Who's Online
We have 12 guests online
DemocracyCrisis Social Media
Statistics
Members : 26
Content : 131
Web Links : 22
Content View Hits : 42241
|
Μ. Βαρδής
|
[μετάφραση του άρθρου L’enfer, c’est l’ avenir, του Philippe Curval, Μagazine Littéraire, Juillet-Aout 1997, pp. 94-98], του Μανώλη Βαρδή.
O Thomas Dish, στο έργο του Concetration Camp, περιγράφει πως ένα καθεστώς στρατιωτικό και φασιστικό συγκεντρώνει τους διανοούμενους στο στρατόπεδο Αρχιμήδης, στις ΗΠΑ που είναι σε πόλεμο στο κοντινό μέλλον. Οι έγκλειστοι υποβάλλονται σε έναν εμβολισμό με κάποιον ιό σύφιλης. Πρόκειται για ένα υπερ-απαισιόδοξο όραμα μίας μελλοντικής κοινωνίας. Στον Antoine Volodine, οι Enfers fabuleux συμμετέχουν σε ένα διαστημικό ταξίδι. Αυτό το τελευταίο γίνεται παιχνίδι σκοτεινών δυνάμεων, ιδιαίτερα των πολύ περίεργων μεταλλαγμένων. Διασκεδάζουν, λέγεται, στο να κάνουν τους αθώους να φλέγονται για να πιστοποιήσουν εάν το ολοκαύτωμα είναι κάτι το αποτελεσματικό για να νικηθούν οι διαστάσεις. Στο Ubik, o Philip K. Dick δείχνει τα πράγματα να είναι δύσκολα για τους ζωντανούς, και οι νεκροί συμμετέχουν για να διατηρηθεί μία φαινομενικότητα ρεαλισμού. «Τρώω τη ζωή των ανθρώπων ή ό,τι απομένει απ’ αυτήν. Εάν θέλετε ν’ ακούσετε κοντά μου-κρατώ το στόμα ανοιχτό-μπορείτε ν’ ακούσετε τις φωνές τους», λέει μία από τις προσωπικότητες που δημιούργησε το 1992. Υπάρχουν διαδράσεις ανάμεσα σε ένα σύμπαν σε παρακμή και ένα ονειρικό σύμπαν νεκρών διατηρημένων σε μία σχεδόν-ζωή μέσα σε κελύφη κρυογενετικής. Δεν καταναλώνουν όμως αρκετά για να διατηρήσουν την ψευδαίσθηση. Τα πράγματα αρχίζουν να ξεφεύγουν, και ο χρόνος επιστρέφει στο 1939. Μόνο ο Ubik γνωρίζει το τέλος της ιστορίας γιατί είναι παντού. Μα, τί είναι ο Ubik? Για να ξεφύγει από τα τάρταρά του δεν θ’ αρκούσε να υιοθετήσει έναν τρόπο ζωής που δεν θα υπολόγιζε και πολύ στην πραγματικότητα, αποφασιστικά πολύ απογοητευτική για έναν ερασιτέχνη της υπαρξιακής άνεσης. Έτσι, καταλείγουμε στη δημιουργία πολύ λεπτομερειακών διαβολικών κόσμων, όπου η αδύναμη χρονική διαφορά με την εποχή μας καταλείγει σε ένα άλμα στην καθημερινότητα.
Το πιο γνωστό Crash του J.G. Ballard (1977) εμπνέεται από μία θορυβώδη διαστάυρωση αυτοκινητιστικών ατυχημάτων με σεξουαλικές πράξεις, όπου το πάθος των συμμετεχόντων ορίζεται σαν υπέρτατη θυσία. Μέσα στο φόβο και την έκσταση μίας γενικευμένης καταστροφής, που προκαλείται από μία αυτοκινητιστική κόλαση.
Στην SubstanceD , o Dick περιγράφει την καθημερινή ζωή μίας ομάδας περιθωριακών, οι οποίοι αρνούνται την κοινωνία, μαστουρώνοντας με όλα τα ναρκωτικά, ιδιαίτερα το πιο τρομακτικό, την ουσία-θάνατο που καταστρέφει τον εγκέφαλο. Το αποτέλεσμα αποδεικνύεται πραγματικά κολασμένο για τον Fred που εργάζεται στην Ταξιαρχία των Ναρκωτικών, την ίδια στιγμή που παίζει τον ρόλο του Bob, ενός χαλασμένου τοξικομανούς τον οποίον παρακολουθεί.
