελίδα. Αν το ήξερα θα μπορούσα να κάνω μερικούς υπολογισμούς και να βγάλω τελικά πόση πρώτη ύλη (χαρτί άρα και δέντρο) ξοδεύτηκε. Ύστερα θα σκεφτόμουνα τον τρόπο που το κείμενο μετατρέπεται τελικά σε ψήφους στη Δημοκρατία και έτσι θα ξέραμε μέρος από την οικολογική δαπάνη της Δημοκρατίας. Αλλά ακόμα κι αν σας έλεγα ότι τελικά κοστίζει τόσο ποιος θα αποφασίσει αν αυτή η μετροπή μιας φλύδας ενός δέντρου (ή κάτι παραπάνω έστω) του Αμαζονίου σε πολιτική και δημοσιογραφική ισχύ αλλοιώνει το Δημοκρατικό μας πολίτευμα και το μετατρέπει σε έναν μονοπωλιακό ανταγωνισμό των ελίτ για την ψήφο του median voter; Αυτοί που διάβασαν το κείμενο αγοράζοντας την εφημερίδα οφείλουν να αναρωτηθούν περισσότερο από εμάς που διαβάσαμε αλλά δεν αγοράσαμε; Εν τέλει τι είναι ένα μέσο που δημοσιεύει ένα τέτοιο άρθρο; Υποπτεύομαι ότι είναι φιλεύθερο και δημοκρατικό αλλά προπάντων βαθιά προοδευτικό...

Ασφαλιστικό: γνωρίζουμε τον Κρέοντα, αναζητούμε την Αντιγόνη

Ναι, γιατί δεν ήταν 

ο Δίας, που μου τα 'χε αυτά κηρύξη, 

ούτε η συγκάτοικη με τους θεούς 

του Κάτω κόσμου, η Δίκη, αυτούς τους νόμους 

μες στους ανθρώπους όρισαν και μήτε 

πίστευα τόση δύναμη πως νάχουν 

τα δικά σου κηρύγματα,

ώστ' ενώ είσαι 

και δίχως τα κηρύγματά σου εσένα 

κι αν θα πεθάνω πριν της ώρας μου, 

κέρδος εγώ το λέω αυτό, γιατ' όποιος 

ζη μες σε τόση όση εγώ δυστυχία, 

πώς να μην του είναι ο θάνατός του κέρδος ; 

έτσι κι εγώ τίποτα δεν τον έχω 

τον πόνο του θανάτου αυτού μα αν ήταν 

και το ανεχόμουν άταφος να μείνη 

της μητέρας μου ο γυιός στο θάνατό του, 

αυτό θα μου ήταν πόνος γι' αυτά τ' άλλα 

καθόλου δεν πονώ κι αν τώρα εσύ 

για άμυαλη με περνάς γι' αυτά που κάνω, 

ο άμυαλος ίσως γι' άμυαλη με παίρνει.

