Το μεγάλο μας τσίρκο

User Rating: / 0
PoorBest 

Το μεγάλο μας τσίρκο

του Σεραφείμ Μακρή || www.democracycrisis.com

Πρέπει να αναρωτηθείτε όλοι σας:κάθε φορά που η τρέχουσα κυβέρνηση σχεδιάζει νέα μέτρα, φορολογικά και εισπρακτικά όπως αυτά που ανακοίνωσε στη ΔΕΘ, επιδιώκοντας μάλιστα να εμφανίσει ότι έχει τη συναίνεση της μείζονος αντιπολίτευσης, σας τα περνάει (ή σας τα φοράει) έχοντας νωρίτερα παίξει το –πολυπαιγμένο και κλασικό- «ο άχρηστος Δημόσιος Τομέας»; Συμβαίνει τελικά ή είναι της ιδέας μου; Μασάτε τελικά ή κι αυτό είναι της ιδέας μου;

Αναρωτηθείτε και επί της ουσίας του έργου: αν δηλαδή τελικά φταίει το μέγεθος του Δημόσιου τομέα, και ειδικότερα το τμήμα των δαπανών που κατευθύνεται σε μισθούς και συντάξεις, για το γεγονός ότι η πολιτική του μνημονίου έχει πνίξει την οικονομία στους φόρους. Αναρωτηθείτε αν, βάζοντας σε μια οικονομία που έχει από καιρού φτάσει στο όριο της φοροδοτικής της ικανότητας, νέους φόρους, μπορεί αυτή η οικονομία τελικά να δώσει αυτούς τους φόρους (χρειάζονται βαριά οικονομικά για την απάντηση, σας κατανοώ...). Ή μήπως θα πρέπει να πάψουμε να θεωρούμε σοβαρή και αξιόπιστη μια τέτοια προσέγγιση...

Αναρωτηθείτε αν τελικά το πρόβλημα στη χώρα είναι τα 1000 Ευρώ το μήνα που πληρώνεται ένας δάσκαλος στο σχολειό και όχι τα 1000 Ευρώ τη μέρα που χάνονται από τη φοροδιαφυγή σε μια καφετέρια στο κέντρο του Αμαρουσίου...(στην οποία εργάζονται «μαύρα» σκλάβοι του ιδιωτικού τομέα όχι των 1000 αλλά των 100 Ευρώ εβδομαδιαίως). Και αναρωτηθείτε αν τελικά συμβάλλει στο μισθό και στις συνθήκες εργασίας του δεύτερου η περικοπή του μισθού του πρώτου ή μήπως τελικά στον οικονομικό αυτοματισμό ο περιορισμός του πρώτου οδηγεί στην εξαφάνιση του δεύτερου...

Αναρωτηθείτε επίσης, γιατί από δόση σε δόση, απαιτούνται νέα μέτρα και γιατί κάθε φορά οι ίδιες ομάδες καλούνται να πληρώσουν τη νύφη; (εν προκειμένω δημόσιοι και ακίνητα). Αναρωτηθείτε ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής στην οικονομία: μήπως είναι λουκέτα, ύφεση εκτός ελέγχου, ναδίρ ψυχολογίας και προσμονή του χειρότερου, μετανάστευση των πιο έξυπνων ανθρώπων μας στο εξωτερικό και εμφάνιση ξεχασμένων από το 1950 ταξικών διαχωρισμών στην παιδεία;

Αναρωτηθείτε γιατί ενώ οι μισθοί μειώνονται οι πρωτογενείς δαπάνες του Δημοσίου αυξάνονται; Έχετε υπόψη σας ότι η συνεχίζεται η πολιτική των διώξεων μέσα στο Δημόσιο όσων αντιδρούμε στις πολιτικές του μνημονίου και συνεχίζεται η εύνοια στους κομματικούς; Γνωρίζετε μήπως ότι σε βασικό Υπουργείο τα ετήσια έξοδα της εταιρείας που συντηρεί το Πληροφοριακό του σύστημα ξεπερνάει τους μισθούς των υπαλλήλων της αντίστοιχης Διεύθυνσης πληροφορικής; Αυτό τώρα είναι οικονομία;