Διαμέσου αυτής της διάλυσης των βεβαιοτήτων μας στις οποίες βασίζονται οι κρίσεις μας όσον αφορά στην ανθρώπινη κατάσταση, την φαινομενικότητά της, την επιβίωση μας, εκτυλίσσεται η μεγαλύτερη φιγούρα των σατανικών σκέψεων, η Εντροπία. Χτυπά εκεί που υπάρχει ζωή και ενέργεια, καταδικάζοντας όλες μας τις πράξεις και τις σκέψεις σε ακινησία, στην αιώνια λήθη. Είναι η κόλαση από απροσεξία, στην οποία βυθίζονται όλες οι ηθικές αρχές, οι θρησκείες, τα ιδεώδη, τα δημιουργήματα της διάνοιας. Αυτό το μοιραίο μηδέν αναπαραγόμενο σε κοσμική κλίμακα δείνει μία ιδέα της αιωνιότητας σ’ αυτούς που θα ήθελαν να την κατακτήσουν. Καλύτερα να κάνουμε γελοίες πιρουέτες απ’ το να σκεφτόμαστε την πλήρη εξαφάνιση από λάθος. «Η ενόχληση με την επιστημονική φαντασία είναι ότι μ’ ενοχλεί να πεθάνω», λέει η Jacqueline Bisset. «Δεν μπορώ να διαβάσω, αυτό μου προκαλεί τέτοια αγωνία που κάνει άρρωστο», απαντούν οι Alice Sapritch, Carita και Michèle Morgan. «Η επιστημονική φαντασία είναι ο τρόμος πίσω από την πόρτα. Αλλά δεν την ανοίγω ποτέ, έχω τα εντός του σπιτιού μου γι’ αυτό», ισχυρίζεται ο Karl Lagerfeld. «Το 2001, η Οδύσσεια του Διαστήματος μου αφήνει μία ανάμνηση σοβαρής και πολύχρωμης ακινησίας», αυτό θα είναι το συμπέρασμα του Francois Nourissier σ’ ένα ερωτηματολόγιο [...]
Όμως η κόλαση προχωρά πιο γρήγορα από τη σκέψη μας. Μένει για τους συγγραφείς να υπομένουν τα πολιτσιμικά σοκ που εμφανίζονται. Για παράδειγμα, η γενετική και ο εικονικός κόσμος που είναι αγαπημένα θέματα της σύγχρονης επιστημονικής φαντασίας. Το πρώτο προκαλεί τρόμο. Η Ντόλυ προεικονίζει τον άνθρωπο του αύριο, μισό Σατανά, μισό κεφάλι προβάτου, που ανακαλεί τους αρχαίους μύθους της υβριδικότητας. Αντί να τρομοκρατούνται, θα έπρεπε να διαβάσουν και πάλι οι άνθρωποι τον Φρανκεστάϊν της Μαίρης Σέλλεϋ ή το Νησί του Δόκτωρος Μορώ, στο οποίο ο H.G. Wells, εδώ και εκατό χρόνια δείχνει τόσο παραστατικά τα αποτελέσματα της επέμβασης του ανθρώπου στην ίδια του τη φύση. Όσο για τον εικονικό κόσμο, ταυτίζεται με την κόλαση, αφού αντιπροσωπεύει για τα πνεύματά μας ένα υπαρξιακό επέκεινα[..]
Παρά ταύτα, στο Permutation City του Greg Egan (1994), ο πιο χαρακτηριστικός συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας των τελευταίων χρόνων, μας προτείνει ένα μνημείο εικονικής συνθετότητας, απαλλαγμένο από την άμεση καταδίκη. Το 2045, οι πλούσιοι νεκροί γίνονται μετά τον θάνατό τους αριθμοί και συνεχίζουν να ζουν υπό τη μορφή λογισμικών, μέσα σ’ έναν κόσμο πληροφορικής. Αυτός ο μπελάς δεν είναι υπερβολικός. Όμως για έναν ζώντα που πρώϊμα μπαίνει σ’ ένα φέρετρο από έναν υπολογιστή, αυτό δεν είναι η Γέεννα;
ΤΕΛΟΣ
|
|
|
[μετάφραση του άρθρου L’enfer, c’est l’avenir, του PhilippeCurval, Μagazine Littéraire, Juillet-Aout 1997,pp. 94-98], του Μανώλη Βαρδή.