Η Αντιγόνη απαντά στον Κρέοντα, σε μετάφραση Ι.Ν Γρυπάρη 

Δε νομίζω ότι χρειάζεται να πείσω κανέναν σας για τα κοινωνικά αποτελέσματα της πιθανής εφαρμογής στο μέλλον του ασφαλιστικού Λοβέρδου-Τρόικας. Δε νομίζω επίσης να χρειάζεται να καταβάλλω κόπο να σας πείσω για την επικοινωνιακή συμπαιγνία που παίζεται από τηλεοράσεως και πάλαι ποτέ εγκρίτων εφημερίδων για να περάσουν τα μέτρα ως ... επίτευγμα δύσκολης διαπραγμάτευσης. Για το μεν πρώτο, δηλαδή για τα κοινωνικά αποτελέσματα, τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής επιμένουν επί πολλά χρόνια ότι ο κίνδυνος φτώχειας προ της καταβολής συντάξεων και λοιπών κοινωνικών μεταβιβάσεων ανέρχεται, αφορά στο 42% του πληθυσμού της χώρας και πέφτει μετά τις μεταβιβάσεις αυτές στο 21%. Αυτό συμβαίνει σήμερα όπου τα ποσοστά αναπλήρωσης (δηλαδή τι ποσοστό του συντάξιμου μισθού παίρνει κανείς ως σύνταξη) ξεκινάνε από 60% και μπορούν να υπερβούν (κι αυτό είναι παθογένεια του συστήματος) το 100% σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Σήμερα καλούν τις γενιές που εργάζονται να συνεχίσουν να αποδίδουν στους συνταξιούχους αυτό που ως τώρα εισπράττουν και ταυτόχρονα τους ζητούν να αποδεχθούν ότι όταν αυτές οι γενιές με τη σειρά τους θα περάσουν στη σύνταξη δε θα λάβουν πάνω από το 48% των συντάξιμων αποδοχών.

Είχα σε παλιότερο σημείωμα για το ασφαλιστικό (εδώ) την ευκαιρία να επισημάνω πολλές από τις σκοτεινές πλευρές του επικοινωνιακού ορυμαγδού μέσα από τον οποίο επιχειρείται να καλυφτεί η κατεδάφιση της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης και τις επιπτώσεις που θα έχει αυτό. Είχα εκεί επισημάνει τον κίνδυνο μιας απίστευτης αναδιανομής από τα χαμηλά στα υψηλά εισοδήματα και την αγωνία ότι το προσχέδιο θα οδηγούσε στη δημιουργία ενός τεράστιου κομματιού ανασφάλιστης εργασίας... Επισημαίνω εδώ, εκ νέου, το εξής παράδειγμα: αν , κάποτε, ένας εργαζόμενος ξεκίνησε να δουλεύει με 500 Ευρώ και κατέληξε μετά από 35 χρόνια δουλειάς να έχει 875 Ευρώ τότε: με τα μέχρι σήμερα ισχύοντα ο συντάξιμος μισθός του θα προέκυπτε από τα καλύτερα 5 χρόνια από τα τελευταία 10 (πχ για ένα Δημόσιο Υπάλληλο αυτό θα σήμαινε τα τελευταία πέντε ακριβώς) Με το Λοβέρδου-Τρόικας αυτός ο υπολογισμός γίνεται σε όλα τα 35 χρόνια. Άρα ο μισθός επί του οποίου υπολογίζεται η σύνταξη ρημάζεται εντελώς. Και επί του ρημαγμένου κόβεται και η αναπλήρωση. Θυμάστε το περίφημο προεκλογικό σύνθημα «ούτε ένα έτος ασφάλισης να μην πάει χαμένο»; Εννοούσαν κάτω από 50% αναπλήρωση από την ανταποδοτική και παίζεται και αν, ποιος και από πότε θα λαμβάνεται και η «Εθνική Σύνταξη». Ας ξεκαθαρίσει, επίσης, κάποια από τις συνιστώσες της Κυβέρνησης, ποια εισοδηματική πολιτική θα ακολουθηθεί επί του αναλογικού τμήματος; Γιατί άλλο 400 Ευρώ στα 65 και άλλο 400 Ευρώ στα 85...