Στα δικά μου τα μάτια, τα τελευταία δύο χρόνια, μια κατάσταση που ήταν δύσκολη τον Οκτώβριο του 2009, αφέθηκε να εκτροχιαστεί επί ένα και πλέον εξάμηνο (ως το Μάρτιο του 2010) γιατί για κάποιο λόγο «έπρεπε» να πάμε στο ΔΝΤ, όπως ο ίδιος ο Στρως Καν παραδέχτηκε, ήδη από το Νοέμβριο του 2009. Κάποιοι οργάνωναν στα μυστικά μια συνωμοσία...

Μετά, το Μάιο του 2010 ψηφίστηκε και παρά τα λεγόμενα εφαρμόστηκε, η πολιτική του Μνημονίου, που δημιούργησε τη μεγάλη ύφεση που τόσο ορατή έγινε από το πρώτο εξάμηνο του 2011 (στο -7,7%). Αυτή η ύφεση έστειλε την πολιτική της μητέρα (τις πολιτικές του μνημονίου) στα βράχια. Στην αποτυχία αυτή προκρίθηκε το Μεσοπρόθεσμο: νέα επίθεση στους μισθούς, αλλά και οργανωμένη επίθεση καταλήστευσης του Δημόσιου Πλούτου, που επί δεκαετίες συσσώρευσε με τον κόπο του ο Ελληνικός Λαός. Οι υποδομές (αυτές νωρίτερα, από την περίοδο Σουφλιά ήδη), οι υπηρεσίες (ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ και άλλες) παραδόθηκαν ή ετοιμάζονται για παράδοση σε Ευρωπαϊκούς κολοσσούς οδηγώντας έτσι σε ιδιωτικά μονοπώλια στις αντίστοιχες αγορές. Μονοπώλια χωρίς κανένα κοινωνικό έλεγχο αφού δε φοβούνται τις εκλογές κι όσο για την αποτελεσματικότητα τι να την κάνω αν δε μπορώ να την αγοράσω; Σε ποια τιμή έρχονται όλα αυτά;

Εκτός μνημονίου, η ιστορία της συναίνεσης στο νέο νόμο για τα Πανεπιστήμια αλλά και η «τυχαία» ιστορία με τα σχολικά βιβλία (δεν είναι τυχαία: όποιος έχει κάνει δυο μέρες Δημόσιο ξέρει ότι η απευθείας ανάθεση δε θα περνούσε από το Ελεγκτικό...) δείχνουν που πάει το ζήτημα: τα παιδιά σας θα μάθουν από το Δημοτικό σχολείο σε ποια εταιρεία θα ανήκει η μόρφωσή τους- μια επιστροφή στη Φεουδαρχία πρέπει να αρχίζει νωρίς...

Και αφού όλα αυτά έγιναν, και δεν είναι συνωμοσία μας είπαν, άρα είναι η πολιτική τους, αυτή η καταλήστευση κάθε έννοιας και ικμάδας του Δημόσιου Χώρου, έβαλαν στο στόχαστρο και την ιδιωτική σας περιουσία. Το σπίτι των γονιών σας στο χωριό θα φορολογηθεί με ειδικό τέλος, ό,τι άλλο μπορεί να σας άφησαν οι παππούδες και οι γονείς σας, αυτοί οι διεφθαρμένοι Έλληνες του 50 και του 60, θα το πουλήσετε κοψοχρονιά για να πληρώσετε τα δάνεια της δεκαετίας του ’80, τα ομόλογα της Αλλαγής που λήγουν και πληρώνονται σήμερα...

Αύριο, θα σας τραβήξουν και μια Εθνική Κρίση, αλλά βρε παιδί μου μπορεί να είναι μακριά, κάπου στη Μεσόγειο, η Κύπρος ήταν άλλωστε πάντα μακριά κι αυτό το άθλιο Καστελλόριζο στη Μεσόγειο κάπου δε βρίσκεται;

Είσαστε όμως έτοιμοι από καιρό για όλα αυτά...Ή μήπως όχι;