Οι «μεγάλοι Αρχαίοι» του απόλυτου δασκάλου της επιστημονικής φαντασίας, του H. P. Lovecraft θα φθάσουν στο σημείο να κατασκευάσουν τον άνθρωπο στο εργαστήριο για να τον απολαμβάνουν, αυτόν και τα πάθη του (At the Mountains of Madness) [1] Στην σύγχρονη επιστημονική φαντασία ο Άλλος εξανθρωπίζεται. Εκτός εάν ο Serge Brussoloμεταμορφώνει τα πλάσματα της κόλασης σε οργανικές κονσέρβες, τις οποίες και κάνει συλλογή [2]
Παραμένουν βέβαια κάποιες σατανικές φιγούρεςoriginal όπως το αινιγματώδες The Shrike [3] στον Υπερίωνα (1990) του Dan Simmons. Αυτό το βάρβαρο και μυστηριώδες πλάσμα με τις λεπίδες και τα βιονικά του ξυράφια σπέρνει τον πανικό. Στην επιστημονική φαντασία η κόλαση είναι η προβολή των πνευματικών μας ορμών επί του πραγματικού για να το μεταμορφώσουμε. Είναι η «κλιματιζόμενη κόλαση», σύμφωνα με μία φράση του Henry Miller. «Οι θεολόγοι του παρελθόντος συζητούσαν για το αν η κόλαση δημιουργήθηκε από τον Θεό ή τον διάβολο. Κρίμα που δεν ζουν για να έχουν την απάντησή τους. Η κόλαση υπήρχε και θα υπάρχει πάντα, και είναι η General Motors που την δημιούργησε», είχε γράψει ο Robert Bloch.
|
|
Read more...
|
|
Η κόλαση είναι το μέλλον. Μέρος 1ο. [μετάφραση του άρθρου L’enfer, c’est l’avenir, του Philippe Curval, Μagazine Littéraire, Juillet-Août 1997, pp. 94-98], του Μανώλη Βαρδή.
A priori, η κόλαση δεν στηρίζεται σε κανένα πραγματικό ή επιστημονικό δεδομένο. Κανένας φυσικός δεν έχει αποδείξει την ύπαρξή της ούτε έχει μετρήσει τις διαστάσεις της[..] Η γενική τάση των συγγραφέων της επιστημονικής φαντασίας είναι ο αγνωστικισμός, ή ακόμα και ο αθεϊσμός ή ο σκεπτικισμός.
Όμως, να τί είναι αυτό που διεγείρει τη φαντασία. «Ο ουρανός και η κόλαση δεν είναι σε κάθε περίπτωση επιστημονική φαντασία. Αλλά, πράγματι δεν υπάρχει τίποτε μετά τον θάνατο;», γράφει ο Rudy Rucker. Ανάμεσα σ’ αυτούς που έχουν θέσει το πρόβλημα είναι και ο James Blish, ο οποίος εξέδωσε το 1971 το Τhe Day afterJudgement, ένα από τα σπάνια παραδείγματα αυτού που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε θεολογική επιστημονική φαντασία, ανακατεύοντας στοιχεία του ιουδαιο-χριστιανικού φολκλόρ με τον ρεαλισμό της σύγχρονης επιστημονικής φαντασίας. Αυτή η τρομερή «λειτουργία» δείχνει πως ένας αποκρυφιστής σωματοποιεί στη γη όλους τους δαίμονες της κόλασης για να θεμελιώσει τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο.
