Αίμα, δάκρυα και ιδρώτας

User Rating: / 0
PoorBest 

“Βlood, Toil, Tears and Sweat”, W. Churchill

«Αίμα, δάκρυα και ιδρώτας», Σάκης Ρουβάς-ποπ ανησυχίες

«Αίμα, δάκρυα και ιδρώτας», Ευ. Βενιζέλος

του Μανώλη Βαρδή 18/09/2011

Η προπαγάνδα του «στενού κυβερνητικού τομέα» ποτέ δεν μ’ ενοχλούσε πολύ. Ακόμα και στις δίκες της Μόσχας, κάτι έπρεπε να πουν οι σταλινικοί για να δικαιολογήσουν τις αθρόες εκτελέσεις. Πιο ενοχλητική βέβαια είναι η προπαγάνδα του «ευρέως κυβερνητικού τομέα», δηλαδή εφημερίδων, τηλεκαναλιών και διανοουμένων της πλάκας σε αγαστή συνεργασία. Είναι πιο ενοχλητική γιατί σ’ απασχολεί. Λες, ρε μπας και απηχούν κάποιο ευρύτερο κοινωνικό ρεύμα; Κοιτάς δεξιά, κοιτάς αριστερά, δεν βλέπεις κανένα κοινωνικό στρώμα, καταπιεσμένο ή ασφυκτιούντα, να διεκδικεί την είσοδο του στο προσκήνιο. Συμπεραίνεις λοιπόν ότι πρόκειται για μία μεταμοντέρνα εκδοχή του δωσιλογισμού και της συνεργασίας με τον κατακτητή. Κάποιοι με κοινωνικά προτάγματα ανάπτυξης επιδιώκουν ανακατανομές και περαιτέρω ιδιοποιήσεις του πλούτου.

Για την Ευρώπη, ας μην μιλήσω καλύτερα. Ιστορικά ναυάγια, χρεωκοπημένοι πολιτισμικά, γεωπολιτικοί νάνοι, αλυχτούν μπροστά στο επερχόμενο τέλος τους.

Και ερχόμαστε στα ουσιώδη. Αυτό που πραγματικά πικραίνει είναι η κατάντια της κοινωνίας. Πραγματικοί ραγιάδες, ακατάλληλοι να φέρουν το όνομα «Έλληνες». Πελατειακά κρατικοδίαιτοι τόσες δεκαετίες, ξαφνικά ανακαλύπτουν την «αλήθεια» και ξαποστέλνουν στο πυρ το εξώτερο το κράτος και τις λειτουργίες του, από τα οποία όμως συνεχίζουν να τρέφονται. Φοβισμένοι υπάλληλοι και εργαζόμενοι ψάχνουν να βρουν τί έφταιξε, τί φταίει, και δεν έχουν ματιές για να δουν το κενό της ιδεολογίας τους, την «φτήνεια» της κοσμοθεωρίας τους, τον λανθάνοντα τόσα χρόνια και τελικά θριαμβεύοντα ευδαιμονισμό τους. Διανοούμενοι σε πλήρη σύγχυση που αρνούνται την τραγικότητα των στιγμών και εμμένουν στα στερεότυπά τους. Κάτι «μεταφυσικά ρετάλια» που βλέπουν παντού συνωμοσίες των Μασόνων, των Εβραίων, της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, των Ελ, της...ξαδέλφης μου και ονειρεύονται Πατέρα Παϊσιο και «ξανθό γένος» που θα νικήσει την Τουρκία και θα πάρει την Πόλη, για να κατοικηθεί από τους πλεονάζοντες σ’ εμάς Αλβανούς και Μαύρους. Εκκλησιαστικοί και θεολογούντες που θυμήθηκαν το προπατορικό αμάρτημα και περιμένουν- σαν Μορμόνοι- ν’ ακούσουν την λυτρωτική φωνή του Θεού. Μία επαρχία σε πλήρη αφασία και βλαχουριά, με τη συμπρωτεύουσα ν’ αδειάζει στα θέρετρα της Χαλκιδικής τις ημέρες της ΔΕΘ. Νέοι και νέες (περιορισμένοι σε αριθμό) που καίνε την Αθήνα για τη δολοφονία ΕΝΟΣ παιδιού, αλλά γίνονται «πουρκουάδες» τρία χρόνια μετά μπροστά στη δολοφονία ΕΝΟΣ ολόκληρου λαού και της νιότης τους. Ακρο-αριστερές φράξιες και αναρχόβιοι που περισσότερο τους ενδιαφέρει το «ανθρωπιστικό ζήτημα» της Υπατίας από τη λεηλασία της πλουτοκρατίας. Ανθρωπάρια της (πάλαι ποτέ) μεσαίας τάξης με περισσότερα σκυλιά και γάτες από παιδιά και οικογένειες.

Τί μένει πίσω απ’ όλα αυτά; Η δυστυχισμένη ισχνή μειοψηφία κάτι τραγικών φουκαράδων (σαν τη μούρη μου) που εξακολουθούν ν’ ασχολούνται μ’ αυτό τον τόπο (και να γράφουν αυτά που τώρα διαβάζεις, αναγνώστη). Είναι αμετάκλητα λίγοι και αλυσιτελείς, όμως-σαν τραγικό αντίδωρο-θα δικαιωθούν μέσα από τον επερχόμενο σωρό των ερειπίων!

*α, και για να μην το ξεχάσω, ας πάψει ο ιστορικός ψόγος εναντίον των Γερμανών που επί Χίτλερ και ενόσω οι Ρώσοι είχαν φθάσει έξω από το Βερολίνο, ακόμα πίστευαν ότι θα νικήσουν και θα σωθούν, υπάρχουν και χειρότερα....