Και επειδή όλες αυτές τις ημέρες ακούω ότι η τρόικα σαρώνει τις συντάξεις και το προσχέδιο -σκέτο Λοβέρδου- όχι, (άντε ίσως μια μικρή μείωση...) και δίνουν τρομάρα τους και παραδείγματα, τώρα 1100 (με συντάξιμες αποδοχές 1500), Λοβέρδος 963 Τρόικα 445 ας το ξεκαθαρίσουμε: αυτός που θα έπαιρνε 1100 έχει συντάξιμο μισθό 1500. Αυτό το 1500 είναι που αλλάζει με το νέο τρόπο υπολογισμού και αυτός που έχει συντάξιμο 1500 με τα καλύτερα πέντε από τα τελευταία δέκα χρόνια που δούλεψε ΔΕΝ θα βγάλει συντάξιμο 1500, με τα 35 χρόνια να υπολογίζονται όλα, αλλά πολύ μικρότερο (περίπου 1100, και φυσικά δε θα λάβει ...963 αλλά 714 μαζί με τα 360 της Εθνικής Σύνταξης). Τα 1500 Ευρώ  συντάξιμες αποδοχές θα αφορούν πολύ μικρό κομμάτι του πληθυσμού (πχ ο διάμεσος των συντάξιμων αποδοχών  των  ΔΥ του αύριο θα είναι στα 1200 Ευρώ περίπου...και φανταστείτε ότι αυτή η κατηγορία εργαζομένων είναι καλή περίπτωση –χωρίς διακοπές στον εργασιακό της βίο ενώ άλλες ομάδες...). Για την ολοκλήρωση του ερέβους, απαιτούνται 40 χρόνια δουλειάς για να επιτευχτεί το θαύμα Λοβέρου-Τρόικας.

Συνεπώς: κόψτε την από ΜΜΕ πλάκα, σας έχουμε καταλάβει. Σχεδόν καταλαβαίνουμε ποιο κανάλι έχει αναλάβει ποιο κομμάτι της παραπληροφόρησης και της σύγχυσης, ποιος δημοσιογράφος μιλάει και τι πρόκειται να πει πριν το πει... Θα γίνω πιο σαφής: όλοι οι βασικοί νόμοι για την Κοινωνική Ασφάλιση από τον 2084/92 (Σιούφα), τον 3029/02 (Ρέππα) και τον 3655/08 (Πετραλιά) οδηγούσαν σταδιακά και ήπια το σύστημα μέσα από παραμετρικές, θεσμικές και διοικητικές αλλαγές στην αντιμετώπιση των προβλημάτων που το απειλούσαν εξαιτίας κυρίως της δημογραφικής γήρανσης. Ήταν efficiency driven που θα έλεγαν και οι Αγγλοσάξονες του ΔΝΤ: αναζητούσαν βελτίωση των οικονομικών του συστήματος από την αύξηση της αποτελεσματικότητας του. Αντίθετα, η τραγωδία Λοβέρδου-Τρόικας, τραγωδία χωρίς κάθαρση, οδηγεί το σύστημα  στην εξατομίκευση και στην απάλλειψη του Δημόσιου Χαρακτήρα του –που φυσικά δε διασφαλίζεται από το επίδομα Αθλιότητας που αποκαλούν «Εθνική Σύνταξη» - σε δόξα των νεοφιλελεύθερων ταγών που συγκυβερνούν, διαλαλώντας την υπεροχή του ιδιωτικού (της τρέλλας στα Αρχαία Ελληνικά) έναντι του Δημοσίου, ενώ ταυτόχρονα τρέφονται οι ίδιοι από Δημόσιους και Διεθνείς κορβανάδες φανερών τε και μυστικών υπηρεσιών.O tempora….

Οι Νεοταξίτες ιππότες 

Του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Η πορεία της χώρας προς τον έλεγχο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου κατά τους τελευταίους μήνες ήταν μια πορεία αποφασισμένη από την αρχή και η εκτέλεση αυτού του μοναδικού σχεδίου έγινε με επικοινωνιακή μαεστρία. Ήταν μια απόφαση της Ελληνικής Κυβέρνησης που προέκυψε από τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, απόφαση η οποία οικοδομήθηκε πάνω σε συγκεκριμένη ανάγνωση του διεθνούς οικονομικού περιβάλλοντος πολύ νωρίτερα από τις εκλογές. Η χώρα επιλέγοντας στις εκλογές δεν έβγαλε, όπως νόμιζε, μια σοσιαλιστική, παλιού  ευρωπαϊκού τύπου Κυβέρνηση. Αντίθετα, όσοι έχουν τα κλειδιά του κυβερνώντος κόμματος στα χέρια τους, είναι δηλαδή οι κλειδούχοι του κελύφους ΠΑΣΟΚ, εντάσσονται σε και απηχούν συγκεκριμένους  κύκλους συμφερόντων και πηγών εξουσίας διεθνώς. George owes us…