Ο πιο σύνθετος είναι o Philip José Farmer. Στο μικρό του διήγημα Traitor to the Living, αναρωτιέται τί θα συνέβαινε εάν ακολουθούσε μετά θάνατο την ύπαρξή του με τη μορφή ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων. Με τοRiverworld ο ίδιος ο συγγραφέας ανοίγεται σε μία προσωπική αναζήτηση. Στις όχθες ενός γιγάντιου ποταμού, οι νεκροί όλων των εποχών ανασταίνονται ταυτόχρονα, ενήλικοι ή νέοι σε ηλικία. Οι περισσότεροι επιστρέφουν στις εργασίες τους όταν το σοκ υποχωρεί, άλλοι παίρνουν την απόφαση ν’ ανέβουν μέχρι την πηγή για να καταλάβουν το νόημα της νέας τους ύπαρξης. Ανάμεσα σ’ αυτούς, ο διάσημος εξερευνητής Richard Burton, ο Goering, οMozart και ο Tom Mix. Μετά από πέντε ογκώδεις τόμους, οι άνθρωποι ανακαλύπτουν ότι είναι αθάνατοι, ελεγχόμενοι και αδύναμοι ν’ αλλάξουν τη ροή των πραγμάτων. Είτε παρουσιάζεται με τη μορφή μίας αιώνιας φωτιάς, στην οποία είμαστε εγκλωβισμένοι και δεν μπορούμε να διαφύγουμε είτε με την μορφή ενός περίκλειστου κόσμου που πρέπει να υπομείνουμε, η κόλαση είναι αναμφίβολα μία συμβολική αναπαράσταση της ανικανότητάς μας να εξελιχθούμε.
Το μυθιστόρημα που είναι το πιο χαρακτηριστικό της προσέγγισης της κόλασης από τους συγγραφείς της επιστημονικής φαντασίας είναι πέραν πάσης αμφιβολίας το Οrtog και τα Σκότη του Kurt Steiner, αλλιώς AndréRuellan. O Dâl Ortog επισκέπτεται τον «άλλο κόσμο». Σαν νέος Ορφέας είναι ήδη εκεί εγκατεστημένος όπως και η γυναίκα που θέλει να τραβήξει από τα σκοτάδια «το σύμπαν των νεκρών κατοικείται από άτομα που μία περίεργη γραμμή τους ενώνει με αυτούς της Γης, ζωντανούς και νεκρούς. Ποιά διαφορά θα υπήρχε ανάμεσα σ’ αυτούς που καλούν τους ζωντανούς και αυτούς που καλούν τους νεκρούς; Διότι θα έπρεπε να υπάρχει μία. Το αντίθετο θα ήταν αίωλο εξαιτίας της «συμμετρίας», δεν μπορεί κανείς να φανταστεί ένα τεράστιο μη λογικό μείγμα».
Για τον συγγραφέα, η κόλαση θα είναι επιστημονική και θα υπακούει με τον ίδιο τρόπο στους νόμους που διέπουν το σύμπαν. Πράγμα που κεντρίζει τον Steiner να πολλαπλασιάζει τις αινιγματικές καταστάσεις, τα φρικτά πλάσματα και τα απέλπιδα παράδοξα. Στο πνεύμα του, η αυτοκρατορία του υπέρ-πέραν γίνεται μέρος επίσκεψης για να κατανοήσουμε τους λόγους του θανάτου μας, να σπάσουμε την κατάρα που μας κρατά στην επίγεια μοίρα και ν’ ανακαλύψουμε τα μέσα να διαγράψουμε τον θάνατο, αυτή την αρρώστια. Και επειδή η διαμονή των νεκρών περιλαμβάνει τις τέσσερις διαστάσεις, αυτό επιτρέπει σ’ αυτούς που δρασκελίζουν τα σύνορα να θεωρούν τους ζωντανούς σαν «επίπεδα όντα». Έτσι είναι δυνατή η εξέτση σαν από μικροσκόπιο των πράξεων, των παθών τους και των παραβάσεων τους. Ακομα περισσότερο, γίνεται εφικτό έτσι να βρεθεί μία άγνωστη δικαίωση στις προσωπικές τους ζωές, η οποία θα απέκλειε τον θάνατο.
