O Kλεφταρματολισμός, ο Λάμπρος Φούντας και άλλα τινά

User Rating: / 0
PoorBest 

O Kλεφταρματολισμός, ο Λάμπρος Φούντας και άλλα τινά (ή ο Λάμπρος Φούντας είναι ένας από εμάς, τωόντι!)
Του Μανώλη Βαρδή || www.democracycrisis.com

Τετάρτη 24/03/2010

Οι δρόμοι της Αθήνας έχουν γεμίσει από αφίσες συμπαράστασης στο νέο θύμα της «αστυνομικής βίας», τον Λ. Φούντα. Πρόθεση μου δεν είναι να κριτικάρω τον συγκεκριμένο άνθρωπο-δεν μου πέφτει λόγος, άλλωστε-, όμως το συνεχές και αδιάλειπτο φαινόμενο της post mortem ηρωοποίησης των «αντιεξουσιαστών» από πολλούς συμπολίτες μας (και όχι μόνο συντρόφους αυτών) κάτι δηλώνει.
Στην Ελλάδα του 2010 ακόμα επιβιώνει μία ιστορία που ξεκινά από πολύ παλιά. Τόσο παλιά όσο και η Βυζαντινή Αυτοκρατορία με την «δικέφαλη» της πολιτειολογία (κράτος και Εκκλησία, σε συναλληλία). Εκεί δεν υπήρχε χώρος για απολυτότητες ουσιοκρατίας. Και με τον ένα και με τον άλλον. Συνάμα, με κανέναν από τους δύο απόλυτα. Αυτή η «περιθωριακή» πολιτική ζωή ανθούσε όσο η Αυτοκρατορία υπηρετούσε τον ιστορικό της ρόλο. Αυτή η δισυπόστατη πολιτειολογία ως πραξεολογία θα μεταλαμπαδευτεί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και θα σημαδέψει την πρόοδο κοινοτήτων, εταιρειών, αδελφοτήτων και πολέμαρχων, στα όρια μεταξύ της συμβίωσης/ αποδοχής του status quo και υπόγειας υπονόμευσής του. Ποτέ απροκάλυπτα και ολοκληρωτικά (θυμηθείτε τις ρωσικές σημαίες στα ελληνικά πλοία τον 18ο αιώνα και τα «καπάκια» με τους Τουρκαλβανούς των Κλεφταρματωλών).
Κάποιοι θα κάνουν λόγο για «παρασιτική» οικονομία της περιφέρειας ή για μεταπράτες. Σε κάθε περίπτωση το ρεύμα της αντιεξουσιαστικής αμφισβήτησης «εντός πλαισίων» διατρέχει το Γένος και όταν ιδρύεται το ανεξάρτητο ελληνικό κρατίδιο, αυτό θα γιγαντωθεί μπολιάζοντας λαϊκή θρησκευτικότητα, τοπικισμό και πελατειακές σχέσεις (δολοφονία του Καποδίστρια, αντι-Οθωνικές στάσεις, Ληστές). Το ελληνικό κράτος και οι θεσμοί του είναι «δοτοί», ψεύτικοι και δαιμονικοί. Όσο και το όραμα της Μεγάλης Ιδέας προσπαθούσε να ομογενοποιήσει και να δώσει εμπιστοσύνη στο συγκεντρωτικό και νικηφόρο Κράτος, τόσο ο μέσος Έλληνας δεν αναγνώριζε ποτέ αυτό το Κράτος και τους πολέμους του (ας προσέξει κανείς περισσότερο την εκλογική ήττα του εγχειρήματος Βενιζέλου το 1920 και την ιδιάζουσα σύμπηξη λαϊκότητας και φιλοβασιλικού ρεύματος στον Μεσοπόλεμο). Αυτό το διαχρονικό συνεχές θα κληθούν να υπηρετήσουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου μέχρι τον τελικό θεσμικό θρίαμβο το 1981. Αυτό θα γεννήσει ήρωες και αντάρτες, αυτό θα δικαιολογήσει κοινωνικά την ήττα του εμφυλίου.