Συνοπτικά θα μπορούσε να μιλήσει σήμερα για την ύπαρξη δύο κύριων εκδοχών –ας πούμε σκέψης, στο Δυτικό κόσμο. Από τη μια πλευρά όσοι προωθούν την παγκοσμιοποίηση των ροών κεφαλαίου και εργασίας και την ενοποίηση του ευρω-αμερικανικού κόσμου -και για λόγους κατηγοροποίησης ας τους καλέσουμε Νεοταξίτες: ποιοι ανήκουν σε αυτή τη σχολή; Καταρχάς ανήκει το τμήμα εκείνο του χρηματιστικού κεφαλαίου που ταξιδεύει από αγορά σε αγορά, on submit, δηλαδή όσοι βγάζουν το μεροκάματο από την κίνηση του χρήματος στις αγορές, από τις εντολές  μετακίνησης ιλιγγιωδών ποσών σε νομίσματα, προϊόντα και δικαιώματα. Η McKinsey (μεγάλη συμβουλευτική εταιρεία) έχει υπολογίσει ότι το 2007 το χρήμα σε κυκλοφορία ήταν 194 τρις δολάρια ή 4 φορές την παγκόσμια οικονομία). Αλλά αυτοί είναι το ορατό κομμάτι και η δουλειά τους θα ήταν πραγματικά δύσκολη ως ακατόρθωτη αν έλλειπε εκείνο το κομμάτι που καλείται να κάνει τη ντόπια δουλειά: δηλαδή την απομάκρυνση των εμποδίων , των obstacles, που μπορούν να περιορίσουν αυτή την ελευθερία της κίνησης. Think globally, act locally που λέγαμε και παλιά. Ποια είναι τα εμπόδια; Πολλά: από τοπικές κουλτούρες που μπορεί να εμποδίζουν την πολιτισμική και τεχνολογική ενσωμάτωση, Κυβερνήσεις ή αξιωματούχους με αντίθετη ατζέντα, ρυθμίσεις διεθνών οργανισμών ακόμα και ιδεολογίες που αντιστρατεύονται την επέλαση των Μήδων. Λέει ο Richard Rosencrance στο τεύχος Μαΐου-Ιουνίου του Foreign Affairs , στο άρθρο του «Big is better»: «Μια υπερατλαντική οικονομική ένωση δε θα περιείχε μια πολιτική αντίστοιχη. Ούτε θα σήμαινε τη συγκέντρωση όλων των δημοκρατιών του κόσμου μιας και αυτές δεν έχουν αναγκαστικά συγκλίνοντα οικονομικά συμφέροντα. Μάλλον θα σήμαινε την ένωση, το συγκερασμό των δύο πιο ισχυρών περιοχών του κόσμου ώστε μαζί να μπορέσουν να ευημερήσουν καλύτερα από ότι ξεχωριστά» αλλά και πιο κάτω ακόμα πιο εμφατικά: «με δεδομένη την αποτυχία των προσπαθειών για ένα πραγματικά ελεύθερο και διεθνοποιημένο εμπόριο, ο τρόπος για την επαύξηση του εύρους και της ζωτικότητας της Αμερικανικής Οικονομίας είναι μέσα από τελωνειακές ενώσεις και νομισματικές διευθετήσεις». 

