Η κόλαση είναι το μέλλον. Μέρος 3ο

User Rating: / 0
PoorBest 

[μετάφραση του άρθρου L’enfer, c’est l’ avenir, του Philippe Curval, Μagazine Littéraire, Juillet-Aout 1997, pp. 94-98], του Μανώλη Βαρδή.

O Thomas Dish, στο έργο του Concetration Camp, περιγράφει πως ένα καθεστώς στρατιωτικό και φασιστικό συγκεντρώνει τους διανοούμενους στο στρατόπεδο Αρχιμήδης, στις ΗΠΑ που είναι σε πόλεμο στο κοντινό μέλλον. Οι έγκλειστοι υποβάλλονται σε έναν εμβολισμό με κάποιον ιό σύφιλης. Πρόκειται για ένα υπερ-απαισιόδοξο όραμα μίας μελλοντικής κοινωνίας. Στον Antoine Volodine, οι Enfers fabuleux συμμετέχουν σε ένα διαστημικό ταξίδι. Αυτό το τελευταίο γίνεται παιχνίδι σκοτεινών δυνάμεων, ιδιαίτερα των πολύ περίεργων μεταλλαγμένων. Διασκεδάζουν, λέγεται, στο να κάνουν τους αθώους να φλέγονται για να πιστοποιήσουν εάν το ολοκαύτωμα είναι κάτι το αποτελεσματικό για να νικηθούν οι διαστάσεις. Στο Ubik, o Philip K. Dick δείχνει τα πράγματα να είναι δύσκολα για τους ζωντανούς, και οι νεκροί συμμετέχουν για να διατηρηθεί μία φαινομενικότητα ρεαλισμού. «Τρώω τη ζωή των ανθρώπων ή ό,τι απομένει απ’ αυτήν. Εάν θέλετε ν’ ακούσετε κοντά μου-κρατώ το στόμα ανοιχτό-μπορείτε ν’ ακούσετε τις φωνές τους», λέει μία από τις προσωπικότητες που δημιούργησε το 1992. Υπάρχουν διαδράσεις ανάμεσα σε ένα σύμπαν σε παρακμή και ένα ονειρικό σύμπαν νεκρών διατηρημένων σε μία σχεδόν-ζωή μέσα σε κελύφη κρυογενετικής. Δεν καταναλώνουν όμως αρκετά για να διατηρήσουν την ψευδαίσθηση. Τα πράγματα αρχίζουν να ξεφεύγουν, και ο χρόνος επιστρέφει στο 1939. Μόνο ο Ubik γνωρίζει το τέλος της ιστορίας γιατί είναι παντού. Μα, τί είναι ο Ubik? Για να ξεφύγει από τα τάρταρά του δεν θ’ αρκούσε να υιοθετήσει έναν τρόπο ζωής που δεν θα υπολόγιζε και πολύ στην πραγματικότητα, αποφασιστικά πολύ απογοητευτική για έναν ερασιτέχνη της υπαρξιακής άνεσης. Έτσι, καταλείγουμε στη δημιουργία πολύ λεπτομερειακών διαβολικών κόσμων, όπου η αδύναμη χρονική διαφορά με την εποχή μας καταλείγει σε ένα άλμα στην καθημερινότητα.

Το πιο γνωστό Crash του J.G. Ballard (1977) εμπνέεται από μία θορυβώδη διαστάυρωση αυτοκινητιστικών ατυχημάτων με σεξουαλικές πράξεις, όπου το πάθος των συμμετεχόντων ορίζεται σαν υπέρτατη θυσία. Μέσα στο φόβο και την έκσταση μίας γενικευμένης καταστροφής, που προκαλείται από μία αυτοκινητιστική κόλαση.

Στην SubstanceD , o Dick περιγράφει την καθημερινή ζωή μίας ομάδας περιθωριακών, οι οποίοι αρνούνται την κοινωνία, μαστουρώνοντας με όλα τα ναρκωτικά, ιδιαίτερα το πιο τρομακτικό, την ουσία-θάνατο που καταστρέφει τον εγκέφαλο. Το αποτέλεσμα αποδεικνύεται πραγματικά κολασμένο για τον Fred που εργάζεται στην Ταξιαρχία των Ναρκωτικών, την ίδια στιγμή που παίζει τον ρόλο του Bob, ενός χαλασμένου τοξικομανούς τον οποίον παρακολουθεί.