Βλέπουμε εδώ να σκιαγραφείται η γενική άποψη των συγγραφέων της επιστημονικής φαντασίας όταν προσεγγίζουν αυτή τη θεματική: αξιολογείται η κολασμένη πλευρά της πραγματικότητάς μας. Τρία χαρακτηριστικά προσδιορίζουν αυτά τα έργα, που αναπαράγουν την εξέλιξη του είδους με μία μανιέρα σχηματική, όμως διασταυρώνονται συχνά στη διάρκεια της ιστορίας τους:
-Η κόλαση είναι οι άλλοι,
-Η κόλαση είμαστε εμείς οι ίδιοι,
-Η κόλαση είναι το μέλλον.
Οι Άλλοι αντλούν από το μοντέλο του Σάρτρ όπως χρησιμοποιείται στο Μετρό για την Κόλαση του VladimirVolkoff, το 1963. Παρά τα φαινόμενα, οι αντιθετικοί μας διάβολοι είναι γνωστοί: η αρχή τους είναι καταρχήν εξωγήϊνη. Από την αρχή της ανθρωπότητας, οι κάτοικοι του ηλιακού μας συστήματος ή του Γαλαξία μας κάνουν εισβολές ή μας σφαγιάζουν όταν δεν κατέχουν τα σώματά μας ή τα πνεύματά μας, όπως στις Ανθρώπινες Μαριονέτες του Robert Heinlein. Τα βάσανα της κόλασης εμφανίζονται με τη μορφή μιας μερικής ή ολικής απώλειας της ταυτότητας.
Οι πιο φρικτοί των εξωγήϊνων βρίσκονται σε ένα μυθιστόρημα που ανακαλύφθηκε εκ νέου από τον RaymondQueneau, το Star ή Ψι της Κασσιόπης του Defontenay, που χρονολογείται από το 1854. Δεν πρόκειται για «πεθαμένους» αλλά για Νεκρούς, πλάσματα που είναι δύσμορφα και τρέφονται από τις βασικές πηγές ζωής των άλλων ειδών που κατοικούν στο ηλιακό μας σύστημα. Όμως, αυτοί δεν εξέρχονται της κόλασης για να μας βασανίσουν.
Είναι ο H.G.Wells, με τον Πόλεμο των Κόσμων (1898), που εισάγει για πρώτη φορά τους δαίμονες εισβολείς, Αρειανούς, αποφασισμένους να μετατρέψουν τον πλανήτη μας σε κολαστήριο. Η επίδραση του έργου θα είναι απόλυτη στις δεκαετίες του 1920-1940, και η μανιχαϊστική του συνέχεια βρίσκεται στο σύγχρονο σινεμά, στοStarwars και στο Πέμπτο Στοιχείο. Παρά τις ανακαλύψεις της μοντέρνας τεχνολογίας του διαστήματος, αυτές οι ορδές των τεράτων αντανακλούν τους φόβους μας ενώπιον του θανάτου και την αγωνία για την φυσική μας καταστροφή.
Έπρεπε να έλθει η δεκαετία του 1950 με εμπνευσμένους συγγραφείς όπως ο Robert Sheckley, για παράδειγμα, που θα εξευγενίσουν και θα κάνουν πιο σοφιστικέ την κόλαση. «Κάθε πράγμα παύει να είναι κωμικό όταν επικάθηται πάνω σας», συμπεραίνει. Οι Άλλοι είναι σατανικοί. Οι κολάσεις του Sheckley είναι μικροσκοπικές και δεν αφορούν φαινομενικά παρά μερικούς λάτρεις της περιπέτειας χωρίς ενδοιασμούς. Όμως, περιέχουν πολλές λεπτομέρειες. Μία γκρίζα πούδρα που απλώνεται πάνω στην επιφάνεια όλου του πλανήτη και καταπίνει ανθρώπους και πράγματα. Προέρχεται από έναν άγνωστο πολιτισμό. Κανείς δεν είχε φανταστεί πριν τον Sheckleyότι οι παγωμένες στάχτες της κόλασης μπορούν να προκαλέσουν μία αιώνια καταδίκη που ούτε ο Κάφκα ούτε οιMarx Brothers θα αρνούνταν.