Για την κίνηση αλλά και την κατανομή της εργασίας, ειδικά με τη μορφή μεταναστευτικών ροών θα μιλήσουμε σε ένα άλλο σημείωμα. Και ίσως εκεί να αναρωτηθούμε και για τους ρόλους που έχουν τα κράτη υποδοχής σε σχέση με τις μεταναστευτικές ροές αλλά και το ιδεολογικό υπόβαθρο που απαιτείται για την ανάληψη ενός τέτοιου ρόλου. Το εμπόδιο του νεωτερικού έθνους-κράτους κάμπτεται και μέσα από την επιλεκτική χρήση της ιστορίας.

Είναι αυτή η ατζέντα μόνο οικονομική; Σας παραπέμπω ξανά στο τεύχος Ιουνίου του Foreign Affairs, περιοδικού, το οποίο, για να χρησιμοποιήσω ένα γνωστό όρο, είναι embedded στο πολιτικό και ιδεολογικό κατεστημένο στις ΗΠΑ. Δείτε μόνο τους τίτλους του εξωφύλλου: China’s grand map είναι το κεντρικό –προβαλλόμενο άρθρο. Πόσο μακριά θα φτάσει η Κίνα σε ξηρά και θάλασσα; Και ακριβώς από κάτω: ο υπουργός άμυνας των ΗΠΑ εξηγεί πώς μπορεί να βοηθήσει άλλους να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους («Helping others Defend Themselves»). Μεταφράζω από το The Brussels Wall, Tearing Down the EU NATO Barrier του προέδρου του Αμερικανικού Συμβουλίου για τη Γερμανία, William Drodziak: «Αυτές τις ημέρες, γίνεται μεγάλη συζήτηση για την αυγή ενός Ασιατικού αιώνα – που επισπεύδεται από την άνοδο της Ινδίας και της Κίνας. Εν τω μεταξύ, η κατακερματισμένη Ατλαντική συμμαχία, αποδυναμωμένη από δύο παγκόσμιους πολέμους και μια οικονομική κρίση, λέγεται ότι καταρρέει. Αλλά η Δύση δεν είναι μοιραίο να συνεχίσει να καταρρέει ως κέντρο δύναμης και επιρροής. Μια απλή στρατηγική διόρθωση θα μπορούσε να αναζωογονήσει τους ιστορικούς δεσμούς μεταξύ Ευρώπης και Βόρειας Αμερικής και να αποκαταστήσει την κυριαρχία της Δύσης: είναι ώρα να συνενώσουμε τους μεγάλους θεσμούς της Δύσης, δηλαδή την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ» και αμέσως πιο κάτω: «Μια γνήσια συνεργασία ανάμεσα στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση θα επέτρεπε στις κυβερνήσεις της Δύσης να αναμείξουν τη σκληρή και την ήπια πλευρά της Δύναμης κάνοντας και τους  δύο οργανισμούς καλύτερα προετοιμασμένους να αντιμετωπίσουν μοντέρνες απειλές όπως η κλιματική αλλαγή, τα αποτυχημένα κράτη και οι ανθρωπιστικές καταστροφές. Μια αναγεννημένη Ατλαντική συμμαχία είναι μακράν ο καλύτερος τρόπος για τις ΗΠΑ και την Ευρώπη να αναβαθμίσουν την παγκόσμια ισχύ τους ενόψει των ανερχόμενων Ασιατικών Δυνάμεων». Το άρθρο αντιμετωπίζει τη Ρωσία ως δυνάμει σύμμαχο καθώς η διαπερατότητα των ανατολικών συνόρων της από κινεζικούς πληθυσμούς αλλά και η ύπαρξη μουσουλμανικών μειονοτήτων στο νότο της Ρωσικής επικράτειας δημιουργεί τις συνθήκες ώστε η Ρωσία να αποτελέσει τμήμα της Ατλαντικής συμμαχίας. Ένα μικρό πρόβλημα μόνο, στη νομή των φυσικών ορυκτών του Αρκτικού κύκλου να μην υπήρχε και το θεώρημα θα είχε αποδειχτεί…