Διαμέσου αυτής της διάλυσης των βεβαιοτήτων μας στις οποίες βασίζονται οι κρίσεις μας όσον αφορά στην ανθρώπινη κατάσταση, την φαινομενικότητά της, την επιβίωση μας, εκτυλίσσεται η μεγαλύτερη φιγούρα των σατανικών σκέψεων, η Εντροπία. Χτυπά εκεί που υπάρχει ζωή και ενέργεια, καταδικάζοντας όλες μας τις πράξεις και τις σκέψεις σε ακινησία, στην αιώνια λήθη. Είναι η κόλαση από απροσεξία, στην οποία βυθίζονται όλες οι ηθικές αρχές, οι θρησκείες, τα ιδεώδη, τα δημιουργήματα της διάνοιας. Αυτό το μοιραίο μηδέν αναπαραγόμενο σε κοσμική κλίμακα δείνει μία ιδέα της αιωνιότητας σ’ αυτούς που θα ήθελαν να την κατακτήσουν. Καλύτερα να κάνουμε γελοίες πιρουέτες απ’ το να σκεφτόμαστε την πλήρη εξαφάνιση από λάθος. «Η ενόχληση με την επιστημονική φαντασία είναι ότι μ’ ενοχλεί να πεθάνω», λέει η Jacqueline Bisset. «Δεν μπορώ να διαβάσω, αυτό μου προκαλεί τέτοια αγωνία που κάνει άρρωστο», απαντούν οι Alice Sapritch, Carita και Michèle Morgan. «Η επιστημονική φαντασία είναι ο τρόμος πίσω από την πόρτα. Αλλά δεν την ανοίγω ποτέ, έχω τα εντός του σπιτιού μου γι’ αυτό», ισχυρίζεται ο Karl Lagerfeld. «Το 2001, η Οδύσσεια του Διαστήματος μου αφήνει μία ανάμνηση σοβαρής και πολύχρωμης ακινησίας», αυτό θα είναι το συμπέρασμα του Francois Nourissier σ’ ένα ερωτηματολόγιο [...]

Όμως η κόλαση προχωρά πιο γρήγορα από τη σκέψη μας. Μένει για τους συγγραφείς να υπομένουν τα πολιτσιμικά σοκ που εμφανίζονται. Για παράδειγμα, η γενετική και ο εικονικός κόσμος που είναι αγαπημένα θέματα της σύγχρονης επιστημονικής φαντασίας. Το πρώτο προκαλεί τρόμο. Η Ντόλυ προεικονίζει τον άνθρωπο του αύριο, μισό Σατανά, μισό κεφάλι προβάτου, που ανακαλεί τους αρχαίους μύθους της υβριδικότητας. Αντί να τρομοκρατούνται, θα έπρεπε να διαβάσουν και πάλι οι άνθρωποι τον Φρανκεστάϊν της Μαίρης Σέλλεϋ ή το Νησί του Δόκτωρος Μορώ, στο οποίο ο H.G. Wells, εδώ και εκατό χρόνια δείχνει τόσο παραστατικά τα αποτελέσματα της επέμβασης του ανθρώπου στην ίδια του τη φύση. Όσο για τον εικονικό κόσμο, ταυτίζεται με την κόλαση, αφού αντιπροσωπεύει για τα πνεύματά μας ένα υπαρξιακό επέκεινα[..]

Παρά ταύτα, στο Permutation City του Greg Egan (1994), ο πιο χαρακτηριστικός συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας των τελευταίων χρόνων, μας προτείνει ένα μνημείο εικονικής συνθετότητας, απαλλαγμένο από την άμεση καταδίκη. Το 2045, οι πλούσιοι νεκροί γίνονται μετά τον θάνατό τους αριθμοί και συνεχίζουν να ζουν υπό τη μορφή λογισμικών, μέσα σ’ έναν κόσμο πληροφορικής. Αυτός ο μπελάς δεν είναι υπερβολικός. Όμως για έναν ζώντα που πρώϊμα μπαίνει σ’ ένα φέρετρο από έναν υπολογιστή, αυτό δεν είναι η Γέεννα;

ΤΕΛΟΣ