Με το Τίμημα του κινδύνου, θα είναι ο πρώτος που θα υπονοήσει ότι η τηλεόραση θα γίνει ο υπέρτατος καταστροφέας, παράγοντας κολασμένες εκπομπές στις οποίες οι συμμετέχοντες στα παιχνίδια θα καταδιώκονται και θα διακυβεύεται η ζωή τους. Διότι οι Άλλοι, στην επιστημονική φαντασία, δεν είναι μόνο οι εξωγήϊνοι. Έχουν τις ίδιες φιλοδοξίες με τη μορφή των εντόμων, τερμιτών ή μυρμηγκιών, που επιδιώκουν να μας επιβάλλουν έναν τρόπο ζωής υποταγμένο στην απολυταρχική τους κοινωνία, όπως στο μυθιστόρημα μεγάλης αγωνίας του A.Gordon-Bennett, Οι Ημίθεοι.
|
|
Παρατηρήσεις πάνω σε ορισμένες πλευρές της συγκρότησης των πολιτικών κομμάτων στις περιόδους οργανικής κρίσης.
[Μεταφορά από τις σσ. 94-95.110 του βιβλίου Για τον Μακιαβέλι..., του Αντόνιο Γκράμσι, εκδόσεις Ηριδανός, από Μανώλη Βαρδή, 18/1/2012]
Σε μια ορισμένη στιγμή της ιστορικής τους ζωής, οι κοινωνικές ομάδες αποσπώνται από τα παραδοσιακά τους κόμματα[..]Όταν πραγματοποιούνται οι τέτοιες κρίσεις, η άμεση κατάσταση γίνεται λεπτή και επικίνδυνη, γιατί το πεδίο είναι ανοικτό σε λύσεις βίας, στη δραστηριότητα των σκοτεινών δυνάμεων, που αντιπροσωπεύονται από ανθρώπους της θείας πρόνοιας ή ανθρώπους χαρισματικούς.
Πώς διαμορφώνονται αυτές οι καταστάσεις αντιπαράθεσης ‘εκπροσωπουμένων και εκπροσώπων’ που από το επίπεδο των κομμάτων, (κομματικές οργανώσεις με τη στενή έννοια, εκλογικό-κοινοβουλευτικό πεδίο, δημοσιογραφική οργάνωση) αντανακλώνται σ’ ολόκληρο τον κρατικό οργανισμό, ενισχύοντας τη σχετική θέση της εξουσίας της γραφειοκρατίας (πολιτικής και στρατιωτικής), του μεγάλου χρηματιστικού κεφαλαίου, της Εκκλησίας και γενικά όλων των οργανισμών, των σχετικά ανεξάρτητων από τις διακυμάνσεις της κοινής γνώμης; Σε κάθε χώρα η διαδικασία είναι διαφορετική, αν και το περιεχόμενο είναι το ίδιο. Και το περιεχόμενο είναι η κρίση ηγεμονίας της άρχουσας τάξης, που συμβαίνει είτε γιατί η άρχουσα τάξη απότυχε σε κάποια μεγάλη πολιτική της επιχείρηση που γι’ αυτήν είχε ζητήσει ή επιβάλει με τη βία τη συγκατάθεση των μεγάλων μαζών (όπως ο πόλεμος) ή γιατί πλατιές μάζες (ιδιαίτερα αγροτών και διανοουμένων μικροαστών) πέρασαν ξαφνικά από την πολιτική παθητικότητα σε μία ορισμένη δραστηριότητα, που στο αποδιοργανωτικό τους σύνολο αποτελούν μίαν επανάσταση. Γίνεται λόγος για ‘κρίση εξουσίας’ crisi di autorita κι αυτό ακριβώς είναι η κρίση ηγεμονίας, η κρίση του κράτους στο σύνολό του.
|
|
Read more...
|
|
(κινέζα Top Model)
του Μανώλη Βαρδή, μετάφραση του άρθρου των Ma Duosi και Yang Di, από την εφημερίδα Zhongguo Xinwen Zhoukan, αναδημοσιευμένο και μεταφρασμένο από την Courrier International, 1106/12-18/1/2012, p.28
Μπιζού, ντυσήματα έξοδοι...Για να χρηματοδοτήσουν τον τρόπο ζωής τους οι έφηβοι της Σαγκάης έχουν βρει ένα μέσο πολύ απλό.