Μέσα από αυτό τον λαϊκό, αντιεξουσιαστικό, αντιεκσυγχρονιστικό, αλλά πολύ μικροαστικό «μύθο» θα ξεπηδήσουν και οι «ήρωες της κοινής γνώμης», οι τζάμπα «επαναστάτες» της 17Ν και των εγγονιών της. Διπλή ζωή, εύκολη αντιδυτική επιχειρηματολογία, ιδεολογικά συμπιλήματα, προσωπικά αδιέξοδα, πολλά λεφτά. Ιδεολογική όσμωση με τμήμα της εξουσίας. Άρνηση των θεσμών ενός ταπεινωμένου κράτους. Μόνο που από τον Παπουλάκο μέχρι τον Λάμπρο Φούντα πολλά έχουν αλλάξει. Η απόσταση είναι αυτή ακριβώς πού χωρίζει τον Βελουχιώτη από αυτούς που τον «κρεμούν» στο αστυνομικό τμήμα. Η γοητεία τους; Αναμφίβολη. Η απάντηση σε ένα κράτος που θυσιάζει για το τίποτα τα παιδιά του δεν μπορεί να είναι άλλη. Όμως η επιλογή της απάντησης φέρει μέσα της όλα τα στοιχεία αυτού του διαχρονικού συνεχούς. Τώρα πια στο κακέκτυπό της.
Εναλλακτικές κοινότητες, στέκια αμφισβήτησης, αριστερή επαναστατική σκέψη, εργατική αντίσταση; Όλα αυτά ισοπεδώθηκαν από τον μικροαστικό επαναστατισμό του «έτσι και αλλιώς». Τα ΚΚ (το ορθόδοξο από την αρχή, το άλλο ως ένα σημείο) δικαίως πήραν τις αποστάσεις τους και το πληρώνουν στην απήχησή τους. Απασχολούν όταν μόνο κάνουν τα αναγκαία ανοίγματα στον λαϊκισμό (θυμόμαστε την ρητορική εν τω κενώ σύμπνοια της Αριστεράς με την Εκκλησία στο Γιουγκοσλαβικό, όταν όλοι ήξεραν ότι η χώρας μας έχει δώσει γή και ύδωρ στα νατοϊκά στρατεύματα;).
Μη βιαστεί κανείς να με κατηγορήσει για «εθνομηδενιστή» εκσυγχρονιστή. Αυτή η «κολώνια» κρατάει και αυτή από παλιά. Ήταν πάντα περιθωριακή, συμπλεγματική και στο βάθος εξίσου λαϊκιστική. Το πρόβλημα της δεν ήταν ότι αναμάσαγε «ξένες θεωρίες». Το πρόβλημά της είναι ότι «σκύβει γόνυ» τελικά στην πελατειοκρατία και τον εύκολο λαϊκισμό (από τον Κωλέττη μέχρι τον Κανελλόπουλο και τον Σημίτη).
Ο Λάμπρος Φούντας είναι όντως ένας από εμάς. Ήταν το ίδιο μικροαστός, καλός πολίτης, διαβασμένος και τόσο αναρχικός όσο και αστός, όπως όλοι μας. Δεν αναγνώριζε το κράτος και τους θεσμούς του, στο οποίο όμως ζούσε άνετα, όπως όλοι μας. Ήταν επιπόλαια «σχιζοφρενής» όπως όλοι μας.
Όταν πατριωτισμός σημαίνει να επιτίθεσαι στο κράτος σου. Όταν για τα νεοφιλελεύθερα πειράματά σου «συμμαχείς» με την άκρα Δεξιά, την ίδια ώρα που σε κοιτά αμήχανη και «αυτολογοκρινόμενη» η άλλη Δεξιά. Όταν τα του οίκου σου τα απεμπολείς εύκολα, διότι ακριβώς δεν πιστεύεις στον οίκο σου. Τότε, τότε και ο Λάμπρος Φούντας είναι «σάρξ εκ της σαρκός σου».

(το πιο πάνω σχόλιο είναι αντιεπιστημονικό και αβάσιμο, όμως απηχεί σκέψεις, συναισθήματα και εμπειρίες. Το λάθος τους ας πέσει στο κεφάλι του συγγραφέα).