Είναι λοιπόν προφανής η θεώρηση: the containment of Asia: η ανάσχεση και ο περιορισμός των Ασιατικών δυνάμεων. Η κρίση δίνει μια ευκαιρία (η κρίση του συστήματος είναι ενδογενής, δεν είναι μια σκευωρία –αλλά όσοι γνωρίζουν το σύστημα την καλή  ώρα δε σταματούν να το γνωρίζουν και την κακή ώρα…) για περαιτέρω ενοποίηση των αγορών της Αμερικής και της Ευρώπης και μαζί για την ενοποίηση της δράσης τους σε γεωπολιτικό πεδίο.

Αλλά η δράση των Νεοταξιτών ούτε γραμμική είναι ούτε και σίγουρη: η αποδόμηση των εμποδίων δεν είναι εύκολη υπόθεση –ειδικά όταν αυτά είναι ιστορικές κουλτούρες- και άλλο τόσο δεν είναι σίγουρη η επιτυχία των οικονομικών συνταγών τους καθώς,φευ, τα οικονομικά μοντέλα απεικονίζουν ανθρώπινες σχέσεις in the long run... Η δυναμική που αναπτύσσουν προέρχεται κυρίως από την πρόσβαση σε οικονομικά και άλλα μέσα, από τη συστηματική και για πολλά χρόνια επιδίωξη των στόχων και από τις ευλογίες της τύχης. Άραγε που ανήκει το Ελληνικό Παράδειγμα;

Υπάρχει στα αλήθεια μια διαμετρική απάντηση στο Νεοταξισμό και τους Νεοταξίτες ιππότες; Υπάρχουν δηλαδή Παλαιοταξίτες; Και αν ναι πιο είναι το Camelot; Θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα σε ένα άλλο σημείωμα αναζητώντας παράλληλα αν ο αιώνας που ζούμε μπορεί να εξηγηθεί με συμμετρικά σχήματα.

Ασφαλιστικά Ταμεία: τα 5 που θα γίνουν 3 είναι τελικά ...6

Του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Το Σχέδιο Νόμου (ή προσχέδιο;) για το Ασφαλιστικό επιφέρει όπως ήδη έχουμε γράψει σε προηγούμενα σημειώματα δομική αλλαγή στο χαρακτήρα του συστήματος καταργώντας τον αναδιανεμητικό χαρακτήρα που είχε ως σήμερα (και μάλιστα με μια απίστευτη μεταφορά πόρων από τα χαμηλότερα στο υψηλότερα εισοδήματα) και εισάγοντας ανταποδοτικά στοιχεία. Η αλλαγή στο χαρακτήρα του συστήματος και η εισαγωγή νέας πολυπλοκότητας με τη δημιουργία νέων κατηγοριών ασφαλισμένων (ανάλογα με τη χρονική στιγμή που αυτοί αναμένεται να βγουν στη σύνταξη) αναμένεται να απαιτήσει στο μέλλον μια σειρά από διοικητικές προσαρμογές οι οποίες σήμερα δεν είναι ορατές. Δυστυχώς, οι θεωρητικές αποτυπώσεις αλλαγών, στο χαρτί ενός νομοσχεδίου, μετουσιώνονται πολύ πιο δύσκολα σε διοικητικό αποτέλεσμα: οι αλλαγές στα πληροφοριακά συστήματα για την υποστήριξη πολλαπλών συστημάτων και υποπεριπτώσεων ασφάλισης είναι χρονοβόρες (και κοστοβόρες, πχ μπορεί να στοιχίσουν όσο μερικές ακριβές μεταγραφές ποδοσφαιριστών) και μάλλον όχι εύκολες στην υλοποίησή τους. Οι νέες διαδικασίες θα απαιτήσουν για την υποστήριξή τους και την τελευταία ικμάδα ενός διοικητικού μηχανισμού, των ανθρώπων που δουλεύουν στα Ταμεία,  που ήδη βρίσκεται στα όρια του από άποψη σύνθεσης και απόδοσης.