Στη συνοικία του Hongkou, στο κέντρο της Σαγκάης, είναι εγκατεστημένα σε πυκνές γραμμές πολλά σχολεία, πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, αλλά και πολλές αλυσίδες ξενοδοχείων. Το «εμπόριο» που τους συνδέει, πάει πολύ καλά.
Στις 7 Νοεμβρίου, η φωτογραφία ενός οικήματος της αλυσίδας Motel 168 ήταν πρωτοσέλιδη παντού. Η αφήγηση: περισσότερες από είκοσι κοπέλες του Λυκείου πουλούσαν το κορμί τους σ’ αυτά τα ξενοδοχεία για να έχουν λεφτά και γιατί δεν ήθελαν να δουλέψουν. Δύο απ’ αυτές ήταν-δεν ήταν 14 χρονών. Κάποια ντοκουμέντα που δημοσιεύτηκαν από την εισαγγελία της περιοχής δείχνουν ότι οι σχέσεις ανάμεσα στις νεαρές πόρνες ήταν σύνθετες. Οι Xia Wen, Pingping και Nana είπαν ότι και οι τρεις είχαν αυτό το επάγγελμα πριν τα 18 τους χρόνια. Από το 2009, χάρη στο ίντερνετ και στα κινητά, μπόρεσαν να οργανώσουν το δίκτυο τους, μοιράζοντας τους πελάτες και φέρνοντας τους σε επαφή με τα άλλα κορίτσια. Έπαιρναν βέβαια και την προμήθεια τους από την όλη διαδικασία. Στις αρχές του 2010, δύο φορές, η Pingping έφερε σε επαφή την XiaoWen και τις φίλες της με πελάτες. Γι’ αυτό, κέρδισε 300 γιουάν (περίπου 37 ευρώ), σαν προμήθεια κάθε φορά. Πολύ γρήγορα ακολούθησαν και οι υπόλοιπες.
Η έρευνα των αρχών έδειξε ότι αυτά τα νεαρά κορίτσια δεν έδειχναν κάποια σημάδια ντροπής. Κάποιες προέρχονταν από εύπορες οικογένειες, και ακριβώς επειδή τους έλειπαν τα τρέχοντα χρήματα για να διασκεδάσουν, να κάνουν shopping ή ο,τιδήποτε άλλο, προέβησαν σ’ αυτές τις πράξεις. Επίσης η έρευνα έδειξε ότι όλες τους κατοικούσαν στη Σαγκάη και ότι ήταν η χωρίς όρια πλεονεξία τους αυτή που τις ώθησε στα rendez-vous.
Ανάμεσα στα δεκάδες σχόλια που κυκλοφόρησαν στο ίντερνετ σχετικά με το θέμα, υπάρχει και ένα που είναι γεμάτο θαυμασμό: «Υπάρχει μία κοπέλα που άρχισε να εκπορνεύεται στα 17 της χρόνια, επτά χρόνια αργότερα ξέρετε πόσα είχε αποκομίσει; 2,4 εκατομμύριαyuans (δηλαδή, 295.000 ευρώ)!»
Σαν απάντηση στις ερωτήσεις του εισαγγελέα για την οικογενειακή της κατάσταση, η Xiao Wenεξήγησε ότι οι γονείς της δούλευαν και οι δύο σε μία δημόσια επιχείρηση και, μολονότι δεν ήταν πλούσιοι, τα εισοδήματά τους ήταν σχετικά σταθερά. Δεν της έλειπαν χρήματα για τα τρέχοντα έξοδά της, όμως έκρινε ότι αυτά ήταν λίγα αναφορικά με τις προοπτικές της και τις προσδοκίες της. Δεν προξενεί λοιπόν έκπληξη που δήλωσε: «Δεν θέλω μία ζωή τόσο σκληρή. Χρειάζομαι χρήματα για να ξοδεύω για τις εξόδους μου, τα ρούχα μου, τις διασκεδάσεις μου...» |
|
|
|
|
<< Start < Prev 1 2 3 4 5 6 7 8 Next > End >>
|
|
Page 1 of 8 |
|
|