Όσον αφορά στις επιδιωκόμενες διοικητικές- οργανωσιακές  αλλαγές αξίζει να σημειωθεί ότι:

1. Το σχέδιο αφιερώνει στη ρύθμιση διοικητικών – οργανωσιακών θεμάτων δέκα συνολικά άρθρα (άρθρα 27 ως και 36). Μια πρώτη παρατήρηση είναι ότι επιχειρούνται τα πάντα μέσα σε 10 άρθρα ενώ υφίστανται εξουσιοδοτήσεις του νόμου για 7 Προεδρικά Διατάγματα και 8 Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις: είναι η λεγόμενη «μέθοδος των Ελληνικών Καλένδων».

2. Μολονότι το σχέδιο ισχυρίζεται ότι μέχρι το ...2018 θα πρέπει να έχουν τα σημερινά  5 ταμεία κύριας σύνταξης (ΙΚΑ, ΟΑΕΕ, ΟΓΑ, ΕΤΑΑ και ΕΤΑΠ-ΜΜΕ) να έχουν οργανωθεί σε ...3, τελικά όπως φαίνεται θα μας προκύψουν 6 διότι διατηρούνται ανέπαφοι και ξεχωριστοί οι κλάδοι σύνταξης του ΕΤΑΑ (γιατροί-δικηγόροι-μηχανικοί) και του (SURPRISE!)  ΕΤΑΠ-ΜΜΕ (δημοσιογράφοι) ενώ σε άλλο σημείο του νομοσχεδίου εξαιρούνται από το Δημόσιο Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης και οργανώνουν δικό τους(!) ταμείο οι υπάλληλοι της Τράπεζας της Ελλάδας (και αυτό αποκαλείται κατάργηση των πελατειακών σχέσεων).

3. Δύο πολιτικά κόμματα που κυβέρνησαν από το 1974 και μετά (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ), σε διαδοχικά κυβερνητικά προγράμματά τους, έχουν περιγράψει τη δημιουργία ενιαίου πλαισίου Ασφάλισης και ΕΣΥ στην πρωτοβάθμια περίθαλψη. Αυτό που δεν έγινε σε 36 χρόνια επιχειρείται τώρα με ένα άρθρο και δύο (μελλοντικές)  Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις. Κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει τη φιλοδοξία...

4. Τέλος: μολονότι σε άλλο κεφάλαιο του νόμου (άρθρο 39) ο διαχωρισμός ανάμεσα στις ασφαλιστικές και στις προνοιακές παροχές γίνεται για καθαρά λογιστικούς λόγους και ανοίγει πεδίο λαμπρό για τη δημιουργική λογιστική μείωσης του ποσοστού του ΑΕΠ που πάει στις συντάξεις (κατά πως μας έχουν παραγγείλει...). Η απουσία κάθε οργανωτικής δομής που θα υποδεχτεί διοικητικά τις προνοιακές παροχές  και θα ανακουφίσει τα ασφαλιστικά ταμεία από θέματα εκτός της ύλης τους απουσιάζει εντελώς –αποδεικνύοντας τον τρόπο που αντιμετωπίζεται το θέμα αυτό. 

Μπορεί κανείς να κάνει κριτική και σε άλλα σημεία. Θα μπορούσε επίσης και να συμφωνήσει με μερικές διατάξεις.  Το ζήτημα είναι ότι και σε αυτό το κομμάτι του το σχέδιο είναι γενικόλογο και με εμφανή έλλειψη κοινής και συγκεκριμένης στρατηγικής για ένα από τα πιο ουσιαστικά κομμάτια του συστήματος: την οργάνωση της  διοίκησης που θα κληθεί να αναλάβει την εφαρμογή και του νέου νόμου όταν αυτός ψηφιστεί.